Νοεμβρίου 24, 2017

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Δείξτε κατανόηση για τα συναισθήματα του παιδιού σας.

Προτείνετε κάτι που θα το βοηθήσει να ξαναβρεί τον έλεγχο του.

Αυτή η αμηχανία είναι πολύ έντονη κυρίως όταν νιώθουμε αβοήθητοι. Ο καλύτερος τρόπος για να εξαλείψετε το συναίσθημα αυτό είναι η αντίδραση. Μερικές φορές αυτό σημαίνει αποκατάσταση της ζημιάς. Για παράδειγμα, εάν κατά λάθος έριξε τα πράγματα από το ράφι στο super market πείτε του με ήρεμο τρόπο "καλά θα κάνουμε να μαζέψουμε αυτά τα κουτιά" ή στην περίπτωση που άθελά του χτύπησε ένα παιδάκι πείτε του απλά να ζητήσει συγγνώμη.

Βεβαιώστε το ότι όσο "ενοχλητικό" κι αν είναι αυτό που συνέβη, διαρκεί λίγο και μπορεί να συμβεί στον καθένα.

Μιλήστε του για κάτι που έτυχε να φέρει κι εσάς σε πολύ δύσκολη θέση. Έτσι θα το βοηθήσετε να καταλάβει ότι, αφού τέτοια παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν σε όλους, ο περισσότερος κόσμος δείχνει κατανόηση σε τέτοιες καταστάσεις.

Βοηθήστε το παιδί σας να καλλιεργήσει την αίσθηση του χιούμορ ώστε σε μια δύσκολη περίπτωση να το επιστρατεύσει για να ξεπεράσει την αμηχανία του.

Τον περισσότερο καιρό τα παιδιά είναι επιδέξια, χαριτωμένα και αγαπητά. Όσο περισσότερο επικεντρώνετε την προσοχή σας στα θετικά του σημεία, τόσο λιγότερη σημασία θα έχουν οι ενδιάμεσες ατυχείς στιγμές.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι πως αναγνωρίζει κανείς αν η σχέση ανάμεσα σε μένα και τα παιδιά μου είναι καλή ή λιγότερο καλή. Αυτό δεν είναι διόλου απλό.
Γιατί έτσι κι αλλιώς εμείς οι γονείς έχουμε την τάση να παρουσιάζουμε μάλλον ρόδινη τη σχέση μας. Και δεν έχουμε πάντα δίκιο σ’ αυτό.

Το ότι τα παιδιά μας αγαπούν, χαϊδολογιούνται και είναι τρυφερά μαζί μας, ότι κλαίνε φοβισμένα όταν φεύγουμε – όλα αυτά δεν αποτελούν και απόδειξη ότι η σχέση μας είναι πραγματικά καλή.

-Η ζήλια για τα άλλα αδέλφια μπορεί να βασανίζει τα παιδιά- ακριβώς επειδή μας αγαπούν τόσο πολύ.

-Η επιθυμία για περισσότερη τρυφερότητα και αγάπη τα αναγκάζει πολλές φορές να μας προκαλούν αδιάκοπα- ακριβώς επειδή τους αρέσει τόσο πολύ να είναι κοντά μας.

-Λαθεμένη ενδοτικότητα μπορεί να ξυπνήσει μέσα τους την επιθυμία για μια πιο συνεπή και επομένως πιο προβλέψιμη συμπεριφορά από τη μεριά μας. Αυτό το επιθυμούν ακριβώς επειδή αγαπούν τους γονείς τους.

-Εποχές άγχους και παραφορτώματος- περισσότερα μικρά παιδιά, επάγγελμα και νοικοκυριό, το χτίσιμο ενός σπιτιού, μια μετακόμιση, επιστροφή στο επάγγελμα- όλα αυτά μπορούν να μεταβάλλουν τρυφερούς γονείς σε μόνιμους γκρινιάρηδες που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μαλώνουν και να απαγορεύουν, αλλά είναι πια ανίκανοι να επαινέσουν. Τα παιδιά αμύνονται με ανυπακοή, ακριβώς επειδή θέλουν να γίνουν πάλι όλα όμορφα και αρμονικά όπως ήταν παλιά.

Για να διαπιστώσει κανείς πως είναι η σχέση του με τα παιδιά, αρκεί συχνά να μεταβάλλει απλώς την πρώτη θέση της τιμωρίας που θα είναι τότε η ακόλουθη: Όταν οι τιμωρίες δεν φέρνουν πια το επιθυμητό αποτέλεσμα, υπάρχει η βάσιμη υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά στις σχέσεις μας. (Ή ότι απλά η τιμωρία ήταν ανόητη!)

Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει: Όταν οι τιμωρίες γίνονται μια εντελώς φυσιολογική καθημερινότητα, είναι καιρός να κάνετε μια παύση για να σκεφτείτε και να αναζητήσετε τις αιτίες.

Τα παιδιά θα έπρεπε να υπακούν τους γονείς τους επειδή τους αγαπούν, επειδή νιώθουν καλά κοντά τους. Και όχι από φόβο της τιμωρίας. Τα παιδιά θα έπρεπε να υπακούν τους γονείς τους γιατί νιώθουν πως με τη διαρκή ανυπακοή διακινδυνεύουν την καλή σχέση μαζί τους.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Ας είμαστε ειλικρινείς: ποιος μπορεί να γελάει, όταν παίζοντας «γκρινιάρη» τον βγάζουνε τέσσερις φορές έξω τη στιγμή που είναι έτοιμος να νικήσει, με αποτέλεσμα να βγει χαμένος;

Ένας ενήλικας μπορεί όχι όμως από χαρά. Πολλά παιδιά γύρω στα έξι τους χρόνια, δεν καταφέρνουν ούτε αυτό. Ιδιαίτερα όταν παίζουν με τους γονείς, που είναι σε τόσες περιστάσεις οι μεγάλοι, οι δυνατοί, αυτοί που πάντα ξέρουν και μπορούν περισσότερα, οι εκρήξεις οργής μετά την ήττα είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο.

Το πράγμα αρχίζει να γίνεται προβληματικό, όταν τα παιδιά γίνονται έξω φρενών κάθε φορά που χάνουν και αντιδρούν ή με το να αναποδογυρίζουν το τραπέζι ή σκορπώντας θυμωμένα τα χαρτιά. Οι γονείς μπορούν να υπομείνουν μια τέτοια αντίδραση, οι συνομήλικοι όμως όχι. Αυτοί «που δεν ξέρουν να χάνουν» δεν θέλουν να παίζουν μαζί τους.

Να μερικοί βασικοί κανόνες, με τους οποίους θα μπορέσετε να βοηθήσετε το παιδί σας να ξεπερνάει ευκολότερα τέτοιες καταστάσεις:

Δείξτε ότι είστε μετριόφρων νικητής.

Μη φανερώνετε χαιρεκακία που κερδίσατε άλλη μια φορά, ακόμη και όταν παίζετε με ενήλικες

Το παιχνίδι δεν πρέπει να διαρκεί πολλή ώρα.Όταν η παρτίδα τραβάει σε μάκρος, τα παιδιά χάνουν την υπομονή τους.

Μην παίζετε μόνο «γκρινιάρη». Μια αλλαγή παιχνιδιού ανανεώνει τις πιθανότητες του παιδιού να κερδίσει.

Προτιμάτε παιχνίδια, στα οποία τα παιδιά κερδίζουν ευκολότερα.

Μην προσπαθείτε να ξεφύγετε, όταν χάνετε. «Πρέπει να φύγω τώρα», λένε πολλές φορές οι ενήλικες όταν χάνουν. Δείξτε ότι μπορείτε να αποδεχθείτε την ήττα σας. Το παιδί χρειάζεται την επιτυχία, για να μπορέσει να μάθει να χάνει.

Αφήστε το παιδί να κερδίσει, αν είναι πραγματικά άτυχο. Αλλά με τέτοιο τρόπο, που να μην το καταλάβει.

Αλλάξτε πιόνια ή μέρος. Παίρνετε συνέχεια τα κόκκινα και κερδίζετε. Δώστε και στο παιδί την ευκαιρία να παίξει με τα πούλια αυτά.

Υπάρχουν γονείς που απορρίπτουν για λόγους αρχής όλα τα παιχνίδια που έχουν νικητές και ηττημένους.

Πιστεύουμε ότι αυτό δεν είναι καλό για παιδιά που πάνε σχολείο. Δεν είναι η εμπειρία της νίκης και της ήττας που χρειάζεται το παιδί, αλλά η εμπειρία της επιτυχίας ή της αποτυχίας.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Η κόρη μας, που είναι οχτώ χρόνων, παρεμβαίνει πάντοτε στα παιχνίδια του αδελφού της που είναι δυο χρόνων. Όταν το μικρό αρχίζει να παίζει με τους κύβους, εκείνη σπεύδει να τον βοηθήσει.

Τον λατρεύει και τον φροντίζει όσο περισσότερο μπορεί. Εγώ και ο σύζυγός μου είμαστε ικανοποιημένοι από αυτό το αδελφικό συναίσθημα, αλλά θα θέλαμε και το μικρό να μάθει να είναι αυτόνομο.

Πραγματικά με τη συμπεριφορά της το κορίτσι σας γλιτώνει τον αδελφό της από πολλά εμπόδια και απογοητεύσεις και αυτό δεν τον βοηθά να κυριαρχεί μόνος του στις καταστάσεις. Αλλά σκεφθείτε όλα όσα το μικρό δέχεται από εκείνη! Θα είχα αντιρρήσεις αν εκείνος που θα είχε μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν ένας από τους γονείς. Αλλά με έναν αδελφό ή με μια αδελφή, το παιδί μαθαίνει πολύ περισσότερα πράγματα από το να βάζει τον έναν κύβο μέσα στον άλλο.

Μένω πάντοτε έκπληκτη μπρος στην ενέργεια που ένα μικρό παιδί είναι σε θέση να εκδηλώσει προσπαθώντας να μιμηθεί τους μεγαλύτερους αδελφούς και αδελφές.

Στη θέση σας δεν θα παρενέβαινα στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο παιδιά. Μάλλον θα προσπαθούσα να ξαναφτιάξω μια ισορροπία, προσφέροντας στον μικρό ευκαιρίες για να μάθει μόνος του κατά τις στιγμές στις οποίες ασχολείστε εσείς μαζί του.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Από Μιχάλης Θερμόπουλος 

Η σημερινή Τρίτη σηματοδοτεί την 12η επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας Συνδρόμου Down. Κάθε χρόνο, στις 21 Μαρτίου, η φωνή των ατόμων με σύνδρομο Down και εκείνων που ζουν και δουλεύουν καθημερινά μαζί τους, μεγαλώνει και ακούγεται πιο δυνατά.


Τα άτομα με σύνδρομο Down, σε ισότιμη βάση με τους άλλους ανθρώπους, θα πρέπει να είναι σε θέση να απολαύσουν πλήρη και ίσα δικαιώματα, τόσο ως παιδιά, όσο και ως ενήλικες. Αυτό περιλαμβάνει τη δυνατότητα να συμμετέχουν πλήρως στις εκδηλώσεις και δράσεις της κοινωνίας ή κοινότητας στην οποία ζουν.

Η πραγματικότητα για πολλούς από τους ανθρώπους με σύνδρομο Down είναι ότι η επικρατούσα αρνητική στάση των υπολοίπων απέναντί τους έχει ως αποτέλεσμα να έχουν οι ίδιοι χαμηλές προσδοκίες για τον εαυτό τους και να βιώνουν καθημερινά την διάκριση και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Αλλά, έχει αποδειχτεί, ότι, όπου τα παιδιά με σύνδρομο Down και άλλες αναπηρίες έχουν ευκαιρίες συμμετοχής σε κοινές δράσεις με τους συνομίληκούς τους, τότε επωφελούνται από αυτό και μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον φιλίας, αποδοχής και σεβασμού από όλους, ενώ και τα ίδια τα παιδιά αυτά έχουν πιο υψηλές προσδοκίες για το μέλλον τους.

Όχι μόνο αυτό, αλλά ένα τέτοιο θετικό περιβάλλον, προετοιμάζει σωστά ένα παιδί με σύνδρομο Down, ώστε να έχει μια φυσιολογική ενήλικη ζωή αργότερα, να μπορεί να εργαστεί και να συνεισφέρει ισότιμα στην κοινωνία με αυτοπεποίθηση και ατομική αυτονομία.

Το κεντρικό μήνυμα για την φετινή Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down είναι το #MyVoiceMyCommunity. Πρόκειται για ένα σύνολο δράσεων, που περιλαμβάνουν και τη διάδοση του μηνύματος στο διαδίκτυο, με σκοπό να ευαισθητοποιηθεί η παγκόσμια κοινότητα, ώστε να αποδεχθεί και να αγκαλιάσει τα άτομα με αυτή την ασθένεια.

 

Τι είναι το σύνδρομο Down

Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική διαταραχή που προκαλείται όταν μια ανώμαλη κυτταρική διαίρεση έχει ως αποτελέσματα την παρουσία επιπλέον γενετικού υλικού από το χρωμόσωμα 21. Αυτή η γενετική διαταραχή, η οποία ποικίλλει σε σοβαρότητα, προκαλεί δια βίου νοητική αναπηρία και αναπτυξιακές καθυστερήσεις, ενώ σε μερικούς ανθρώπους προκαλεί και σοβαρά προβλήματα υγείας.

Το σύνδρομο Down είναι η πιο κοινή γενετική χρωμοσωματική διαταραχή και βασική αιτία των μαθησιακών δυσκολιών σε παιδιά.

Η καλύτερη κατανόηση του συνδρόμου Down και οι έγκαιρες παρεμβάσεις μπορεί να αυξήσουν σημαντικά την ποιότητα ζωής των παιδιών και των ενηλίκων που ζουν με αυτή τη διαταραχή και να τους βοηθήσουν να ζήσουν μια κανονική ζωή χωρίς να στερούνται τίποτα απολύτως.

Επιπλοκές του συνδρόμου Down

Τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορεί να εμφανίσουν διάφορες επιπλοκές στην υγεία τους, μερικές από τις οποίες γίνονται πιο εμφανείς καθώς γερνούν, όπως:

Ανωμαλίες της καρδιάς: Περίπου τα μισά από τα παιδιά με σύνδρομο Down γεννιούνται με κάποιου είδους καρδιακή ανωμαλία. Αυτά τα καρδιακά προβλήματα μπορεί να είναι απειλητικά για τη ζωή τους και μπορεί να απαιτούν χειρουργική επέμβαση στην πρώιμη βρεφική ηλικία.

Λευχαιμία: Τα μικρά παιδιά με σύνδρομο Down έχουν αυξημένο κίνδυνο λευχαιμίας.

Μεταδοτικές ασθένειες: Λόγω των ανωμαλιών στα ανοσοποιητικό τους σύστημα, τα παιδιά με αυτή την ασθένεια είναι σε πολύ περισσότερο σε κίνδυνο εκδήλωσης λοιμωδών νοσημάτων, όπως η πνευμονία.

Άνοια: Τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο άνοιας, με τα πρώτα συμπτώματα να αρχίζουν ακόμα και από την ηλικία των 50 ετών. Όσοι έχουν άνοια έχουν επίσης υψηλότερο ποσοστό επιληπτικών κρίσεων και κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου Αλτσχάιμερ.

Άπνοια ύπνου: Εξαιτίας των μαλακών ιστών και των σκελετικών αλλαγών που οδηγούν στην απόφραξη των αεραγωγών τους, τα παιδιά και οι ενήλικες με σύνδρομο Down είναι πιο πιθανό να υποφέρουν από αποφρακτική άπνοια ύπνου.

Παχυσαρκία: Τα άτομα με αυτή την πάθηση έχουν μεγαλύτερη τάση να είναι παχύσαρκα σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.

Άλλα προβλήματα: Το σύνδρομο Down μπορεί επίσης να σχετίζεται με άλλα προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένης της γαστρεντερικής απόφραξης, προβλήματα του θυρεοειδούς, πρόωρη εμμηνόπαυση, επιληπτικές κρίσεις, μολύνσεις των αυτιών, απώλεια ακοής, δερματικά προβλήματα, όπως η ψωρίαση, σκελετικά προβλήματα και η κακή όραση.

Προσδόκιμο ζωής

Η διάρκεια ζωής έχει αυξηθεί δραματικά για τα άτομα με σύνδρομο Down. Το 1910, ένα μωρό που θα γεννιόταν με σύνδρομο Down συχνά δεν ζούσε μετά την ηλικία των 10 ετών. Σήμερα, κάποιο άτομο με αυτή την ασθένεια μπορεί να περιμένει ότι θα ζήσει ακόμα και πέρα από τα 60 έτη, ανάλογα με τη σοβαρότητα των προβλημάτων υγείας που πιθανώς θα έχει.

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Υπάρχουν ορισμένες εκδηλώσεις, κοινότοπες και άνευ σημασίας από παθολογική άποψη, που μπορούν να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια του ύπνου και να ανησυχήσουν τους γονείς.

Τρίξιμο δοντιών

Είναι ένα φαινόμενο κάθε άλλο παρά σπάνιο. Εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της φάσης του ελαφρού ύπνου. Είναι ένα φαινόμενο εντελώς ακούσιο του οποίου το παιδί δεν έχει συνείδηση, που δεν συνδέεται με καμιά σωματική ή ψυχική διαταραχή και που μπορεί να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας, συγχρόνως με κάθε περίοδο ελαφρού ύπνου.

Ο θόρυβος που κάνει το παιδί μπορεί να είναι δυσάρεστος για τους γονείς, αλλά δεν συνεπάγεται τίποτα αρνητικό για το ίδιο το παιδί.

Αν το φαινόμενο επιμένει και στην ενήλικη ζωή, μπορεί, μακροπρόθεσμα να προκαλέσει βλάβες στα δόντια και να απαιτεί μια ορθοδοντική θεραπεία (νυχτερινή συσκευή).Αλλά δεν πρόκειται για την περίπτωση του παιδιού, στο οποίο το τρίξιμο των δοντιών δεν έχει καμία συνέπεια πάνω στα οδοντικά τόξα και δεν πρέπει συνεπώς να προκαλεί ανησυχία.

Το παιδί που παραμιλά στον ύπνο του   

Κανένα πρόβλημα. Ορισμένα άτομα κάνουν ολόκληρες συζητήσεις, μερικές φορές μάλιστα και με αρκετή συνέπεια και σαφήνεια και με αρκετές λέξεις και μερικές φορές απαντούν ακόμα σε κάποια ερώτηση, κατά τη διάρκεια του ύπνου. Τόσο κατά τη διάρκεια του ελαφρού ύπνου, όσο και κατά τη διάρκεια του παράδοξου ύπνου, εν μέσω ενός ονείρου.

Αυτό το φαινόμενο είναι απολύτως άνευ σημασίας και μάλιστα μέχρι που διασκεδάζει τους οικείους.

Το παιδί που κουνιέται ρυθμικά

Αυτό το γεγονός συχνά θεωρείται σήμα συναγερμού, γιατί είναι χαρακτηριστικό στα παιδιά με σοβαρές συναισθηματικές ελλείψεις, στερήσεις ή με ψυχολογικές διαταραχές (αυτιστικά παιδιά).

Στην πραγματικότητα, το παιδί που κουνιέται ρυθμικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, αλλά που κατά τη διάρκεια της ημέρας παίζει, μιλάει, γελάει και συμπεριφέρεται κανονικά, δεν έχει τίποτα να κάνει με το ρυθμικό κούνημα του αυτιστικού παιδιού, που δεν είναι ικανό να επικοινωνήσει και να αναπτύξει σχέσεις με τους άλλους.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να ανησυχούν οι γονείς γι’ αυτές τις ρυθμικές δραστηριότητες της νύχτας: αν είναι ενοχλητικές για τους οικείους είναι εντελώς αβλαβείς, ωστόσο, για το παιδί.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Η λαϊκή σοφία θέλει τα μοναχοπαίδια κακομαθημένα, ανώριμα, εγωκεντρικά. Πολλά ζευγάρια, λοιπόν, πεπεισμένα ότι όντως έτσι είναι τα μοναχοπαίδια, αλλά και για να μην είναι «μόνο στη ζωή το πρώτο τους παιδί», αποφασίζουν τελικά να αποκτήσουν και δεύτερο. Aπό την άλλη πλευρά, είναι γεγονός ότι αυξάνεται ολοένα ο αριθμός των ζευγαριών που επιλέγουν συνειδητά να αποκτήσουν μόνον ένα παιδί. Tα αίτια σ’ αυτή την περίπτωση είναι οι οικονομικές δυσκολίες, ο φόβος της ανεργίας, η γενικευμένη ανασφάλεια, η άποψη ότι τα παιδιά στέκονται εμπόδιο στις επαγγελματικές φιλοδοξίες, αλλά και η δέσμευση της ελευθερίας των γονιών.

Επίσης, το μοναχοπαίδι είναι συχνά αποτέλεσμα της τάσης που υπάρχει από πολλά ζευγάρια να αναβάλλουν για ποικίλους λόγους τη δημιουργία οικογένειας. Αυτό έχει ως συνέπεια το ζευγάρι να αποκτά το πρώτο του παιδί όταν η γυναίκα είναι πάνω από 35 ετών, οπότε ακόμα κι όταν θέλει, συχνά δεν προλαβαίνει να γεννήσει ένα δεύτερο παιδί. Σύμφωνα με έρευνα του ΕΚΚΕ και στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο μέσος όρος ηλικίας τεκνοποίησης το 2007 έφτασε τα 28,8 έτη, από τα 24,1 έτη το 1980, και τα 26,6 έτη το 1995. Είναι άγνωστο πού θα φτάσει τώρα που γράφεται αυτό το βιβλίο και που η οικονομική κρίση έχει επιβάλει σε πολλά ζευγάρια την αναβολή της τεκνοποίησης.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του

Tα σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι το μοναχοπαίδι παρουσιάζει ίσως αρκετά πλεονεκτήματα. Aυτό, φυσικά, εξαρτάται σημαντικά από τη συμπεριφορά των γονιών και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν το παιδί τους. Eίναι αναμφισβήτητο ότι το μοναχοπαίδι έχει ιδιαιτερότητες, γιατί από νωρίς συναναστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με ενηλίκους. Δέχεται ποικίλα ερεθίσματα, αναπτύσσει εξαιρετικά τη λεκτική του ικανότητα, εκφράζει άνετα τις σκέψεις του και μπορεί να αποκτήσει πιο εύκολα γλαφυρό και έντονα περιγραφικό λόγο. Aποκτά, επιπλέον, μια αξιοσημείωτη άνεση στην επικοινωνία με τους «μεγάλους».

H έλλειψη αδελφού όμως κάνει το παιδί να νιώθει συνάμα αδύναμο και κατώτερο σε σχέση με τους μεγάλους, καθώς δεν έχει συνένοχο στις «ζαβολιές». Κατά συνέπεια, ορισμένες φορές αισθάνεται μοναξιά. Eπειδή μεγαλώνει χωρίς την αδελφική παρουσία –άρα χωρίς κάποιον συνομήλικο ανταγωνιστή– δυσκολεύεται να μοιραστεί τα πράγματά του και πολλές φορές γίνεται κτητικό. Eξάλλου, συχνά σχηματίζει την εσφαλμένη εντύπωση ότι οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να του προσφέρουν, χωρίς το ίδιο να κάνει καμιά προσπάθεια. Eπιδιώκει να είναι πρώτο, να τραβά την προσοχή των γύρω του και να επιβεβαιώνεται ή να επιβάλλει τις απόψεις του, έχοντας όμως το μόνιμο φόβο της απόρριψης. Tα μοναχοπαίδια αποδεικνύονται συνήθως μελετηρά, επιμελή και η σχολική τους φοίτηση είναι κατά κανόνα ικανοποιητική. Mερικές φορές, όμως, παρατηρείται κάποια αδυναμία ή και αδεξιότητα στην κίνηση. Σ’ αυτή την περίπτωση, τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν κυρίως στην υπερπροστασία και την εξάρτηση των γονιών από αυτά. Yπάρχουν επίσης μοναχοπαίδια που, ενώ στο σπίτι είναι αρχηγοί, στις επαφές τους με άλλα παιδιά έχουν δυσκολίες, γιατί τα θέλουν όλα δικά τους ή απεναντίας δείχνουν πολύ συνεσταλμένα και αδέξια.

Aναμφίβολα, το μοναχοπαίδι γνωρίζει τη μοναξιά από νωρίς και θέλει να ξεφύγει απ’ αυτή. Γι’ αυτό, όταν έρχεται σε επαφή με άλλα παιδάκια, επιδιώκει συνήθως την παρέα τους ακόμα κι όταν είναι αδέξιο και δεν ξέρει να μοιράζεται. H στάση των γονιών σε αυτό το σημείο είναι καθοριστική. Tελικά, ίσως δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα μοναχοπαίδια είναι σε χειρότερη ή καλύτερη μοίρα από τα παιδιά που έχουν αδέλφια. Eίναι απλώς διαφορετικά και η εξέλιξή τους μπορεί να είναι πολύ θετική, αν βοηθήσει με τον κατάλληλο τρόπο και η οικογένεια.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Συναισθήματα και αισθήσεις που είναι κρυμμένα, καταπιεσμένα, καταλήγουν σε ασθένειες όπως : γαστρίτιδα, έλκος, οσφυϊκούς πόνους, νωτιαίους. Με το πέρασμα του χρόνου, η καταπίεση των συναισθημάτων εκφυλίζεται σε καρκίνο. Τότε, πάμε σε έναν έμπιστο φίλο ή φίλη, να μοιραστούμε με οικειότητα το «μυστικό» μας, τα λάθη μας!

Ο διάλογος, η ομιλία, οι λέξεις, είναι μία δυναμική και εξαιρετική θεραπεία!
Η ανάγκη για την απόκτηση ενός παιδιού είναι θεμιτή για κάθε γυναίκα και απόλυτα σεβαστή. Η απόφαση όμως να φέρει μια γυναίκα ένα παιδί στο κόσμο μόνη της που δεν θα γνωρίσει ποτέ τον βιολογικό του πατέρα δεν είναι διόλου απλή , απαιτεί σκέψη , και χρειάζεται μελέτη των επιμέρους παραμέτρων όπως πχ. πως θα διαχειριστεί η μητέρα την έλλειψη πατέρα σε κοινωνικό επίπεδο , κυρίως πως θα αντιμετωπίσει τις ερωτήσεις του παιδιού της , αν θα αντέξει να το μεγαλώνει μόνη χωρίς να διαθέτει παρά ελάχιστο ή και καθόλου χρόνο γι α τον εαυτό της , τις οικονομικές δυσκολίες που θα κληθεί πιθανά να αντιμετωπίσει κλπ.

Ας τα δούμε όμως πιο αναλυτικά.

Οι αλλαγές στην ελληνική κοινωνία έχουν οπωσδήποτε διαφοροποιήσει την αντιμετώπιση των παιδιών που γεννιούνται εκτός γάμου.

Εντούτοις δεν παύει η μόνη μητέρα να ανήκει σε μια ευπαθή ομάδα όταν μεγαλώνει μόνη το παιδί της και κάποιες φορές να διακρίνει στη συμπεριφορά των άλλων κάποια επιφύλαξη. Πέρα από την κοινωνική αντιμετώπιση, το να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί χωρίς να γνωρίσει ποτέ το βιολογικό πατέρα είναι, ούτως ή άλλως, σοβαρή υπόθεση και συνεπάγεται σημαντικές δυσκολίες που βαρύνουν τη μητέρα, όπως μοναξιά, ξενύχτια, ευθύνες, οικονομικές δυσχέρειες και πολλά άλλα .

Το παιδί βιώνει μεγάλη εξάρτηση από τον έναν και μοναδικό γονιό του – εξάρτηση συχνά αμοιβαία και πολύ ζημιογόνα. Επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από οτιδήποτε μπορεί να συμβεί στο γονιό• αρρώστια, άγχος, ανεργία, ένταση. Επιπλέον φοβάται ότι, αν πάθει κάτι ο μοναδικός γονιός του, δεν θα έχει κανέναν να το προστατεύει και να του προσφέρει τρυφερότητα, σιγουριά και όλα όσα το ίδιο αισθάνεται ως ζωτική ανάγκη.

Του δημιουργούνται, λοιπόν, ανασφάλεια, φόβος, ανησυχία, αγωνία για το μέλλον.

Μετά την ηλικία των 3-4 ετών το παιδί αρχίζει να θέτει ερωτήματα, γιατί διαθέτει πλέον σημαντική αντιληπτική ικανότητα και συγκρίνει την οικογένειά του με τις άλλες. Ο τρόπος που θα εισπράξει το θέμα της ανυπαρξίας του άλλου γονιού του, σχετίζεται πρωτίστως με τη στάση της μητέρας, τα μηνύματα που του περνά, αλλά και από τις οικονομικές συνθήκες της οικογένειάς του.

Ακόμα και κάτω από ιδανικές συνθήκες, το παιδί θα συγκρίνει τη θέση του με των άλλων παιδιών και θα βιώσει το κενό στη θέση του πατέρα. Όταν φθάσει η ώρα των εξηγήσεων πρέπει να είστε προετοιμασμένη να πείτε την αλήθεια προσαρμοσμένη όμως στην ηλικία και στη φάση ανάπτυξής του.

Η σχέση εμπιστοσύνης είναι ακρογωνιαίος λίθος και δεν πρέπει να την αναλώσετε σε ένα ψέμα καταδικασμένο να αποκαλυφθεί αργά ή γρήγορα.

Σκεφτείτε και αποφασίστε πώς ακριβώς θα του εξηγήσετε την κατάσταση, ώστε να μη σας πιάσει απροετοίμαστη και έτσι αναγκαστείτε να αποφύγετε τις ερωτήσεις του.

Το μυστήριο και η αποφυγή των ερωτήσεων θα κάνουν το παιδί να φαντασιώνεται διάφορες καταστάσεις που δεν θα το βοηθήσουν καθόλου να βρει τις ισορροπίες του. Πρέπει, λοιπόν, να ξέρετε εξαρχής πώς θα του εξηγήσετε την αλήθεια και με ποιες λέξεις θα την προσαρμόσετε στην ηλικία του.

Να θυμάστε ότι το παιδί θέλει απλές και κατανοητές απαντήσεις.

Αυτά αποτελούν κάποιες πρώτες σκέψεις , πιστεύω όμως ότι παρά την καλή μας πρόθεση μέσα από ένα mail δεν απαντώνται τόσο σοβαρά ερωτήματα . Προτείνω να αναζητήσετε βοήθεια από ψυχολόγο.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Καθημερινά δίνετε μάχη με το παιδί σας μπροστά από τη ντουλάπα καθώς αρνείται να φορέσει τα ρούχα που του διαλέγετε και θέλει να αποφασίζει εκείνο για τις εμφανίσεις του. Αναρωτιέστε για ποιο λόγο συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο και τι μπορείτε να κάνετε;

Αυτές οι μικρές «μάχες» του παιδιού γύρω από το ντύσιμο υποδηλώνουν την επιθυμία του για ανεξαρτησία και ελευθερία, επισημαίνει η κυρία Καππάτου. Νιώθει ότι εσείς προσπαθείτε να βάλετε «φρένο» σε αυτή τη βαθύτερη ανάγκη του και από εκεί ξεκινούν οι διαφωνίες.

Τι μπορείτε να κάνετε

Προτείνετε στο παιδί πάντα να επιλέγει μεταξύ δύο ρούχων. Έτσι θα νιώσει ότι υπολογίζετε τη γνώμη του.

Καθιερώστε ορισμένους σταθερούς κανόνες, όπως να φορά ρούχα καθαρά και κατάλληλα για την εποχή.

Σε γενικές γραμμές δώστε του την ευχέρεια να ντύνεται όπως θέλει για να νιώθει άνετα ανάμεσα στους φίλους και τους συμμαθητές του.

Αγοράζετε μαζί με το παιδί σας τα ρούχα του και προτρέψτε το να εκφράζει τη γνώμη του στην επιλογή τους.

Στη σχολική ηλικία, μία από τις πρώτες ανησυχίες του παιδιού είναι να ντύνεται ακριβώς όπως οι συμμαθητές του. Όταν το παιδί περνάει τη φάση του «γιατί εκείνος κι όχι εγώ;» μπορείτε και οφείλετε να χαράξετε ακριβή όρια. Απαντήστε ότι θα θέλατε να του προσφέρετε όλα όσα επιθυμεί, αλλά ότι έχετε στη διάθεσή σας ένα ορισμένο χρηματικό ποσό.

Για να του δώσετε, ωστόσο, τα περιθώρια, βοηθήστε το να προσδιορίσει προτεραιότητες και να φτιάξει έναν κατάλογο με τις επιλογές του, με τη σειρά σπουδαιότητας που έχουν για εκείνο.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο-Παιδοψυχολόγο-Συγγραφέα & κι επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr

Είναι  ένα  πρόβλημα  που  τυραννάει  ιδιαίτερα  τις  εργαζόμενες  μητέρες. Η  εικόνα  είναι  γνωστή: το  παιδί  σφίγγεται  πάνω  στη  μαμά   του  και  δεν  την  αφήνει  με  τίποτα  στον  κόσμο. Μια  μητέρα  μας  λέει:  «Κάθε  τέτοια  σκηνή  με  κάνει  τόσο  χάλια,    που  πηγαίνω  στη  δουλειά  μου  με  το  συναίσθημα  ότι  είμαι  μια  άσπλαχνη  μάνα. Στο  μεταξύ,  ο  γιός  μου  περνάει  μια  χαρά  με  τη  μπέιμπυ-σίτερ!»

Τα  μικρά  αυτά  καθημερινά  δράματα  γίνονται  συχνότερα,  όταν  τα  παιδιά  είναι  δύο  ή  ακόμα  και  τριών  χρόνων. Και  υπάρχουν  λόγοι  γι’  αυτό:  στην  ηλικία  αυτή  τα  παιδιά  δεν  έχουν  την  αίσθηση  του  χρόνου.  Εκφράσεις  όπως : «δεν  θ’ αργήσω», «μόνο  λίγες  ώρες  θα  λέιψω»,  δεν  τους  λένε  τίποτα. Κάθε  αποχωρισμός  τους  φαίνεται  ότι  είναι   και  τελειωτικός. Αλλά  ακόμα  και  μητέρες  που  μένουν  στο  σπίτι  διαπιστώνουν  ότι  στην  ηλικία  αυτή  το  παιδί  τους  είναι  φοβερά  εξαρτημένο. Δεν  τολμάνε  να  πάνε  στην  τουαλέτα  και  να  ο  μικρός  που  βαράει  την  πόρτα  φωνάζοντας «μαμά, μαμά!»

Ακόμα  δυσκολότερος  είναι  ο  χωρισμός  για  μερικές  ώρες  και  η  αλλαγή  από  το  οικείο  περιβάλλον   του  σπιτιού  στο  βρεφονηπιακό  σταθμό  ή  στο  σπίτι  της  μπέιμπυ- σίτερ.  Τα  πράγματα  αρχίζουν  να  γίνονται  κάπως  ευκολότερα,  μόνο  όταν  δημιουργηθούν  κάποιοι  δεσμοί  με  τα  άλλα  παιδιά  του  βρεφονηπιακού    σταθμού  ή  την  μπέιμπυ – σίτερ.

Μερικά  παιδιά  παρηγοριούνται,  όταν  μπορούν  να  πάρουν  μαζί  το  πιο αγαπημένο  τους  παιχνίδι  ή  την   κουβέρτα  που  σέρνουν  όλη  μέρα.  Άλλα  πάλι  νιώθουν  καλύτερα,  αν  μείνει  για  λίγο  μαζί  τους  η  μητέρα  και  μπορέσουν  να  πιάσουν  επαφή  με  τα  άλλα  παιδιά  ωσότου  φύγει  εκείνη.  

Μπορεί  να  φαίνεται    σκληρό,  αλλά  είναι  φορές  που  δεν  υπάρχει  άλλη  λύση  από  το  να  τ’  αφήσουμε  και  να  φύγουμε,  όσο  κι  αν  κλαίει.

Γιατί,  σχεδόν  πάντοτε,  δεν  αργεί  να  ηρεμήσει  και  ν’  αρχίσει  να  παίζει  ήσυχα  και  χαρούμενα  με  τους  άλλους.

Προσοχή  όμως:  σε  περίπτωση  που  η  μητέρα- υποκατάστατο  παρατηρήσει  ότι  το  παιδί  κλαίει  πολύ  ώρα  μετά  τον  αποχωρισμό  και  δεν  βρίσκει  το  κέφι  του  όλη   μέρα  (κι  αν  αυτό  βέβαια  συμβαίνει  για  αρκετό  χρονικό  διάστημα),  πρέπει  να  αναζητηθεί  κάποια  άλλη  λύση.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin