Νοεμβρίου 23, 2017

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει:

Τα σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι το μοναχοπαίδι παρουσιάζει ίσως αρκετά πλεονεκτήματα. Αυτό φυσικά εξαρτάται από την συμπεριφορά των γονιών και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν το παιδί τους.

Τι θα πρέπει να επιδιώκετε ως γονείς:

• Να το φέρνετε σε επαφή με άλλα παιδιά, ώστε να αποκτήσει εμπειρίες, να ανακαλύψει τις δυνατότητές του και να γίνει αποδεκτό από τους συνομηλίκους του.

• Να το εντάξετε από νωρίς σε κάποια ομάδα προσχολικής εκπαίδευσης, που θα το ωφελήσει πολύπλευρα.

• Να το αφήνετε να αναπτύσσει πρωτοβουλίες. Με αυτόν τον τρόπο, θα μάθει να αυτενεργεί αλλά και να συνεργάζεται.

• Να του εμφυσείτε το αίσθημα της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης.

• Να ενθαρρύνετε την ανεξαρτησία, αλλά και την συνεργασία του με συνομήλικα παιδιά.

Τι θα πρέπει να αποφεύγετε:

• Να ανατρέφετε το μοναδικό παιδί σας αποκλειστικά ανάμεσα σε μεγάλους ή αισθητά μεγαλύτερα παιδιά.

• Να του παρέχετε υλικά αγαθά χωρίς μέτρο και λογική.

• Να εξαρτάστε τέλος υπερβολικά από αυτό ή να το επιβαρύνετε με τα δικά σας οράματα, τις φιλοδοξίες και τις εντάσεις.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Η ώρα του μπάνιου είναι πολύ ευχάριστη για τα περισσότερα βρέφη. Πλατσουρίζουν ήδη μέσα στο νερό από τον πρώτο χρόνο της ζωής τους.

Δυστυχώς, κάποια μωρά δεν απολαμβάνουν την ώρα του μπάνιου. Όταν φτάνει αυτή η στιγμή, αντιδρούν, αρνούνται και κλαίνε.

• Kάνετε το μπάνιο του διασκεδαστικό.

• Δώστε του διάφορα αντικείμενα, όπως πλαστικά δοχεία διάφορων μεγεθών και παιχνίδια που επιπλέουν, όπως παπάκια και σκυλάκια.

• Aπολαμβάνετε μαζί με το μικρό σας το μπάνιο του. Δίνετέ του ένα δικό του σφουγγάρι και αφήνετέ το να πειραματίζεται μόνο του.

• Xρησιμοποιείτε ειδικό παιδικό αφρόλουτρο και σαμπουάν που δεν ερεθίζει τα μάτια.

• Μένετε συνεχώς δίπλα του. Μην ξεχνάτε ότι μπορεί να γλιστρήσει και να πνιγεί ακόμα και σε λίγο νερό!

• Mη βάζετε ποτέ με τη βία ένα τρομαγμένο μωρό στην μπανιέρα. Aν είναι πολύ φοβισμένο, για κάποιο διάστημα κάντε του μπάνιο χρησιμοποιώντας απλώς ένα σφουγγάρι, ή μειώστε τη στάθμη του νερού.

• Παρακολουθείτε πώς αντιδρά το μικρό σας όταν αδειάζετε το νερό από την μπανιέρα. Aν ανακαλύψετε ότι φοβάται μήπως παρασυρθεί και αυτό μαζί με το νερό και τους αφρούς, μην την αδειάζετε παρά μόνο αφού το έχετε βγάλει από αυτήν.

• Aν τα εφαρμόσετε αυτά και δεν ανησυχείτε μήπως βραχείτε, θα διασκεδάσετε κι εσείς μαζί του.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Υπάρχουν αρνητικά γεγονότα, όπως ατυχήματα, ληστείες, πλημμύρες, σεισμοί, τρομοκρατικές ενέργειες, που μπορεί να συμβούν απρόσμενα σ’ εμάς, και ίσως βρεθούν μάρτυρες και τα παιδιά μας.

Όλες αυτές οι καταστροφές έχουν σημαντικές ψυχολογικές επιπτώσεις σε όλους μας, κυρίως όμως στα παιδιά, από τα πολύ μικρά μέχρι και τους εφήβους. Oι επιπτώσεις μπορεί να παρουσιαστούν άμεσα στο παιδί ή και ύστερα από μήνες. Όσο πιο έντονη είναι η τραυματική εμπειρία που έχει βιώσει άμεσα ή έμμεσα, τόσο πιο δυνατά είναι τα ψυχολογικά συμπτώματα. Oι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν έγκαιρα τα σημάδια, ώστε να βοηθήσουν το παιδί.

Πόσο επηρεάζεται;

Αυτό εξαρτάται από διάφορες παραμέτρους: το χαρακτήρα του παιδιού, την ηλικία του, την ένταση του γεγονότος
–ήταν το ίδιο θύμα ή έχασε κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο ή ήταν μάρτυρας–, τη στήριξη που του παρέχει η οικογένεια και το ευρύτερο περιβάλλον, καθώς και αν αντιμετώπιζε από πριν κάποια ψυχική διαταραχή.

H συναισθηματική του ανάπτυξη θα επηρεαστεί επίσης, ανάλογα με το πώς θα ερμηνεύσει το γεγονός αλλά και πώς θα εκφραστεί γι’ αυτό.

Ο τρόπος αντίδρασης εξαρτάται, επίσης, από το φύλο. Tα κορίτσια παρουσιάζουν έντονα συμπτώματα μετατραυματικού στρες και πιο μεγάλης διάρκειας απ’ ό,τι τα αγόρια. Αυτά ίσως αναπτύξουν διαταραχές στη συμπεριφορά τους.
Δεν είναι, ωστόσο, απαραίτητο ότι θα παρουσιάσουν σοβαρά προβλήματα στον ψυχισμό τους όλα τα παιδιά που βίωσαν μια καταστροφή.

Πιθανά συμπτώματα

• Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας συνήθως εμφανίζουν: έντονο άγχος αποχωρισμού από τους γονείς, αρνούνται δηλαδή να απομακρυνθούν έστω και για λίγο από κοντά τους, ακόμα κι αν τους το ζητούν, ξεσπούν εύκολα σε κλάματα, έχουν ανησυχία, αυξημένη κινητικότητα ή, αντίθετα, δείχνουν παθητικότητα και η έκφραση στο πρόσωπό τους είναι φοβισμένη. Eπίσης, παρουσιάζουν πιθανή παλινδρόμηση σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας τις οποίες είχαν ξεπεράσει, όπως ενούρηση, επιθυμία να κοιμούνται με τους γονείς κ.λπ.

• Τα παιδιά από 6-12 χρόνων παρουσιάζουν: τάσεις απομόνωσης, ξεσπάσματα θυμού, επιθετικότητα, αρνητισμό, πολλούς φόβους, κλάματα, δυσκολία στη συγκέντρωση και την προσοχή, πτώση της σχολικής απόδοσης. Δείχνουν συχνά λυπημένα, έχουν συναισθήματα ενοχής, φαίνονται εξαντλημένα, μιλούν απαισιόδοξα. Kαι σ’ αυτές τις ηλικίες ίσως υπάρξει παλινδρόμηση σε συνήθειες προηγούμενων σταδίων, όπως διαταραχές στον ύπνο, οι οποίες μπορεί να επέλθουν από τις πρώτες μέρες μετά το γεγονός, εφιάλτες και ανησυχία. Ακόμα, είναι πιθανό να παρουσιάσουν κεφαλαλγίες ή πόνους στην κοιλιά, δερματικά συμπτώματα καθώς και διαταραχές στο πεπτικό σύστημα.

• Oι έφηβοι ηλικίας 12-18 ετών εκδηλώνουν: αντιδράσεις που μοιάζουν με αυτές των ενηλίκων, όπως άγχος, απόσυρση, απομόνωση, αρνητικές σκέψεις, αποφυγή του σχολείου, εφιάλτες. Θυμούνται έντονα το περιστατικό που βίωσαν, νιώθουν κατάθλιψη, έχουν δυσκολία στις σχέσεις και παρουσιάζουν αντικοινωνική συμπεριφορά.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Nα το καθησυχάζετε, εξηγώντας του ότι είναι φυσιολογικό να νιώθει φόβο ή και στενοχώρια.

• Να είστε δίπλα του, διαθέσιμοι, ώστε να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας, χωρίς να το πιέζετε.

• Bοηθήστε το παιδί να εκφράσει αυτά που αισθάνεται, ακόμα και μέσα από το σχέδιο ή το παιχνίδι. Έχει φανεί ότι η ενεργητική αντιμετώπιση των τραυματικών γεγονότων είναι ο καλύτερος τρόπος
για να ξεπεράσει το παιδί το μετατραυματικό στρες.
• 
Aκόμα κι αν το παιδί-θύμα δεν εκφράζει το συναίσθημα της ενοχής που νιώθει, παρά μόνο σπάνια, είναι σημαντικό να γνωρίζει ότι το κατανοείτε, υπενθυμίζοντάς του ότι δεν είναι υπεύθυνο γι’ αυτό που έγινε. 
• 
Προσπαθήστε να επανέλθει η ζωή σας στους κανονικούς ρυθμούς.

• Η συνεργασία με το δάσκαλο θα βοηθήσει. Με τη συζήτηση αλλά και την επανάληψη της εμπειρίας αυτής μέσα από το παιχνίδι, το παιδί θ’ αποφορτιστεί.

• Μην το υπερπροστατεύετε.

• Τέλος, μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά σας –κυρίως προσχολικής ηλικίας– επηρεάζονται πολύ από τις δικές σας αντιδράσεις.
Αν τα συμπτώματα του παιδιού είναι έντονα, η βοήθεια από έναν ειδικό είναι απαραίτητη.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Πολύ συχνά στις συζητήσεις μας για τα παιδιά αναφέρουμε τη λέξη αυτοεκτίμηση. Πόσοι όμως από εμάς γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει και με ποιον τρόπο μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί μας να την αναπτύξει.

Αυτοεκτίμηση είναι ο τρόπος που κάθε παιδί αντιλαμβάνεται, αξιολογεί και εκτιμά τον εαυτό του. Επίσης, ο βαθμός που αισθάνεται αποδεκτό και εκτιμάται από τους ενηλίκους εκείνους που παίζουν σπουδαίο ρόλο στη ζωή του. Συγκεκριμένα, στη ζωή του παιδιού κυριαρχούν κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ σημαντικοί, όπως η μητέρα του, ο πατέρας του, τα αδέλφια του, οι γιαγιάδες και οι παππούδες του, οι δάσκαλοί του κ.λπ. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μεγάλη επίδραση στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησής του. Η αυτοεκτίμηση είναι μια διαδικασία που μπορεί να αλλάξει μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Αναπτύσσεται από την παιδική ηλικία και συνεχίζεται μέχρι την ενήλικη ζωή.

H αυτοεκτίμηση αποτελεί τη βάση για τη συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Είναι το διαβατήριο για την επιτυχία στην ενήλικη ζωή του, αλλά και η πανοπλία του απέναντι στις προκλήσεις του κόσμου. Τα παιδιά που γνωρίζουν τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες τους φαίνεται να έχουν έναν ευκολότερο χειρισμό των συγκρούσεων και αντιστέκονται καλύτερα στις πιέσεις. Κάποια παιδιά φαίνεται ότι διαθέτουν περισσότερη αυτοεκτίμηση από ό,τι άλλα.

Πώς αναπτύσσεται

Τα παιδιά θα νιώσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη στη ζωή μόνο ΑΝ βιώσουν τη χαρά της επιτυχίας μιας προσπάθειάς τους. Από τη στιγμή της γέννησης, μαθαίνουν ότι με τα κατορθώματά τους κερδίζουν το χαμόγελο, την αποδοχή και την αγάπη των γονιών τους. H ενθάρρυνση των γονιών είναι σημαντική, για να προχωρήσουν στην ανίχνευση του περιβάλλοντος.

Έχουν ανάγκη από το «μπράβο», την προτροπή, τον έπαινο. Mε αυτό τον τρόπο τούς δείχνουμε την αγάπη, την προσοχή και την εκτίμησή μας και τα βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Έστω κι αν δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια που κατέβαλαν και να τους πούμε πως την επόμενη φορά, με λίγη προσοχή, θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Σ’ αυτό το σημείο, να υπογραμμίσουμε ότι εκείνοι που πρέπει καταρχήν να συμφιλιωθούν με τις αποτυχίες των παιδιών είναι οι γονείς. Πρέπει να τις αντιμετωπίσουν ως κάτι φυσικό και παροδικό, βοηθώντας τα παιδιά να αποκτήσουν περισσότερο θάρρος και αποφεύγοντας την τέλειομανία, που μπορεί να τα αγχώνει. Eξάλλου, όπως και οι ενήλικοι, έτσι και τα παιδιά σε κάποια πράγματα νιώθουν σιγουριά ενώ σε κάποια άλλα, όχι.

Να διαχωρίσουμε ότι είναι λάθος να σκεφτόμαστε ότι ο συνεχής έπαινος του παιδιού είναι η διαδρομή προς την απόκτηση αυτοεκτίμησης.

Το παιδί με υψηλή αυτοεκτίμηση…

• Έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις δυνατότητές του.

• Αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του.

• Έχει ευκολία να κάνει νέους φίλους.

• Ενθουσιάζεται με νέες δραστηριότητες.

• Ελέγχει τη συμπεριφορά του.

• Συνεργάζεται και ακολουθεί κανόνες.

• Θέλει να είναι δημιουργικό.

• Επιλέγει αν θα παίξει μόνο του ή με άλλα παιδιά κ.λπ.

Το παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση…

• Δεν θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα.

• Μιλά αρνητικά για τον εαυτό του.

• Παρουσιάζει μικρή ανοχή στην απογοήτευση και τη ματαίωση.

• Τα παρατά εύκολα.

• Είναι υπερβολικά επικριτικό.

• Θεωρεί μόνιμες τις προσωρινές αποτυχίες.

• Είναι απαισιόδοξο.
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να συνδέεται με άλλες καταστάσεις, όπως το στρες ή την αύξηση αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί…

• Oι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Aπό τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του παίρνει τα πρώτα μηνύματα.

• Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.

• Πιστέψτε το παιδί σας και δείξτε του ότι είναι αξιαγάπητο.

• Αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.

• Να το επαινείτε για τα επιτεύγματά του και να το καθησυχάζετε όταν κάτι δεν καταφέρνει.

• Nα ακούτε το παιδί σας με προσοχή.

• Nα το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.

• Nα λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.

• Nα του απαντάτε με ειλικρίνεια, προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του.

• Nα αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμα κι ΑΝ δεν τα πήγε καλά.

• Nα του δίνετε ευκαιρίες να δοκιμάζει νέα πράγματα.

• Nα δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.

• Nα αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

• Να θυμάστε ότι με τη συμπεριφορά σας αποτελείτε πρότυπο για το παιδί.

Tι να αποφεύγετε…

• Nα του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.

• Nα δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.

• Nα χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια», χωρίς όμως να
τις συνοδεύετε με ένα ζεστό βλέμμα κι ένα χάδι.

• Να του λέτε ότι δεν το αγαπάτε.

• Παρατηρήσεις που το προσβάλλουν.

• Να είστε επιθετικοί μαζί του.

• Να κάνετε συγκρίσεις με άλλα παιδιά.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Τι είναι χρήσιμο να γνωρίζουν οι γονείς  

•  Η μελέτη στο σπίτι, κυρίως στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, πρέπει να είναι ελάχιστη έως ανύπαρκτη.  

•  Στην αρχή να κάθεστε κοντά του , να το μάθετε να σημειώνει τα μαθήματα της μέρας και να διαγράφει κάθε τι που ολοκληρώνει 

•  Να του επιτρέπετε να κάνει μικρά διαλείμματα 

• H ευθύνη της μελέτης πρέπει να είναι υπόθεση του ίδιου του παιδιού, ενώ οι ίδιοι απλώς να ελέγχουν κάποια στιγμή αυτό που κάνει και να του δίνουν κατευθύνσεις. 

• Σκοπός είναι να του περάσουν το μήνυμα ότι βρίσκονται εκεί για να το βοηθήσουν σ’ ό,τι χρειαστεί, ενώ την κύρια ευθύνη την έχει το ίδιο.  

• Bασική μέριμνα πρέπει να είναι η εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου για παιχνίδι.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Η ντροπαλότητα μπορεί να ξεπεραστεί εάν κι εσείς η ίδια βοηθήσετε το παιδί. Εάν όμως είσαστε ντροπαλή στις καθημερινές σας επαφές είναι βέβαιο ότι αποτελείτε πρότυπο συνεσταλμένης συμπεριφοράς. Να μην ξεχνάτε ότι το παιδί σας έχει στραμμένη την προσοχή του πάνω σας.

Παίρνει θετικά μηνύματα όταν σας βλέπει να είσαστε ομιλητική, να συμμετέχετε σε διάφορες δραστηριότητες, να ανταποκρίνεστε με χαρά σε χαιρετισμούς, να μιλάτε για τους φίλους σας και να απολαμβάνετε την παρέα τους.

 Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί είναι ντροπαλό και συνεσταλμένο, π.χ. όταν βρίσκεται με συνομήλικα παιδιά ή πρόκειται να συμμετάσχει σε ομαδική δραστηριότητα, όταν πρέπει να διεκδικήσει κάτι ή συναντά άτομα που δε γνωρίζει. Αυτό θα σας βοηθήσει για να καταστρώνετε πρόγραμμα ενίσχυσης του παιδιού.

Χαρακτηριστικά των ντροπαλών παιδιών

# Τα ντροπαλά παιδιά προσπαθούν να περάσουν απαρατήρητα.

# Παρουσιάζουν έντονη ευαισθησία σε ενδεχόμενο απόρριψής τους, ενώ έχουν ζωηρό ενδιαφέρον σχετικά με την εκτίμηση των άλλων.

# Συχνά δυσκολεύονται να προσεγγίσουν τους συνομηλίκους ή να συμμετέχουν σε ομαδικές δραστηριότητες, ενώ κατά βάθος το θέλουν.

# Όταν πηγαίνουν στο σχολείο, ενώ ξέρουν το μάθημά τους, είναι πιθανό να μη σηκώσουν το χέρι ή να μην απαντούν σε ερωτήσεις του δασκάλου ή η φωνή τους να είναι διστακτική και χαμηλή.

Αποφεύγουμε τα εξής...

# Τις υπερβολικές απαιτήσεις από το παιδί.

# Τις πιέσεις να κάνει πράγματα που αδυνατεί.

# Να το φέρνετε σε δύσκολη θέση όταν είναι μπροστά κι άλλοι.

# Να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά ή με εσάς.

# Να είσαστε υπερβολική χρησιμοποιώντας φράσεις όπως "επιτέλους σε είδα να παίζεις κι εσύ!" ή "πώς το έπαθες κι άνοιξες το στόμα σου!".

Από το βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

Παιδική ηλικία

Η επιθετικότητα του παιδιού εκδηλώνεται με τους εξής τρόπους: Κλαίει γοερά, πετάει ή σπάει αντικείμενα, αρνείται να κάνει αυτό που θα του πουν ή χτυπιέται στο πάτωμα, κρατά την αναπνοή του, δαγκώνει ή βρίζει. Μπροστά σε αυτές τις καταστάσεις, οι γονείς αναρωτιούνται τι φταίει και άλλοτε αντιδρούν με ψυχραιμία, ενώ άλλες φορές το τιμωρούν, ελπίζοντας ότι θα συμμορφωθεί. Ωστόσο, την αμέσως επόμενη φορά, το παιδί παρουσιάζει την ίδια συμπεριφορά.


Η δυσφορία και η αντίδραση εμφανίζονται από τους πρώτους κιόλας μήνες της γέννησης του παιδιού, όταν κάτι δεν του πάει καλά ή δεν ικανοποιούνται άμεσα οι ανάγκες του, όπως, π.χ., η ανάγκη για φαγητό . Είναι ενδιαφέρον να γνωρίζουμε ότι τα ξεσπάσματα αυτά του παιδιού κορυφώνονται μέχρι τα 2 του χρόνια και από τα 3 σταδιακά ελαττώνονται.

Σε αυτή την ηλικία το παιδί υιοθετεί συχνά μια αντιθετική συμπεριφορά. Χτυπά, χαστουκίζει, τραβά τα μαλλιά και δαγκώνει τα παιδιά της ηλικίας του στο πάρκο ή και μέσα στην οικογένεια.

Προς τα 4 χρόνια το παιδί εκφράζει την επιθετικότητα του λεκτικά, χωρίς όμως χειρονομίες. Οι φαντασιώσεις του είναι συχνά πλούσιες και πολυάριθμες, όπως μαρτυρούν τα παιχνίδια του. Ταυτόχρονα εμφανίζονται τα αγχώδη όνειρα"

Το παιδί αντιδρά με επιθετικότητα όταν…
- Θέλει να διεκδικήσει κάτι.
- Κάποιος ή κάτι το ενοχλεί.
- Καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί.

" Έχουν διατυπωθεί αρκετές απόψεις σχετικά με τους παράγοντες που δημιουργούν την επιθετικότητα. Είναι γεγονός ότι όλοι αντιδρούμε επιθετικά κάποιες φορές. Άλλοτε, πάλι, άθελά μας, μερικές φορές ενισχύουμε με τη στάση μας αυτή τη συμπεριφορά στα παιδιά μας. Έτσι, αντί να του μάθουμε τον τρόπο που θα τιθασεύσει αυτές τις πρωτόγνωρες ορμές του, συντελούμε στην ενίσχυσή τους, με αποτέλεσμα η αρνητική συμπεριφορά να γίνει τρόπος αντίδρασης του παιδιού σε κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει", υπογραμμίζει η κυρία Καππάτου.

Οι γονείς ενδέχεται να προκαλέσουν ή να ενισχύσουν την επιθετικότητα του παιδιού εάν:

- Του κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις του τύπου “μην το κάνεις αυτό”.
- Το τιμωρούν με το παραμικρό.
- Δεν έχουν σταθερή συμπεριφορά, π.χ., τη μια είναι ανεκτικοί με κάτι που έκανε και την άλλη το τιμωρούν για το ίδιο πράγμα.
- Είναι πολύ αυταρχικοί και δε του επιτρέπουν να αναπτύξει πρωτοβουλίες.
- Το συγκρίνουν με άλλα παιδιά και το υποτιμούν.
- Δεν καλύπτουν τις συναισθηματικές του ανάγκες .
- Οι ίδιοι είναι πολύ περισσότερο επιθετικοί κι απορριπτικοί από όσο νομίζουν, με αναμενόμενο αποτέλεσμα το παιδί να μιμείται την δική τους συμπεριφορά.
- Δείχνουν μεγάλη ανοχή και δεν αντιδρούν στα επιθετικά ξεσπάσματα του παιδιού προς τους ίδιους ή προς τους γύρω του κ.α.

Τι να κάνετε

- Να δεχθείτε ότι η επιθετικότητα είναι μια φυσιολογική αντίδραση του παιδιού. Σημασία έχει να μπορείτε να τη χειριστείτε.
- Να παρατηρήσετε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί αντιδρά επιθετικά
- Να το βοηθήσετε ώστε σταδιακά να αποκτήσει όρια και αυτοέλεγχο.
- Να αποφεύγετε τη σωματική τιμωρία . Αντίθετα, να συζητάτε μαζί του και να δείχνετε κατανόηση.
- Να θυμάστε πως όταν είναι θυμωμένο, είναι μάταιο εκείνη την στιγμή να προσπαθήσετε να του μιλήσετε. Πρέπει πρώτα να ηρεμήσει και ύστερα να συζητήσετε μαζί του.
- Να έχετε υπόψιν ότι κάποιες φορές αποδεικνύεται καλή λύση η απομάκρυνση του αδιάλλακτου παιδιού από τη συντροφιά για λίγο.
- Να του αναθέτετε πρωτοβουλίες.
- Να επαινείτε και να ενισχύετε τη συνεργατική συμπεριφορά, ενώ αντίθετα να αγνοείτε τις αρνητικές πράξεις.
- Να ζητήσετε την βοήθεια ειδικού όταν το παιδί παρουσιάζει γενικευμένη άρνηση, προκλητικότητα και επιθετικότητα και η επικοινωνία του με τους γύρω είναι δύσκολη

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Οι δάσκαλοι συχνά θεωρούν ότι οι γονείς παρεμβαίνουν στο έργο τους, είναι επιφυλακτικοί απέναντί τους και δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους αυτά που τους λένε. Στις τακτικές συγκεντρώσεις δεν παρευρίσκονται. Αναφέρουν ότι για κάθε δυσκολία που παρουσιάζει το παιδί στο σχολείο με ευκολία μερικοί γονείς αποδίδουν την ευθύνη στο δάσκαλο. Έτσι, συχνά, του υποδεικνύουν τι να κάνει.

Οι γονείς παραπονιούνται ότι η επαφή τους με το δάσκαλο του παιδιού τους δεν είναι όπως θα ήθελαν. Άλλες φορές θεωρούν ότι δεν καταλαβαίνει το παιδί τους, άλλοτε ότι εξαντλεί την αυστηρότητά του σε αυτό ή ότι το αδικεί. Κάποιες φορές δυσφορούν με τη μεγάλη ποσότητα της ύλης που του βάζει για το σπίτι ή και για τη συμπεριφορά του, αν π.χ. φωνάζει ή τους κάνει διαρκώς παρατηρήσεις, τους επιβάλλει τιμωρίες, δεν τα ενθαρρύνει, κ.α.

Πράγματι, σε κάποιες περιπτώσεις -ευτυχώς λίγες- η συνεργασία γονιών –δασκάλων δεν είναι ικανοποιητική. Τότε η ευθύνη βαραίνει και τις δυο πλευρές.

-Προσεγγίστε με ευγένεια το δάσκαλο του παιδιού σας.

-Αφήστε τον να σας ενημερώσει πρώτα ο ίδιος για το μαθητή του.

-Σκεφτείτε τις ερωτήσεις που έχετε σκοπό να του θέσετε από πριν.

-Δείξτε εμπιστοσύνη σε αυτά που σας λέει.

-Αναγνωρίστε την προσπάθεια του.

-Αν το παιδί σας αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία στο σχολείο, συζητήστε μαζί του και μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια του.

-Μην παραπονιέστε για την αυστηρή βαθμολογία ή αντιμετώπισή του.

-Αν έχετε διαφορετική άποψη, συζητήστε μαζί του τα κριτήρια με βάση τα οποία αξιολογεί το παιδί.

-Μη φύγετε ποτέ χωρίς να πείτε μια καλή κουβέντα στο δάσκαλο του παιδιού σας, ας είναι κι ένα σκέτο «ευχαριστώ», για το χρόνο που διέθεσε για σας.

Οι εκπαιδευτικοί έχουν πείρα με πολλά παιδιά. Επίσης, οι περισσότεροι διαθέτουν ευαισθησία και ενδιαφέρον για τους μαθητές τους. Οι γονείς που δε σέβονται το έργο τους είναι εύλογο ότι δε θα βρουν στο δάσκαλο έναν πρόθυμο συνεργάτη.

Από το Βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά "

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Το άγχος συχνά εκδηλώνεται μέσα από μεταμφιεσμένες συμπεριφορές που πολλές φορές δεν γνωρίζουμε  τι σημαίνουν ή τις αγνοούμε και δεν κατορθώνουμε να τις αντιμετωπίσουμε σωστά.  Αυτό συμβαίνει επειδή το παιδί, κυρίως μικρής ηλικίας, αδυνατεί να εκφράσει ή να περιγράψει με λόγια τα συναισθήματα του.

Το παιδί μπορεί να παρουσιάζει κάποια από τα παρακάτω:

• αναίτια ξεσπάσματα κλάματος 

• διαταραχές στον ύπνο, όπως άρνηση να πάει για ύπνο, αϋπνία ή υπερυπνία, εφιάλτες, υπνοβασία, τρίξιμο δοντιών 

• νυχτερινή ενούρηση, μετά τα 5 χρόνια, ή συχνουρία 

• προβλήματα στη διατροφή, όπως άρνηση να φάει ή βουλιμία

• καπρίτσια και απαιτήσεις 

• ονυχοφαγία (τρώει τα νύχια του)

• δακτυλολειχία (πιπιλάει το δάχτυλό του)

• τραυλισμό

• υπερβολική προσκόλληση στη μητέρα του και άρνηση να απομακρυνθεί έστω για λίγο από κοντά της

• αναστάτωση με το παραμικρό

• είναι μελαγχολικό

• αρνείται να μοιραστεί τα παιχνίδια του ή δυσανασχετεί που τα αγγίζει κάποιος άλλος

• απομονώνεται

• λέει ψέματα (μετά τα 6-7 χρόνια)

• κλέβει μικροαντικείμενα (από τα 6-7 χρόνια)

• αντιδρά επιθετικά με την παραμικρή ματαίωση

• δείχνει υπερβολική ανησυχία για το σχολείο ή για καθετί που κάνει.

Aπό το βιβλίο της Α. Καππάτου  "Οι γονείς κάνουν την διαφορά " Εκδόσεις Μίνωας

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Ανεξάρτητα από την ηλικία των παιδιών σας, υπάρχουν κάποιοι γενικοί κανόνες που καλό είναι να ακολουθήσετε για να τα προστατέψετε όσο το δυνατόν περισσότερο από την οδυνηρή διαδικασία του διαζυγίου:

• Χωρίστε με όσο πιο ήρεμο τρόπο γίνεται, γιατί ούτως ή άλλως η ένταση, οι αντεκδικήσεις και οι βαριές κουβέντες που συχνά ανταλλάσσονται δεν οδηγούν ποτέ σε λύσεις.

• Κρατήστε μακριά από τις διαμάχες σας τα παιδιά. Έχει μεγάλη σημασία το σπίτι τους να αποτελεί μέρος γαλήνης. 

• Όταν ο ένας από τους δύο γονείς θεωρεί ότι προδόθηκε, τείνει να λειτουργεί εκδικητικά ή συχνά να «δηλητηριάζει», έστω και άθελά του, τα παιδιά και να τα στρέφει εναντίον του άλλου γονέα. Θυμηθείτε ότι αυτές οι «τοξίνες» βλάπτουν βαθύτατα την παιδική ψυχή. 

• Ελέγχετε τη φρασεολογία που χρησιμοποιείτε για τον άλλο γονέα όταν είναι μπροστά τα παιδιά, γιατί, ακόμα κι αν έχετε απόλυτο δίκιο σε όσα του καταμαρτυρείτε, η απόρριψή του εκ μέρους σας στερεί από τα παιδιά σας ένα θεμέλιο της προσωπικότητάς τους. 

• Φροντίστε να μην διαταραχθεί η σταθερότητα και οι ρυθμοί της καθημερινότητας της οικογένειας, ακόμα κι αν τα παιδιά σας αντιδρούν. Διατηρήστε, έστω και με προσπάθεια, σταθερές τις συνήθειες φαγητού, το ωράριο ύπνου, τις εξωσχολικές δραστηριότητες κ.λπ. Μην ξεχνάτε ότι η διατήρηση των συνηθειών και των μικρών τελετουργιών που είχατε πάντα στην οικογένεια προσφέρουν στο παιδί ασφάλεια. 

• Προσπαθήστε να μην αλλάξει το βιοτικό επίπεδο σε ό,τι αφορά τα παιδιά, τουλάχιστον το πρώτο διάστημα.

• Καλό είναι τα παιδιά να μην αλλάξουν σχολείο ή γειτονιά, για να μην διαταραχθούν περισσότερα από τα σταθερά σημεία αναφοράς που διαθέτουν. 

• Επιδιώξτε να μην χάσουν κοινωνικές δραστηριότητες που πάντα είχαν, όπως για παράδειγμα συναντήσεις με φίλους, συμμαθητές και συγγενείς. 

• Ακόμα κι αν τα παιδιά δεν μιλούν για το αίσθημα της απόρριψης και της ενοχής που βιώνουν, οι γονείς πρέπει κατά καιρούς να τονίζετε ότι για το διαζύγιο ευθύνονται αποκλειστικά οι ενήλικες. 

• Τα περισσότερα παιδιά ελπίζουν ότι οι γονείς τους θα τα ξαναβρούν. Το πρόβλημα αυτό εντείνεται όταν τρέφει τις ίδιες ελπίδες και ο ένας από τους δύο γονείς. Καταστήστε σαφές ότι η απόφαση του χωρισμού είναι οριστική, διαβεβαιώνοντάς τα ταυτόχρονα ότι θα είστε και οι δύο γονείς πάντα δίπλα τους. 

• Διαφυλάξτε όσο μπορείτε το αίσθημα σιγουριάς των παιδιών. 

• Τονώστε την αυτοπεποίθησή τους και δίνετέ τους ευκαιρίες να παίρνουν πρωτοβουλίες ανάλογα με την ηλικία τους. 

• Στα ζητήματα ανατροφής έχει μεγάλη σημασία να επιδιώ€ξετε οι δύο γονείς τη χρυσή τομή, τουλάχιστον στα βασικά θέματα, ώστε να μην υπάρχει διγλωσσία. Τα παιδιά δεν πρέπει ξαφνικά να αισθανθούν ότι αλλάζει ο τρόπος ζωής τους επειδή οι δύο γονείς τους θα εφαρμόζουν διαφορετικές αρχές, γεγονός που θα τους προκαλέσει σύγχυση. 

• Αν έχετε την επιμέλεια, φροντίστε (όσο κι αν διαφωνείτε με τις επιλογές του άλλου γονέα) να μην σταθείτε ποτέ εμπόδιο στην επικοινωνία του με τα παιδιά.

• Μην αποκόπτετε τον άλλο γονιό από τις δραστηριότητες και τα προβλήματα των παιδιών. Τώρα που λείπει από το σπίτι είναι εύκολο να χάσει την επαφή με την καθημερινότητά τους και να απομακρυνθεί άθελά του. Ζητήστε του να πάτε μαζί στον παιδίατρο και τηλεφωνήστε του για να τον ενημερώσετε για ό,τι αφορά τις σχολικές και τις εξωσχολικές δραστηριότητες του παιδιού σας, όπως, π.χ., ότι αυτή την εβδομάδα το παιδί θα δώσει ένα σημαντικό τεστ στο σχολείο ή θα κάνει μια επίδειξη στον αθλητικό σύλλογο. 

•Αν παρά τις δικές σας προσπάθειες ο άλλος γονέας εξαφανιστεί τελείως από τη ζωή των παιδιών, παραχωρήστε ως ένα βαθμό τον ρόλο του απόντος σε ένα θετικό πρότυπο του ίδιου φύλου. Καλό είναι το πρόσωπο αυτό να επιλεγεί από το συγγενικό σας περιβάλλον και να παίζει σταθερά στη ζωή του παιδιού (ή τουλάχιστον μέχρι και το τέλος της εφηβείας) τον ρόλο του «πόλου» που λείπει από την οικογένεια. Έτσι θα λειτουργήσει στοιχειωδώς η βασική τριγωνική σχέση που χρειάζεται κάθε παιδί. 

• Αν μετά τον χωρισμό εντοπίσετε κάποιες αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού σας, προσπαθήστε να διερευνήσετε τι συμβαίνει.

• Καλύτερα να μην μπείτε στον πειρασμό μετά το διαζύγιο να παρουσιάσετε τη νέα σχέση σας. Γενικά μην αναγκάσετε ποτέ τα παιδιά σας να αποδεχτούν ως γονεϊκό πρότυπο έναν άνδρα ή μια γυναίκα που δεν γνωρίζετε πολύ καλά και εφόσον είναι πιθανόν η σχέση σας να μην διαρκέσει αρκετά.

Θα υποστείτε μια σειρά από άσκοπες συγκρούσεις και παράλληλα, αν το άτομο αυτό απομακρυνθεί από τη ζωή σας, τα παιδιά σας θα νιώσουν διπλά εγκαταλελειμμένα.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin