Νοεμβρίου 24, 2017

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Αύγουστος, εποχή διακοπών για πολλούς από μας..Για τα παιδιά ειναι η πιο καλή περίοδος γιατί η οικογένεια ενώνεται και οι ρυθμοί της καθημερινότητας γίνονται χαλαροί.. Πως μπορούν να είναι επιτυχημένες;

Θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας την ηλικία, την προσωπικότητα καθώς και τα ενδιαφέροντα των παιδιών σας. Θα ήταν καλή ιδέα να περάσετε όλες ή μέρος των διακοπών σας με φίλους που έχουν παιδιά, ώστε να απασχολούνται μαζί, αν φυσικά ταιριάζετε.

Ακόμη όμως κι αν ξεκινήσετε μόνοι, επιδιώξτε να ενθαρρύνετε την επαφή των παιδιών σας με άλλα συνομήλικα παιδάκια που θα συναντήσετε εκεί. Σε περίπτωση που αποφασίσετε να περάσετε κάποιες μέρες στο χωριό με τη γιαγιά και τον παππού, φροντίστε και εκεί να ασχοληθείτε μαζί τους. Είναι ευκαιρία και για εσάς να κάνετε μικρές αποδράσεις με το/τη σύντροφό σας, εφόσον τα παιδιά θα βρίσκονται σε ασφαλή χέρια”

Τι να κάνετε;

- Βασική ανάγκη των παιδιών στις διακοπές είναι να παίζουν και να είναι χαλαρά. Δε νομίζετε ότι έχουν απόλυτο δίκιο; Αν δεν παίξουν τώρα το καλοκαίρι, πότε θα το κάνουν;

- Αφήστε τα λοιπόν να κινηθούν, να αθληθούν και να γνωρίσουν άλλα παιδιά. Αυτή η ελευθερία έχει πολλά θετικά στοιχεία. Το παιχνίδι στην εξοχή τα βοηθά να τονώσουν τους μυς και να αποκτήσουν καλό μυικό έλεγχο και συντονισμό κινήσεων. Από την άλλη, εκτονώνονται, τους καλλιεργείται η άμιλλα, ενισχύεται η κοινωνικότητά τους και αναπτύσσεται η φαντασία τους.

- Μια άλλη βασική τους ανάγκη είναι να παίξετε, να γελάσετε, να αστειευτείτε και να κολυμπήσετε μαζί τους.
- Είναι ευκαιρία να κάνετε συζητήσεις για το φυσικό περιβάλλον, για τη γεωγραφία, την ιστορία, στοιχεία τα οποία θα βασίζονται στις εκδρομές που θα κάνετε και στις εμπειρίες της καθημερινότητας.

- Προτρέψτε τα να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους, κάνοντας κατασκευές με διάφορα υλικά που συλλέγετε μαζί από την εξοχή ή ζωγραφίζοντας καθετί που τα εντυπωσιάζει.

- Παρέα με τα μεγαλύτερα παιδιά μπορείτε να καταστρώσετε τα δρομολόγια που θα ακολουθείτε σε κάθε εκδρομή , να τους αναθέσετε να συμβουλεύονται το χάρτη για να σας καθοδηγούν και να σας ενημερώνουν για καθετί σχετικό με το μέρος που επισκέπτεσθε, π.χ. πόσους κατοίκους έχει, ποια είναι η κύρια ασχολία τους, πως είναι η ζωή τους, αν υπάρχουν ιστορικά ή λαογραφικά στοιχεία κ.λπ. Τα μικρά παιδιά τα πληροφορείτε εσείς με απλά λόγια.

- Να επισκέπτεσθε αρχαιολογικούς χώρους και να συζητάτε αναλυτικά γι’ αυτούς.
- Για τις ώρες χαλάρωσης, προμηθευτείτε βιβλία μάθησης με έξυπνα τεστ ανάγνωσης ή αριθμητικής ή διασκεδαστικά παιχνίδια κατάλληλα για την ηλικία τους, όπως παζλ.
- Επίσης, να τα προτρέπετε να κρατούν ημερολόγιο με τις δραστηριότητες της ημέρας και τις νέες εμπειρίες που αποκτούν.
-Τα μεγαλύτερα παιδιά ίσως προτιμήσουν και κάποια βιβλία λογοτεχνίας, ιδίως αν βλέπουν ότι και εσείς διαβάζετε.
- Μην ξεχνάτε τον εαυτό σας. Επιδιώκετε να αφιερώνετε λίγο χρόνο σε κάτι που σας αρέσει, όπως π.χ. ψάρεμα ή διάβασμα.

Τι να αποφεύγετε;

- Να είστε υπερβολικά αυστηροί με τα γεύματα και να κυνηγάτε διαρκώς τα παιδιά από πίσω.
- Να σκέπτεστε ότι το παιδί πρέπει να μελετά τα μαθήματα της επόμενης τάξης ή να κάνει επαναλήψεις. Είναι λάθος να πιστεύετε ότι το παιδί θα ξεχάσει ό,τι έμαθε κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς τον καιρό των διακοπών, κυρίως αν δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο μαθησιακό πρόβλημα.
- Να τους υποδεικνύετε με τι να ασχοληθούν ή να τα πιέζετε να γράφουν ή να διαβάζουν. Απλώς, να τα προτρέπετε, ενθαρρύνοντας τις προσπάθειές τους.

Απόσπασμα απο το βιβλίο: "Mεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

Παιδική ηλικία

Πολλοί γονείς αμφιταλαντεύονται για το αν πρέπει να αποκαλύψουν στο παιδί το θέμα της υιοθεσίας ή όχι. Ωστόσο, και αυτοί που δεν το κάνουν, ζουν σε ένα καθεστώς άγχους και αγωνίας, που έχει άμεση επίπτωση στη σχέση τους με το παιδί. Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν με την γνώμη ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη..

Είναι προτιμότερο η ενημέρωση του παιδιού να γίνεται απλά και φυσικά πολύ νωρίς στη ζωή του (από τα 4-6 χρόνια ). Εάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την υιοθεσία καθ’ όλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας αλλά και στην εφηβεία, τολμά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Αν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά έχοντας οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί γίνεται σταδιακά.

Όταν, λοιπόν, το θετό παιδί μπαίνει στη εφηβεία, έχει την αίσθηση ότι πάντα γνώριζε την αλήθεια για την υιοθεσία του. Έτσι, η ιστορία της γέννησης του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες , αλλά αντίθετα, το παιδί έχει τη δυνατότητα, κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, να ενσωματώνεται στην οικογένεια κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.

Αν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του, είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν προβλήματα, επειδή βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, μιας περιόδου δύσκολης, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα.

Οι γονείς φοβούνται πως θα έρθει η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του και θα θελήσει να μάθει μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια...

Οι ίδιοι οι θετοί γονείς τις περισσότερες φορές, αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορες του και έχουν ελάχιστα στοιχεία να δώσουν στο παιδί σχετικά με τη προηγούμενη ιστορία του. Μερικά παιδιά υποφέρουν μην γνωρίζοντας τις ρίζες τους. Αυτό το κενό προκαλεί σε κάποια παιδιά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

Ωστόσο, τα παιδιά, παρά τις τυχόν ερωτήσεις που μπορεί να κάνουν σχετικά με τους βιολογικούς τους γονείς, σπάνια καταλήγουν σε μια ενεργητική ανίχνευση. Μόνο κατά τη διάρκεια της εφηβείας τα ίχνη του οικογενειακού μύθου μπορεί να επιμείνουν για την ανακάλυψη ενός γονιού εξιδανικευμένου και κοινωνικά δυνατού.

Οι γονείς τι κάνουν;

- Να δεχθούν ότι το παιδί έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για την υιοθεσία του από νωρίς και σταδιακά.
- Να μην ανησυχούν ότι, αν μάθει την αλήθεια, θα σταματήσει να τους αγαπά.
- Να γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα, όταν το παιδί έχει μεγαλώσει και αγαπηθεί στους κόλπους ενός ζευγαριού ενωμένου και έχει πάρει απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα που θέτει, όπως για τη σεξουαλικότητα, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, τότε η ανακοίνωση της υιοθεσίας μπορεί να του δημιουργήσει παροδική περιέργεια, αλλά αυτό δεν αλλάζει το συναισθηματικό δεσμό που ενώνει το υιοθετημένο παιδί με τους θετούς γονείς του.

Έτσι, όταν έχει ήδη ενημερωθεί, η αποκάλυψη δεν είναι πια μοναδική και δεν δημιουργεί στο παιδί βαθύ τραύμα, όπως πιθανόν θα προκαλούσε η απότομη αποκάλυψη κατά την διάρκεια της εφηβείας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η αναζήτηση των ριζών του συχνά δεν εκφράζεται με τη μορφή μιας συναισθηματικής έρευνας.
- Μερικές φορές πρέπει, να κρίνεται σκόπιμο, να λαμβάνουν βοήθεια από κάποιον ειδικό.
-Να γνωρίζουν ότι η ζωή μιας οικογένειας βασίζεται στην αλήθεια, τον ανοιχτό διάλογο και την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τα παιδιά δοκιμάζουν καθημερινά την υπομονή μας. Κλαψουρίζουν, παζαρεύουν, θυμώνουν, χαζεύουν. Εντάξει, όλοι οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας συνεργάσιμα, αλλά στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αντιδράσεις τους, που μας ενοχλούν τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους και αποτελούν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική τους εξέλιξη!

1. Τα παιδιά έχουν εκρήξεις θυμού

Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, χτυπιούνται, κλωτσάνε, και την επόμενη στιγμή επιστρέφουν στο πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για την συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους.

2. Τα παιδιά κλαίνε με το παραμικρό

Για τις παλαιότερες γενιές, το κλάμα ήταν κάτι απαγορευτικό! Για τα αγόρια το κλάμα χαρακτηριζόταν ως κάτι «κοριτσίστικο» και για τα κορίτσια κάτι «μωρουδίστικο». Στην πραγματικότητα, όμως τα δάκρυα είναι πολύ θεραπευτικά. Όπως επιβεβαιώνουν οι ειδικοί, το κλάμα μας ξαλαφρώνει πολύ, μια που μειώνει το επίπεδο των ορμονών του στρες στο σώμα. Αφήνοντας ένα παιδί να κλάψει απλώς το βοηθάμε να νιώσει καλύτερα. Το κλάμα είναι ένα είδος αυτό-ίασης για τα παιδιά για οποιαδήποτε συναισθηματική απώλεια.

3. Τα παιδιά φοβούνται πολλά (και διάφορα) πράγματα

Πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, άλλα τις αστραπές και τις βροντές, άλλα τα έντομα, ενώ κάποια φοβούνται όταν βρίσκονται με ξένους. Με το να τα συμβουλεύουμε να μην φοβούνται το μόνο που κάνουμε είναι να επικυρώνουμε το φόβο τους. Τα παιδιά φοβούνται γιατί νιώθουν να κλονίζεται η ασφάλειά τους. Ναι, ο φόβος είναι κάτι φυσιολογικό και υγιές. Κάποιες μάλιστα φορές τα προστατεύει από πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς όταν φοβούνται, είναι να είμαστε παρόντες και να τα καθησυχάζουμε. Και σίγουρα όχι να τα κρίνουμε γι’ αυτά που νιώθουν.

4. Τα παιδιά «χαζεύουν»

Για τους γονείς που φροντίζουν για το μπάνιο, το φαγητό, το ντύσιμο και το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού, είναι πολύ ενοχλητικό εκείνο να κινείται με ρυθμούς χελώνας, να αφαιρείται, ή να «αποκοιμιέται» στο πιάτο του. Ωστόσο αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως τα παιδιά δεν έχουν τους ίδιους χρόνους με τους μεγάλους, για την ακρίβεια, τα μικρότερα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση της ώρας. Είναι λοιπόν περιττό να περιμένετε από αυτά να ακολουθούν τους ρυθμούς της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να αποκτήσουν την αίσθηση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τηρήσουν κάποιο πρόγραμμα. Αν λοιπόν έχετε ένα αργοκίνητο παιδί που βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από όλους τους άλλους στην οικογένεια, αντί να θυμώσετε μαζί του, απλώς δώστε του χρόνο.

5. Τα παιδιά γκρινιάζουν

Τόσο το μικρά παιδιά, όσο και οι έφηβοι είναι ιδιοφυΐες στο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν. Για να το αποκτήσουν θα κάνουν τα πάντα: Θα κλάψουν, θα γκρινιάξουν, θα επικαλεστούν παράλογα επιχειρήματα, θα απειλήσουν…μέχρι οι γονείς να «σπάσουν» . Αυτό που κάνουν τα παιδιά, όσο κι αν μας κάνει έξαλλους είναι απόλυτα φυσιολογικό. Με τη γκρίνια δοκιμάζουν τα όρια τους (τα δικά τους και τα δικά σας) και παράλληλα μαθαίνουν την τέχνη της διαπραγμάτευσης. Όταν το κάνουν αυτό, μην τα αποπαίρνετε. Διαπραγματευτείτε μαζί τους, ακούστε τα και εξηγήστε τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν από νωρίς, το γιατί δεν μπορούν να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν.

6. Τα παιδιά επιμένουν

Επιμένουν πολύ, πεισμώνουν, διεκδικούν, στυλώνουν τα πόδια και φωνάζουν: «Όχι, εγώ δεν θα το κάνω αυτό!» Τις περισσότερες δορές αυτή τους η επιμονή μας βγάζει έξω από τα ρούχα μας, αλλά κάθε φορά που νιώθετε έτσι, να θυμάστε ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς! Εμείς θυμώνουμε γιατί ως γονείς απαιτούμε να μας υπακούν. Όμως αυτό είναι απλά αδύνατο. Αδύνατο να υπακούν πάντα! Απλώς ο θυμός δεν είναι καλή απάντηση στην επιμονή τους, Η λύση; Ακούστε τα «αιτήματά» τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα.

Από το βιβλίο της ψυχολόγου και οικογενειακής θεραπεύτριας Jude Bijou, Attitude Reconstruction.

Από: Ελένη Χαδιαράκου

ΠΗΓΉ: Imommy.gr

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 

Αναμφίβολα η γέννηση ενός παιδιού είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση που έρχεται για να συμπληρώσει την ευτυχία ενός ζευγαριού. Συχνά, μάλιστα, η επιθυμία αυτή οδηγεί τα ζευγάρια στην απόφαση του γάμου. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες γυναίκες που φέρνουν ένα παιδί στον κόσμο μόνες τους, εκτός γάμου. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους, είτε ως αποτέλεσμα μιας σχέσης η οποία κατέληξε σε εγκατάλειψη της γυναίκας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή και μετέπειτα, είτε η εγκυμοσύνη αποτελούσε ελπίδα για τυχόν επανένωση της γυναίκας με το σύντροφό της, κάτι που τελικά δεν έγινε, ή ήταν αποτέλεσμα κύησης στην εφηβική ηλικία.

Εκτός όμως αυτών των περιπτώσεων, υπάρχουν κάποιες γυναίκες, κυρίως άνω των 30 ετών, με μέσο ή ανώτερο μορφωτικό επίπεδο και εισόδημα, οι οποίες συνειδητά επιλέγουν να γεννήσουν ένα παιδί έξω από το πλαίσιο του γάμου. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι δεν είχαν κάποια σταθερή σχέση ή η ηλικία τους είναι γύρω στα 40 χρόνια και φοβούνται ότι δεν θα καταφέρουν να γνωρίσουν τη μητρότητα. Να σημειώσουμε ότι υπάρχουν ζευγάρια που συγκατοικούν, τα οποία επιλέγουν να προχωρήσουν στην απόκτηση ενός παιδιού εκτός του πλαισίου του γάμου.

Εξάλλου, από πολλούς έχει διαμορφωθεί η αντίληψη, κυρίως σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ότι ο γάμος δεν θεωρείται πια αναγκαία προϋπόθεση για να υποδεχθούν ένα παιδί· κυρίως γιατί κοστίζει αρκετά, τόσο ο γάμος όσο και ένα πιθανό διαζύγιο. Δεν θα αναφερθούμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αφού οι δυο γονείς μεγαλώνουν μαζί το παιδί.

Πέρα από την κοινωνική αντιμετώπιση, το να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί με απόντα το βιολογικό πατέρα είναι, ούτως ή άλλως, σοβαρή υπόθεση και συνεπάγεται σημαντικές δυσκολίες που βαρύνουν τη μητέρα, όπως μοναξιά, ξενύχτια, ευθύνες, οικονομικές δυσχέρειες και πολλά άλλα. Η ανδρική παρουσία είναι απαραίτητη στο παιδί. Ο πατέρας τού προσφέρει ασφάλεια, αγάπη, ζεστασιά, συντροφικότητα στο παιχνίδι, αλλά και πρότυπο ταύτισης. H μητέρα δεν μπορεί να παίζει και το ρόλο του πατέρα.

Από το Βιβλίο της κας Καππάτου "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" εκδόσεις Μίνωας.

 

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

H σημερινή γυναίκα έχει αλλάξει σημαντικά προσανατολισμό σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές. Έχει ανακαλύψει και κατακτήσει δικαιώματα και ελευθερίες που ήταν άγνωστα στο παρελθόν. Ενδιαφέρεται να μορφωθεί για να ενταχθεί στην παραγωγική διαδικασία. Επιδιώκει την ανεξαρτησία που δίνει η απόκτηση προσωπικού εισοδήματος, τη δυνατότητα αυτοδιάθεσης, αλλά και τη δημιουργικότητα που συχνά προσφέρει η εργασία. Εξακολουθεί, ωστόσο, να επιθυμεί να γίνει σύζυγος και μητέρα με αποτέλεσμα να προσπαθεί να συμβιβάσει το ρόλο της μητέρας με το ρόλο της εργαζόμενης· γεγονός αρκετά δύσκολο.

Δεν κατορθώνει όμως πάντα να ξεφεύγει από παλαιότερα στερεότυπα και κυρίως από τον τρόπο που μεγάλωσε η ίδια στην οικογένεια των δικών της γονιών. Από τη μία επιθυμεί την ενεργή συμμετοχή του άνδρα στην ανατροφή των παιδιών, ενώ από την άλλη οριοθετεί αυτή την «ανάμειξη». Διεθνείς έρευνες δείχνουν ότι στις περισσότερες χώρες του κόσμου οι πατέρες «χρεώνονται» κυρίως το παιχνίδι και τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών, ενώ οι μητέρες τη διατροφή, την καθαριότητα, το διάβασμα και γενικά τη ρουτίνα – αυτό ισχύει για το 60 έως 85% των ζευγαριών διεθνώς. Η Ελληνίδα μητέρα χαρακτηρίζεται συνήθως ως υπερπροστατευτική και αγχώδης, είτε εργάζεται είτε όχι.

Πολλές Ελληνίδες έχουν την τάση να προσκολλώνται στα παιδιά τους και να ζουν μέσα από το μεγάλωμά τους, ακόμα και όταν εργάζονται. Μάλιστα, προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες της ανατροφής των παιδιών, αρκούνται σε υποαπασχόληση ή σε εργασίες με μειωμένες απαιτήσεις. Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες μητέρες με έντονη επαγγελματική δραστηριότητα, οι οποίες απουσιάζουν αρκετές ώρες από το σπίτι.

Αναγκάζονται, λοιπόν, να παραχωρούν περισσότερες ευθύνες στη γιαγιά ή σε επαγγελματίες μπέιμπι σίτερ. Σε αυτές τις περιπτώσεις, κατακλύζονται από ενοχές που συχνά ενισχύονται και από το περιβάλλον, ενώ δεν είναι σπάνιο να αισθάνονται ανεπαρκείς στο μητρικό τους ρόλο, χωρίς αυτό να ισχύει πραγματικά. H εποχή μας, όμως, δεν επιτρέπει την ύπαρξη «υπερμητέρων».  Ανεξάρτητα των δυσκολιών που συναντά, βασικό καθήκον της μητέρας, από τη στιγμή της γέννησης, είναι να εδραιώσει στο παιδί το αίσθημα της εμπιστοσύνης.

Eκτός από την αδιαμφισβήτητη αγάπη που θα του προσφέρει, απαιτείται να έχει σταθερές απόψεις, θέσεις αλλά και αντιδράσεις σε ό,τι αφορά τη διαπαιδαγώγησή του. Έτσι, θα το βοηθήσει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και στη διασφάλιση της ψυχικής του υγείας. Από την άλλη, είναι σημαντικό η μητέρα να καταλαβαίνει ποιες είναι οι δικές της ανάγκες και ποια τα προσωπικά ενδιαφέροντά της, τόσο για να μην εγκαταλείψει τον εαυτό της, όσο και για να αντιλαμβάνεται πότε αυτά τα στοιχεία συγκρούονται με τα αντίστοιχα των παιδιών.

Τα ψυχικά ισορροπημένα παιδιά προϋποθέτουν ευτυχισμένους και ψυχικά υγιείς γονείς.

 Από το Βιβλίο της κας Καππάτου "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" 

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Γράφει η Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr 

Η επιθυμία τους είναι έντονη. Έχουν τόση αγάπη να δώσουν. Ωστόσο, για κάποιους λόγους δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν παιδί. Η επιθυμία τους παραμένει, ονειρεύονται ένα παιδί, συλλογίζονται και τελικά αποφασίζουν, ξεπερνώντας τυχόν δισταγμούς, να υιοθετήσουν κάποιο παιδάκι και να του προσφέρουν μέρος από το συναισθηματικό τους πλούτο.

Τα ερωτήματα είναι πολλά. Εκτός από τα διαδικαστικά, στα οποία δεν θα αναφερθούμε, αναρωτιούνται πως θα συμβιώσουν με το παιδί, αν θα τους δεχθεί, αν θα τους αγαπήσει, αν θα τα καταφέρουν να το κάνουν ευτυχισμένο, αν θα χρειαστεί να του αποκαλύψουν την υιοθεσία και πότε πρέπει να το κάνουν.

Η πορεία της υιοθεσίας εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, αλλά κυρίως από τη στάση και τις αντιλήψεις ή προκαταλήψεις των θετών γονιών : Τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι βιώνουν την αδυναμία τους να κάνουν παιδί, το στρες που τους δημιουργείται ως επακόλουθο αυτής της απογοήτευσης ή και το θυμό, τα βιώματά τους, την ποιότητα της σχέσης τους κ.α.

 

Πρέπει να του το πούμε και πότε;

Από νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν δίλλημα σχετικά με το αν πρέπει να αποκαλύψουν τη αλήθεια στο θετό παιδί τους, πως πρέπει να γίνει αυτό και πότε.

Ωστόσο, και αυτοί που δεν το κάνουν, ζουν σε ένα καθεστώς άγχους και αγωνίας, που έχει άμεση επίπτωση στη σχέση τους με το παιδί. Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν με την γνώμη ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη. Είναι προτιμότερο η ενημέρωση του παιδιού να γίνεται απλά και φυσικά πολύ νωρίς στη ζωή του (από τα 4-6 χρόνια ).

Εάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την υιοθεσία καθ’ όλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας αλλά και στην εφηβεία, τολμά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Αν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά έχοντας οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί γίνεται σταδιακά.

Από το Βιβλίο της κας Καππάτου "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" εκδόσεις Μίνωας.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ένα από τα θέματα που σας απασχολούν σε σχέση με τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού σας είναι τα όρια και οι κανόνες που πρέπει να του θέσετε και φυσικά ποια θα πρέπει να είναι η στάση σας στη περίπτωση που σας αγνοεί.

Να αποφασίζετε από κοινού με τον πατέρα του τον τρόπο που θέλετε να το διαπαιδαγωγήσετε, τι κανόνες θα βάλετε και φυσικά εφόσον τους ορίσετε να τους τηρείτε.

Να ζητάτε από το παιδί σας πράγματα σύμφωνα με τις δυνατότητές του ηλικιακά και αναπτυξιακά.

Να αφήσετε κάποιους τομείς χωρίς κανόνες και περιορισμούς ώστε να απολαμβάνει την ελευθερία του και να αναπτύσσει πρωτοβουλίες.

Όταν είναι πολύ μικρό το παιδί σας να βάζετε κάποια βασικά όρια, όπως να μην ακουμπάει τις πρίζες, το κινητό σας, τις εστίες της κουζίνας κι αυτά επιμένετε να τηρούνται, έχοντας υπομονή και δίνοντάς του τις ανάλογες πάντα εξηγήσεις. Αφού έχει κατανοήσει τους πρώτους κανόνες, μετά μπορείτε να βάλετε κάποια άλλα όρια, πάλι με τον ίδιο τρόπο.

Ακόμα κι αν το παιδί σας είναι πιο μεγάλο, όταν επιβάλετε κάποιο όριο να συζητάτε μαζί του και να του δίνετε εξηγήσεις. Μην περιορίζεστε στη φράση "έτσι πρέπει" και στον αυταρχισμό.

Τι πρέπει να αποφεύγετε

Να το απειλείτε διαρκώς με τιμωρία.

Τους πολλούς κανόνες που δημιουργούν σύγχυση στα παιδιά.

Την υπερβολική αυστηρότητα.

Την ανυπαρξία ορίων, εν ονόματι μιας φιλελεύθερης ανατροφής, που όμως εκείνο βιώνει ως αστάθεια με αποτέλεσμα να του προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια.

Την έλλειψη κοινής αντιμετώπισης με τον πατέρα του.

 

Αλεξάνδρα Καππάτου

ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος-συγγραφέας

 επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr

 akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Aκόμα και σήμερα που οι σχέσεις των δύο φύλων έχουν διαφοροποιηθεί, οι συζητήσεις γύρω από τη σεξουαλικότητα εξακολουθούν να προκαλούν αμηχανία. Πολλοί, ενώ επιθυμούν να μιλήσουν για σεξουαλικά θέματα, αισθάνονται κάτι να τους εμποδίζει και τελικά σωπαίνουν.

«Mα δεν είναι μικρό ακόμη για τέτοια θέματα;» αναρωτιούνται πολλοί γονείς, όταν ακούν το 4χρονο παιδί τους να τους κάνει «πονηρές», κατά τη γνώμη τους, ερωτήσεις. 

Aπό μερικούς μάλιστα θεωρείται θέμα απαγορευμένο, αυστηρά προσωπικό, που δεν επιτρέπεται να κοινοποιείται. Οι γονείς συχνά δυσκολεύονται να απαντήσουν σε ερωτήσεις του παιδιού τους για το σεξ, ίσως γιατί και οι ίδιοι δεν έκαναν παρόμοια συζήτηση με τους δικούς τους γονείς. Σε κάποιες οικογένειες οι γονείς εξακολουθούν να λένε στα παιδιά ότι τα φέρνει ο πελαργός, αλλά αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των νεότερων γονιών που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα της σεξουαλικής ενημέρωσης του παιδιού και τη θεωρούν μέρος της συνολικής διαπαιδαγώγησής του.
Aπό τη στιγμή της γέννησης, το παιδί είναι περίεργο. Aγγίζει τα πάντα προσπαθώντας να γνωρίσει το περιβάλλον του.

Iδιαίτερο ενδιαφέρον τού προκαλεί το σώμα του. Aγγίζοντας τυχαία πολλές φορές τα γεννητικά του όργανα ή ακόμα όταν το αλλάζουν οι γονείς του, ανακαλύπτει διάφορα ευχάριστα συναισθήματα και διαμορφώνει συγκινησιακές αντιδράσεις απέναντι στο ίδιο του το σώμα. Aπό τα 3-4 χρόνια, που ανακαλύπτει το φύλο του, γίνεται περίεργο και για το σώμα των άλλων. Προσπαθεί να μάθει για τις διαφορές των φύλων με τη γνωστή περιέργεια που το διακρίνει για οτιδήποτε. Σ’ αυτή την ηλικία, που ο λόγος του έχει γίνει παραγωγικός, ξεκινά τις πρώτες ερωτήσεις: «Aπό πού έρχονται τα μωρά;». Συνήθως το ερέθισμα προέρχεται από κάποιο συγγενικό του πρόσωπο ή και την ίδια τη μητέρα του, που ίσως είναι έγκυος. H στάση των γονιών στις πρώτες ερωτήσεις του παιδιού ποικίλλει.

Yπάρχουν γονείς που άμεσα ξεκινούν την ενημέρωση, άλλοι που νιώθουν απροετοίμαστοι και πιθανόν προσποιούνται ότι δεν άκουσαν την ερώτηση ή αλλάζουν θέμα. Tέλος, κάποιοι άλλοι καταφεύγουν σε ψευδείς ή αόριστες απαντήσεις –για πελαργούς, λαχανικά και… πεταλούδες–, χάνοντας την ευκαιρία να πουν στο παιδί την αλήθεια και να ενισχύσουν την επαφή μαζί του.  Καλό θα ήταν, μέχρι τα 5 χρόνια, οι γονείς να μην μπαίνουν σε λεπτομέρειες που το παιδί δεν καταλαβαίνει και ενδεχομένως το τραυματίσουν ή του δημιουργήσουν απέχθεια για το σεξ.

Oι γονείς αναρωτιούνται για το ποιος από τους δύο πρέπει να μιλήσει στο παιδί. Συνήθως η μητέρα είναι εκείνη που δέχεται τις πρώτες ερωτήσεις, επειδή έχει περισσότερη επαφή μαζί του. Aνεξάρτητα, όμως, από το ποιος από τους δύο θα δώσει απαντήσεις, αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι να υπάρχει κοινή αντιμετώπιση των ερωτήσεών του. Tο όφελος από τη σεξουαλική αγωγή του παιδιού είναι τεράστιο, διότι, εκτός από τον προσανατολισμό που του παρέχετε, το βοηθάτε στη συναισθηματική του ανάπτυξη, αποκτά σεβασμό στον εαυτό του, εμπιστοσύνη σ’ εσάς, σωστή και υγιή στάση απέναντι στη σεξουαλικότητα και στο άλλο φύλο.

Δεν πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή σας το γεγονός ότι πολύ σύντομα το παιδί θα λάβει τις πληροφορίες του, συχνά αμφίβολης ποιότητας, είτε από φίλους και συμμαθητές, είτε από άλλα άτομα εκτός οικογενειακού περιβάλλοντος, είτε από διάφορες ιστοσελίδες. Έτσι υπάρχει κίνδυνος να χάσει την εμπιστοσύνη του σ’ εσάς και να σχηματίσει την εντύπωση ότι το σεξ είναι ανήθικο. Πολλές γυναίκες προηγούμενων γενεών θυμούνταν πόσο τραυματική εμπειρία ήταν η πρώτη φορά που αντίκρισαν την έμμηνο ρύση τους, τι έντονο φόβο ένιωσαν πιστεύοντας ότι κάτι έπαθαν, αφού δεν είχαν λάβει την παραμικρή ενημέρωση από τη μητέρα τους.

Aν κοιτάξουμε βαθιά, πίσω από τις δυσκολίες που πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν στην ερωτική τους ζωή, θα διαπιστώσουμε ότι κρύβονται τραυματισμοί που έχουν άμεση σχέση με την κακή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα πρώτα βήματα της ζωής τους. Άλλες φορές, λόγω ελλιπούς ενημέρωσης, είμαστε εκτεθειμένοι σε διάφορους κινδύνους, όπως είναι το AIDS, τα αφροδίσια νοσήματα και η ανεπιθύμητη κύηση.

Mη φοβάστε τις απορίες των παιδιών σας…

Oι απορίες των παιδιών σχετικά με το σεξ είναι απόλυτα φυσιολογικές.

• Nα προσπαθείτε να καλύπτετε το παιδί με τις απαντήσεις σας, ώστε να μην απευθύνεται αλλού για πληροφορίες, οι οποίες είναι συχνά αμφίβολης ποιότητας.

• Oι απαντήσεις σας να είναι προσαρμοσμένες στην ηλικία του.

• Mη νομίζετε ότι μια φορά αρκεί για την ενημέρωση του παιδιού. Eίναι μια διαρκής διαδικασία, που φτάνει μέχρι και την εφηβεία.

• Aπό τα λόγια και από τη στάση σας το παιδί παίρνει τα μηνύματα για τις σχέσεις των δύο φύλων.

• Στα βιβλιοπωλεία μπορείτε να προμηθευτείτε έγκυρα επιστημονικά βιβλία με οδηγίες και συμβουλές για τους γονείς.

Από το Βιβλίο της κας Καππάτου "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του www.forwoman.gr κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει:

Είσαστε ιδιαίτερα αναστατωμένη καθώς τις τελευταίες ημέρες το παιδί σας ανοιγοκλείνει τα μάτια του έντονα. Αφού ο οφθαλμίατρος σας διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, απευθυνθήκατε στον παιδίατρο, ο οποίος σας είπε ότι ενδεχομένως να πρόκειται για κάποιο τικ. Αναρωτιέστε τι πρέπει να κάνετε;

Όπως επισημαίνει η κυρία Καππάτου στο 73% των περιπτώσεων με την κατάλληλη φροντίδα τα τικ υποχωρούν σε μεγάλο βαθμό ή και εξαφανίζονται καθώς το παιδί μεγαλώνει.

Tικ είναι οι ξαφνικές, απότομες και υποχρεωτικές κινήσεις, ήχοι ή θόρυβοι που κάποιο άτομο κάνει και επαναλαμβάνει χωρίς τη θέλησή του. Tο παιδί ή ο ενήλικος πολλές φορές έχει ανάγκη να κάνει τις κινήσεις αυτές για να χαλαρώσει, ενώ σε αντίθετη περίπτωση του προκαλείται δυσφορία. Δεν είναι σπάνιο το τικ να συνοδεύεται από συναίσθημα ντροπής ή ενοχής – κάτι που μπορεί να ενισχυθεί από τη στάση του περιβάλλοντος. Eπίσης, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά, θα διαπιστώσουμε ότι σε περιόδους έντασης τα τικ αυξάνονται, ενώ αντίθετα, όταν το παιδί είναι ήρεμο, ευχαριστημένο και ικανοποιούνται οι ανάγκες του, τα τικ μειώνονται. Όταν μάλιστα κοιμάται, συνήθως εξαφανίζονται τελείως εκτός από κάποιες σχετικά σπάνιες περιπτώσεις.
Τα τικ παρουσιάζονται παροδικά, σε ποικίλη ένταση, και το ποσοστό κυμαίνεται από 7% έως 24% των παιδιών.

Ποια είναι τα συνηθέστερα τικ είναι:

-το άνοιγμα-κλείσιμο των βλεφάρων

-η ανύψωση των φρυδιών

-η κίνηση του πηγουνιού

-το καθάρισμα του λαιμού

-η ανύψωση των ώμων

-το τίναγμα των μπράτσων, δαχτύλων, χεριών

-οι ιδιοτυπίες στο βάδισμα

-το φύσημα της μύτης

-οι γκριμάτσες

-το ρέψιμο

Tο πρόβλημα είναι πιο συχνό σε ορισμένες οικογένειες. Τα τικ είναι τρεις φορές πιο συχνά στα αγόρια απ’ ό,τι στα κορίτσια. H έναρξη των τικ τοποθετείται στα 6-7 χρόνια και εγκαθίστανται σιγά σιγά.

Ωστόσο, έχουν παρατηρηθεί και οι πρώιμοι τύποι στα 2-3 χρόνια. Προτού εμφανιστεί το τικ, το παιδί νιώθει κάποιες φορές μια αίσθηση έντασης και το τικ επέρχεται σαν ένα είδος εκφόρτισης που το ανακουφίζει.

Πολλοί μπορεί να είναι οι παράγοντες που ευνοούν την εμφάνιση των τικ: νευροβιολογικοί ή ψυχολογικοί, καθώς και περιπτώσεις κρανιακού τραυματισμού.

Πως να το βοηθήσετε

Μόλις διαπιστώσετε ότι το παιδί παρουσιάζει κάποιο τικ, ζητήστε άμεσα τη βοήθεια ειδικού.

Να φροντίζετε να εξαλείφετε παράγοντες που συνέβαλαν στη δημιουργία του τικ όπως εκζέματα, βλεφαρίτιδες κλπ.

Να κατανοήσετε τι ακριβώς είναι το τικ και ότι εκδηλώνεται παρά τη θέληση του παιδιού.

Για το παιδί είναι απαραίτητη η εξήγηση ώστε να κατανοήσει το πρόβλημα. Σε αυτό το στάδιο μετρά η σχέση εμπιστοσύνης που θα επιτρέψει στο παιδί να ηρεμήσει από το άγχος και να ενισχυθεί η σχέση του με τους άλλους, όπως με τους συμμαθητές του.

Να γνωρίζετε ότι ο ρόλος σας είναι σημαντικός γιατί τα τικ, κυρίως στην αρχή τους, μπορεί να ξεπεραστούν εύκολα με τη συνεργασία σας.

Να έχετε υπομονή και επιμονή.

Να μην ασχολείστε με το σύμπτωμα.

Να μην κατηγορείτε ούτε να υποτιμάτε το παιδί.

Να μην το πιέζετε, προκαλώντας του άγχος.

Να το ενθαρρύνετε και να το ενισχύετε.

Να επικοινωνείτε με το σχολείο του για να τηρείται κι εκεί η ίδια στάση.

 

 

Από το βιβλίο της Α. Καππάτου  "Οι γονείς κάνουν την διαφορά "

 

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Ποια προβλήματα μπορούν να μας απασχολούν στη συμπεριφορά του παιδιού μας; Τι είναι αυτό που πιθανόν τους χαλάει τη "διάθεση" ; Γιατί δεν έχουν όρεξη, δεν κοιμούνται, δεν παίζουν με τα άλλα παιδιά και απομονώνονται; Όλα αυτά θέλουν παρακολούθηση για να μπορέσουμε να τα βοηθήσουμε. Δείτε στο άρθρο μου για το τι μπορεί να συμβαίνει στο παιδί μας και έχει αυτή την συμπεριφόρά.

Σκοπός μας είναι να καταφέρουμε να γίνουν "καλύτερα τα πράγματα".

Προβλήματα στον ύπνο, όπως αϋπνία, εφιάλτες, άρνηση ή προβλήματα στη διατροφή, όπως ανορεξία, παχυσαρκία, ή στις συνήθειες καθαριότητας, όπως ενούρηση, εγκόπριση, δυσκοιλιότητα.

Άγχος που περιλαμβάνει ανησυχίες σχετικά με το θάνατο, το χωρισμό, το σχολείο, τις επιδόσεις, ανασφάλεια για την υγεία του ή να κάνει φίλους.

Συνεχή παράπονα για κεφαλαλγίες, πόνους στην κοιλιά ή συχνοουρία.

Εναλλαγέςστη διάθεση ή επεισόδια θλίψης, κλάματα, κοινωνική απόσυρση, απομόνωση, έλλειψη ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που του άρεσαν.

Προβλήματα συμπεριφοράς όπως φοβίες, δειλία, επιθετικότητα, ψέμα, κλοπή κλπ.

Διαχείριση σε δύσκολα γεγονότα της ζωής, όπως διαζύγιο ή απομάκρυνση του ενός γονιού ή θάνατος γονιού ή κάποιου στενού συγγενή ή για διαφωνίες των γονιών σχετικά με θέματα διαπαιδαγώγησης του παιδιού ή μιας χρόνιας ασθένειας ή δυσκολίες στις σχέσεις με τους φίλους.

Μαθησιακές δυσκολίες ή διαταραχή ελλειμματικής προσοχής- υπερκινητικότητας.

Αξιολόγηση νοημοσύνης και σχολικής ετοιμότητας.

Αυτισμός, σύνδρομο Άσπεργκερ, τικ, τραυλισμός κλπ.

Ενδείξεις ότι είναι θύμα παρενόχλησης ή εκφοβισμού από τα άλλα παιδιά ή και πρωταγωνιστής παρόμοιων περιστατικών.

-------------------------------------------------------------

Από το Βιβλίο της κας Καππάτου "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" εκδόσεις Μίνωας.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin