Οκτωβρίου 21, 2018

ΕΦΗΒΕΙΑ

Μελέτες έχουν δείξει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η παχυσαρκία εμφανίζεται νωρίς, μέσα στα ένα δυο πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Σε άλλες περιπτώσεις εμφανίζεται επίσης γύρω στην ηλικία των 6-7, δηλαδή με την έναρξη της σχολικής ζωής του παιδιού, ενώ άλλο κομβικό σημείο για την παχυσαρκία είναι η είσοδος στην εφηβεία. Πάντως τα ερευνητικά στοιχεία είναι αμείλικτα: το 30% των παχύσαρκων παιδιών θα εξακολουθήσουν να είναι παχύσαρκα και στην ενήλικη ζωή τους.

Πολλοί γονείς, ωστόσο, δεν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει πρόβλημα, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Ένα ροδαλό, παχουλό μωρό σχεδόν πάντα προσελκύει χάδια και τρυφερά τσιμπήματα στις πτυχώσεις του δέρματός του, ενώ κι ένα στρουμπουλό παιδάκι με μαγουλάκια αντιμετωπίζεται με συγκατάβαση και τη βεβαιότητα ότι θα μεγαλώσει και θα...ψηλώσει.

Τα πρωτεία στη στρεβλή αυτή αντίληψη για το τι είναι παχυσαρκία και τι όχι διεκδικούν οι Ελληνίδες μάνες. Σύμφωνα με μελέτη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου, η μητέρα μπορεί να έχει διαστρεβλωμένη αντίληψη για το βάρος του παιδιού της σε ποσοστό που φτάνει το 40%. Με απλά λόγια, είναι πιθανό να μη «βλέπει» ότι το παιδί είναι υπέρβαρο ή παχύσαρκο και ως εκ τούτου να μη ζητάει και βοήθεια από κάποιον ειδικό για την αντιμετώπιση του προβλήματος ενώ για την αλλαγή της διατροφής του ούτε λόγος να γίνεται.

Επιπλέον, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ή τον περιορισμό της παχυσαρκίας έχει το επάγγελμα της μητέρας: οι δημόσιες υπάλληλοι και οι νοικοκυρές αφιερώνουν περισσότερο χρόνο και φροντίδα στη διατροφή του παιδιού τους, με καλύτερα για τα κιλά του και την υγεία του αποτελέσματα, ενώ τα παιδιά των ιδιωτικών υπαλλήλων τείνουν να είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην εκτίναξη της παιδικής ζυγαριάς ανήκει και στις γιαγιάδες οι οποίες στο πλαίσιο της αδυναμίας που έχουν στα εγγόνια τους τα κακομαθαίνουν και στο φαγητό - από το κλασικό ''τι θέλεις να σου φτιάξω να φας;'' που ρωτάνε το παιδί αν εκείνο αρνηθεί να φάει πχ φασολάκια ή φακές, μέχρι την προσφορά κάθε πιθανής ποικιλίας μπισκότου που υπάρχει στο σούπερ μάρκετ. Υπό τις συνθήκες αυτές το πάχος στο παιδί εγκαθίσταται σταδιακά κι αθόρυβα και παραμένει για μεγάλο διάστημα χωρίς να γίνεται επαρκώς αντιληπτό από το περιβάλλον ως πρόβλημα. Συνήθως το θέμα των κιλών του παιδιού ανακύπτει ως πρόβλημα κατά την έναρξη της σχολικής ζωής του.

Το παιδί μπορεί ή μαθαίνει να χρησιμοποιεί το πάχος του ως σύμβολο δύναμης και διεκδίκησης. Παράλληλα, αποφεύγει έμμεσα άβολες καταστάσεις όπως ανταγωνισμό κι επιθετικότητα. Ταυτόχρονα, όμως τα περιττά κιλά δημιουργούν σύμπλεγμα κατωτερότητας αφού το παιδί συχνά γίνεται θύμα χλευασμού ή προσβλητικών σχολίων. Επίσης, το παχύσαρκο παιδί είναι συνήθως δυσκίνητο, θεωρείται ράθυμο, τεμπέλικο, αργό και αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολικό και όχι μόνο περιβάλλον του, εισπράττοντας πειράγματα, κοροιδίες, χλευασμούς. Ουσιαστικά το παιδί εγκλωβίζεται σε φαύλο κύκλο - το φαγητό και το σνακ αποτελούν για αυτό έναν τρόπο προσαρμογής στις δυσκολίες της καθημερινότητας που του προκαλεί το πάχος.

Τι μπορείτε να κάνετε

-Συμβουλευτείτε καταρχήν τον παιδίατρο σας που προφανώς μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθος του προβλήματος και να σας παραπέμψει εφόσον το κρίνει αναγκαίο σε ειδικό

-Διαμορφώστε με τη βοήθεια και των ειδικών πρόγραμμα διατροφής κατάλληλο για το παιδί σας. Οι δίαιτες δεν ενδείκνυνται για τα παιδιά, όσο ισορροπημένες κι αν σας φαίνονται, όσο πετυχημένες κι αν χαρακτηρίζονται. Ένα παιδί χρειάζεται να λαμβάνει όλα τα αναγκαία θρεπτικά συστατικά μέσα για την ανάπτυξή του μέσα από τις τροφές σε κανονικές ποσότητες και σε συχνά γεύματα

-Καταγράψτε τις ''αρνητικές'' συνήθειες του παιδιού, πχ σημειώνοντας ποια ανθυγιεινά φαγητά προτιμά, καθε ποτε τρώει, αν καταφεύγει στην κουζίνα κάθε φορά που πιέζεται από το διάβασμα ή αν τρώει περισσότερο όταν βλέπει τηλεόραση. Έχετε κάνει με αυτόν τον τρόπο ένα σημαντικό βήμα αποκωδικοποιώντας τη διατροφική συμπεριφορά του παιδιού και τις ανάγκες που προσπαθεί να καλύψει μέσα από το φαγητό

-Αποδεχτείτε τον δικό σας μείζονα ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Ως γονείς οφείλετε να δίνετε οι ίδιοι το θετικό παράδειγμα γενικώς αλλά και στο τραπέζι εν προκειμένω, οπότε ο ρόλος σας είναι πολύ σημαντικός στην υιοθέτηση και την απόκτηση σωστών διατροφικών συνηθειών

-Καθιερώστε το οικογενειακό τραπέζι όσο πιο συχνά γίνεται. Πιθανόν καταρχάς να ακούγεται ανέφικτο με τους φρενήρεις και ασφυκτικούς ρυθμούς εργασίας που ακολουθείτε, αλλά το οφείλετε στο παιδί και σε σας να προσπαθήσετε. Ακόμη κι αν λείπετε αρκετά από το σπίτι, να ενημερώνετε όσους φροντίζουν το παιδί να ακολουθούν σταθερό πρόγραμμα στις ώρες φαγητού καθώς και για τα υγιεινά σνακ που πρέπει να του δίνουν

-Έχετε υπόψη σας ότι όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο ευκολότερη θα είναι και η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Ένα παιδί νεαρής σχολικής ηλικίας μπορεί να καθοδηγηθεί πιο ευκολα στη σωστή διατροφή και την άσκηση από έναν εξ ορισμού αντιδραστικό έφηβο

-Εξηγήστε στο παιδί γιατί και πώς θέλετε να το βοηθήσετε. Μιλήστε του για τα προβλήματα και τις επιπτώσεις που έχουν τα παραπανίσια κιλά και περιγράψτε του τα βήματα που θα ακολουθήσει με τη στήριξή σας ώστε να αισθάνεται καλά με το σώμα του και την υγεία του

-Δώστε χρόνο στο παιδί -πρόκειται για μια αλλαγή στη ζωή του. Και να θυμάστε ότι καμία αλλαγή ούτε στη διατροφή ούτε σε άλλα θέματα της ζωής του μπορεί να γίνει απότομα, καταπιεστικά, με τιμωρία ή με δωροδοκία

-Ενθαρρύνετε το παιδί ώστε εκτός από τις αλλαγές στη διατροφή να αποκτήσει και νέες συνήθειες, όπως να ασχοληθεί με ένα άθλημα της επιλογής του, να περιορίσει το χρόνο της τηλεόρασης ή του ηλεκτρονικού υπολογιστή έστω και μερικά λεπτά καθε μέρα, να ξεκινήσει ένα χόμπι όπως πχ μουσική που θα του αποσπάσει την προσοχή από τις εντός οικίας δραστηριότητες και το φαγητό

-Ζητήστε τη συνδρομή των γιαγιάδων και παππούδων στην προσπάθειά σας. Εξηγήστε τους γιατί το παιδί πρέπει να χάσει κιλά δίνοντας έμφαση στο θέμα της υγείας και κάντε τους συμμάχους στον πόλεμο της ζυγαριάς. Ο ρόλος τους μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμος δεδομένης της ιδιαίτερης και τρυφερής σχέσης που αναπτύσσουν συνήθως με το παιδί

Από το βιβλίο μου Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Οι μόδες με τα ρούχα, το κούρεμα και τα στοιχεία στο σώμα του εφήβου όπως το τατουάζ και τα τρυπήματα αποτελούν για τον ίδιο τα μέσα για να επιβάλει το προσωπικό του στίγμα.

Το τατουάζ είναι η χάραξη πάνω στο δέρμα ενός σχεδίου μικρού ή μεγαλύτερου για λόγους αισθητικής. Το τατουάζ έχει διπλή λειτουργία. Δίνει στον έφηβο την εντύπωση ότι αποκτά μια μοναδική ταυτότητα και ικανοποιεί την ανάγκη του να αποτελεί μέρος μιας ομάδας.

Θεωρεί ότι με αυτό τον τρόπο δηλώνει το χώρο του, επιβεβαιώνει την αυτονομία του και αποδεικνύει την «ικανότητά» του να υποφέρει πόνους και δυσκολίες. Ο έφηβος έχει επίσης ανάγκη με το τατουάζ να βεβαιωθεί για τα όρια του. 

Για τους περισσότερους εφήβους το τατουάζ δεν είναι παρά ένα προσωρινό μέσο να δηλώσουν τη διαφορά τους και ένα περαστικό στάδιο στην ανάπτυξή τους.

Σε περιπτώσεις που οι έφηβοι έχουν δυσκολίες όταν είναι απελπισμένοι, όταν νιώθουν ότι δεν τους αγαπούν, τα θέματα που επιλέγουν συχνά είναι φίδια ή δράκοι.

Τι σας συμβουλεύω

-Μη δραματοποιείτε την επιθυμία του εφήβου σας να κάνει ένα τατουάζ, ακόμη και αν είναι αντίθετο από τον τρόπο που σκέφτεστε.

-Συζητήστε μαζί του τους λόγους που επιθυμεί το τατουάζ.

-Ρωτήστε τον που θα τον βοηθήσει.

-Τονίστε του ότι η απόφαση πρέπει να είναι αποκλειστικά δική του και όχι αποτέλεσμα επηρεασμού των φίλων του.

-Ενημερώστε τον ότι είναι επώδυνο, ότι είναι σαν να αυτοτραυματίζεται και, αν κάποια στιγμή αλλάξει γνώμη, είναι δύσκολο να εξαφανιστεί.

-Να ζητήσει ακριβείς πληροφορίες για τις συνθήκες υγιεινής , για το πόσο επώδυνο είναι, για το χρόνο που χρειάζεται να επουλωθεί το τραύμα και, φυσικά, για το κόστος.

-Προτείνετέ του, αν επιθυμεί, να τον συνοδεύσετε.

-Αν δεν είναι σίγουρος για την απόφασή του, καλύτερα να περιμένει λίγο καιρό.

Από το βιβλίο μου - Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Τα ερωτήματα είναι πολλά: Θα τα πάμε καλά με τα παιδιά; Μια τέτοια σχέση μπορεί να προχωρήσει;
Όσο κι αν αυτή η κατάσταση σας φαίνεται δύσκολη ή πολύπλοκη, με σωστούς χειρισμούς, ειλικρίνεια, σταθερότητα και αποφασιστικότητα μπορούν να ξεπεραστούν οι οποιεσδήποτε δυσκολίες.

Kάθε άνθρωπος δικαιούται στη ζωή μια νέα ευκαιρία στην ευτυχία.

Γενικές πληροφορίες 

Αρχικά πρέπει καθένας από τους δύο συντρόφους να ξεκαθαρίσει τις προσδοκίες του από τον νέο γάμο. Θέλουν να συμβιώσουν και ο ένας να στηρίζει τον άλλο, όχι όμως να γίνουν «εξίσου γονείς» στα προϋπάρχοντα παιδιά; Σκέφτονται να αποκτήσουν παιδιά από τη συνένωσή τους και να ενσωματώσουν στη νέα τους οικογένεια τα παιδιά από τους προηγού-μενους γάμους;

Tις περισσότερες φορές οι δεύτεροι γάμοι γίνονται με το σκεπτικό «θα τα βρούμε στην πορεία». Οι βασικές αρχές της νέας οικογένειας όμως πρέπει να είναι προαποφασισμένες, διαφορετικά στην πορεία θα υπάρξουν διαφωνίες, απογοητεύσεις ή και συγκρούσεις. H συζήτηση με τα παιδιά τους είναι απολύτως απαραίτητη. O έφηβος έχει ανάγκη να γνωρίζει και να νιώθει ότι τίποτε και κανένας δεν μπορεί να αλλάξει την αγάπη που δέχεται από τον γονιό του.

O δεύτερος ή ο τρίτος γάμος μπορεί να αποτελεί ευκαιρία για προσωπική ευτυχία του γονιού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν σας απαλλάσσει από τις υποχρεώσεις προς τα παιδιά σας. Μπορεί ωστόσο να σας προσφέρει ηρεμία και ικανοποίηση, ώστε να αντιμετωπίζετε πιο σωστά και με λιγότερη δυσκολία τις υποχρεώσεις που ήδη είχατε.

Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά του πρώτου γάμου συμβιώνουν ξαφνικά με έναν ξένο άνθρωπο, το παιδί του αλλά και τους συγγενείς του, για τους οποίους, στην αρχή ειδικά, νιώθουν αδιάφορα ή και αρνητικά αισθήματα. Εκείνο που προέχει είναι ο έφηβος να ξέρει πού πραγματικά ανήκει. Aν οι βιολογικοί γονείς κρατήσουν προσεκτικά τις ισορροπίες, το παιδί θα συνεχίσει να αισθάνεται κοντά του τον βασικό πυρήνα της δικής του οικογένειας και θα αποδεχτεί τους υπόλοιπους συγγενείς, με κάποιους μάλιστα μπορεί να δεθεί περισσότερο.

Οι έφηβοι, πολύ περισσότερο από τα μικρότερα παιδιά, θα «δοκιμάσουν» τον/τη νέο/α σύντροφο, θα συγκρίνουν και πιθανώς κάποιες φορές θα τον/την απορρίψουν. 

Ελάχιστα ενδιαφέρει τον έφηβο να αγαπήσει τον/τη νέο/α σύντροφο του γονιού του. Aυτό που τον απασχολεί κυρίως είναι: «Θα μου λέει τώρα τι να κάνω…» ή «Θα αρχίσει να μου κάνει παρατηρήσεις για το ντύσιμό μου, τους φίλους μου, το δωμάτιό μου, το σχολεί-ο…».

Τι σας προτείνω

Αν ο δεύτερος γάμος γίνεται πάνω στην εφηβεία του παιδιού σας, καλό είναι να σκεφτείτε ρεαλιστικά.

Nα συμφωνήσετε με τον νέο σας σύντροφο ότι θα στηρίζετε ο ένας τον άλλο, όχι όμως απαραίτητα ως γονείς των παιδιών που έχετε από τους προηγούμενους γάμους σας.  
O βιολογικός γονιός πρέπει να κρατήσει τις γονικές ευθύνες και να μην προσπαθήσει να μοιραστεί τη γονεϊκή εξουσία με τον νέο του σύντροφο.
Παράλληλα, να καλλιεργήσει σχέσεις κατανόησης και σεβασμού ανάμεσα στον/στη νέο/α σύζυγο και στο παιδί του.  
Ανάμεσα στον/στη δεύτερο/η σύζυγο και στο παιδί από τον πρώτο γάμο είναι πολύ πιθανό να αναπτυχθεί σταδιακά τρυφερότητα και φιλία, αλλά όχι απαραίτητα και βαθιά γονική αγάπη. 

Ο βιολογικός γονιός είναι απαραίτητο να καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια ώστε να περνά χρόνο μόνος/η με το παιδί του/της και να κάνουν μαζί πράγματα που είχαν συνηθίσει να κάνουν πριν από τον νέο γάμο. 

Ακόμα κι αν ο άλλος βιολογικός γονιός του εφήβου σας έχει πεθάνει ή δεν ήταν, για άλλους λόγους, ποτέ παρών επί της ουσίας, μην βιαστείτε να επιβάλετε τον πατρικό ή μητρικό ρόλο του/της 
νέου/ας συντρόφου σας στο παιδί.

Eπιπλέον, αν ο απών γονιός μετέχει έστω και εν μέρει στην ανατροφή του παιδιού, τότε ο δεύτερος σύζυγος δεν πρέπει να αναλάβει τον ρόλο του γονιού.

Ο/Η νέος/α σύζυγος μπορεί να υποκαταστήσει το κενό της απουσίας του βιολογικού γονιού για το παιδί σας μόνο εφόσον η αντίστοιχη «θέση» είναι πραγματικά εντελώς κενή. Eίναι εύλογο ότι αυτό πρέπει να το επιθυμεί τόσο το παιδί όσο και ο νεοεισερχόμενος στην οικογένεια.

Στην περίπτωση χηρείας, η θέση του απόντα γονιού δεν υποκαθίσταται εύκολα. Tο παιδί διατηρεί αναμνήσεις από τον γονιό του και αντιδρά έντονα σε κάθε προσπάθεια αντικατά-στασης. Mπορεί να δεχτεί αρχικά το νέο πρόσωπο ως σύντροφο του γονιού που ζει, αλλά όχι και ως γονιό. 

Μην πιέζετε το παιδί σας να αποκαλεί «πατέρα» ή «μητέρα» ένα άτομο που μπήκε στη ζωή του σε με€γάλη ηλικία, ακόμα κι αν ο/η νέος/α σύζυγος το υιοθέτησε πραγματικά.

Ένας έφηβος 15 ετών δεν μπορεί ξαφνικά να πει «μαμά» μια γυναίκα που απλώς παντρεύτηκε τον πατέρα του. Tο παιδί θέλει κατά βάθος να αισθάνεται πάντα παρούσα τη βιολογική μητέρα του.

Aν το θελήσει το ίδιο, τότε μόνο θα αποκαλέσει κάποια στιγμή με δική του πρωτοβουλία «μητέρα» τη σύζυγο του πατέρα του ή «πατέρα» τον σύζυγο της μητέρας του.

Από το βιβλίο μου

παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Ο έφηβος είναι «αλλεργικός» σε συγκεκριμένες συμφωνίες μεταξύ των γονιών του. Μπορεί να επιλέξει ο ίδιος να περνά κάποιες περιόδους με τη μητέρα ή με τον πατέρα. Εξάλλου δεν έχει ανάγκη να μεταφέρει όλα τα πράγματά του από το ένα μέρος στο άλλο κάθε βδομάδα· το κινητό και ο φορητός υπολογιστής του του είναι συνήθως αρκετά. Αν διαπιστώσει ότι του δημιουργούνται δυσκολίες ή υπάρχουν διαφωνίες ή και συγκρούσεις μεταξύ των γονιών, αμέσως διαφοροποιεί το μοντέλο.

Οι προτάσεις αυτές για την επικοινωνία φυσικά εξαρτώνται από τις σχέσεις των γονιών. Δυστυχώς, εξαιτίας των συγκρούσεών τους, οι γονείς συχνά είναι ανίκανοι να καταλήξουν και να τηρήσουν μια συμφωνία που θα είναι προς όφελος του παιδιού τους και θα καταστήσει άνετη την επικοινωνία του και με τους δύο γονείς του.

Καταφεύγουν στη δικαστική οδό, όπου ο δικαστής αναγκάζεται να αποφασίσει, μέσα στη γονεϊκή καταιγίδα, τι θα εξασφαλίσει τις λιγότερες πιθανές επιπτώσεις στην ψυχική ισορροπία του παιδιού, χωρίς απαραίτητα να είναι το καλύτερο για αυτό. Έτσι, συχνά το παιδί συναντά τον γονιό που απουσιάζει με το σταγονόμετρο. Η εφαρμογή της δικαστικής απόφασης για τη ρύθμιση της επικοινωνίας δεν μπορεί να αποτρέψει τη ζημία που υφίσταται ο ψυχισμός του παιδιού όταν εκτίθεται στις διαμάχες των γονιών. Μεγάλος χαμένος είναι το παιδί, που λόγω της έκρυθμης κατάστασης δεν του δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσει, να αναπτύξει και να απολαύσει την επαφή του με τον κάθε γονιό του χωριστά. Μην ξεχνάτε, λοιπόν, είστε συνυπεύθυνοι για τα παιδιά σας, γι’ αυτό δείξτε ωριμότητα και απαλλαγείτε από το μίσος και τον θυμό για το καλό τους.   

Η κοινή επιμέλεια, μια νέα προοπτική

Τα τελευταία χρόνια οι γονείς αποφασίζουν συχνά μια μέση λύση, αυτήν της κοινής επιμέλειας. Καθορίζουν από κοινού δηλαδή τον τόπο διαμονής του παιδιού, πόσο χρόνο θα περνά με τον κάθε γονιό και πότε, τον τρόπο διαπαιδαγώγησης κ.ά.

Η κοινή επιμέλεια στην Ελλάδα μπορεί να συμφωνηθεί μόνο από τους γονείς και δεν επιβάλλεται από το δικαστήριο. Πρόκειται για σχετικά νέα τάση και, εφόσον το πρώην ζευγάρι έχει καλές σχέσεις, θέτει τα θεμέλια για πιο ισορροπημένη ανατροφή του παιδιού. Με την κοινή επιμέλεια έχουν και οι δύο γονείς άμεση ανάμειξη στην καθημερινότητά του και συνήθως το μοιράζονται. Οι γονείς αποφασίζουν να διατηρήσουν σχεδόν ίδιες τις συνθήκες ανατροφής του παιδιού τους, με μοναδική διαφορά ότι αυτό «μεταστεγάζεται» συχνά ώστε να μένει στα δύο σπίτια εναλλάξ και να περνά ίσο χρόνο και με τους δύο γονείς. Στις περισσότερες περιπτώσεις, βέβαια, η κοινή επιμέλεια τηρείται λιγότερο τυπικά και το παιδί περνά, π.χ., τον χειμώνα με τη μητέρα και το καλοκαίρι με τον πατέρα, ή μένει τις καθημερινές στο σπίτι της μητέρας και πηγαίνει στο σπίτι του πατέρα από την Παρασκευή το μεσημέρι μέχρι το πρωί της Δευτέρας, ή ίσως και μια ενδιάμεση ημέρα κ.λπ. Το σχήμα της κοινής επιμέλειας έχει πολλά θετικά, αλλά και αξιοσημείωτα αρνητικά στοιχεία, τα οποία οι γονείς θα πρέπει να συνυπολογίσουν στις αποφάσεις τους.

Πλεονεκτήματα
• Είναι πολύ δύσκολο να αποστασιοποιηθεί ο ένας από τους δύο γονείς και να χαθεί το ανδρικό ή γυναικείο πρότυπο από την οικογένεια, καθότι αναγκαστικά μένουν ενεργά αναμεμειγμένοι στην ανατροφή του παιδιού και οι δύο.

• Το παιδί αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά.

• Κατά κανόνα ο πατέρας παρέχει περισσότερα χρήματα για την εκπαίδευση του παιδιού, αλλά και για τη διαβίωσή του. Αναφερόμαστε στον πατέρα γιατί συνήθως εκείνος έχει μεγαλύτερο εισόδημα από την εργασία του σε σχέση με τη μητέρα. Φυσικά τα χρόνια που διανύουμε, με δεσπόζουσα την οικονομική κρίση και με την ανεργία να κυριαρχεί στις οικογένειες, αυτά μπορεί να ανατραπούν.

• Η μητέρα, που υπό άλλες συνθήκες θα είχε αποκλειστικά την επιμέλεια, όπως συνήθως συμβαίνει, αντιμετωπίζει λιγότερα προβλήματα, γιατί δεν αναλαμβάνει μόνη της και διαρκώς όλες τις οικογενειακές ευθύνες.

• Το παιδί δεν χάνει τους μισούς συγγενείς του, δηλαδή εκείνους που συνήθως αποστασιοποιούνται όταν παίρνει την επιμέλεια ο γονιός που δεν είναι συγγενής τους. • Έχουν και οι δύο γονείς χρόνο για προσωπική ζωή, γεγονός που τους διασφαλίζει μεγαλύτερη ψυχική ισορροπία και άρα τους κάνει εμμέσως καλύτερους γονείς.
• Οι οικογενειακές σχέσεις που είχε το ζευγάρι με κοινούς φίλους διαφυλάσσονται σε μεγαλύτερο βαθμό και αυτό τους παρέχει κοινωνική και προσωπική ισορροπία.

Μειονεκτήματα
• Η κοινή επιμέλεια συνεπάγεται στενή επαφή των χωρισμένων γονέων, η οποία δεν είναι πάντα εύκολη. Συχνά δημιουργούνται αφορμές για περισσότερες τριβές και τότε το καθεστώς της κοινής επιμέλειας προκαλεί οξύτερα προβλήματα στο παιδί. Ακόμα και όταν το διαζύγιο ξεκινά βατά, πολλές φορές μια νέα σχέση ενός εκ των δύο πρώην συζύγων πυροδοτεί έντονες διαμάχες και η πρώην ειρηνική κοινή επιμέλεια μεταβάλλεται σε πεδίο έντονης αντιπαράθεσης με επίκεντρο το παιδί.

• Στην κοινή επιμέλεια οι διαφωνίες σε ζητήματα ανατροφής είναι εντονότερες, γιατί οι δύο γονείς επιμένουν πολύ περισσότερο στις προσωπικές απόψεις τους. Συχνά ο καθένας από αυτούς εφαρμόζει μονομερώς τη βιοθεωρία του «στο δικό του σπίτι». Το παιδί αδυνατεί να συγκεράσει τις διαφορετικές γονεϊκές απόψεις και αναγκάζεται να λειτουργεί διαφορετικά στο σπίτι της μητέρας του και αλλιώς στου πατέρα του.

• Τα παιδιά απολαμβάνουν καλύτερο βιοτικό επίπεδο στις περιπτώσεις της κοινής επιμέλειας, ωστόσο συχνά ο πατέρας δεν καλύπτει πάντα τις ανάγκες και του άλλου σπιτιού, οπότε το παιδί περνά καλύτερα στο σπίτι του πατέρα του. Σε αυτές τις περιπτώσεις το μητρικό πρότυπο ενδέχεται να ατονήσει. Επίσης υπάρχει περίπτωση, προκειμένου ο πατέρας να ανταποκριθεί στις γονεϊκές υποχρεώσεις του, να μειώσει τις ώρες εργασίας του κι έτσι να μειωθεί το οικογενειακό εισόδημα. (Μπορεί να ισχύσει και το αντίστροφο, εφόσον η μητέρα έχει το μεγαλύτερο εισόδημα.) Βέβαια αυτά είναι υπό συζήτηση στις μέρες μας.

Από το βιβλίο μου "Οι γονείς χωρίζουν"

akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Στην εφηβεία ο ερωτισμός μπαίνει στην καθημερινότητα των παιδιών, τα αναστατώνει και επηρεάζει όλο το 24ωρό τους. Ο έφηβος μπορεί να διεγείρεται κυριολεκτικά με το παραμι-κρό ερέθισμα – με μια φωτογραφία, μια σκέψη, μια περαστική εικόνα στη διαφήμιση ενός τρόλεϊ. H επαφή με το σώμα του αυξάνει και επικεντρώνεται στα γεννητικά όργανα ή στα γενετήσια χαρακτηριστικά του.

O αυνανισμός είναι φυσιολογικός;

O αυνανισμός είναι μια φυσιολογική ανακάλυψη της εφηβείας στην οποία ωθούνται τα παιδιά από την απότομη αύξηση των ορμονών κατά τη φάση της ήβης. O έφηβος αντιλαμ-βάνεται ότι γίνεται πολύ ευαίσθητος σε κάποια χάδια ή αγγίγματα που πριν δεν τον αναστά-τωναν. Ο αισθησιασμός αυτός αναπτύσσεται κυρίως μέσω αυτοερωτικών πρακτικών. Kάποιοι έφηβοι αυνανίζονται συχνά, ενώ άλλοι σποραδικά. 

O αυνανισμός επιτρέπει στον έφηβο να εκφράσει τη σεξουαλικότητά του, ώστε να γνωρί-σει καλύτερα το σώμα του και τη διέγερση που του προκαλείται.

Συνοδεύεται γενικά από φαντασιώσεις και σεξουαλικά όνειρα που αποτελούν κατά ένα τρόπο τη νοητική προετοιμα-σία του εφήβου για τη μελλοντική σεξουαλική πράξη. Κατά την εφηβεία ο αυνανισμός λειτουργεί σαν ένας συμβιβασμός των σεξουαλικών επιθυμιών, της αδυναμίας αλλά και του φόβου στην παρούσα φάση να τις μοιραστεί και να τις υλοποιήσει με ένα σύντροφο. O αυνανισμός είναι μοναχικός και προκαλεί ικανοποίηση στο σώμα, όμως σε αρκετούς εφήβους αναμειγνύεται με συναισθήματα ενοχής λιγότερο ή περισσότερο πιεστικά.

Δυστυχώς ακόμα και σήμερα, έστω και σε περιορισμένο βαθμό, εξακολουθούν να υφίστανται οι κοινωνικές και οικογενειακές προκαταλήψεις σχετικά με τον αυνανισμό, προκαλώντας συναισθήματα ντροπής σε όποιον κάνει αυτή την πράξη.

Ωστόσο ο έφηβος, χωρίς ενοχές, οφείλει να αποδεχτεί τον αυνανισμό ως ένα στάδιο πριν από τη δημιουργία μιας συναισθημα-τικής σχέσης η οποία θα τον συμπληρώνει. Aν είναι δύσκολο να μιλήσει με τους γονείς του για τον αυνανισμό, μπορεί να το κάνει με τον γιατρό του. Aυτός θα τον καθησυχάσει λέγοντάς του πόσο φυσιολογική είναι αυτή η εμπειρία. Πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι σε καμία περίπτωση ο αυνανισμός δεν προκαλεί φυσικές ή ψυχικές διαταραχές. Θεωρήστε τον αυνανισμό ως ένα θετικό στάδιο στην ανάπτυξη της σεξουαλικότητας του εφήβου σας.

Και κυρίως δεν πρέπει να τον τιμωρείτε ή να τον εμποδίζετε.   

Αγόρια και κορίτσια 
Όταν οι έφηβοι και των δύο φύλων αρχίζουν να αφυπνίζονται ερωτικά, αυτό τους αναστατώ-νει, αλλά και τους ευχαριστεί με πρωτόγνωρο τρόπο. Mερικοί, ωστόσο, νιώθουν ενοχές για τις νέες ορμές και τις κρύβουν.

Συζητήστε με τα παιδιά σας

• Καθησυχάστε τον έφηβό σας (κορίτσι ή αγόρι) πως όσα νιώθει είναι φυσιολογικά.

• Εξηγήστε στο αγόρι σας ότι μπορεί να έχει και νυχτερινές εκσπερματίσεις. H ονείρωξη είναι ένας αυτόματος τρόπος ανακούφισης του σώματος. Πρέπει να καταλάβει ότι δεν είναι κάτι κακό, ούτε ανθυγιεινό. 

• Τονίστε στην κόρη σας ότι οι εκκρίσεις δεν είναι κάτι «βρόμικο», αλλά αποτελούν ουσιαστικά ένα λιπαντικό υλι€κό που παράγει το σώμα για τη διευκόλυνση της ερωτικής επαφής. Tα κολπικά υγρά εξάλλου δεν οφείλονται πάντα στην ερωτική διέγερση. Παράγο-νται και κανονικά, ώστε ο κόλπος να είναι πάντα υγρός.

• Καλό είναι να γνωρίζετε ότι πολλά παιδιά αυνανίζονται συχνότερα όταν έχουν άγχος εξαιτίας κάποιου προβλήματος που αντιμετωπίζουν ή καλούνται να χειριστούν, παρά επειδή νιώθουν πραγματική ερωτική επιθυμία· ο αυνανισμός δηλαδή αποτελεί μια διέξοδο. Εξετάστε αν μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να εντοπίσει και να αντιμετωπίσει αυτά που το πιέζουν. 

• O αυνανισμός κάποιες φορές ενοχλεί τους γονείς, είναι όμως κάτι φυσιολογικό και δεν πρέπει να έχουν απορριπτική στάση απέναντι στο παιδί ούτε να του προκαλούν ενοχές.

• Όταν η διέγερση συμβαίνει σε λάθος στιγμή –λ.χ. μέσα στην τάξη– ο έφηβος νιώθει τρομερή αμηχανία. Συμβουλέψτε τον, αν του συμβεί κάτι τέτοιο, να προσπαθήσει να σκεφτεί κάτι άλλο για να ξεχάσει την εικόνα που του προκάλεσε τη διέγερση.

Από το βιβλίο μου

παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Tα όρια χρειάζονται για κάθε τομέα, όπως για το διάβασμα, την εμφάνιση, το φαγητό, τη συμπεριφορά στο σπίτι, στο σχολείο, στις συντροφιές κ.λπ. Γι’ αυτό αποφασίστε ποιοι τομείς είναι ουσιαστικοί και τοποθετηθείτε με σαφήνεια.

Τι σας προτείνω

Aξιολογείτε και επανεξετάζετε σε τακτά χρονικά διαστήματα –λ.χ. κάθε 2-3 μήνες– τα όρια που έχετε θέσει στο παιδί σας σε διάφορους τομείς, ακόμα κι αν δεν έχετε αφορμές. Συνή-θως οι ελευθερίες αυξάνονται και τα όρια μειώνονται. Mερικές φορές όμως χρειάζεται το αντίθετο. Tα όρια που είχατε για την ώρα που θα πηγαίνει για ύπνο το καλοκαίρι λ.χ. πρέπει να αλλάξουν τώρα που το παιδί ξυπνά νωρίς για το σχολείο. Ίσως χρειαστεί να περιοριστούν κάποιες ελευθερίες αν προσέξατε ανώριμη συμπεριφορά, ή αντίθετα να διευρυνθούν αν διαπιστώσατε εκ μέρους του καλή συνεργασία. Kάποια άλλα όρια μπορεί να παρουσιάζουν διακυμάνσεις για άλλους λόγους. Aν, για παράδειγμα, χάσατε τη δουλειά σας, το χαρτζιλίκι του παιδιού πρέπει να περιοριστεί, ώστε να συμμετέχει κι εκείνο στις περικοπές που πρέπει να αντιμετωπίσετε όλοι μαζί.

• Διερευνήστε τι κάνουν οι άλλοι γονείς συνομήλικων παιδιών για να διαπραγματευτείτε κάτι ανάλογο με την κόρη ή τον γιο σας – λ.χ. για την επιστροφή από τη βραδινή έξοδο.

• Aν γενικά διαπιστώσετε μεγάλες αποκλίσεις σε σχέση με τα όρια που θέτετε εσείς, αναρω-τηθείτε γιατί.

Mπορεί να συμβαίνει ένα από τα εξής:

α. Tο παιδί σας είναι πολύ ανώριμο ή, αντίθετα, εξαιρετικά ώριμο.

β. Eίστε πολύ αυστηροί ή πολύ χαλαροί.

γ. Όλοι οι άλλοι γονείς είναι υπερβολικά αδιάφοροι ή αυστηροί. Προσπαθήστε να κατα-λάβετε τι από τα τρία ισχύει.

•Προτιμάτε όχι ιδιαίτερα αυστηρούς κανόνες, ώστε να έχετε αρκετές πιθανότητες να γίνουν σεβαστοί. Aν, για παράδειγμα, πείτε στο 14χρονο παιδί να παίξει το αγαπημένο του ηλεκτρονικό παιχνίδι για μισή ώρα το ΣΚ, είναι πιθανό ότι δεν θα το τηρήσει. Aποφασίστε εξαρχής ποιο όριο είναι ανεκτό για σας και συζητήστε το μαζί του.

• Όταν το παιδί παραβιάζει τους κανόνες, πρέπει να εφαρμόσετε οπωσδήποτε τις συνέπειες στις οποίες έχετε συμφωνήσει και τις γνωρίζει το παιδί σας. Mην εξαντλείτε όμως την αυστηρότητά σας.

• Mην απειλείτε με συνέπειες που δεν θα εφαρμόσετε.

• Σε γενικές γραμμές η τακτική είναι να μην επιβάλλετε ποτέ κανόνες και συνέπειες που μπορεί να το οδηγήσουν σε απόγνωση. O λόγος είναι ότι ο έφηβος που νιώθει να ασφυκτιά μπορεί να λειτουργήσει εντελώς απρόβλεπτα. Aν κατά τη γνώμη σας το παιδί σας αντιμε-τωπίζει κάποιο σοβαρό κίνδυνο, πρέπει να πάρετε οπωσδήποτε μέτρα. 

• Aφήστε κάποιους τομείς χωρίς όρια, ώστε να αισθάνεται πως σε κάποιες σφαίρες δραστη-ριοτήτων είναι ελεύθερο. Mπορεί να είναι, λ.χ., η μουσική, το χτένισμα, το σκου€λαρίκι ή οι βαθμοί σε ένα δευτερεύον μάθημα. 

• Συζητήστε με το παιδί σας τι σκέφτεται να κάνει αν κάποιοι άλλοι του ζητήσουν να παρα-βιάσει, λ.χ., τη συμφωνία σας για την ώρα της επιστροφής. Ίσως του είναι πιο εύκολο να πει ότι είναι προσωπική του επιλογή να επιστρέφει νωρίς για να ξεκουράζεται. Θα νιώθει έτσι πιο υπεύθυνο, αλλά θα ανοίγει και κύκλο συζητήσεων και διαπραγματεύσεων με την παρέα του. 

• Aν ο έφηβός σας καταπατά συνεχώς τα όρια, αναλογιστείτε για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.

Aν δυσκολεύεστε στην επικοινωνία μαζί του, αναζητήστε βοήθεια από ειδικό.

Από το βιβλίο μου

παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

http://akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

H εφηβεία αποτελεί την ηλικία από τα 10 μέχρι και τα 19 χρόνια σύμφωνα με την Παγκό-σμια Οργάνωση Υγείας. Συνοδεύεται από διάφορες και συχνά έντονες σωματικές, ορμονικές και ψυχοσυναισθηματικές αλλαγές. Χωρίζεται σε τρεις σημαντικές περιόδους, η καθεμιά από τις οποίες παρουσιάζει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. 

H πρώιμη από τα 10 ως τα 13 χρόνια, όπου ο έφηβος δείχνει αμηχανία, ανασφάλεια ή ντροπή, ιδίως με τις αλλαγές στο σώμα του και με τα πρωτόγνωρα ερωτικά συναισθήματα που αρχίζουν να αναδύονται. Αναζητά την παρέα με συνομηλίκους του ίδιου φύλου. Κάποιες φορές αντιδρά με ξεσπάσματα που δυσκολεύουν τους γονείς.

Η μέση από τα 14 ως τα 17, όπου εμφανίζονται αντιδράσεις ή και συγκρούσεις με τους γονείς: Ο έφηβος αναζητά την ταυτότητά του. Διεκδικεί την ελευθερία του. Αρνείται πλέον να τους ακολουθεί σε οικογε-νειακές συγκεντρώσεις, οι φίλοι γίνονται εξαιρετικά σημαντικοί για αυτόν και οι πρώτοι έρωτες και οι απογοητεύσεις είναι πραγματικότητα.

Η όψιμη από τα 17 χρόνια μέχρι τα 19, ίσως και λίγο πιο μετά, όπου ο έφηβος ξεκαθαρίζει και σταθεροποιεί την εικόνα για τον εαυτό του, κάνει σχέδια για το μέλλον, ξεκινά τη σεξουαλική του ζωή, ενώ η σχέση με τους γονείς του μπαίνει σε νέα βάση.  H έναρξη της εφηβείας είναι σχετικά εύκολο να καθοριστεί, γιατί αντιστοιχεί στις πρώτες ενδείξεις της ήβης, τις πρώτες εκφράσεις δηλαδή των χαρακτηριστικών του φύλου που αποκαλούνται δευτερογενή, και τοποθείται χρονικά γύρω στα 10-13 χρόνια. 

H ήβη είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και ορίζεται ως το σύνολο των βιολογικών και ανατομικών αλλαγών που καταλήγουν στο σώμα του ενηλίκου και στην ικανότητα αναπαρα-γωγής. Οι μεταμορφώσεις αυτές αφορούν το σώμα και, κυρίως, την ανάπτυξη των οστών, των γεννητικών οργάνων και του εγκεφάλου, και διαρκούν για μια περίοδο 5-6 χρόνων κατά μέσο όρο.

H ηλικία στην οποία αρχίζουν οι αλλαγές δεν συμπίπτει σε όλα τα παιδιά· ούτε η διάρκεια της κάθε φάσης είναι ίδια για το καθένα. Στα κορίτσια ξεκινά μετά τα 8 χρόνια και στα αγόρια λίγο αργότερα, μετά τα 9, συνήθως όμως από τα 10-13 χρόνια. Tο παιδί σας μέσα σε πολύ λίγα χρόνια θα μεταμορφωθεί, από παιδάκι που χαμηλώνατε το βλέμμα για να το κοιτάξετε, σε ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι που μπορεί να σας περνάει ένα κεφάλι.

Aπό τη μια στιγμή στην άλλη θα του κάνουν τα ρούχα σας, τα ξυριστικά σας, τα καλλυντικά σας, και σίγουρα το πορτοφόλι σας… 

Όλα αλλάζουν μέσα του και γύρω του –το σώμα του, οι συναισθηματικοί του δεσμοί, τα ενδιαφέροντά του– χωρίς να μπορεί να έχει την παραμικρή βεβαιότητα για το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών.

Aν παρατηρήσετε, θα διαπιστώσετε ότι ο έφηβος φαίνεται πάντα λίγο πολύ μπερδεμένος· από τη μια επιθυμεί να μεγαλώσει κι από την άλλη νοσταλγεί την παιδική του ηλικία, έχει ανάγκη να επιβεβαιωθεί αλλά ταυτόχρονα φοβάται να συγκρουστεί με τον εξωτερικό κόσμο κ.λπ. Aυτές οι αντιφάσεις τού προκαλούν μια εσωτερική ένταση ή πόνο χωρίς πραγματικά ο ίδιος να γνωρίζει γιατί. Ως αντίδραση, καταφεύγει συχνά στην απόσυρ-ση, την απομόνωση, τη θλίψη, ή σε συμπεριφορές παράξενες για μας τους μεγάλους, οι οποίες δεν είναι παρά προσπάθειες να αποφορτιστεί από τις πιέσεις.

Tο σύνολο αυτών των αντιφάσεων που εμφανίζονται μπορεί να συνοψιστεί σε ένα μόνο παράδοξο, στην επιθυμία του εφήβου να «αρπάξει» από τους ενηλίκους τη δύναμη που του λείπει προκειμένου να αντισταθεί στην επιθυμία του για αυτονομία και επιβεβαίωση. Oι πληροφορίες που αφορούν τις αλλαγές που προκαλούνται στο σώμα κατά την ήβη είναι γνωστές στους σύγχρονους εφήβους κυρίως από τις συζητήσεις μεταξύ τους, από τις παρέες τους, από τους γονείς τους, από τα MME κ.λπ.

Ο έφηβος παρατηρεί ταυτόχρονα ότι έχει διαφοροποιηθεί ο τρόπος που του συμπεριφέρονται οι άλλοι, δηλαδή οι γονείς, το ευρύτερο περιβάλλον αλλά και οι καθηγητές στο σχολείο του. Συχνά δυσκολεύεται να ερμηνεύσει σωστά τη συμπεριφορά όχι μόνον των μεγάλων αλλά και των συνομηλίκων του. Ίσως παρεξηγεί απλά αστεία θεωρώντας τα προσβλητική συμπεριφο-ρά, είναι εύθικτος και εκνευρίζεται με το παραμικρό.

Aυτό ίσως είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι της ανατροφής, δεδομένου ότι πολλοί μεγάλοι δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι να ερμηνεύουν τους λόγους που «έχουν γενικά τα νεύρα τους», τι κρύβει ο θυμός ή πώς θα αμβλύνουν μια κατάσταση με ένταση χωρίς να καταπνίξουν τα συναισθήματά τους.

Το παιδί όμως καλό είναι να κατορθώσει να μάθει να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του, ώστε να καταφέρει σταδιακά να «διαβάζει» τα συναισθήματα των άλλων, γιατί από αυτή την ικανότητά του θα εξαρτηθούν οι κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις του.

Από το βιβλίο μου

παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Oι έξοδοι και οι παρέες
Aπό τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να κυκλοφορεί μόνο του, ξεκινούν και οι έντονες ανασφάλειες των γονιών. Πώς θα συμπεριφερθεί σε περίπτωση που αντιμετωπίσει πρόβλημα;

Προσέχει διασχίζοντας τον δρόμο; Mήπως κάποιος από την παρέα του συναναστρέφεται με «περίεργους τύπους» και βρεθεί το παιδί μπλεγμένο;

Aν αντί για καφέ αποφασίσει με τα παιδιά της παρέας του να πιουν μπίρες;

Aν ανεβούν σε μηχανάκι που οδηγεί ένα από τα παιδιά που έχει πιει;

Aν μεθύσει και δεν ξέρει τι κάνει;

Aν τα άλλα παιδιά καπνίζουν και το παιδί μου αποκτήσει κακές συνήθειες που δεν έχει ως τώρα;

Aν τα άλλα παιδιά βρίζουν και έχουν κακή συμπεριφορά, θα την «κολλήσει» και το δικό μου.

Aν τα παιδιά στην παρέα του δεν διαβάζουν, το παιδί μου θα παρατήσει κι αυτό το διάβασμα και θα πέσουν οι βαθμοί του.

Kάποια στιγμή τα παιδιά αυτονομούνται αρκετά ώστε να βγαίνουν έξω με τους φίλους «μόνα τους», χωρίς τους γονείς. H κοινωνική αυτονόμηση ξεκινά από τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να πηγαινοέρχεται μόνο του στο σχολείο και στο φροντιστήριο των ξένων γλωσσών ή σε άλλες δραστηριότητες στη γειτονιά.

Σταδιακά απαιτεί να πάει μόνο του και σε έναν φίλο ή σε μια φίλη. Στη συνέχεια ζητάει να πάει μόνο του στο σινεμά ή σε πάρτι. Kαι κάποια στιγμή το παιδί πηγαίνει πλέον παντού «μόνο του».

Τι σας προτείνω

Kαλό είναι να συμφωνήσετε με τον έφηβό σας σχετικά με τις εξόδους του.

• Στις πρώτες εξόδους του να επιδιώξετε να υπάρχει μια διακριτική επίβλεψη από σας ή άλλο γονιό εναλλάξ.

• Συμφωνήστε ώστε στις εξόδους του να έχει πάντα το κινητό του ενεργό. Tο ίδιο ζητήστε να κάνει και ο καλύτερός του φίλος, ώστε σε ώρα ανάγκης να μπορούν εναλλακτικά να χρησιμοποιήσουν το κινητό του φίλου ή της φίλης τους.

• Aν ο έφηβος πρόκειται να πάει κάπου όπου υπάρχουν πιθανότητες να «ξεφύγει», λ.χ. να πιει σε ένα κλαμπ. Συζητήστε μαζί του για το θέμα του αλκοόλ και τον τρόπο που θα το διαχειριστεί. Πολλοί γονείς πανικοβάλλεστε, επιδιώκετε λοιπόν να συνοδεύει το παιδί σας έστω ένας έφηβος μεγαλύτερης ηλικίας από το συγγενικό ή φιλικό σας περιβάλλον.

Ωστό-σο η λύση αυτή δεν αποτελεί πανάκεια καθώς δεν μπορεί να είστε βέβαιοι για την ωριμότη-τα και την υπευθυνότητά του. Kαμιά φορά τα όρια και οι συμφωνίες είναι δύσκολο να τηρηθούν ακόμα και από πολύ υπεύθυνα παιδιά. Παράλληλα, είναι πιθανό τα μεγαλύτερα παιδιά με τα οποία συναναστρέφεται ο έφηβός σας να λειτουργούν ως πρότυπο μίμησης.

• Να θυμάστε ότι τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στις επιρροές της παρέας τους κυρίως από τα 12 μέχρι τα 15. Aυτή την τριετία νιώθουν μια έντονη ανάγκη να ανήκουν κάπου και είναι η φάση κατά την οποία μπορεί να «κολλήσουν» σε λάθος συντροφιές και συνήθειες.

• Tέλος, όταν ο έφηβος ξεκινήσει να βγαίνει έξω, καλό είναι να γνωρίζετε όλα τα μέλη της συντροφιάς και όχι μόνο ένα δύο.

Προτρέψτε τον να καλέσει τους φίλους σπίτι σας ώστε να τους γνωρίσετε κάπως καλύτερα.

Από το βιβλίο μου

Παιδιά στην εφηβεία Γονείς σε κρίση

http://akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Στη διάρκεια της εφηβείας είναι πιθανό να εμφανιστούν αρκετές διαταραχές που σχετίζονται με το σώμα μας και ειδικά με τα κιλά μας. Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό οι έφηβοι να έχουν μία αντικειμενική εικόνα του σώματός τους και του βάρους τους. Ωστόσο όπως φαίνεται αρκετοί και κυρίως οι υπέρβαροι θεωρούν πώς το βάρος τους είναι φυσιολογικό, γεγονός που τους αποτρέπει από το να κάνουν κάτι για να αντιμετωπίσουν τυχόν προβλήματα.

Αυτό μάλιστα φάνηκε και από έρευνα που έγινε από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

Οι ερευνητές συνέλεξαν στοιχεία για περίπου 5000 εφήβους 13-15 ετών οι οποίοι κλήθηκαν να δώσουν την άποψή τους για το βάρος τους. 73% από αυτούς είχαν φυσιολογικό βάρος, 20% ήταν υπέρβαροι και 7% παχύσαρκοι. Ωστόσο το 40% των υπέρβαρων ή παχύσαρκων δήλωσαν πώς έβρισκαν τα κιλά τους φυσιολογικά ενώ το 0,4% δήλωσε ότι θεωρούσαν πώς ήταν λιποβαρείς.

Πάνω από το 80% αυτών που είχαν υγιές βάρος διέγνωσαν σωστά ότι δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα με τα κιλά τους. Ωστόσο 7% από αυτούς πίστευαν πώς ήταν παχύτεροι από το κανονικό ενώ 10% πίστευαν πώς ήταν ελαφρύτεροι απ’ ό,τι έπρεπε. Τακορίτσιαμάλισταήτανπιοπιθανόναθεωρούνπώςήτανπαχύτερααπ’ ό,τι στην πραγματικότητα σε σχέση με τα αγόρια.

Η λάθος εκτίμηση για το βάρος μας μπορεί να οδηγήσει σε διατροφικές διαταραχές (νευρική ανορεξία, βουλιμία κ.λπ.) αλλά και σε διαταραχές του μεταβολισμού, στην αύξηση του κινδύνου για εμφάνιση χρόνιων ασθενειών, κάποιων μορφών καρκίνου κ.λπ.

Γι’ αυτό ο ρόλος των γονιών αναδεικνύεται κρίσιμος για ακόμα μία φορά καθώς πρέπει από νωρίς να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αποκτήσουν όχι μόνο ένα υγιές σώμα αλλά και μια υγιή εικόνα γι’ αυτό.

http://psychcentral.com

Το άρθρο επιμελήθηκε η Αλεξάνδρα Καππάτου

ΕΦΗΒΕΙΑ

Kατά την εφηβεία τα παιδιά βρίσκονται αντιμέτωπα με πολλές αλλαγές και απαιτήσεις και το άγχος γίνεται πολύ τακτικός επισκέπτης στην καθημερινή τους ζωή.

10 Tρόποι διαχείρισης του άγχους

1. Εκπαιδεύστε το παιδί να αξιολογεί τα στρεσογόνα γεγονότα. Με αυτό τον τρόπο μετριάζει το αίσθημα της απειλής.

2. Προτρέψτε το να λέει «Θα τα καταφέρω». Όσο απλοϊκό κι αν σας φαίνεται, η επανάληψη μιας θετικής φράσης πολλές φορές λειτουργεί θετικά.

3. Είναι σημαντικό να επιμερίζει τα καθήκοντα που του φαίνονται τεράστια σε μικρότερα τμήματα ώστε να τα αντιμετωπίζει πιο εύκολα.

4. Να εστιάζει την προσοχή του στο πρόβλημα και όχι στα συναισθήματα που του γεννά.

5. Να βεβαιώνεστε ότι το παιδί σας έχει «φορτωθεί» τόσα όσα αντέχει και ότι επιπλέον του περισσεύει χρόνος για να είναι παράλληλα και έφηβος.

6. Προτρέψτε το να έχει μικρές «διαφυγές». Aν νιώθει πολύ άγχος, ίσως χαλαρώσει τηλεφω-νώντας σε κάποιον φίλο ή ακούγοντας για λίγο μουσική.

7. Eνθαρρύνετε τις αθλητικές δραστηριότητες, χωρίς όμως να το πιέζετε. Oι έφηβοι που αθλούνται έχουν καλύτερες επιδόσεις σε όλους τους τομείς – στους βαθμούς, στις κοινωνικές σχέσεις κ.λπ.

8. Προσέχετε όσο μπορείτε τη διατροφή του. Aν πίνει καφέδες, καθιερώστε στο σπίτι τη χρήση ντεκαφεϊνέ.

9. Όταν το κορίτσι ή το αγόρι παρεκτρέπεται από το άγχος του, λέγετέ του ήρεμα και αποφασιστικά: «Πάψε να μου μιλάς άσχημα, γιατί ούτε σ’ εσένα αξίζει να φέρεσαι έτσι ούτε σ’ εμένα αξίζει να μου φέρονται με τέτοιο τρόπο». Όσο περισσότερο εξοργίζεστε με έναν έφηβο τόσο περισσότερο ανατροφοδοτείτε τη δική του οργή και το άγχος του.

10. Zητήστε του να κλείσει τα μάτια και να φανταστεί ότι βρίσκεται σε έναν πολύ όμορφο χώρο, καλοκαίρι στην παραλία ή σε ένα γήπεδο (ανάλογα με τις προτιμήσεις του). Xωρίς να «φύγει» από εκεί, ζητήστε του να επανεξετάσει το πρόβλημα, λ.χ. το τεστ ή το ραντεβού. Mήπως όταν νιώθει όμορφα, αισθάνεται συγχρόνως ότι το πρόβλημά του «μικραίνει»;

Πότε είναι ανησυχητικό

Aν το παιδί σας παρουσιάζει κάποια από τα παρακάτω συμπτώματα για διάστημα μεγαλύτερο του ενός μήνα, καλό είναι να αναζητήσετε τη βοήθεια κάποιου ειδικού:

• αποφεύγει συστηματικά να μείνει μόνο του·

• εκφράζει αγωνία όταν δεν είναι κοντά του ο ένας από τους δύο γονείς·

• φοβάται διαρκώς για την ασφάλεια της οικογένειας ή προσωπικά τη δική του·

• παραπονιέται συχνά για πόνους στην κοιλιά, πονοκεφάλους και άλλα ψυχοσωματικά προβλήματα·

• αποφεύγει καινούριες γνωριμίες·

• παρουσιάζει εμμονές, δηλαδή επαναλαμβάνει τις ίδιες σκέψεις ή κινήσεις (πλένει διαρκώς τα χέρια του, ελέγχει πολλές φορές αν έχει όλα τα βιβλία στη σάκα του)· • παρουσιάζει κάμψη στη σχολική επίδοση·

• έχει συχνούς εφιάλτες·

• δείχνει μελαγχολικό·

• εξομολογείται ότι «θέλει να πεθάνει»·

• εκφράζεται βίαια και επιθετικά·

• απειλεί συχνά ότι «θα σηκωθεί να φύγει από το σπίτι»·

• πίνει, καπνίζει ή παίρνει ναρκωτικά

· • δείχνει ακραία σεξουαλική δραστηριότητα·

• γενικά παρουσιάζει ασυνήθιστη συμπεριφορά.

Για να βοηθήσετε το παιδί σας, πρέπει να είστε και οι ίδιοι πολύ καλά ενημερωμένοι.

Ίσως εξάλλου χρειάζεστε κι εσείς βοήθεια, προκειμένου να υποστηρίξετε τον έφηβό σας.....

Aπό το βιβλίο μου

"Παιδιά στην εφηβεία - Γονείς σε κρίση"

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin