Φεβρουαρίου 20, 2018

Παιδική ηλικία

Η επιθετικότητα του παιδιού εκδηλώνεται με τους εξής τρόπους: Κλαίει γοερά, πετάει ή σπάει αντικείμενα, αρνείται να κάνει αυτό που θα του πουν ή χτυπιέται στο πάτωμα, κρατά την αναπνοή του, δαγκώνει ή βρίζει. Μπροστά σε αυτές τις καταστάσεις, οι γονείς αναρωτιούνται τι φταίει και άλλοτε αντιδρούν με ψυχραιμία, ενώ άλλες φορές το τιμωρούν, ελπίζοντας ότι θα συμμορφωθεί. Ωστόσο, την αμέσως επόμενη φορά, το παιδί παρουσιάζει την ίδια συμπεριφορά.


Η δυσφορία και η αντίδραση εμφανίζονται από τους πρώτους κιόλας μήνες της γέννησης του παιδιού, όταν κάτι δεν του πάει καλά ή δεν ικανοποιούνται άμεσα οι ανάγκες του, όπως, π.χ., η ανάγκη για φαγητό . Είναι ενδιαφέρον να γνωρίζουμε ότι τα ξεσπάσματα αυτά του παιδιού κορυφώνονται μέχρι τα 2 του χρόνια και από τα 3 σταδιακά ελαττώνονται.

Σε αυτή την ηλικία το παιδί υιοθετεί συχνά μια αντιθετική συμπεριφορά. Χτυπά, χαστουκίζει, τραβά τα μαλλιά και δαγκώνει τα παιδιά της ηλικίας του στο πάρκο ή και μέσα στην οικογένεια.

Προς τα 4 χρόνια το παιδί εκφράζει την επιθετικότητα του λεκτικά, χωρίς όμως χειρονομίες. Οι φαντασιώσεις του είναι συχνά πλούσιες και πολυάριθμες, όπως μαρτυρούν τα παιχνίδια του. Ταυτόχρονα εμφανίζονται τα αγχώδη όνειρα"

Το παιδί αντιδρά με επιθετικότητα όταν…
- Θέλει να διεκδικήσει κάτι.
- Κάποιος ή κάτι το ενοχλεί.
- Καταλάβει ότι με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί.

" Έχουν διατυπωθεί αρκετές απόψεις σχετικά με τους παράγοντες που δημιουργούν την επιθετικότητα. Είναι γεγονός ότι όλοι αντιδρούμε επιθετικά κάποιες φορές. Άλλοτε, πάλι, άθελά μας, μερικές φορές ενισχύουμε με τη στάση μας αυτή τη συμπεριφορά στα παιδιά μας. Έτσι, αντί να του μάθουμε τον τρόπο που θα τιθασεύσει αυτές τις πρωτόγνωρες ορμές του, συντελούμε στην ενίσχυσή τους, με αποτέλεσμα η αρνητική συμπεριφορά να γίνει τρόπος αντίδρασης του παιδιού σε κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει", υπογραμμίζει η κυρία Καππάτου.

Οι γονείς ενδέχεται να προκαλέσουν ή να ενισχύσουν την επιθετικότητα του παιδιού εάν:

- Του κάνουν διαρκώς παρατηρήσεις του τύπου “μην το κάνεις αυτό”.
- Το τιμωρούν με το παραμικρό.
- Δεν έχουν σταθερή συμπεριφορά, π.χ., τη μια είναι ανεκτικοί με κάτι που έκανε και την άλλη το τιμωρούν για το ίδιο πράγμα.
- Είναι πολύ αυταρχικοί και δε του επιτρέπουν να αναπτύξει πρωτοβουλίες.
- Το συγκρίνουν με άλλα παιδιά και το υποτιμούν.
- Δεν καλύπτουν τις συναισθηματικές του ανάγκες .
- Οι ίδιοι είναι πολύ περισσότερο επιθετικοί κι απορριπτικοί από όσο νομίζουν, με αναμενόμενο αποτέλεσμα το παιδί να μιμείται την δική τους συμπεριφορά.
- Δείχνουν μεγάλη ανοχή και δεν αντιδρούν στα επιθετικά ξεσπάσματα του παιδιού προς τους ίδιους ή προς τους γύρω του κ.α.

Τι να κάνετε

- Να δεχθείτε ότι η επιθετικότητα είναι μια φυσιολογική αντίδραση του παιδιού. Σημασία έχει να μπορείτε να τη χειριστείτε.
- Να παρατηρήσετε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί αντιδρά επιθετικά
- Να το βοηθήσετε ώστε σταδιακά να αποκτήσει όρια και αυτοέλεγχο.
- Να αποφεύγετε τη σωματική τιμωρία . Αντίθετα, να συζητάτε μαζί του και να δείχνετε κατανόηση.
- Να θυμάστε πως όταν είναι θυμωμένο, είναι μάταιο εκείνη την στιγμή να προσπαθήσετε να του μιλήσετε. Πρέπει πρώτα να ηρεμήσει και ύστερα να συζητήσετε μαζί του.
- Να έχετε υπόψιν ότι κάποιες φορές αποδεικνύεται καλή λύση η απομάκρυνση του αδιάλλακτου παιδιού από τη συντροφιά για λίγο.
- Να του αναθέτετε πρωτοβουλίες.
- Να επαινείτε και να ενισχύετε τη συνεργατική συμπεριφορά, ενώ αντίθετα να αγνοείτε τις αρνητικές πράξεις.
- Να ζητήσετε την βοήθεια ειδικού όταν το παιδί παρουσιάζει γενικευμένη άρνηση, προκλητικότητα και επιθετικότητα και η επικοινωνία του με τους γύρω είναι δύσκολη

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Οι δάσκαλοι συχνά θεωρούν ότι οι γονείς παρεμβαίνουν στο έργο τους, είναι επιφυλακτικοί απέναντί τους και δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους αυτά που τους λένε. Στις τακτικές συγκεντρώσεις δεν παρευρίσκονται. Αναφέρουν ότι για κάθε δυσκολία που παρουσιάζει το παιδί στο σχολείο με ευκολία μερικοί γονείς αποδίδουν την ευθύνη στο δάσκαλο. Έτσι, συχνά, του υποδεικνύουν τι να κάνει.

Οι γονείς παραπονιούνται ότι η επαφή τους με το δάσκαλο του παιδιού τους δεν είναι όπως θα ήθελαν. Άλλες φορές θεωρούν ότι δεν καταλαβαίνει το παιδί τους, άλλοτε ότι εξαντλεί την αυστηρότητά του σε αυτό ή ότι το αδικεί. Κάποιες φορές δυσφορούν με τη μεγάλη ποσότητα της ύλης που του βάζει για το σπίτι ή και για τη συμπεριφορά του, αν π.χ. φωνάζει ή τους κάνει διαρκώς παρατηρήσεις, τους επιβάλλει τιμωρίες, δεν τα ενθαρρύνει, κ.α.

Πράγματι, σε κάποιες περιπτώσεις -ευτυχώς λίγες- η συνεργασία γονιών –δασκάλων δεν είναι ικανοποιητική. Τότε η ευθύνη βαραίνει και τις δυο πλευρές.

-Προσεγγίστε με ευγένεια το δάσκαλο του παιδιού σας.

-Αφήστε τον να σας ενημερώσει πρώτα ο ίδιος για το μαθητή του.

-Σκεφτείτε τις ερωτήσεις που έχετε σκοπό να του θέσετε από πριν.

-Δείξτε εμπιστοσύνη σε αυτά που σας λέει.

-Αναγνωρίστε την προσπάθεια του.

-Αν το παιδί σας αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία στο σχολείο, συζητήστε μαζί του και μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια του.

-Μην παραπονιέστε για την αυστηρή βαθμολογία ή αντιμετώπισή του.

-Αν έχετε διαφορετική άποψη, συζητήστε μαζί του τα κριτήρια με βάση τα οποία αξιολογεί το παιδί.

-Μη φύγετε ποτέ χωρίς να πείτε μια καλή κουβέντα στο δάσκαλο του παιδιού σας, ας είναι κι ένα σκέτο «ευχαριστώ», για το χρόνο που διέθεσε για σας.

Οι εκπαιδευτικοί έχουν πείρα με πολλά παιδιά. Επίσης, οι περισσότεροι διαθέτουν ευαισθησία και ενδιαφέρον για τους μαθητές τους. Οι γονείς που δε σέβονται το έργο τους είναι εύλογο ότι δε θα βρουν στο δάσκαλο έναν πρόθυμο συνεργάτη.

Από το Βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά "

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Το άγχος συχνά εκδηλώνεται μέσα από μεταμφιεσμένες συμπεριφορές που πολλές φορές δεν γνωρίζουμε  τι σημαίνουν ή τις αγνοούμε και δεν κατορθώνουμε να τις αντιμετωπίσουμε σωστά.  Αυτό συμβαίνει επειδή το παιδί, κυρίως μικρής ηλικίας, αδυνατεί να εκφράσει ή να περιγράψει με λόγια τα συναισθήματα του.

Το παιδί μπορεί να παρουσιάζει κάποια από τα παρακάτω:

• αναίτια ξεσπάσματα κλάματος 

• διαταραχές στον ύπνο, όπως άρνηση να πάει για ύπνο, αϋπνία ή υπερυπνία, εφιάλτες, υπνοβασία, τρίξιμο δοντιών 

• νυχτερινή ενούρηση, μετά τα 5 χρόνια, ή συχνουρία 

• προβλήματα στη διατροφή, όπως άρνηση να φάει ή βουλιμία

• καπρίτσια και απαιτήσεις 

• ονυχοφαγία (τρώει τα νύχια του)

• δακτυλολειχία (πιπιλάει το δάχτυλό του)

• τραυλισμό

• υπερβολική προσκόλληση στη μητέρα του και άρνηση να απομακρυνθεί έστω για λίγο από κοντά της

• αναστάτωση με το παραμικρό

• είναι μελαγχολικό

• αρνείται να μοιραστεί τα παιχνίδια του ή δυσανασχετεί που τα αγγίζει κάποιος άλλος

• απομονώνεται

• λέει ψέματα (μετά τα 6-7 χρόνια)

• κλέβει μικροαντικείμενα (από τα 6-7 χρόνια)

• αντιδρά επιθετικά με την παραμικρή ματαίωση

• δείχνει υπερβολική ανησυχία για το σχολείο ή για καθετί που κάνει.

Aπό το βιβλίο της Α. Καππάτου  "Οι γονείς κάνουν την διαφορά " Εκδόσεις Μίνωας

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Ανεξάρτητα από την ηλικία των παιδιών σας, υπάρχουν κάποιοι γενικοί κανόνες που καλό είναι να ακολουθήσετε για να τα προστατέψετε όσο το δυνατόν περισσότερο από την οδυνηρή διαδικασία του διαζυγίου:

• Χωρίστε με όσο πιο ήρεμο τρόπο γίνεται, γιατί ούτως ή άλλως η ένταση, οι αντεκδικήσεις και οι βαριές κουβέντες που συχνά ανταλλάσσονται δεν οδηγούν ποτέ σε λύσεις.

• Κρατήστε μακριά από τις διαμάχες σας τα παιδιά. Έχει μεγάλη σημασία το σπίτι τους να αποτελεί μέρος γαλήνης. 

• Όταν ο ένας από τους δύο γονείς θεωρεί ότι προδόθηκε, τείνει να λειτουργεί εκδικητικά ή συχνά να «δηλητηριάζει», έστω και άθελά του, τα παιδιά και να τα στρέφει εναντίον του άλλου γονέα. Θυμηθείτε ότι αυτές οι «τοξίνες» βλάπτουν βαθύτατα την παιδική ψυχή. 

• Ελέγχετε τη φρασεολογία που χρησιμοποιείτε για τον άλλο γονέα όταν είναι μπροστά τα παιδιά, γιατί, ακόμα κι αν έχετε απόλυτο δίκιο σε όσα του καταμαρτυρείτε, η απόρριψή του εκ μέρους σας στερεί από τα παιδιά σας ένα θεμέλιο της προσωπικότητάς τους. 

• Φροντίστε να μην διαταραχθεί η σταθερότητα και οι ρυθμοί της καθημερινότητας της οικογένειας, ακόμα κι αν τα παιδιά σας αντιδρούν. Διατηρήστε, έστω και με προσπάθεια, σταθερές τις συνήθειες φαγητού, το ωράριο ύπνου, τις εξωσχολικές δραστηριότητες κ.λπ. Μην ξεχνάτε ότι η διατήρηση των συνηθειών και των μικρών τελετουργιών που είχατε πάντα στην οικογένεια προσφέρουν στο παιδί ασφάλεια. 

• Προσπαθήστε να μην αλλάξει το βιοτικό επίπεδο σε ό,τι αφορά τα παιδιά, τουλάχιστον το πρώτο διάστημα.

• Καλό είναι τα παιδιά να μην αλλάξουν σχολείο ή γειτονιά, για να μην διαταραχθούν περισσότερα από τα σταθερά σημεία αναφοράς που διαθέτουν. 

• Επιδιώξτε να μην χάσουν κοινωνικές δραστηριότητες που πάντα είχαν, όπως για παράδειγμα συναντήσεις με φίλους, συμμαθητές και συγγενείς. 

• Ακόμα κι αν τα παιδιά δεν μιλούν για το αίσθημα της απόρριψης και της ενοχής που βιώνουν, οι γονείς πρέπει κατά καιρούς να τονίζετε ότι για το διαζύγιο ευθύνονται αποκλειστικά οι ενήλικες. 

• Τα περισσότερα παιδιά ελπίζουν ότι οι γονείς τους θα τα ξαναβρούν. Το πρόβλημα αυτό εντείνεται όταν τρέφει τις ίδιες ελπίδες και ο ένας από τους δύο γονείς. Καταστήστε σαφές ότι η απόφαση του χωρισμού είναι οριστική, διαβεβαιώνοντάς τα ταυτόχρονα ότι θα είστε και οι δύο γονείς πάντα δίπλα τους. 

• Διαφυλάξτε όσο μπορείτε το αίσθημα σιγουριάς των παιδιών. 

• Τονώστε την αυτοπεποίθησή τους και δίνετέ τους ευκαιρίες να παίρνουν πρωτοβουλίες ανάλογα με την ηλικία τους. 

• Στα ζητήματα ανατροφής έχει μεγάλη σημασία να επιδιώ€ξετε οι δύο γονείς τη χρυσή τομή, τουλάχιστον στα βασικά θέματα, ώστε να μην υπάρχει διγλωσσία. Τα παιδιά δεν πρέπει ξαφνικά να αισθανθούν ότι αλλάζει ο τρόπος ζωής τους επειδή οι δύο γονείς τους θα εφαρμόζουν διαφορετικές αρχές, γεγονός που θα τους προκαλέσει σύγχυση. 

• Αν έχετε την επιμέλεια, φροντίστε (όσο κι αν διαφωνείτε με τις επιλογές του άλλου γονέα) να μην σταθείτε ποτέ εμπόδιο στην επικοινωνία του με τα παιδιά.

• Μην αποκόπτετε τον άλλο γονιό από τις δραστηριότητες και τα προβλήματα των παιδιών. Τώρα που λείπει από το σπίτι είναι εύκολο να χάσει την επαφή με την καθημερινότητά τους και να απομακρυνθεί άθελά του. Ζητήστε του να πάτε μαζί στον παιδίατρο και τηλεφωνήστε του για να τον ενημερώσετε για ό,τι αφορά τις σχολικές και τις εξωσχολικές δραστηριότητες του παιδιού σας, όπως, π.χ., ότι αυτή την εβδομάδα το παιδί θα δώσει ένα σημαντικό τεστ στο σχολείο ή θα κάνει μια επίδειξη στον αθλητικό σύλλογο. 

•Αν παρά τις δικές σας προσπάθειες ο άλλος γονέας εξαφανιστεί τελείως από τη ζωή των παιδιών, παραχωρήστε ως ένα βαθμό τον ρόλο του απόντος σε ένα θετικό πρότυπο του ίδιου φύλου. Καλό είναι το πρόσωπο αυτό να επιλεγεί από το συγγενικό σας περιβάλλον και να παίζει σταθερά στη ζωή του παιδιού (ή τουλάχιστον μέχρι και το τέλος της εφηβείας) τον ρόλο του «πόλου» που λείπει από την οικογένεια. Έτσι θα λειτουργήσει στοιχειωδώς η βασική τριγωνική σχέση που χρειάζεται κάθε παιδί. 

• Αν μετά τον χωρισμό εντοπίσετε κάποιες αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού σας, προσπαθήστε να διερευνήσετε τι συμβαίνει.

• Καλύτερα να μην μπείτε στον πειρασμό μετά το διαζύγιο να παρουσιάσετε τη νέα σχέση σας. Γενικά μην αναγκάσετε ποτέ τα παιδιά σας να αποδεχτούν ως γονεϊκό πρότυπο έναν άνδρα ή μια γυναίκα που δεν γνωρίζετε πολύ καλά και εφόσον είναι πιθανόν η σχέση σας να μην διαρκέσει αρκετά.

Θα υποστείτε μια σειρά από άσκοπες συγκρούσεις και παράλληλα, αν το άτομο αυτό απομακρυνθεί από τη ζωή σας, τα παιδιά σας θα νιώσουν διπλά εγκαταλελειμμένα.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Αύγουστος, εποχή διακοπών για πολλούς από μας..Για τα παιδιά ειναι η πιο καλή περίοδος γιατί η οικογένεια ενώνεται και οι ρυθμοί της καθημερινότητας γίνονται χαλαροί.. Πως μπορούν να είναι επιτυχημένες;

Θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας την ηλικία, την προσωπικότητα καθώς και τα ενδιαφέροντα των παιδιών σας. Θα ήταν καλή ιδέα να περάσετε όλες ή μέρος των διακοπών σας με φίλους που έχουν παιδιά, ώστε να απασχολούνται μαζί, αν φυσικά ταιριάζετε.

Ακόμη όμως κι αν ξεκινήσετε μόνοι, επιδιώξτε να ενθαρρύνετε την επαφή των παιδιών σας με άλλα συνομήλικα παιδάκια που θα συναντήσετε εκεί. Σε περίπτωση που αποφασίσετε να περάσετε κάποιες μέρες στο χωριό με τη γιαγιά και τον παππού, φροντίστε και εκεί να ασχοληθείτε μαζί τους. Είναι ευκαιρία και για εσάς να κάνετε μικρές αποδράσεις με το/τη σύντροφό σας, εφόσον τα παιδιά θα βρίσκονται σε ασφαλή χέρια”

Τι να κάνετε;

- Βασική ανάγκη των παιδιών στις διακοπές είναι να παίζουν και να είναι χαλαρά. Δε νομίζετε ότι έχουν απόλυτο δίκιο; Αν δεν παίξουν τώρα το καλοκαίρι, πότε θα το κάνουν;

- Αφήστε τα λοιπόν να κινηθούν, να αθληθούν και να γνωρίσουν άλλα παιδιά. Αυτή η ελευθερία έχει πολλά θετικά στοιχεία. Το παιχνίδι στην εξοχή τα βοηθά να τονώσουν τους μυς και να αποκτήσουν καλό μυικό έλεγχο και συντονισμό κινήσεων. Από την άλλη, εκτονώνονται, τους καλλιεργείται η άμιλλα, ενισχύεται η κοινωνικότητά τους και αναπτύσσεται η φαντασία τους.

- Μια άλλη βασική τους ανάγκη είναι να παίξετε, να γελάσετε, να αστειευτείτε και να κολυμπήσετε μαζί τους.
- Είναι ευκαιρία να κάνετε συζητήσεις για το φυσικό περιβάλλον, για τη γεωγραφία, την ιστορία, στοιχεία τα οποία θα βασίζονται στις εκδρομές που θα κάνετε και στις εμπειρίες της καθημερινότητας.

- Προτρέψτε τα να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους, κάνοντας κατασκευές με διάφορα υλικά που συλλέγετε μαζί από την εξοχή ή ζωγραφίζοντας καθετί που τα εντυπωσιάζει.

- Παρέα με τα μεγαλύτερα παιδιά μπορείτε να καταστρώσετε τα δρομολόγια που θα ακολουθείτε σε κάθε εκδρομή , να τους αναθέσετε να συμβουλεύονται το χάρτη για να σας καθοδηγούν και να σας ενημερώνουν για καθετί σχετικό με το μέρος που επισκέπτεσθε, π.χ. πόσους κατοίκους έχει, ποια είναι η κύρια ασχολία τους, πως είναι η ζωή τους, αν υπάρχουν ιστορικά ή λαογραφικά στοιχεία κ.λπ. Τα μικρά παιδιά τα πληροφορείτε εσείς με απλά λόγια.

- Να επισκέπτεσθε αρχαιολογικούς χώρους και να συζητάτε αναλυτικά γι’ αυτούς.
- Για τις ώρες χαλάρωσης, προμηθευτείτε βιβλία μάθησης με έξυπνα τεστ ανάγνωσης ή αριθμητικής ή διασκεδαστικά παιχνίδια κατάλληλα για την ηλικία τους, όπως παζλ.
- Επίσης, να τα προτρέπετε να κρατούν ημερολόγιο με τις δραστηριότητες της ημέρας και τις νέες εμπειρίες που αποκτούν.
-Τα μεγαλύτερα παιδιά ίσως προτιμήσουν και κάποια βιβλία λογοτεχνίας, ιδίως αν βλέπουν ότι και εσείς διαβάζετε.
- Μην ξεχνάτε τον εαυτό σας. Επιδιώκετε να αφιερώνετε λίγο χρόνο σε κάτι που σας αρέσει, όπως π.χ. ψάρεμα ή διάβασμα.

Τι να αποφεύγετε;

- Να είστε υπερβολικά αυστηροί με τα γεύματα και να κυνηγάτε διαρκώς τα παιδιά από πίσω.
- Να σκέπτεστε ότι το παιδί πρέπει να μελετά τα μαθήματα της επόμενης τάξης ή να κάνει επαναλήψεις. Είναι λάθος να πιστεύετε ότι το παιδί θα ξεχάσει ό,τι έμαθε κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς τον καιρό των διακοπών, κυρίως αν δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο μαθησιακό πρόβλημα.
- Να τους υποδεικνύετε με τι να ασχοληθούν ή να τα πιέζετε να γράφουν ή να διαβάζουν. Απλώς, να τα προτρέπετε, ενθαρρύνοντας τις προσπάθειές τους.

Απόσπασμα απο το βιβλίο: "Mεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

Παιδική ηλικία

Πολλοί γονείς αμφιταλαντεύονται για το αν πρέπει να αποκαλύψουν στο παιδί το θέμα της υιοθεσίας ή όχι. Ωστόσο, και αυτοί που δεν το κάνουν, ζουν σε ένα καθεστώς άγχους και αγωνίας, που έχει άμεση επίπτωση στη σχέση τους με το παιδί. Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν με την γνώμη ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη..

Είναι προτιμότερο η ενημέρωση του παιδιού να γίνεται απλά και φυσικά πολύ νωρίς στη ζωή του (από τα 4-6 χρόνια ). Εάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την υιοθεσία καθ’ όλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας αλλά και στην εφηβεία, τολμά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Αν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά έχοντας οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί γίνεται σταδιακά.

Όταν, λοιπόν, το θετό παιδί μπαίνει στη εφηβεία, έχει την αίσθηση ότι πάντα γνώριζε την αλήθεια για την υιοθεσία του. Έτσι, η ιστορία της γέννησης του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες , αλλά αντίθετα, το παιδί έχει τη δυνατότητα, κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, να ενσωματώνεται στην οικογένεια κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.

Αν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του, είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν προβλήματα, επειδή βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, μιας περιόδου δύσκολης, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα.

Οι γονείς φοβούνται πως θα έρθει η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του και θα θελήσει να μάθει μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια...

Οι ίδιοι οι θετοί γονείς τις περισσότερες φορές, αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορες του και έχουν ελάχιστα στοιχεία να δώσουν στο παιδί σχετικά με τη προηγούμενη ιστορία του. Μερικά παιδιά υποφέρουν μην γνωρίζοντας τις ρίζες τους. Αυτό το κενό προκαλεί σε κάποια παιδιά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

Ωστόσο, τα παιδιά, παρά τις τυχόν ερωτήσεις που μπορεί να κάνουν σχετικά με τους βιολογικούς τους γονείς, σπάνια καταλήγουν σε μια ενεργητική ανίχνευση. Μόνο κατά τη διάρκεια της εφηβείας τα ίχνη του οικογενειακού μύθου μπορεί να επιμείνουν για την ανακάλυψη ενός γονιού εξιδανικευμένου και κοινωνικά δυνατού.

Οι γονείς τι κάνουν;

- Να δεχθούν ότι το παιδί έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για την υιοθεσία του από νωρίς και σταδιακά.
- Να μην ανησυχούν ότι, αν μάθει την αλήθεια, θα σταματήσει να τους αγαπά.
- Να γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα, όταν το παιδί έχει μεγαλώσει και αγαπηθεί στους κόλπους ενός ζευγαριού ενωμένου και έχει πάρει απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα που θέτει, όπως για τη σεξουαλικότητα, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, τότε η ανακοίνωση της υιοθεσίας μπορεί να του δημιουργήσει παροδική περιέργεια, αλλά αυτό δεν αλλάζει το συναισθηματικό δεσμό που ενώνει το υιοθετημένο παιδί με τους θετούς γονείς του.

Έτσι, όταν έχει ήδη ενημερωθεί, η αποκάλυψη δεν είναι πια μοναδική και δεν δημιουργεί στο παιδί βαθύ τραύμα, όπως πιθανόν θα προκαλούσε η απότομη αποκάλυψη κατά την διάρκεια της εφηβείας. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η αναζήτηση των ριζών του συχνά δεν εκφράζεται με τη μορφή μιας συναισθηματικής έρευνας.
- Μερικές φορές πρέπει, να κρίνεται σκόπιμο, να λαμβάνουν βοήθεια από κάποιον ειδικό.
-Να γνωρίζουν ότι η ζωή μιας οικογένειας βασίζεται στην αλήθεια, τον ανοιχτό διάλογο και την αμοιβαία εμπιστοσύνη.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τα παιδιά δοκιμάζουν καθημερινά την υπομονή μας. Κλαψουρίζουν, παζαρεύουν, θυμώνουν, χαζεύουν. Εντάξει, όλοι οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας συνεργάσιμα, αλλά στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αντιδράσεις τους, που μας ενοχλούν τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους και αποτελούν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική τους εξέλιξη!

1. Τα παιδιά έχουν εκρήξεις θυμού

Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, χτυπιούνται, κλωτσάνε, και την επόμενη στιγμή επιστρέφουν στο πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για την συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους.

2. Τα παιδιά κλαίνε με το παραμικρό

Για τις παλαιότερες γενιές, το κλάμα ήταν κάτι απαγορευτικό! Για τα αγόρια το κλάμα χαρακτηριζόταν ως κάτι «κοριτσίστικο» και για τα κορίτσια κάτι «μωρουδίστικο». Στην πραγματικότητα, όμως τα δάκρυα είναι πολύ θεραπευτικά. Όπως επιβεβαιώνουν οι ειδικοί, το κλάμα μας ξαλαφρώνει πολύ, μια που μειώνει το επίπεδο των ορμονών του στρες στο σώμα. Αφήνοντας ένα παιδί να κλάψει απλώς το βοηθάμε να νιώσει καλύτερα. Το κλάμα είναι ένα είδος αυτό-ίασης για τα παιδιά για οποιαδήποτε συναισθηματική απώλεια.

3. Τα παιδιά φοβούνται πολλά (και διάφορα) πράγματα

Πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, άλλα τις αστραπές και τις βροντές, άλλα τα έντομα, ενώ κάποια φοβούνται όταν βρίσκονται με ξένους. Με το να τα συμβουλεύουμε να μην φοβούνται το μόνο που κάνουμε είναι να επικυρώνουμε το φόβο τους. Τα παιδιά φοβούνται γιατί νιώθουν να κλονίζεται η ασφάλειά τους. Ναι, ο φόβος είναι κάτι φυσιολογικό και υγιές. Κάποιες μάλιστα φορές τα προστατεύει από πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς όταν φοβούνται, είναι να είμαστε παρόντες και να τα καθησυχάζουμε. Και σίγουρα όχι να τα κρίνουμε γι’ αυτά που νιώθουν.

4. Τα παιδιά «χαζεύουν»

Για τους γονείς που φροντίζουν για το μπάνιο, το φαγητό, το ντύσιμο και το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού, είναι πολύ ενοχλητικό εκείνο να κινείται με ρυθμούς χελώνας, να αφαιρείται, ή να «αποκοιμιέται» στο πιάτο του. Ωστόσο αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως τα παιδιά δεν έχουν τους ίδιους χρόνους με τους μεγάλους, για την ακρίβεια, τα μικρότερα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση της ώρας. Είναι λοιπόν περιττό να περιμένετε από αυτά να ακολουθούν τους ρυθμούς της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να αποκτήσουν την αίσθηση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τηρήσουν κάποιο πρόγραμμα. Αν λοιπόν έχετε ένα αργοκίνητο παιδί που βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από όλους τους άλλους στην οικογένεια, αντί να θυμώσετε μαζί του, απλώς δώστε του χρόνο.

5. Τα παιδιά γκρινιάζουν

Τόσο το μικρά παιδιά, όσο και οι έφηβοι είναι ιδιοφυΐες στο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν. Για να το αποκτήσουν θα κάνουν τα πάντα: Θα κλάψουν, θα γκρινιάξουν, θα επικαλεστούν παράλογα επιχειρήματα, θα απειλήσουν…μέχρι οι γονείς να «σπάσουν» . Αυτό που κάνουν τα παιδιά, όσο κι αν μας κάνει έξαλλους είναι απόλυτα φυσιολογικό. Με τη γκρίνια δοκιμάζουν τα όρια τους (τα δικά τους και τα δικά σας) και παράλληλα μαθαίνουν την τέχνη της διαπραγμάτευσης. Όταν το κάνουν αυτό, μην τα αποπαίρνετε. Διαπραγματευτείτε μαζί τους, ακούστε τα και εξηγήστε τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν από νωρίς, το γιατί δεν μπορούν να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν.

6. Τα παιδιά επιμένουν

Επιμένουν πολύ, πεισμώνουν, διεκδικούν, στυλώνουν τα πόδια και φωνάζουν: «Όχι, εγώ δεν θα το κάνω αυτό!» Τις περισσότερες δορές αυτή τους η επιμονή μας βγάζει έξω από τα ρούχα μας, αλλά κάθε φορά που νιώθετε έτσι, να θυμάστε ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς! Εμείς θυμώνουμε γιατί ως γονείς απαιτούμε να μας υπακούν. Όμως αυτό είναι απλά αδύνατο. Αδύνατο να υπακούν πάντα! Απλώς ο θυμός δεν είναι καλή απάντηση στην επιμονή τους, Η λύση; Ακούστε τα «αιτήματά» τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα.

Από το βιβλίο της ψυχολόγου και οικογενειακής θεραπεύτριας Jude Bijou, Attitude Reconstruction.

Από: Ελένη Χαδιαράκου

ΠΗΓΉ: Imommy.gr

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 

Αναμφίβολα η γέννηση ενός παιδιού είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση που έρχεται για να συμπληρώσει την ευτυχία ενός ζευγαριού. Συχνά, μάλιστα, η επιθυμία αυτή οδηγεί τα ζευγάρια στην απόφαση του γάμου. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες γυναίκες που φέρνουν ένα παιδί στον κόσμο μόνες τους, εκτός γάμου. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους, είτε ως αποτέλεσμα μιας σχέσης η οποία κατέληξε σε εγκατάλειψη της γυναίκας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή και μετέπειτα, είτε η εγκυμοσύνη αποτελούσε ελπίδα για τυχόν επανένωση της γυναίκας με το σύντροφό της, κάτι που τελικά δεν έγινε, ή ήταν αποτέλεσμα κύησης στην εφηβική ηλικία.

Εκτός όμως αυτών των περιπτώσεων, υπάρχουν κάποιες γυναίκες, κυρίως άνω των 30 ετών, με μέσο ή ανώτερο μορφωτικό επίπεδο και εισόδημα, οι οποίες συνειδητά επιλέγουν να γεννήσουν ένα παιδί έξω από το πλαίσιο του γάμου. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι δεν είχαν κάποια σταθερή σχέση ή η ηλικία τους είναι γύρω στα 40 χρόνια και φοβούνται ότι δεν θα καταφέρουν να γνωρίσουν τη μητρότητα. Να σημειώσουμε ότι υπάρχουν ζευγάρια που συγκατοικούν, τα οποία επιλέγουν να προχωρήσουν στην απόκτηση ενός παιδιού εκτός του πλαισίου του γάμου.

Εξάλλου, από πολλούς έχει διαμορφωθεί η αντίληψη, κυρίως σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ότι ο γάμος δεν θεωρείται πια αναγκαία προϋπόθεση για να υποδεχθούν ένα παιδί· κυρίως γιατί κοστίζει αρκετά, τόσο ο γάμος όσο και ένα πιθανό διαζύγιο. Δεν θα αναφερθούμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αφού οι δυο γονείς μεγαλώνουν μαζί το παιδί.

Πέρα από την κοινωνική αντιμετώπιση, το να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί με απόντα το βιολογικό πατέρα είναι, ούτως ή άλλως, σοβαρή υπόθεση και συνεπάγεται σημαντικές δυσκολίες που βαρύνουν τη μητέρα, όπως μοναξιά, ξενύχτια, ευθύνες, οικονομικές δυσχέρειες και πολλά άλλα. Η ανδρική παρουσία είναι απαραίτητη στο παιδί. Ο πατέρας τού προσφέρει ασφάλεια, αγάπη, ζεστασιά, συντροφικότητα στο παιχνίδι, αλλά και πρότυπο ταύτισης. H μητέρα δεν μπορεί να παίζει και το ρόλο του πατέρα.

Από το Βιβλίο της κας Καππάτου "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" εκδόσεις Μίνωας.

 

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

H σημερινή γυναίκα έχει αλλάξει σημαντικά προσανατολισμό σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές. Έχει ανακαλύψει και κατακτήσει δικαιώματα και ελευθερίες που ήταν άγνωστα στο παρελθόν. Ενδιαφέρεται να μορφωθεί για να ενταχθεί στην παραγωγική διαδικασία. Επιδιώκει την ανεξαρτησία που δίνει η απόκτηση προσωπικού εισοδήματος, τη δυνατότητα αυτοδιάθεσης, αλλά και τη δημιουργικότητα που συχνά προσφέρει η εργασία. Εξακολουθεί, ωστόσο, να επιθυμεί να γίνει σύζυγος και μητέρα με αποτέλεσμα να προσπαθεί να συμβιβάσει το ρόλο της μητέρας με το ρόλο της εργαζόμενης· γεγονός αρκετά δύσκολο.

Δεν κατορθώνει όμως πάντα να ξεφεύγει από παλαιότερα στερεότυπα και κυρίως από τον τρόπο που μεγάλωσε η ίδια στην οικογένεια των δικών της γονιών. Από τη μία επιθυμεί την ενεργή συμμετοχή του άνδρα στην ανατροφή των παιδιών, ενώ από την άλλη οριοθετεί αυτή την «ανάμειξη». Διεθνείς έρευνες δείχνουν ότι στις περισσότερες χώρες του κόσμου οι πατέρες «χρεώνονται» κυρίως το παιχνίδι και τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών, ενώ οι μητέρες τη διατροφή, την καθαριότητα, το διάβασμα και γενικά τη ρουτίνα – αυτό ισχύει για το 60 έως 85% των ζευγαριών διεθνώς. Η Ελληνίδα μητέρα χαρακτηρίζεται συνήθως ως υπερπροστατευτική και αγχώδης, είτε εργάζεται είτε όχι.

Πολλές Ελληνίδες έχουν την τάση να προσκολλώνται στα παιδιά τους και να ζουν μέσα από το μεγάλωμά τους, ακόμα και όταν εργάζονται. Μάλιστα, προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες της ανατροφής των παιδιών, αρκούνται σε υποαπασχόληση ή σε εργασίες με μειωμένες απαιτήσεις. Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες μητέρες με έντονη επαγγελματική δραστηριότητα, οι οποίες απουσιάζουν αρκετές ώρες από το σπίτι.

Αναγκάζονται, λοιπόν, να παραχωρούν περισσότερες ευθύνες στη γιαγιά ή σε επαγγελματίες μπέιμπι σίτερ. Σε αυτές τις περιπτώσεις, κατακλύζονται από ενοχές που συχνά ενισχύονται και από το περιβάλλον, ενώ δεν είναι σπάνιο να αισθάνονται ανεπαρκείς στο μητρικό τους ρόλο, χωρίς αυτό να ισχύει πραγματικά. H εποχή μας, όμως, δεν επιτρέπει την ύπαρξη «υπερμητέρων».  Ανεξάρτητα των δυσκολιών που συναντά, βασικό καθήκον της μητέρας, από τη στιγμή της γέννησης, είναι να εδραιώσει στο παιδί το αίσθημα της εμπιστοσύνης.

Eκτός από την αδιαμφισβήτητη αγάπη που θα του προσφέρει, απαιτείται να έχει σταθερές απόψεις, θέσεις αλλά και αντιδράσεις σε ό,τι αφορά τη διαπαιδαγώγησή του. Έτσι, θα το βοηθήσει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και στη διασφάλιση της ψυχικής του υγείας. Από την άλλη, είναι σημαντικό η μητέρα να καταλαβαίνει ποιες είναι οι δικές της ανάγκες και ποια τα προσωπικά ενδιαφέροντά της, τόσο για να μην εγκαταλείψει τον εαυτό της, όσο και για να αντιλαμβάνεται πότε αυτά τα στοιχεία συγκρούονται με τα αντίστοιχα των παιδιών.

Τα ψυχικά ισορροπημένα παιδιά προϋποθέτουν ευτυχισμένους και ψυχικά υγιείς γονείς.

 Από το Βιβλίο της κας Καππάτου "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" 

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Γράφει η Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr 

Η επιθυμία τους είναι έντονη. Έχουν τόση αγάπη να δώσουν. Ωστόσο, για κάποιους λόγους δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν παιδί. Η επιθυμία τους παραμένει, ονειρεύονται ένα παιδί, συλλογίζονται και τελικά αποφασίζουν, ξεπερνώντας τυχόν δισταγμούς, να υιοθετήσουν κάποιο παιδάκι και να του προσφέρουν μέρος από το συναισθηματικό τους πλούτο.

Τα ερωτήματα είναι πολλά. Εκτός από τα διαδικαστικά, στα οποία δεν θα αναφερθούμε, αναρωτιούνται πως θα συμβιώσουν με το παιδί, αν θα τους δεχθεί, αν θα τους αγαπήσει, αν θα τα καταφέρουν να το κάνουν ευτυχισμένο, αν θα χρειαστεί να του αποκαλύψουν την υιοθεσία και πότε πρέπει να το κάνουν.

Η πορεία της υιοθεσίας εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, αλλά κυρίως από τη στάση και τις αντιλήψεις ή προκαταλήψεις των θετών γονιών : Τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι βιώνουν την αδυναμία τους να κάνουν παιδί, το στρες που τους δημιουργείται ως επακόλουθο αυτής της απογοήτευσης ή και το θυμό, τα βιώματά τους, την ποιότητα της σχέσης τους κ.α.

 

Πρέπει να του το πούμε και πότε;

Από νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν δίλλημα σχετικά με το αν πρέπει να αποκαλύψουν τη αλήθεια στο θετό παιδί τους, πως πρέπει να γίνει αυτό και πότε.

Ωστόσο, και αυτοί που δεν το κάνουν, ζουν σε ένα καθεστώς άγχους και αγωνίας, που έχει άμεση επίπτωση στη σχέση τους με το παιδί. Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν με την γνώμη ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη. Είναι προτιμότερο η ενημέρωση του παιδιού να γίνεται απλά και φυσικά πολύ νωρίς στη ζωή του (από τα 4-6 χρόνια ).

Εάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την υιοθεσία καθ’ όλη την διάρκεια της παιδικής ηλικίας αλλά και στην εφηβεία, τολμά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Αν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά έχοντας οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί γίνεται σταδιακά.

Από το Βιβλίο της κας Καππάτου "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" εκδόσεις Μίνωας.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin