Σεπτεμβρίου 25, 2018

Πορτραίτα

» Ο Μάης έχει μυστικά κι ένα κλειδί κρυμμένο ν’ ανοίγει μάτια σκοτεινά και χείλι πικραμένο.
‘Εχει και άνεμο τρελό, που κουβαλάει τη γύρη και πυροβάτες της καρδιάς σαν βγει στο πανηγύρι…»

Ο Μάιος στην ιστορία

 

Κατά τον Πλούταρχο (Βίος Νουμά 19) η ονομασία του Μήνα (Maja) προήλθε από το όνομα της νύμφης Μαίας που ήταν η ομορφότερη από τις Πλειάδες τις επτά κόρες του Άτλαντα (Ατλαντίδες) και της Πλειόνης και μητέρα του θεού Ερμή στον οποίο ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος. Από άλλους υποστηρίζεται ότι αυτό το όνομα είναι προσδιοριστικό πρεσβύτερης ηλικίας εκ του major (μεγαλύτερος): «Μαϊώρεις γαρ οι πρεσβύτεροι» (Πλούταρχος), ο δε Οβίδιος παράγει το όνομα του μήνα από το Majestas (Μεγαλειότης) που έχει αποδεχθεί και ο τεκτονισμός.

Στην αρχαία Ρώμη κατά τον μήνα Μάιο τελούνταν γιορτές προς τιμή της πηγαίας Νύμφης Ηγερίας, στο άλσος της, προς ανάμνηση των συμβουλών της, που παρέσχε στον Νουμά για τις θρησκευτικές αρχές που εισήγαγε στη Ρώμη. Κατά δε την 1η (Μπόνα Ντέα) και 2η Μαΐου συνεχιζόντουσαν τα από 28 Απριλίου αρχόμενα Φλοράλια, εορτές προς τιμή της θεάς της βλάστησης της Χλωρίδας (Flora). Επίσης κατά τον ίδιο μήνα οι Ρωμαίοι τελούσαν τα «Lemuria» Μειλίχια που ήταν εορτές προς ιλασμό των ψυχών των νεκρών. Στη τέχνη τον μήνα Μάιο οι Ρωμαίοι τον παρίσταναν με μορφή μεσήλικου άνδρα που έφερε πλατύ χιτώνα με μεγάλες περιχειρίδες (σαν το σημερινό ράσο) και έχοντας στη κεφαλή το κάνιστρο γεμάτο άνθη ενώ στα πόδια του υπήρχε ένα παγώνι (ταώς) με ανοιγμένα τα φτερά.

 

Ο Μάιος συνδέεται επίσης και με την όλη πορεία της Βασιλεύουσας πόλης του Μεγάλου Κωνσταντίνου του οποίου τη μνήμη γιορτάζουμε στις 21 του μήνα. Δέκα ημέρες νωρίτερα γιορτάζονται τα γενέθλια ή εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης κατά το έτος 330 μ.Χ., ενώ στις 29 η μνήμη μας γυρνάει πίσω στην Άλωσή της (1453). Η απόφαση του Κωνσταντίνου να μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη θέση του αρχαίου Βυζαντίου πάρθηκε το έτος 324. Σύμφωνα με την παράδοση ο ίδιος ο Κωνσταντίνος , κρατώντας ένα ακόντιο, χάραξε τα σύνορα της πόλης που φάνηκαν πολύ μεγάλα στους συμβούλους του. Έτσι τον ρώτησαν πόσο θα προχωρήσει ακόμη, κι εκείνος τους απάντησε: «Θα προχωρήσω μέχρις ότου σταματήσει αυτός που προχωρεί εμπρός μου».

Ο Μάιος στην Ελληνική λαογραφία
Παρ’ όλο που γενικά ο Μάιος θεωρείται ως ο τελευταίος μήνας της Άνοιξης, είναι στην ουσία το μέσο της ανθοφόρας αυτής εποχής αφού το Καλοκαίρι δεν αρχίζει παρά δύο δεκαήμερα μετά το τέλος του, στις 21 Ιουνίου. Ο Μάιος, είναι πράγματι «μήνας χαράς και λατρείας της βλάστησης, με δοξασίες και έθιμα διαχρονικού χαρακτήρα», όπως το παραδοσιακό έθιμο με το πρωτομαγιάτικο στεφάνι το οποίο στολίζει την πόρτα του σπιτιού μέχρι τις 24 Ιουνίου οπότε καίγεται στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Οι λαϊκές προλήψεις θεωρούν τον Μάιο «μαγεμένο» γι’ αυτό αποφεύγονται οι γάμοι και οι σοβαρές εργασίες στη διάρκειά του, εξ ου και η παροιμία «Στον καταραμένο τόπο, τον Μάη μήνα βρέχει».

Όλοι οι λαοί, πάντως, την Πρωτομαγιά γιόρταζαν την ανθοφορία της Φύσης και την απαρχή των «καλών καιρών». Κι ενώ οι λαϊκές παροιμίες, όπως, «Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε» και «ο Μάης έχει τ’ όνομα κι ο Απρίλης τα λουλούδια», προσπαθούν να μας επαναφέρουν στην τάξη, οι παιδικές αναμνήσεις δεν μας το επιτρέπουν. Κι έτσι συνεχίζουμε να τραγουδάμε: «Ο Μάιος μας έφτασε/εμπρός βήμα ταχύ/να τον προϋπαντήσουμε/παιδιά στην εξοχή».

Πρωτομαγιά

Η 1 Μαΐου έχει χαρακτηρισθεί σχεδόν παγκόσμια ημέρα αργίας (αν και δεν είναι αργία, είν’ απεργία) και διατυπώσεων των διεκδικήσεων των εργαζομένων, αφού είναι συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα όταν το 1886 έγιναν οι μεγάλες διαδηλώσεις στο Σικάγο με αίτημα τα τρία οχτάρια: οχτώ ώρες εργασίας, οχτώ ψυχαγωγία και οχτώ ύπνος

Στην Ελλάδα, η απεργία των καπνεργατών του 1936 στη Θεσσαλονίκη βάφτηκε με αίμα που καταγράφηκε, στις εφημερίδες της άλλης ημέρας, με μια χαρακτηριστική φωτογραφία η οποία έδειχνε μια μάνα να οδύρεται πάνω από το σκοτωμένο της παιδί. Η φωτογραφία εκείνη ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο»: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες/μέρα Μαγιού σε χάνω…».

Άλλα στοιχεία
Στο παλιό Ιαπωνικό ημερολόγιο, ο μήνας καλείται Σατσούκι (ιαπωνικά: 皐月‎). Είναι επίσης ένα κοινό όνομα για τις γυναίκες. Στην Ιαπωνία, υπάρχει η αποκαλούμενη ασθένεια του Μάη, ένα είδος ασθένειας όπου οι νέοι σπουδαστές ή οι εργαζόμενοι αρχίζουν να βαριούνται το σχολείο ή την εργασία τους. Οφείλεται σε μια ιαπωνική συνήθεια που όλα τα σχολικά έτη και τα οικονομικά έτη αρχίζουν την 1η Απριλίου.

Στα Φινλανδικά, ο μήνας καλείται toukokuu, που σημαίνει «ο μήνας της σποράς». Στα Σλοβένικα, καλείται veliki traven, που σημαίνει «ο μήνας της υψηλής χλόης».

πληροφορίες από wikipedia

Πορτραίτα

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ο νεώτερος (Martin Luther King Jr) γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1929 στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Ο πατέρας και ο παππούς του ήταν βαπτιστές ιεροκήρυκες. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του το οικογενειακό του περιβάλλον δεν κατόρθωσε να τον κρατήσει μακριά από τον ζόφο της λευκής μισαλλοδοξίας.

Πολύ αργότερα θα μιλήσει εκτενώς για τις κουρτίνες που στοίχειωσαν τα παιδικά χρόνια του, εκείνες που χρησιμοποιούσαν στις τραπεζαρίες των τρένων για να χωρίσουν τους λευκούς από τους μαύρους. «Ήμουν πολύ μικρός όταν βίωσα την πρώτη μου εμπειρία πίσω από την κουρτίνα. Ένιωσα σαν να είχε πέσει μια κουρτίνα πάνω σε όλη μου τη ζωή».

Σε ηλικία 15 ετών, ο Μάρτιν Λούθερ άρχισε σπουδές στο Κολέγιο Μόρχαουζ της Ατλάντας, με βάση ειδικό πρόγραμμα για ταλαντούχους μαθητές. Στο τελευταίο έτος των σπουδών του εγκατέλειψε δια παντός το ενδιαφέρον του για την ιατρική και τη νομική και επέλεξε τη σταδιοδρομία του κληρικού, ύστερα από επιμονή του πατέρα του.

Σπούδασε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Κρόζερ στο Τσέοτερ της Πενσιλβανίας, απ’ όπου αποφοίτησε το 1951 με δίπλωμα θεολογίας. 32 από τα πιο σημαντικά λόγια του που έμειναν στην ιστορία

Όποια και αν είναι η εργασία σου φρόντισε να την κάνεις καλά.

Ο άνθρωπος πρέπει να κάνει τη δουλειά του τόσο καλά που κανείς ζωντανός, νεκρός ή αγέννητος δεν θα μπορούσε να την κάνει καλύτερα.

Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα, στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας, οι γιοι πρώην σκλάβων και οι γιοι πρώην ιδιοκτητών σκλάβων θα καθίσουν δίπλα-δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης.

Η γενιά μας, θα πρέπει να απολογηθεί όχι τόσο για τις σκληρές και άδικες πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την απαράδεκτη σιωπή των καλών ανθρώπων Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι, χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα.

Η ζωή μας αρχίζει να τελειώνει όταν σιωπάμε για πράγματα που έχουν σημασία. Αν ένας άνθρωπος δεν έχει βρει κάτι για το οποίο θα πέθαινε, δεν αξίζει να ζει.

Τα Μέσα που χρησιμοποιούμε πρέπει να είναι τόσο καθαρά και άγια όσο και ο σκοπός που επιδιώκουμε.

Στο τέλος δεν θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας, αλλά τη σιωπή των φίλων μας.

Κανείς δεν μπορεί να σε καβαλήσει, αν δεν είσαι σκυμμένος.

Ποιο τραγικό από την καταπίεση και σκληρότητα κακών ανθρώπων είναι η αδιαμαρτύρητη σιωπή των καλών ανθρώπων για το κακό που γίνεται.

Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους.

Ο παλιός νόμος ‘οφθαλμός αντί οφθαλμού‘ τους αφήνει όλους τυφλούς.

Είναι πάντα σωστό να κάνει κανείς αυτό που είναι σωστό.

Πάντα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αυτό που είναι σωστό.

Έχω αποφασίσει να επιμένω στην αγάπη. Το μίσος είναι ένα πολύ μεγάλο βάρος για να σηκώνει κανείς. Αγάπη: η μοναδική δύναμη, που έχει την ικανότητα να κάνει τον εχθρό φίλο.

Περιμένω την μέρα που οι άνθρωποι δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους. Η ελευθερία ποτέ δεν χαρίζεται από τον καταπιεστή .

Πρέπει να απαιτηθεί από τον καταπιεσμένο. Αν ένας άνθρωπος καλείται να είναι ένας οδοκαθαριστής, θα πρέπει να καθαρίζει τους δρόμους όπως ο Michelangelo ζωγράφιζε, όπως ο Μπετόβεν συνέθεσε μουσική ή όπως ο Σαίξπηρ έγραψε ποίηση.

Θα πρέπει να καθαρίζει δρόμους τόσο καλά, ώστε όλοι οι οικοδεσπότες του ουρανού και της γης με θαυμασμό να σταματούν και να λένε ‘εδώ έζησε ένας μεγάλος οδοκαθαριστής ο οποίος έκανε τη δουλειά του καλά‘.

Δεν είναι δυνατό να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους.

Υποβάλλω σε σας ότι, αν ένας άνθρωπος δεν έχει ανακαλύψει κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνει, δεν του αξίζει να ζει. Μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε σύρει τόσο χαμηλά κάνοντας να τον μισήσεις. Έχω αποφασίσει να επιμένω στην αγάπη.

Το μίσος είναι ένα πολύ μεγάλο βάρος για να σηκώνει κανείς. Η πιο επίμονη και επείγουσα ερώτηση στη ζωή είναι: «τι κάνεις για τους άλλους;»

Πίστη είναι το πρώτο βήμα ακόμα και όταν δεν μπορούμε να δούμε ολόκληρη την σκάλα.

Όλα όσα βλέπουμε είναι η σκιά που ρίχνουν αυτά που δεν βλέπουμε. Υποβάλλω σε σας ότι, αν ένας άνθρωπος δεν έχει ανακαλύψει κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνει, δεν του αξίζει να ζει. Μπορεί να έχουμε έρθει όλοι με διαφορετικά καράβια, αλλά είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα τώρα.

Εμείς στη Δύση πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι οι φτωχές χώρες είναι φτωχές, κυρίως επειδή εμείς τις έχουμε εκμεταλλευτεί μέσα από πολιτική και οικονομική αποικιοκρατία. Μπορεί να είναι αλήθεια ότι ο νόμος δεν μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος να με αγαπήσει, αλλά μπορεί να τον εμποδίσει να μου κάνει κακό, και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Είναι αλήθεια ότι ο νόμος δεν μπορεί να αναγκάσει έναν άνθρωπο να με αγαπήσει, αλλά μπορεί να τον εμποδίσει να με λυντσάρει, και αυτό είναι αρκετά σημαντικό.

Ο παλιός νόμος ‘οφθαλμός αντί οφθαλμού‘ τους αφήνει όλους τυφλούς. Είναι πάντα σωστό να κάνει κανείς αυτό που είναι σωστό.

Μην ξεχνάτε ότι όλα όσα έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία ήταν σύμφωνα με το νόμο…

tilestwra.com

Πορτραίτα

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή η Μελίνα Μερκούρη, μια προσωπικότητα παγκόσμιας ακτινοβολίας

Η Μελίνα Μερκούρη έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα στις 6 Μαρτίου του 1994. Υπήρξε ηθοποιός και πολιτικός, βραβευμένη με πλήθος διεθνών βραβείων και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα.

Η Μαρία Αμαλία Μερκούρη γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.

Τον Σεπτέμβρη του 1938 η Μελίνα γίνεται δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με συμμαθητές τη Δέσπω Διαμαντίδου, την Αλέκα Παΐζη, τον Ανδρέα Φιλιππίδη, τον Αλέξη Δαμιανό κ.ά. Τον χειμώνα του 1939 παντρεύεται τον Παναγή Χαροκόπο.

Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με τον ρόλο της Μπλανς από το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος». Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά της ήταν η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα» (1955). Με τον ρόλο, όμως, της Ίλια στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» (1960), αλλά και τη θεατρική μεταφορά του έργου στη Νέα Υόρκη, η Μελίνα Μερκούρη απέκτησε πλέον διεθνή φήμη.

Στο φεστιβάλ των Καννών το 1955 η Μελίνα γνωρίζει κι ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Ζίλ Ντασσέν, με τον οποίο αργότερα θα παντρευτούν (1965) και θα μείνουν μαζί μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Με σκηνοθέτη το Ντασσέν τον επόμενο χρόνο γυρνάνε την ταινία «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», βασισμένη στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Το 1958-60 το ζευγάρι κινηματογραφεί το «Ποτέ την Κυριακή», την ταινία που έκανε διάσημη την ίδια και τη μουσική του Μάνου Χατζηδάκι σε όλο τον κόσμο. Η ταινία βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού και με το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών.

Αθήνα-Παρίσι

Από το 1951 αρχίζει να πρωταγωνιστεί παράλληλα και στη Γαλλική θεατρική σκηνή, όπου έγινε μούσα ενός από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς, του Μαρσέλ Ασάρ. Συνεχίζει την παράλληλη πορεία της και στις δύο σκηνές, την αθηναϊκή και την παριζιάνικη. Το 1960 παίζει με το θέατρο Τέχνης το «Γλυκό Πουλί της Νιότης» με τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Γιάννη Φέρτη. Επόμενος σημαντικός σταθμός στην θεατρική της καριέρα είναι το «Illya Darling» που ανεβάζει, με προπωλημένα όλα τα εισιτήρια των παραστάσεων και με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, στο Μπρόντγουέι στις ΗΠΑ, ενώ είχε ήδη κάνει περιοδεία σε κάθε πολιτεία των ΗΠΑ. Το έργο είναι η θεατρική διασκευή του κινηματογραφικού έργου «Never on Sunday» (Ποτέ την Κυριακή), που της είχε χαρίσει παγκόσμια αναγνώριση.

Ο Ζυλ Ντασέν, σκηνοθέτησε τη Μελίνα Μερκούρη στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978).

Η Μελίνα Μερκούρη πάλεψε σκληρά για την ανατροπή της χούντας από το εξωτερικό όπου βρισκόταν. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας γύρισε στην Ελλάδα και πολιτεύτηκε. Εκλέχθηκε με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε ως το τέλος της πρώτης οκταετίας των κυβερνήσεων Παπανδρέου.

Όραμά της ήταν μέχρι τον θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Πορτραίτα

Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus) 7 Νοεμβρίου 1913 – 4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail, για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, στα θεατρικά του έργα Καλλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος στα φιλοσοφικά του δοκίμια Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Στο περιθώριο των κυρίαρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στον Θεό, στην ιστορία ή στη λογική, ήρθε σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, τον Μαρξισμό και τον Υπαρξισμό. Δεν σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση.

Ο Αλμπέρ Καμύ παραδόθηκε στη διαρκή εναλλαγή για να αποφύγει τη «συνήθεια», ωστόσο διατήρησε μία και μοναδική ως την τελευταία ημέρα της ζωής του: να γράφει για τους ανθρώπους, για «τα παθήματα της ψυχής» και για το «παράπονο των εγκλείστων στον εαυτό τους» ανθρώπων. Το σύνολο του έργου του (αριθμεί 30 βιβλία) είχε ευρύτατη απήχηση και μεταφράστηκε στις περισσότερες χώρες. Ο Καμύ ήταν ο κατ” εξοχήν «ανθρώπινος» συγγραφέας, ο κατ” εξοχήν ανθιστάμενος στην κωμωδία της καθημερινότητας, ο πραγματικός αναλυτής των «μάταιων πράξεων», όπως γράφει ο ίδιος θέλοντας να χαρακτηρίσει την αγωνία του θανάτου.

Ας δούμε κάποια από τα πιο δημοφιλή αποφθέγματά του:

Γοητεία είναι ένας τρόπος να παίρνεις την απάντηση «ναι», χωρίς να έχεις κάνει κάποια ξεκάθαρη ερώτηση.

Μη βαδίζεις μπροστά μου γιατί μπορεί να μην σε ακολουθήσω. Μη βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να μη σε οδηγήσω. Βάδιζε πλάι μου και γίνε ο σύντροφός μου.

Η πραγματική γενοκτονία απέναντι στο μέλλον είναι να τα δίνεις όλα στο παρόν.

-Μπορείς να κρίνεις το χαρακτήρα ενός άντρα παρατηρώντας την όψη της γυναίκας του.

-Είναι προτιμότερο να ζω τη ζωή μου σαν να υπάρχει Θεός και να πεθάνω για να ανακαλύψω ότι δεν υπάρχει παρά να ζω τη ζωή μου σαν να μην υπάρχει και να πεθάνω για να ανακαλύψω ότι υπάρχει.

-Από το κουτί της Πανδώρας όπου βρίσκονταν πλήθος τα κακά της ανθρωπότητας, οι Έλληνες άφησαν την ελπίδα να βγει τελευταία από τα άλλα, σαν το πιο τρομερό από όλα. Δε γνωρίζω πιο συγκινητικό συμβολισμό. Γιατί η ελπίδα, αντίθετα απ” ο,τι πιστεύουμε, ισοδυναμεί με παραίτηση. Και ζω σημαίνει δεν παραιτούμαι.

-Ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας.

-Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα.

-Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να μη μας απασχολούν πολύ οι άλλοι.

-Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.

-Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;

-Τι είναι ένας επαναστάτης; Ένας άνθρωπος που λέει όχι.

-Σε τελευταία ανάλυση, χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις παρά για να αυτοκτονήσεις.

-Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, ένα μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας.

-Το σχολείο μας προετοιμάζει για τη ζωή σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει.

-Ένας άντρας έχει πάντα δύο χαρακτήρες: τον δικό του και αυτόν που του δίνει η γυναίκα του.

-Αγαπώ υπερβολικά τη χώρα μου για να είμαι εθνικιστής.

-Το να δημιουργείς είναι σαν να ζεις δυο φορές.

-Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος.

-Δεν μου αρέσουν τα μυστικά των άλλων. Με ενδιαφέρουν όμως οι -εξομολογήσεις τους.

-Η παγίδα του μίσους είναι ότι σε δένει με τον χειρότερο εχθρό σου.

-Στη μέση του χειμώνα, ανακάλυψα τελικά ότι μέσα μου υπάρχει ένα αόρατο καλοκαίρι.

-Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο. Άνθρωποι που έχουν μεγαλείο μέσα τους δεν ασχολούνται με την πολιτική.

-Είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή μόνο αυτοί που δεν την έχουν ζήσει.

-Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν.

-Έχουμε εξορίσει την ομορφιά. Οι Έλληνες είχαν πάρει τα όπλα γι’ αυτήν (από την «Εξορία της Ελένης», 1948)

-Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης.
-Έρχεται κάθε μέρα.

-Ακόμα κι όταν κάποιος είναι πεπεισμένος για την απελπισία του, πρέπει να δρα σαν να ελπίζει. Ή να αυτοκτονεί. Ο πόνος δεν δίνει δικαιώματα.

-Οι άνθρωποι σπεύδουν να ασκήσουν κριτική για να μην κριθούν οι ίδιοι.

-Χωρίς δουλειά, η ζωή σαπίζει, αλλά όταν η δουλειά είναι άψυχη, η ζωή εκφυλίζεται και ξεψυχάει.

-Υπάρχουν κάποια πάθη τόσο δυνατά, που δεν μπορεί παρά να είναι αρετές.

-Αυτοί που γράφουν ξεκάθαρα έχουν αναγνώστες. Αυτοί που γράφουν δυσνόητα, έχουν σχολιαστές.

-Ο κόσμος όπου αισθάνομαι πιο άνετα, είναι ο Ελληνικός μύθος.
Επαναστατώ άρα υπάρχω.

-Ο σκλάβος ξεκινά ζητώντας δικαιοσύνη και καταλήγει να περιμένει να φορέσει ένα στέμμα.

-Σε συγχωρούν για την ευτυχία σου και τα πλούτη σου μόνο αν τα μοιράζεσαι γενναιόδωρα.

-Μια ένοχη συνείδηση έχει ανάγκη να εξομολογηθεί. Ένα έργο τέχνης είναι μια εξομολόγηση.

-«Το αλκοόλ σβήνει τον άνθρωπο για ν’ ανάψει το κτήνος», κάτι που τον κάνει να αντιληφθεί γιατί του αρέσει το αλκοόλ.

-Υπάρχουν στους ανθρώπους περισσότερα πράγματα να θαυμάσουμε παρά να περιφρονήσουμε.

-Το να αγαπάς ένα πλάσμα σημαίνει να έχεις αποδεχτεί να γερνάς μαζί του.

-Η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη και συνταρακτική, αυτή είναι όλη η τραγωδία της. Χωρίς ομορφιά, αγάπη ή κίνδυνο, θα ήταν σχεδόν εύκολο να ζεις.

-Προπαντός όταν οι μέρες φαίνονται ατέλειωτες, είναι που αρχίζουν τα χρόνια να περνάνε γρήγορα.

-Αν πρόκειται να μου συμβεί κάτι, θέλω να είμαι εκεί.

-Στα τριάντα μου, σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη, γνώρισα τη φήμη.

-Τώρα ξέρω περί τίνος πρόκειται. Μικροπράγματα.

-Να ζεις μέχρι δακρύων.

-Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που αρνείται να είναι αυτό που είναι.

-Ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός, αλλά χωρίς ελευθερία, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ο Τύπος δεν μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο από κακός.

-Από την εμπειρία κανείς δεν γίνεται σοφός, αλλά εμπειρογνώμων. Σε τι όμως;

-Μιλώντας γι’ αυτά που αγνοείς, στο τέλος τα μαθαίνεις.

Πηγή:enallaktikidrasi.com

Πορτραίτα

Από τις μεγαλύτερες μορφές του 20ου αιώνα γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1908, στη λεωφόρο Ρασπάιλ των Παρισίων, πέθανε 14 Απριλίου 1986..

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ συγγραφέας, διανοούμενη, φεμινίστρια, ακτιβίστρια, μούσα ζωής του υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν Πολ Σαρτρ, έγραψε για τις γυναίκες με τον δικό της μοναδικό τρόπο, εντυπωσιάζοντας τους πάντες τόσο με την πρώιμη γοητεία της, όσο και με τον δυνατό της νου.

Το γνωστότερο έργο της υπήρξε Το Δεύτερο Φύλο, μια φεμινιστική ανάλυση της γυναικείας ύπαρξης και της καταπίεσης των γυναικών.

5 πράγματα που δίδαξε σε όλες τις γυναίκες:

1. Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι
2. Μία γυναίκα νιώθει πως γέρασε, από τη στιγμή που οι άλλοι παύουν να την κακολογούν.
3. Το να κερδίσεις έναν άντρα είναι τέχνη. Το να τον κρατήσεις είναι επάγγελμα.
4. Η ομορφιά έχει να πει ακόμα πιο λίγα και από την ευτυχία.
5. Η μοιρολατρία θριαμβεύει επάνω σ’ αυτούς που πιστεύουν σ’ αυτήν.

Πηγή: Papelle.gr. Γράφει η: Ελεάνα Παπαχαραλάμπους

apotis4stis5.com

Πορτραίτα

«Αν φοβάστε τη μοναξιά, μην παντρευτείτε».

Μία κάθε μέρα. Προσωπικότητες σπουδαίες, μιλάνε για τη ζωή τους και για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Το www.tospirto.net ανθολογεί τα σπαράγματα του λόγου σημαντικών καλλιτεχνών, επιλέγοντας σκέψεις, τσιτάτα, ατάκες που μας αποκαλύπτουν τον άνθρωπο πίσω από τα είδωλα, αλλά και που μας σπρώχνουν να σκεφτούμε. Να προχωρήσουμε μπροστά με όχημα την πολύτιμη σκέψη εκείνων που σηκώθηκαν ψηλά, πάνω από πλήθος, και που μας έδειξαν το δρόμο της υπέρβασης.

Ο ρώσος θεατρικός δημιουργός Άντον Τσέχωφ, ως γιατρός και συγγραφέας που ήταν, γνώριζε από προσωπική εμπειρία τη στασιμότητα της ρωσικής επαρχίας, τη φθορά της ατάραχης καθημερινότητας και τις αδυναμίες της αστικής τάξης. Τα έργα του συχνά θεωρούνται «ακίνητα», στα οποία δεν συμβαίνει τίποτα σε επίπεδο δράσης, αφού συνήθως εξελίσσονται σε ένα εξοχικό κάποιας αστικής οικογένειας στην επαρχία, όπου οι χαρακτήρες του απλά συνομιλούν.

Ωστόσο ο ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής, ο Τσέχωφ, χρησιμοποιούσε αυτή τη συνθήκη ώστε να διεισδύσει στις ανθρώπινες ιδιότητες, τις προσωπικές σχέσεις και τα συναισθήματα. Ανεκπλήρωτοι έρωτες, συμβιβασμοί και διαψεύσεις, είναι συχνά τα συναισθήματα των ηρώων του που στέκονται ψυχικά ανίκανοι να αλλάξουν τη ζωή τους. Έργα του όπως ο «Γλάρος», οι «Τρεις Αδελφές», ο «Βυσσινόκηπος» ή ο «Θείος Βάνιας» ανεβαίνουν διαρκώς στο θέατρο και θεωρούνται από τα πιο σημαντικά έργα του κλασσικού ρεπερτορίου.

1. «Η ιατρική είναι η νόμιμη σύζυγός μου και η λογοτεχνία, η ερωμένη μου. Όταν με κουράζει η μία, περνάω τη νύχτα μου με την άλλη».

2. «Αν φοβάστε τη μοναξιά, μην παντρευτείτε».

3. «Ο κόσμος δεν καταστρέφεται από τους ληστές και τις πυρκαγιές, αλλά από το μίσος, την εχθρότητα και όλες αυτές τις ασήμαντες διαφωνίες».

4. «Οι γιατροί είναι ακριβώς ίδιοι με τους δικηγόρους - η μόνη διαφορά είναι ότι οι δικηγόροι απλά σε ληστεύουν, ενώ οι γιατροί σε ληστεύουν και σε σκοτώνουν».

5. «Υπόσχομαι να είμαι ένας εξαιρετικός σύζυγος, μόνο δώστε μου μια γυναίκα που, όπως το φεγγάρι, δεν θα εμφανίζεται καθημερινά στον ουρανό μου».

6. «Η αγάπη, η φιλία και ο σεβασμός δεν ενώνουν τόσο τους ανθρώπους όσο το κοινό μίσος τους για κάτι».

7. «Δεν υπάρχει τίποτα νέο στην τέχνη εκτός από το ταλέντο».

8. «Η ζωή δεν συμφωνεί με τη φιλοσοφία - δεν υπάρχει ευτυχία που να μην είναι τεμπέλικη και άχρηστο πράγμα που να μην είναι ευχάριστο».

9. «Πόσο ανυπόφοροι είναι μερικές φορές οι άνθρωποι που είναι χαρούμενοι, οι άνθρωποι για τους οποίους τα πάντα λειτουργούν».

10. «Όσο πιο εκλεπτυσμένος είναι κανείς, τόσο πιο δυστυχισμένος γίνεται».

http://tospirto.net

Πορτραίτα

7 χρόνια σπουδές, 2 πτυχία, 19 εξεταστικές, 62 μαθήματα, δυο διπλωματικές, αμέτρητες εργασίες. Για την Τίνα όλα αυτά δεν ήταν αρκετά. Ούτε η Ελλάδα ήταν αρκετή. Και κάπως έτσι, πήρε τα διπλώματα και τα όνειρά της και μετακόμισε στη Δανία.

Το 2016, η έρευνα που πραγματοποίησε για τέταρτη χρονιά το Πανεπιστήμιο Columbia για λογαριασμό του ΟΗΕ, ανέδειξε τη Δανία ως την ευτυχέστερη χώρα στον κόσμο. Η Τίνα Κατίκα, μια πολιτικός μηχανικός που τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται εκεί, διηγείται πως είναι πραγματικά η ζωή στην πρωτεύουσα της, την Κοπεγχάγη.

«Με λένε Τίνα. Είμαι δρομέας, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ζώων, παθιασμένη με τη διατροφή και τον υγιεινό τρόπο ζωής, επιστήμονας και ερευνήτρια και τις περισσότερες ώρες της ημέρας κρύβομαι πίσω από τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας στο πρόγραμμα όπου εργάζομαι στην Κοπεγχάγη. Δεν παύω ούτε για μια στιγμή όμως να σκέφτομαι τους φίλους και την οικογένεια μου.

Μεγάλωσα στην Ιτέα και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μού αρέσουν τα μαθηματικά και οι αριθμοί. Ναι είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι τα πάντα στη ζωή μας κινούνται γύρω από τους αριθμούς.
Σπούδασα Πολιτικός Μηχανικός στην Πάτρα και, το 2010, αφού ορκίστηκα, ξεκίνησα το μεταπτυχιακό μου.

7 χρόνια σπουδές, 2 πτυχία, 19 εξεταστικές, 62 μαθήματα, δυο διπλωματικές, αμέτρητες εργασίες, δεν μου φαινόντουσαν αρκετά και ίσως δεν ήταν κιόλας αν όντως ήθελα ένα καλύτερο μέλλον. Και κάπως έτσι, δύο χρόνια αργότερα, έχοντας τελειώσει και με το μεταπτυχιακό, πήρα τη μεγάλη απόφαση: Να κάνω διδακτορικό, αλλά όχι στην Ελλάδα (εξάλλου η Ελλάδα δεν έχει χρήματα). Στο εξωτερικό.


Μετά από πολλές αιτήσεις, συνεντεύξεις και πήγαινε-έλα, πήρα την πολυπόθητη θετική απάντηση. Θα ξεκινούσα διδακτορικές σπουδές στο Λονδίνο (εκεί ζούσε ήδη και η αδερφή μου) σε ένα θέμα που δεν καταλάβαινα ούτε τον τίτλο! Ο supervisor είχε επιλέξει εμένα και τα greeklish αγγλικά μου για να συνεργαστούμε για τα επόμενα 4 χρόνια. Κι ενώ είχα ήδη αγχωθεί καθώς σκεφτόμουν τη ζωή σε μια μεγαλούπολη όπως το Λονδίνο με 11 γραμμές στο μετρό (όταν εγώ χάνομαι στο μετρό της Αθήνας κι ας έχει μόνο 3), μου ήρθε μέιλ από τη Δανία! Άλλη μια από τις αιτήσεις μου είχε γίνει δεκτή.

«Μας άρεσε η αίτηση σας και σας καλούμε για συνέντευξη στην Κοπεγχάγη», έγραφε το μέιλ που έλαβα. Αφού με διαβεβαίωσαν ότι θα μου πλήρωναν εισιτήρια και διαμονή, πήγα για τρεις ημέρες, αφενός για να τους ανακοινώσω ότι από 1η Σεπτέμβρη θα είμαι Λονδίνο, αφετέρου γιατί μετά από τόσες «ταλαιπωρίες» με τις αιτήσεις, ένιωσα ότι μου άξιζε ένα ταξίδι αναψυχής. Αυτό που δεν φανταζόμουν όταν πήγαινα, είναι ότι δε θα ξαναέφευγα ποτέ.

Ερωτεύτηκα τα πάντα σε αυτή την πόλη: Το πράσινο, τα ποδήλατα, τις λίμνες, τη θάλασσα, τα περίεργα σάντουιτς με μόνο μία φέτα ψωμί, τις παράξενες σος που βάζουν παντού, τη μικροσκοπική γοργόνα, τους ποδηλατόδρομους, το σαρκαστικό χιούμορ των Δανών που όλοι είναι πολύ πολύ ξανθοί, με γαλάζια μάτια και μιλούν μια γλώσσα πιο δύσκολη κι από τα γερμανικά. Η ακατανόητη γλώσσα τους, στην αρχή, μου ακούγονταν σαν λευκός θόρυβος στα αυτιά μου ο οποίος με έκανε να χάνομαι ακόμα πιο βαθιά στις σκέψεις μου και. Το είχα πάρει απόφαση: Αυτή θα ήταν η πόλη που θα ξεκινούσα το διδακτορικό μου, από την 1η Ιουλίου 2012.


Ποιο ήταν το case μου; Να βρω έναν τρόπο να αυξηθεί η ποσότητα πετρελαίου που εξορύσσεται από τη Βόρεια θάλασσα. Θα πήγαινε μια πετρελαϊκή εταιρία στα βάθη της θάλασσας, θα μου έφερνε δείγματα εδάφους, πετρελαίου και νερού και θα έστηνα στο εργαστήριο τη δική μου μικρογραφία. Θα είχα στη διάθεση μου μαγνητικούς τομογράφους, μηχανήματα για να σπάω πέτρες, να τους κάνω ηλεκτροσόκ, και άλλα πολλά παιχνίδια που, σίγουρα, χρειαζόντουσαν τη συναίνεση ενηλίκου πριν τη χρήση! Τρία χρόνια έρευνας, 6 δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά, 14 ομιλίες σε διεθνή συνέδρια, 3 συνεντεύξεις σε περιοδικά. Δε θα προσποιηθώ ότι όλα έγιναν όπως ακριβώς «έπρεπε», αλλά το Νοέμβριο του 2015 είχα στα χέρια μου το χαρτί του διδακτορικού.

Ήταν η πρώτη φορά που ήμουν τόσο μακριά από τους γονείς μου. Τον πρώτο χρόνια της ξενιτιάς πήρα 12 κιλά. Τα τελευταία χρόνια έχω αλλάξει ένα σωρό σπίτια, έχω αποχαιρετήσει φίλους και αγαπημένους και έχω την εφορία να μου τρώει το μισθό χωρίς να καταλαβαίνω πως γίνεται.Παράλληλα όμως, έχω κάνει φίλους από όλο τον κόσμο, έχω ταξιδέψει σε Αυστραλία, Αμερική και Ασία, έχω μάθει σερφ, έχω ζήσει για μερικούς μήνες στο Κολοράντο, έχω δουλέψει σε πολλά διεθνή εργαστήρια, έχω κάνει το γύρο της γης με αεροπλάνο σε 6 μήνες, έχω χωρίσει, ερωτευτεί και ξεπαγιάσει (μετά από τόσα μπουφάν, ακόμα κρυώνω!).


Πέρυσι, τέτοια εποχή, κι ενώ είχα αποφασίσει να συνεχίσω την έρευνα, η πραγματικότητα (γι' άλλη μια φορά) μου απέδειξε ότι είχε άλλα σχέδια. Μια πρόταση που «έσκασε» στο linkedin μου, με έκανε να δω τα πράγματα αλλιώς. «Είσαι παθιασμένη μηχανικός; Αγαπάς να διδάσκεις επιστήμη σε φοιτητές και μαθητές κάθε επιπέδου, τη γιαγιά σου, και τυχαίους ανθρώπους στη μέση του δρόμου; Σε εξιτάρει ο κόσμος της εικονικής πραγματικότητας; Νιώθεις ότι ο τομέας της εκπαίδευσης χρήζει αναδιαμόρφωσης; Τότε αυτή είναι η δουλειά των ονείρων σου!». Είχαν πέσει διάνα.

Εδώ κι ένα χρόνο δουλεύω σε μια start up επιχείρηση στην οποία συνεργαζόμαστε με πανεπιστήμια όλο τον κόσμο με σκοπό να εισάγουμε την εικονική πραγματικότητα σε προγράμματα διδασκαλίας τόσο σε προπτυχιακό, όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Σχεδιάζουμε προσομοιώσεις εικονικής πραγματικότητας, χάρη στις οποίες, οι φοιτητές έχουν τη δυνατότητα να «μπαίνουν» σε εργαστήρια και να κάνουν πειράματα και πρακτική, αντί να βρίσκονται σε μια μονότονη αίθουσα με ένα καθηγητή κι ένα μαυροπίνακα.


Η σχέση μου με τη δανέζικη γλώσσα συνεχίζει να είναι ανύπαρκτη (κοινώς, δεν έμαθα ποτέ). Κι επειδή δουλεύω σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους απ’ όλες τις εθνικότητες τα ελληνικά μου πάνε από το κακό στο χειρότερο. Ταξιδεύω παντού με ένα μικρο σακίδιο και ποτέ με βαλίτσες και κάθε δυο μήνες έρχομαι στην Αθήνα, σαν να μην πέρασε μια μέρα από εκείνον τον Ιούλιο του 2012! Γιατί όσους, και απ' όσα μέρη του κόσμου, φίλους κι αν χωράει η καρδιά σου (από Ρωσία, Ιταλία, Γερμανία, Ιραν, Σκόπια), δεν πρέπει να ξεχνάς και αυτούς που έμειναν πίσω και σε στηρίζουν! Όλα τα μηνύματα του κόσμου δε συγκρίνονται με τον πρώτο καφέ στην Αθήνα! Κάθε φορά είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα από την τελευταία φορά που τους είδα και κάθε φορά προσποιούμαι οτι τα πιο σημαντικά γεγονότα και αλλαγές στη ζωή μου έγιναν μόλις 2 μέρες πριν τους ξαναδώ μόνο και μόνο για να μη νιώθω ότι δεν είμαι μέρος της ζωής τους και εκείνοι της δικής μου!

Τι έχω μάθει μετά από αυτά τα χρόνια στην Κοπεγχάγη; Οτι το ψωμί παχαίνει, ιδίως αν το συνδυάσεις με λιγο κεικ. Ότι το να μιλάς αγγλικά στο φροντιστήριο της γειτονιάς σου, δε συγκρίνεται με την πρώτη φορά που θα χρειαστεί να μιλήσεις αγγλικά στη εφορία μιας ξένης χώρας.

Ότι για να κάνεις φίλους μετά το σχολείο πρέπει να προσπαθήσεις πολύ (ένα απλό «θέλεις να γίνουμε φίλοι;» δεν αρκεί). Ότι, τελικά, στη ζωή δεν είναι όλα αριθμοί: Μια σχέση εξ΄αποστάσεως, είτε πρόκειται για τη μαμά σου, το μπαμπά σου, την αδερφή σου, τους φίλους σου, τον έρωτα σου, το σκύλο σου δεν είναι καταδικασμένη!

Και το πιο σημαντικό; Οτι η καρδιά σου δε χρειάζεται να εχει μόνιμη διεύθυνση για να είσαι ευτυχισμένη. Η δικη μου, για παράδειγμα, ειναι καπου μεταξυ Λονδινου, Κοπενχαγης και Αθηνας!

Το μελλοντικό μου όνειρο; Μια μέρα να επιστρέψω στην Ελλάδα και να γίνω μια από εκείνες τις βαρετές θείες που, με κάθε ευκαιρία, θυμούνται τα νιάτα τους. «Τότε που ζούσα στη Δανία…» θα ξεκινάω και θα διηγούμαι την Οδύσσεια μιας ξενιτεμένης που ήθελε να κάνει διδακτορικό!»

bovary.gr

Πορτραίτα

Βίνσεντ Βαν Γκογκ: Αυτός που δεν έχει μάθει να λέει «αυτή και καμιά άλλη», δεν ξέρει τι είναι αγάπη.

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1853 και έφυγε στις 29 Ιουλίου του 1890.
Παρ’ ότι ο Βαν Γκογκ θεωρείται σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους και πιο σημαντικούς ζωγράφους που έχουν υπάρξει, όσο ζούσε βρισκόταν στο περιθώριο. Ήδη από τα νεανικά του χρόνια παρουσίασε τάσεις μελαγχολίας και ψυχολογικά προβλήματα, ώστε εν τέλει να οδηγηθεί στην αυτοκτονία. 

Τα τελευταία λόγια που είπε στον αδερφό του ήταν: «Η θλίψη θα κρατήσει για πάντα».

Αν και σύμφωνα με τελευταία ευρήματα ο Βαν Γκογκ δεν αυτοκτόνησε, αλλά δολοφονήθηκε.

Ο έρωτας με την ξαδέρφη του και το κομμένο αυτί

Ερωτεύτηκε την ξαδέρφη του, η οποία φυσικά τον απέρριψε, γεγονός που άργησε να ξεπεράσει. Σε ηλικία 27 ετών, μετακόμισε στη γαλλική πόλη Αρλ όπου συγκατοικούσε με τον διάσημο ζωγράφο Γκογκέν. Όταν αυτός αποφάσισε να φύγει ο Βαν Γκογκ το πήρε κατάκαρδα και έκοψε το αυτί του. Μετά από αυτό το σκηνικό κλείστηκε για δύο χρόνια σε ψυχιατρική κλινική αλλά δε κατάφερε να επανέλθει ποτέ.


Η μετά θάνατον αναγνώριση

Είναι μία από τις περιπτώσεις καλλιτεχνών που αναγνωρίστηκαν μετά το θάνατό τους. Όσο ζούσε είχε πουλήσει μόνο έναν πίνακα. Το 1901 ωστόσο έγινε μια έκθεση με έργα του στο Παρίσι και έκτοτε ήταν περιζήτητα! Πλέον θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες στην ιστορία της τέχνης. Μας χάρισε πάνω από 800 πίνακες, των οποίων η σημερινή αξία είναι μυθική.

 

 

Αποφθέγματα του Βαν Γκογκ

Αυτός που δεν έχει μάθει να λέει «αυτή και καμιά άλλη», δεν ξέρει τι είναι αγάπη.

Η θλίψη θα διαρκέσει για πάντα. (τα τελευταία του λόγια)


Ονειρεύομαι ότι ζωγραφίζω και μετά ζωγραφίζω αυτό που ονειρεύομαι.

Αν ακούς μια φωνή μέσα σου να σου λέει «δεν μπορείς να ζωγραφίσεις», τότε οπωσδήποτε να ζωγραφίζεις, και η φωνή θα σωπάσει.

Αν τελειοποιηθείς σε ένα μόνο πράγμα και το καταλάβεις καλά, αποκτάς και την κατανόηση και τη γνώση πολλών άλλων πραγμάτων.

Η τέχνη είναι πίστη και επιβάλλει το καθήκον να αγνοήσεις την κοινή γνώμη.

Έβαλα την καρδιά και την ψυχή μου στη δουλειά μου και στην πορεία έχασα το μυαλό μου

Πορτραίτα

Ζωρζ Μπατάιγ: «Μεθάω»

Η ζωή παραμένει ολοκληρωμένη με το να μην είναι υποταγμένη σε κάποιον ορισμένο σκοπό που την ξεπερνά. Kαθένας από εμάς μαθαίνει πικρά πως το να παλεύει για την ελευθερία του σημαίνει καταρχήν να την αλλοτριώνει.

Η ολότητα είναι μέσα μου αυτή η πληθωρικότητα: δεν είναι παρά μια κενή προσδοκία, μια δυστυχής επιθυμία να κατασωτεύεσαι χωρίς άλλο λόγο από την ίδια την επιθυμία να φλέγεσαι. Αυτή η πληθωρικότητα είναι η όρεξη για γέλιο, αυτό το άχτι για ηδονή, για αγιοσύνη, για θάνατο.

Κατά βάθος, ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν είναι παρά ένα ον όπου καταλύεται η υπερβατικότητα, το οποίο δεν απέχει από τίποτε πια: λιγάκι καραγκιόζης, λιγάκι Θεός, λιγάκι τρελός... είναι η διαφάνεια.

Ορισμός του ολοκληρωμένου ανθρώπου: ο άνθρωπος που η ζωή του είναι μια γιορτή «δίχως κίνητρο» και γιορτή με όλες τις έννοιες της λέξης -γέλιο, χορός, όργιο, που δεν υποτάσσονται ποτέ, μια θυσία που χλευάζει σκοπούς και υλικούς και ηθικούς.

Η κορυφή αντιστοιχεί στην υπερβολή, την πληθωρικότητα των δυνάμεων. Φέρει στο μέγιστο την τραγική ένταση. Συνδέεται με τις άμετρες δαπάνες ενέργειας, με την παραβίαση της ακεραιότητας των όντων.

Γειτνιάζει λοιπόν περισσότερο με το κακό παρά με το καλό. Ο ξεπεσμός -αντιστοιχώντας στις στιγμές εξάντλησης, κόπωσης- προσδίδει όλη την αξία στη μέριμνα για τη συντήρηση και τον εμπλουτισμό του όντος. Απ' αυτήν πηγάζουν οι ηθικοί κανόνες.

Η κορυφή δεν είναι «αυτό που πρέπει να κατακτήσουμε». Ο ξεπεσμός, «αυτό που πρέπει να εξαλείψουμε». Όπως και η κορυφή δεν είναι εντέλει παρά το απρόσιτο, ο ξεπεσμός είναι εξαρχής το αναπόφευκτο.

Ζω στο έλεος γέλιων που με τέρπουν, σεξουαλικών διεγέρσεων που με κάνουν να αγωνιώ.

Το σύμπαν, συγκρινόμενο με το ερωμένο ον, μοιάζει φτωχό και κενό: δεν είναι στο «παιχνίδι», καθώς δεν είναι «φθαρτό».

Μεθάω με το να μην επιθυμώ τίποτα και να μην είμαι εξασφαλισμένος. Δοκιμάζω μια αίσθηση ελευθερίας.

Μπροστά σε αυτούς που διαθέτουν ένα κίνητρο, ένα λόγο, δεν μετανιώνω για τίποτε, δεν ζηλεύω κανέναν. Τους πιέζω, αντίθετα, να μοιραστούν την τύχη μου.

Νιώθω ευτυχισμένο το μίσος μου για τα κίνητρα και ευτυχισμένη την εύθραυστη φύση μου. Η ακραία δυσκολία της κατάστασής μου είναι η τύχη μου. Μεθώ μ' αυτήν.

O Ζωρζ Μπατάιγ (10 Σεπτεμβρίου 1897-9 Ιουλίου 1962) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, διανοούμενος και συγγραφέας.

o-klooun.com

Πορτραίτα

Η σπουδαία συγγραφέας που πέθανε από έρωτα άφησε πίσω της μία συγκλονιστική επιστολή

Το γράμμα της σπουδαίας συγγραφέως στον Ίωνα Δραγούμη αποτελεί μέχρι και σήμερα μία από τις πιο αληθινές στιγμές τρελού, ανεκπλήρωτου έρωτα.

Αγγίζοντας τα επίπεδο του μυθικού, κάτι αντίστοιχο με τον μανιασμένο έρωτα της Μαρίας Πολυδούρη για τον Κώστα Καρυωτάκη, η αγάπη της Πηνελόπης Δέλτα για τον Ίωνα Δραγούμη, μία στην ουσία πλατωνική και ανεκπλήρωτη αγάπη με πολλά εμπόδια και δυσκολίες, ήταν αυτή που τελικά την «σκότωσε» εν μέσω του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου.

Είχαν προηγηθεί άλλες δύο απόπειρες αυτοκτονίας, αφού η Δέλτα που πονούσε τρομερά για το γεγονός ότι αδυνατούσε να αφήσει τον άντρα της, Στέφανο Δέλτα και τα τρία τους παιδιά, για να φύγει με τον μεγάλη της έρωτα.

Το τελειωτικό χτύπημα για την σπουδαία συγγραφέα ήρθε όταν έμαθε, το 1912, για τη σχέση του αγαπημένου της Ίωνα με την Μαρίνα Κοτοπούλη. Τότε ντύθηκε στα μαύρα από πάνω μέχρι κάτω και κλείστηκε στο σπίτι.

Το τέλος ήρθε τελικά αρκετά χρόνια αργότερα όταν η Δέλτα αυτοκτόνησε τελικά στις 2 Μαϊου του 1941.

Η επιστολή που είχε γράψει στον Δραγουμή αποτελεί μέχρι και σήμερα κορωνίδα του μαρτυρικού, απελπισμένου, ανεκπλήρωτου έρωτα και εξακολουθεί αν συγκινεί. Σημερα το γράμμα είναι ιδιοκτησία του Μουσείου Μπενάκη.

«Μένω ακόμη ένα χρόνο, σου το έγραψα· αν με θέλεις ύστερα, αν δεν αλλάξεις, Ιων μου, αν θέλεις τότε, πάρε με…

Και τώρα όμως αν με ήθελες δεν θα μπορούσα να σου πω πια όχι· τώρα δεν ξέρω πια τι θα πει τιμή και λόγος και όρκος· ξέρω πως στον κόσμο κάπου ζεις εσύ, πως μ’ αγαπάς ακόμη, πως εσύ μπορείς να γίνεις δικός μου όποταν σε φωνάξω. Ιων μου, δεν σε φωνάζω· μα αν με θελήσεις ποτέ, ξέρεις πού είμαι· σε περιμένω πάντα και σ’ αγαπώ σαν Μήδεια, είσαι το μόνο δίλημμα που ζει μέσα μου με φρικτή ένταση· τ’ άλλα όλα πέθαναν, η αγάπη σου τα σκότωσε!

Μη με φοβηθείς· αγαπώ άγρια, μα αγαπώ με φοβερή tendresse το χλωμό παιδί που με φίλησε στο στόμα εκεί στα πεύκα.

Ιων μου, θα πεις πως είμαι τρελή, και το ξέρω, μα όπως εκείνο το βράδυ, που πρώτη φορά με ξανάβλεπες, ύστερα από την πρώτη απόπειρα, ήσουν «τρελός για μένα», έτσι κι εγώ είμαι τρελή για σένα…

Και μεθώ και δεν ξέρω πια να λογαριάσω τι θα πει «τιμή» και «λόγος».

Ξέρω μόνο πως σ’ αγαπώ, τ’ ακούς, Ιων; σ’ αγαπώ άγρια και θέλω την αγκαλιά σου και το στόμα σου που φιλεί φρικτά, σε θέλω όλον, όλον, δικό μου για πάντα, και πονώ αλύπητα και ανυπόφορα, και μ’ έρχεται να φύγω απόψε, πριν από το γράμμα μου, να μη σου μιλήσω πια, να μη σου γράψω «σ’ αγαπώ», μόνο να έλθω εκεί, να ορμήσω στο σπίτι σου, να χυθώ στο λαιμό σου, και χωρίς λέξη, να πνίξω την αναπνοή σου, φιλώντας σε στο στόμα, ως που να κλείσεις τα μάτια σου και να πέσει το κεφάλι σου στον ώμο μου, χλωμό και αποκαμωμένο, μισοπεθαμένο από συγκίνηση και πόνο και χαρά που σκοτώνει.

Το ξέρω πως είμαι τρελή· μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει.

Πηνελόπη Δέλτα – 27 Ιουλίου 1906

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin