Ιουλίου 19, 2018

Πορτραίτα

Τραγούδια ηχογραφημένα στην Αμερική το 1917 σε μία εξαιρετική συλλογή της Canary Records. Την φωνή της Zabelle (ή κάποιες φορές Zabella) Panosian την άκουσα για πρώτη φορά σε μια συλλογή της Canary Records -είναι η αμερικάνικη δισκογραφική εταιρεία που ειδικεύεται στις κυκλοφορίες αριστουργημάτων που κυκλοφόρησαν στην Αμερική οι μετανάστες στις αρχές του 20ού αιώνα, κι η εταιρεία που κυκλοφόρησε την συλλογή με τα κομμάτια της Μαρίκας Παπαγκίκα «The Further the Flame, the Worse it Burns Me: Greek Folk Music in New York City, 1919-1928» το 2014 και προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον για την σπουδαία Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Στη συλλογή «To What Strange Place: The Music of the Ottoman-American Diaspora, 1916-30» λοιπόν, με κομμάτια από καλλιτέχνες της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας που μετανάστευσαν στην Αμερική, υπήρχε κι ένα κομμάτι που το έλεγαν «Groung», λίγο πριν το συγκλονιστικό «Σμυρνέϊκο Μινόρε» της Παπαγκίκα. Το «Groung» είναι ένα κομμάτι ανατριχιαστικό, που ξεκινάει σαν αμανές, και μετά γίνεται ίσως το πιο θλιμμένο τραγούδι που έχεις ακούσει ποτέ. Είναι αδύνατο να μην τσεκάρεις ποια το τραγουδάει.

Το «Groung» είναι ένα κομμάτι ανατριχιαστικό, που ξεκινάει σαν αμανές, και μετά γίνεται ίσως το πιο θλιμμένο τραγούδι που έχεις ακούσει ποτέ. Είναι αδύνατο να μην τσεκάρεις ποια το τραγουδάει. Τότε, το 2015, δεν υπήρχαν και πολλές πληροφορίες για την Zabelle, μόνο ότι ήταν Αρμένισα και είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ λίγο πριν την μεγάλη σφαγή, και ότι είχε καταφέρει να γίνει μεγάλη και τρανή. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι ο Ian Nagoski, ο άνθρωπος που είχε κάνει την έρευνα στην Αμερική για την Παπαγκίκα και ως συλλέκτης δίσκων 78 στροφών είχε μαζέψει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της σε δίσκο, έβγαλε και μια συλλογή με όσα τραγούδια της Zabelle έχουν σωθεί, τα οχτώ από τα 12 συνολικά που έχουν σωθεί με τη φωνή της, δύο από τα οποία σε δύο διαφορετικά takes (οι διαφορετικές ηχογραφήσεις του ίδιου κομματιού στο στούντιο μέχρι να πετύχουν την «ιδανική» εκτέλεση). PlayPlay Seek00:00 Current time03:38 Toggle Mute Volume Toggle Fullscreen

 

Ο Nagoski έψαξε και βρήκε πληροφορίες για τη ζωή και το έργο της, και είναι η πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που κάποιος άνθρωπος ασχολείται μαζί της. Η συλλογή «I Am Servant of Your Voice: April-May, 1917» με κομμάτια της από δίσκους 78 στροφών είναι από από τις πιο σημαντικές κυκλοφορίες των τελευταίων χρόνων (υπάρχει μόνο σε ψηφιακή μορφή) και αυτό είναι το στόρι της: Η Zabelle Panosian γεννήθηκε στο Bardizag (το σημερινό Bahecik της Τουρκίας) στις 7 Ιουνίου 1891. Μετανάστευσε στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 1896 και παντρεύτηκε τον τσιγκογράφο (σ.σ. φωτογράφος της εποχής) Aram Sarkis Panosian, 12 χρόνια μεγαλύτερό της.

Έζησε στο Μπρουκλάιν στη Μασαχουσέτη από το 1908 μέχρι το 1920 τουλάχιστον. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου τραγούδησε με την Boston Opera Company. Το 1918 ηχογράφησε το Charmant Oiseux –Charming Birds- από το La Perle du Bresil του Γάλλου συνθέτη Felicien David, το μοναδικό τραγούδι που ηχογράφησε σε άλλη γλώσσα εκτός από τα αρμένικα. Στο τέλος της δεκαετίας του ’10 περιόδευσε σε όλη την Αμερική με τον μέγα τενόρο και μαθητή του Komitas Vardapet, τον Armeneg Chah-Mouradian, για να μαζέψει λεφτά για τους Αρμένιους που είχαν φτάσει κατά τη διάρκεια της Σφαγής.

 Το 1870 στις Ηνωμένες Πολιτείες ζούσαν λιγότεροι από 70 Αρμένιοι. Περίπου 100 χιλιάδες Αρμένιοι έφτασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την Σφαγή των Αρμενίων -ανάμεσα στο 1894 και το 1914- και άλλοι 30 χιλιάδες κατέφυγαν εκεί πριν αρχίσει να ισχύει ο νόμος των Johnson-Reed που περιόρισε την μετανάστευση στις ΗΠΑ, επιτρέποντας μόνο σε 100 Αρμένιους το χρόνο να μπαίνουν στη χώρα μέχρι το 1952.

Η ζωή στην Αμερική ήταν πολύ δύσκολη για έναν μετανάστη, και των Αρμενίων ακόμα πιο σκληρή. H Zabelle Panosian χρησιμοποιούσε επίσης ως καλλιτεχνικό όνομα και το Zabel Aram. Αυτή είναι μία από τις 9 συνολικά σωζόμενες φωτογραφίες της Όσοι βρήκαν καταφύγιο τις ΗΠΑ ήξεραν ότι δεν είχαν πια πατρίδα να επιστρέψουν και ότι όλοι αυτοί που είχαν αφήσει πίσω ήταν νεκροί. Στην Μεγάλη Σφαγή έχασαν τη ζωή τους ένα εκατομμύριο Αρμένιοι.

Στο μεταξύ, οι ΗΠΑ στις 6 Απριλίου 1917 ξεκίνησαν πόλεμο με τη Γερμανία, έτσι έκοψαν διπλωματικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία επειδή είχε συμμαχήσει με τη Γερμανία. Τον Απρίλιο του 1917 που γίνονταν όλα αυτά η Zabelle Panosian έκανε τις πρώτες ηχογραφήσεις της, που περιελάμβαναν το αριστούργημά της «Groung». «Το πρωτάκουσα πριν από μία δεκαετία σε μια διαλυμένη κόπια και δούλευα για μέρες, παθιασμένα, να το διορθώσω, για να το συμπεριλάβω τελικά στη συλλογή μου To “What Strange Place το 2011” λέει ο Nagoski. «Το άκουσαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από τότε, ανάμεσά τους και οι Kronos Quartet που ενορχήστρωσαν το κομμάτι για έγχορδα και το παρουσίασαν στην Νέα Υόρκη και στην Γερεβάν πριν από μερικά χρόνια. Ακόμη και τότε, πολύ λίγη προσοχή δόθηκε στην Zabelle Panosian». PlayPlay Seek00:00 Current time03:53 Toggle Mute Volume Toggle Fullscreen Η Zabelle Panosian ήταν ήδη γνωστή τραγουδίστρια όταν ηχογράφησε τον Απρίλιο του 1917 τα 5 τραγούδια στα στούντιο της Κολούμπια στο κτίριο Woolworth στο Μπρόντγουεϊ και φαίνεται ότι την εκτιμούσαν πολύ γιατί της δόθηκε η εξαιρετική πολυτέλεια να ηχογραφεί μέχρι και εφτά φορές το κάθε κομμάτι –για να επιλεγεί το καλύτερο αποτέλεσμα.

Το συνηθισμένο ήταν να μην ηχογραφούνται περισσότερο από τρεις φορές τα κομμάτια που έπαιζαν οι μετανάστες μουσικοί και οι περισσότερες ηχογραφήσεις για την «έθνικ σειρά» της Κολούμπια γίνονταν σε μία ή δύο απόπειρες. Το «Groung» ήταν η πρωτη από τις ηχογραφήσεις της που κυκλοφόρησαν σε δίσκο 78 στροφών και ήταν με διαφορά η μεγαλύτερη επιτυχία της. Πούλησε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο κυκλοφόρησε ποτέ.  «Lament from Epirus»: Ένας Αμερικανός ερευνητής καταγράφει το μεγαλείο της ηπειρώτικης μουσικής «Ήταν τόσο μεγάλη η ζήτηση που υπήρχε, ώστε τα συνεχή τυπώματα κατέστρεψαν τα αρχικά μεταλλικά μέρη κι έτσι από μία στιγμή και ύστερα άρχισαν να τυπώνουν ένα διαφορετικό take, γι’ αυτό και υπάρχουν τουλάχιστον δύο δίσκοι με ίδιες ακριβώς ετικέτες και αριθμούς, αλλά με διαφορετικές εκτελέσεις του τραγουδιού» λέει ο Nagoski. Στην συλλογή του«I Am Servant of Your Voice: April-May, 1917» υπάρχουν και οι δύο εκτελέσεις, η μία με εισαγωγή από πουλιά και λίγο πιο γρήγορες στροφές για να στριμωχτεί η μεγαλύτερη διάρκεια του κομματιού σε μια πλευρά (στο άλμπουμ είναι διορθωμένη στις σωστές στροφές). «Δεν ξέρω ποια από τις δύο είναι η πιο παλιά» λέει, και δεν έχω ιδέα αν υπάρχει και τρίτη, γιατί ο δίσκος ήταν τόσο δημοφιλής που τυπωνόταν ασταμάτητα από το 1931 που διαγράφηκαν οι ηχογραφήσεις στην αρμένικη γλώσσα». Τ

ο «Groung» ήταν ένα κομμάτι που μίλαγε στην ψυχή των Αρμενίων που είχαν χάσει κάθε ελπίδα για να ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους. Οι στίχοι έλεγαν: «Γερανέ μου από πού έρχεσαι; Είμαι σκλάβα της φωνής σου. / Γερανέ μου, τι νέα έχεις απ΄την πατρίδα μας; / Βιάσου, να μην χάσεις το κοπάδι, να φτάσεις όσο πιο γρήγορα μπορείς / Γερανέ μου, τι νέα έχεις απ΄την πατρίδα μας;». PlayPlay Seek00:00 Current time03:46 Toggle Mute Volume Toggle Fullscreen Λίγους μήνες μετά η Zabelle επέστρεψε στο στούντιο και ηχογράφησε κι άλλο ένα κομμάτι, το «Tzain Dour Ov Dzovag», το οποίο περιλαμβάνεται επίσης στο άλμπουμ. Δεν έκανε ποτέ ξανά επιτυχία. Το 1920 και σε ηλικία 29 ετών έκανε αίτηση διαβατηρίου για να επισκεφτεί τη Γαλλία και να σπουδάσει δίπλα στον μέγα πατριάρχη της αρμένικης μουσικής, τον Komitas Vadarpet, -ο οποίος συνέθεσε ή ενορχήστρωσε τουλάχιστον τέσσερα από τα τραγούδια του άλμπουμ. Στο Παρίσι η Zabelle διοργάνωσε μια συναυλία στο Salle Pleyel τον Ιούνιο του ’22.

O Πετρολούκας Χαλκιάς κάποτε είδε άλογο να σηκώνεται όρθιο, ακούγοντας το κλαρίνο του Ο Robert Karayan πρόσεξε ότι ένα πορτρέτο της (φωτογραφία) υπάρχει στο πρώτο φεμινιστικό περιοδικό της Κωνσταντινούπολης, το Hai Guine (Αρμένισα) που κυκλοφορούσε κάθε δύο μήνες από το 1919 μέχρι το 1933.

Στην Αμερική επέστρεψε μέσω Γαλλίας μαζί με την κόρη της μετά από δυόμισι χρόνια. Λίγα χρόνια αργότερα έκανε κι άλλο ένα ταξίδι στην Ευρώπη μαζί με την κόρη της την Αντιένα, όταν εκείνη ήταν 22 ετών. Αυτή και ο σύζυγός της απέκτησαν τρία παιδιά, απ’ τα οποία κανένα δεν άφησε απογόνους. Σήμερα δεν ζει κανένα από αυτά. Η Zabelle Panosian πέθανε το 1986 και η καριέρα της ξεχάστηκε.

Είχε ξεχαστεί από καιρό, παρόλο που ήταν μεγάλη σταρ στην Ευρώπη, κι είχε περιοδεύσει στο Λονδίνο, το Μάντσεστερ, το Παρίσι, την Αίγυπτο, στην Ελλάδα, στη Γενεύη, τη Ρώμη και το Μιλάνο όπου έλαβε το βραβείο Serata in Honore στην Opera la Scala, ανάμεσα σε άλλα. Μόνο δώδεκα από τα τραγούδια που ηχογράφησε έχουν σωθεί.

Πηγή: www.lifo.gr

Πορτραίτα

Ο Willy Ronis γεννήθηκε στο Παρίσι το 1910 από γονείς πρόσφυγες, συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους Γάλλους φωτογράφους του 20ου αιώνα για τις εικόνες του που δείχνουν τη ζωή στο μεταπολεμικό Παρίσι και την Προβηγκία (Νότια Γαλλία).
Αν και προορίζονταν για μουσικός παίρνοντας μαθήματα πιάνου από τη μητέρα του, διδάχθηκε φωτογραφία κοντά στον πατέρα του, ο οποίος είχε φωτογραφείο στη Μονμάρτη και είναι αυτή η τέχνη που τον συνεπήρε και ακολούθησε για όλη του τη ζωή.


Το 1937 γνώρισε τον David Seymour και τον Robert Capa , και έκανε την πρώτη του δημοσίευση φωτογραφιών με τον τίτλο «Plaisir de France». Την ίδια εποχή εργάστηκε για το πρακτορείο Rapho με τους Brassaï, Robert Doisneau και Ergy Landau. Συχνά ανέφερε πως εκτός από τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, στη φωτογραφία επηρεάστηκε και από τους Αμερικανούς Alfred Stieglitz και Ansel Adams.


Ο Ronis εργάστηκε σαν φωτορεπόρτερ καλύπτοντας σημαντικά γεγονότα της εποχής του αλλά και φωτογράφος μόδας για περιοδικά όπως το Vogue. Υπήρξε ο πρώτος Γάλλος φωτογράφος που συνεργάστηκε με το Αμερικανικό περιοδικό Life.


Η φωτογραφία του Ronis είναι ουμανιστική, με έμφαση στη φωτογραφία δρόμου, όπου αναδεικνύει όχι μόνο την τουριστική πλευρά της πόλης του φωτός, με τα ιδιαίτερα καφέ ή τον Πύργο του Άιφελ, αλλά και το αυθεντικό Παρίσι των απλών ανθρώπων, των εργατών και των παιδιών. Αργότερα στην καριέρα του αφιερώθηκε και στη φωτογραφία του γυναικείου γυμνού.
Απεικόνισε κοινωνικά κινήματα αλλά και την καθημερινότητα, οι φωτογραφίες του είναι ένας ύμνος για τον άνθρωπο και τη ζωή.


Ο Ronis, μαζί με τους κορυφαίους του 20ου αιώνα Robert Doisneau και Henri Cartier – Bresson, ήταν μεταξύ της γενιάς των μεγάλων μεταπολεμικών φωτογράφων της Γαλλίας.


Έχει εκθέσει φωτογραφίες του σε όλον τον κόσμο μεταξύ των οποίων στο Μουσείο μοντέρνας τέχνης της Νέα Υόρκης αλλά και στην Ελλάδα.
Πέθανε πλήρης ημερών το 2009.

 

Πορτραίτα

Αναμφισβήτητα, η σημαντικότερη στιγμή του Ιούλιου Καίσαρα κατά την οποία χρειάστηκε να στοιχηματίσει στον εαυτό του, και μία από τις πιο παράτολμες ηγετικές ενέργειες όλων των εποχών, ήρθε, το 49 π.Χ., όταν έπρεπε να πάρει μια απόφαση που θα μπορούσε να βυθίσει την πολυαγαπημένη του Ρώμη στον εμφύλιο πόλεμο.

Πώς έφτασαν ως εκεί τα πράγματα; Αφού σημείωσε τις σπουδαιότερες στρατιωτικές επιτυχίες από κάθε άλλον Ρωμαίο στην ιστορία και έγινε η πιο αγαπητή προσωπικότητα της χώρας, η ζωή του Καίσαρα πήρε μια σκοτεινή τροπή. Για τη συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών του ήταν ήρωας- για μια μικρή μερίδα, δημόσιος εχθρός της Ρώμης. Σε κάθε του ενέργεια, έβλεπαν την επιβεβαίωση των χειρότερων φόβων τους. Πεπεισμένοι ότι η δύναμη του Καίσαρα αποτελούσε απειλή για την ύπαρξή τους, οι αντίπαλοί του μεθόδευσαν τις πολιτικές καταστάσεις έτσι ώστε να επιφέρουν τον αφανισμό του. Σε κατ’ιδίαν συζητήσεις και σε δημόσιες αντιπαραθέσεις, άρχισαν να υπονομεύουν και να καταγγέλλουν ανοιχτά τον Καίσαρα. Η Σύγκλητος πέρασε ένα διάταγμα γνωστό ως Ύστατο Δόγμα της Συγκλήτους (senatus consultum ultimum) που παρείχε τη δυνατότητα στους υπάτους και σε άλλους δικαστές να πράξουν ό,τι θεωρούσαν αναγκαίο για να υπερασπιστούν το αβασίλευτο πολίτευμα. Πρακτικά, το διάταγμα πετύχαινε δύο πράγματα: ανέστελλε το δικαίωμα αρνησικυρίας που είχαν οι εκπρόσωποι των πληβείων, αλλά και των στρατιωτικών στα διατάγματα της Συγκλήτου, και κήρυττε τον Καίσαρα δημόσιο εχθρό του κράτους.

Οι πολιτικοί σύμμαχοι του Καίσαρα φοβούνταν για την ασφάλειά τους, και δικαιολογημένα. Γνώριζαν ότι το αξίωμα του τριττυάρχου δεν ενείχε πλέον κανένα πολιτικό πλεονέκτημα- χωρίς το δικαίωμα της αρνησικυρίας, δεν είχαν τρόπο να ελέγξουν την επιθετικότητα των συγκλητικών. Έφυγαν κρυφά από τη Ρώμη με μια νοικιασμένη άμαξα και πήγαν αμέσως στον Καίσαρα. Η επιβολή της πολιτικής βούλησης δια της βίας, ο παλιός τρόπος ηγεσίας των συγκλητικών, είχε αρχίσει να πλανάται και πάλι στην ατμόσφαιρα.

Τις ώρες που προηγήθηκαν, ο Καίσαρας έδειχνε να περνάει φυσιολογικά την ημέρα του: πήγε στα λουτρά και γευμάτισε με τρόπο επιδεικτικό. Όταν βράδιασε, έφυγε αφήνοντας πίσω τους έμπιστους συντρόφους του. Όλα φαίνονταν φυσιολογικά και κανείς δεν παρατήρησε τίποτα όταν ο Καίσαρας γύρισε πίσω και συναντήθηκε ξανά με τους συντρόφους του στον ποταμό Ρουβίκωνα, καταμεσής της νύχτας.

Τα νερά του μικρού ποταμού ήταν ορμητικά από τις καταρρακτώδεις βροχές, κάτι που ίσως προμήνυε όσα θα επακολουθούσαν. Αν και ήταν ένας συνηθισμένος ποταμός, ο Ρουβίκωνας είχε την ιδιαίτερη τιμή να αποτελεί το όριο μεταξύ των επαρχιών από τη μια, και της ιταλικής ενδοχώρας, της γης των Ρωμαίων, από την άλλη. Από τη μια πλευρά εκτείνονταν αλλότρια εδάφη, από την άλλη η πατρίδα.

Βυθισμένος στις σκέψεις του ο Καίσαρας αναλογίστηκε τις επιλογές που είχε: είτε να εισβάλει σε ρωμαϊκή γη και να βυθίσει όλον τον τότε γνωστό κόσμο στον εμφύλιο σπαραγμό, είτε να παραιτηθεί από τη διοίκηση της Γαλατίας, να επιστρέψει στη Ρώμη και να επιτρέψει στους εχθρούς του να συνεχίσουν τη βεντέτα εναντίον του στα δικαστήρια.

Στη διάρκεια της ζωής του, ο Καίσαρας είχε υπάρξει μάρτυρας των καταστροφικών συνεπειών του εμφυλίου πολέμου: αιματοχυσία, τρόμος και οικογένειες που ξεκληρίζονταν. Όταν στα νιάτα του είχε αρνηθεί να χωρίσει τη σύζυγό του, είχε περάσει μήνες μέσα στον φόβο, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από κυνηγούς επικηρυγμένων που είχαν εξαπολυθεί να τον πιάσουν για να εισπράξουν την αμοιβή που δινόταν για τη σύλληψή του. Τελικά το όνομά του αφαιρέθηκε από τη λίστα με τους καταζητούμενους, αλλά η ανάμνηση από τα χρόνια που ήταν φυγάς τον συνόδευε ακόμη.

Συνηθισμένος να διατάσσει δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες, τώρα ο Καίσαρας είχε μόνο μία λεγεώνα στο πλευρό του, μερικούς χιλιάδες στρατιώτες πεζικού και περίπου δύο εκατοντάδες ιππείς. Μπορεί να φανταστεί κανείς τις σκοτεινές σκέψεις που γύριζαν στον νου του καθώς κοίταζε στην άλλη όχθη του ποταμού και οι σύντροφοί του περίμεναν την απόφασή του. ” Ο κύβος ερρίφθη”, είπε τελικά. Είχε κάνει την επιλογή του και όταν ξημέρωνε, ολόκληρος ο ρωμαϊκός κόσμος θα μάθαινε ποιο μονοπάτι είχε διαλέξει.

“Ο κύβος ερρίφθη”, είπε ο Καίσαρας όταν πήρε την απόφασή του. Διέσχισε τον Ρουβίκωνα και εισέβαλε στα εδάφη της Ρώμης.

Σε όλη του τη σταδιοδρομία ο Καίσαρας αψηφούσε την παράδοση, απέφευγε τη χρήση βίας. Τον Εμφύλιο δεν τον είχε προκαλέσει ο Καίσαρας, ήταν ένα κύμα που ξεχύθηκε καταπάνω του. Πριν από την εισβολή είχε προσπαθήσει απεγνωσμένα να διαπραγματευτεί έναν συμβιβασμό. Είχε αναζητήσει ειρηνική λύση και ουσιαστικά είχε παρακαλέσει όσους βρίσκονταν στη Ρώμη να βρουν έναν καλύτερο τρόπο να προχωρήσουν μπροστά. Εκείνοι τον αγνόησαν επανειλημμένα, είτε αρνούμενοι να του απαντήσουν είτε προβάλλοντας εντελώς παράλογες απαιτήσεις που δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν. Και ακόμη και τώρα που η χρήση βίας ήταν μονόδρομος, θα ενεργούσε με τον δικό του τρόπο- από την πρώτη γραμμή.

Ο Καίσαρας είχε δικό του προσωπικό στιλ που ούτε ο επικείμενος πόλεμος ήταν σε θέση να αλλάξει. Η αντιπαλότητά του ήταν με τον Κάτωνα, τον Πομπήιο και τη Σύγκλητο, όχι με τον ρωμαϊκό λαό. Το εκπληκτικό είναι ότι εισέβαλε στη Ρώμη μόνο με μία λεγεώνα, το δέκα τοις εκατό περίπου της πολεμικής του δύναμης. Αν υπήρξε μία στιγμή στη ζωή του που ο Καίσαρας στοιχημάτισε στον εαυτό του, ήταν αυτή.
Με μια τόσο περιορισμένη στρατιωτική δύναμη, ο Καίσαρας είχε ανάγκη και τον τελευταίο στρατιώτη. Ωστόσο, δεν ήθελε να τους αναγκάσει να πολεμήσουν ενάντια στη συνείδησή τους. Έδωσε την επιλογή, σε όποιον στρατιώτη το επιθυμούσε, να αποχωρήσει με όλα του τα υπάρχοντα χωρίς να κινδυνεύσει. Με αυτή την απλή αλλά ασυνήθιστη ενέργεια κέρδισε τον σεβασμό και την αφοσίωση του στρατού του.

Ο Καίσαρας δεν είχε την απαίτηση να βλέπουν όλοι όσοι τον ακολουθούσαν τα πράγματα όπως εκείνος. Ως ηγέτης, έδινε στους ανθρώπους περιθώρια να καταλήγουν στα δικά τους συμπεράσματα και να βάζουν τα δικά τους στοιχήματα. Έτσι, όταν τον ακολουθούσαν, το έκαναν με την καρδιά τους. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων, είναι πρόθυμοι να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων και των συνεπειών τους. Το δικαίωμα επιλογής που έδωσε ο Καίσαρας στα στρατεύματά του στον Ρουβίκωνα εμβάθυνε την αφοσίωσή τους ώστε να τον ακολουθήσουν πιστά.

Ωστόσο, άλλο είναι να επιτρέψεις στους απλούς στρατιώτες να φύγουν και άλλο να δώσεις την ίδια ελευθερία στους ανώτατους αξιωματικούς. Παρ’ όλα αυτά, ο Καίσαρας ακολούθησε την ίδια προσέγγιση ακόμη και όταν ο ένας από τους κορυφαίους στρατηγούς του αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Απρόθυμος να κάνει το επόμενο βήμα και να πάρει μέρος στην ανοιχτή εξέγερση, ένας από τους ικανότερους και αρχαιότερους αξιωματικούς του, ο Τίτος Λαβιένος, αποχώρησε από τον στρατό. Ένας τυπικός Ρωμαίος στρατηγός θα είχε θεωρήσει αυτή του τη λιποταξία ξεκάθαρη προδοσία και θα είχε στείλει δυνάμεις να τον ακολουθήσουν και να τον σκοτώσουν. Ο Καίσαρας επέλεξε άλλο δρόμο: συγκέντρωνε όλες τις αποσκευές και τα υπάρχοντα του Λαβιένου και του τα έστειλε στο σπίτι του.

Ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε τη διάβαση του Ρουβίκωνα θα σημάδευε τη σταδιοδρομία του Καίσαρα και, από πολλές απόψεις και την κληρονομιά που θα άφηνε.

ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ
PHILIP BARLAG
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

lecturesbureau.gr

Πορτραίτα

‘Ιρβιν Γιάλομ – 25 Σύντομα Αποσπάσματα από τα Βιβλία του που θα Σας Κάνουν να Ανατριχιάσετε


«Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέγει πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει»
― Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Η απελπισία είναι το τίμημα που πληρώνει κανείς για να φτάσει στην αυτογνωσία. Κοιτάξτε βαθιά στη ζωή ασς και θα διαπιστώσετε ότι η απελπισία βρίσκεται παντού»
– Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Μόνο ένας πληγωμένος θεραπευτής μπορεί πραγματικά να θεραπεύσει»
― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι

«Μια μέρα, σύντομα, ίσως σε σαράντα χρόνια, δεν θα ζει κανείς από αυτούς που με έχουν γνωρίσει. Τότε θα είμαι πράγματι νεκρός – όταν δηλαδή δεν θα υπάρχω πια στη μνήμη κανενός. Σκέφτηκα ότι κάποιος, που είναι πολύ ηλικιωμένος είναι το τελευταίο ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη που έχει γνωρίσει κάποιο άλλο άτομο ή κάποιo πλήθος ατόμων προσωπικά και που τώρα έχουν φύγει από ζωή. Όταν το άτομο αυτό πεθάνει, πεθαίνει μαζί του και το πλήθος αυτών, εξαφανίζεται από τη ζωντανή μνήμη. Αναρωτιέμαι, για μένα ποιος θα είναι αυτός ο άνθρωπος, τίνος ο θάνατος θα με κάνει να πεθάνω πραγματικά;»
― Irvin D. Yalom, O Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας.

«Αν ανέλθουμε αρκετά ψηλά στην κοινωνία, θα φτάσουμε κάποια στιγμή σε ένα ύψος από το οποίο η τραγωδία παύει να φαίνεται τόσο τραγική»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε


«Η ζωή είναι μια σπίθα ανάμεσα σε δύο όμοια κενά, το σκοτάδι πριν τη γέννηση και το σκοτάδι μετά τον θάνατο». ― Ιrvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

✉️ Κάνε εγγραφή για να λαμβάνεις περισσότερα άρθρα σαν αυτό στο email σου!
«Είναι λάθος να κάνεις παιδιά από ανάγκη, λάθος να χρησιμοποιείς το παιδί σου για να ανακουφίσεις τη μοναξιά σου, λάθος να δίνεις σκοπό στη ζωή σου με την αναπαραγωγή ενός αντιγράφου του εαυτού σου. Είναι λάθος επίσης να αναζητάς την αθανασία με το να σπέρνεις τον σπόρο σου στο μέλλον, νομίζοντας ότι περιέχει τη συνείδησή σου! »

― Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Το πνεύμα του ανθρώπου οικοδομείται από τις επιλογές του»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Ορίστε; «Οι οριακοί ασθενείς παίζουν παιχνίδια»; Αυτό είπες; Ernest, ποτέ δεν θα γίνεις πραγματικός θεραπευτής αν σκέφτεσαι έτσι. Αυτό ακριβώς εννοούσα νωρίτερα όταν μίλησα για τους κινδύνους της διάγνωσης. Δεν προσεγγίζουμε κάθε περίπτωση οριακού με τον ίδιο τρόπο. Το να βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους τους κάνουμε κακό. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις την ετικέτα. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το άτομο που βρίσκεται πίσω από την ετικέτα.»
― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι

«… αργά ή γρήγορα έπρεπε να εγκαταλείψει την ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν».
― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του Θανάτου

«Ο γάμος με όλη αυτή την κτητικότητα και τη ζήλεια που τον περιβάλλουν υποδουλώνει το πνεύμα».
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Η ζωή τελικά είναι ένα μίζερο πράγμα. Αποφάσισα να την περάσω συλλογιζόμενος διάφορα σχετικά με αυτή.»― Irvin D. Yalom, Η Θεραπεία του Schopenhauer

«Ονειρεύομαι μια αγάπη που είναι κάτι περισσότερο από δύο ανθρώπους που η μόνη τους επιθυμία είναι να κατέχουν ο ένας τον άλλον»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Να ένα περίεργο πείραμα που θα μας βάλει σε σκέψεις. . . Το μήνυμα του Νίτσε προς εμάς ήταν να ζούμε τη ζωή μας με τέτοιο τρόπο ώστε να θέλουμε να ξαναζούμε ακριβώς την ίδια ζωή αιώνια» ― Irvin D. Yalom

«Η θρησκεία έχει τα πάντα στο πλευρό της: την αποκάλυψη, τις προφητείες, την κρατική προστασία, υψηλότατη αξιοπρέπεια και υπεροχή. . . Και περισσότερο από αυτό, το ανεκτίμητο προνόμιο να της επιτρέπεται να αποτυπώνει τα δόγματά της στο μυαλό των ανθρώπων στην τρυφερή εποχή της παιδικής ηλικίας, κατά την οποία γίνονται σχεδόν έμφυτες ιδέες»
― Irvin D. Yalom, Η Θεραπεία του The Schopenhauer

«Η αγάπη δεν είναι μόνο μια σπίθα πάθους μεταξύ δύο ανθρώπων. Υπάρχει μια απεριόριστη διαφορά ανάμεσα στο να ερωτεύεσαι και να αγαπάς. Αντίθετα, η αγάπη είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια «προσφορά», δεν είναι «ένα ερωτικό σκίρτημα», είναι ένας τρόπος να συνυπάρχουμε σε μία σχέση, όχι μια πράξη που περιορίζεται σε ένα μόνο άτομο».
― Irvin D. Yalom, Ο Δήμος του Έρωτα και Άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

«Αγάπη σημαίνει να φροντίζει κανείς στην πράξη για τη καλυτέρευση της ζωής και την ανάπτυξη του άλλου»
― Irvin D. Yalom, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία

«Ένα πράγμα που θεωρώ σαφές είναι ότι δεν πρέπει να αφήσεις τη ζωή σου να σε καθοδηγεί όπου θέλει αυτή. Διαφορετικά, θα καταλήξεις στα σαράντα με το αίσθημα ότι δεν έχεις ζήσει πραγματικά. Τι έχω μάθει εγώ από αυτό; Μάλλον, να ζω το τώρα, έτσι ώστε στα πενήντα να μην μετανιώσω εάν γυρίσω και κοιτάξω το παρελθόν, τότε που ήμουν σαράντα»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Εάν σας μιλούσε ο Επίκουρος αυτή τη στιγμή, θα σας παρότρυνε να απλοποιήσετε τη ζωή σας. Ακούστε πώς θα το έθετε, εάν τον είχαμε μαζί μας τώρα: «Παιδιά μου, οι ανάγκες σας είναι λίγες, είναι εύκολο να τις καλύψετε και μπορείτε να αντέξετε κάθε απαραίτητη ταλαιπωρία. Μην περιπλέκετε τη ζωή σας με τέτοιους τετριμμένους στόχους όπως πλούτη και φήμη: Είναι ο εχθρός της ATΑΡΑΞΙΑΣ. Η φήμη, για παράδειγμα, δεν είναι παρά οι απόψεις που έχουν οι άλλοι για μας και αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως επιθυμούν οι άλλοι. Για να επιτύχουμε και να διατηρήσουμε τη φήμη μας, πρέπει να μας αρέσει αυτό που οι άλλοι επιθυμούν και να αποφεύγουμε ό,τι αποφεύγουν κι αυτοί. Ως εκ τούτου, τι θέλετε μια ζωή δόξας ή μια ζωή στην πολιτική; Εγκαταλείψτε κι αυτή την ιδέα. Και πλούτο; Να το αποφύγετε! Είναι μια παγίδα. Όσα περισσότερα αποκτούμε τόσο περισσότερα θέλουμε, και τόσο πιο βαθιά είναι η θλίψη μας όταν δεν μπορούμε να τα αποκτήσουμε. Παιδιά μου, ακούστε με: Εάν επιθυμείτε την ευτυχία, μην σπαταλάτε τη ζωή σας αγωνιζόμενοι για κάτι που πραγματικά δεν χρειάζεστε»».
― Irvin D. Yalom, Το Πρόβλημα Spinoza

« Η ώριμη αγάπη είναι όταν αγαπάς, όχι όταν αγαπιέσαι.»
― Irvin D. Yalom, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία

«Νομίζω ότι η ερωτική διεκδίκηση αποτελεί μια ψευδαίσθηση. Παλεύω ενάντια σε φανταστικούς ανεμόμυλους. Θεωρώ ότι, αν και αυτού του είδους η ψευδαίσθηση συχνά μου χαρίζει μια ευφορία και με παρηγορεί, στην ουσία με αποδυναμώνει και με αποξενώνει.»
― Irvin D. Yalom, Ο Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

«Ο πόνος είναι πάντα εδώ. Όταν του κλείνεις την πόρτα, αυτός χτυπάει κάποια άλλη και ξαναμπαίνει από αλλού…..”
― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον Τρόμο του Θανάτου

«Όλοι αισθάνονται πώς υπάρχει νοήμα στη ζωή αλλά δεν μπορεί κανείς να το επιδιώξει σκόπιμα: το νόημα της ζωής είναι πάντα ένα παράγωγο φαινόμενο που παίρνει σάρκα και οστά όταν υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, όταν χάνουμε την αίσθηση της ύπαρξής μας και αφήνουμε να μας απορροφήσει κάποιος (ή κάτι) έξω από εμάς ”
― Irvin D. Yalom, Η Θεωρία και η Πρακτική της Ψυχοθεραπείας

«Το άγχος του θανάτου είναι η μήτρα όλων των θρησκειών, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να μετριάσουν τη θλίψη της θνοτότητάς μας»

― Irvin D. Yalom

«Υπήρχε κάποια εποχή στη ζωή μας που ήμασταν τόσο κοντά και τίποτα δεν φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία και την αδελφοσύνη μας και μας χώριζε μόνο ένα μικρό γεφυράκι. Ακριβώς την ώρα που ήσουν έτοιμος να το περάσεις σε ρώτησα «Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να έρθεις κοντά μου;» – τότε έπαψες να το θέλεις. Και όταν σε ρώτησα ξανά, εσύ παρέμεινες σιωπηλός. Έκτοτε βουνά και άγριοι καταρράκτες μας χώρισαν, μπήκαν ανάμεσά μας κι αποξενωθήκαμε τόσο που ακόμη κι αν θέλαμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον δεν θα μπορούσαμε. Αλλά όταν σκέφτεσαι τώρα αυτό το μικρό γεφυράκι, τα λόγια πέφτουν στο κενό, ενώ εσύ κλαις και δεν μπορείς να το πιστέψεις.»
― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

http://share24.gr

Πορτραίτα

O Χούλιο Κορτάσαρ γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1914 και πέθανε στο Παρίσι το 1984. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, εγκατέλειψε μαζί με την οικογένειά του το Βέλγιο για την Αργεντινή, όπου τελείωσε το σχολείο, σπούδασε φιλολογία και εργάστηκε ως καθηγητής για πέντε χρόνια, ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με λογοτεχνικά περιοδικά. Το 1951, σε ηλικία 37 ετών, επέστρεψε στην Ευρώπη, στο Παρίσι, όπου έζησε ως το τέλος της ζωής του και έγραψε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του ("Έφυγα από την Αργεντινή, όχι τόσο επειδή υπήρχαν πράγματα που εκεί μ' ενοχλούσαν, που οπωσδήποτε υπήρχαν, αλλά γιατί η Γαλλία αντιπροσώπευε για μένα, τότε, έναν τεράστιο πόλο έλξης", θα πει σε μια συνέντευξή του στην "El Pais", το 1982).

 

Το 1961 επισκέπτεται την Κούβα, γοητευμένος από την επανάσταση, αναζητώντας απαντήσεις στις πολιτικές του ανησυχίες. Το ταξίδι αυτό θα γίνει η αφορμή να αποκτήσει σαφή ιδεολογική συνείδηση, θα υπερασπιστεί την Κούβα του Τσε και του Κάστρο και αργότερα τη Νικαράγουα των σαντινίστας. Το 1970 επισκέπτεται τη Χιλή και παρευρίσκεται στην πανηγυρική τελετή ανάληψης της εξουσίας από τον Αλιέντε. Μαθητής του Μπόρχες, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους λατινοαμερικανούς συγγραφείς και στους σπουδαιότερους μοντερνιστές του 20ού αιώνα.

Το έργο του αφομοιώνει μ' έναν τελείως φυσικό τρόπο τις ανανεωτικές τεχνικές του σύγχρονου μυθιστορήματος και συνδυάζει τη δημιουργική φαντασία με το ρεαλισμό, διαφέρει όμως, από το έργο άλλων λατινοαμερικανών συγγραφέων, γιατί απ' αυτό απουσιάζει σχεδόν παντελώς το στοιχείο του μπαρόκ και του μαγικού ρεαλισμού. Μεταξύ των πολλών και σπουδαίων έργων του ξεχωρίζουν τα: "Μυστικά όπλα" ("Las armas secretas"), 1958, "Τα βραβεία" ("Los Premios" -το πρώτο του μυθιστόρημα), 1960,

"Ιστορίες των κρονόπιο και των φάμα" ("Historias de cronopios y de famas", 1962, "Το κουτσό" ("Rayuela" -που θεωρείται το αριστούργημά του), 1963, "Όλες οι φωτιές η φωτιά" ("Todos los fuegos el fuego"), 1966, "Το βιβλίο του Μανουέλ" ("Libro de Manuel" -μυθιστόρημα), 1973, "Οκτάεδρο" ("Octaedro"), 1974 (όλα τους μεταφρασμένα στα ελληνικά) και τα "Los Reyes", 1949, "Bestiario", 1951, "Final de Juego", 1956, "Ο γύρος της μέρας σε ογδόντα κόσμους" ("La vuelta al dia en ochenta mundos"), 1967, "62: Μοντέλο συναρμολόγησης" ("62: Modelo para armar" -που συνεχίζει την ιδέα του διάσπαρτου μυθιστορήματος, όπως και στο "Κουτσό"), 1968, "Prosa del Observatorio", 1972, "Alguien que anda por ahi", 1977, "Un tal Lucas", 1979, "Deshoras", 1982, κ.ά.


(2018) Κουτσό, Opera
(2017) Άπαντα τα θεατρικά, Bibliotheque
(2016) Η αντίπερα όχθη, Bibliotheque
(2016) Τα μυστικά όπλα, Απόπειρα
(2015) Η σύνθλιψη των σταγόνων, Bibliotheque
(2015) Ο λόγος της αρκούδας, Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός
(2014) Ο κυνηγός, Απόπειρα
(2009) Αξολότλ και άλλα διηγήματα, Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός
(2008) Το βιβλίο του Μανουέλ, Κέδρος
(2006) Όλες οι φωτιές η φωτιά, Ύψιλον
(1996) Ιστορίες των κρονόπιο και των φάμα, Ύψιλον
(1994) Τα βραβεία, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1993) Διαδρομές, Μάγια
(1988) Το κουτσό, Εξάντας
(1987) Μπρέντα Ρότσα τόσο βίαια γλυκιά, Αλφειός
(1983) Οκτάεδρο, Ύψιλον

Πορτραίτα

» Ο Μάης έχει μυστικά κι ένα κλειδί κρυμμένο ν’ ανοίγει μάτια σκοτεινά και χείλι πικραμένο.
‘Εχει και άνεμο τρελό, που κουβαλάει τη γύρη και πυροβάτες της καρδιάς σαν βγει στο πανηγύρι…»

Ο Μάιος στην ιστορία

 

Κατά τον Πλούταρχο (Βίος Νουμά 19) η ονομασία του Μήνα (Maja) προήλθε από το όνομα της νύμφης Μαίας που ήταν η ομορφότερη από τις Πλειάδες τις επτά κόρες του Άτλαντα (Ατλαντίδες) και της Πλειόνης και μητέρα του θεού Ερμή στον οποίο ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος. Από άλλους υποστηρίζεται ότι αυτό το όνομα είναι προσδιοριστικό πρεσβύτερης ηλικίας εκ του major (μεγαλύτερος): «Μαϊώρεις γαρ οι πρεσβύτεροι» (Πλούταρχος), ο δε Οβίδιος παράγει το όνομα του μήνα από το Majestas (Μεγαλειότης) που έχει αποδεχθεί και ο τεκτονισμός.

Στην αρχαία Ρώμη κατά τον μήνα Μάιο τελούνταν γιορτές προς τιμή της πηγαίας Νύμφης Ηγερίας, στο άλσος της, προς ανάμνηση των συμβουλών της, που παρέσχε στον Νουμά για τις θρησκευτικές αρχές που εισήγαγε στη Ρώμη. Κατά δε την 1η (Μπόνα Ντέα) και 2η Μαΐου συνεχιζόντουσαν τα από 28 Απριλίου αρχόμενα Φλοράλια, εορτές προς τιμή της θεάς της βλάστησης της Χλωρίδας (Flora). Επίσης κατά τον ίδιο μήνα οι Ρωμαίοι τελούσαν τα «Lemuria» Μειλίχια που ήταν εορτές προς ιλασμό των ψυχών των νεκρών. Στη τέχνη τον μήνα Μάιο οι Ρωμαίοι τον παρίσταναν με μορφή μεσήλικου άνδρα που έφερε πλατύ χιτώνα με μεγάλες περιχειρίδες (σαν το σημερινό ράσο) και έχοντας στη κεφαλή το κάνιστρο γεμάτο άνθη ενώ στα πόδια του υπήρχε ένα παγώνι (ταώς) με ανοιγμένα τα φτερά.

 

Ο Μάιος συνδέεται επίσης και με την όλη πορεία της Βασιλεύουσας πόλης του Μεγάλου Κωνσταντίνου του οποίου τη μνήμη γιορτάζουμε στις 21 του μήνα. Δέκα ημέρες νωρίτερα γιορτάζονται τα γενέθλια ή εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης κατά το έτος 330 μ.Χ., ενώ στις 29 η μνήμη μας γυρνάει πίσω στην Άλωσή της (1453). Η απόφαση του Κωνσταντίνου να μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη θέση του αρχαίου Βυζαντίου πάρθηκε το έτος 324. Σύμφωνα με την παράδοση ο ίδιος ο Κωνσταντίνος , κρατώντας ένα ακόντιο, χάραξε τα σύνορα της πόλης που φάνηκαν πολύ μεγάλα στους συμβούλους του. Έτσι τον ρώτησαν πόσο θα προχωρήσει ακόμη, κι εκείνος τους απάντησε: «Θα προχωρήσω μέχρις ότου σταματήσει αυτός που προχωρεί εμπρός μου».

Ο Μάιος στην Ελληνική λαογραφία
Παρ’ όλο που γενικά ο Μάιος θεωρείται ως ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης, είναι στην ουσία το μέσο της ανθοφόρας αυτής εποχής αφού το Καλοκαίρι δεν αρχίζει παρά δύο δεκαήμερα μετά το τέλος του, στις 21 Ιουνίου. Ο Μάιος, είναι πράγματι «μήνας χαράς και λατρείας της βλάστησης, με δοξασίες και έθιμα διαχρονικού χαρακτήρα», όπως το παραδοσιακό έθιμο με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι το οποίο στολίζει την πόρτα του σπιτιού μέχρι τις 24 Ιουνίου οπότε καίγεται στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Οι λαϊκές προλήψεις θεωρούν τον Μάιο «μαγεμένο» γι’ αυτό αποφεύγονται οι γάμοι και οι σοβαρές εργασίες στη διάρκειά του, εξ ου και η παροιμία «Στον καταραμένο τόπο, τον Μάη μήνα βρέχει».

Όλοι οι λαοί, πάντως, την Πρωτομαγιά γιόρταζαν την ανθοφορία της Φύσης και την απαρχή των «καλών καιρών». Κι ενώ οι λαϊκές παροιμίες, όπως, «Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε» και «ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο Απρίλης τα λουλούδια», προσπαθούν να μας επαναφέρουν στην τάξη, οι παιδικές αναμνήσεις δεν μας το επιτρέπουν. Κι έτσι συνεχίζουμε να τραγουδάμε: «Ο Μάιος μας έφτασε/εμπρός βήμα ταχύ/να τον προϋπαντήσουμε/παιδιά στην εξοχή».

Πρωτομαγιά

Η 1 Μαΐου έχει χαρακτηρισθεί σχεδόν παγκόσμια ημέρα αργίας (αν και δεν είναι αργία, είν’ απεργία) και διατυπώσεων των διεκδικήσεων των εργαζομένων, αφού είναι συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα όταν το 1886 έγιναν οι μεγάλες διαδηλώσεις στο Σικάγο με αίτημα τα τρία οχτάρια: οχτώ ώρες εργασίας, οχτώ ψυχαγωγία και οχτώ ύπνος

Στην Ελλάδα, η απεργία των καπνεργατών του 1936 στη Θεσσαλονίκη βάφτηκε με αίμα που καταγράφηκε, στις εφημερίδες της άλλης ημέρας, με μια χαρακτηριστική φωτογραφία η οποία έδειχνε μια μάνα να οδύρεται πάνω από το σκοτωμένο της παιδί. Η φωτογραφία εκείνη ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο»: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες/μέρα Μαγιού σε χάνω…».

Άλλα στοιχεία
Στο παλιό Ιαπωνικό ημερολόγιο, ο μήνας καλείται Σατσούκι (ιαπωνικά: 皐月‎). Είναι επίσης ένα κοινό όνομα για τις γυναίκες. Στην Ιαπωνία, υπάρχει η αποκαλούμενη ασθένεια του Μάη, ένα είδος ασθένειας όπου οι νέοι σπουδαστές ή οι εργαζόμενοι αρχίζουν να βαριούνται το σχολείο ή την εργασία τους. Οφείλεται σε μια ιαπωνική συνήθεια που όλα τα σχολικά έτη και τα οικονομικά έτη αρχίζουν την 1η Απριλίου.

Στα Φινλανδικά, ο μήνας καλείται toukokuu, που σημαίνει «ο μήνας της σποράς». Στα Σλοβένικα, καλείται veliki traven, που σημαίνει «ο μήνας της υψηλής χλόης».

πληροφορίες από wikipedia

Πορτραίτα

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ο νεώτερος (Martin Luther King Jr) γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1929 στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Ο πατέρας και ο παππούς του ήταν βαπτιστές ιεροκήρυκες. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του το οικογενειακό του περιβάλλον δεν κατόρθωσε να τον κρατήσει μακριά από τον ζόφο της λευκής μισαλλοδοξίας.

Πολύ αργότερα θα μιλήσει εκτενώς για τις κουρτίνες που στοίχειωσαν τα παιδικά χρόνια του, εκείνες που χρησιμοποιούσαν στις τραπεζαρίες των τρένων για να χωρίσουν τους λευκούς από τους μαύρους. «Ήμουν πολύ μικρός όταν βίωσα την πρώτη μου εμπειρία πίσω από την κουρτίνα. Ένιωσα σαν να είχε πέσει μια κουρτίνα πάνω σε όλη μου τη ζωή».

Σε ηλικία 15 ετών, ο Μάρτιν Λούθερ άρχισε σπουδές στο Κολέγιο Μόρχαουζ της Ατλάντας, με βάση ειδικό πρόγραμμα για ταλαντούχους μαθητές. Στο τελευταίο έτος των σπουδών του εγκατέλειψε δια παντός το ενδιαφέρον του για την ιατρική και τη νομική και επέλεξε τη σταδιοδρομία του κληρικού, ύστερα από επιμονή του πατέρα του.

Σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Κρόζερ στο Τσέοτερ της Πενσιλβανίας, απ’ όπου αποφοίτησε το 1951 με δίπλωμα θεολογίας. 32 από τα πιο σημαντικά λόγια του που έμειναν στην ιστορία

Όποια και αν είναι η εργασία σου φρόντισε να την κάνεις καλά.

Ο άνθρωπος πρέπει να κάνει τη δουλειά του τόσο καλά που κανείς ζωντανός, νεκρός ή αγέννητος δεν θα μπορούσε να την κάνει καλύτερα.

Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα, στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας, οι γιοι πρώην σκλάβων και οι γιοι πρώην ιδιοκτητών σκλάβων θα καθίσουν δίπλα-δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης.

Η γενιά μας, θα πρέπει να απολογηθεί όχι τόσο για τις σκληρές και άδικες πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την απαράδεκτη σιωπή των καλών ανθρώπων Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι, χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα.

Η ζωή μας αρχίζει να τελειώνει όταν σιωπάμε για πράγματα που έχουν σημασία. Αν ένας άνθρωπος δεν έχει βρει κάτι για το οποίο θα πέθαινε, δεν αξίζει να ζει.

Τα Μέσα που χρησιμοποιούμε πρέπει να είναι τόσο καθαρά και άγια όσο και ο σκοπός που επιδιώκουμε.

Στο τέλος δεν θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας, αλλά τη σιωπή των φίλων μας.

Κανείς δεν μπορεί να σε καβαλήσει, αν δεν είσαι σκυμμένος.

Ποιο τραγικό από την καταπίεση και σκληρότητα κακών ανθρώπων είναι η αδιαμαρτύρητη σιωπή των καλών ανθρώπων για το κακό που γίνεται.

Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους.

Ο παλιός νόμος ‘οφθαλμός αντί οφθαλμού‘ τους αφήνει όλους τυφλούς.

Είναι πάντα σωστό να κάνει κανείς αυτό που είναι σωστό.

Πάντα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αυτό που είναι σωστό.

Έχω αποφασίσει να επιμένω στην αγάπη. Το μίσος είναι ένα πολύ μεγάλο βάρος για να σηκώνει κανείς. Αγάπη: η μοναδική δύναμη, που έχει την ικανότητα να κάνει τον εχθρό φίλο.

Περιμένω την μέρα που οι άνθρωποι δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους. Η ελευθερία ποτέ δεν χαρίζεται από τον καταπιεστή .

Πρέπει να απαιτηθεί από τον καταπιεσμένο. Αν ένας άνθρωπος καλείται να είναι ένας οδοκαθαριστής, θα πρέπει να καθαρίζει τους δρόμους όπως ο Michelangelo ζωγράφιζε, όπως ο Μπετόβεν συνέθεσε μουσική ή όπως ο Σαίξπηρ έγραψε ποίηση.

Θα πρέπει να καθαρίζει δρόμους τόσο καλά, ώστε όλοι οι οικοδεσπότες του ουρανού και της γης με θαυμασμό να σταματούν και να λένε ‘εδώ έζησε ένας μεγάλος οδοκαθαριστής ο οποίος έκανε τη δουλειά του καλά‘.

Δεν είναι δυνατό να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους.

Υποβάλλω σε σας ότι, αν ένας άνθρωπος δεν έχει ανακαλύψει κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνει, δεν του αξίζει να ζει. Μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε σύρει τόσο χαμηλά κάνοντας να τον μισήσεις. Έχω αποφασίσει να επιμένω στην αγάπη.

Το μίσος είναι ένα πολύ μεγάλο βάρος για να σηκώνει κανείς. Η πιο επίμονη και επείγουσα ερώτηση στη ζωή είναι: «τι κάνεις για τους άλλους;»

Πίστη είναι το πρώτο βήμα ακόμα και όταν δεν μπορούμε να δούμε ολόκληρη την σκάλα.

Όλα όσα βλέπουμε είναι η σκιά που ρίχνουν αυτά που δεν βλέπουμε. Υποβάλλω σε σας ότι, αν ένας άνθρωπος δεν έχει ανακαλύψει κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνει, δεν του αξίζει να ζει. Μπορεί να έχουμε έρθει όλοι με διαφορετικά καράβια, αλλά είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα τώρα.

Εμείς στη Δύση πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι οι φτωχές χώρες είναι φτωχές, κυρίως επειδή εμείς τις έχουμε εκμεταλλευτεί μέσα από πολιτική και οικονομική αποικιοκρατία. Μπορεί να είναι αλήθεια ότι ο νόμος δεν μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος να με αγαπήσει, αλλά μπορεί να τον εμποδίσει να μου κάνει κακό, και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Είναι αλήθεια ότι ο νόμος δεν μπορεί να αναγκάσει έναν άνθρωπο να με αγαπήσει, αλλά μπορεί να τον εμποδίσει να με λυντσάρει, και αυτό είναι αρκετά σημαντικό.

Ο παλιός νόμος ‘οφθαλμός αντί οφθαλμού‘ τους αφήνει όλους τυφλούς. Είναι πάντα σωστό να κάνει κανείς αυτό που είναι σωστό.

Μην ξεχνάτε ότι όλα όσα έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία ήταν σύμφωνα με το νόμο…

tilestwra.com

Πορτραίτα

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή η Μελίνα Μερκούρη, μια προσωπικότητα παγκόσμιας ακτινοβολίας

Η Μελίνα Μερκούρη έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα στις 6 Μαρτίου του 1994. Υπήρξε ηθοποιός και πολιτικός, βραβευμένη με πλήθος διεθνών βραβείων και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα.

Η Μαρία Αμαλία Μερκούρη γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.

Τον Σεπτέμβρη του 1938 η Μελίνα γίνεται δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με συμμαθητές τη Δέσπω Διαμαντίδου, την Αλέκα Παΐζη, τον Ανδρέα Φιλιππίδη, τον Αλέξη Δαμιανό κ.ά. Τον χειμώνα του 1939 παντρεύεται τον Παναγή Χαροκόπο.

Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με τον ρόλο της Μπλανς από το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος». Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά της ήταν η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα» (1955). Με τον ρόλο, όμως, της Ίλια στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» (1960), αλλά και τη θεατρική μεταφορά του έργου στη Νέα Υόρκη, η Μελίνα Μερκούρη απέκτησε πλέον διεθνή φήμη.

Στο φεστιβάλ των Καννών το 1955 η Μελίνα γνωρίζει κι ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Ζίλ Ντασσέν, με τον οποίο αργότερα θα παντρευτούν (1965) και θα μείνουν μαζί μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Με σκηνοθέτη το Ντασσέν τον επόμενο χρόνο γυρνάνε την ταινία «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», βασισμένη στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Το 1958-60 το ζευγάρι κινηματογραφεί το «Ποτέ την Κυριακή», την ταινία που έκανε διάσημη την ίδια και τη μουσική του Μάνου Χατζηδάκι σε όλο τον κόσμο. Η ταινία βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού και με το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών.

Αθήνα-Παρίσι

Από το 1951 αρχίζει να πρωταγωνιστεί παράλληλα και στη Γαλλική θεατρική σκηνή, όπου έγινε μούσα ενός από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς, του Μαρσέλ Ασάρ. Συνεχίζει την παράλληλη πορεία της και στις δύο σκηνές, την αθηναϊκή και την παριζιάνικη. Το 1960 παίζει με το θέατρο Τέχνης το «Γλυκό Πουλί της Νιότης» με τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Γιάννη Φέρτη. Επόμενος σημαντικός σταθμός στην θεατρική της καριέρα είναι το «Illya Darling» που ανεβάζει, με προπωλημένα όλα τα εισιτήρια των παραστάσεων και με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, στο Μπρόντγουέι στις ΗΠΑ, ενώ είχε ήδη κάνει περιοδεία σε κάθε πολιτεία των ΗΠΑ. Το έργο είναι η θεατρική διασκευή του κινηματογραφικού έργου «Never on Sunday» (Ποτέ την Κυριακή), που της είχε χαρίσει παγκόσμια αναγνώριση.

Ο Ζυλ Ντασέν, σκηνοθέτησε τη Μελίνα Μερκούρη στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978).

Η Μελίνα Μερκούρη πάλεψε σκληρά για την ανατροπή της χούντας από το εξωτερικό όπου βρισκόταν. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας γύρισε στην Ελλάδα και πολιτεύτηκε. Εκλέχθηκε με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε ως το τέλος της πρώτης οκταετίας των κυβερνήσεων Παπανδρέου.

Όραμά της ήταν μέχρι τον θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Πορτραίτα

Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus) 7 Νοεμβρίου 1913 – 4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail, για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, στα θεατρικά του έργα Καλλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος στα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Στο περιθώριο των κυρίαρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στον Θεό, στην ιστορία ή στη λογική, ήρθε σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, τον Μαρξισμό και τον Υπαρξισμό. Δεν σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση.

Ο Αλμπέρ Καμύ παραδόθηκε στη διαρκή εναλλαγή για να αποφύγει τη «συνήθεια», ωστόσο διατήρησε μία και μοναδική ως την τελευταία ημέρα της ζωής του: να γράφει για τους ανθρώπους, για «τα παθήματα της ψυχής» και για το «παράπονο των εγκλείστων στον εαυτό τους» ανθρώπων. Το σύνολο του έργου του (αριθμεί 30 βιβλία) είχε ευρύτατη απήχηση και μεταφράστηκε στις περισσότερες χώρες. Ο Καμύ ήταν ο κατ” εξοχήν «ανθρώπινος» συγγραφέας, ο κατ” εξοχήν ανθιστάμενος στην κωμωδία της καθημερινότητας, ο πραγματικός αναλυτής των «μάταιων πράξεων», όπως γράφει ο ίδιος θέλοντας να χαρακτηρίσει την αγωνία του θανάτου.

Ας δούμε κάποια από τα πιο δημοφιλή αποφθέγματά του:

Γοητεία είναι ένας τρόπος να παίρνεις την απάντηση «ναι», χωρίς να έχεις κάνει κάποια ξεκάθαρη ερώτηση.

Μη βαδίζεις μπροστά μου γιατί μπορεί να μην σε ακολουθήσω. Μη βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να μη σε οδηγήσω. Βάδιζε πλάι μου και γίνε ο σύντροφός μου.

Η πραγματική γενοκτονία απέναντι στο μέλλον είναι να τα δίνεις όλα στο παρόν.

-Μπορείς να κρίνεις το χαρακτήρα ενός άντρα παρατηρώντας την όψη της γυναίκας του.

-Είναι προτιμότερο να ζω τη ζωή μου σαν να υπάρχει Θεός και να πεθάνω για να ανακαλύψω ότι δεν υπάρχει παρά να ζω τη ζωή μου σαν να μην υπάρχει και να πεθάνω για να ανακαλύψω ότι υπάρχει.

-Από το κουτί της Πανδώρας όπου βρίσκονταν πλήθος τα κακά της ανθρωπότητας, οι Έλληνες άφησαν την ελπίδα να βγει τελευταία από τα άλλα, σαν το πιο τρομερό από όλα. Δε γνωρίζω πιο συγκινητικό συμβολισμό. Γιατί η ελπίδα, αντίθετα απ” ο,τι πιστεύουμε, ισοδυναμεί με παραίτηση. Και ζω σημαίνει δεν παραιτούμαι.

-Ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας.

-Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα.

-Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να μη μας απασχολούν πολύ οι άλλοι.

-Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.

-Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;

-Τι είναι ένας επαναστάτης; Ένας άνθρωπος που λέει όχι.

-Σε τελευταία ανάλυση, χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις παρά για να αυτοκτονήσεις.

-Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, ένα μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας.

-Το σχολείο μας προετοιμάζει για τη ζωή σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει.

-Ένας άντρας έχει πάντα δύο χαρακτήρες: τον δικό του και αυτόν που του δίνει η γυναίκα του.

-Αγαπώ υπερβολικά τη χώρα μου για να είμαι εθνικιστής.

-Το να δημιουργείς είναι σαν να ζεις δυο φορές.

-Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος.

-Δεν μου αρέσουν τα μυστικά των άλλων. Με ενδιαφέρουν όμως οι -εξομολογήσεις τους.

-Η παγίδα του μίσους είναι ότι σε δένει με τον χειρότερο εχθρό σου.

-Στη μέση του χειμώνα, ανακάλυψα τελικά ότι μέσα μου υπάρχει ένα αόρατο καλοκαίρι.

-Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο. Άνθρωποι που έχουν μεγαλείο μέσα τους δεν ασχολούνται με την πολιτική.

-Είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή μόνο αυτοί που δεν την έχουν ζήσει.

-Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν.

-Έχουμε εξορίσει την ομορφιά. Οι Έλληνες είχαν πάρει τα όπλα γι’ αυτήν (από την «Εξορία της Ελένης», 1948)

-Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης.
-Έρχεται κάθε μέρα.

-Ακόμα κι όταν κάποιος είναι πεπεισμένος για την απελπισία του, πρέπει να δρα σαν να ελπίζει. Ή να αυτοκτονεί. Ο πόνος δεν δίνει δικαιώματα.

-Οι άνθρωποι σπεύδουν να ασκήσουν κριτική για να μην κριθούν οι ίδιοι.

-Χωρίς δουλειά, η ζωή σαπίζει, αλλά όταν η δουλειά είναι άψυχη, η ζωή εκφυλίζεται και ξεψυχάει.

-Υπάρχουν κάποια πάθη τόσο δυνατά, που δεν μπορεί παρά να είναι αρετές.

-Αυτοί που γράφουν ξεκάθαρα έχουν αναγνώστες. Αυτοί που γράφουν δυσνόητα, έχουν σχολιαστές.

-Ο κόσμος όπου αισθάνομαι πιο άνετα, είναι ο Ελληνικός μύθος.
Επαναστατώ άρα υπάρχω.

-Ο σκλάβος ξεκινά ζητώντας δικαιοσύνη και καταλήγει να περιμένει να φορέσει ένα στέμμα.

-Σε συγχωρούν για την ευτυχία σου και τα πλούτη σου μόνο αν τα μοιράζεσαι γενναιόδωρα.

-Μια ένοχη συνείδηση έχει ανάγκη να εξομολογηθεί. Ένα έργο τέχνης είναι μια εξομολόγηση.

-«Το αλκοόλ σβήνει τον άνθρωπο για ν’ ανάψει το κτήνος», κάτι που τον κάνει να αντιληφθεί γιατί του αρέσει το αλκοόλ.

-Υπάρχουν στους ανθρώπους περισσότερα πράγματα να θαυμάσουμε παρά να περιφρονήσουμε.

-Το να αγαπάς ένα πλάσμα σημαίνει να έχεις αποδεχτεί να γερνάς μαζί του.

-Η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη και συνταρακτική, αυτή είναι όλη η τραγωδία της. Χωρίς ομορφιά, αγάπη ή κίνδυνο, θα ήταν σχεδόν εύκολο να ζεις.

-Προπαντός όταν οι μέρες φαίνονται ατέλειωτες, είναι που αρχίζουν τα χρόνια να περνάνε γρήγορα.

-Αν πρόκειται να μου συμβεί κάτι, θέλω να είμαι εκεί.

-Στα τριάντα μου, σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη, γνώρισα τη φήμη.

-Τώρα ξέρω περί τίνος πρόκειται. Μικροπράγματα.

-Να ζεις μέχρι δακρύων.

-Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που αρνείται να είναι αυτό που είναι.

-Ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός, αλλά χωρίς ελευθερία, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ο Τύπος δεν μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο από κακός.

-Από την εμπειρία κανείς δεν γίνεται σοφός, αλλά εμπειρογνώμων. Σε τι όμως;

-Μιλώντας γι’ αυτά που αγνοείς, στο τέλος τα μαθαίνεις.

Πηγή:enallaktikidrasi.com

Πορτραίτα

Από τις μεγαλύτερες μορφές του 20ου αιώνα γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1908, στη λεωφόρο Ρασπάιλ των Παρισίων, πέθανε 14 Απριλίου 1986..

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ συγγραφέας, διανοούμενη, φεμινίστρια, ακτιβίστρια, μούσα ζωής του υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν Πολ Σαρτρ, έγραψε για τις γυναίκες με τον δικό της μοναδικό τρόπο, εντυπωσιάζοντας τους πάντες τόσο με την πρώιμη γοητεία της, όσο και με τον δυνατό της νου.

Το γνωστότερο έργο της υπήρξε Το Δεύτερο Φύλο, μια φεμινιστική ανάλυση της γυναικείας ύπαρξης και της καταπίεσης των γυναικών.

5 πράγματα που δίδαξε σε όλες τις γυναίκες:

1. Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι
2. Μία γυναίκα νιώθει πως γέρασε, από τη στιγμή που οι άλλοι παύουν να την κακολογούν.
3. Το να κερδίσεις έναν άντρα είναι τέχνη. Το να τον κρατήσεις είναι επάγγελμα.
4. Η ομορφιά έχει να πει ακόμα πιο λίγα και από την ευτυχία.
5. Η μοιρολατρία θριαμβεύει επάνω σ’ αυτούς που πιστεύουν σ’ αυτήν.

Πηγή: Papelle.gr. Γράφει η: Ελεάνα Παπαχαραλάμπους

apotis4stis5.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin