Ιουνίου 24, 2018

ΕΦΗΒΕΙΑ

Τα παιδιά πρέπει να αποφασίζουν το επάγγελμα που ίσως ασκούν για όλη τους τη ζωή σε μια ευαίσθητη και όχι ιδιαίτερα ώριμη ηλικία. Πολλές επιλογές τους εκφράζονται στα 16, ενώ άλλες εκφράζονται με πάθος από το δημοτικό και ξαφνικά αλλάζουν στα 17. Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς όταν το παιδί ακόμα «το σκέφτεται» ή είναι αναποφάσιστο ή έχει επιλέξει όμως τελικά δεν πέρασε στη σχολή που ονειρευόταν; Μπορούν να προσφέρουν πολλά όσο το παιδί είναι μικρό –κυρίως αυτοπεποίθηση, γνώσεις, εμπειρίες και επιλογές- αλλά και όταν μεγαλώνει και βρίσκεται στην τελική ευθεία. Αν κάτι δεν πάει καλά στις κρίσιμες εξετάσεις για τα ΑΕΙ, το παιδί αισθάνεται μετέωρο, ακόμα και αν έφταιγε η δική του αμέλεια να διαβάσει. Τότε χρειάζεται και πάλι τους γονείς του.

Επαγγελματικός προσανατολισμός

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς

Τα παιδιά καλούνται στην εφηβεία να αποφασίσουν «τι θα κάνουν στη ζωή τους» και αυτή η κρίσιμη απόφαση είναι αρκετά δύσκολη τόσο για τα ίδια, όσο και για τους γονείς τους –οι τελευταίοι χρειάζεται συχνά να πουν τη γνώμη τους και να κατευθύνουν συμβουλευτικά το γιο ή την κόρη τους.

Η επιλογή του επαγγέλματος δεν εξαρτάται μόνο από τις ικανότητες του ατόμου. Πολλοί άλλοι παράγοντες μπαίνουν στο παιχνίδι αυτής της απόφασης. Η στιγμή που επιλέγει το παιδί τον κλάδο που θα ακολουθήσει είναι μια ιδιαίτερα σπουδαία στιγμή επειδή θα είναι «επιλογή ζωής». Πρέπει λοιπόν να μετριαστεί το περιθώριο λάθους. Πρόκειται για μια ευθύνη, για μια ενεργητική επιλογή που θα απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του μέλλοντος του παιδιού και ενδεχόμενα να καθορίσει ένα τρόπο ζωής, ένα κοινωνικό περιβάλλον και ένα οικονομικό και πολιτισμικό επίπεδο.

Γενικά οι έφηβοι γνωρίζουν κάπως καλά μόνον τα επαγγέλματα των γονιών τους και των γονιών των φίλων τους ή των συγγενών τους. Για τα άλλα επαγγέλματα συνήθως δεν έχουν καμία σφαιρική εικόνα ή «γνώση από μέσα» και έχουν μια καθαρά θεωρητική άποψη, παρότι νομίζουν ότι τα γνωρίζουν αρκετά.

Για να επιλέξουν όμως σωστά, πρέπει να γνωρίσουν τις πιθανές διαφορετικές επιλογές σε αρκετό βάθος. Επίσης πρέπει να είναι αρκετά ώριμα ώστε να ξέρουν ότι επιλέγουν τρόπο ζωής πιθανόν για πάντα.

Πώς και πότε επιλέγει επάγγελμα το παιδί και πώς μπορεί ο γονιός ή ο ειδικός να βοηθήσει
Για την επαγγελματική επιλογή των παιδιών έχουν διατυπωθεί διάφορες επιστημονικές απόψεις. Σήμερα όλα συγκλίνουν στην άποψη ότι η επιλογή επηρεάζεται σημαντικά από τα βιώματα που είχε το παιδί σε πολύ τρυφερή ηλικία ενώ καθοριστικό ρόλο έχει και η σχέση του με την οικογένεια και οι επιρροές που δέχεται από τις συντροφιές του από τη μέση εφηβεία και μετά.

Η «ονειρική φάση» των επαγγελμάτων ουσιαστικά έχει αρχίσει από το νηπιαγωγείο, όπου τα παιδιά φαντάζονται ότι είναι πριγκίπισσες, δασκάλες, γιατροί ή ήρωες και το πλαίσιο στο οποίο οραματίζονται τον εαυτό τους είναι τελείως φαντασιωσικό. Αυτό σταδιακά αποδυναμώνεται, αλλά δεν εξαφανίζεται.

Στις αρχές της εφηβείας και περίπου στις ηλικίες 11-14 ετών παρατηρείται η επικέντρωση του παιδιού στις ραγδαίες αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα του και πολλές φορές το ξεπερνούν. (χαρακτηριστικά φύλου, ορμονικές, συναισθηματικές αλλαγές κλπ. Σταδιακά το παιδί αισθάνεται την ανάγκη να ανεξαρτητοποιηθεί από τους γονείς, να πειραματιστεί και να τους αμφισβητήσει προκειμένου να δομήσει την προσωπική του ταυτότητα. Στην πορεία αυτή η παρέα των φίλων είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία, είναι μάθημα ζωής και η συμμετοχή του σε ομάδα συνομηλίκων παιδιών, είναι καθοριστικής σημασίας για τον έφηβο. Όπως γίνεται αντιληπτό λοιπόν, ο έφηβος μέχρι και τα 16 του χρόνια (μάλιστα σε κάποια παιδιά και πιο μετά) έχει να διαχειριστεί σημαντικά στάδια της ανάπτυξής του όπως τις σωματοψυχικές αλλαγές, την ανάδυση της σεξουαλικότητας του, τη δόμηση της ταυτότητάς του κλπ. Περνά από το νου του βέβαια και η πιθανή επαγγελματική του επιλογή, που ωστόσο είναι κυρίως διερευνητική και διστακτική.

Από τα 16 χρόνια το παιδί μπαίνει στην τρίτη φάση της εφηβείας και αρχίζει να το απασχολεί πιο πολύ το επαγγελματικό ζήτημα. Εκτός των προηγούμενων θεμάτων που πρέπει να συνεχίσει να διαχειρίζεται –δηλαδή τις αλλαγές στο σώμα του, στον ψυχισμό, την τάση ανεξαρτησίας από τους γονείς, την ένταξη στις συντροφιές των συνομηλίκων του, τη δόμηση προσωπικής ταυτότητας κ.λπ.- πρέπει τώρα να εντάξει στον προβληματισμό του και το σχεδιασμό του μέλλοντός τους, τον τρόπο που θα ενταχθεί στην κοινωνία των ενηλίκων με ρεαλιστικά κριτήρια .

Σε αυτή τη φάση η επιλογή του εφήβου έχει άμεση σχέση με την αυτοεκτίμηση που διαθέτει. Για ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση όλα τα επαγγέλματα ίσως φαίνονται «βουνά» γιατί φοβάται ότι δεν θα τα βγάλει πέρα σε κανένα. Πρέπει λοιπόν να τονωθεί η αυτοπεποίθησή του με κάθε τρόπο, όχι τόσο για να βρει δουλειά, όσο για να ελπίζει ότι θα μπορεί να βρει στη ζωή του γενικά την ικανοποίηση.

Έρευνες δείχνουν ότι το παιδί μπορεί να στραφεί πιο εύκολα σε επαγγέλματα που είναι συγγενή με τις δραστηριότητες που το ενδιαφέρουν στον ελεύθερο χρόνο του. Αυτά που το παιδί επιλέγει με δική του πρωτοβουλία ως δραστηριότητα δείχνουν συχνά τη φυσική τάση ενός παιδιού προς ένα επαγγελματικό χώρο

Τα ρεαλιστικά κριτήρια για την επιλογή επαγγέλματος είναι πάντως τα εξής τέσσερα:

 η έφεση ή η ικανότητα ή το ταλέντο ή η επιδεξιότητά του παιδιού

τα ενδιαφέροντά του –κανείς δεν είναι καλός σε ένα επάγγελμα που δεν τον κεντρίζει

τα πρακτικά ζητήματα –χρόνος, χρήμα κ.λπ.

η προσωπικότητα του παιδιού γενικά –αν είναι φιλόπονο ή της ήσσονος προσπάθειας, εσωστρεφές ή πολύ δυναμικό κ.λπ.

Τι να διαλέξει;

Τα παιδιά είναι φυσικό να ταλαντεύονται. Λίγα είναι εκείνα που έχουν αποφασίσει τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι πολλοί άνθρωποι αλλάζουν επάγγελμα στα 35 τους επειδή δεν βρίσκουν δουλειά στον τομέα τους ή επειδή απλά δεν τους γεμίζει πλέον η δουλειά τους και θέλουν να ασχοληθούν με κάτι άλλο. Οι σπουδές μας δεσμεύουν συνήθως για όλη μας τη ζωή, αλλά δεν αποτελούν και ισόβια καταδίκη όταν ανακαλύπτουμε ότι δεν μας εκφράζει στην πράξη η επιστήμη που επιλέξαμε. Κατά συνέπεια το παιδί δεν πρέπει να αγχωθεί ότι με ό,τι επιλέξει θα πρέπει να ζήσει για όλη του τη ζωή. Αυτό είναι το καλύτερο και το πιθανότερο. Εντούτοις, θα μπορεί να αλλάξει γνώμη στην πορεία και να επιλέξει έναν συγγενή κλάδο που να το εκφράζει περισσότερο ή και ένα πολύ διαφορετικό.

Βοηθήστε το να διερευνήσει τι σημαίνουν στην πράξη τα επαγγέλματα που του αρέσουν. Όταν καταλήξει σε ένα κλάδο, βρείτε κάποιον φίλο ή φίλη σας που να ασκεί αυτό το επάγγελμα και ζητήστε του τη χάρη να περάσει το παιδί σας μαζί του 1-2 μέρες στη δουλειά –έτσι το παιδί θα δει το επάγγελμα στην πράξη. Συζητήστε επίσης για να δείτε αν θα βγάλει εύκολα έναν αξιοπρεπή μισθό ή κέρδος από αυτή τη δουλειά, ποιές είναι οι προοπτικές στο μέλλον κ.λπ.

Τι επηρεάζει τις επιλογές του έφηβου

-Το παιδί και ο έφηβος έχουν πάντα όνειρα και είδωλα που θα ήθελαν να ακολουθήσουν τα χνάρια τους π.χ. κάποιους τραγουδιστές, αθλητές κλπ. Τις περισσότερες φορές όμως το παιδί συνειδητοποιεί μόνο του ότι πρέπει να κάνει πιο ρεαλιστικές επιλογές.

-Το περιβάλλον και οι γονείς επηρεάζουν σημαντικά το παιδί με τον τρόπο τους και με τη ζωή τους, αλλά όχι απόλυτα. Αρκετοί γονείς θα ήθελαν για παράδειγμα τα παιδιά τους να ακολουθήσουν κάποιο επάγγελμα που θα επιθυμούσαν οι ίδιοι επειδή πιστεύουν ότι θα ήταν καλύτερη επιλογή για αυτά. Εντούτοις αυτό δεν σημαίνει ότι πράγματι αυτή η επιλογή είναι η καλύτερη για το παιδί ούτε ότι το παιδί απαραίτητα θα επηρεαστεί αρκετά ώστε να την επιλέξει. Αν επηρεαστεί, δεν είναι βέβαιο ότι θα ευημερήσει, γιατί ίσως υποκύψει στις πιέσεις των γονιών του και ανακαλύψει αργά ότι αυτό το επάγγελμα «δεν του κάνει».

-Συχνά ο έφηβος επιλέγει κάποιο επάγγελμα για να ικανοποιήσει τους γονείς του αφήνοντας κατά μέρους την επιθυμία του . Είναι πιθανό να προσαρμοστεί και να επιτύχει . Όμως δεν είναι σπάνιο το αντίθετο δηλαδή ή να μην τα πάει καλά, ή να έχει πλήρη αδιαφορία και σε κάποιες περιπτώσεις να σταματήσει τις σπουδές.

-Υπάρχουν νέοι που επιλέγουν ένα δρόμο κυρίως για να εναντιωθούν στους γονείς τους και να επιβεβαιωθούν. Φτάνουν δηλαδή από αντίδραση στο άλλο άκρο.

-Συχνά ο νέος και η νέα προσανατολίζονται σε ένα επάγγελμα που θεωρείται πολύ ενδιαφέρον στην ομάδα των φίλων τους ή σε σπουδές που είναι της μόδας ή θέλουν να σπουδάσουν ό,τι και οι φίλοι τους. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν θα χάσουν τους φίλους αν επιλέξουν κάτι που αρέσει στους ίδιους ακόμη και αν οδηγεί σε ένα διαφορετικό δρόμο από της παρέας τους. Έχει σημασία το παιδί να αποφασίσει με βάση εκείνο που ενδιαφέρει το ίδιο, γιατί οι φίλοι του δεν θα είναι στον ίδιο χώρο ούτε θα αντιμετωπίσουν το 5ωρο ή το 12ωρο που θα αντιμετωπίσει το ίδιο για να επιβιώσει επαγγελματικά μέσα από την καριέρα που επιλέγει.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς

 Όταν πια ο έφηβος είναι στο λύκειο είναι απαραίτητο να ενημερώνεται από το σχολείο ή από ένα επαγγελματία επαγγελματικού προσανατολισμού για τις διαφορετικές επιλογές που υπάρχουν.

Οι γονείς δεν πρέπει να διστάσουν να φέρουν το παιδί τους σε επαφή με κάποιον φίλο τους ώστε αυτό να μπορεί να εκθέσει σε εκείνον όλες τις απορίες του για το συγκεκριμένο επάγγελμα που ενδιαφέρεται να ασκήσει.
Πρέπει να υπάρχει διάλογος στην οικογένεια για αυτό το θέμα. Για να υπάρχει διάλογος, οι γονείς πρέπει να θυμόνται ότι πρόκειται για τη ζωή του παιδιού τους και όχι τη δική τους. Πρέπει να συνειδητοποιούν τι ακριβώς περιμένουν από το παιδί τους και να μιλούν μα ειλικρίνεια. Επίσης να είναι διαθέσιμοι στο παιδί και να το ακούν πραγματικά, για να το καταλάβουν –όχι τυπικά, για να το αφήσουν απλώς να μιλήσει. Πρέπει να ακούν το παιδί τους με ανοιχτό μυαλό.
Οι γονείς οφείλουν να υποστηρίξουν τον νέο ή τη νέα στην απόφασή τους.

· Αν ο απόψεις γονιών και παιδιών είναι αντίθετες και η επικοινωνία γίνεται όλο και πιο δύσκολη, τότε προτού η επικοινωνία διακοπεί τελείως, καλό είναι να απευθυνθεί η οικογένεια σε έναν ψυχολόγο που είναι ειδικευμένος στον επαγγελματικό προσανατολισμό.

 Οι γονείς ας μη λησμονούν ότι ακόμα κι αν η ειδικότητα που επιλέγει το παιδί τους δεν έχει ιδιαίτερη ζήτηση, ίσως η ικανοποίηση που θα αντλεί αύριο από την άσκηση του επαγγέλματός του να αποδειχθεί σημαντικότερη από τις πιθανόν καλύτερες οικονομικές απολαβές άλλων ειδικοτήτων.

Όταν το παιδί δυσκολεύεται πολύ

Αυτά που στέκονται εμπόδια στην επαγγελματική ωρίμανση και τις κρίσιμες επαγγελματικές αποφάσεις, στέκονται εμπόδια στην ολοκλήρωση της ζωής του παιδιού εν γένει, σε όλους τους τομείς. Όταν τα παιδιά διαχειριστούν τις τραυματικές εμπειρίες τους, συχνά βρίσκουν κουράγιο να επιδιώξουν τους επαγγελματικούς στόχους που πραγματικά τα κεντρίζουν και αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

http://www.akappatou.gr

 

ΕΦΗΒΕΙΑ

Οι φοβίες είναι πολύ συχνές. Λίγοι άνθρωποι δεν έχουν υποφέρει από αυτές κάποια στιγμή της ζωής τους.

Φοβία ονομάζουμε τον παράλογο, ισχυρό φόβο που νιώθει ο έφηβος για καταστάσεις, αντικείμενα, πρόσωπα ή ζώα και που έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγει με υπερβολές ό,τι τον φοβίζει. Ο έφηβος αναγνωρίζει ότι ο φόβος του είναι υπέρμετρος και αδικαιολόγητος, όμως δεν μπορεί να τον ελέγξει.

Αποτελούν μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού και εξαφανίζονται συχνά στη συνέχεια, αλλά μπορεί να επανεμφανιστούν και να πάρουν νέες μορφές, πολύ πιο σημαντικές, στην εφηβεία. Προκειμένου να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, καλό είναι να γνωρίζετε ότι περίπου ο ένας στους 5 εφήβους παρουσιάζει ένα είδος φοβίας. Όμως μόνον ο ένας στους εκατό εκδηλώνει ιδιαίτερα έντονο πρόβλημα που απαιτεί άμεση βοήθεια από ειδικό.

Οι φοβίες μπορεί να είναι πολλών ειδών. Οι πιο γνωστές είναι αυτές που επικεντρώνονται σε κάτι, όπως λχ. στα μικρά ζώα, τις αράχνες, το αίμα, τις ασθένειες, ή πολύ μεγαλύτερες, όπως ο φόβος της τρέλας, ο φόβος των επαφών με νέα πρόσωπα, η αγοραφοβία κλπ.

Οι έφηβοι ανάλογα με την ηλικία και την προσωπικότητά τους όταν έρχονται σε επαφή με το φοβογόνο αντικείμενο ή με τη συνθήκη που πυροδοτεί τη φοβία, αντιδρούν με διάφορους τρόπους: με ταχυπαλμία, τρεμούλα, ιδρώνουν, δυσκολεύονται να αναπνεύσουν, νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο κλπ. Πολλές φορές η φοβία τους εκδηλώνεται με πονοκεφάλους ή πονόκοιλους.

Συνήθεις φοβίες

Η κοινωνική φοβία χαρακτηρίζεται από τον υπερβολικό φόβο που κατακλύζει το άτομο όταν πρέπει να μιλήσει μπροστά σε άλλους, όταν τον ρωτήσουν κάτι στη τάξη, όταν τον συστήσουν, όταν τον πειράξουν, όταν κοιτά κάποιον στα μάτια, όταν συναντά άτομα με εξουσία κλπ. Ο έφηβος φοβάται ότι οι άλλοι θα τον κριτικάρουν και θα τον αξιολογήσουν . Συνήθως αποφεύγει κάθε κοινωνική κατάσταση που θα του προκαλέσει άγχος και κλείνεται στον εαυτό του.

Επίσης σχετικά συνήθης σε σύγκριση με άλλες είναι η αγοραφοβία, κατά την οποία παρατηρούνται αγχώδεις εκδηλώσεις όταν ο έφηβος εκτίθεται σε μέρη ή καταστάσεις που του φαίνεται δύσκολο να ξεφύγει, όπως σε ανοιχτούς χώρους όπου θεωρεί ότι είναι αβοήθητος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγει να κυκλοφορεί μόνος του και να βρίσκεται μακριά από τους γονείς του που του παρέχουν ασφάλεια.

Μια άλλη φοβία που συναντάμε στους έφηβους είναι η δυσμορφοφοβία κατά την οποία οι έφηβοι παρουσιάζουν έντονες αντιδράσεις άγχους γιατί θεωρούν ότι είναι παραμορφωμένοι, ή ότι έχουν δυσμορφία σε ένα μέλος του σώματός τους, με αποτέλεσμα να κλείνονται στον εαυτό τους, να αποφεύγουν να βγαίνουν έξω, γίνονται καχύποπτοι με τους άλλους, κλπ.

Αντιμετώπιση

Οι φοβίες, αντιμετωπίζονται με διάφορους τρόπους αλλά συνήθως με συνδυασμό θεραπειών.

Είναι σημαντικό ο έφηβος να μην αποφεύγει εκείνο που φοβάται, αλλά όχι με πίεση και εξαναγκασμό και δίχως τη βοήθεια ειδικού. Όπως αποδεικνύεται από έρευνες, οι φοβίες αντιμετωπίζονται με πολύ καλά αποτελέσματα με τη γνωσιακή θεραπεία. Ο έφηβος εκτίθεται στο φόβο του κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες και έτσι νιώθοντας ασφαλής, μαθαίνει να βρίσκει άλλους τρόπους αντίδρασης σε ό,τι τον φοβίζει ή τον αγχώνει. Σιγά-σιγά ο φόβος του μειώνεται, και μπορεί να ελέγχει το άγχος ακόμα και όταν είναι μόνος. Ο έφηβος μαθαίνει να ξεχωρίζει τις ρεαλιστικές σκέψεις από τις μη ρεαλιστικές και αποκτά έναν έλεγχο στις σκέψεις που τον βασανίζουν Καμιά φορά χρειάζονται και αντικαταθλιπτικά ή αγχολυτικά φάρμακα.

-Αν διαπιστώσετε ότι ο έφηβός παρουσιάζει κάποιες φοβίες, ενημερωθείτε γι’ αυτές όσο πληρέστερα μπορείτε
-Μιλήστε του και προτρέψτε τον να εκφράσει ό,τι αισθάνεται
-Ζητείστε άμεσα βοήθεια από ειδικό ψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο
-Τονώστε την εμπιστοσύνη του στον εαυτό του και διαβεβαιώστε τον ότι θα ξεπεράσει το πρόβλημα με τη βοήθεια σας
- Ίσως πρέπει να εκπαιδευτείτε κι εσείς όχι μόνον για να αντιδράτε σωστά στις ανησυχίες του παιδιού αλλά πιθανόν και στις δικές σας. Πολλές φορές πίσω από ένα παιδί που παρουσιάζει φοβίες κρύβεται ένας γονιός με παρόμοιες δυσκολίες
-Ζητήστε του, σε συνεργασία με τον ειδικό που το παρακολουθεί, να «εξασκηθεί» σαν να κάνει πρόβα σε συνθήκες που το αγχώνουν.
-Προτρέψτε το να έχει φίλους και μάλιστα, αν τους εμπιστεύεται, να τους μιλήσει για τις δυσκολίες του. Θα βοηθούσε στις δύσκολες στιγμές να το στηρίζουν ψυχολογικά
-Μάθετε στο παιδί να βάζει όρια και να στηρίζει τις επιθυμίες του. Επίσης βοηθούν σε πολλαπλά επίπεδα οι αθλητικές δραστηριότητες.

http://www.akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Το παιδί σας, είτε πρόκειται για τις εξόδους με τους φίλους του, είτε για τα μαθήματα του σχολείου σας λέει ψέματα. Έχετε δοκιμάσει με το καλό να του πείτε ότι δεν είναι σωστό αυτό που κάνει, το έχετε απειλήσει με τιμωρία χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αναρωτιέστε πώς πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Συζητήστε αναλυτικά με το παιδί σας σχετικά με τη συνήθεια του να λέει ψέματα και ρωτήστε το γιατί υιοθετεί αυτή τη συμπεριφορά.

Ακούστε το με προσοχή ακόμα κι αν δε συμφωνείτε.

Διαβεβαιώστε το ότι το αγαπάτε παρ’ ότι δε σας αρέσει η τακτική του. Να θυμάστε ότι κάτω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβεται κάτι.

Να καταστήσετε σαφές ότι στην οικογένεια σας το ψέμα πάντα θα αντιμετωπίζεται σα σοβαρό παράπτωμα.

Εξηγήστε στο παιδί τις επιπτώσεις που υφίσταται κάποιος όταν λέει ψέματα.

Ρωτήστε το αν έχει αντιληφθεί ότι λέγοντας ψέματα πληγώνει αυτούς που αγαπά.

Τονίστε του ότι αυτοί που ψεύδονται κάνουν περίπλοκη τη ζωή τους γιατί φοβούνται μήπως μαθευτεί η αλήθεια και έλθουν τα πάνω κάτω.

Συχνά η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου γιατί καλύπτουν το ένα ψέμα με άλλο και βρίσκονται σε δύσκολη θέση γιατί δε μπορούν να θυμηθούν τι είπαν στον καθένα.

Βλάπτουν τελικά τον εαυτό τους επειδή δεν έχουν το θάρρος να αναγνωρίσουν την αλήθεια των ενεργειών τους. Έτσι αυτό που πετυχαίνουν είναι να μειώνουν την αυτοεκτίμησή τους.

Οι ψεύτες συνήθως είναι μοναχικοί: απομονώνονται προκειμένου να αποφεύγουν τις ερωτήσεις από αυτούς στους οποίους είχαν πει ψέματα.

Όσο πιο συχνά λένε ψέματα τόσο πιο πιθανό είναι να τα πιστέψουν και οι ίδιοι.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι ψεύτες ξεγελούν τον ίδιο τον εαυτό τους. Γιατί τα ψέματα δε διαρκούν και οι ψεύτες δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο θέλουν να πιστεύουν.

Μιλήστε λεπτομερώς για την εμπιστοσύνη, δώστε στο παιδί έναν κατάλογο με πράγματα που θα το ωφελήσουν όταν το εμπιστεύεστε.

Ρωτήστε το αν θα ήθελε να αλλάξει.

Διαβεβαιώστε το ότι θα είσαστε δίπλα του σε αυτή την προσπάθεια και ότι σκοπεύετε να αποκαταστήσετε την εμπιστοσύνη με σκοπό να δώσετε μια ευκαιρία ώστε να δημιουργηθεί μια ειλικρινής σχέση μεταξύ σας χωρίς δυσπιστία.

Μην αισθάνεστε ενοχή για τον τρόπο που το μεγαλώσατε, όλοι οι γονείς κάνουν λάθη. Το βασικό είναι να τα εντοπίζουν και να έχουν τη διάθεση και τη δυνατότητα να τα διορθώνουν.

Προσοχή! Όταν το ψέμα είναι το βασικό μέσο επικοινωνίας με τον έφηβο πρέπει να αναζητήσετε βοήθεια από ψυχολόγοΛέει ψέμματα ..

http://www.akappatou.gr

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η εφηβεία είναι μια περίοδος που δημιουργεί συχνά στην οικογένεια δυσκολίες και συγκρούσεις. Ο προβληματισμός για τους κανόνες, την πειθαρχία, την ελευθερία, την εμπιστοσύνη, τις ευθύνες βρίσκεται στο προσκήνιο και οι γονείς προβληματίζονται για το πού αρχίζουν και πού σταματούν τα όρια των εφήβων. 

Η εφηβεία είναι η περίοδος της μετάβασης από την παιδική στην ώριμη ηλικία κι έχει για κέντρο της την ήβη. Σαν όρος δηλαδή, αφορά στο σύνολο των ψυχικών λειτουργιών που συντελούνται επί τη ήβης (= εφηβεία) για να μπορέσει το άτομο να ενσωματώσει ψυχικά τις μεγάλες αλλαγές που προκύπτουν απ' αυτήν. Τα όρια της χρονικά είναι αρκετά ασαφή. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας το σώμα αλλάζει, δημιουργώντας ορμές και επιθυμίες. Συχνά αυτές τις επιθυμίες ο έφηβος δεν καταφέρνει να τις συνειδητοποιήσει αλλά και να τις ελέγξει, με αποτέλεσμα να του προκαλούν εκρήξεις είτε βίας είτε αδυναμίας μπροστά σ' αυτό που θα ήθελε με τη φαντασία του να πραγματοποιήσει αλλά δεν είναι ικανός ακόμα. Στην πραγματικότητα η εφηβεία είναι μία ανακατάταξη: οι μεταβολές σε σχέση με το σώμα συμπαρασύρουν και μεταβολές σε σχέση με τους άλλους και τον κόσμο στο σύνολό του, πρωτίστως όμως οδηγούν τον έφηβο στη δημιουργία ταυτότητας για να σταθεί, σύντομα, στον κόσμο των ενηλίκων. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο προκαλεί στους πιο πολλούς γονείς ανησυχία. Οι φόβοι είναι πάνω κάτω κοινοί σε όλους τους γονείς: οι «κακές παρέες», τα ναρκωτικά, οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, οι χαμηλοί βαθμοί.

Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να βάλουμε τα όρια;

Καταρχήν, γιατί δεν ξέρουμε ποια είναι. Συχνά οι γονείς ρωτούν τι είναι σωστό και τι δεν είναι. Τι επιτρέπεται σε κάθε ηλικία και τι απαγορεύεται, μέχρι ποια ώρα πρέπει να είναι έξω το βράδυ, πότε πρέπει να αρχίσει την σεξουαλική του ζωή. Φαίνεται ότι υπάρχει έντονη ανάγκη για κάποιες σταθερές αξίες ή πρακτικές συμβουλές Υπάρχουν απόψεις που υποστηρίζουν ότι τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν τελείως ελεύθερα, δημιουργείται συχνά υπερβολικός φόβος από μας τους ειδικούς σχετικά με τα ψυχικά τραύματα των παιδιών. Αυτό οδηγεί σε έλλειψη αυτοπεποίθησης και εμπιστοσύνης των γονιών σε παιδαγωγικά θέματα.
Τα όρια παίρνουν πολλές φορές ένα αρνητικό νόημα. Ακούγοντας όρια το μυαλό πηγαίνει στην τιμωρία, στην αποθάρρυνση, στην απαγόρευση, στον ηθικό περιορισμό, στη διαρκή άρνηση ή στον έλεγχο, στην πίεση. Αυτό συνήθως προέρχεται από εμπειρίες που έχουμε ζήσει στη δική μας οικογένεια, με τους δικούς μας γονείς, που μπορεί να μας επέβαλαν πολύ αυστηρούς κανόνες και άκαμπτα όρια
Θέτουμε αυστηρά όρια στα παιδιά επειδή θέλουμε να τα προφυλάξουμε από «άσχημες» εμπειρίες. Επειδή δεν αντέχουμε να τα δούμε να πονούν, να πληγώνονται ή να απογοητεύονται. Μ' αυτό τον τρόπο όμως τους στερούμε τη δυνατότητα να σταθούν στα πόδια τους, να μάθουν να παίρνουν αποφάσεις, να κάνουν επιλογές. Μ' αυτό τον τρόπο τους στερούμε τη δυνατότητα να ζουν στην πραγματικότητα. Όποιος αφήνει να περάσουν τα παιδιά μόνο τα ευχάριστα και τα θετικά της καθημερινότητας, ελαχιστοποιεί τις εμπειρίες τους και περιορίζει την ποικιλία των γεγονότων της ζωής. Τα παιδιά νιώθουν ευτυχία μόνο αν έχουν βιώσει και ξεπεράσει και κάποιες δυσάρεστες και δύσκολες καταστάσεις.
Φοβόμαστε ότι, αν θέσουμε όρια, θα γίνουμε δυσάρεστοι στα παιδιά και ίσως χάσουμε την αγάπη τους.
Βάζουμε όρια που εμείς δεν τα τηρούμε. Για παράδειγμα, απαγορεύουμε στον έφηβο - πολλές φορές με αυστηρό τρόπο - να καπνίζει ενώ εμείς καπνίζουμε.

Η κατάλληλη στιγμή

Πολλές φορές, θυμόμαστε τα όρια μόνο όταν αυτά ξεπερνιούνται, δηλαδή πάνω στον καβγά, στην ένταση ή στη διαφωνία. Αυτή φυσικά, είναι η χειρότερη στιγμή για να θεσπιστούν κανόνες, και οι έφηβοι είναι βέβαιο ότι δεν τους λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους. Αντίθετα, οι πιθανότητες να λειτουργήσουν αντιδραστικά είναι πολύ αυξημένες. Η καλύτερη στιγμή, είναι η ουδέτερη, χαλαρή ή ευχάριστη στιγμή. Τότε το έδαφος είναι πρόσφορο για να συζητήσετε με το παιδί σας τους όποιους κανόνες, ώστε να συμφωνήσετε από κοινού σε σχέση με το χαρτζιλίκι, τις εξόδους, τη χρήση του τηλεφώνου, του Η/Υ κλπ. Όταν ο έφηβος είναι ήρεμος, ενδεχομένως να δεχτεί το σφάλμα του πιο εύκολα και να είναι πιο συνεργάσιμος. Αποφεύγετε να του λέτε ότι χωρίς όρια και κανόνες μάς απειλεί το χάος, γιατί οι περισσότεροι έφηβοι έχουν θαυμάσιες σχέσεις με αυτό. Η επικοινωνία, ο διάλογος, η εμπιστοσύνη, η συνεργασία και η ευελιξία είναι μερικά απαραίτητα συστατικά στις διαπραγματεύσεις με τον έφηβό σας.

Πώς θα βάλετε κανόνες

Δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή για την εφαρμογή των ορίων. Η σχέση με τους εφήβους είναι διαδραστική και οι γονείς απαιτείται να έχουν ξεκάθαρα προσωπικά όρια, τα οποία θα είναι σαφή, συγκεκριμένα και θα διαθέτουν ευελιξία στη συζήτηση με το παιδί τους. Είναι πολύ σημαντικό να κατανοούν ότι η κοινή γραμμή μεταξύ τους είναι απαραίτητη στην εφαρμογή των ορίων. Θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα αν το παιδί δεν είχε σαφή όρια στα προηγούμενα χρόνια και ξαφνικά αποφάσισαν ότι έφθασε η στιγμή να τα επιβάλλουν. Ο έφηβος θα είναι εξαιρετικά δύσπιστος και αρνητικός. Αν, μάλιστα, ο ένας γονιός ακολουθεί διαφορετική πορεία από τον άλλον, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Επίσης, αν π.χ. ο πατέρας δεν είχε προσεγγίσει το παιδί του κατά την παιδική ηλικία, και στην εφηβεία εμφανίζεται με αυστηρότητα να βάζει όρια, πάλι αυτό θα προκαλέσει σεισμό στη μεταξύ τους σχέση. Πρωταρχικό μέλημα κάθε γονιού πρέπει να αποτελεί η επικοινωνία με τον έφηβο, και μετά να ακολουθούν οι κανόνες. 
Όρια χρειάζονται σε κάθε τομέα, ωστόσο αποφασίστε ποιοι τομείς είναι ουσιαστικοί και τοποθετηθείτε με σαφήνεια. 
Οι κανόνες πρέπει να μπαίνουν πάντα έπειτα από συζήτηση μαζί του. Δώστε του τη δυνατότητα να αναπτύξει τις απόψεις ή τις ενστάσεις του. Έχει μεγάλη σημασία να διασφαλίσετε ότι το παιδί σας αποδέχεται την όλη διαδικασία και συμμετέχει. Ξέροντας ότι ερωτήθηκε και ότι η γνώμη του υπολογίστηκε, θα νιώθει μεγαλύτερη υπευθυνότητα απέναντί σας. Aυτό δεν θα σας γλιτώσει μελλοντικά από τις παραβιάσεις των ορίων, αλλά θα τις περιορίσει. Θα προβληματίζεται περισσότερο προτού παραβεί τη συμφωνία, και όταν την παραβαίνει, θα αποδέχεται πιο εύκολα ότι έσφαλε και θα βλέπει τις συνέπειες ως αποδεκτό και φυσικό αποτέλεσμα, χωρίς να ξεσηκώνεται «για την αδικία». 
Εξηγήστε στο παιδί ότι κάθε φορά που θα παραβαίνει έναν κανόνα, θα αντιμετωπίζει και τις συνέπειες. Χρησιμοποιείτε συστηματικά τη λέξη «συνέπειες» και όχι «τιμωρία». Το παιδί από την παιδική του ηλικία έχει κατανοήσει τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Αισθάνεται, λοιπόν, ότι φέρει ευθύνη για το πιθανώς δυσάρεστο για εκείνο αποτέλεσμα, και ξέρει ότι είναι στο χέρι του να το αποτρέπει στο εξής με τη συμπεριφορά του. Η λέξη «τιμωρία», απεναντίας, έχει εξωγενή χροιά και κάνει το παιδί σας να αισθάνεται ότι του επιβάλλεστε αυταρχικά, χωρίς να συναισθάνεται το ρόλο του στην όλη διαδικασία. Αυτή η τακτική ενισχύει την αντιδραστικότητα του εφήβου. 
Διαβεβαιώστε τον ότι τον εμπιστεύεστε απόλυτα ιδιαίτερα σε ζητήματα τις που έχουν να κάνουν με τις συναναστροφές και την προσωπική του ζωή, αλλά ότι αντικειμενικά έχετε υποχρέωση να τον προφυλάσσετε από όσα δεν είναι ακόμα έτοιμος να αντιμετωπίσει. Eφόσον είναι ανήλικος, δυστυχώς ή ευτυχώς -εξηγήστε του-, φέρετε ευθύνες για ό,τι κι αν κάνει. 
Εννοείται πως οποιαδήποτε μορφή βίας είναι απαγορευτική. Όσο κι αν σας ενοχλεί η συμπεριφορά του εφήβου, προσπαθήστε να μη σηκώσετε το χέρι σας. Η βία στέλνει στο παιδί το μήνυμα πως είναι αποδεκτό να ελέγχεις τους άλλους με αυτή. 
Αξιολογείτε και επανεξετάζετε σε τακτά χρονικά διαστήματα τα όρια που έχετε θέσει στο παιδί σας σε διάφορους τομείς, ακόμα κι αν δεν έχετε αφορμές. Συνήθως, οι ελευθερίες αυξάνονται και τα όρια μειώνονται. Μερικές φορές φορές, όμως, χρειάζεται το αντίθετο. 
Διερευνήστε τι κάνουν οι άλλοι γονείς συνομήλικων παιδιών, για να παζαρέψετε κάτι ανάλογο με την κόρη ή το γιο σας, π.χ. τι ώρα ζητούν από το παιδί τους να γυρίζει το βράδυ. Αν γενικά, διαπιστώσετε μεγάλες αποκλίσεις σε σχέση με τα όρια που θέτετε εσείς, αναρωτηθείτε γιατί συμβαίνει αυτό. Μπορεί το παιδί σας να είναι πολύ ανώριμο ή -αντίθετα- εξαιρετικά ώριμο, εσείς να είστε πολύ αυστηροί ή υπερβολικά χαλαροί, ή όλοι οι άλλοι γονείς υπερβολικά αδιάφοροι ή αυστηροί. Πρέπει να ξέρετε οπωσδήποτε τι από τα τρία ισχύει. 
Μην εξαντλείτε, όμως, την αυστηρότητά σας. Οι λιγότερο αυστηροί κανόνες, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν σεβαστοί. Όταν το παιδί παραβιάζει τους κανόνες, πρέπει να εφαρμόζετε οπωσδήποτε τις συνέπειες στις οποίες έχετε συμφωνήσει και τις γνωρίζει το παιδί σας.
Αφήστε κάποιους τομείς χωρίς όρια, ώστε το παιδί να αισθάνεται πως σε ορισμένες σφαίρες δραστηριοτήτων είναι ελεύθερο. Μπορεί να είναι π.χ. η μουσική, το χτένισμα, το σκουλαρίκι ή οι βαθμοί σε ένα δευτερεύον μάθημα. 
Αν ο έφηβός σας καταπατά συνεχώς τα όρια, αναλογιστείτε για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Αν δυσκολεύεστε στην επικοινωνία μαζί του, αναζητήστε βοήθεια από ειδικό.

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Οι έφηβοι, ειδικά τα κορίτσια, αλλά σε μικρότερο βαθμό και τα αγόρια, μπορεί να μιλούν με τις ώρες στο τηλέφωνο.

Κινητό και συμβατικό «ανάβουν» κυριολεκτικά κάθε μέρα. Οι λογαριασμοί έρχονται φουσκωμένοι και οι γονείς απελπίζονται. Αλλά δεν τους ενοχλούν μόνο τα χρήματα, αναρωτιούνται παράλληλα: «Γιατί να χάνει έτσι άσκοπα τις ώρες του;» και «Πότε θα προλάβει να διαβάσει;» ή «Γιατί δεν κάνει κάτι πιο δημιουργικό;» Οι συζητήσεις άλλοτε ήρεμες τις πιο πολλές φορές όμως γεμάτες ένταση είναι πολύ συχνές στα σπιτικά. Όταν μάλιστα και το βράδυ οι έφηβοι κοιμούνται αγκαλιά με το κινητό ανταλλάσοντας μηνύματα ή μιλώντας με φίλους τους οι εντάσεις μεταξύ γονιών και εφήβων είναι συνεχείς. 

Γιατί μιλάει πολύ 

Οι τηλεφωνικές συνομιλίες αποτελούν το κέντρο της κοινωνικής ζωής των εφήβων. Ο έφηβος έχει δρομολογήσει μια πορεία «εξόδου» στην κοινωνία. Η δική του κοινωνία είναι οι συνομήλικοί του, δηλαδή οι συμμαθητές του και η παρέα του. Κατά συνέπεια, είναι πολύ λογικό να ζει όλο το 24ωρο στραμμένος προς εκείνους ή εκείνες που αποτελούν τον «κόσμο του». Όταν δεν είναι μαζί τους «εκεί έξω», τους αισθάνεται κοντά του μιλώντας στο τηλέφωνο. Το παιδί που μιλάει στο τηλέφωνο με τους φίλους του μπορεί όντως να λέει κουβέντες που για τους γονείς ανήκουν στην κατηγορία της «αερολογίας», αλλά για το ίδιο το παιδί είναι ζωτικής σημασίας : είναι η επικοινωνία «με τους δικούς του». Αυτή η συσχέτιση με τους συνομηλίκους του είναι για εκείνο πολύ δημιουργική και απολύτως απαραίτητη. 

Του είναι σαφώς πιο ευχάριστο να μιλούν με τους φίλους τους παρά να διαβάζουν μαθήματα ή να τρώνε μαζί σας. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να κλείνουν 8ωρα στο τηλέφωνο. 

Πότε είναι ανησυχητικό 


Αν παρατηρείτε ότι το παιδί δεν προλαβαίνει να διαβάσει, να κάνει μπάνιο ή να πάει στο φροντιστήριο ή και να κοιμηθεί όσες ώρες έχει ανάγκη επειδή αναλώνεται στα τηλεφωνήματα, ή αν δεν προλαβαίνετε να αντιμετωπίσετε τις δικές σας υποχρεώσεις επειδή σας καθυστερεί με τα τηλεφωνήματα του, τότε η κατάσταση πρέπει πια να ρυθμιστεί με σαφέστερους κανόνες, αλλά παράλληλα να αναρωτηθείτε και για ποιο λόγο το παιδί είναι τόσο έντονα στραμμένο σε αυτή τη μορφή επικοινωνίας. 

Μήπως δεν συναντά εξαιτίας σας ή εξαιτίας των υποχρεώσεων του καθόλου τους φίλους και τις φίλες του; Αν, πάλι, δεν φταίει αυτό, τότε μήπως υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα που απασχολεί ιδιαίτερα το παιδί σας; 

Φερθείτε διακριτικά, με στόχο όχι να ελέγξετε το παιδί, αλλά να το στηρίξετε στο πιθανό πρόβλημα που το έχει αποσυντονίσει. 

Τι πρέπει να κάνετε 


-Είναι σημαντικό να εξηγήσετε στον έφηβο τους λόγους για τους οποίους επιθυμείτε να περιορίσει τις συνομιλίες. Πρέπει να μάθει να λαμβάνει υπόψη και τα άλλα μέλη της οικογένειας και να σεβαστεί ότι έχουν το δικαίωμα να έχουν κοινωνική ζωή. 

-Να καθορίσετε τις ώρες τηλεφωνημάτων για κάθε μέλος της οικογένειας. 

-Δώστε στο παιδί τη δυνατότητα να επιλέξει πότε θέλει να αφιερώνει χρόνο στην τηλεφωνική επικοινωνία με τους φίλους του. Για παράδειγμα, αφού ολοκληρώσει τα μαθήματα του μπορεί να χρησιμοποιεί το τηλέφωνο για 30 λεπτά. 

-Συμφωνείστε μαζί του να κλείνει το κινητό κάποια συγκεκριμένη ώρα εξηγώντας του πόσο επηρεάζεται η υγεία του όταν το έχει στο μαξιλάρι, και ότι επιπροσθέτως παρεμποδίζεται ο ύπνος του. 

-Βάλτε ένα λογικό όριο στο οικονομικό θέμα. Ζητήστε από το παιδί σας να μην τηλεφωνεί μόνο εκείνο στους άλλους, αλλά να μοιράζονται τους λογαριασμούς και να του τηλεφωνούν κι εκείνοι. 

-Μη θεωρείτε λύση τη δεύτερη γραμμή. Αν μπει δεύτερη γραμμή, τότε είναι που το παιδί θα μιλά πραγματικά με τις ώρες. 

-Μη λογοκρίνετε το περιεχόμενο των συνομιλιών του παιδιού. Ακόμα κι αν πιστεύετε βαθύτατα ότι συζητιούνται ανοησίες, δεν μπορείτε να παρεμβαίνετε στις συνομιλίες του. Θα δημιουργήσετε αρνητικό κλίμα. Εξάλλου σας συμφέρει να συζητά με τους φίλους και τις φίλες του από το τηλέφωνο, παρά να μένει άλλες 2 ώρες εκτός σπιτιού σε χώρους που δεν μπορείτε να ελέγξετε. 

-Να το προτρέπετε να μιλά από το σταθερό προκειμένου να περιορίζει τη χρήση του κινητού.

 

-Τέλος μη ξεχνάτε να ενισχύετε την επικοινωνία σας με τον έφηβο.

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγο – παιδοψυχολόγο - συγγραφέα

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Είναι ένα βασικό ερώτημα που απασχολεί τον έφηβο. Η εδραίωση της ταυτότητας και η εκτίμηση που τρέφει για αυτήν είναι η βασικότερη διανοητική και συναισθηματική διαδικασία στην εφηβεία. Η περίφημη «ταυτότητα» μπορούμε να πούμε ότι αποτελείται από τα εξής:

1. Τον τρόπο που αντιλαμβάνεται ο έφηβος τον εαυτό του. Περιλαμβάνει όσα χαρακτηριστικά αποδίδει το ίδιο στον εαυτό του  αυτή τη στιγμή ή προβλέπει ως πιθανά ή δυνατά για το άμεσο ή μακρινό μέλλον. 
2. Την εκτίμηση που τρέφει   ο έφηβος για τον εαυτό του έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται ο ίδιος -δηλαδή  την αυτοεκτίμησή του, η οποία δείχνει  πόσο αισθάνεται ότι αξίζει ή πόσο εγκρίνει τον εαυτό του. Η αυτοεκτίμηση είναι επαρκής όταν κάποιος ναι μεν βλέπει τα επιμέρους μειονεκτήματά του, αλλά καταλήγει ότι τα θετικά  χαρακτηριστικά του υπερισχύουν των αρνητικών..

Η αυτοεκτίμηση που αισθάνεται ο έφηβος είναι καίρια για την υπόλοιπη πορεία του στη ζωή. Μπορεί μάλιστα να επηρεάζεται σημαντικά από τα επιμέρους -π.χ. την εξωτερική του εμφάνιση ή την  καλή επίδοσή του σε ένα άθλημα κ.λπ.  Τα σχόλια των άλλων επίσης επηρεάζουν και ίσως π.χ. όσον αφορά στην εμφάνιση του, να ενσωματωθούν  στη δική του αυτοαντίληψη  και να αισθάνεται για το άτομό του αυτό που ουσιαστικά πιστεύουν  οι άλλοι για εκείνον ή εκείνην. Η μεγάλη σημασία της εμφάνισης (φυσικής και μη) κάνει τον έφηβο να δίνει μεγάλη σημασία στα ρούχα, στα παπούτσια, στα τατουάζ, στο να «δείξει» ότι καπνίζει, στο να «δείξει» τι μουσική ακούει, στο να «δείξει» δυνατός, τολμηρός κ.λπ.

Όλα αυτά έχουν  σαν φυσική συνέπεια πολλοί έφηβοι να δείχνουν αστάθεια και  να αλλάζουν διαρκώς κάτι στην εμφάνιση ή και γενικά στις προτιμήσεις τους. Καθώς δηλαδή «ψάχνουν» την ταυτότητά τους, είναι φυσικό να πειραματίζονται σε πολλούς τομείς. Αυτό δεν αφορά μόνον ό,τι «δείχνουν» αλλά και ό,τι αισθάνονται. Η κυκλοθυμία και η αστάθειά τους  είναι φυσική συνέπεια της αναζήτησής τους.

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Συναισθηματικά και διανοητικά η εφηβεία συνεπάγεται τεράστιες αλλαγές στον κόσμο του παιδιού. Στη διάρκειά της το παιδί σας:
• Θα διαχωρίσει τον εαυτό του από εσάς προκειμένου να εδραιώσει τη δική του ατομική ταυτότητα
• Θα προσεγγίζει όλο και περισσότερο τους φίλους ή τους συνομήλικους του 
•  Θα μάθει να ελίσσεται στις διαπροσωπικές σχέσεις σταδιακά θα ανακαλύψει το «γκρίζο» και θα αφήσει πίσω του τον ασπρόμαυρο κόσμο της παιδικότητας. 
• Θα μάθει να συνεκτιμά καταστάσεις, θα εξετάζει  ένα ζήτημα από τη σκοπιά των άλλων και  θα εξάγει συμπεράσματα από τα στοιχεία που έχει.  
• Χάρη στην ανάπτυξη της ανώτερης σκέψης,  αντιλαμβάνεται την έννοια του μέλλοντος,  αξιολογεί εναλλακτικές λύσεις και βάζει προσωπικούς στόχους. 
• Αρχίζει  να εξασκείται σε κάτι παραπάνω από το «εδώ και τώρα»  Μπορεί να  παίρνει αποφάσεις.
• Καθώς αναπτύσσεται, μπαίνει και στη διαδικασία επιλογών τύπου –«ποια παρέα μου ταιριάζει » ή  «ποιο επάγγελμα μου αρέσει και γιατί», «ποια μουσική λέει κάτι» κ.ο.κ.. 
• Μέχρι το τέλος της εφηβείας θα μπορεί να  αναλάβει τις υποχρεώσεις του ενηλίκου

Άλλα παιδιά ωριμάζουν γρηγορότερα και άλλα αργότερα. Όσα αργούν, νιώθουν μειονεκτικά έναντι των συμμαθητών τους, οπότε παρουσιάζουν περισσότερο στρες και συχνά  επιζητούν την προσοχή με ακόμα πιο ανώριμη συμπεριφορά. Πολλές φορές εξάλλου τα παιδιά δεν αισθάνονται έτοιμα  για τις απαιτήσεις γονέων ή καθηγητών,  με αποτέλεσμα σε άλλους τομείς να επιλέγουν να «μικροδείχνουν» και σε άλλους να γίνονται «μικρομέγαλα».

http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Το παιδί δυσκολεύεται να ερμηνεύσει σωστά τα συναισθήματά του, τη συμπεριφορά των ενηλίκων αλλά και την αντίστοιχη  των συνομηλίκων του.

Ίσως να παρεξηγεί απλά αστεία ως προσβλητική συμπεριφορά, να είναι εύθικτο και να εκνευρίζεται με το παραμικρό.

Πρέπει λοιπόν ο γονείς να εξοικειώσετε τον/την έφηβο από νωρίς με την ερμηνεία και τον έλεγχο των συναισθημάτων, ξεκινώντας από τα δικά του. Αυτό ίσως είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι της ανατροφής, δεδομένου ότι πολλοί «μεγάλοι» δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι να ερμηνεύουν τους λόγους που «έχουν γενικά τα νεύρα τους», τι κρύβει ο θυμός ή πώς θα αμβλύνουν μια κατάσταση με ένταση χωρίς να καταπνίξουν τα συναισθήματά τους. Όμως το παιδί πρέπει να μάθει να «διαβάζει» τα συναισθήματα των άλλων και τα δικά του σε βάθος, γιατί από αυτή την ικανότητά του θα εξαρτηθούν οι κοινωνικές και διαπροσωπικές  σχέσεις του.

  • http://www.akappatou.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

«Ελεύθερο έρωτα” προτιμούν να κάνουν οι Ελληνίδες έφηβες, χρησιμοποιώντας παράλληλα αντισυλληπτικά χάπια, ή το χάπι της επόμενης μέρας, σύμφωνα με στοιχεία, που είδαν το φως της δημοσιότητας και αφορούσαν στη σεξουαλική συμπεριφορά των εφήβων στη χώρα μας…

Ο γυναικολόγος Νικόλαος Κανακάς, απαντά σε αυτά τα στοιχεία:
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι για τους νέους που λαμβάνουν αντισυλληπτικά χάπια ή χάπι της επόμενης μέρας αντί να χρησιμοποιούν πρoφυλακτικό;
Τα αντισυλληπτικά χάπια έχουν πάρα πολλά πλεονεκτήματα. Παρόλα αυτά, δεν προφυλάσσουν καθόλου από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Το να πάρει, δηλαδή, ένα νεαρό κορίτσι αντισυλληπτικά, δεν το προστατεύσει σε κανένα βαθμό από τα νοσήματα αυτά, όπως είναι η γονόρροια, η σύφιλη, το AIDS ή η ηπατίτιδα. Μόνο το πρoφυλακτικό είναι αυτό που προστατεύει απόλυτα.
Η συνεχής λήψη αντισυλληπτικών χαπιών ή του χαπιού της επόμενης μέρας έχει παρενέργειες;
Οι παρενέργειες είναι ελάχιστες. Από τη στιγμή που γίνεται σωστή εξέταση τόσο ηπατικών ενζύμων και εξετάσεων αίματος από τρίμηνο σε τρίμηνο ή από εξάμηνο σε εξάμηνο κατά τη λήψη των χαπιών δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Σε ό,τι αφορά στο χάπι της επόμενης μέρας, αυτό που έχει ως αποτέλεσμα είναι να χαλάει εντελώς τον κύκλο.
Δεν προκαλεί κάποιο πρόβλημα στη γυναίκα, απλά χαλάει τον κύκλο. Αυτό το χάπι, βέβαια, δεν λαμβάνεται ως μέσο αντισύλληψης, αλλά όταν οι γυναίκες φοβούνται ότι έχουν μείνει έγκυες.

Φαίνεται, λοιπόν, πως οι έφηβοι φοβούνται περισσότερο το ενδεχόμενο μίας εγκυμοσύνης από το ενδεχόμενο να κολλήσουν ένα σεxουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα.
Πώς μπορεί να μειωθεί το φαινόμενο αυτό;

Η αλήθεια είναι πως γίνονται μαθήματα σεxουαλικής υγείας σε κάποια σχολεία, καλό όμως θα ήταν τα μαθήματα αυτά να γίνονται απευθείας από τους γιατρούς. Να πηγαίνουν, δηλαδή, γυναικολόγοι ή ουρολόγοι-ανδρολόγοι σε σχολεία εντελώς δωρεάν και να προσφέρουν ένα σημαντικό μάθημα.
Βέβαια, η πρώτη πηγή γνώσης είναι οι γονείς. Αυτοί πρέπει να ενδιαφέρονται και να μαθαίνουν την προστασία στα παιδιά τους

http://www.trelokouneli.gr/

ΕΦΗΒΕΙΑ

Το διαδίκτυο όλοι γνωρίζουμε ότι είναι  το εργαλείο που μας ανοίγει τις πύλες στη γνώση, στην ενημέρωση, στην επιστήμη, στην επικοινωνία και στην ψυχαγωγία.

Μας οδηγεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Είναι απαραίτητο σε όλους και φυσικά το χρησιμοποιούν και οι έφηβοι.  Σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας (ΤΕΙ Θεσσαλονίκης) κάνουν καθημερινή χρήση του  7 στους 10 Έλληνες έφηβους.

Το διαδίκτυο είναι απαραίτητο στους έφηβους γιατί τους προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες και στοιχεία (π.χ. για  εργασίες στο σχολείο) αλλά κυρίως γιατί είναι και ένας χώρος επικοινωνίας (facebook κ.λπ.) και χώρος παιχνιδιού online. Ο έφηβος θέλει σύνδεση στο διαδίκτυο επίσης για να «κατεβάζει»  μουσική, video και παιχνίδια. Μέσα σε 5 λεπτά το «ποντίκι» μπορεί να τους πάει βόλτα σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον για έναν ενήλικο, αλλά στον έφηβο μπορεί να προκαλέσει σύγχυση και άγχος. Η ταχύτητα που έχει το μέσον πολλές φορές  υποβιβάζει ή αντίθετα υπερτιμά την αξία των δεδομένων και ο καταιγισμός των πληροφοριών προκαλεί συχνά σύγχυση ακόμα και σε μία διαμορφωμένη προσωπικότητα όπως του ενήλικα.

Σε μια προσωπικότητα που είναι ακόμα υπό διαμόρφωση –όπως του παιδιού στην πρώιμη εφηβεία- αυτός ο βομβαρδισμός από πληροφορίες δεν είναι ό,τι καλύτερο. Το παιδί δεν μπορεί ακόμα να τις ελέγξει, να τις τακτοποιήσει, να τις αξιολογήσει, να τις χειριστεί κ.λπ.

Το διαδίκτυο δεν είναι μέσο που πρέπει να παίρνουμε αψήφιστα ειδικά για τα παιδιά, γιατί

 

  • προκαλεί σε αυτά μια υπολογίσιμη σύγχυση σε μια περίοδο που αυτά ούτως ή άλλως δυσκολεύονται πολύ να τακτοποιήσουν τη σκέψη τους.
  • ενέχει συγκεκριμένους κινδύνους Για τους κινδύνους από το διαδίκτυο μπορείτε να επισκεφθείτε και ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΥΝΔΕΣΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ

 

Η ασφάλεια στο διαδίκτυο είναι ένα μεγάλο ζήτημα ακόμα και για τους ενηλίκους. Όμως ειδικά για τα παιδιά που τώρα ξεκινούν τις διαδικτυακές επαφές τους, πρέπει να έχουμε κατά νου μερικά σημεία που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, όπως οι συζητήσεις στα chat rooms. Τις περισσότερες φορές αυτές είναι αθώες. Σε κάποιες περιπτώσεις  μάλιστα λειτουργούν  θετικά, γιατί διευκολύνουν πολύ τα παιδιά που  έχουν π.χ. κινητικές δυσκολίες και  γενικά δυσκολεύονται στις μετακινήσεις. Η ηλεκτρονική επαφή τους προσφέρει λοιπόν μια  διέξοδο. Εντούτοις η ανωνυμία του διαδικτύου είναι σημαντικό πρόβλημα όσον αφορά την  ασφάλεια των εφήβων αλλά και όσον αφορά στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.

Μια άλλη δυνατότητα που έχει ο έφηβος είναι να συμμετέχει σε διάφορα παιχνίδια ρόλων του διαδικτύου. Αυτά τα παιχνίδια μπορούν κάποιες φορές να διευκολύνουν την επικοινωνία με άλλα άτομα ή να αποτελούν διέξοδο. Μπορούν όμως και  να συμβάλλουν στο να κλειστεί ο έφηβος σε  έναν εικονικό κόσμο και να αναβάλλει διαρκώς την ένταξή του π.χ. στην ομάδα των συμμαθητών του, προτιμώντας την λιγότερο αγχώδη ένταξη σε μια ομάδα online παιχνιδιών.

Τρίτη δυνατότητα αλλά και πηγή πιθανών προβλημάτων είναι η ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας που προσφέρει το διαδίκτυο. Στα online παιχνίδια ή συζητήσεις έχεις ένα ψευδώνυμο και «μπαινοβγαίνεις» όποτε θέλεις. Είσαι βέβαιος ότι έχεις  απεριόριστες δυνατότητες και την επιλογή να σταματήσεις ανά πάσα στιγμή χωρίς να δώσεις αναφορά σε κανένα. Αυτή η ψευδαίσθηση παντοδυναμίας λειτουργεί άλλοτε εκτονωτικά και λυτρωτικά και άλλοτε όμως παγιδεύει. Εξάλλου όποιος από εσάς έχει τύχει να παρενοχληθεί διαδικτυακά γνωρίζει πολύ καλά ότι η προσβολή ή ενόχληση που έρχεται γραπτά, στην οθόνη του δικού σου υπολογιστή, μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, δηλαδή στο άσυλό σου, έχει πολύ μεγαλύτερη επίπτωση από άλλες, χειρότερες προσβολές που μπορεί να εισπράξεις οδηγώντας π.χ. στο δρόμο ή στην αυλή του σχολείου.

Τα παιχνίδια γενικά προσφέρουν μια χαλάρωση, χωρίς υψηλό κόστος και τα παιδιά τα παίζουν με τις ώρες. Πολλές φορές  παίζουν παιχνίδια που οι γονείς δεν θα ενέκριναν ποτέ αν γνώριζαν το περιεχόμενό τους. Όμως αυτή ακριβώς η πολύωρη ενασχόληση μπορεί και να αποτελέσει πρόβλημα εξάρτησης.

Ένα άλλο θέμα είναι οι διάφορες πιθανόν επικίνδυνες ιστοσελίδες   που το παιδί μπορεί να επισκέπτεται. Ο γονιός ελέγχει ελάχιστα τις πληροφορίες που έτσι κι αλλιώς δέχεται ο έφηβος έξω από το σπίτι στις συντροφιές του. Το διαδίκτυο μπορεί να εντείνει το πρόβλημα ακόμα περισσότερο. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει με σιγουριά αν το παιδί του πήγε σε ιστοσελίδα  που εξηγεί πως ακριβώς φτιάχνεται μια βόμβα μολότοφ. Δεν ξέρει αν πήγε σε ιστοσελίδα με προτάσεις για τρόπους αυτοκτονίας  ή σε ιστοσελίδα με περιεχόμενο πορνό.

Καλό θα ήταν λοιπόν ο γονιός να σκεφτεί πολύ καλά το όλο ζήτημα και να μην το δει σαν ένα απλό «χατίρι» του παιδιού, αλλά ούτε και να αισθάνεται οπισθοδρομικός επειδή δεν εγκρίνει την εγκατάσταση υπολογιστή στο δωμάτιο ενός 13χρονου.

 http://www.akappatou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin