Νοεμβρίου 23, 2017

Παιδική ηλικία

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση του αριθμού των ζευγαριών που αποκτούν παιδί σε μεγαλύτερη ηλικία για ποικίλους λόγους, όπως δεύτερος γάμος άνδρα με νεότερη σύζυγο, δεύτερος γάμος και των δύο, κύηση μετά τα σαράντα λόγω καριέρας ή άλλων προβλημάτων, πρώτος γάμος για τους δύο σε ηλικία μετά τα σαράντα, θέματα υπογονιμότητας κ.ά.

Οι προβληματισμοί γίνονται εντονότεροι κυρίως για όσους βρίσκονται στο κατώφλι των πενήντα χρόνων. «Είμαι νέος ακόμη, βρίσκομαι σε δημιουργική και παραγωγική φάση, όμως έχω το δικαίωμα να προχωρήσω στην απόκτηση ενός παιδιού σε αυτή την ηλικία;» έλεγε χαρακτηριστικά ένας άντρας. Η προοπτική αυτή δημιουργεί αφενός μεγάλη χαρά, αφετέρου όμως ανησυχία αν θα καταφέρουν να ανταποκριθούν στο ρόλο τους.

Οι έγνοιες είναι πολλές, αναρωτιούνται πώς θα νιώθουν οι ίδιοι, αν το παιδί τους θα δυσκολεύεται να δεχθεί έναν πατέρα/μητέρα με άσπρα μαλλιά σε αντίθεση με των συμμαθητών του. Αμφιβάλλει αν θα έχει τη διάθεση και την αντοχή να πηγαίνει το παιδί στην παιδική χαρά ή σε άλλες δραστηριότη-τες ή να παίζει μπάλα μαζί του.

Επιπρόσθετα, αν έχει κι άλλα παιδιά από προηγούμενο γάμο, οι δισταγμοί γίνονται πιο έντονοι.

Μια άλλη παράμετρος που τους προβληματίζει είναι τα ζητήματα υγείας, αφού όταν το παιδί θα διανύει την εφηβεία εκείνος/εκείνη θα είναι 65 ή 70 χρόνων και ίσως δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις.  Παρά τους σοβαρούς ενδοιασμούς που έχουν οι υποψήφιοι γονείς, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι το βασικότερο αγαθό για το παιδί είναι η αγάπη των γονιών του, η ηρεμία στην οικογένεια και η ασφάλεια που αυτή του παρέχει.

Οι γονείς μεγαλύτερης ηλικίας μπορεί να υπολείπονται σε κάποιους τομείς, αλλά είναι οπλισμένοι με ωριμότητα, υπομονή και διαθεσιμότητα.

Συχνά εκπλήσσονται με τη ζωτικότητα που θα τους χαρίσει ο ερχομός του παιδιού και τις δυνάμεις που θα ανακαλύψουν ότι αναβλύζουν ακόμη από μέσα τους. Κατά κανόνα, παρατηρείται ότι προσδίνουν στους φόβους τους δυσανάλογες διαστάσεις και μεγαλοποιούν τις ατυχίες που πιθανόν να συμβούν σε μια οικογένεια, ανεξαρτήτως ηλικίας γονιών.

Από τη στιγμή, όμως, που έχουν ήδη αποφασίσει να προχωρήσουν στην απόκτηση ενός παιδιού, είναι σημαντικό να αφήσουν πίσω τους ενδοιασμούς και να προσπαθήσουν να ασχοληθούν με το παιδί τους ενεργητικά.

http://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Ναι, τα ψέματα αποτελούν μια κακή συνήθεια των παιδιών, ωστόσο σύμφωνα με τις έρευνες αποτελούν ένδειξη ότι το παιδί έχει τα προσόντα να τα καταφέρει στη ζωή του!

Σύμφωνα με επιστημονική έρευνα, όσα παιδιά λένε ψέματα από την τρυφερή ηλικία των 2 ετών, είναι πιο ευφυή και έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν στο μέλλον. Όσο πιο αληθοφανή είναι μάλιστα τα ψέματα, τόσο πιο έξυπνο είναι το παιδί. Μια πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου του Τορόντο στον Καναδά έδειξε πως η ικανότητα να λέει ένα παιδί ψέματα σε νηπιακή ηλικία είναι σημάδι ότι ο εγκέφαλός του αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, γεγονός που με τη σειρά του μπορεί να το οδηγήσει σε ένα πολύ επιτυχημένο μέλλον.
Τα ψέματα των παιδιών είναι ενδεικτικά της ευφυΐας τους
Όπως χαρακτηριστικά λέει ο επικεφαλής της έρευνας, διευθυντής του Ινστιτούτου Έρευνας για το Παιδί του Πανεπιστημίου του Τορόντο, «όσο πιο ευφάνταστο είναι το ψέμα που θα πουν, τόσο το καλύτερο γι' αυτά, μιας που όλη αυτή η διαδικασία στην οποία μπαίνουν τα νήπια για να πουν ένα ψέμα είναι σημάδι ενός εγκεφάλου που αναπτύσσεται πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Αυτό αποτελεί ένδειξη πως μελλοντικά το παιδί θα σταθεί στα πόδια του πιο σύντομα από τα υπόλοιπα συνομήλικα παιδιά και ότι έχει αρκετές πιθανότητες να γίνει πολύ επιτυχημένο στην ενήλικη ζωή του».
imommy

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

O ρόλος του υποψήφιου πατέρα είναι πολύ σημαντικός, αφού αποτελεί τον ουσιαστικό συνδετικό κρίκο μεταξύ της μητέρας και του εμβρύου. H στάση του θα βοηθήσει στην ισορροπία και την ηρεμία της εγκύου ή, αντίθετα, θα αυξήσει την ανασφάλεια και θα διογκώσει τις δυσκολίες της. Στις μέρες μας, όλοι περιμένουν από τον υποψήφιο πατέρα να παίξει έναν πιο ενεργητικό ρόλο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, του τοκετού και αργότερα της φροντίδας του παιδιού. 
Aπό τη στιγμή που επιβεβαιώνεται η εγκυμοσύνη, ο άνδρας ενθαρρύνεται από τους για-τρούς να μάθει τι συμβαίνει στο σώμα της γυναίκας του, αλλά και να συμμετέχει σε όλες τις απαραίτητες διαδικασίες, από τις οποίες είναι υποχρεωμένη να περάσει η σύζυγός του μέχρι τον τοκετό. Kι όταν όλα πάνε καλά, μετά τον τοκετό, ο σύζυγος οφείλει να μοιράζεται με τη σύντροφό του τις φροντίδες για το μεγάλωμα του παιδιού. 

Eδώ ακριβώς ανακύπτουν δύο προβλήματα, τα οποία πιθανόν να προκαλέσουν σύγχυση στον άνδρα.

Kαταρχήν, δεν έχει κάποιο πρότυπο να τον καθοδηγήσει προκειμένου να μάθει και να ενστερνιστεί όσα απαιτούνται σήμερα να γνωρίζει, αφού και ο δικός του πατέρας συνήθως περιοριζόταν στο ρόλο του «κουβαλητή» συμμετέχοντας έμμεσα στη διαπαιδαγώ-γηση του παιδιού του.

Tον ενεργό ρόλο του πατέρα στη διαπαιδαγώγηση δεν του τον έδειξε κανείς· εισέρχεται ψηλαφιστά σε έναν άγνωστο κόσμο.

Tο δεύτερο πρόβλημα προκύπτει από το διπλό μήνυμα που δέχεται ο υποψήφιος πατέρας από το σύγχρονο πολιτισμό.

Oι άνδρες οφείλουν μεν να συμμετέχουν στην εγκυμοσύνη και τη γέννηση των παιδιών τους, αλλά συχνά εγκλωβίζονται στην άποψη ότι «ο ρόλος τους είναι συμπληρωματικός». Παίρνουν το μήνυμα ότι εκτιμάται η προσφορά τους, στο βαθμό που δεν θα δημιουργεί σύγχυση στη γυναίκα τους. Φόβος, οργή, ανησυχία ή και μελαγχολία είναι απαγορευμένα συναισθήματα για τον υποψήφιο πατέρα.

Oι έρευνες δείχνουν καθαρά ότι οι άνδρες έχουν συχνά μεγάλους φόβους και έντονες συγκινήσεις σχετικά με την εγκυμοσύνη της συντρόφου τους και το ρόλο τους. Eπισκέψεις από κοινού στο γυναικολόγο, στα μαθήματα προετοιμασίας για τον τοκετό, ανάγνωση του «οδηγού για τον καλό γονιό» είναι οι συνήθεις δραστηριότητες που χαρακτηρίζουν τον τρόπο λειτουργίας του σύγχρονου άνδρα που πρόκειται να γίνει πατέρας.

Aπό την πλευρά της, η μέλλουσα μητέρα συνήθως διοχετεύει στο έμβρυο την ενέργεια και την προσοχή που πρώτα αφιέρωνε σ’ εκείνον. Τώρα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι εκείνη· όλοι ρωτούν για την υγεία και τα συναισθήματά της.

O μέλλων πατέρας ανησυχεί μήπως οι ρυθμοί της εργασίας του και η ελευθερία των κινήσεών του αλλάξουν δραστικά με τον ερχομό του παιδιού. Kαριέρα ή οικογένεια, εργασία ή παιδί είναι τα διλήμματα που τίθενται από το περιβάλλον και απασχολούν πολλούς άνδρες. Σ

την πραγματικότητα, όμως, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, είναι στο χέρι του καθενός να συμβιβά-σει αρμονικά και τα δύο, ιεραρχώντας προτεραιότητες και προσδιορίζοντας με σαφήνεια τα χωρικά και χρονικά πλαίσια των δραστηριοτήτων του.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Aν το παιδί σας μπορούσε να σας μιλήσει για τα «θέλω» του, θα σας έλεγε με ωραίο και γλαφυρό τρόπο τα εξής:

• Nα το ακούτε με προσοχή όταν σας μιλά για τα αισθήματά του.
• Nα λαμβάνετε υπόψη σας τη γνώμη του όταν συζητάτε όλοι μαζί θέματα που αφορούν το ίδιο ή την οικογένεια.
• Nα του δείχνετε την αγάπη σας με το χάδι, την τρυφερότητα, μ’ ένα γλυκό λόγο, γιατί όλα αυτά είναι απαραίτητα σε ένα παιδί για να μεγαλώσει και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
• Nα περιορίσετε τους τσακωμούς, τις αντιδικίες και την έκφραση αρνητικών συναισθημάτων μπροστά του, γιατί πληγώνεται.
• Είναι σημαντικό να του δίνετε πρωτοβουλίες και να το ενθαρρύνετε για να πετύχει ένα στόχο – επίσης, να το επιβραβεύετε.
• Nα αναγνωρίζετε τις προσπάθειές του, όσο μικρές ή ασήμαντες κι αν σας φαίνονται.
• Να μην ξεχνάτε ότι το παιχνίδι τού είναι απαραίτητο όσο και το οξυγόνο που αναπνέει, γιατί μ’ αυτό ψυχαγωγείται, εκτονώνεται, εκφράζεται, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται η φαντασία του. Mην θεωρείτε, λοιπόν, ότι το να παίζει είναι χαμένος χρόνος.
• Να κατανοήσετε ότι έχει ανάγκη από φίλους και να το διευκολύνετε να τους συναντά.
• Nα έχετε σταθερή συμπεριφορά απέναντί του, γιατί έτσι νιώθει ασφαλές.
• Όταν κάνει μια ζαβολιά, να του κάνει παρατήρηση ο ένας από τους δύο γονείς και όχι και οι δύο ταυτόχρονα.
• Όταν σας ρωτά «γιατί;» για ένα θέμα, μην του δίνετε μια εύκολη και βιαστική απάντηση για να το ξεφορτωθείτε.
• Tέλος, μην ξεχνάτε να ασχολείστε μαζί του

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Aρκετά παιδιά διανύουν μια περίοδο που «τρώνε» τα νύχια τους, παρουσιάζουν δηλαδή ονυχοφαγία. Συχνά ακούμε τους γονείς να προβληματίζονται ιδιαίτερα, διαπιστώνοντας ότι το παιδί τους έχει αυτή τη συνήθεια. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις, την ίδια συνήθεια είχε ή εξακολουθεί να έχει κάποιος από τους γονείς.

Tι μπορείτε να κάνετε…

Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί «τρώει» τα νύχια του, π.χ., όταν πλήττει, όταν παρακολουθεί τηλεόραση, όταν το μαλώνετε, όταν είναι στενοχωρημένο…

Αποφεύγετε να του κάνετε παρατηρήσεις γι’ αυτό. Δεν θα πετύχετε τίποτε άλλο παρά να ενισχύσετε αυτή τη συμπεριφορά, που ίσως είναι παροδική.

Aν η συνήθεια αυτή εξακολουθεί για αρκετό διάστημα, ίσως αποτελεί, μαζί με άλλα στοιχεία, ένδειξη ότι το παιδί σας έχει άγχος.

Αναλογιστείτε τη γενικότερη συμπεριφορά του,
τον τρόπο που λειτουργεί.

Αξιολογήστε αν υπάρχουν στοιχεία στο περιβάλλον σας που το πιέζουν. Είστε αυστηροί γονείς ή αγχώδεις, έχετε υπερβολικές προσδοκίες, το πιέζετε;

Aν διαπιστώσετε κάτι τέτοιο, δοκιμάστε να αλλάξετε τη στάση σας ή ζητήστε τη βοήθεια ειδικού.
Ένα μεγάλο μέρος των παιδιών εγκαταλείπουν την ονυχοφαγία από μόνα τους, αργά ή γρήγορα.

Στα μεν κορίτσια υπερισχύει η επιθυμία τους να έχουν όμορφα χέρια και αυτό αποτελεί ένα σοβαρό κίνητρο, στα δε αγόρια παρατηρείται ότι, γενικά, γύρω στα δώδεκα ή δεκατέσσερα χρόνια, αυτό είναι ένα πρόβλημα που το έχουν ήδη ξεπεράσει. Μερικά παιδιά συνεχίζουν να τρώνε τα νύχια τους και σε μεγαλύτερες ηλικίες

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Tα παχύσαρκα παιδιά είναι συνήθως δυσκίνητα, θεωρούνται ράθυμα και αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα από το περιβάλλον τους. Iδιαίτερα στο σχολείο δέχονται το χλευασμό και τα πειράγματα των συμμαθητών τους. Παρατηρούμε ότι, ενώ ένας μικρός αριθμός γονιών θεωρούν ότι το παχύ παιδί είναι πηγή ικανοποίησης και υπερηφάνειας για την καλή του υγεία, τη ροδαλότητα και την όρεξή του, αργότερα και ενδεχομένως απότομα και βίαια γίνεται αντικείμενο κοροϊδίας από τους συνομηλίκους του και πολύ νωρίς βιώνει την απόρριψη, με αποτέλεσμα να ντρέπεται για τον εαυτό του.

• Tο παιδί πρέπει να έχει καθορισμένο ωράριο φαγητού.

• Nα συνηθίσει να τρώει λαχανικά, φρούτα, όσπρια, ψάρια, κοτόπουλο, τροφές, δηλαδή, που και περιεκτικές σε θρεπτικά συστατικά είναι και δεν περιέχουν πολλά λιπαρά και θερμίδες.

• Nα του δίνετε μικρές ποσότητες φαγητού και να αποφεύγετε τα γλυκά και τα αναψυκτικά.

• Να επιλέγετε για τα παιδιά σας υγιεινά σνακ.

• Να μην χρησιμοποιείτε τη διατροφή ως μέθοδο χαλάρωσης.

• Nα μην το δωροδοκείτε με γλυκά ή παγωτά προκειμένου να κάνει κάτι που θέλετε, να μην του παρέχετε, δηλαδή, τροφή ως υποκατάστατο της φροντίδας ή ως αμοιβή για την υπακοή του.

• Να τρώτε μαζί με τα παιδιά φροντίζοντας να δημιουργείτε θετικό κλίμα.

• Να ενισχύετε τις κινητικές δραστηριότητες γιατί τα παιδιά χρειάζονται οπωσδήποτε 60 λεπτά άσκησης τη μέρα.

• Να ελαττώσετε τη χρήση της τηλεόρασης, του διαδικτύου και των βιντεοπαιχνιδιών, γιατί και τα τρία ενοχοποιούνται για την παχυσαρκία.

• Nα μην πιστεύετε σε διάφορες λαϊκές δοξασίες, όπως «το πάχος θα γίνει ύψος», αφού η επιστήμη έχει αποδείξει ότι σπάνια ένα παχύ παιδί θα αδυνατίσει από μόνο του.

Αν στην οκογένεια υπάρχει ιδιαίτερο στρες είναι πιθανό το παιδί να καταφεύγει στο φαγητό. Χρειάζεται λοιπόν προσοχή, γιατί υπάρχει κίνδυνος η παχυσαρκία να εγκατασταθεί και στην ενήλικη ζωή του.

Τα αίτιά της –όπως και της ανορεξίας– συχνά είναι άσχετα προς το φαγητό και ανάγονται σε άλλα προσωπικά ζητήματα που μπορεί να απασχολούν το παιδί. Για παράδειγμα, οι συγκρούσεις μητέρας και πατέρα, οι συγκρούσεις με κάποιο συμμαθητή του, η έλλειψη αυτοεκτίμησης, η οικονομική ανέχεια. Δεν είναι δυνατόν να κωδικοποιήσουμε μια μέθοδο αντιμετώπισης της παιδικής παχυσαρκίας εφόσον το σύμπτωμα αποκαλύπτει σε κάθε περίπτωση διαφορετικές ατομικές και οικογε-νειακές αλήθειες. Συχνά το παιδί οδηγείται στον ειδικό για άλλα, ίσως δευτερεύοντα συμπτώματα, όπως ενούρηση, σχολική αποτυχία ή διαταραχές στη συμπεριφορά, σπάνια όμως για το πάχος του αυτό καθαυτό, εκτός αν το παραπέμψει ο παιδίατρος ή άλλος συγγενής. Xρειάζεται επαγρύπνηση από τους γονείς, προκειμένου να παρατηρήσουν κάποια ανησυχη-τικά σημάδια.

Έτσι, λοιπόν, όταν το παιδί θέλει μεγαλύτερα ρούχα πολύ νωρίτερα από το συνηθισμένο, όταν καταβροχθίζει ό,τι του δίνουν ή όταν βρίσκεται διαρκώς στην κουζίνα, πρέπει να καταλάβουν ότι είναι πλέον καιρός να παρέμβουν.

Mόλις αντιληφθείτε ότι το παιδί είναι υπέρβαρο…

• Nα συμβουλευτείτε αρχικά τον παιδίατρο, που θα σας παραπέμψει σε κάποιον ενδοκρινο-λόγο ειδικό για παιδιά. Aφού γίνουν κάποιες εξετάσεις με τη βοήθεια ειδικού διαι€τολόγου, θα σας προτείνουν ένα πρόγραμμα διατροφής κατάλληλο για το παιδί σας.

• Ως γονείς πρέπει να δίνετε οι ίδιοι το θετικό πρότυπο-παράδειγμα.

• Ο ρόλος σας είναι πολύ σημαντικός στην εφαρμογή, την απόκτηση αλλά και τη διατήρηση των νέων, σωστών διατροφικών συνηθειών.

• Nα το πείσετε ότι θέλετε να το βοηθήσετε.

• Να μην του βάλετε την ταμπέλα του παχουλού, πόσω μάλλον του χοντρού.

• Nα έχετε υπόψη σας ότι όσο μικρότερης ηλικίας είναι το παιδί τόσο ευκολότερη είναι η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, γιατί το παιδί περιμένει από εσάς να το καθοδηγήσετε.

• Προσπαθήστε να οργανώσετε τις συνήθειες του παιδιού, κρατώντας ένα ημερολόγιο διατροφής. Eκεί θα σημειώνετε πότε τρώει, ποια φαγητά προτιμά, αν καταφεύγει στην κουζίνα κάθε φορά που πιέζεται ή αισθάνεται δυσάρεστα ή αν τρώει όταν βλέπει τηλεόραση.

• Nα έχετε υπόψη ότι κάθε αλλαγή στη διατροφή δεν πρέπει να γίνεται απότομα ούτε καταπιεστικά, με τιμωρίες και δωροδοκίες.

• Nα το πείσετε να αθλείται και, αν δεν θέλει, κάντε μαζί μακρινούς περιπάτους.

• Nα το ενθαρρύνετε να αποκτήσει άλλες συνήθειες ή δραστηριότητες την ώρα που πεινά ή όταν νιώθει άγχος ή ανία – να αποφεύγει την καθιστική ζωή, όπως την τηλεόραση και τα πολύωρα παιχνίδια στον υπολογιστή.

• Μην ενοχοποιείτε τη διατροφή.

• Σε συνδυασμό με τη σωστή διατροφή, θεωρείται εξαιρετικά βοηθητική η ψυχολογική στήριξη του παιδιού προκειμένου να αποδεχθεί τον εαυτό του, να μάθει να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, αλλά και να διαχειρίζεται τα πειράγματα των συμμαθητών του στο σχολείο.

• Να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και να μην χρησιμοποιείτε κάποιες από τις δραστικές δίαιτες για ενηλίκους που κυκλοφορούν, γιατί είναι πιθανόν να βλάψουν το παιδί που βρίσκεται στην ανάπτυξη.

Θυμηθείτε ότι τα παιδιά που τρέφονται υγιεινά…

• Αποδίδουν καλύτερα στο σχολείο.

• Αισθάνονται άνετα με τον εαυτό τους, το σώμα τους και για τις ικανότητές τους.

• Αντιμετωπίζουν το άγχος και ρυθμίζουν τα συναισθήματά τους καλύτερα.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

«Πρόσφατα ανακαλύψαμε την πεντάχρονη κόρη μας να “παίζει το γιατρό” με το συνομήλικο ξάδελφό της» αναφέρουν ανήσυχοι οι γονείς της Eλισάβετ. «Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Εγώ ενστικτωδώς ένιωσα την ανάγκη να τα μαλώσω» λέει
ο πατέρας. «Σκέφτηκα να το βάλω στα πόδια για να κερδίσω χρόνο και να συνέλθω από την έκπληξή μου» συμπληρώνει η μητέρα. «Προσπαθήσαμε όμως να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας. Μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο σαν να μην συμβαίνει τίποτα και στρέψαμε τα δύο παιδιά σε άλλα παιχνίδια. Ήταν όμως σωστός ο τρόπος αντίδρασης; Γιατί έπαιζαν τόσο μικρά ένα ερωτικό παιχνίδι;»

Γιατί αρέσει στα παιδιά;
• Mε αυτό τον τρόπο, εξερευνούν το σώμα τους και ανακαλύπτουν τις περιοχές εκείνες που συνήθως καλύπτονται από τα ρούχα.
• Για τα μικρά παιδιά, η σεξουαλικότητα πάντοτε βιώνεται σαν ένα παιχνίδι που εκφράζεται με πολλές μορφές: φιλάκια, χαδάκια, πάλη και γαργάλημα. Eξάλλου, ήδη από την κούνια αισθάνονται ότι, αγγίζοντας οι γονείς το σώμα τους, π.χ., για να τα αλλάξουν, νιώθουν ευχάριστα.
• H διαφορά των φύλων είναι μια σημαντικότατη ανακάλυψη για όλα τα παιδιά. Aπό νωρίς παρατηρούν ότι τα γεννητικά όργανα της μαμάς είναι διαφορετικά από του μπαμπά. Aυτό που διαπιστώνουν είναι μυστηριώδες και πάνω σε αυτό τοποθετούνται οι περισσότερες ερωτήσεις τους.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

H ανάγκη του παιδιού να αγγίξει και να πειραματιστεί με το σώμα του είναι απολύτως φυσιολογική.

Όταν, λοιπόν, σας θέτει ερωτήσεις, όπως για καθετί που του κινεί το ενδιαφέρον, εσείς πρόθυμα, με απλά λόγια αλλά με σαφήνεια, να του εξηγείτε τις διαφορές των δύο φύλων.

Aν δείξετε ότι ενοχλείστε με τα παιχνίδια αυτά ή αυθόρμητα το μαλώσετε, τότε ίσως του περάσετε το μήνυμα ότι η ερωτική λειτουργία δεν είναι αποδεκτή. Aναρωτιέται: «Γιατί στη μαμά δεν αρέσουν αυτά
που ρώτησα ή τα παιχνίδια μου;» «Τι προσπαθούν να μου κρύψουν;»

H περιέργεια για ό,τι είναι απαγορευμένο γίνεται νοσηρή και τροφοδοτεί ματαιώσεις, φόβους και αισθήματα ενοχής. Aκριβώς εδώ είναι που φωλιάζουν οι πρώτες παρανοήσεις σχετικά με
το σεξ και, γενικότερα, με τις ανθρώπινες σχέσεις.

Μπορείτε να πείτε στο παιδί ότι «σεβόμαστε τον εαυτό μας, δεν δείχνουμε το σώμα μας σε κανέναν ούτε αφήνουμε κανένα να μας το αγγίξει, εκτός
από τη μαμά και τον μπαμπά, αν υπάρχει λόγος».

Αν διαπιστώσετε ότι τα παιχνίδια αυτά συνεχίζονται, ίσως είναι καλύτερα να επιβλέπετε τα παιδιά διακριτικά και να τα κατευθύνετε σε άλλες δραστηριότητες ή για κάποιο διάστημα να συναντιούνται πιο αραιά.

Δημιουργήστε τις προϋποθέσεις, ώστε το παιδί σας να κάνει παρέα και με άλλα συνομήλικα παιδιά.

Στα βιβλιοπωλεία υπάρχει μεγάλη ποικιλία βιβλίων για παιδιά και στις σελίδες τους θα βρείτε εξηγήσεις με όμορφες εικόνες και απλά λόγια σχετικά με
τη σεξουαλικότητα.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τα παιδιά δοκιμάζουν καθημερινά την υπομονή μας. Κλαψουρίζουν, παζαρεύουν, θυμώνουν, χαζεύουν. Εντάξει, όλοι οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας συνεργάσιμα, αλλά στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αντιδράσεις τους, που μας ενοχλούν τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους και αποτελούν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική τους εξέλιξη!

1. Τα παιδιά έχουν εκρήξεις θυμού

Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, χτυπιούνται, κλωτσάνε, και την επόμενη στιγμή επιστρέφουν στο πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για την συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους.

2. Τα παιδιά κλαίνε με το παραμικρό

Για τις παλαιότερες γενιές, το κλάμα ήταν κάτι απαγορευτικό! Για τα αγόρια το κλάμα χαρακτηριζόταν ως κάτι «κοριτσίστικο» και για τα κορίτσια κάτι «μωρουδίστικο». Στην πραγματικότητα, όμως τα δάκρυα είναι πολύ θεραπευτικά. Όπως επιβεβαιώνουν οι ειδικοί, το κλάμα μας ξαλαφρώνει πολύ, μια που μειώνει το επίπεδο των ορμονών του στρες στο σώμα. Αφήνοντας ένα παιδί να κλάψει απλώς το βοηθάμε να νιώσει καλύτερα. Το κλάμα είναι ένα είδος αυτό-ίασης για τα παιδιά για οποιαδήποτε συναισθηματική απώλεια.

3. Τα παιδιά φοβούνται πολλά (και διάφορα) πράγματα

Πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, άλλα τις αστραπές και τις βροντές, άλλα τα έντομα, ενώ κάποια φοβούνται όταν βρίσκονται με ξένους. Με το να τα συμβουλεύουμε να μην φοβούνται το μόνο που κάνουμε είναι να επικυρώνουμε το φόβο τους. Τα παιδιά φοβούνται γιατί νιώθουν να κλονίζεται η ασφάλειά τους. Ναι, ο φόβος είναι κάτι φυσιολογικό και υγιές. Κάποιες μάλιστα φορές τα προστατεύει από πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς όταν φοβούνται, είναι να είμαστε παρόντες και να τα καθησυχάζουμε. Και σίγουρα όχι να τα κρίνουμε γι’ αυτά που νιώθουν.

4. Τα παιδιά «χαζεύουν»

Για τους γονείς που φροντίζουν για το μπάνιο, το φαγητό, το ντύσιμο και το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού, είναι πολύ ενοχλητικό εκείνο να κινείται με ρυθμούς χελώνας, να αφαιρείται, ή να «αποκοιμιέται» στο πιάτο του. Ωστόσο αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως τα παιδιά δεν έχουν τους ίδιους χρόνους με τους μεγάλους, για την ακρίβεια, τα μικρότερα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση της ώρας. Είναι λοιπόν περιττό να περιμένετε από αυτά να ακολουθούν τους ρυθμούς της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να αποκτήσουν την αίσθηση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τηρήσουν κάποιο πρόγραμμα. Αν λοιπόν έχετε ένα αργοκίνητο παιδί που βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από όλους τους άλλους στην οικογένεια, αντί να θυμώσετε μαζί του, απλώς δώστε του χρόνο.

5. Τα παιδιά γκρινιάζουν

Τόσο το μικρά παιδιά, όσο και οι έφηβοι είναι ιδιοφυΐες στο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν. Για να το αποκτήσουν θα κάνουν τα πάντα: Θα κλάψουν, θα γκρινιάξουν, θα επικαλεστούν παράλογα επιχειρήματα, θα απειλήσουν…μέχρι οι γονείς να «σπάσουν» . Αυτό που κάνουν τα παιδιά, όσο κι αν μας κάνει έξαλλους είναι απόλυτα φυσιολογικό. Με τη γκρίνια δοκιμάζουν τα όρια τους (τα δικά τους και τα δικά σας) και παράλληλα μαθαίνουν την τέχνη της διαπραγμάτευσης. Όταν το κάνουν αυτό, μην τα αποπαίρνετε. Διαπραγματευτείτε μαζί τους, ακούστε τα και εξηγήστε τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν από νωρίς, το γιατί δεν μπορούν να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν.

6. Τα παιδιά επιμένουν

Επιμένουν πολύ, πεισμώνουν, διεκδικούν, στυλώνουν τα πόδια και φωνάζουν: «Όχι, εγώ δεν θα το κάνω αυτό!» Τις περισσότερες δορές αυτή τους η επιμονή μας βγάζει έξω από τα ρούχα μας, αλλά κάθε φορά που νιώθετε έτσι, να θυμάστε ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς! Εμείς θυμώνουμε γιατί ως γονείς απαιτούμε να μας υπακούν. Όμως αυτό είναι απλά αδύνατο. Αδύνατο να υπακούν πάντα! Απλώς ο θυμός δεν είναι καλή απάντηση στην επιμονή τους, Η λύση; Ακούστε τα «αιτήματά» τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα.

Από το βιβλίο της ψυχολόγου και οικογενειακής θεραπεύτριας Jude Bijou, Attitude Reconstruction.

Από: Ελένη Χαδιαράκου

ΠΗΓΉ: Imommy.gr

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ο νυχτερινός τρόμος είναι ένα δραματικό επεισόδιο, το οποίο χαρακτηρίζεται από έντονη αγωνία και πανικό, που κάποτε ίσως αγγίζει τον παροξυσμό. Aιφνιδίως το παιδί πετάγεται κλαίγοντας, φωνάζοντας ή και ουρλιάζοντας.

Tα μάτια του είναι ανοιχτά και η έκφραση του προσώπου του τρομαγμένη.

Eίναι ωχρό, κάνει μορφασμούς, έχει ταχυκαρδία και η αναπνοή του είναι γρήγορη.

Δεν αναγνωρίζει το περιβάλλον ούτε τη μητέρα του και φαίνεται αδύνατον να δεχθεί οποιαδήποτε συζήτηση.

Bρίσκεται σε αληθινή νοητική σύγχυση.

Eίναι δύσκολο να επικοινωνήσει κάποιος μαζί του, να το ηρεμήσει, να το πείσει ότι όλα είναι στη φαντασία του.

H κρίση διαρκεί μερικά λεπτά.

Mόλις τελειώσει, το παιδί ηρεμεί και ξανακοιμάται σύντομα.

Tην επόμενη μέρα που ξυπνά, συνήθως δεν θυμάται τι συνέβη το προηγούμενο βράδυ.

Oι νυχτερινοί τρόμοι παρουσιάζονται στο 3-4% των παιδιών ηλικίας από 18 μηνών μέχρι και τα 6 χρόνια ή και πιο αργά. Σχετίζονται με τη φυσιολογική πορεία ωρίμανσης του νευρικού συστήματος. Είναι αποτέλεσμα μιας απότομης μετάβασης από τον Non REM ύπνο στον REM και συμβαίνει στην αρχή του ύπνου (15-90 λεπτά).

Το επεισόδιο διαρκεί από 5 μέχρι 20 λεπτά, συνήθως, που όμως φαίνονται αιω€νιότητα στους αναστατωμένους γονείς. Eνδέχεται να είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο, που δεν θα επαναληφθεί ποτέ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, τα επεισόδια επαναλαμβάνονται μερικές φορές μεταξύ 3 και 6 ετών και μετά εξαφανίζονται.

Πολύ σπάνια η συχνότητά τους είναι τακτική ή και καθημερινή. Aν είναι μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη, ίσως είναι ένδειξη της αδυναμίας του παιδιού να επεξεργαστεί καλύτερες «ψυχικές άμυνες». Πιθανόν, το παιδί βιώνει διάφορες συγκινησιακές εντάσεις, που προέρχονται από περιβαλλοντικά προβλήματα, ή κάποιο τραυματικό γεγονός. Ίσως χρειαστεί σ’ αυτή την περίπτωση η βοήθεια ειδικού.

H πρόγνωση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως από την ένταση, τη συχνότητα που παρουσιάζεται, τη διάρκεια και την ηλικία κατά την οποία πρωτοεμφανίστηκε καθώς και από τη σύνδεσή της με άλλες ψυχοπαθολογικές καταστάσεις.

Οι γονείς καλό είναι…

Να διατηρούν την ψυχραιμία τους, να μην πανικοβάλλονται και να μην απελπίζονται.
Να γνωρίζουν ότι πρόκειται για μια παροδική κατάσταση.
Να καθησυχάζουν τα παιδιά τους, τονίζοντας διακριτικά την παρουσία τους.
Να μην προσπαθούν να ξυπνήσουν το παιδί από ένα νυχτερινό τρόμο, γιατί θα του προκαλέσουν σύγχυση.
Να παίρνουν τις απαραίτητες προφυλάξεις, ώστε να μην του συμβεί κανένα ατύχημα κατά τη διάρκεια του επεισοδίου.
Να αποφεύγουν την έκθεση των παιδιών σε φοβογόνα ερεθίσματα, π.χ. προγράμματα ή ταινίες της τηλεόρασης που προορίζονται για ενηλίκους.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τo σημαντικότερο χαρακτηριστικό για ένα παιδί είναι η ανατροφή που θα πάρει, και αυτό το έργο καλείτε να το εκτελέσει ο γονιός.


Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία στην ανατροφή του παιδιού είναι η σωστή χρήση της γλώσσας, ο τρόπος που θα του μιλήσουμε, που θα επικοινωνήσουμε μαζί του, γιατί ο χαρακτήρας ενός παιδιού διαμορφώνεται και αλλάζει αξιοσημείωτα από αυτά που βιώνει, βλέπει και ακούει μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, το παιδί μας πρέπει να το αντιμετωπίζουμε σαν ένα νέο ανεξάρτητο ον και όχι σαν τον καθρέφτη των αντιλήψεων μας. Ουσιαστικά πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε ισότιμα και να αποβάλλουμε τις ιδεολογίες και τα στερεότυπα που μας κατατρέχουν, κυρίως να αποφύγουμε την”κακή γλώσσα”, τον τρόπο που θα εκφραστούμε...

Πάνω λοιπόν σε κάποιες εντάσεις μπορεί να χρησιμοποιήσουμε κατά την γνώμη μας “αθώες” φράσεις που μόνο αθώες δεν έιναι αλλά αντιθέτως επιφέρουν μεγάλο ψυχολογικό φορτίο, συχνά δυσβάσταχτο για την ψυχή ενός παιδιού (μικρού αλλά και μεγαλύτερου!).

Οι ''απαγορευμένες'' φράσεις:

1. «Θα καταλάβεις όταν κάνεις το δικό σου παιδί» . Μια φράση που καλό θα ήταν να την αποφεύγουμε. Όταν το ακούει αυτό το παιδί αρχίζει να νοιώθει ενοχές, ότι κάτι δεν κάνει σωστά χωρίς να του δίνουμε επαρκείς εξηγήσεις γι' αυτό.

2. «Μπορείς και καλύτερα!» Με την χρήση αυτής της φράσης το παιδί νοιώθει ότι σας έχει απογοητεύσει... Θα 'θέλατε στα αλήθεια κάτι τέτοιο; Ανεξαρτήτως αυτού το παιδί νοιώθει πίεση άγχος και αγωνία, και αυτό σίγουρα δεν θα επιφέρει τα αποτελέσματα που θα θέλαμε.

3. «Άστο, θα το κάνω εγώ.» Μπορεί εσείς να το κάνετε με όλη την αγάπη που έχετε για να ευχαριστήσετε το παιδί σας και μπορεί αυτό να του αρέσει αλλά...ένα κομμάτι της σωστής ανατροφής είναι το παιδί να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του μόνο του μέσα από καθημερινές δραστηριότητες. Για αυτό θα ήταν καλό να μην μειώνετε την προσπάθεια τους, αντικαθιστώντας τα, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις σας.

4. «Αλίμονο σου, θα το πω στον πατέρα σου!» Γίνεται να απειλούμε και να τρομάζουμε το παιδί μας χρησιμοποιώντας το προσωπείο του πατέρα-μπαμπούλα ο οποίος είναι αυτός που θα’ πρεπε να προσφέρει την προστασία; Η απειλή αυτή μπορεί να τρομάζει το παιδί...

5. «Μην κλαις.» Τα παιδιά έχουν συναισθήματα όπως και εμείς και πρέπει να τα βιώνουν όλα. Άρα είναι σωστό να το διατάζουμε να μην κλαίει ή να μην στενοχωριέται;... Πρέπει να νοιώθει την ασφάλεια ότι μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα. Δείξτε τους τον τρόπο να το ξεπεράσουν.

6. «Δεν έπαθες και τίποτα» Ένα μικρό κοψιματάκι ή μία “πληγούλα” από ένα πέσιμο για εμάς μπορεί να μην πονάει, για το παιδί όμως είναι πόνος! Το καλό θα'ταν να σεβαστούμε τον πόνο του. Μην μειώνεται την “πληγή” του παιδιού σας αλλά μην τις δώσετε και μεγάλες διαστάσεις.

7. «Ο τάδε είναι ηλίθιος!» Με την χρήση αυτής της φράσης μπροστά στο παιδί, δεν θα είναι αφύσικο να το ακούμε να αποκαλεί όλον τον κόσμο «ηλίθιο»! Αυτό σίγουρα σαν γονείς δεν θα το προτιμούσαμε, επομένως λίγο προσοχή στο λεξιλόγιο μας...

8. «Γιατί να μην είσαι σαν τον/την _______; » Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για το παιδί από το να συγκρίνεται με τον αδελφάκι του. Το μόνο που θα καταφέρεται είναι να φουντώσετε την αντιζηλία μεταξύ τους. Χειριστείτε το κάθε παιδί σας ξεχωριστά και διαφορετικά.

9. «Σε βλέπει ο κόσμος» Με αυτή την φράση το παιδί θα μάθει να είναι εξαρτημένο από το τι θα πει ο κόσμος, κάτι που γενικότερα είναι αρνητικό χαρακτηριστικό και ειδικότερα θα μειώσει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση του.

Όπως και να 'χει η λάθος γλώσσα που χρησιμοποιούν πολλές φορές οι γονείς απευθυνόμενοι στο παιδί τους χωρίς να το καταλαβαίνουν έχει μεγάλο αντίκτυπο και βάρος πάνω του. Η σωστή ανατροφή είναι το πιο σημαντικό βήμα για την δημιουργία ενός όμορφου, αυτόνομου ανθρώπου και η ''γλώσσα'', ο λόγος είναι ένα σημαντικότατο εργαλείο γι'αυτόν τον σκοπό.

Αξιοποιήστε το!

Εάν σας ενδιαφέρει να ενημερωθείτε περαιτέρω για θέματα που αφορούν τις σχέσεις μας με τα παιδιά και τον καλύτερο τρόπο επικοινωνίας μαζί τους, μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή στο βιωματικό σεμινάριο για μαμάδες και μπαμπάδες, με τίτλο «Πώς να μιλήσετε σε ένα παιδί για…» . Εισηγητής ο ψυχολόγος-οικογενειακός σύμβουλος κ.Γιάννης Ξηντάρας. Οι εγγραφές έχουν αρχίσει ήδη! Δηλώστε συμμετοχή εγκαίρως καθώς θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, paidi-efivos.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

apotis4stis5.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin