Αυγούστου 20, 2018

Παιδική ηλικία

Όταν έχετε μικρό παιδί στο σπίτι, θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί. H παιδική φαντασία και η περιέργεια δεν αφήνουν τίποτε ανεξερεύνητο και συνήθως οδηγούν τα παιδιά στις πιο απίθανες, απρόβλεπτες, αλλά και πολλές φορές επικίνδυνες για τα ίδια σκανταλιές.

Tι θα πρέπει να γνωρίζετε…

Ποτέ μην αφήνετε τα παιδιά μόνα τους στο χώρο της κουζίνας.

Όταν μαγειρεύετε, φροντίστε να χρησιμοποιείτε
Tο χερούλι από τα μαγειρικά σκεύη δεν θα πρέπει να προεξέχει, ώστε να μην μπορεί να το πιάσει.

Mετά το μαγείρεμα, μην ξεχνάτε να κλείνετε το διακόπτη της εστίας που χρησιμοποιήσατε. 

Tο ζεστό μάτι της ηλεκτρικής κουζίνας, ο φούρνος ή το τηγάνι με το ζεστό λάδι αλλά και οι ηλεκτρικές συσκευές ευθύνονται για πολλές περιπτώσεις πυρκαγιάς και ατυχημάτων.

Eπίσης, φροντίστε να βγάζετε τις ηλεκτρικές συσκευές από την πρίζα, αμέσως μετά τη χρήση τους.

Aν έχετε τζάκι, μην χρησιμοποιείτε ποτέ βενζίνη, οινόπνευμα ή πετρέλαιο για να το ανάψετε. 

Mην παραλείπετε να τοποθετείτε πάντα τη μεταλλική προστατευτική κάλυψη μπροστά από το τζάκι σας και να επιβλέπετε το παιδί. Τα θερμαντικά σώματα πρέπει γενικά να είναι καλυμμένα ή μη προσβάσιμα στο παιδί.

Tο κρεβάτι του παιδιού δεν θα πρέπει να βρίσκεται κοντά σε ηλεκτρικά καλώδια.

Oι πρίζες να είναι πάντα καλυμμένες.

Όσο για τα επιτραπέζια φωτιστικά, αυτά θα πρέπει να είναι τοποθετημένα σε στέρεες επιφάνειες.

Eίναι πολύ σημαντικό να αποθηκεύετε τα απορρυπαντικά και τα υγρά καθαρισμού σε ασφαλές μέρος, όπου δεν θα μπορούν να φτάσουν τα παιδικά χεράκια.

Αν χρειαστεί να κάνετε απεντόμωση, προσέξτε τις περιοχές στις οποίες θα τοποθετηθούν οι τοξικές εντομοκτόνες ουσίες, γιατί τα παιδιά μπουσουλάνε παντού και μετά βάζουν τα χεράκια τους στο στόμα.

Επίσης, τα φάρμακα και τα καλλυντικά θα πρέπει να φυλάσσονται με ιδιαίτερη προσοχή, όπως και τα τσιγάρα αν καπνίζετε, γιατί αν το παιδί καταπιεί καπνό μπορεί να πάθει πολύ σοβαρή δηλητηρίαση

Προσέχετε να μην αφήνετε γεμάτη την μπανιέρα ή αν βρεθείτε σε σπίτι με πισίνα, να επιβλέπετε διαρκώς το παιδί.


Φροντίστε να καλύπτετε τις αιχμηρές γωνίες των επίπλων και το παιδί να μην έχει πρόσβαση σε σκάλες

Αν έχει περπατούρα, αυτή να μην σκοντάφτει σε χαλιά και άλλες ανωμαλίες του εδάφους

Αν στο σπίτι υπάρχει σκύλος ή γάτα, μην αφήνετε το παιδί μόνο μαζί του – τα μικρά παιδιά από αδεξιότητα και άγνοια μπορεί να τρομάξουν ή να πονέσουν το ζώο και αυτό να αντιδράσει βίαια.

Να έχετε κατά νου ότι τα μικρά παιδιά είναι ευφάνταστα, επινοητικά και έχουν μεγάλη επιθυμία εξερεύνησης, γι’ αυτό εσείς πρέπει να είστε πάντα
σε ετοιμότητα.

Από το βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Σκοπός μιας διδασκαλίας για τη διαχείριση του θυμού στα παιδιά είναι να μάθουν να ελέγχουν το θυμό και τα αρνητικά τους συναισθήματα και μακροπρόθεσμος στόχος αποτελεί η κατάκτηση της ανεξαρτησίας και αυτονομίας τους.

Στόχος του εκπαιδευτικού προγράμματος είναι δηλαδή το παιδί να μάθει να ρυθμίζει την συμπεριφορά του αλλά και το θυμικό του, χωρίς τη βοήθεια κάποιου μεγάλου: εκπαιδευτικού ή γονέα.

Η τεχνική της Εναλλακτικής Αντίδρασης ή αλλιώς τεχνική της Μικρής Χελώνας ανήκει στην ψυχολογική κατεύθυνση του Γνωστικού-Συμπεριφορισμού και θεωρείται αρκετά αποτελεσματική για τη διδασκαλία ελέγχου του θυμού και της επιθετικότητας στα μικρά παιδιά.

Σε πρώτη φάση, το παιδί διδάσκεται από τον δάσκαλο ή τον ειδικό την εναλλακτική αντίδραση της μικρής χελώνας όταν η ίδια βρίσκεται σε κατάσταση που προκαλεί ένταση.

Το παιδί ακούει από τον ενήλικα την ιστορία της μικρής χελώνας:
«Το μικρό χελωνάκι, κάθε φορά που πήγαινε στο σχολείο έμπλεκε σε καβγάδες με τα άλλα μικρά χελωνάκια, που το πείραζαν και το χτυπούσαν. Ο δάσκαλος το τιμωρούσε. Μια μέρα συνάντησε τη μεγάλη χελώνα, η οποία του είπε πως η απάντηση στο πρόβλημά του ήταν το καβούκι του. Το συμβούλευσε να κρύβεται στο καβούκι του κάθε φορά που θύμωνε, μέχρι να αισθανθεί καλύτερα. Το χελωνάκι εφάρμοσε τη συμβουλή της χελώνας, και όλα βελτιώθηκαν: σταμάτησε τους καβγάδες, ο δάσκαλος δεν το μάλωνε πια και άρχισε να του αρέσει το σχολείο».

Αφού το παιδί διαβάσει ή ακούσει την ιστορία, στη συνέχεια διδάσκεται από τον ενήλικα εναλλακτικές αντιδράσεις που το ίδιο θα κλιθεί να εφαρμόσει σε περιπτώσεις που νιώσει όπως το χελωνάκι. Το παιδί εξασκείται στις παρακάτω ασκήσεις:

να μαζεύει κοντά στο σώμα του τα χέρια και τα πόδια,
να ακουμπά το κεφάλι του στο θρανίο,
να φανταστεί πως είναι το χελωνάκι που κρύβεται μέσα στο καβούκι του και να σκεπάζει το κεφάλι με τους βραγχίονες ή τις παλάμες του,
να χαλαρώνει τους μύες του σώματός του και να παραμείνει στην ίδια θέση για λίγο.

Αφού το παιδί εξασκηθεί αρκετές φορές στην άσκηση αυτή, στη συνέχεια ο ειδικός του μαθαίνει μυοχαλαρωτικές ασκήσεις.
Έτσι το παιδί σιγά σιγά κατακτά την ικανότητα να αντιμετωπίζει στρεσογόνες καταστάσεις, καταστάσεις συγκρούσεων και έντασης, καθώς και να διαχειρίζεται τα αρνητικά του συναισθήματα, το φόβο, το θυμό και την οργή του.

αναδημοσίευση: Τατιάνα Πολυζώτη
Ψυχολόγος (MSc Ειδικής Αγωγής)
πηγή: Κολιάδης Ε. (2010). Συμπεριφορά στο σχολείο: Αξιοποιούμε δυνατότητες, Αντιμετωπίζουμε προβλήματα, Αθήνα: Εκδόσεις Γρηγόρη.

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Παιδική ηλικία

H δυσφορία και η αντίδραση εμφανίζονται από τους πρώτους κιόλας μήνες της γέννησης του παιδιού, όταν κάτι δεν του πάει καλά ή δεν ικανοποιούνται άμεσα οι ανάγκες του, όπως η ανάγκη για φαγητό. Τα περισσότερα παιδιά ανακαλύπτουν τη σωματική επίθεση μεταξύ 12 και 24 μηνών σαν απάντηση σε μια απογοήτευση, αλλά και για να πετύχουν κάτι που θέλουν, πχ., όταν οι γονείς δεν τα αφήνουν να πάρουν το τηλεχειριστήριο ή τα κλειδιά του αυτοκινήτου, τότε θα σηκώσουν το χέρι να τους χτυπήσουν.

Η επιθετικότητα του παιδιού κορυφώνεται μέχρι τους 30-42 μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, λοιπόν, το παιδί υιοθετεί συχνά μια αντιθετική συμπεριφορά· χτυπά, χαστουκίζει, τραβά τα μαλλιά και δαγκώνει τα παιδιά της ηλικίας του στο πάρκο ή και μέ€σα στην οικογένεια.

Προς τα 4 χρόνια, το παιδί αρχίζει να εκφραζει την επιθετικότητά του λεκτικά, χωρίς να καταφεύγει πλέον σε χειρονομίες. Τα κορίτσια ξεφεύγουν πιο γρήγορα από τη σωματική επιθετι-κότητα, αλλά εκδηλώνουν συχνά την έμμεση επιθετικότητα – κακολογούν ή φέρνουν σε δύσκολη θέση τα άλλα παιδιά.

Σε γενικές γραμμές, η επιθετικότητα συνήθως δεν συνιστά μόνιμο πρόβλημα και με τους κατάλληλους χειρισμούς αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, υποχωρεί σημαντικά μετά τα 3-4 χρόνια του. Μόνον το 10% των παιδιών παραμένει υπολογίσιμα επιθετικό στα 8-9 του χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση, σύμφωνα με έρευνες, υπάρχουν ενδείξεις ότι το παιδί ίσως συνεχίσει ν’ αντιδρά επιθετικά και στην εφηβεία αλλά και ως ενήλικο άτομο σε περιπτώσεις ματαίωσης και απογοήτευσης. 

Tο παιδί αντιδρά με επιθετικότητα όταν…

• Θέλει να διεκδικήσει κάτι. 

• Kάποιος ή κάτι το ενοχλεί.

• Kαταλαβαίνει ότι με αυτό τον τρόπο πετυχαίνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί. 

• Εκλαμβάνει ως απειλή μια συμπεριφορά που δεν είναι επιθετική, αλλά μοιάζει τέτοια στα δικά του μάτια.

• Δεν έχει διδαχτεί και βιώσει από τους γονείς τον αυτοέλεγχο.

• Δεν έχει μάθει να εκφράζει με λέξεις το θυμό του, γι’ αυτό όταν νιώθει πικρία και έντονη απογοήτευση, εξωτερικεύει αυτά τα συναισθήματα με επιθετική συμπεριφορά.

• Οι γονείς δικαιολογούν ειδικά στο αγόρι την επιθετική συμπεριφορά ως φυσική.

• Οι ίδιοι οι γονείς είναι γενικά επιθετικοί και απορριπτικοί, ενώ στην οικογένεια κυριαρχεί για διάφορους λόγους το έντονο άγχος και η ενδοοικογενειακή απόρριψη του ενός από τον άλλον.

• Στο περιβάλλον του παιδιού υπάρχουν στοιχεία που ενισχύουν την επιθετικότητα· μικρό σπίτι, πολυμελής οικογένεια, έλλειψη χώρων εκτόνωσης και παιχνιδιού, πολύωρη παρακο-λούθηση τηλεόρασης ή συνεχής ενασχόληση με ηλεκτρονικά παιχνίδια που έχουν βίαιο περιεχόμενο

Τα αίτια

Η επιθετικότητα μπορεί να είναι ένα σύμπτωμα πολλών διαφορετικών προβλημάτων. O κατάλογος με τις αιτίες είναι πολύ μεγάλος. Έχουν διατυπωθεί αρκετές απόψεις σχετικά με τους παράγοντες που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση της επιθετικότητας στο παιδί, όπως το στρες της μητέρας, η χρήση ναρκωτικών, αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, προβλήματα κατά τον τοκετό. Μερικές φορές οι μεγάλοι ενισχύουμε με την επιθετική στάση μας αυτή τη συμπεριφορά στα παιδιά μας. Παράλληλα, η παιδική επιθετικότητα μπορεί να είναι έκφραση του άγχους ή της κατάθλιψης.

Ίσως το παιδί εξωτερικεύει με επιθετικότητα ένα πρόβλημα που το απασχολεί αλλά για το οποίο δείχνει αδιαφορία, ψυχραιμία ή που φαινομενικά το αγνοεί σαν να μην υπάρχει, όπως: 

• ένα διαζύγιο ή κάποια άλλη απώλεια

• την τυχόν προσβλητική συμπεριφορά οικείων ή συμμαθητών

• την τυχόν κακοποίηση – λεκτική, σωματική τιμωρία, σεξουαλική
• την παραμέληση ή αδιαφορία 
Τέλος, ας αναφέρουμε ότι υπάρχουν κάποιες ψυχιατρικές διαταραχές που σχετίζονται με την επιθετικότητα των παιδιών, όπως η διαταραχή διαγωγής, η αντιθετική προκλητική διαταραχή, η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας, η ψυχωσική συνδρομή, η νοητική υστέρηση κ.λπ.

Από το βιβλίο μου "Οι γονείς κάνουν την διαφορά"

http://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Από το βιβλίο μου, "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

«Πρόσφατα ανακαλύψαμε την πεντάχρονη κόρη μας να “παίζει το γιατρό” με το συνομήλικο ξάδελφό της» αναφέρουν ανήσυχοι οι γονείς της Eλισάβετ. «Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Εγώ ενστικτωδώς ένιωσα την ανάγκη να τα μαλώσω» λέει ο πατέρας. «Σκέφτηκα να το βάλω στα πόδια για να κερδίσω χρόνο και να συνέλθω από την έκπληξή μου» συμπληρώνει η μητέρα. «Προσπαθήσαμε όμως να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας. Μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο σαν να μην συμβαίνει τίποτα και στρέψαμε τα δύο παιδιά σε άλλα παιχνίδια. Ήταν όμως σωστός ο τρόπος αντίδρασης; Γιατί έπαιζαν τόσο μικρά ένα ερωτικό παιχνίδι;»

Γιατί αρέσει στα παιδιά;

• Mε αυτό τον τρόπο, εξερευνούν το σώμα τους και ανακαλύπτουν τις περιοχές εκείνες που συνήθως καλύπτονται από τα ρούχα.

• Για τα μικρά παιδιά, η σεξουαλικότητα πάντοτε βιώνεται σαν ένα παιχνίδι που εκφράζεται με πολλές μορφές: φιλάκια, χαδάκια, πάλη και γαργάλημα. Eξάλλου, ήδη από την κούνια αισθάνονται ότι, αγγίζοντας οι γονείς το σώμα τους, π.χ., για να τα αλλάξουν, νιώθουν ευχάριστα.

• H διαφορά των φύλων είναι μια σημαντικότατη ανακάλυψη για όλα τα παιδιά. Aπό νωρίς παρατηρούν ότι τα γεννητικά όργανα της μαμάς είναι διαφορετικά από του μπαμπά. Aυτό που διαπιστώνουν είναι μυστηριώδες και πάνω σε αυτό τοποθετούνται οι περισσότερες ερωτήσεις τους.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

• H ανάγκη του παιδιού να αγγίξει και να πειραματιστεί με το σώμα του είναι απολύτως φυσιολογική.

• Όταν, λοιπόν, σας θέτει ερωτήσεις, όπως για καθετί που του κινεί το ενδιαφέρον, εσείς πρόθυμα, με απλά λόγια αλλά με σαφήνεια, να του εξηγείτε τις διαφορές των δύο φύλων.

• Aν δείξετε ότι ενοχλείστε με τα παιχνίδια αυτά ή αυθόρμητα το μαλώσετε, τότε ίσως του περάσετε το μήνυμα ότι η ερωτική λειτουργία δεν είναι αποδεκτή. Aναρωτιέται: «Γιατί στη μαμά δεν αρέσουν αυτά που ρώτησα ή τα παιχνίδια μου;» «Τι προσπαθούν να μου κρύψουν;»

• H περιέργεια για ό,τι είναι απαγορευμένο γίνεται νοσηρή και τροφοδοτεί ματαιώσεις, φόβους και αισθήματα ενοχής. Aκριβώς εδώ είναι που φωλιάζουν οι πρώτες παρανοήσεις σχετικά με το σεξ και, γενικότερα, με τις ανθρώπινες σχέσεις.

• Μπορείτε να πείτε στο παιδί ότι «σεβόμαστε τον εαυτό μας, δεν δείχνουμε το σώμα μας σε κανέναν ούτε αφήνουμε κανένα να μας το αγγίξει, εκτός από τη μαμά και τον μπαμπά, αν υπάρχει λόγος».

• Αν διαπιστώσετε ότι τα παιχνίδια αυτά συνεχίζονται, ίσως είναι καλύτερα να επιβλέπετε τα παιδιά διακριτικά και να τα κατευθύνετε σε άλλες δραστηριότητες ή για κάποιο διάστημα να συναντιούνται πιο αραιά.

• Δημιουργήστε τις προϋποθέσεις, ώστε το παιδί σας να κάνει παρέα και με άλλα συνομήλικα παιδιά.

• Στα βιβλιοπωλεία υπάρχει μεγάλη ποικιλία βιβλίων για παιδιά και στις σελίδες τους θα βρείτε εξηγήσεις με όμορφες εικόνες και απλά λόγια σχετικά με τη σεξουαλικότητα.

http://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Στα μάτια του παιδιού η οικογενειακή αγάπη είναι δεδομένη και ιερή. Αν ακούσει ότι ο ένας γονιός έπαψε να αγαπά τον άλλο, θα σκεφθεί ότι ίσως αύριο ή σε λίγους μήνες οι γονείς του θα πάψουν να αγαπούν κι εκείνο.

Συνηθισμένες ερωτήσεις των παιδιών κατά την ανακοίνωση του διαζυγίου

«Γιατί χωρίζετε;»  
«Ποιος φταίει;» 
«Εγώ τι φταίω και μου συμβαίνει αυτό;»  
«Πού θα μένει ο μπαμπάς (ή η μαμά) τώρα που θα φύγει από το σπίτι;» 
«Πότε θα τον/τη βλέπω;» 
«Εμένα ποιο θα είναι το σπίτι μου;» 
«Θα με χωρίσετε κι από τα αδέλφια μου;» 
«Θα πρέπει να αλλάξουμε σπίτι;» 
«Θα αλλάξω σχολείο;» 
«Αν έχω δύο δωμάτια, ένα σε κάθε σπίτι, πού θα έχω τα πράγματά μου;» 
«Θα το πείτε σε όλους;» 
«Τι να πω στους φίλους μου;»  
«Όταν πηγαίνω στο σπίτι του μπαμπά (ή της μαμάς) που είναι σε άλλη γειτονιά, θα μπορώ να φέρνω τους φίλους μου εκεί;»  
«Ποιος θα με πηγαίνει τώρα στο μπαλέτο, στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ ή στα αγγλικά;» 
«Θα με αγαπάει πάντα ο μπαμπάς (ή η μαμά);» 
«Αφού φεύγει ο μπαμπάς (ή η μαμά), θα φύγεις κι εσύ;»

Τι να πείτε στα παιδιά

Στα μάτια του παιδιού η οικογενειακή αγάπη είναι δεδομένη και ιερή. Αν ακούσει ότι ο ένας γονιός έπαψε να αγαπά τον άλλο, θα σκεφθεί ότι ίσως αύριο ή σε λίγους μήνες οι γονείς του θα πάψουν να αγαπούν κι εκείνο.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε,ανάλογα με την ηλικία του παιδιού, φράσεις όπως:

• «Η μαμά και ο μπαμπάς θα ζουν σε διαφορετικά σπίτια στο εξής για να αισθάνονται καλύτερα».

• «Αποφασίσαμε να μην ζούμε πια μαζί, επειδή μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα».

• «Δεν νιώθουμε ευτυχισμένοι όταν είμαστε οι δυο μας». 

«Θα ζούμε χωριστά για να μην έχουμε συνέχεια καβγάδες ή ψυχρότητα».

• «Έχουμε πολύ διαφορετικούς στόχους κι αυτοί δεν μπορούν να υλοποιηθούν όσο μένουμε μαζί».

• «Αποφασίσαμε να χωρίσουμε επειδή πάψαμε να επικοινωνούμε σωστά. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε ξανά, αλλά δεν τα καταφέραμε».

Όποιος αναλάβει να ανακοινώσει το διαζύγιο, θα πρέπει να εμφυσήσει στα παιδιά σιγουριά για το μέλλον με φράσεις όπως:

• «Θα δείτε ότι αυτό θα είναι καλύτερο και για σας».

• «Ανεξάρτητα από το πώς νιώθουμε μεταξύ μας, η μητέρα σας (ή ο πατέρας σας) κι εγώ θα συνεχίσουμε να σας αγαπάμε και να σας φροντίζουμε όπως πάντα».

• «Δεν θα στερηθείτε τίποτε από όσα επιθυμείτε».

• «Ο μπαμπάς (ή η μαμά, σε περίπτωση που εκείνη φύγει από το σπίτι) θα σας βλέπει πολύ συχνά».

• «Θα είναι σαν να έχετε δύο σπίτια, αλλά δεν θα αλλάξει τίποτε άλλο σημαντικό».

• «Για σας θα είναι σαν ο ένας από τους δυο μας να λείπει σε δουλειά πιο πολλές ώρες».

Τονίστε τις θετικές πλευρές

Απόσπασμα από το βιβλίο μου "Οι γονείς χωρίζουν"

akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Kάθε γονιός, ανάλογα με την προσωπικότητά του, τις ιδιαιτερότητές του, την ποιότητα της συζυγικής του σχέσης και το μορφωτικό, κοινωνικό του επίπεδο μεγαλώνει το παιδί του με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Έτσι, οι γονείς διαμορφώνουν διάφορους τρόπους συμπεριφοράς απέναντι στα παιδιά τους, οι οποίοι –όπως είναι φυσικό– προκαλούν την αντίδραση των παιδιών, καθώς πρόκειται για μια δυναμική σχέση αλληλεπίδρασης.

Kάτι που συχνά εμείς οι μεγάλοι ξεχνάμε είναι ότι τα παιδιά έχουν από νωρίς τα μάτια τους στραμμένα πάνω μας, παρατηρούν τα πάντα και τους εντυπώνεται όχι μόνο ο τρόπος με τον οποίο τους συμπεριφερόμαστε, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο ζούμε ή φερόμαστε σε τρίτους. Kατά συνέπεια, αποτελούμε παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά, κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε. Nα μην ξαφνιαζόμαστε, λοιπόν, αν είναι επιθετικά, ειρωνικά ή τρυφερά, στην περίπτωση που κι εμείς λειτουργούμε έτσι στις σχέσεις μας με τους ενηλίκους.

Eίναι ανώφελο να τα προτρέπουμε να φέρονται με ευγένεια ή ειλικρίνεια αν εμείς, άθελά μας, δεν κάνουμε το ίδιο μέσα και έξω από την οικογένεια. Eπειδή το παιδί συχνά δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, επιλέγει να τα εκδηλώνει με τη συμπεριφορά του. Πίσω από τις δυσκολίες στον ύπνο, στη διατροφή, στις σχέσεις με τους συνομηλίκους του στο σχολείο, πίσω από την επιθετικότητα, το ψέμα, την κλοπή ή τη μεγάλη δειλία κρύβεται ίσως μια πρόκληση από την πλευρά του παιδιού για να το προσέξουμε και να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντί του.

H σωστή ενημέρωση και η ωριμότητά μας θα βοηθήσουν να μεταφράσουμε τα μηνύματα του παιδιού, αλλά και να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά μαζί του. Eίναι γεγονός ότι σήμερα οι γονείς δείχνουν ιδιαίτερο ενδια€φέρον για τα θέματα ψυχικής υγείας και η ευθύνη που νιώθουν για την εξέλιξη του παιδιού τους είναι μεγάλη.

Aναζητούν το ιδανικό μοντέλο διαπαιδαγώγησης σε ιστοσελίδες του διαδικτύου, σε βιβλία παιδαγωγικής, σε συζητήσεις με γνωστούς ή σε περιοδικά για γονείς. Ένα μικρό ποσοστό καταφεύγει σε σεμινάρια και σχολές γονιών. Δηλώνουν ότι επιθυμούν να αποφύγουν τα λάθη που έκαναν οι δικοί τους γονείς στους ίδιους. Ωστόσο, μέσα από αυτή τη θεωρητική αναζήτηση συχνά δημιουργείται σύγχυση, αφού επιχειρούν να εφαρμόσουν πρακτικές που ίσως δεν τους ταιριάζουν.

Aπογοητεύονται, λοιπόν, κάθε φορά που ανακαλύπτουν ότι οι απόψεις τους δεν συμβαδίζουν με τους χειρισμούς τους. Nιώθουν ενοχές σε κάθε δυσκολία και πανικοβάλλονται πιστεύοντας ότι έχασαν το παιχνίδι. Kατά συνέπεια, και παρά το γεγονός ότι έχουν καλές προθέσεις, συχνά αποδεικνύονται αναποτελεσματικοί και δημιουργούν ανασφάλεια στο παιδί με τη συμπεριφορά τους.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Φανταστείτε να δουλεύετε σε ένα σχολείο και ένα από τα παιδιά να ξεκινά να συμπεριφέρεται περίεργα. Τι θα κάνατε


Η παραδοσιακή απάντηση είναι ότι θα του βάζατε κάποια τιμωρία ή κάποιους περιορισμούς. Όμως οι τιμωρίες τις περισσότερες φορές επιδεινώνουν την κατάσταση και τη συμπεριφορά του παιδιού, καθώς κατά την ώρα της τιμωρίας βαριέται ή νιώθει να το αδικούν.

Το Δημοτικό σχολείο «Ρόμπερτ Κόουλμαν» υιοθετεί μία εντελώς διαφορετική τεχνική. Όταν τα παιδιά χάνουν τον έλεγχο, τους προσφέρει διαλογισμό! Αντί να βάζει ποινές στα απείθαρχα παιδιά ή να τα στέλνει στο γραφείο του διευθυντή, το σχολείο της Βαλτιμόρης έχει ένα δωμάτιο που αποκαλείται χώρος « Συνειδητής Στιγμής».

Πώς λειτουργεί;

Το δωμάτιο αυτό είναι γεμάτο μαξιλάρια σε λιλά αποχρώσεις, φώτα και γενική διακόσμηση. Εκεί καλούνται να πάνε όσα παιδιά δείχνουν σημάδια ανυπακοής. Στο δωμάτιο αυτό, με τη βοήθεια τεχνικών αναπνοής και διαλογισμού, έχουν τη δυνατότητα να ανακτήσουν την γαλήνη μέσα τους και να ξαναβρούν το κέντρο τους. Έπειτα τους ζητούν να εξιστορήσουν τα όσα συνέβησαν.

Ο «ενσυνείδητος» διαλογισμός υπάρχει και να εξασκείται χιλιάδες χρόνια. Μόλις πρόσφατα όμως η επιστήμη άρχισε να μελετά τα αποτελέσματά του στο νου και στο σώμα και καταλήγει σε μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα! Σύμφωνα με μία μελέτη, αυτός ο τύπος διαλογισμού μπορεί να αυξήσει την αυτοσυγκέντρωση έναντι ερεθισμάτων.

Εναθαρρυντικά Αποτελέσματα

Με την πρακτική αυτή που αγκάλιασαν παιδιά, δάσκαλοι και γονείς στη Βαλτιμόρη, ξεκίνησε ένας ολόκληρος εναλλακτικός κύκλος μαθημάτων και δραστηριοτήτων, με κέντρο τον άνθρωπο αλλά και το περιβάλλον. Τα ποσοστά παραβάσεων και περιορισμών των μαθητών μειώθηκαν σημαντικά. Ήδη έχουν ξεκινήσει προσπάθειες αυτή η ιδέα να εξαπλωθεί και σε σχολεία σε άλλες πόλεις!

Πηγή: enallaktikiagenda.gr

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Παιδική ηλικία

Από: Νινέττα Φαφούτη 
Bullying: Δεν ξέρω πόσα άρθρα έχουν γραφτεί τα τελευταία χρόνια, πόσα ντοκιμαντέρ και πόσες καμπάνιες ενημέρωσης για την ευαισθητοποίηση απέναντι σ' αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο που εξακολουθεί να εξαπλώνεται με ανεξέλεγκτους ρυθμούς μέσα και έξω από τις σχολικές τάξεις.

Και ενώ όλοι συμφωνούμε ότι το bullying πρέπει να σταματήσει και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους πώς να το πετύχουμε αυτό, τα νούμερα είναι ακόμα απογοητευτικά. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: «Τι κάνουμε λάθος; Γιατί συνεχίζει να συμβαίνει αυτό;»

Μήπως οι περισσότεροι από μας πιθανά δεν το λαμβάνουμε υπόψη γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα συμβεί στα παιδιά μας παρόμοια εμπειρία; Έχετε αναλογιστεί ότι ενώ υποστηρίζουμε ότι είμαστε κατά του bullying, ότι είμαστε ευγενικοί και δίκαιοι αλλά στην ουσία, ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και τα μηνύματα που εισπράττουν από τη δική μας συμπεριφορά μπορεί να αποτελέσουν παράδειγμα για τη διαμόρφωση της δικής τους στάσης, δηλαδή να γίνουν παθητικά, αδύναμα να διεκδικήσουν τα θέλω τους, υποψήφια θύματα ή αντίθετα, επιθετικά που δεν αντέχουν τις ματαιώσεις ή συνεργατικά και δίκαια κλπ

Η οικογένεια είναι αναμφισβήτητα το πρωταρχικό και κεντρικό κοινωνικό σύστημα στο οποίο είναι ενσωματωμένο ένα παιδί.
«Τα παιδιά είναι ο καθρέπτης μας» Όσοι το ξέρουμε, αλλά πόσοι από μας ουσιαστικά έχουμε συνειδητοποιήσει την δύναμη και την ευθύνη αυτής της πρότασης; Πόσοι από μας έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αν σχολιάσουμε ή κοροϊδέψουμε την αδυναμία κάποιου, το ίδιο θα επαναλάβουν αντίστοιχα και τα παιδιά μας; Αν μονίμως είμαστε επικριτικοί και αρνητικοί, δεν θα είναι αργότερα και τα παιδιά μας; Τελικά έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο τοξικοί μπορεί να είμαστε και σε τι τοξικό περιβάλλον μεγαλώνουμε τα παιδιά μας; Τα παιδιά, μιμούνται αυτό που βλέπουν. Δεν μπορεί να συμβουλεύουμε το παιδί μας να μην κοροϊδεύει ένα άλλο παιδί και την ίδια στιγμή μπροστά του, να σχολιάζουμε ένα άτομο για την εμφάνισή του και να γελάμε! Δεν μπορεί να θέλουμε το παιδί μας να γίνει συνεργατικό και να ενισχύουμε την επιθετικότητά του με τη στάση και το παράδειγμά μας..

Κάθε γονιός έχει το δικό του μοντέλο, το δικό του «εγχειρίδιο» στην ανατροφή του παιδιού του. Μέσα όμως από κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές, κατευθύνσεις και επαναλαμβανόμενες εκδηλώσεις συναισθημάτων, απόψεων, παροτρύνσεων, μπορούμε να κωδικοποιήσουμε εκείνα τα σχήματα γονικής συμπεριφοράς, που είναι ικανά, χωρίς αυτή να είναι η πρόθεση του γονιού, να καλλιεργήσουν τα ιδιαίτερα ψυχολογικά ψήγματα στο παιδί που μπορούν αργότερα να εκδηλωθούν εν δυνάμει σε μια εκφοβιστική και επιθετική συμπεριφορά ή αντίθετα σε μια παθητική υποχωρητική θυματοποιημένη. Πότε ένας γονιός μπορεί να γίνει άθελά του «ηθικός αυτουργός» στο έγκλημα;

Όταν ένας γονιός…


…έχει υψηλές απαιτήσεις
Το παιδί του είναι πάνω από όλους και όλα. Κι αυτό γιατί το αξίζει, γιατί είναι ο καλύτερος από όλους. Ο γονιός αυτός «ποντάρει» τόσα πολλά στις πρωτιές του παιδιού του, που αδυνατεί να διαχειριστεί οποιαδήποτε αποτυχία του. Είναι ο γονιός που θα γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο του παιδιού με εξωσχολικές δραστηριότητες -κυρίως εκπαιδευτικές ή αθλητικές- και θα πιέσει το παιδί να είναι πάντα πρώτο σε όλες αυτές. Άλλωστε «οφείλει» να είναι στους winners με οποιοδήποτε κόστος.
Τι μηνύματα εισπράττει το παιδί
Το παιδί αισθάνεται ότι συνέχεια κρίνεται. Η αγάπη των γονιών του και η αποδοχή τους γίνεται αυτοσκοπός. Αυτό του δημιουργεί αγωνία, ανασφάλεια, αντιλαμβάνεται ότι αξίζει μόνο όταν έχει καλή απόδοση. Το παιδί πιθανά δεν είναι ανέμελο, πάντα έχει κάτι να αποδείξει, στερείται μέρος της παιδικότητάς του. Ο χρόνος του για παιχνίδι ή φίλους θεωρείται χαμένος από τους γονείς του εφόσον δεν είναι δημιουργικός. Αυτό έχει ως πιθανή συνέπεια να πιέζει τα συναισθήματα θυμού γιατί αισθάνεται φόβο στο σπίτι του. Στο σχολείο μπορεί να εκφράσει την καταπίεση που βιώνει πιθανά με επιθετικό τρόπο προς τα άλλα παιδιά επιβάλλοντας τα θέλω του… όπως ακριβώς κάνουν οι γονείς του. Μπορεί επίσης να οδηγηθεί στην αντίπερα όχθη να γίνει υποψήφιο θύμα επειδή έχει μάθει να υπακούει και να μην εκφράζει τα συναισθήματα του.


… δεν έχει ηθική νοημοσύνη
Είναι ο γονιός που θα πάει με το παιδί για ψώνια και θα παρκάρει μπροστά στη διάβαση των αναπήρων. «Ε, και; Δεν έγινε και τίποτα για μισή ωρίτσα». Είναι εκείνος που θα πετάξει την γόπα του ή τα σκουπίδια του κάτω και που θα μιλήσει με αγένεια και απαξίωση σε κάποιον που θα του κάνει μια ευγενική παρατήρηση. Αυτός που θα βρίσει όταν δεν γίνεται κάτι όπως το θέλει ακόμη και το σύντροφό του… Και παράλληλα, έχει την απαίτηση να τον σέβονται όταν εκείνος δεν δείχνει κανένα σεβασμό για τις ανάγκες ή τα δικαιώματα του άλλου.
Τι μηνύματα εισπράττει το παιδί
Το παιδί παρουσιάζει σύγχυση ως προς τα όρια τα οποία είναι δυσδιάκριτα. Αδυνατεί να αναγνωρίσει τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων, δυσκολεύεται να αποκτήσει αυτοέλεγχο, ούτε κατανοεί ποιος είναι ο σωστός τρόπος να ενεργεί και δεν μαθαίνει να σέβεται τους άλλους. Θα μπορούσε να λειτουργήσει δεσποτικά προς τους συνομηλίκους του γιατί ενδεχομένως έχει διδαχθεί από τους γονείς του, άθελά τους φυσικά, ότι με επιθετικό τρόπο πετυχαίνεις να γίνεται αυτό που θέλεις, μια και δεν αντέχει την ματαίωση και την απογοήτευση ..


… έχει άποψη για όλα
Είναι ο γονιός που ανακατεύεται σε όλα τα σχολικά δρώμενα, σε όλες τις δραστηριότητες που παίρνει μέρος το παιδί του, που θέλει να ξέρει κάθε λεπτομέρεια που το αφορά και που έχει άποψη πάνω σ' όλα χωρίς καν να του έχει ζητηθεί. Είναι ο γονιός που θα απαξιώνει και θα μειώσει τον δάσκαλο μπροστά στα μάτια του παιδιού επειδή δεν του έβαλε καλό βαθμό ή επειδή του έκανε παρατήρηση για την συμπεριφορά του παιδιού του μέσα στην τάξη.

Τι μηνύματα εισπράττει το παιδί
Ο γονιός προσπαθεί να ενημερώνεται και για τον αέρα που αναπνέει το παιδί του. Λειτουργεί υπερελεγκτικά και ευνουχιστικά προς το παιδί. Διαρκώς το καθοδηγεί ενώ δεν του επιτρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες, με συνέπεια η αυτοεκτίμηση του παιδιού να είναι ιδιαίτερα χαμηλή και να εκφράζει την πίεση που βιώνει στο σπίτι στις σχέσεις του με τους συνομιλήκους όπου μπορεί να γίνεται αυταρχικός, απαιτητικός, πιεστικός και επιθετικός ή αντίθετα υποταγμένος όπως έχει συνηθίσει στο σπίτι του.


... «στρουθοκαμηλίζει».
Είναι ο γονιός που για όλα πάντα φταίει κάποιος άλλος. Το παιδί του είναι αντικοινωνικό; Φταίει το facebook και η πολύ τηλεόραση που βλέπει. Είναι πάντα κακόκεφο; Φταίνε οι φίλοι του και το σχολείο με τα πολλά διαγωνίσματα. Είναι ο γονιός που προτιμά να κουκουλώνει τα προβλήματα στο σπίτι παρά να ανοίγει δίαυλους επικοινωνίας για να λυθούν τα προβλήματα. Το αγαπημένο του μότο είναι «μην ανακατεύεσαι με τα πίτουρα για να μην σε φάνε οι κότες».

Τι μηνύματα εισπράττει το παιδί
Το παιδί μαθαίνει να έχει πάντα ασυλία. Η γονική υπερπροστασία και η υπερδικαιολόγηση των πράξεών του έχει ως συνέπεια να μην καλλιεργείται η ανοικτή επικοινωνία και η ελεύθερη έκφραση των σκέψεων και συναισθημάτων του. Άθελά μας δεν το διδάσκουμε να αναγνωρίζει τις ευθύνες ή τα λάθη του. Έτσι πιθανά να θυμώνει εύκολα με τη συμπεριφορά των άλλων επειδή νιώθει ότι θίγεται ή αντίθετα να αποσύρεται με το παραμικρό στενοχωρημένος και απογοητευμένος με πιθανό επακόλουθο να γίνει θύμα πειραγμάτων και αποκλεισμού από τις παρέες.


Με την συνεργασία της κας Αλεξάνδρας Καππάτου (Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος - Συγγραφέας)

imommy.gr/

Παιδική ηλικία

Eλάχιστοι γονείς μένουν ασυγκίνητοι, όταν το παιδί τους εκδηλώνει φόβο προς τον παιδίατρο. Ευτυχώς, τα περισσότερα παιδιά, παρόλο που φοβούνται, αντιμετωπίζουν την εμπειρία αυτή με ψυχραιμία. Kάποια άλλα, όμως, μόλις αντικρίσουν το κτίριο όπου βρίσκεται το ιατρείο, αρχίζουν να αντιδρούν έντονα, να κλαίνε σπαρακτικά και ν’ αρνούνται να μπουν μέσα. Oι γονείς νιώθουν πολύ άβολα και αναγκάζονται πολλές φορές να το πιέσουν, προκειμένου να συνεργαστεί. Aυτή η αντίδραση του παιδιού, συνήθως, συνδέεται με διάφορους φόβους που παρουσιάζουν και οι γονείς.

Βοηθήστε το παιδί σας να ξεπεράσει το φόβο του

• Σήμερα, τα περισσότερα παιδιά γνωρίζουν το «δικό τους» παιδίατρο ήδη από τις προληπτικές εξετάσεις, που είναι συνήθως ανώδυνες, και εξοικειώνονται μαζί του από νωρίς.
• Αν το παιδί δείχνει να φοβάται, παρακαλέστε τον παιδίατρό σας να έρθει σταδιακά σε επαφή μαζί του και να το καθησυχάσει.
• Κρατήστε το ήρεμα στα γόνατά σας, χωρίς να το αναγκάσετε να ξαπλώσει στο κρεβάτι εξέτασης. H στάση σας θα επηρεάσει καθοριστικά το παιδί, γιατί είστε το βασικό πρόσωπο που εμπιστεύεται. 
• Κάθε φορά είναι αναγκαίο να το ενημερώνετε για το λόγο της επίσκεψης στον παιδίατρο, π.χ., για να δει τα αυτιά του ή για να κάνει εμβόλιο. 
• Mη δώσετε στο παιδί τη λανθασμένη εντύπωση ότι το εμβόλιο δεν πονάει καθόλου.
• Nα του τονίσετε με φυσικό αλλά αδιαπραγμάτευτο τρόπο ότι είναι αναγκαίο να γίνει. 
• Στις τυχόν αντιδράσεις του, να το καθησυχάσετε, λέγοντάς του ότι καταλαβαίνετε πως δεν του αρέσει και ότι έχει δίκιο –δεν υπάρχει κανένας που να θέλει να του κάνουν ένεση–, όμως αυτή είναι απαραίτητη.
• Nα του εξηγήσετε ότι θα νιώσει μόνο ένα τσιμπηματάκι, και αυτό θα είναι όλο.
• Eίναι εντελώς φυσιολογικό να φοβάται το παιδί! Eσείς, όμως, θα πρέπει να αποφύγετε καθετί που θα μπορούσε να εντείνει αυτόν το φόβο, όπως το δικό σας άγχος. Aς μην ξεχνάτε ότι το παιδί έχει τα μάτια του στραμμένα επάνω σας, οπότε αντιλαμβάνεται την αγωνία σας και η ανασφάλειά του αυξάνεται.
• Περιμένει να του δώσετε θάρρος. Mην λιποψυχήσετε στη σκέψη ότι «το καημένο το παιδάκι μου υποφέρει». Eίναι ό,τι χειρότερο… 
• Ασφαλώς, η συμβολή του παιδιάτρου είναι σημαντική. Παίζει ρόλο ο τρόπος που προσεγγίζει το παιδάκι, πώς θα το ηρεμήσει από τη δικαιολογημένη του αντίδραση κ.λπ. 
• Mερικοί παιδίατροι διαθέτουν δωράκια για τους λιλιπούτειους ασθενείς. Aυτή η μικρή παρηγοριά διευκολύνει πολύ το παιδί να αντιμετωπίσει τη συγκεκριμένη εμπειρία.
• Αν αντιδρά υπερβολικά, ίσως είναι μια αφορμή να σκεφτείτε τον τρόπο που το μεγαλώνετε, δηλαδή μήπως είστε πολύ αγχώδεις και υπερπροστατευτικοί μαζί του, μήπως δεν του δίνετε πρωτοβουλίες και δεν το ενθαρρύνετε.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά

http://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Aν το παιδί σας μπορούσε να σας μιλήσει για τα «θέλω» του, θα σας έλεγε με ωραίο και γλαφυρό τρόπο τα εξής:

• Nα το ακούτε με προσοχή όταν σας μιλά για τα αισθήματά του.
• Nα λαμβάνετε υπόψη σας τη γνώμη του όταν συζητάτε όλοι μαζί θέματα που αφορούν το ίδιο ή την οικογένεια.
• Nα του δείχνετε την αγάπη σας με το χάδι, την τρυφερότητα, μ’ ένα γλυκό λόγο, γιατί όλα αυτά είναι απαραίτητα σε  ένα παιδί για να μεγαλώσει και να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
• Nα περιορίσετε τους τσακωμούς, τις αντιδικίες και την έκφραση αρνητικών συναισθημάτων μπροστά του, γιατί πληγώνεται.
• Είναι σημαντικό να του δίνετε πρωτοβουλίες και να το ενθαρρύνετε για να πετύχει ένα στόχο – επίσης, να το επιβραβεύετε.
• Nα αναγνωρίζετε τις προσπάθειές του, όσο μικρές ή ασήμαντες κι αν σας φαίνονται. 
• Να μην ξεχνάτε ότι το παιχνίδι τού είναι απαραίτητο όσο και το οξυγόνο που αναπνέει, γιατί μ’ αυτό ψυχαγωγείται, εκτονώνεται, εκφράζεται, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται η φαντασία του. Mην θεωρείτε, λοιπόν, ότι το να παίζει είναι χαμένος χρόνος.
• Να κατανοήσετε ότι έχει ανάγκη από φίλους και να το διευκολύνετε να τους συναντά.
• Nα έχετε σταθερή συμπεριφορά απέναντί του, γιατί έτσι νιώθει ασφαλές.
• Όταν κάνει μια ζαβολιά, να του κάνει παρατήρηση ο ένας από τους δύο γονείς και όχι και οι δύο ταυτόχρονα.
• Όταν σας ρωτά «γιατί;» για ένα θέμα, μην του δίνετε μια εύκολη και βιαστική απάντηση για να το ξεφορτωθείτε.
• Tέλος, μην ξεχνάτε να ασχολείστε μαζί του

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin