Οκτωβρίου 18, 2018

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Τα άλλοτε απομονωμένα και σε πολλούς άγνωστα Κουφονήσια, τα τελευταία χρόνια έχουν μετατραπεί σε πόλο έλξης πολλών τουριστών, που αναζητούν μια απόδραση μακριά από τα συνηθισμένα.

Πρόκειται για δυο νησάκια, τα οποία χωρίζονται μεταξύ τους από ένα στενό πορθμό πλάτους, μόλις, 200 μέτρων. Στο Κάτω Κουφονήσι θα βρείτε ένα γραφικό λιμανάκι και λιγοστές κατοικίες, ενώ το Πάνω Κουφονήσι έχει μόνιμους κατοίκους και φιλοξενεί κάθε χρόνο έναν αυξανόμενο αριθμό επισκεπτών.
Για πολλούς αποτελούν το συνώνυμο της καλοκαιρινής ανεμελιάς και αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, αφού προσφέρουν ήρεμες και χαλαρές διακοπές.

Στο Πάνω Κουφονήσι θα βρείτε τον γραφικό οικισμό της Χώρας και μοναδικό του νησιού, ακριβώς επάνω από το μικρό λιμάνι.

Περιπλανηθείτε ανάμεσα στα χαρακτηριστικά κυκλαδίτικα σπιτάκια και τα ασβεστωμένα σοκάκια. Στο κέντρο δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που είναι ο προστάτης του νησιού.

Ένα από τα φυσικά θαύματα που δεν πρέπει να χάσετε είναι οι θαλασσινές σπηλιές, που βρίσκονται στο Πάνω Κουφονήσι, πίσω από την παραλία Πορί.

Το μοναδικό τοπίο αποτελείται από απόκρημνα βράχια που σχηματίζουν σπήλαια και μικρές παραλίες, που μοιάζουν με πισίνες. Το κολύμπι σε αυτές είναι μια εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη. Είναι προσβάσιμες μόνο από τη θάλασσα.

Κάντε μια εκδρομή στην Κέρο, ένα μικρό και ακατοίκητο νησάκι, που είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τα Κουφονήσια.

Αποτελεί προστατευόμενο αρχαιολογικό χώρο, καθώς φιλοξενεί σημαντικά ευρήματα του κυκλαδίτικου πολιτισμού, όπως το πρωτοκυκλαδικό νεκροταφείο. Οι παραλίες του νησιού είναι πανέμορφες.

Τα Κουφονήσια είναι ιδανικά για περπάτημα, καθώς όλες οι αποστάσεις είναι μικρές και μπορούν να καλυφθούν πολύ άνετα με τα πόδια.

Ακολουθήστε τη διαδρομή από τη Χώρα στον Ξυλοπάτη και ανακαλύψτε αμμουδιές με κρυστάλλινα νερά και σπηλιές. Μια άλλη διαδρομή είναι αυτή που ξεκινά και πάλι από τη Χώρα και περνώντας από τον Προφήτη Ηλία καταλήγει στην Πάνω Μεριά.

Η θέα από τα εσωτερικά μονοπάτια του νησιού είναι μοναδική. Για να δείτε όλο το νησί περπατώντας θα χρειαστείτε τρεις ώρες.

Νοικιάστε ένα ποδήλατο και κάντε το γύρο του νησιού ακολουθώντας την παραλιακή οδό. Είναι μια ιδανική επιλογή για να ανακαλύψετε τα κρυμμένα μυστικά στα Κουφονήσια.

Οι θάλασσες της περιοχής είναι ιδανικές για θαλάσσια αθλήματα, όπως η ιστιοσανίδα. Στο Πορί θα βρείτε πολλούς σέρφερ να κάνουν προπόνηση, ενώ άλλοι προτιμούν την Πλατιά Πούντα.

Πολλοί είναι οι επισκέπτες που καταφθάνουν ακόμα και με σκάφος στα νησιά για να γευτούν φρέσκα ψάρια και θαλασσινά. Άλλωστε, αποτελούν τα κύρια προϊόντα της περιοχής.
Στο Πάνω Κουφονήσι οι επιλογές είναι πολλές. Το Λουτρό, ο Παριανός, ο Φοίνικας, ο Φανός, η Ιταλίδα και το Πορί. Στο Κάτω Κουφονήσι θα βρείτε ερημικές αμμώδεις παραλίες, όπως η Παναγιά, ο Δέτης και το Νερό.

Οι βραχώδεις σπηλιές στις βόρειες ακτές του Κουφονησίου και στο Κάτω Κουφονήσι είναι ιδανικοί ψαρότοποι και θα ενθουσιάσουν τους ερασιτέχνες ψαράδες

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Ένας αγαπημένος Κυκλαδίτικος προορισμός με πλούσια ιστορία και φυσική ομορφιά που αξίζει να πάτε. Όταν βρεθείτε στη Σίφνο, το πρώτο πράγμα που αξίζει να κάνετε είναι μια βόλτα στο Κάστρο που βρίσκεται στα ανατολικά του νησιού, γύρω στα 3,5 χιλιόμετρα από την Απολλώνια. Το Κάστρο ήταν η πρώτη πρωτεύουσα και η έδρα της Αρχιεπισκοπής της Σίφνου μέχρι το 1836 και αποτελεί καθαρό δείγμα της ενετικής περιόδου. Σήμερα είναι υπαίθριο μουσείο. Γραφικά σοκάκια, ολόλευκα σπίτια με γαλάζια παραθυρόφυλλα και μια θέα που κόβει την ανάσα.



Στο Κάστρο μπορείτε να δοκιμάσετε τοπικές γεύσεις στην ταβέρνα του Λεωνίδα ή στην οικογενειακή ταβέρνα «Το Άστρο». Περπατώντας στα δαιδαλώδη σοκάκια θα βρεθείτε σίγουρα στο μπαράκι του Μπανάνα. Ένα πολύ lounge και χαλαρό για Cuba Libre, ριχτάρια στις πεζούλες, ιστορίες απ΄την Κούβα και hippie ατμόσφαιρα. Απ΄εκεί μπορείτε να δείτε και τον μικρό όρμο Σεράλια, με μια σειρά από ψαροταβέρνες. Στο Κάστρο βρίσκεται και η εκκλησία των Επτά Μαρτύρων που αξίζει να επισκεφτείτε.

Εκτός λοιπόν απ΄το Κάστρο που είναι ωραίο να μείνετε μην παραλείψετε να βρεθείτε για απογευματινή βόλτα στον Αρτεμώνα. Η περιοχή φημίζεται για τα παλιά αρχοντικά με τους πέτρινους φράχτες και τα εντυπωσιακά λουλούδια. Εκεί βρίσκεται και ο μεγαλύτερος ανεμόμυλος του νησιού, ο οποίος συντηρείται ακόμα εξαιρετικά, και από τον οποίον μπορείτε να απολαύσετε υπέροχη θέα στο Αιγαίο.



Μετά την βόλτα σας στα σοκάκια απολαύστε λουκουμάδες στην «Πετζούλα», με μια υπέροχη βεράντα πάνω ακριβώς στο κεντρικό πλακόστρωτο καλντερίμι.
Το βράδυ για ποτάκι είναι ωραία να βρεθείτε στα σοκάκια της Απολλωνίας το κέφι κράτα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Για κολύμπι τώρα το νησί δεν φημίζεται για τις παραλίες του. Παρόλα αυτά ο Πλατύς Γιαλός, το Βαθύ, η παραλία του Λαζάρου είναι ό,τι πρέπει. Αμμώδεις, ήσυχες παραλίες με καθαρά νερά. Όσοι όμως θέλουν βουτιές από βράχια και να εξερευνήσουν τον βυθό τότε πρέπει να βρεθούν στην Χρυσοπηγή.



Στη Σίφνο ένα είναι σίγουρο πως η κουζίνα θα σας μείνει αξέχαστη. Δεν θα μπορούσε να ήταν και διαφορετικά αφού μιλάμε για την πατρίδα του Νίκου Τσελεμεντέ. Δοκιμάστε ρεβιθάδα, που σιγοψήνεται μέσα σε πήλινο τσουκάλι (τη σκεπασταριά), μαστέλο (αρνάκι ή κατσικάκι μαγειρεμένο σε πήλινο σκεύος με κόκκινο κρασί και άνηθο που ψήνεται σε ξυλόφουρνο), ρεβιθοκεφτέδες, καππαροσαλάτα (ξερή κάππαρη μαγειρεμένη σε στιφάδο) και μανούρα (κίτρινο, σκληρό πικάντικο τυρί που διατηρείται μέσα σε ίζημα κόκκινου κρασιού).

jenny.gr

 

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Via Krupp είναι ένα από τα ωραιότερα μονοπάτια στον κόσμο και ένα από τα πλέον πολυφωτογραφημένα σημεία της Ευρώπης.

Βρίσκεται στο Κάπρι, στο Τυρρηνικό Πέλαγος, στη νότια πλευρά του κόλπου της Νάπολης.

 Η ιστορική λιθόστρωτη διαδρομή σε σχήμα φιδιού οδηγεί σε μια πανέμορφη ακτή, ενώ η θέα από κάθε σημείο είναι εξαιρετική.

Το μονοπάτι χτίστηκε μεταξύ 1900 και 1902 και οι «φουρκέτες» συνθέτουν έναν δρόμο «έργο τέχνης» όπως έχει χαρακτηριστεί κατά καιρούς.

 Με αρμονία τοποθετημένες στην πλαγιά, κάθε σειρά προσφέρει στον επισκέπτη και μια διαφορετική οπτική προς το πέλαγος αλλά και ιδιαίτερες εικόνες.

athensmagazine.gr

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Ένα από τα εντυπωσιακότερα φαινόμενα (ή θαύματα) που συμβαίνουν στην Κεφαλονιά, είναι και τα περίφημα «φιδάκια της Παναγιάς», που κάθε χρόνο, από τις 6 Αυγούστου (του Σωτήρος) μέχρι τις 15 (της Παναγίας) ή τις 16 (του Αγίου Γερασίμου), κάνουν την εμφάνισή τους στην Κεφαλονιά.

Η παράδοση
Τα φίδια εμφανίζονται στην περιοχή Μαρκόπουλο, πέριξ της εκκλησίας της Παναγίας της Λαγκουβάρας (ή Λαγκουβάρδας).
Σύμφωνα με την παράδοση στη θέση της εκκλησίας βρισκόταν κάποτε αρχαία μονή της Παναγίας. Μια μέρα, οι μοναχές είδαν να ανηφορίζουν προς το μοναστήρι πειρατές και παρακάλεσαν την Παναγία να τις βοηθήσει. Εκείνη, έκανε το θαύμα της και η περιοχή γέμισε από τα συγκεκριμένα φίδια, τρομάζοντας τους πειρατές και αναγκάζοντάς τους να το βάλουν στα πόδια.

Πως εξηγείται το φαινόμενο
Πέρα από τη θρησκευτική εξήγηση πολλοί είναι αυτοί που προσπάθησαν ανά καιρούς να δώσουν μια ερμηνεία στο περίεργο και επαναλαμβανόμενο φαινόμενο.

Ας δούμε όμως πρώτα τα ίδια τα φίδια. Πρόκειται για νεαρά άτομα της οικογένειας Telescopus fallax (ή αγιόφιδα). Οι γνώμες για το αν τα φίδια είναι δηλητηριώδη διίστανται με άλλους να ισχυρίζονται ότι είναι αλλά δεν δαγκώνουν εκείνες τις ημέρες, ενισχύοντας την άποψη ότι πρόκειται περί θαύματος, και άλλους ότι τα φίδια δεν είναι δηλητηριώδη.

Η αλήθεια βρίσκεται στη μέση. Τα φίδια αυτά είναι δηλητηριώδη αλλά εντελώς ακίνδυνα για τον άνθρωπο. Ο λόγος βρίσκεται στο ίδιο το δηλητήριο, που είναι αποτελεσματικό για τις σαύρες και τα μικρά τρωκτικά που τα φίδια κυνηγάνε, δεν προκαλεί συμπτώματα όμως στον άνθρωπο. Επίσης τα φίδια αυτά εκχέουν το δηλητήριο από τα δόντια που βρίσκονται στο πίσω μέρος της πάνω σιαγώνας, κάτι που κάνει αδύνατη την έγχυσή του στον άνθρωπο ειδικά όταν αυτά είναι νεαρά. Ο τρίτος είναι ότι από τη φύση του αυτό το φίδι, ακόμη και ενήλικο, αν παγιδευτεί από άνθρωπο μπορεί να επιτεθεί αλλά εξαιρετικά σπάνια δαγκώνει.

Γιατί βγαίνουν αυτή την περίοδο;
Τα φίδια αυτά τα συναντάμε σχεδόν σε ολόκληρη την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα. Το θηλυκό γεννάει 5-9 αυγά τα οποία εκκολάπτονται συνήθως στα μέσα Αυγούστου.

Στην περιοχή του Μαρκόπουλου, την περίοδο που μας ενδιαφέρει, τα φίδια είναι ακόμη νεογνά ή βρίσκονται σε πολύ νεαρή ηλικία. Λόγω του ήχου της καμπάνας τόσο στις 6 όσο και στις 15 και 16 Αυγούστου, τα φίδια τρομαγμένα ή ενοχλημένα βγαίνουν από τις φωλιές τους και κάνουν αισθητή την παρουσία τους στη γύρω περιοχή αλλά και στην εκκλησία της Παναγίας. Κάποια από αυτά μάλιστα τα φέρνουν οι ίδιοι οι πιστοί στην εκκλησία αφού η μακρόχρονη συνύπαρξη, τους κάνει να γνωρίζουν καλά ότι είναι ακίνδυνα.

Στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Κεφαλληνίας, ο Δημήτρης Λουκάτος αναφέρει τα εξής:

Στο Μαρκόπουλο κανείς δε βλέπει τα φίδια αυτά με φανατισμένη θρησκοληψία. Τα πιστεύουν βέβαια σα ευλογημένα ζωντανά, σαν τιθασσευμένα ερπετά της Παναγίας, μα τα βλέπουν και σα διακοσμητικό στοιχείο του πανηγυριού τους, σα ρεκλάμα για τη συγκέντρωση των γύρω χωριών. Και τα περιμένουν κάθε χρόνο, όπως θα περίμεναν το Μάη τις παπαρούνες. Τα χρησιμοποιούν στις κουβέντες και στα τραγούδια τους σαν κάτι το φυσιολογικό. Να κι' ένα σχετικό δίστιχο του Ελιού, όπου ένας ερωτευμένος διαμαρτύρεται για την επιείκεια των φιδιών αυτών μπροστά στη φλογερή του διάθεση ν' αυτοκτονήσει :

- Τα φίδια απ' το Μαρκόπουλο καλαίνω να με φάνε,
μα κείνα είναι τση Παναγιάς, και με χαϊδολογάνε.


kefalonitikanea.gr

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Στα μέσα του Αυγούστου όλη η Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη είναι για τα… πανηγύρια. Εμείς επιλέξαμε 10 από αυτά που αξίζει να περάσετε μια βόλτα αν βρίσκονται κοντά στον καλοκαιρινό προορισμό σας.

Πιστοί και άπιστοι, θεοσεβούμενοι και μη, το Δεκαπενταύγουστο γιορτάζουν όλοι μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της ορθόδοξης εκκλησίας, την Κοίμηση της Θεοτόκου. Φέτος δε, που η επίσημη αυτή αργία και γιορτή πέφτει Παρασκευή φτιάχνοντας ένα ωραιότατο τριήμερο, λίγοι είναι αυτοί που θα βρίσκονται στο «κλεινόν άστυ» τη μέρα αυτή κι όχι σε διάφορα σημεία της Ελλάδας να χορεύουν στο παραδοσιακό πρόγραμμα, να τσιμπούν χοιρινό και να τσουγκρίζουν το ποτήρι τους ανά τρίλεπτο. Βιολιά, κλαρίνα, ρετσίνες, ρακές, γουρουνοπούλες, αρνιά και πλήθος άλλων επιλογών είναι στη διάθεσή μας για να γιορτάσουμε το Δεκαπενταύγουστο και να ευχηθούμε σε όποιον Παναγιώτη, Μαρία, Δέσποινα κ.ο.κ. βρεθεί στο δρόμο μας.

Εμείς συγκεντρώσαμε 10 ξακουστά πανηγύρια της Ελλάδας και σας τα παρουσιάζουμε, σε περίπτωση που σας βγάλει ο δρόμος και αποφασίσετε να ρίξετε κι εσείς ένα χορό.
Ικαρία: νεολαία σε ρυθμούς Ικαριώτικου
Φημισμένη για τα πανηγύρια της, η Ικαρία δεν περιορίζεται μόνο στο Δεκαπενταύγουστο. Παρ’ όλα αυτά, το νησί «βουλιάζει» την περίοδο αυτή και τα πανηγύρια δεν έχουν σταματημό, με τα βιολιά σε πρωταγωνιστικό ρόλο να αντηχούν παντού. Περάστε μια βόλτα από πανηγύρι της Λαγκάδας, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο φημισμένα του νησιού, όπου η ατμόσφαιρα θυμίζει λίγο παγανιστικό πάρτι, με τους νέους 20-30 ετών να σέρνουν τον Ικαριώτικο με σαγιονάρες!

Τζιά: πανηγύρι με θέα
Αν το τριήμερο του Δεκαπενταύγουστο είναι οι μοναδικές ημέρες που μπορείτε να ξεφύγετε λίγο από τους ρυθμούς της πόλης, τότε η κοντινή στην Αθήνα Τζιά μπορεί να αποτελέσει έναν καλό και πρακτικό προορισμό για εσάς. Εκεί θα γιορτάσετε το Δεκαπενταύγουστο στο πανηγύρι της Παναγιάς της Καστριανής, που βρίσκεται ψηλά σε έναν απότομο βράχο, βορειοανατολικά της Ιουλίδας, της Χώρας του νησιού. Το γλέντι στήνεται με νησιώτικη μουσική, άφθονο κρασί και το γνωστό, παραδοσιακό κυκλαδίτικο πατατάτο με μείγμα κρεάτων και πατάτες.

Πάρος: γλέντι στην Παροικιά
Μια διάσημη… Παναγιά, η Παναγιά Εκατονταπυλιανή της Πάρου ξεσηκώνει όλη την Παροικιά κάθε Δεκαπενταύγουστο, αφού πρόκειται για την πιο δημοφιλή γιορτή του νησιού. Με ιερό προσκύνημα που προσελκύει ορδές κόσμου και μεγάλη παρέλαση μετά τη θεία λειτουργία, ο Δεκαπενταύγουστος γίνεται έντονα αισθητός στην Πάρο. Το βράδυ τα πλεούμενα γεμίζουν φώτα, τα πυροτεχνήματα πέφτουν το ένα μετά το άλλο και οι χοροί κρατούν μέχρι το πρωί με τη συνοδεία παριανού κρασιού.

Νάξος: όλα τα χωριά εν δράσει
Στο μεγαλύτερο χωριό της Νάξου, το Φιλώτι, το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου κρατά 3 μέρες, προσελκύοντας πλήθη επισκεπτών, ενώ σε όλο το νησί επικρατεί πανηγυριώτικη διάθεση και ατμόσφαιρα, με τα χωριά Απείρανθος, Γαλήνη, Σκαδό Εγγαρές να στήνουν το χορό. Με τους ήχους του βιολιού, του λαούτου και της τσαμπούνας, με γνωστούς τοπικούς καλλιτέχνες να ξεσηκώνουν τα πλήθη, το πανηγύρι τραβάει μέχρι το πρωί με κρασί, κρέας, γλυκό και καλή διάθεση.

Αλόννησος: σήμερα γάμος γίνεται
Στο ήσυχο αυτό νησί των Σποράδων, το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου παίρνει μια διαφορετική χροιά, αφού γίνεται αναβίωση του παραδοσιακού γάμου, όπου το ρόλο των συγγενών αναλαμβάνουν όλοι οι επισκέπτες του νησιού. Υπό τους ήχους του λαούτου, του βιολιού και του κλαρίνου η νύφη φοράει την παραδοσιακή νυφιάτικη στολή της και πηγαίνει στην εκκλησία μαζί με το γαμπρό, με τον κουμπάρο και τους καλεσμένους να ακολουθούν. Κι εδώ φυσικά το κρασί είναι άφθονο, ενώ όλοι δοκιμάζουν γίδα κοκκινιστή με μακαρόνια και τα τοπικά γλυκά των νοικοκυρών του νησιού.

Νίσυρος: το πανηγύρι που δεν τελειώνει ποτέ
Απ’ ό,τι φαίνεται, στη Νίσυρο δεν λένε να λήξουν το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου, αφού κρατά 9 ολόκληρες ημέρες και αποτελεί έναν από τους πιο πολυήμερους και ξεχωριστούς εορτασμούς της Παναγίας. Στην Παναγιά τη Σπηλιανή, οι Εννιαμερίτισσες (γυναίκες ταγμένες στην Παναγία) πραγματοποιούν μια δεύτερη, ανεπίσημη λειτουργία πέραν της επίσημης εκκλησιαστικής και ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου πραγματοποιείται λιτανεία. Το γλέντι ξεκινά όταν η εικόνα φτάσει στο χωριό, με τις Εννιαμερίτισσες να αποσύρονται, τον τοπικό χορό της «κούπας» να ανάβει και το κρασί να ρέει άφθονο.

Τήνος: το πανηγύρι-πρωταγωνιστής
Αβανταδόρικος προορισμός για Δεκαπενταύγουστο, η Τήνος έχει, όπως και να το κάνουμε, το πλεονέκτημα της Παναγιάς της Μεγαλόχαρης, η οποία «τραβά» τους πιστούς από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Με χιλιάδες προσκυνητές να συρρέουν κάθε χρόνο ανηφορίζοντας προς την εικόνα της Παναγίας, απ’ το νησί της Τήνου δεν θα μπορούσε να λείπει και ένα «γενναίο» πανηγύρι. Με διάρκεια έως και τις 23 Αυγούστου, οι εκδηλώσεις για την Κοίμηση της Θεοτόκου δεν σταματούν, ενώ τιμάται ταυτόχρονα και η επέτειος της βύθισης του αντιτορπιλικού «Έλλη» από τους Ιταλούς, στις 15 Αυγούστου 1940. Τα τοπικά όργανα με κυρίαρχο το βιολί, δίνουν και πάλι το ρυθμό του πανηγυριού.

Τεγέα Αρκαδίας: το μεγαλύτερο πανηγύρι της χώρας
Εδώ και 130 χρόνια, το πανηγύρι της Τεγέας με τη σημερινή του μορφή στήνεται γύρω από την Παναγιά την Επισκοπιώτισσα, διαρκεί 8 ημέρες και το τιμούν περισσότεροι από 60.000 επισκέπτες κάθε χρόνο. Με διαγωνισμούς παραδοσιακού χορού και τραγουδιού, Παμπελοποννησιακή Έκθεση Γεωργίας και Γεωργικών Μηχανημάτων (που λειτουργεί παράλληλα με την εμποροπανήγυρη) και διάφορες πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, το πανηγύρι της Τεγέας κερδίζει επάξια τον τίτλο του μεγαλύτερου πανηγυριού της χώρας.

Ιωάννινα: πανηγύρια με ηπειρώτικη χροιά
Τριήμερα τα πανηγύρια, τρικούβερτα τα γλέντια στα Ζαγοροχώρια. Σε χωριά όπως η Βίτσα και το Τσεπέλοβο, οι διάφορες εκδηλώσεις στη μνήμη της Κοίμησης της Θεοτόκου δεν έχουν σταματημό, με τους παραδοσιακούς ηπειρώτικους χορούς και μελωδίες να πρωταγωνιστούν. Τις πρώτες δύο ημέρες το γλέντι είναι ανοιχτό για όλους, ενώ την τρίτη οι ντόπιοι παίρνουν τα σκήπτρα και τα ηπειρώτικα… δίνουν και παίρνουν.

Κεφαλονιά: το «μαγικό» πανηγύρι
Στην περιοχή Μαρκόπουλου της Κεφαλονιάς, στον Ιερό Ναό της Παναγιάς της Λαγκουβάρδας υπάρχει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της «Φιδιώτισσας». Κάθε χρόνο από τις 6 Αυγούστου εμφανίζονται μέσα και έξω από το ναό φίδια, τα λεγόμενα «φίδια της Παναγίας», τα οποία πληθαίνουν μέχρι την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, όπου και αυξάνονται υπερβολικά. Αναχωρούν όταν περάσει η 15η Αυγούστου προκαλώντας την έκπληξη όλων. Πριν αναχωρήσουν, όμως, από το βράδυ της 14ης Αυγούστου ξεκινάει το πανηγύρι και ο χορός στη μικρή πλατεία γύρω από την εκκλησία, με τους χορούς «Μέρμηγκας», «Διβαράτικος» και «Κεφαλονίτικος Μπάλος» να ζωντανεύουν το κέφι.


ΤΖΟΥΛΙΑ ΤΑΣΩΝΗ

clickatlife.gr

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Οκτώ επιλεγμένες στάσεις για φαγητό στη γραμμή Σύρος - Τήνος - Μύκονος. Αν συλλογιστούμε την κουζίνα των Κυκλάδων, τρεις λέξεις έρχονται στο νου: ήλιος, ανυδρία και ντόπιες ποικιλίες.

Και άλλες συνιστώσες όμως, λόγου χάρη οι ισχυροί βοριάδες, οι μικρές εκτάσεις καλλιεργούμενων εδαφών, η αρμύρα που νοτίζει τα χώματα, η κτηνοτροφία, η μελισσοκομία και φυσικά ο πλούτος της θάλασσας απαρτίζουν τον θεμελιώδη κορμό πάνω στον οποίo καρποφορεί η εκάστοτε τοπική κουζίνα.

Στις «μεγάλες» Κυκλάδες oι επιμέρους σπεσιαλιτέ κάθε τόπου έχουν αρκετά κοινά γνωρίσματα, με πιο τρανά εξ αυτών την κοπανιστή, τα βολάκια, τη λούζα, τα λιαστά ψάρια - γούνες, την κάππαρη, το μέλι και τις λιαστές ντομάτες.

Στις πιο σύγχρονες εκδοχές, με σεβασμό πάντα στην ίδια, γηγενή πρώτη ύλη, οι νέοι μάγειρες εμπνέονται από την παράδοση για να ετοιμάσουν λιχουδιές δίχως περιορισμούς στην έμπνευση και στις τεχνικές. Τέτοια είναι τα εστιατόρια που προτείνουμε, άλλα με σύγχρονη, άλλα με παραδοσιακή διάθεση.

Σύρος: «Σαν Μιχάλη» δεν έχουν οι άλλοι
Αλλά και ντομάτες ντοματένιες, σύκα πεντάγλυκα σχηματισμένα σε παστελαριές, μαραθένιο λουκάνικο, κοπανιστή και, για να μην ξεχνιόμαστε, λουκούμια και χαλβαδόπιτες χαρακτηρίζουν την πολυπολιτισμική συριανή κουζίνα.

Αλλού Γυαλού
Τα μπροστινά τραπέζια βρίσκονται κυριολεκτικά μια ανάσα από τη θάλασσα. Το εστιατόριο είναι χτισμένο πάνω στην ακρογιαλιά και η ιδιοκτήτρια και μαγείρισσα Λίνα Φουρνιστάκη κλέβει καρδιές με τις μαγειρικές της. Πλούσια σαλάτα με μάραθο και πικάντικο ανθότυρο Σύρου, γούνα στα κάρβουνα με λαδολέμονο, άγρια μύδια με ρετσίνα και δεντρολίβανο είναι ορισμένα από τα δυνατά χαρτιά της. Αλλά και παραδοσιακά φαγάκια, εμπνευσμένα από τη νοικοκυρίστικη μαγειρική της Σύρου, όπως αρνάκι στη γάστρα με θυμάρι και μέλι.

Εμβληματικό πιάτο ο πύργος με τις τηγανητές ροδέλες πατάτας και τη σάλτσα από συριανό λουκάνικο. Αλλο, εξίσου ή και περισσότερο κορυφαίο, η αχινομακαρονάδα. Ολοκαίνουργια είσοδος, το καλαμάρι σε κρούστα μπαχαρικών με τσιπς πατάτας και μαύρο τζατζίκι κλείνει μάτι στο «fish and chips». Φρεσκότατα ψάρια ετοιμάζονται στα κάρβουνα και μια λίστα με κρασιά που έχει ελληνική ψυχή, σε ένα εστιατόριο περιωπής με σχετικά καλές τιμές.
> Παραλία Κινίου, Τ/22810-71.196

Ηλιοβασίλεμα
Μάγειρας έμπειρος, δοκιμασμένος και ανήσυχος είναι ο ιδιοκτήτης του Ηλιοβασιλέματος, Κώστας Μπουγιούρης. Τα μαγειρέματά του έχουν άποψη, είναι ξεκάθαρα και περιεκτικά, με ρανίδες δημιουργικότητας. Οι γεύσεις δεν κάνουν κοιλιά και το επίπεδο είναι πάντα ανεβασμένο. Δύο βήματα από την αμμουδιά, μπορείτε εδώ να απολαύσετε πιάτα όπως η μελιτζανοσαλάτα σε πεϊνιρλί φέτας με κάππαρη και ντομάτα, βλίτα τσιγαριστά με λιαστή ντομάτα και σκόρδο, μαραθόπιτα και σαγανάκι Σαν Μιχάλη.

Αν παραγγείλετε ψαράκι τηγανητό, ζητήστε να σας το τηγανίσουν μαζί με ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, κατά τον παραδοσιακό τρόπο. Εξαιρετική η σαλάτα με καλκάνι και θαυμάσιο το μοσχάρι κριθαρότο. Η μικρή λίστα με τα καλοδιαλεγμένα κρασιά ανταποκρίνεται μια χαρά στις περιστάσεις. Αρκετά καλές τιμές, γύρω στα 20 ευρώ το άτομο.
> Παραλία Γαλησσά, Τ/22810-43.325

Βαποράκι
Παρά το όνομά του, το Βαποράκι αγναντεύει τη θάλασσα αφ’ υψηλού, από την πίσω μεριά του λόφου του Σαν Τζώρτζη. Και μαζί με την στραφταλίζουσα νυχτερινή Ερμούπολη απολαμβάνετε την αγριάδα του βουνίσιου τοπίου. Το οικογενειακό εστιατόριο, με την αμιγώς ελληνική κουζίνα, φλερτάρει διακριτικά με τη δημιουργικότητα και το μοντερνισμό. Η μαγείρισσα Κωνσταντίνα Κακοσαίου, που στο παρελθόν έχει θητεύσει στο Βαρούλκο πλάι στον Λευτέρη Λαζάρου, διαχειρίζεται τα ντόπια υλικά της με περισσή φροντίδα και μαεστρία. Δοκιμάστε ταλαγάνι στη σχάρα με μαρμελάδα παντζαριού ή ντομάτας, λουκάνικο Μυκόνου με σάλτσα κάππαρης γιαχνί, γλώσσα μοσχαρίσια βραστή με τη σάλτσα της. Αν είστε λάτρεις της σαλάτας, εδώ θα το κατευχαριστηθείτε.

Γλύκισμα ο μουσακάς με γιαουρτομπεσαμέλ και φασολάκια, δυνατές οι μακαρούνες σε ζωμό κρέατος συνοδεία ξερής μυζήθρας. Αν πετύχετε κυκλαδίτικη κακαβιά ή ψάρια αχνιστά με κρεμμύδια, μην τα προσπεράσετε. Υψηλό το επίπεδο, εξαιρετικές οι τιμές, ακόμη και της τάξεως των 10 ευρώ ανά άτομο.
> Φοινικιά, Ανω Σύρος, Τ/22810-83.725

Αλλες επιλογές:
Λιλής (Πιάτσα, Ανω Σύρος, Τ/22810-88.087). Απίθανη θέα, παραδοσιακά μαγειρευτά και άψογη σχάρα.
Ταρσανάς (Ηρ. Πολυτεχνείου 13, Ερμούπολη, Τ/22810-82.805). Στο καρνάγιο, σκηνικό σαν παλιά ελληνική ταινία, με καλομαγειρεμένους μεζέδες και μπουζουκάκι.
Περί Τήνος (Ακτή Πέτρου Ράλλη 6, Ερμούπολη, Τ/22810-85.000). Τραπέζια στην προκυμαία, κοσμοπολίτικη αύρα, νοστιμιές με τάσεις δημιουργικότητας.

Μύκονος: Κοπανιστή όχι μόνο για... μόστρα
Οι Μυκονιάτες δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους όσον αφορά τη δική τους εκδοχή λούζας, λουκάνικου και κοπανιστής και, φυσικά, εμείς δεν έχουμε λόγο να διαφωνήσουμε. Παρόλο που έχει γίνει ακριβοθώρητη, η παραδοσιακή μυκονιάτικη κουζίνα εμπνέει αρκετούς μάγειρες του νησιού, είτε με τοπικές συνταγές είτε επιτρέποντας σε fusion επιρροές να παρασύρουν τοπικά υλικά, οδηγώντας ενίοτε σε άκρως συναρπαστικά αποτελέσματα.

Bill and Coo
Μέρος των ζαρζαβατικών που χρησιμοποιεί στην κουζίνα του Bill and Coo ο σεφ Αθηναγόρας Κωστάκος καλλιεργείται στο πειραματικό τους μποστάνι. Παράλληλα η άγρια χλωρίδα του νησιού, όπως τα παραθαλάσσια αρμυρίκια, που συλλέγονται από τον ίδιο τον σεφ και την ομάδα του, εμπλουτίζουν τα δημιουργικά πιάτα τους με γνήσια τοπική γεύση. Το Bill and Coo είναι γυαλιστερό και σικάτο, κατάλληλο για μια βραδινή έξοδο περιωπής. Αναδεικνύει σε haute cuisine ταπεινά υλικά της κυκλαδίτικης γης, με fusion παρεμβάσεις, πλάι στην πισίνα του ομώνυμου ξενοδοχείου.

Πιάτα- κομψοτεχνήματα με... ονοματεπώνυμο: «Ντοματίνια 2014» - κροκέτα από κατσικίσιο τυρί, ζελέ κάππαρης, άνυδρα ντοματίνια και θυμάρι, «Ο αχινός στις δήλες» - κουσκουσάκι, λεμόνι confit, ούζο, αυγά αχινού και σκόρδο, «Το μπαρμπούνι του βοσκού» - μπαρμπούνι ψημένο με το λέπι, αγκινάρες, σάλτσα από ξίδι, δεντρολίβανο και μελάνι.

Τα επιδόρπια σε ανάλογο μοτίβο. Παράδειγμα: το «Χιόνι» με σορμπέ από ελληνικό γιαούρτι σοκολάτα και κεράσια. Μια ενημερωμένη, καθόλου φλύαρη αλλά και αρκετά mainstream λίστα με κρασιά ακομπανιάρει το όλον. Αξίζει να επιλέξετε το μενού γευσιγνωσίας 12 σταδίων, στα 95 ευρώ.
> Ξενοδοχείο Bill and Coo, Μεγάλη Αμμος, Τ/22890-26.292-3-4

Μαερειό
Αν έχετε απορία τι είναι οι χουχουλιοί, τα προβάσια, τ’ απορίχια και οι παντελίδες, κάντε κράτηση στο μικροσκοπικό ταβερνείο της οικογένειας Μονογιού, για να πάρετε μια γεύση της σχετικά άγνωστης μυκονιάτικης κουζίνας. Πέντ’-έξι τραπεζάκια έχει όλα κι όλα το Μαερειό, που βρίσκεται χωμένο σε ένα σοκάκι της Χώρας. Εκεί θα δοκιμάσετε ωραίο φρικασέ, ντοματοκεφτέδες, σαλιγκάρια κοκκινιστά, ρύζι με πεταλίδες και καβουράκια ή ό,τι άλλα καλούδια ξετρυπώσει η μαγείρισσα, που δεν διστάζει να επιλέξει για τις προμήθειές της τη μυκονιάτικη ύπαιθρο. Επίσης, καλοφτιαγμένη μόστρα, λούζα και ντόπιο λουκάνικο σε πικάντικο μεζέ με φέτα. Υπολογίζουμε περίπου 20 ευρώ ανά άτομο.
> Καλιγερά 16, Χώρα, Τ/22890-28.825

Αλλες επιλογές:
Lady Finger (Ντραφάκι, Τ/22890-24.231). Ελληνική δημιουργική κουζίνα υψηλού επιπέδου σε ένα εστιατόριο λαμπερό και περιποιημένο, με τραπέζια μπροστά στην πισίνα του ξενοδοχείου Ανδρόνικος.
Αυλή του Θοδωρή (Πλατύς Γιαλός, Τ/22890-78.100). Ενα βήμα από την αμμουδιά, περιποιημένος και όμορφος χώρος με μεγάλη ποικιλία ελληνικών εδεσμάτων.

Τήνος: Με φετίχ την αγκινάρα...
Λαχανικό που εδώ μαγειρεύεται παντοιοτρόπως: από φρουτάλιες, ξιδιαστές, μέχρι ογκρατέν και φρικασέ. Η ημιάγρια εκδοχή της αγκινάρας, από όλες τις Κυκλάδες, μόνο εδώ καλλιεργείται συστηματικά. Η ακμαία κτηνοτροφία ευθύνεται για τα εξαιρετικά τυριά και οι εμβληματικοί περιστεριώνες αιτιολογούν την τοπική γκουρμεδιά, πιτσούνια κοκκινιστά.

Θαλασσάκι
Εις τον αφρό της θάλασσας βρίσκεται το Θαλασσάκι. Χωρίς πολλές διακοσμητικές φιοριτούρες, αλλά με πινελιές που μαρτυρούν καλό γούστο και μεράκι, όπως τα ζωγραφιστά τραπέζια, φιλοτεχνημένα από τη μαγείρισσα Αντωνία Ζάρπα, συνιδιοκτήτρια μετά του συζύγου Αρη Τάτση. Ελληνικές μαγειρικές, διακριτικά εκμοντερνισμένες.

Αρκετά από τα ζαρζαβατικά προέρχονται από τον δικό τους λαχανόκηπο και τον υπερπλήρη βοτανόκηπο. Οι φετινές αφίξεις στο μενού θα σας κεντρίσουν το ενδιαφέρον: μαύρη ταραμοσαλάτα, γόπες παστές με λεμόνι και θυμάρι, γαύρος παστός με πορτοκάλι και φιστίκι Αιγίνης, κρεμμύδι φούρνου μαζί με κέικ φέτας και μαρμελάδα λεμόνι-σαφράν, γιαχνιστές μπάμιες με πορφύρες.

Κλασικές αξίες το μελωμένο χταπόδι φούρνου με λάδι και πετιμέζι και το «αφιέρωμα» στον μπακαλιάρο, σε 5 παραλλαγές. Εμπνευσμένες μακαρονάδες με θαλασσινά, άψογα η κοπανιστή και το τηνιακό τυράκι, αρωματισμένα με σκόρδο, με αχλάδι κ.λπ. Για το κλείσιμο, μπεζέδες γεμισμένοι με λουκούμια και παγωτό καϊμάκι, λεμονόπιτα με κρέμα τυριού και άλλα καλά. Εμφιαλωμένα κρασιά που τιμούν την κυκλαδίτικη γη και άλλες καλές ελληνικές επιλογές. Ενδείκνυται και για μετά το μπάνιο.
> Ορμος Υστερνίων, Τ/22830-31.366

Μαραθιά
Δημιουργικότητα με σύνεση, εμπνευσμένη από τοπικές συνταγές και υλικά. Αυτό είναι το φόρτε του Μαρίνου Σουράνη, ιδιοκτήτη της Μαραθιάς. Αφενός, μια σεμνή, λιτή, αλλά καλόγουστη ταβερνούλα με αρμυρίκια ανάμεσα στα τραπέζια της και, αφετέρου, η απέραντη αμμουδιά του Αγίου Φωκά, στην άλλη μεριά του δρόμου, συνθέτουν ένα άκρως καλοκαιρινό τοπίο. Ανάλογα με την εποχή και την ψαριά, υπάρχει πάντα φρέσκο ψάρι με προορισμό είτε τη σχάρα είτε τις μαρμίτες του Μαρίνου, για να μεταμορφωθεί σε νόστιμη ψαρόσουπα, αλλά και μαγειρευτά όπως σκάρος με φρέσκια ντομάτα και πατατούλες στη γάστρα, στήρα με κρασί και δεντρολίβανο στο φούρνο, σαβόρι μαρινέ σε ξίδι μπαλσάμικο.

Εκτακτα τα δικά τους αλίπαστα: λακέρδα, γαύρος και σαρδέλες μαρινάτες, σαφρίδι ξιδάτο ή λιόκαυτο. Αν τύχει και βρεθούν τα ντόπια, ψωμωμένα μανιτάρια, οι αρναδικές ή αρναθιές, δοκιμάστε τα οπωσδήποτε. Για το φινάλε επιλέξτε παχιά μους λεμονιού με χειροποίητη γκοφρέτα λευκής σοκολάτας, ζελέ καρπούζι με κουκούτσια μαύρης σοκολάτας, καραμελωμένη, λεπτή μηλόπιτα κ.ά. Πέριξ των 30 οι ελληνικοί εμφιαλωμένοι οίνοι, σφραγίζουν ένα ολοκληρωμένο γεύμα.
> Αγιος Φωκάς, Τ/22830-22.343

Κατώι
Το πρώην εργοστάσιο μεταξοσκώληκα μετατράπηκε σε ρουστίκ ταβέρνα, στην είσοδο του χωριού, μόλις λίγα μέτρα από την εκκλησία με τα δύο ονόματα, Αγιος Ιωάννης και Αγία Τριάδα. Ο Σίμος Δεσύπρης σερβίρει ντόπια κρεατικά και χοιρινά, δικής του εκτροφής, αναδεικνύοντας την κτηνοτροφική παράδοση και την κρεοφαγική πλευρά της γαστρονομίας του νησιού.

Στη μικρή μπροστινή βεράντα ή στην ταράτσα του δοκιμάστε οπωσδήποτε κάποιο από τα ψητά του καταλόγου, αλλά και μεζέδες όπως την περιβόητη φουρνιστή μελιτζάνα με τυρί και ντομάτα. Πιάτα που κάνουν θραύση είναι η ολόκληρη πλευρά πανσέτας χοιρινής, γεμιστή στη σούβλα, και το κοντοσούβλι του βοσκού, κοινώς κοκορέτσι, αλλά με τρυφερό χοιρινό κρέας αντί για εντόσθια.
> Φαλατάδος, Τ/22830-41.000

Αλλες επιλογές:
Κουτούκι της Ελένης (Γάφου 5, Χώρα, Τ/22830-24.857). Μαγειρευτά και μεζέδες από έμπειρη μαγείρισσα, σε ένα όμορφο σοκάκι της χώρας. Δοκιμάστε σαβόρο, πιτσουνάκι και αγκιναρόπιτα.
Σαν το αλάτι (Παραλία Αγίου Φωκά, Τ/22830-29.266). Ολοκαίνουργιο και καλόγουστο ταβερνάκι πλάι στη θάλασσα με ωραίους θαλασσινούς μεζέδες. Αξιοζήλευτη λίστα με ούζα.
Ταρσανάς (Βίντσι, Χώρα, Τ/22830-24.667). Στο τέρμα της προκυμαίας, για ελληνική κουζίνα με βαθιά νοστιμιά και πιάτα ανάλογα με την εποχικότητα και την έμπνευση του μάγειρα και ιδιοκτήτη.

kathimerini.gr

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Καλωσήλθατε στην άτυπη πρωτεύουσα της Μέσα Μάνης, που κάποτε λεγόταν Τσίμοβα και σήμερα Αρεόπολη. Είναι το ορόσημο της Μάνης και το καμάρι όλη της Λακωνίας και της Πελοποννήσου. Από εδώ έπεσαν τα πρώτα βόλια και ξεκίνησε η Επανάσταση των Μανιατών της 17ης Μαρτίου 1821.

Ο έρωτάς μου για τη Λακωνία έχει ένα όνομα και λέγεται Αρεόπολη. Τι να σας πρωτογράψω για την πόλη που ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή, για το μέρος εκείνο που λατρεύω να περπατάω στα στενά του δρομάκια και να χαζεύω την πετρόκτιστη αρχιτεκτονική του; Η Αρεόπολη, μαζί με τις γύρω περιοχές της· το Λιμένι, το Νέο Οίτυλο, το Καραβοστάσι και τον Πύργο Δυρού, με έκαναν να νιώσω σαν το σπίτι μου και έχω την ηθική υποχρέωση να τους το ανταποδώσω.

 

Η Αρεόπολη των Μαυρομιχάληδων

Λένε πως όταν αρχίσει και φυσάει ο αέρας, σαρώνει τα πάντα, καθώς κατεβαίνει με ορμή από τον Ταΰγετο... Λένε πως έτσι πήρε το όνομά της η πόλη. Δεν είναι άσχημη εκδοχή, αλλά εγώ, για να σας πω και του στραβού το δίκιο, όταν πήγα εκεί είχε άπνοια και η πέτρα έκαιγε σαν πυρωμένο σίδερο. Ευτυχώς βρήκα τις άκρες μου, τα σκιερά μέρη και τις «μπούκες» μέσα στην πετρόκτιστη πόλη και το βάσανο έγινε υποφερτό.

Η Αρεόπολη έχει να υπερηφανεύεται για μία από τις μεγαλύτερες και διασημότερες οικογένειες της Μάνης. Οι Μαυρομιχάληδες, με τον διάσημο Πετρόμπεη -τελευταίο μπέη της Μάνης και σπουδαία μορφή της ελληνικής Επανάστασης-, είχε την έδρα του και τον πύργο στην Αρεόπολη. Με αυτούς τους ηγέτες και άλλες πολλές οικογένειες, επίσης, θα πρέπει να ξέρετε ότι από εκεί ξεκίνησε στις 17 Μαρτίου του 1821 η Ελληνική Επανάσταση.

 

Κεντρική πλατεία και πεζόδρομος

Με το που θα φτάσετε στην Αρεόπολη, μην το ψάχνετε, θα παρκάρετε κοντά στην κεντρική πλατεία και θα βγείτε να περπατήσετε στον κεντρικό πεζόδρομο. Για εμένα η πόλη έχει δύο όψεις· από τη μια μεριά έχουμε την κεντρική πλατεία με διάφορα άκρως τουριστικά εστιατόρια και cafes, και από την άλλη το κατέβασμα στον πεζόδρομο, όπου οι εικόνες αλλάζουν και δίνουν τη θέση τους στην παράδοση και τη γραφικότητα. Εκεί, λίγα μέτρα πιο κάτω από τον πεζόδρομο θα συναντήστε τη μικρή Πλατεία της Επανάστασης, για να θαυμάσετε την εξαιρετική αρχιτεκτονική των Ταξιαρχών με τα εκπληκτικά λιθανάγλυφα στο άνω μέρος. Στα στενά δρομάκια θα χαθείτε, για να βρεθείτε στην πλατεία του Άη Γιάννη των Μαυρομιχάληδων

Θα εκπλαγείτε από το γεγονός ότι ο ναός είναι ορθάνοιχτος όλες τις ώρες της ημέρας και έχει εξαιρετικές τοιχογραφίες. Αν αποφασίσετε να αφιερώσετε λίγο χρόνο στο περπάτημα και απομακρυνθείτε ελάχιστα από το κέντρο της πόλης, θα φτάσετε μέχρι τον Πύργο του Πικουλάκη και θα κατηφορίσετε προς την καρδιά του οικισμού, που είναι κλεισμένη μέσα σε πετρόκτιστους πολεμόπυργους, παλιά σπίτια και πέτρινες μάντρες.

Θεωρώ εξαιρετικά ιδανικό πάνω στο σούρουπο να αρχίσετε το περπάτημα περιμετρικά της κεντρικής πλατείας, στα 800 με 100 μ. απόσταση, για να ανακαλύψετε μια Αρεόπολη βγαλμένη κυριολεκτικά από το παρελθόν. Θα μείνετε άφωνοι από το μεγαλείο και την ομορφιά αυτής της πόλης που συγκεντρώνει τουρισμό και το χειμώνα και το καλοκαίρι. Σώζει το γεγονός ότι η Αρεόπολη δεν έχει αναπτυχθεί τουριστικά τα τελευταία 30 χρόνια και δεν έχει αλλοιωθεί σε υπέρμετρο βαθμό το φυσικό της κάλλος από κατασκευές τσιμέντου και αλουμινίου. Με βάση το νόμο, η πόλη είναι διατηρητέα κι ό,τι κι αν χτίζεται, χτίζεται μόνο από πέτρα.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι σε αυτή μπορεί κάποιος να διασκεδάσει μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες. Έχει εξαιρετικά νυχτερινά μαγαζιά, μικρά καλόγουστα μπαράκια, καθαρά ποτά και εξαιρετικά ευγενικούς ιδιοκτήτες. Επισκέφθηκα και το Bucca και το Aula, όπου ήπια καθαρά ποτά και είδα όμορφο κόσμο να απολαμβάνει με ηρεμία το cocktail του. Μάλιστα εκμυστηρεύτηκα στον Γιάννη από το Bucca ότι φτιάχνει ένα από τα καλύτερα mojitos που έχω πιει στη ζωή μου (η γυναίκα του βέβαια, όχι ο ίδιος).

Να μην ξεχάσω να σας αναφέρω ότι εξεπλάγην ευχάριστα από την ποιότητα της διαμονής στην Αρεόπολη. Εξαιρετικά καλόγουστοι, ανακαινισμένοι πύργοι, πολεμόπυργοι και αρχοντικά έχουν γίνει υπέροχοι ξενώνες που παρέχουν πολύ καλή διαμονή. Αξίζει ο κόπος να περάσετε μια βόλτα από το Παπουδικό, όπου φιλοξενήθηκε η αποστολή του Traveller's ICONS, για να δείτε τι σημαίνει να έχεις μεράκι, όταν αποφασίζεις να ασχοληθείς με αυτό που λέγεται φιλοξενία-διαμονή.

Την Αρεόπολη τη συνιστώ ανεπιφύλαχτα για καλοκαιρινές, αλλά και χειμερινές διακοπές. Θα μπορούσε, επίσης, να είναι η βάση σας για το Λιμένι, το Οίτυλο, το Καραβοστάσι και τον Πύργο Δυρού. Αν δεν θέλετε να έχετε άμεση επαφή με τη θάλασσα και θέλετε να ζήσετε μια εμπειρία άλλης εποχής, η Αρεόπολη θα κερδίσει την ψυχή και την καρδιά σας. Διαφορετικός προορισμός για εξαιρετικά διαφορετικούς ανθρώπους.

 

Λιμένι, Νέο Οίτυλο, Καραβοστάσι

Στην κατηφόρα της Αρεόπολης θα μείνετε με το στόμα ανοιχτό, καθώς θα αντικρίσετε τα νερά του διάσημου κόλπου στο Λιμένι. Στα δεξιά σας, λοιπόν, από την Αρεόπολη θα δείτε ένα γραφικό ψαροχώρι με παραδοσιακά πέτρινα και πυργόσπιτα. Τα γαλαζοπράσινα, διάφανα νερά του είναι ιδανικά για κολύμπι και εδώ έρχονται όλοι οι τουρίστες και οι ντόπιοι από τον Αρεόπολη για βουτιές και ψαροφαγία.

Το Λιμένι θεωρείται γαστριμαργικός προορισμός, γιατί έχει κάποιες από τις καλύτερες ταβέρνες για ψάρι. Δεν είναι τυχαίο ότι εκεί ήταν η έδρα των Μαυρομιχάληδων λίγο πριν την Επανάσταση του 1821. Ο πύργος τους στέκει ακόμα και σήμερα επιβλητικός στην κορυφή του οικισμού. Κατά την προσωπική μου γνώμη, το Λιμένι συγκρίνεται άνετα με την ακτογραμμή της Αδριατικής και συγκεκριμένα τις περιοχές της Κροατίας και του Μαυροβουνίου, με τους περήφανους πύργους και τα κάστρα που είναι χτισμένα μέσα στη θάλασσα. Οπωσδήποτε θα έκανα χαλαρά τις διακοπές μου αν έβρισκα ένα πυργόσπιτο πάνω στη θάλασσα και μέσα στο Λιμένι, για να τα έχω όλα σε απόσταση αναπνοής.

Μετά το Λιμένι ο δρόμος οδηγεί στο Οίτυλο. Το χωριό είναι χτισμένο σε έναν οχυρό λόφο στα βορειοδυτικά του ομώνυμου κόλπου. Εκεί βρισκόταν και η μυκηναϊκή πόλη του. Από τη στρατηγική αυτή θέση ελεγχόταν το πέρασμα προς τη Μεσσηνία αλλά και όλος ο κόλπος. Τα νεότερα χρόνια η περιοχή έγινε ορμητήριο πειρατών. Λένε πως ήταν η πατρίδα του φοβερού πειρατή Σακρατίβ, ενός ήρωα του Ιουλίου Βερν που είχε αναφλέξει ολόκληρο το Αιγαίο. Πολλοί καπεταναίοι οπλαρχηγοί της Επανάστασης πριν το 1821 είναι γνωστό ότι ήταν και αυτοί πειρατές και είχαν ως έδρα λιμανάκια σε πολλές περιοχές της Μάνης. Άρα, όπως αντιλαμβάνεστε, βρισκόσαστε σε περιοχή πειρατών και καλό θα είναι να έχετε μαζί σας τα ανάλογα αναγνώσματα.

Στα «πόδια» του Οιτύλου απλώνεται ο όρμος με το φυσικό λιμάνι του Νέου Οιτύλου και το Καραβοστάσι. Μιλάμε για μια τεράστια παραλία, που είναι ιδανική για κολύμπι και έχει γνωρίσει ήπια τουριστική ανάπτυξη. Εδώ θα βρείτε πολλά καταλύματα και ταβέρνες με εξαιρετικά φρέσκο ψάρι, τοπικά κρασιά και τσίπουρο. Εκεί κοντά είναι και η Μονή Ντεκούλου του 18ου αιώνα, αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή και τους αγίους Νικόλαο και Παντελεήμονα. Στη θέση Καλαμάκια, ακριβώς στην είσοδο του όρμου του Οιτύλου, βρίσκεται το πιο καλοδιατηρημένο από τα σπήλαια της Μάνης που είχαν κατοικηθεί την παλαιολιθική εποχή. Αν έχετε όρεξη για τέτοιου είδους περιήγηση, δεν θα ήταν άσχημη μια τέτοια βόλτα. Αν μάλιστα το πάρετε απόφαση, μπορείτε να φτάσετε μέχρι τα νοτιοανατολικά της περιοχής, όπου θα θαυμάσετε το κάστρο της Κελεφάς που χτίστηκε τον 17ο αιώνα, κατά την ταραγμένη περίοδο της δράσης του Λυμπεράκη Γερακάρη, πρώτου μπέη της Μάνης. Τώρα, και να μην σας ενδιαφέρει το κάστρο, η θέα και μόνο προς τον κόλπο και τα απόκρημνα βουνά της Μάνης είναι μοναδική.

Να μην ξεχάσω να σας πω ότι το Καραβοστάσι, το μικρό και μοναδικό λιμανάκι στη βόρεια πλευρά του κόλπου, ονομαζόταν κάποτε και μικρό Αλγέρι. Στα νερά του επίσης βρέθηκαν κίονες και ένα αρχαίο ναυάγιο. Σε εκείνη την περιοχή, όπου σήμερα γίνονται ανασκαφές, υπάρχει και το φαράγγι Μηλολάγκαδο που οδηγεί στην Παναγιά τη Σπηλιώτισσα. Αυτό είναι ένα tip για αυτούς που έχουν όρεξη να διασχίζουν και να εξερευνούν φαράγγια.

 

Πύργος Δυρού

Είναι στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από το Λιμένι και το Οίτυλο. Κινούμαστε προς τη «μύτη» της Μάνης για να φτάσουμε στον Δυρό. Εκεί θα συναντήσετε πρώτα από όλα ένα τουριστικό χωριουδάκι βγαλμένο από καρτ-ποστάλ της δεκαετίας του '70 και στην κατηφόρα των 4 χλμ. θα βρείτε τα περίφημα σπήλαια και το Νεολιθικό Μουσείο Δυρού.

Τα σπήλαια του Δυρού πρέπει οπωσδήποτε να τα επισκεφθείτε μαζί με τα παιδιά σας. Είναι από τα μεγαλύτερα και ομορφότερα σπήλαια της Ελλάδας. Συγκαταλέγονται στα εντυπωσιακότερα φυσικά αξιοθέατα της Μάνης και θα σας εντυπωσιάσουν με τον όγκο και την ομορφιά τους. Μετά από την επίσκεψή σας στη Γλυφάδα -έτσι λέγεται το επισκέψιμο τμήμα των σπηλαίων όπου βρέθηκαν απολιθωμένα ζώα ηλικίας 2 εκατ. χρόνων-, μπορείτε να ρίξετε μια βουτιά στην παραλία του Δυρού. Πρόκειται για μια παραλία με χοντρό βότσαλο και πεντακάθαρα νερά, ιδανικά για κολύμπι. Θα βρείτε επίσης ξαπλώστρες και ομπρέλες, σκισμένες και σπασμένες από το εστιατόριο του «Ξενία», που κατασκευάστηκε την δεκαετία του '70 και έχει αφεθεί να ρημάξει. Φανταστείτε ότι τα σπήλαια Δυρού έπαιρναν τουρίστες τη δεκαετία του '70 -όταν μπορούσες να γευματίσεις και να κάνεις το μπάνιο σου- και εν έτει 2010 δεν μπορείς να πιεις ούτε ένα μπουκάλι νερό. Αντί να πηγαίνουμε την Ελλάδα μπροστά, την οδηγούμε προς τα πίσω.

 

Χαριά και Αρχαία Πύρριχος

Αν δεν βαριέστε και θέλετε να δείτε πραγματικά διαφορετικές εικόνες της Μάνης, κάντε την εσωτερική διαδρομή από τα σπήλαια του Δυρού προς τον Κότρωνα. Πρώτα απ' όλα θα περάσετε από τη Χαριά, όπου εκεί κατασκευάζονται πυργόσπιτα και σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες με τρομερή επαφή με το τοπικό στοιχείο, την αρχιτεκτονική και τον πολιτισμό της Μάνης. Θα περάσετε από την Πύρριχο και την αρχαία Πύρριχο, όπου θα δείτε πώς ήταν τα πετρόκτιστα χωριά με τους πολεμόπυργους πριν 150 χρόνια. Η διαδρομή είναι εύκολη και θα σας βγάλει στην άλλη μεριά του «ποδιού», αφού σας περάσει από τα Λουκάδικα και το Φλομοχώρι, που έχει την ομορφότερη θέα σε όλο τον κόλπο της Κολοκυθιάς. Άλλες εικόνες, άλλα μέρη με παραδοσιακό χαρακτήρα και προπομπός για την σκληρή και «καυτή» Μάνη του νότου.

athensmagazine.gr

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Ενας μίνι οδηγός για τους... νεόκοπους επισκέπτες του μεγαλύτερου νησιού των Κυκλάδων. Δεν είναι εύκολο να αποτυπώσεις συνολικά το αξιώτικο τοπίο με την πρώτη επίσκεψη, κρατάς απλώς στο μυαλό ό,τι ωραιότερο πήρες από αυτό το νησί σε επίπεδο γνώσης και πληροφορίας, κλείνεις κάτω από τα βλέφαρά σου τις αχανείς παραλίες και τα αρχαία μάρμαρα, φυλάς στην άκρη της γλώσσας σου την ανεπανάληπτη αίσθηση του τσουχτερού κίτρου και εύχεσαι να ξαναέρθεις σύντομα για... περαιτέρω βιώματα. 


Από το ταξίδι στο μεγαλύτερο κυκλαδονήσι (430 τ.χλμ.) δεν θα ξεχάσω τον τεράστιο ξαπλωμένο Κούρο του Φλεριού με το σώμα των 5,5 μέτρων και το γκριζωπό δέρμα, που κείτεται κάτω απ’ τα δέντρα αιωνίως κοιμώμενος (το άγαλμα χρονολογείται το 570 π.Χ. και θεωρείται παραγγελία ευγενούς της εποχής που έμεινε στο δάσος γιατί έσπασε κατά τη μεταφορά από το λατομείο στο εργαστήριο). Επίσης την Απείρανθο (αλλιώς τ’ Απεράθου), ένα φανταστικό αλλά περίεργο χωριό στους πρόποδες του όρους Φανάρι, που τη μία σου φαίνεται σκληρό και τραχύ, την άλλη προσιτό και λυρικό.

Στην Απείρανθο επιβιώνει μέχρι σήμερα ένα γλωσσικό ιδίωμα που θεωρείται ότι διαθέτει αρχαιοελληνικά και βυζαντινά στοιχεία, ενώ έξω από τον οικισμό υπάρχει μια εκκλησία ονόματι Αγία Κυριακή, που είναι γνωστή για τις τοιχογραφίες της και κυρίως για την αναπαράσταση... πτηνών με κορδέλες στο λαιμό, στην αψίδα του Ιερού!

Κατά τα άλλα, με μια βόλτα μέχρι το Αρχαιολογικό Μουσείο έχουμε την ευκαιρία να δούμε μια σειρά από ειδώλια: όρθια και καθιστά, με φαρδείς ώμους και καμπυλωτούς μηρούς, τα οποία έχουν τα χέρια σφιγμένα πάνω στο στομάχι σαν να πονάνε. Η στάση του κεφαλιού τους έχει ανοδική κλίση, δεν έχουν μάτια, στο πρόσωπό τους ξεχωρίζει μόνο η μύτη και είναι σαν να κοιτάνε προς τα πάνω.

Ακόμη κι αν δεν ξέρεις ιστορία τέχνης, βλέποντας τα πρωτοκυκλαδικά ανθρώπινα ομοιώματα μέσα στις προθήκες του μουσείου, ψυχανεμίζεσαι αυτό που κάπου έχει πάρει το αυτί σου, ότι δηλαδή εδώ κρύβονται οι απαρχές του μινιμαλισμού: πώς αλλιώς, αν όχι μίνιμαλ, να χαρακτηρίσεις αυτές τις αρχαίες φιγούρες που συμπυκνώνουν την ουσία της γλυπτικής τέχνης στη μαρμάρινη ανασηκωμένη μύτη τους;

Στις συλλογές του μουσείου ξεχωρίζουν, επίσης, τα αγγεία της Μυκηναϊκής και της Γεωμετρικής περιόδου, αλλά και το ίδιο το κτίριο, ογκώδες και επιβλητικό, σε χρώμα παραγινωμένου ροδάκινου, ένα ιστορικό πενταώροφο αρχοντικό του Κάστρου της Χώρας, η παλιά Εμπορική Σχολή, στην οποία φοίτησε για ένα χρόνο και ο Νίκος Καζαντζάκης.

Ακόμη ένα σημαντικότατο τοπόσημο της Νάξου είναι ο αρχαιολογικός χώρος Γύρουλα, κοντά στο χωριό Σαγκρί, με το ιερό στο οποίο λατρεύονταν θεότητες της ευφορίας, και κυρίως η θεά Δήμητρα. Το 530 π.Χ., περίοδο της τυραννίας του Λύγδαμι, στην περιοχή χτίστηκε δίκλιτος ιωνικός ναός, που -όπως διαβάζουμε- αποτελεί πρόδρομο της κλασικής αττικής αρχιτεκτονικής. Γύρω από το ναό υπήρχαν εγκαταστάσεις παραγωγής λαδιού, κρασιού και εργαστήρια κεραμικής.
Ο αρχαϊκός ναός πέρασε από πολλά στάδια, αρχικά έγινε χριστιανικός, ενώ στα χρόνια του Ιουστινιανού τη θέση του πήρε μια τρίκλιτη βασιλική, στην οποία μάλιστα ενσωματώθηκαν αρχιτεκτονικά κομμάτια του.

Ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός χώρος είναι πραγματικά εντυπωσιακός, γιατί ο τρόπος με τον οποίο έχει αναστηλωθεί ο ναός αναδεικνύει πλήρως το χαρακτήρα του: βλέπεις τα μάρμαρα, που ύστερα από αιώνες επανατοποθετήθηκαν σε σωστή θέση, βλέπεις και την κοιλάδα τριγύρω, ήρεμη, αγνή, παρθενική, και καταλαβαίνεις γιατί κάποτε εδώ λατρεύονταν θεότητες της γης και της παραγωγής. Είναι από τους λίγους αρχαιολογικούς χώρους που έχω επισκεφτεί και αισθάνθηκα ότι βρισκόμουν στον δικό του χωροχρόνο. 2014 μ.Χ. έχουμε, το ξέρω, αλλά στον Γύρουλα Σαγκρίου το 530 π.Χ. φαντάζει κοντά.

Πέραν αυτού, η πιο χαρακτηριστική εικόνα του αρχαίου αξιώτικου τοπίου που επιβιώνει μέχρι σήμερα είναι η Πορτάρα, το πρόπυλο του ναού του Απόλλωνα του 6ου αιώνα π.Χ., που βρίσκεται στο νησάκι Παλάτια, στην είσοδο του λιμανιού. Ο ναός του Απόλλωνα έμεινε ημιτελής, αλλά η Πορτάρα στέκει μέχρι σήμερα όρθια και έχει γίνει σήμα κατατεθέν της Νάξου, είναι πλέον μέρος της ταυτότητάς της.

Εκτός από τη Νάξο των ναών, όμως, υπάρχει και η Νάξος των αγροτικών σπιτιών και των φορτωμένων τραπεζιών. Κοντά στο Σαγκρί, είμαστε καλεσμένοι για μεσημεριανό σε ένα μικρό τυροκομείο. Στη μία άκρη του δωματίου ο τυροκόμος έχει στήσει τη μονάδα του και όλο τον υπόλοιπο χώρο καταλαμβάνει ένα τεράστιο τραπέζι με σαλάτες, κρέατα, πίτες, ελιές, τυρί (φυσικά), ενώ έξω, στην αυλή, σε μια αυτοσχέδια κουζίνα τηγανίζονται οι διάσημες πατάτες Νάξου, για να τις φάμε φρέσκες.

Λίγο παραδίπλα από την κατσαρόλα με τις πατάτες και το λάδι που τσιτσιρίζει, τριγυρνάει ένα αρνάκι μια σταλιά, με πόδια σαν οδοντογλυφίδες και μια μουσούδα που εκλιπαρεί για χάδια. Σαν γνήσιο μωρό, στην αρχή κάνει νάζια, κρύβεται πίσω από τις γλάστρες, πλησιάζει, ξαναφεύγει, αλλά τελικά κάθεται να το ταΐσουμε με το μπιμπερό. Είναι από εκείνες τις σπάνιες φορές που μια χνουδωτή φυσιογνωμία με μισόκλειστα μάτια σού δίνει να καταλάβεις... τι πάει να πει να νιώθεις ευτυχία.

Εκτός από φρέσκα τυριά και χαδιάρικα αρνάκια, το ταξίδι στη Νάξο μάς επιφυλάσσει γνωριμία με το πασίγνωστο ντόπιο κίτρο. Στο Χαλκί βρίσκουμε την ποτοποιία Βαλληνδρά, που ξεκίνησε γύρω στο 1870 από τον Γρηγόριο Βαλληνδρά με την παραγωγή κιτρόρακου και εξελίχθηκε σε μονάδα παραγωγής ενός νέου αποστάγματος με οινόπνευμα και φύλλα κιτριάς (του γνωστού σήμερα κίτρου Νάξου) από τον γιο του, τον Μάρκο Βαλληνδρά, στα τέλη του 19ου αιώνα. Σήμερα, η πέμπτη γενιά Βαλληνδρά συνεχίζει την παραγωγή του ηδύποτου, το οποίο βγαίνει σε τρία χρώματα (λευκό στους 33 βαθμούς, πράσινο στους 30 βαθμούς, κίτρινο στους 36 βαθμούς) και εμφιαλώνεται σε όμορφες μακρόστενες μποτίλιες.

Κάνουμε μια βόλτα μέσα στο χώρο της ποτοποιίας, χαζεύουμε στους τοίχους παλιές συμβάσεις-αναθέσεις αντιπροσωπειών του κίτρου σε Κωνσταντινούπολη, Θεσσαλονίκη, Αίγυπτο, παίρνουμε το άρωμα της εποχής μέσα από καταναλωτικές πληροφορίες τυπωμένες με μπλε μελάνι («Μ. Γ. Βαλληνδρά, Εν Νάξω, Κατασκευάζονται: Κονιάκ, Ρούμια, Μαστίχες...») και φεύγουμε με τη θαλπωρή του οινοπνεύματος να γεμίζει το σώμα μας.

Αυτή ήταν η Νάξος της πρώτης φοράς, της πατάτας, της θεάς Δήμητρας, της Πορτάρας, των μινιμαλιστικών ειδωλίων, του τεράστιου ξαπλωμένου Κούρου και ενός μικρού ανυπεράσπιστου αρνιού!
Την επόμενη φορά πάμε για Μάρκο Σανούδο, Δουκάτο του Αιγαίου, νάνους ελέφαντες, σπήλαιο του Ζα, φεουδαρχία και ενετικούς πύργους, πάμε για ξινομυζήθρα, αξιώτικη σαλάτα και, για επιδόρπιο, γλυκό «μελαχρινό» με παγωτό καϊμάκι.

ΑΞΙΩΤΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΒΟΥΤΙΕΣ ΚΑΙ ΣΠΟΡ

Λευκά βότσαλα και θέα στα Κουφονήσια
Σε επίπεδο παραλιών, το νησί... έχει να δώσει. Το μέγεθος της Νάξου τη βοηθάει να προσφέρει πολλές και διαφορετικές προτάσεις στο, διψασμένο για θάλασσα, καλοκαιρινό κοινό.
Ο Αγιος Προκόπιος φημίζεται για το μήκος, την πολυκοσμία και τις τιμητικές διακρίσεις που έχει λάβει, η Αγία Αννα είναι από τις πλέον κοσμοπολίτικες παραλίες, οργανωμένη και με beach bars. Πολύ γνωστή είναι και η παραλία της Πλάκας, η οποία προσελκύει λάτρεις των θαλάσσιων σπορ

. Η Μικρή Βίγλα συγκεντρώνει τους surfers, όπως και ο Αγιος Γεώργιος, που βρίσκεται πέριξ της Χώρας. Ιδιαίτερα όμορφη θεωρείται η Αγιασσός, με τα ρηχά νερά, αλλά και το Αλυκό. Στα υπόψη να έχετε, επίσης, τη Γλυφάδα και το Καστράκι, τον Απόλλωνα, τον Καλαντό, τον μικρό βοτσαλωτό όρμο Αμπραάμ, τον όρμο της Μουτσούνας, τον απάνεμο Πάνορμο (αν θέλετε να δείτε τα Κουφονήσια από μια εκπληκτική οπτική γωνία, πάρτε το μονοπάτι που ξεκινάει από την παραλία), την Ψιλή Αμμο μπροστά από το κεδρόδασος και τον ήσυχο Λιώνα (ή Λυώνα) για χαλάρωση και περισυλλογή πάνω σε λευκό βοτσαλάκι. Αυτά για αρχή...

Απ’ τη σανίδα στο βυθό
Η καλοκαιρινή Νάξος, εκτός από βύθισμα στη ζεστή άμμο, έχει και πιο δραστήριες πλευρές, για όσους επιζητούν αδρεναλίνη -αποτελεί φιλόξενο τόπο για τους οπαδούς του kite surfing ή του πιο κλασικού wind surfing (καλή παραλία για εξάσκηση και των δύο είναι η Μικρή Βίγλα), ενώ κίνηση υπάρχει και στην παραλία του Αϊ-Γιώργη και στην Πλάκα, όπου μπορείτε να πάτε όσοι ενδιαφέρεστε για θαλάσσιο σκι και παιχνίδια με banana και tubes.

Αν σας αρέσουν οι καταδύσεις, ψάξτε για καταδυτικά κέντρα (σε αναζήτηση που κάναμε στο Ιντερνετ βρήκαμε τα www.naxosdiving.com και www.bluefindivers.gr) για να γνωρίσετε τον πλούσιο αξιώτικο βυθό, τα λιβάδια ποσειδωνίας και τα υποθαλάσσια σπήλαια, ενώ, αν σας αρέσουν οι ναυαγιοκαταδύσεις, ένας λόγος παραπάνω να πάτε έως τη Νάξο για να δείτε τι απέγινε το εμπορικό πλοίο «Μαριάννα» (βυθίστηκε το 1981) ή το μαχητικό αεροσκάφος «Beaufighter» του Β’ Παγκοσίου Πολέμου. Στο νησί μπορείτε, επίσης, να κάνετε παραθαλάσσια ιππασία (www.naxoshorseriding.com), βόλτα με σκάφος (π.χ., sites.google.com/site/yachtscharteringreece/), περιήγηση στην ανεξερεύνητη Νάξο (www.hiddennaxos.com) και πολλά ακόμη.

kathimerini.gr

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Νέα εγκωμιαστικά σχόλια για τον ελληνικό τουρισμό από τον ξένο Τύπο, καθώς η ακτή Απόλλωνα, η αλλιώς “πλάζ Βοτσαλάκια” του Πειραιά, κατατάσσεται από τη βρετανική εφημερίδα Daily Mail ανάμεσα στις 10 καλύτερες παραλίες του κόσμου εντός οικιστικού ιστού.

Οι κάτοικοι της περιοχής σημειώνουν ότι η πλαζ αναβαθμίστηκε τα τελευταία χρόνια και επάξια κατέλαβε την 6η θέση της σχετικής λίστας.

Η πλαζ “Βοτσαλάκια”, στις παρυφές του λόφου της Καστέλλας του Πειραιά, είναι ελεύθερη για το κοινό, διαθέτει ομπρέλες και ξαπλώστρες, τένις, μπάσκετ, πισίνες, αναψυκτήριο και θερινό σινεμά.

Στις υπόλοιπες θέσεις της λίστας της Daily Telegraph με τις καλύτερες παραλίες εντός πόλης, φιγουράρουν πλαζ του Ρίο ντε Τζανέιρο, της Νίκαιας στη Γαλλία, της Μελβούρνης στην Αυστραλία, του Λος Άντζελες και του Ντουμπάι.

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Εκδρομές που μπορείς να κάνεις τώρα με την άδεια σου, ομορφοι προορισμοί οικονομικοί για χαμηλά βαλάντια 

Εύβοια

Tο δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας είναι ό,τι πρέπει για εσάς που δεν έχετε μια περιουσία να ξοδέψετε για τη βενζίνη και τη διαμονή σας. Τόσο στο βόρειο, όσοκαι στο κεντρικό και νότιο κομμάτι της, θα βρείτε ενδιαφέροντες οικισμούς, πόλεις, φυσικά τοπία και ακρογιαλιές.

Υπέροχη είναι η Κύμη, που βρίσκεται στα ανατολικά παράλια του νομού, με τις πανέμορφες παραλίες της.

Ακόμη must αξιοθέατο είναι η γραφική Λίμνη, που βρίσκεται που συνδυάζει το απόλυτο γαλάζιο του Ευβοϊκού κόλπου με την πλούσια βλάστηση και το μοναδικό πράσινο του γύρω τοπίου, αλλά και το φαράγγι του Νηλέα, ένα παρθένο μέρος απαράμιλλου φυσικού κάλλους, δυτικά της Αγίας Άννας, τις Ροβιές και την Αμάρυνθο, με τις ψαροταβέρνες και τις παραλιακές καφετέριες.

Τζιά

Μόλις μία ώρα από την Αθήνα, είναι ένα νησί κοσμοπολίτικο και παράλληλα με οικονομικές λύσεις, που προσφέρει τουριστικές επιλογές και nightlife. Ωραία ιδέα, αν θέλετε να κάνετε το πρώτο σας μπάνιο είναι να κατευθυνθείτε βόρεια στο Γιαλισκάρι, μια παραλία με χρυσή αμμουδιά και γαλανά νερά. Απολαύστε στη συνέχεια τα ουζάκια σας στο Βουρκάρι, ένα παραδοσιακό ψαροχώρι, που αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους ιστιοπλόους και τους ιδιοκτήτες σκαφών αναψυχής.

Μια ωραία βόλτα, είναι στον προϊστορικό οικισμό της Αγίας Ειρήνης, που είχε καθοριστική σημασία στην ιστορία του πολιτισμού του Αιγαίου. Από εδώ, θα δείτε και το περίφημο στενό του Λάμπρου Κατσώνη, ενώ λίγο πιο πέρα βρίσκεται ο φάρος του Αγίου Νικολάου (1831), ο πρώτος που λειτούργησε στις Κυκλάδες και ο δεύτερος στην Ελλάδα.

Αίγινα

Μια ανάσα από τον Πειραιά, βρίσκεται η γραφική Αίγινα, ιδανικός τόπος για εσάς, που δεν θέλετε να ξοδέψετε τα μαλλιά της κεφαλής τους. Απολαύστε το καφέ σας στο λιμάνι της Πέρδικας, κάντε το μπάνιο σας στο «Κλειδί» και το απόγευμα ανεβείτε στο λόφο της Παλαιοχώρας με τα εκκλησάκια του και τη καταπληκτική θέα. Ακόμη για τη βόλτα σας αξίζει το λιμάνι και η παραλιακή ζώνη της Αίγινας, με τις παραδοσιακές άμαξες να σας περιμένουν για να σας ξεναγήσουν στο νησί.

Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε την ψαραγορά και τα παραδοσιακά ουζερί και μεζεδοπωλεία της, για να απολαύσετε φρέσκο ψάρι και τα παραδοσιακά αιγινίτικα φαγητά και μεζεδάκια. Must για το φαγητό σας είναι το ουζερί του «Σκοτάδη» στο λιμάνι, με φρέσκα θαλασσινά και κριθαρώτο, από τα λίγα! Τέλος πριν φύγετε αγοράστε φιστίκια Αιγίνης. Είναι τα καλύτερα παγκοσμίως και διαθέτουν προστατευμένη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ). Η ποικιλία των φιστικιών Αιγίνης ονομάζεται «Κοιλαράτη» και καλλιεργείται στο νησί από το 1860.

Άνδρος

Το πιο πράσινο νησί του Αιγαίου, είναι ό,τι πρέπει για εσάς που δεν έχετε κομπόδεμα, αφού τα ακτοπλοϊκά εισητήρια είναι εξαιρετικά οικονομικά. Καταρράκτες, πράσινο, φαράγγια και πλαγιές γεμάτες βλάστηση και όλα αυτά ούτε δύο ώρες μακριά από την Αθήνα! Κάντε τη βόλτα σας στην αρχοντική Χώρα της Άνδρου που ξεχωρίζει, χωρίς να μοιάζει ιδιαίτερα με κυκλαδίτικη πρωτεύουσα.

Το εφοπλιστικό παρελθόν του νησιού, ο πλούτος και το καλό γούστο, αποτυπώνονται στα νεοκλασικά με τις καταπράσινες αυλές και στα σπίτια των καπεταναίων. Η πιο όμορφη παραλία του νησιού είναι τα Άχλα και αξίζει να την επισκεφθείτε με το άλλο σας μισό.

Σύρος

Η ιδιαίτερη πατρίδα του Μάρκου Βαμβακάρη είναι ένας από τους αγαπημένους μου προορισμούς για τριήμερο και σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα, ακόμη κι αν η τσέπη σας είναι σχεδόν άδεια! Μια ωραία βραδινή βόλτα, είναι στο μεσαιωνικό οικισμό της Άνω Σύρου.

Κινείται σε αργούς, νωχελικούς ρυθμούς και την ώρα που πίνεις το λικέρ σου, αγναντεύεις την Ερμούπολη και το λιμάνι από ψηλά, χαλαρώνοντας υπό τους ήχους τζαζ μουσικής. Φορέστε αθλητικά παπούτσια για να ανέβετε τα αμέτρητα σκαλοπάτια του οικισμού, που μοιάζει με λαβύρινθο.

clickatlife.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin