Σεπτεμβρίου 22, 2018

Πορτραίτα

Η Κική Δημουλά (γενν. 6 Ιουνίου 1931) είναι Ελληνίδα ποιήτρια και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της ποίησης.

Το πατρικό της όνομα είναι Βασιλική Ράδου. Γεννήθηκε και κατοικεί στην Αθήνα. Το 1952 παντρεύτηκε τον ποιητή και πολιτικό μηχανικό Άθω Δημουλά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη (1956) και την Έλση (1957). Εργάστηκε σαν υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος από το 1949 έως και το 1973. Είναι πρόεδρος του ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη (κοινωφελές Ν.Π.Ι.Δ. υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Αθηνών).

Τιμήθηκε το 1972 με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Το λίγο του κόσμου, το 1989 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Χαίρε ποτέ και το 1995 με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή Η εφηβεία της λήθης. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Γαλλικά, στα Ισπανικά, στα Ιταλικά, στα Πολωνικά, στα Βουλγαρικά, στα Γερμανικά και στα Σουηδικά.

Σε μία ομιλία της για την ποίηση η Δημουλά όρισε ως εξής το ποίημα:

«Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα».

Πράγματι η ποίηση της Δημουλά ανθεί πάνω στο άνυδρο έδαφος της στέρησης, της απώλειας, της συναισθηματικής ματαίωσης και, προκειμένου για τα μετά από τη συλλογήΧαίρε ποτέ ποιήματά της, πάνω στο έδαφος της απουσίας του αγαπημένου προσώπου. Αυτή τη στέρηση κι αυτή την απουσία αναπληρώνει επιτυγχάνοντας μέσα στο χώρο της ποίησης την επικοινωνία με ένα εσύ, με τον άλλον που λείπει, επικοινωνία που η πραγματικότητα αρνείται. Και από αυτή την άποψη η ποίηση της Δημουλά, όσο πικρά συναισθηματικά φορτία κι αν κουβαλά, στην ουσία επιτυγχάνει την κάθαρση και τη λύτρωση.

Μέσα στον ποιητικό της χώρο, κατοικεί η ίδια περιστοιχισμένη από τα άψυχα αντικείμενα και από τις αφηρημένες έννοιες. Στις τελευταίες, δίνει υπόσταση υποκειμένων, επιτρέποντάς τους έτσι να κινούνται, να αισθάνονται, να πάσχουν και γενικώς να συμπεριφέρονται ως δρώντα πρόσωπα. Υπάρχει, δηλαδή, κατά κανόνα μία ακινησία του ποιητικού εγώ, του μόνο έμψυχου εγκάτοικου του ποιητικού της κόσμου, και αντιστοίχως μία αέναη κινητικότητα του αφηρημένου. Πρόκειται για ένα από τα πιο ευδιάκριτα χαρακτηριστικά της ιδιότυπης ποιητικής φωνής της.

Συνεχή και αδιάλειπτα είναι τα σχόλια που αφορούν την απώλεια του χρόνου και τη φθορά, που αυτή η απώλεια συνεπάγεται, και διάχυτη η υπαρξιακή αγωνία.

Χαρακτηριστική είναι η γλωσσική της τόλμη που συχνά την οδηγεί σε μία ιδιαίτερα ευρηματική λεξιπλασία.

Η ποίηση της Δημουλά προσφέρει φιλόξενη στέγη σε καθημερινές πληγές και κοινά ανθρώπινα βιώματα, τολμά να δώσει διάσταση ποιητική και φιλοσοφική σε ποιήματα που αντλούν υλικό από το περιβάλλον του οικιακού βίου, και κατορθώνει να άρει τη γυναικεία καθημερινότητα στη σφαίρα της αυθεντικής ποίησης.

Σκύβοντας ουρανό ατένιζα.

Που έφτιαξα από πτώσεις.

Μαζεύοντας σπυρί-σπυρί

ό,τι δεν αφομοίωνε το ύψος.

(Το τελευταίο σώμα μου, 1981)

Διακρίσεις
2001, Χρυσός Σταυρός του Tάγματος της Tιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.
2002, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην οποία κατέλαβε την έδρα των γραμμάτων που είχε μείνει κενή μετά τον θάνατο του Νικηφόρου Βρεττάκου — η τρίτη γυναίκα στην ιστορία της Ακαδημίας (μετά τις Γαλάτεια Σαράντη και Αγγελική Λαΐου).
20 Μαΐου του 2015, αναγορεύτηκε σε επίτιμη διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.
Βραβεία
1964(;), Eύφημη μνεία από την Ομάδα των Δώδεκα, για την ποιητική συλλογή Eπί τα ίχνη.
1972, Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, για την ποιητική συλλογή Το λίγο του κόσμου.
1989, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, για την ποιητική συλλογή Χαίρε ποτέ.
1997, Βραβείο Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, για την ποιητική συλλογή Η εφηβεία της λήθης.
2001, Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου της.
2003, Μακεδονικό Βραβείο, για το σύνολο του έργου της.
2009, Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας (Prix Européen de Littérature), για το σύνολο του έργου της.
2010, Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, για το σύνολο του έργου της.
Έργο
Η αγάπη είναι ένα θύμα του σωματέμπορα εγωισμού μας.

Κική Δημουλά
Μάνα, λες να είναι κληρονομική
η πραγματικότης;

Κική Δημουλά
" Ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν γρίφων
φεύγω ἥσυχη.
∆ὲν ἔχω βλάψει στὴ ζωή μου αἴνιγμα:
δὲν ἔλυσα κανένα. "

Θέματα που κυριαρχούν στα ποιήματά της είναι η απουσία, η φθορά, η απώλεια, η μοναξιά και ο χρόνος. Χαρακτηριστικά της ποίησής της είναι η προσωποποίηση αφηρημένων εννοιών, η ασυνήθιστη χρήση κοινών λέξεων και η πικρή φιλοπαίγμων διάθεση. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Ισπανικά, τα Ιταλικά, τα Πολωνικά, τα Βουλγαρικά, τα Γερμανικά και τα Σουηδικά. Αποσπάσματα του έργου της έχουν συμπεριληφθεί στα σχολικά διδακτικά βιβλία

Πορτραίτα

Πριγκίπισσα Margaret: Η θλιβερή ιστορία της αδερφής της βασίλισσας με την πολυτάραχη ζωή
Στεφανία Παπαδημητρίου

Η πριγκίπισσα Margaret ήταν η μικρή αδελφή της Ελισάβετ Β’. Πάντα βρισκόταν στο επίκεντρο, λόγω της εκκεντρικής συμπεριφοράς της: Από τη δραματική ερωτική ζωή και τις γυμνές φωτογραφίες, μέχρι την τάση της να πίνει και να καπνίζει, ήταν το «μαύρο πρόβατο» της βασιλικής οικογένειας.

Επειδή δεν ήταν άμεση διάδοχος του βρετανικού θρόνου, μεγάλωσε με μεγαλύτερη ανεμελιά. Ήταν ακριβώς όπως η πριγκίπισσα Charlotte: χαριτωμένη, εξωστρεφής και ζωηρή, ενώ έκανε τις δικές τα επαναστάσεις. Όταν η αδελφή της έγινε Βασίλισσα, εκείνη έπρεπε απλώς να τη συνοδεύει στις εκδηλώσεις στις Η.Π.Α, την Τζαμάικα, την Ιαπωνία και την Αυστραλία. Ο υπόλοιπος χρόνος της ήταν αφιερωμένος στη μουσική, το μπαλέτο και τις φιλανθρωπίες.

Η ζωή της ήταν πολυτάραχη: διαλυμένοι αρραβώνες, ένα διαζύγιο, δύο παιδιά και πολλές εξωσυζυγικές σχέσεις τη χαρακτήριζαν και την έκαναν να πρωταγωνιστεί στα πρωτοσέλιδα. Όσο, όμως, μεγάλωνε, η υγεία της δεν της επέτρεπε να συνεχίσει να ζει με τόσο έντονους ρυθμούς. Κάπνιζε από τα 15 και, το 1985, υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης ενός τμήματος του πνεύμονά της, ενώ για χρόνια έβρισκε καταφύγιο στο αλκοόλ. Τη δεκαετία του ’90 αρρώστησε με πνευμονία, έπαθε ένα μικρό εγκεφαλικό και κάηκε με το ζεστό νερό την ώρα που έκανε μπάνιο, οπότε δεν μπόρεσε να ξαναπερπατήσει.

Στις 9 Φεβρουαρίου 2002, η πριγκίπισσα Margaret έφυγε από τη ζωή στο νοσοκομείο King Edward VIII στο Λονδίνο, έχοντας πάθει ένα ακόμη εγκεφαλικό. Ήταν 71 ετών. Έξι ημέρες αργότερα, όταν πραγματοποιήθηκε και το 50ο μνημόσυνο του πατέρα της, κηδεύτηκε σε μία κλειστή τελετή. Αποτεφρώθηκε, όπως συνηθίζεται με τους royals, και οι στάχτες της τοποθετήθηκαν στον οικογενειακό τάφο.

Πορτραίτα

 

Όπως αποκάλυψε σε ανάρτησή της στο Facebook η Ντέπη Γκολεμά, η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός γιόρτασε τα γενέθλιά της ερήμην της καθώς το μυαλό της έχει νικηθεί από το Αλτσχάιμερ
Πολύ δύσκολες ώρες φαίνεται ότι περνάει η μεγάλη Ελληνίδα πρωταγωνίστρια, Ειρήνη Παπά, η οποία γιόρτασε τα 92α γενέθλιά της, καθηλωμένη στο κρεβάτι.

Όπως αποκάλυψε σε ανάρτησή της στο Facebook η Ντέπη Γκολεμά, η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός γιόρτασε τα γενέθλιά της ερήμην της καθώς το μυαλό της έχει νικηθεί από το Αλτσχάιμερ, «μια αρρώστια που δεν σου δίνει καν το δικαίωμα των αναμνήσεων της ζωής σου», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.

Συγκεκριμένα, η Ντέπη Γκολεμά έγραψε:

«Σήμερα η Ειρήνη Παπά, καθηλωμένη στο κρεβάτι με πάλλευκα μαλλιά είναι 92 ετών. τα γιόρτασε χθες ερήμην της, μια και το μυαλό της έχει από μόνο του διαγράψει την υπέροχη ζωή της. Η Ελληνίδα θεά, Ρωμιά αλλά και Ρωμαία όπως έλεγε, (μια και θεωρούσε τη Ρώμη δεύτερο σπίτι της) που γύρισε το κόσμο έδειξε παντού τις αρχαίες τραγωδίες που τόσο τις άρεσαν, έγινε σταρ του Χόλυγουντ, με δεκάδες βραβεία και υποψηφιότητες, γενναία και περήφανη σαν Ελληνίδα νικήθηκε από μια αρρώστια τη χειρότερη κατά τη γνώμη μου, το Αλτζχάιμερ.

Μια αρρώστια που δεν σου δίνει καν το δικαίωμα των αναμνήσεων της Ζωής σου. να επιλέγεις εσύ καθώς γερνάς, πια σβήνεις, ποιά κρατάς στα βάθη της ψυχής σου. τα θυμούνται οι άλλοι για λογαριασμό σου..... Πόσο όμορφη, πόσο Δωρική, πόσο γενναία, πόσο ταλαντούχα. Σαν αρχαία Ελληνίδα θεά.....»

Πορτραίτα

Η βραβευθείσα με Νόμπελ επιστήμονας Μαρία Κιουρί υπήρξε η γυναίκα με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία, κατέδειξε η δημοσκόπηση που διενήργησε το βρετανικό δίκτυο BBC και δημοσιεύτηκε σήμερα, όπου τονίζεται ο ρόλος της στην θεραπεία του καρκίνου.

Οι αναγνώστες του BBC History κατέταξαν τη Μαρία Κιουρί (γνωστή κι ως Μαντάμ Κιουρί) στην κορυφή του καταλόγου των 100 γυναικών που άλλαξαν τον κόσμο, ψηφίζοντάς την βάσει κριτηρίων όπως ότι υπήρξε η πρώτη επιστήμονας που τιμήθηκε με δύο βραβεία Νόμπελ αλλά και την έρευνά της για τη ραδιενέργεια.

«Είναι τόσο σημαντικό να επισημάνουμε το έργο των μεγάλων στοχαστών όπως η Μαρία Κιουρί» δήλωσε στο Thomson Reuters Foundation η Χίναλι Πάτελ, η εκπρόσωπος τύπου του Fawcett Society, μιας βρετανικής φιλανθρωπικής οργάνωσης που μάχεται για τα δικαιώματα των γυναικών.

«Είναι ζωτικής σημασίας να τιμάμε τις πλούσιες και ποικίλες ιστορίες που μας άφησαν και να χρησιμοποιούμε τις ιστορίες τους ως πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές των γυναικών που καινοτόμησαν».

Η δημοσκόπηση διεξήχθη, ενώ καταβάλλονται προσπάθειες για να ενισχυθεί η αντιπροσώπευση των γυναικών σε ηγετικές θέσεις στη Βρετανία και βρίσκεται σε εξέλιξη ο δημόσιος διάλογος σχετικά το μισθολογικό χάσμα μεταξύ των φύλων.

Τη δεύτερη θέση της λίστας καταλαμβάνει η Ρόζα Παρκς, η Αφροαμερικανίδα ακτιβίστρια που έδωσε μάχη για τα πολιτικά δικαιώματα, η οποία αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό. Ακολουθεί στην τρίτη θέση η Έμελιν Πάνκχερστ, η ηγέτιδα του κινήματος των σουφραζέτων στη Βρετανία, το οποίο συνέβαλε ώστε να αναγνωριστεί στις γυναίκες το δικαίωμα να ψηφίζουν.

Γυναίκες επιστήμονες δεσπόζουν στις πρώτες θέσεις του καταλόγου. Στην τέταρτη θέση βρίσκεται η Άντα Λάβλεϊς, που δημιούργησε αυτό που θεωρείται ως το πρώτο πρόγραμμα υπολογιστή. Ακολουθεί η Βρετανίδα χημικός Ρόζαλιντ Φράνκλιν, η οποία συνέβαλε στην κατανόηση του DNA.

Με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

HuffPost Greece

Πορτραίτα

Πάντα Κάτι Μένει

Πάντα κάτι μένει για να πεις
Κάτι που είναι μόνο για τους άλλους
Να φιλήσεις πόδια ως τους αστραγάλους
Στους αλήτες να `σαι συνεπής

Τότε θα `σαι μες την αγορά
Ένας σεβαστός αρχιερέας
Σε βιτρίνα θα `σαι σπάνιος αμφορέας
Δίπλα σ’ αντικείμενα ιερά

Θα γραφτείς για πάντα στα χαρτιά
Με τ’ αποτυπώματα χεριών σου
Στην ασπρόμαυρη φωτό το πρόσωπό σου
Θα `ναι σαν τοπίο στη φωτιά

Χρόνια όσα έχεις σιχαθεί
Θα τους δίνεις το αίμα της καρδιάς σου
Για να πάρεις τίτλους τα παράσημά σου
Κι η ζωή σου να εξιλεωθεί

Πάντα κάτι μένει για να βρεις
Κάτι ο καθείς θα συμπληρώνει
Θ’ αγοράζει άλλος κι άλλος θα πληρώνει
Τη διαφορά θα εκλιπαρείς

Θα συρθείς. Θα θέλεις να σωθείς.
Το όνομά σου θα `ναι πια για γέλια
Και θα βλέπεις την καρδιά σου στα τσιγκέλια
Θα παρακαλάς μην τρελαθείς.

Μάνος Ελευθερίου

Πορτραίτα

Τραγούδια ηχογραφημένα στην Αμερική το 1917 σε μία εξαιρετική συλλογή της Canary Records. Την φωνή της Zabelle (ή κάποιες φορές Zabella) Panosian την άκουσα για πρώτη φορά σε μια συλλογή της Canary Records -είναι η αμερικάνικη δισκογραφική εταιρεία που ειδικεύεται στις κυκλοφορίες αριστουργημάτων που κυκλοφόρησαν στην Αμερική οι μετανάστες στις αρχές του 20ού αιώνα, κι η εταιρεία που κυκλοφόρησε την συλλογή με τα κομμάτια της Μαρίκας Παπαγκίκα «The Further the Flame, the Worse it Burns Me: Greek Folk Music in New York City, 1919-1928» το 2014 και προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον για την σπουδαία Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Στη συλλογή «To What Strange Place: The Music of the Ottoman-American Diaspora, 1916-30» λοιπόν, με κομμάτια από καλλιτέχνες της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας που μετανάστευσαν στην Αμερική, υπήρχε κι ένα κομμάτι που το έλεγαν «Groung», λίγο πριν το συγκλονιστικό «Σμυρνέϊκο Μινόρε» της Παπαγκίκα. Το «Groung» είναι ένα κομμάτι ανατριχιαστικό, που ξεκινάει σαν αμανές, και μετά γίνεται ίσως το πιο θλιμμένο τραγούδι που έχεις ακούσει ποτέ. Είναι αδύνατο να μην τσεκάρεις ποια το τραγουδάει.

Το «Groung» είναι ένα κομμάτι ανατριχιαστικό, που ξεκινάει σαν αμανές, και μετά γίνεται ίσως το πιο θλιμμένο τραγούδι που έχεις ακούσει ποτέ. Είναι αδύνατο να μην τσεκάρεις ποια το τραγουδάει. Τότε, το 2015, δεν υπήρχαν και πολλές πληροφορίες για την Zabelle, μόνο ότι ήταν Αρμένισα και είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ λίγο πριν την μεγάλη σφαγή, και ότι είχε καταφέρει να γίνει μεγάλη και τρανή. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι ο Ian Nagoski, ο άνθρωπος που είχε κάνει την έρευνα στην Αμερική για την Παπαγκίκα και ως συλλέκτης δίσκων 78 στροφών είχε μαζέψει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της σε δίσκο, έβγαλε και μια συλλογή με όσα τραγούδια της Zabelle έχουν σωθεί, τα οχτώ από τα 12 συνολικά που έχουν σωθεί με τη φωνή της, δύο από τα οποία σε δύο διαφορετικά takes (οι διαφορετικές ηχογραφήσεις του ίδιου κομματιού στο στούντιο μέχρι να πετύχουν την «ιδανική» εκτέλεση). PlayPlay Seek00:00 Current time03:38 Toggle Mute Volume Toggle Fullscreen

 

Ο Nagoski έψαξε και βρήκε πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της, και είναι η πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που κάποιος άνθρωπος ασχολείται μαζί της. Η συλλογή «I Am Servant of Your Voice: April-May, 1917» με κομμάτια της από δίσκους 78 στροφών είναι από από τις πιο σημαντικές κυκλοφορίες των τελευταίων χρόνων (υπάρχει μόνο σε ψηφιακή μορφή) και αυτό είναι το στόρι της: Η Zabelle Panosian γεννήθηκε στο Bardizag (το σημερινό Bahecik της Τουρκίας) στις 7 Ιουνίου 1891. Μετανάστευσε στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 1896 και παντρεύτηκε τον τσιγκογράφο (σ.σ. φωτογράφος της εποχής) Aram Sarkis Panosian, 12 χρόνια μεγαλύτερό της.

Έζησε στο Μπρουκλάιν στη Μασαχουσέτη από το 1908 μέχρι το 1920 τουλάχιστον. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου τραγούδησε με την Boston Opera Company. Το 1918 ηχογράφησε το Charmant Oiseux –Charming Birds- από το La Perle du Bresil του Γάλλου συνθέτη Felicien David, το μοναδικό τραγούδι που ηχογράφησε σε άλλη γλώσσα εκτός από τα αρμένικα. Στο τέλος της δεκαετίας του ’10 περιόδευσε σε όλη την Αμερική με τον μέγα τενόρο και μαθητή του Komitas Vardapet, τον Armeneg Chah-Mouradian, για να μαζέψει λεφτά για τους Αρμένιους που είχαν φτάσει κατά τη διάρκεια της Σφαγής.

 Το 1870 στις Ηνωμένες Πολιτείες ζούσαν λιγότεροι από 70 Αρμένιοι. Περίπου 100 χιλιάδες Αρμένιοι έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την Σφαγή των Αρμενίων -ανάμεσα στο 1894 και το 1914- και άλλοι 30 χιλιάδες κατέφυγαν εκεί πριν αρχίσει να ισχύει ο νόμος των Johnson-Reed που περιόρισε την μετανάστευση στις ΗΠΑ, επιτρέποντας μόνο σε 100 Αρμένιους το χρόνο να μπαίνουν στη χώρα μέχρι το 1952.

Η ζωή στην Αμερική ήταν πολύ δύσκολη για έναν μετανάστη, και των Αρμενίων ακόμα πιο σκληρή. H Zabelle Panosian χρησιμοποιούσε επίσης ως καλλιτεχνικό όνομα και το Zabel Aram. Αυτή είναι μία από τις 9 συνολικά σωζόμενες φωτογραφίες της Όσοι βρήκαν καταφύγιο τις ΗΠΑ ήξεραν ότι δεν είχαν πια πατρίδα να επιστρέψουν και ότι όλοι αυτοί που είχαν αφήσει πίσω ήταν νεκροί. Στην Μεγάλη Σφαγή έχασαν τη ζωή τους ένα εκατομμύριο Αρμένιοι.

Στο μεταξύ, οι ΗΠΑ στις 6 Απριλίου 1917 ξεκίνησαν πόλεμο με τη Γερμανία, έτσι έκοψαν διπλωματικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία επειδή είχε συμμαχήσει με τη Γερμανία. Τον Απρίλιο του 1917 που γίνονταν όλα αυτά η Zabelle Panosian έκανε τις πρώτες ηχογραφήσεις της, που περιελάμβαναν το αριστούργημά της «Groung». «Το πρωτάκουσα πριν από μία δεκαετία σε μια διαλυμένη κόπια και δούλευα για μέρες, παθιασμένα, να το διορθώσω, για να το συμπεριλάβω τελικά στη συλλογή μου To “What Strange Place το 2011” λέει ο Nagoski. «Το άκουσαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από τότε, ανάμεσά τους και οι Kronos Quartet που ενορχήστρωσαν το κομμάτι για έγχορδα και το παρουσίασαν στην Νέα Υόρκη και στην Γερεβάν πριν από μερικά χρόνια. Ακόμη και τότε, πολύ λίγη προσοχή δόθηκε στην Zabelle Panosian». PlayPlay Seek00:00 Current time03:53 Toggle Mute Volume Toggle Fullscreen Η Zabelle Panosian ήταν ήδη γνωστή τραγουδίστρια όταν ηχογράφησε τον Απρίλιο του 1917 τα 5 τραγούδια στα στούντιο της Κολούμπια στο κτίριο Woolworth στο Μπρόντγουεϊ και φαίνεται ότι την εκτιμούσαν πολύ γιατί της δόθηκε η εξαιρετική πολυτέλεια να ηχογραφεί μέχρι και εφτά φορές το κάθε κομμάτι –για να επιλεγεί το καλύτερο αποτέλεσμα.

Το συνηθισμένο ήταν να μην ηχογραφούνται περισσότερο από τρεις φορές τα κομμάτια που έπαιζαν οι μετανάστες μουσικοί και οι περισσότερες ηχογραφήσεις για την «έθνικ σειρά» της Κολούμπια γίνονταν σε μία ή δύο απόπειρες. Το «Groung» ήταν η πρωτη από τις ηχογραφήσεις της που κυκλοφόρησαν σε δίσκο 78 στροφών και ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη επιτυχία της. Πούλησε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο κυκλοφόρησε ποτέ.  «Lament from Epirus»: Ένας Αμερικανός ερευνητής καταγράφει το μεγαλείο της ηπειρώτικης μουσικής «Ήταν τόσο μεγάλη η ζήτηση που υπήρχε, ώστε τα συνεχή τυπώματα κατέστρεψαν τα αρχικά μεταλλικά μέρη κι έτσι από μία στιγμή και ύστερα άρχισαν να τυπώνουν ένα διαφορετικό take, γι’ αυτό και υπάρχουν τουλάχιστον δύο δίσκοι με ίδιες ακριβώς ετικέτες και αριθμούς, αλλά με διαφορετικές εκτελέσεις του τραγουδιού» λέει ο Nagoski. Στην συλλογή του«I Am Servant of Your Voice: April-May, 1917» υπάρχουν και οι δύο εκτελέσεις, η μία με εισαγωγή από πουλιά και λίγο πιο γρήγορες στροφές για να στριμωχτεί η μεγαλύτερη διάρκεια του κομματιού σε μια πλευρά (στο άλμπουμ είναι διορθωμένη στις σωστές στροφές). «Δεν ξέρω ποια από τις δύο είναι η πιο παλιά» λέει, και δεν έχω ιδέα αν υπάρχει και τρίτη, γιατί ο δίσκος ήταν τόσο δημοφιλής που τυπωνόταν ασταμάτητα από το 1931 που διαγράφηκαν οι ηχογραφήσεις στην αρμένικη γλώσσα». Τ

ο «Groung» ήταν ένα κομμάτι που μίλαγε στην ψυχή των Αρμενίων που είχαν χάσει κάθε ελπίδα για να ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους. Οι στίχοι έλεγαν: «Γερανέ μου από πού έρχεσαι; Είμαι σκλάβα της φωνής σου. / Γερανέ μου, τι νέα έχεις απ΄την πατρίδα μας; / Βιάσου, να μην χάσεις το κοπάδι, να φτάσεις όσο πιο γρήγορα μπορείς / Γερανέ μου, τι νέα έχεις απ΄την πατρίδα μας;». PlayPlay Seek00:00 Current time03:46 Toggle Mute Volume Toggle Fullscreen Λίγους μήνες μετά η Zabelle επέστρεψε στο στούντιο και ηχογράφησε κι άλλο ένα κομμάτι, το «Tzain Dour Ov Dzovag», το οποίο περιλαμβάνεται επίσης στο άλμπουμ. Δεν έκανε ποτέ ξανά επιτυχία. Το 1920 και σε ηλικία 29 ετών έκανε αίτηση διαβατηρίου για να επισκεφτεί τη Γαλλία και να σπουδάσει δίπλα στον μέγα πατριάρχη της αρμένικης μουσικής, τον Komitas Vadarpet, -ο οποίος συνέθεσε ή ενορχήστρωσε τουλάχιστον τέσσερα από τα τραγούδια του άλμπουμ. Στο Παρίσι η Zabelle διοργάνωσε μια συναυλία στο Salle Pleyel τον Ιούνιο του ’22.

O Πετρολούκας Χαλκιάς κάποτε είδε άλογο να σηκώνεται όρθιο, ακούγοντας το κλαρίνο του Ο Robert Karayan πρόσεξε ότι ένα πορτρέτο της (φωτογραφία) υπάρχει στο πρώτο φεμινιστικό περιοδικό της Κωνσταντινούπολης, το Hai Guine (Αρμένισα) που κυκλοφορούσε κάθε δύο μήνες από το 1919 μέχρι το 1933.

Στην Αμερική επέστρεψε μέσω Γαλλίας μαζί με την κόρη της μετά από δυόμισι χρόνια. Λίγα χρόνια αργότερα έκανε κι άλλο ένα ταξίδι στην Ευρώπη μαζί με την κόρη της την Αντιένα, όταν εκείνη ήταν 22 ετών. Αυτή και ο σύζυγός της απέκτησαν τρία παιδιά, απ’ τα οποία κανένα δεν άφησε απογόνους. Σήμερα δεν ζει κανένα από αυτά. Η Zabelle Panosian πέθανε το 1986 και η καριέρα της ξεχάστηκε.

Είχε ξεχαστεί από καιρό, παρόλο που ήταν μεγάλη σταρ στην Ευρώπη, κι είχε περιοδεύσει στο Λονδίνο, το Μάντσεστερ, το Παρίσι, την Αίγυπτο, στην Ελλάδα, στη Γενεύη, τη Ρώμη και το Μιλάνο όπου έλαβε το βραβείο Serata in Honore στην Opera la Scala, ανάμεσα σε άλλα. Μόνο δώδεκα από τα τραγούδια που ηχογράφησε έχουν σωθεί.

Πηγή: www.lifo.gr

Πορτραίτα

Ο Willy Ronis γεννήθηκε στο Παρίσι το 1910 από γονείς πρόσφυγες, συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους Γάλλους φωτογράφους του 20ου αιώνα για τις εικόνες του που δείχνουν τη ζωή στο μεταπολεμικό Παρίσι και την Προβηγκία (Νότια Γαλλία).
Αν και προορίζονταν για μουσικός παίρνοντας μαθήματα πιάνου από τη μητέρα του, διδάχθηκε φωτογραφία κοντά στον πατέρα του, ο οποίος είχε φωτογραφείο στη Μονμάρτη και είναι αυτή η τέχνη που τον συνεπήρε και ακολούθησε για όλη του τη ζωή.


Το 1937 γνώρισε τον David Seymour και τον Robert Capa , και έκανε την πρώτη του δημοσίευση φωτογραφιών με τον τίτλο «Plaisir de France». Την ίδια εποχή εργάστηκε για το πρακτορείο Rapho με τους Brassaï, Robert Doisneau και Ergy Landau. Συχνά ανέφερε πως εκτός από τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, στη φωτογραφία επηρεάστηκε και από τους Αμερικανούς Alfred Stieglitz και Ansel Adams.


Ο Ronis εργάστηκε σαν φωτορεπόρτερ καλύπτοντας σημαντικά γεγονότα της εποχής του αλλά και φωτογράφος μόδας για περιοδικά όπως το Vogue. Υπήρξε ο πρώτος Γάλλος φωτογράφος που συνεργάστηκε με το Αμερικανικό περιοδικό Life.


Η φωτογραφία του Ronis είναι ουμανιστική, με έμφαση στη φωτογραφία δρόμου, όπου αναδεικνύει όχι μόνο την τουριστική πλευρά της πόλης του φωτός, με τα ιδιαίτερα καφέ ή τον Πύργο του Άιφελ, αλλά και το αυθεντικό Παρίσι των απλών ανθρώπων, των εργατών και των παιδιών. Αργότερα στην καριέρα του αφιερώθηκε και στη φωτογραφία του γυναικείου γυμνού.
Απεικόνισε κοινωνικά κινήματα αλλά και την καθημερινότητα, οι φωτογραφίες του είναι ένας ύμνος για τον άνθρωπο και τη ζωή.


Ο Ronis, μαζί με τους κορυφαίους του 20ου αιώνα Robert Doisneau και Henri Cartier – Bresson, ήταν μεταξύ της γενιάς των μεγάλων μεταπολεμικών φωτογράφων της Γαλλίας.


Έχει εκθέσει φωτογραφίες του σε όλον τον κόσμο μεταξύ των οποίων στο Μουσείο μοντέρνας τέχνης της Νέα Υόρκης αλλά και στην Ελλάδα.
Πέθανε πλήρης ημερών το 2009.

 

Πορτραίτα

Αναμφισβήτητα, η σημαντικότερη στιγμή του Ιούλιου Καίσαρα κατά την οποία χρειάστηκε να στοιχηματίσει στον εαυτό του, και μία από τις πιο παράτολμες ηγετικές ενέργειες όλων των εποχών, ήρθε, το 49 π.Χ., όταν έπρεπε να πάρει μια απόφαση που θα μπορούσε να βυθίσει την πολυαγαπημένη του Ρώμη στον εμφύλιο πόλεμο.

Πώς έφτασαν ως εκεί τα πράγματα; Αφού σημείωσε τις σπουδαιότερες στρατιωτικές επιτυχίες από κάθε άλλον Ρωμαίο στην ιστορία και έγινε η πιο αγαπητή προσωπικότητα της χώρας, η ζωή του Καίσαρα πήρε μια σκοτεινή τροπή. Για τη συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών του ήταν ήρωας- για μια μικρή μερίδα, δημόσιος εχθρός της Ρώμης. Σε κάθε του ενέργεια, έβλεπαν την επιβεβαίωση των χειρότερων φόβων τους. Πεπεισμένοι ότι η δύναμη του Καίσαρα αποτελούσε απειλή για την ύπαρξή τους, οι αντίπαλοί του μεθόδευσαν τις πολιτικές καταστάσεις έτσι ώστε να επιφέρουν τον αφανισμό του. Σε κατ’ιδίαν συζητήσεις και σε δημόσιες αντιπαραθέσεις, άρχισαν να υπονομεύουν και να καταγγέλλουν ανοιχτά τον Καίσαρα. Η Σύγκλητος πέρασε ένα διάταγμα γνωστό ως Ύστατο Δόγμα της Συγκλήτους (senatus consultum ultimum) που παρείχε τη δυνατότητα στους υπάτους και σε άλλους δικαστές να πράξουν ό,τι θεωρούσαν αναγκαίο για να υπερασπιστούν το αβασίλευτο πολίτευμα. Πρακτικά, το διάταγμα πετύχαινε δύο πράγματα: ανέστελλε το δικαίωμα αρνησικυρίας που είχαν οι εκπρόσωποι των πληβείων, αλλά και των στρατιωτικών στα διατάγματα της Συγκλήτου, και κήρυττε τον Καίσαρα δημόσιο εχθρό του κράτους.

Οι πολιτικοί σύμμαχοι του Καίσαρα φοβούνταν για την ασφάλειά τους, και δικαιολογημένα. Γνώριζαν ότι το αξίωμα του τριττυάρχου δεν ενείχε πλέον κανένα πολιτικό πλεονέκτημα- χωρίς το δικαίωμα της αρνησικυρίας, δεν είχαν τρόπο να ελέγξουν την επιθετικότητα των συγκλητικών. Έφυγαν κρυφά από τη Ρώμη με μια νοικιασμένη άμαξα και πήγαν αμέσως στον Καίσαρα. Η επιβολή της πολιτικής βούλησης δια της βίας, ο παλιός τρόπος ηγεσίας των συγκλητικών, είχε αρχίσει να πλανάται και πάλι στην ατμόσφαιρα.

Τις ώρες που προηγήθηκαν, ο Καίσαρας έδειχνε να περνάει φυσιολογικά την ημέρα του: πήγε στα λουτρά και γευμάτισε με τρόπο επιδεικτικό. Όταν βράδιασε, έφυγε αφήνοντας πίσω τους έμπιστους συντρόφους του. Όλα φαίνονταν φυσιολογικά και κανείς δεν παρατήρησε τίποτα όταν ο Καίσαρας γύρισε πίσω και συναντήθηκε ξανά με τους συντρόφους του στον ποταμό Ρουβίκωνα, καταμεσής της νύχτας.

Τα νερά του μικρού ποταμού ήταν ορμητικά από τις καταρρακτώδεις βροχές, κάτι που ίσως προμήνυε όσα θα επακολουθούσαν. Αν και ήταν ένας συνηθισμένος ποταμός, ο Ρουβίκωνας είχε την ιδιαίτερη τιμή να αποτελεί το όριο μεταξύ των επαρχιών από τη μια, και της ιταλικής ενδοχώρας, της γης των Ρωμαίων, από την άλλη. Από τη μια πλευρά εκτείνονταν αλλότρια εδάφη, από την άλλη η πατρίδα.

Βυθισμένος στις σκέψεις του ο Καίσαρας αναλογίστηκε τις επιλογές που είχε: είτε να εισβάλει σε ρωμαϊκή γη και να βυθίσει όλον τον τότε γνωστό κόσμο στον εμφύλιο σπαραγμό, είτε να παραιτηθεί από τη διοίκηση της Γαλατίας, να επιστρέψει στη Ρώμη και να επιτρέψει στους εχθρούς του να συνεχίσουν τη βεντέτα εναντίον του στα δικαστήρια.

Στη διάρκεια της ζωής του, ο Καίσαρας είχε υπάρξει μάρτυρας των καταστροφικών συνεπειών του εμφυλίου πολέμου: αιματοχυσία, τρόμος και οικογένειες που ξεκληρίζονταν. Όταν στα νιάτα του είχε αρνηθεί να χωρίσει τη σύζυγό του, είχε περάσει μήνες μέσα στον φόβο, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από κυνηγούς επικηρυγμένων που είχαν εξαπολυθεί να τον πιάσουν για να εισπράξουν την αμοιβή που δινόταν για τη σύλληψή του. Τελικά το όνομά του αφαιρέθηκε από τη λίστα με τους καταζητούμενους, αλλά η ανάμνηση από τα χρόνια που ήταν φυγάς τον συνόδευε ακόμη.

Συνηθισμένος να διατάσσει δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες, τώρα ο Καίσαρας είχε μόνο μία λεγεώνα στο πλευρό του, μερικούς χιλιάδες στρατιώτες πεζικού και περίπου δύο εκατοντάδες ιππείς. Μπορεί να φανταστεί κανείς τις σκοτεινές σκέψεις που γύριζαν στον νου του καθώς κοίταζε στην άλλη όχθη του ποταμού και οι σύντροφοί του περίμεναν την απόφασή του. ” Ο κύβος ερρίφθη”, είπε τελικά. Είχε κάνει την επιλογή του και όταν ξημέρωνε, ολόκληρος ο ρωμαϊκός κόσμος θα μάθαινε ποιο μονοπάτι είχε διαλέξει.

“Ο κύβος ερρίφθη”, είπε ο Καίσαρας όταν πήρε την απόφασή του. Διέσχισε τον Ρουβίκωνα και εισέβαλε στα εδάφη της Ρώμης.

Σε όλη του τη σταδιοδρομία ο Καίσαρας αψηφούσε την παράδοση, απέφευγε τη χρήση βίας. Τον Εμφύλιο δεν τον είχε προκαλέσει ο Καίσαρας, ήταν ένα κύμα που ξεχύθηκε καταπάνω του. Πριν από την εισβολή είχε προσπαθήσει απεγνωσμένα να διαπραγματευτεί έναν συμβιβασμό. Είχε αναζητήσει ειρηνική λύση και ουσιαστικά είχε παρακαλέσει όσους βρίσκονταν στη Ρώμη να βρουν έναν καλύτερο τρόπο να προχωρήσουν μπροστά. Εκείνοι τον αγνόησαν επανειλημμένα, είτε αρνούμενοι να του απαντήσουν είτε προβάλλοντας εντελώς παράλογες απαιτήσεις που δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν. Και ακόμη και τώρα που η χρήση βίας ήταν μονόδρομος, θα ενεργούσε με τον δικό του τρόπο- από την πρώτη γραμμή.

Ο Καίσαρας είχε δικό του προσωπικό στιλ που ούτε ο επικείμενος πόλεμος ήταν σε θέση να αλλάξει. Η αντιπαλότητά του ήταν με τον Κάτωνα, τον Πομπήιο και τη Σύγκλητο, όχι με τον ρωμαϊκό λαό. Το εκπληκτικό είναι ότι εισέβαλε στη Ρώμη μόνο με μία λεγεώνα, το δέκα τοις εκατό περίπου της πολεμικής του δύναμης. Αν υπήρξε μία στιγμή στη ζωή του που ο Καίσαρας στοιχημάτισε στον εαυτό του, ήταν αυτή.
Με μια τόσο περιορισμένη στρατιωτική δύναμη, ο Καίσαρας είχε ανάγκη και τον τελευταίο στρατιώτη. Ωστόσο, δεν ήθελε να τους αναγκάσει να πολεμήσουν ενάντια στη συνείδησή τους. Έδωσε την επιλογή, σε όποιον στρατιώτη το επιθυμούσε, να αποχωρήσει με όλα του τα υπάρχοντα χωρίς να κινδυνεύσει. Με αυτή την απλή αλλά ασυνήθιστη ενέργεια κέρδισε τον σεβασμό και την αφοσίωση του στρατού του.

Ο Καίσαρας δεν είχε την απαίτηση να βλέπουν όλοι όσοι τον ακολουθούσαν τα πράγματα όπως εκείνος. Ως ηγέτης, έδινε στους ανθρώπους περιθώρια να καταλήγουν στα δικά τους συμπεράσματα και να βάζουν τα δικά τους στοιχήματα. Έτσι, όταν τον ακολουθούσαν, το έκαναν με την καρδιά τους. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων, είναι πρόθυμοι να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων και των συνεπειών τους. Το δικαίωμα επιλογής που έδωσε ο Καίσαρας στα στρατεύματά του στον Ρουβίκωνα εμβάθυνε την αφοσίωσή τους ώστε να τον ακολουθήσουν πιστά.

Ωστόσο, άλλο είναι να επιτρέψεις στους απλούς στρατιώτες να φύγουν και άλλο να δώσεις την ίδια ελευθερία στους ανώτατους αξιωματικούς. Παρ’ όλα αυτά, ο Καίσαρας ακολούθησε την ίδια προσέγγιση ακόμη και όταν ο ένας από τους κορυφαίους στρατηγούς του αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Απρόθυμος να κάνει το επόμενο βήμα και να πάρει μέρος στην ανοιχτή εξέγερση, ένας από τους ικανότερους και αρχαιότερους αξιωματικούς του, ο Τίτος Λαβιένος, αποχώρησε από τον στρατό. Ένας τυπικός Ρωμαίος στρατηγός θα είχε θεωρήσει αυτή του τη λιποταξία ξεκάθαρη προδοσία και θα είχε στείλει δυνάμεις να τον ακολουθήσουν και να τον σκοτώσουν. Ο Καίσαρας επέλεξε άλλο δρόμο: συγκέντρωνε όλες τις αποσκευές και τα υπάρχοντα του Λαβιένου και του τα έστειλε στο σπίτι του.

Ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε τη διάβαση του Ρουβίκωνα θα σημάδευε τη σταδιοδρομία του Καίσαρα και, από πολλές απόψεις και την κληρονομιά που θα άφηνε.

ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ
PHILIP BARLAG
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

lecturesbureau.gr

Πορτραίτα

‘Ιρβιν Γιάλομ – 25 Σύντομα Αποσπάσματα από τα Βιβλία του που θα Σας Κάνουν να Ανατριχιάσετε


«Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέγει πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει»
― Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Η απελπισία είναι το τίμημα που πληρώνει κανείς για να φτάσει στην αυτογνωσία. Κοιτάξτε βαθιά στη ζωή ασς και θα διαπιστώσετε ότι η απελπισία βρίσκεται παντού»
– Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Μόνο ένας πληγωμένος θεραπευτής μπορεί πραγματικά να θεραπεύσει»
― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι

«Μια μέρα, σύντομα, ίσως σε σαράντα χρόνια, δεν θα ζει κανείς από αυτούς που με έχουν γνωρίσει. Τότε θα είμαι πράγματι νεκρός – όταν δηλαδή δεν θα υπάρχω πια στη μνήμη κανενός. Σκέφτηκα ότι κάποιος, που είναι πολύ ηλικιωμένος είναι το τελευταίο ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη που έχει γνωρίσει κάποιο άλλο άτομο ή κάποιo πλήθος ατόμων προσωπικά και που τώρα έχουν φύγει από ζωή. Όταν το άτομο αυτό πεθάνει, πεθαίνει μαζί του και το πλήθος αυτών, εξαφανίζεται από τη ζωντανή μνήμη. Αναρωτιέμαι, για μένα ποιος θα είναι αυτός ο άνθρωπος, τίνος ο θάνατος θα με κάνει να πεθάνω πραγματικά;»
― Irvin D. Yalom, O Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας.

«Αν ανέλθουμε αρκετά ψηλά στην κοινωνία, θα φτάσουμε κάποια στιγμή σε ένα ύψος από το οποίο η τραγωδία παύει να φαίνεται τόσο τραγική»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε


«Η ζωή είναι μια σπίθα ανάμεσα σε δύο όμοια κενά, το σκοτάδι πριν τη γέννηση και το σκοτάδι μετά τον θάνατο». ― Ιrvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

✉️ Κάνε εγγραφή για να λαμβάνεις περισσότερα άρθρα σαν αυτό στο email σου!
«Είναι λάθος να κάνεις παιδιά από ανάγκη, λάθος να χρησιμοποιείς το παιδί σου για να ανακουφίσεις τη μοναξιά σου, λάθος να δίνεις σκοπό στη ζωή σου με την αναπαραγωγή ενός αντιγράφου του εαυτού σου. Είναι λάθος επίσης να αναζητάς την αθανασία με το να σπέρνεις τον σπόρο σου στο μέλλον, νομίζοντας ότι περιέχει τη συνείδησή σου! »

― Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Το πνεύμα του ανθρώπου οικοδομείται από τις επιλογές του»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Ορίστε; «Οι οριακοί ασθενείς παίζουν παιχνίδια»; Αυτό είπες; Ernest, ποτέ δεν θα γίνεις πραγματικός θεραπευτής αν σκέφτεσαι έτσι. Αυτό ακριβώς εννοούσα νωρίτερα όταν μίλησα για τους κινδύνους της διάγνωσης. Δεν προσεγγίζουμε κάθε περίπτωση οριακού με τον ίδιο τρόπο. Το να βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους τους κάνουμε κακό. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις την ετικέτα. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το άτομο που βρίσκεται πίσω από την ετικέτα.»
― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι

«… αργά ή γρήγορα έπρεπε να εγκαταλείψει την ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν».
― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του Θανάτου

«Ο γάμος με όλη αυτή την κτητικότητα και τη ζήλεια που τον περιβάλλουν υποδουλώνει το πνεύμα».
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Η ζωή τελικά είναι ένα μίζερο πράγμα. Αποφάσισα να την περάσω συλλογιζόμενος διάφορα σχετικά με αυτή.»― Irvin D. Yalom, Η Θεραπεία του Schopenhauer

«Ονειρεύομαι μια αγάπη που είναι κάτι περισσότερο από δύο ανθρώπους που η μόνη τους επιθυμία είναι να κατέχουν ο ένας τον άλλον»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Να ένα περίεργο πείραμα που θα μας βάλει σε σκέψεις. . . Το μήνυμα του Νίτσε προς εμάς ήταν να ζούμε τη ζωή μας με τέτοιο τρόπο ώστε να θέλουμε να ξαναζούμε ακριβώς την ίδια ζωή αιώνια» ― Irvin D. Yalom

«Η θρησκεία έχει τα πάντα στο πλευρό της: την αποκάλυψη, τις προφητείες, την κρατική προστασία, υψηλότατη αξιοπρέπεια και υπεροχή. . . Και περισσότερο από αυτό, το ανεκτίμητο προνόμιο να της επιτρέπεται να αποτυπώνει τα δόγματά της στο μυαλό των ανθρώπων στην τρυφερή εποχή της παιδικής ηλικίας, κατά την οποία γίνονται σχεδόν έμφυτες ιδέες»
― Irvin D. Yalom, Η Θεραπεία του The Schopenhauer

«Η αγάπη δεν είναι μόνο μια σπίθα πάθους μεταξύ δύο ανθρώπων. Υπάρχει μια απεριόριστη διαφορά ανάμεσα στο να ερωτεύεσαι και να αγαπάς. Αντίθετα, η αγάπη είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια «προσφορά», δεν είναι «ένα ερωτικό σκίρτημα», είναι ένας τρόπος να συνυπάρχουμε σε μία σχέση, όχι μια πράξη που περιορίζεται σε ένα μόνο άτομο».
― Irvin D. Yalom, Ο Δήμος του Έρωτα και Άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

«Αγάπη σημαίνει να φροντίζει κανείς στην πράξη για τη καλυτέρευση της ζωής και την ανάπτυξη του άλλου»
― Irvin D. Yalom, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία

«Ένα πράγμα που θεωρώ σαφές είναι ότι δεν πρέπει να αφήσεις τη ζωή σου να σε καθοδηγεί όπου θέλει αυτή. Διαφορετικά, θα καταλήξεις στα σαράντα με το αίσθημα ότι δεν έχεις ζήσει πραγματικά. Τι έχω μάθει εγώ από αυτό; Μάλλον, να ζω το τώρα, έτσι ώστε στα πενήντα να μην μετανιώσω εάν γυρίσω και κοιτάξω το παρελθόν, τότε που ήμουν σαράντα»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Εάν σας μιλούσε ο Επίκουρος αυτή τη στιγμή, θα σας παρότρυνε να απλοποιήσετε τη ζωή σας. Ακούστε πώς θα το έθετε, εάν τον είχαμε μαζί μας τώρα: «Παιδιά μου, οι ανάγκες σας είναι λίγες, είναι εύκολο να τις καλύψετε και μπορείτε να αντέξετε κάθε απαραίτητη ταλαιπωρία. Μην περιπλέκετε τη ζωή σας με τέτοιους τετριμμένους στόχους όπως πλούτη και φήμη: Είναι ο εχθρός της ATΑΡΑΞΙΑΣ. Η φήμη, για παράδειγμα, δεν είναι παρά οι απόψεις που έχουν οι άλλοι για μας και αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως επιθυμούν οι άλλοι. Για να επιτύχουμε και να διατηρήσουμε τη φήμη μας, πρέπει να μας αρέσει αυτό που οι άλλοι επιθυμούν και να αποφεύγουμε ό,τι αποφεύγουν κι αυτοί. Ως εκ τούτου, τι θέλετε μια ζωή δόξας ή μια ζωή στην πολιτική; Εγκαταλείψτε κι αυτή την ιδέα. Και πλούτο; Να το αποφύγετε! Είναι μια παγίδα. Όσα περισσότερα αποκτούμε τόσο περισσότερα θέλουμε, και τόσο πιο βαθιά είναι η θλίψη μας όταν δεν μπορούμε να τα αποκτήσουμε. Παιδιά μου, ακούστε με: Εάν επιθυμείτε την ευτυχία, μην σπαταλάτε τη ζωή σας αγωνιζόμενοι για κάτι που πραγματικά δεν χρειάζεστε»».
― Irvin D. Yalom, Το Πρόβλημα Spinoza

« Η ώριμη αγάπη είναι όταν αγαπάς, όχι όταν αγαπιέσαι.»
― Irvin D. Yalom, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία

«Νομίζω ότι η ερωτική διεκδίκηση αποτελεί μια ψευδαίσθηση. Παλεύω ενάντια σε φανταστικούς ανεμόμυλους. Θεωρώ ότι, αν και αυτού του είδους η ψευδαίσθηση συχνά μου χαρίζει μια ευφορία και με παρηγορεί, στην ουσία με αποδυναμώνει και με αποξενώνει.»
― Irvin D. Yalom, Ο Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

«Ο πόνος είναι πάντα εδώ. Όταν του κλείνεις την πόρτα, αυτός χτυπάει κάποια άλλη και ξαναμπαίνει από αλλού…..”
― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον Τρόμο του Θανάτου

«Όλοι αισθάνονται πώς υπάρχει νοήμα στη ζωή αλλά δεν μπορεί κανείς να το επιδιώξει σκόπιμα: το νόημα της ζωής είναι πάντα ένα παράγωγο φαινόμενο που παίρνει σάρκα και οστά όταν υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, όταν χάνουμε την αίσθηση της ύπαρξής μας και αφήνουμε να μας απορροφήσει κάποιος (ή κάτι) έξω από εμάς ”
― Irvin D. Yalom, Η Θεωρία και η Πρακτική της Ψυχοθεραπείας

«Το άγχος του θανάτου είναι η μήτρα όλων των θρησκειών, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να μετριάσουν τη θλίψη της θνοτότητάς μας»

― Irvin D. Yalom

«Υπήρχε κάποια εποχή στη ζωή μας που ήμασταν τόσο κοντά και τίποτα δεν φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία και την αδελφοσύνη μας και μας χώριζε μόνο ένα μικρό γεφυράκι. Ακριβώς την ώρα που ήσουν έτοιμος να το περάσεις σε ρώτησα «Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να έρθεις κοντά μου;» – τότε έπαψες να το θέλεις. Και όταν σε ρώτησα ξανά, εσύ παρέμεινες σιωπηλός. Έκτοτε βουνά και άγριοι καταρράκτες μας χώρισαν, μπήκαν ανάμεσά μας κι αποξενωθήκαμε τόσο που ακόμη κι αν θέλαμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον δεν θα μπορούσαμε. Αλλά όταν σκέφτεσαι τώρα αυτό το μικρό γεφυράκι, τα λόγια πέφτουν στο κενό, ενώ εσύ κλαις και δεν μπορείς να το πιστέψεις.»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

http://share24.gr

Πορτραίτα

O Χούλιο Κορτάσαρ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1914 και πέθανε στο Παρίσι το 1984. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, εγκατέλειψε μαζί με την οικογένειά του το Βέλγιο για την Αργεντινή, όπου τελείωσε το σχολείο, σπούδασε φιλολογία και εργάστηκε ως καθηγητής για πέντε χρόνια, ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με λογοτεχνικά περιοδικά. Το 1951, σε ηλικία 37 ετών, επέστρεψε στην Ευρώπη, στο Παρίσι, όπου έζησε ως το τέλος της ζωής του και έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του ("Έφυγα από την Αργεντινή, όχι τόσο επειδή υπήρχαν πράγματα που εκεί μ' ενοχλούσαν, που οπωσδήποτε υπήρχαν, αλλά γιατί η Γαλλία αντιπροσώπευε για μένα, τότε, έναν τεράστιο πόλο έλξης", θα πει σε μια συνέντευξή του στην "El Pais", το 1982).

 

Το 1961 επισκέπτεται την Κούβα, γοητευμένος από την επανάσταση, αναζητώντας απαντήσεις στις πολιτικές του ανησυχίες. Το ταξίδι αυτό θα γίνει η αφορμή να αποκτήσει σαφή ιδεολογική συνείδηση, θα υπερασπιστεί την Κούβα του Τσε και του Κάστρο και αργότερα τη Νικαράγουα των σαντινίστας. Το 1970 επισκέπτεται τη Χιλή και παρευρίσκεται στην πανηγυρική τελετή ανάληψης της εξουσίας από τον Αλιέντε. Μαθητής του Μπόρχες, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους λατινοαμερικανούς συγγραφείς και στους σπουδαιότερους μοντερνιστές του 20ού αιώνα.

Το έργο του αφομοιώνει μ' έναν τελείως φυσικό τρόπο τις ανανεωτικές τεχνικές του σύγχρονου μυθιστορήματος και συνδυάζει τη δημιουργική φαντασία με το ρεαλισμό, διαφέρει όμως, από το έργο άλλων λατινοαμερικανών συγγραφέων, γιατί απ' αυτό απουσιάζει σχεδόν παντελώς το στοιχείο του μπαρόκ και του μαγικού ρεαλισμού. Μεταξύ των πολλών και σπουδαίων έργων του ξεχωρίζουν τα: "Μυστικά όπλα" ("Las armas secretas"), 1958, "Τα βραβεία" ("Los Premios" -το πρώτο του μυθιστόρημα), 1960,

"Ιστορίες των κρονόπιο και των φάμα" ("Historias de cronopios y de famas", 1962, "Το κουτσό" ("Rayuela" -που θεωρείται το αριστούργημά του), 1963, "Όλες οι φωτιές η φωτιά" ("Todos los fuegos el fuego"), 1966, "Το βιβλίο του Μανουέλ" ("Libro de Manuel" -μυθιστόρημα), 1973, "Οκτάεδρο" ("Octaedro"), 1974 (όλα τους μεταφρασμένα στα ελληνικά) και τα "Los Reyes", 1949, "Bestiario", 1951, "Final de Juego", 1956, "Ο γύρος της μέρας σε ογδόντα κόσμους" ("La vuelta al dia en ochenta mundos"), 1967, "62: Μοντέλο συναρμολόγησης" ("62: Modelo para armar" -που συνεχίζει την ιδέα του διάσπαρτου μυθιστορήματος, όπως και στο "Κουτσό"), 1968, "Prosa del Observatorio", 1972, "Alguien que anda por ahi", 1977, "Un tal Lucas", 1979, "Deshoras", 1982, κ.ά.


(2018) Κουτσό, Opera
(2017) Άπαντα τα θεατρικά, Bibliotheque
(2016) Η αντίπερα όχθη, Bibliotheque
(2016) Τα μυστικά όπλα, Απόπειρα
(2015) Η σύνθλιψη των σταγόνων, Bibliotheque
(2015) Ο λόγος της αρκούδας, Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός
(2014) Ο κυνηγός, Απόπειρα
(2009) Αξολότλ και άλλα διηγήματα, Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός
(2008) Το βιβλίο του Μανουέλ, Κέδρος
(2006) Όλες οι φωτιές η φωτιά, Ύψιλον
(1996) Ιστορίες των κρονόπιο και των φάμα, Ύψιλον
(1994) Τα βραβεία, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1993) Διαδρομές, Μάγια
(1988) Το κουτσό, Εξάντας
(1987) Μπρέντα Ρότσα τόσο βίαια γλυκιά, Αλφειός
(1983) Οκτάεδρο, Ύψιλον

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin