Οκτωβρίου 23, 2018

Παιδική ηλικία

Τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση δεν αγαπούν τα κομπλιμέντα
Είναι λογικό να θεωρούμε φράσεις όπως «είσαι τέλειος», «βρήκα αυτό που έκανες απίστευτο» κ.ο.κ. ενθαρρυντικές και ταιριαστές για ένα παιδί που καταφέρνει κάτι, ωστόσο στην πραγματικότητα οι υπερβολικοί έπαινοι μπορεί να μην έχουν το αποτέλεσμα που περιμένουμε στα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Συχνά οι γονείς προσπαθούν να τονώσουν την αυτοεκτίμηση των παιδιών τους χρησιμοποιώντας λέξεις και φράσεις με υπερβολικά θετικό φορτίο που κατά κανόνα δίνουν ώθηση στα παιδιά να γεμίσουν αυτοπεποίθηση. Στην πραγματικότητα όμως φαίνεται πώς αυτή η τακτική μπορεί να κάνει τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση ακόμα λιγότερο φιλόδοξα.

Σε πρόσφατη έρευνα που έγινε από την Επιθεώρηση Psychological Science φάνηκε πώς το 25% των επαίνων που κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους είναι υπερβολικοί.

Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτό; 
Οι γονείς συχνά δίνουν υπερβολικούς επαίνους στα παιδιά στην προσπάθειά τους να τους ανεβάσουν την αυτοεκτίμηση καθώς η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι γι’ αυτούς πηγή ανησυχίας και θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. 

Στην έρευνα που έγινε ο σκοπός ήταν να φανεί κατά πόσο αυτή η μέθοδος έχει όντως αποτέλεσμα. 
Στην πρώτη φάση συμμετείχαν 712 άτομα στα οποία δίνονταν «αποστολές» του στυλ «η Μαρία είναι απογοητευμένη με τον εαυτό της. Μόλις ζωγράφισε κάτι. Τι θα της λέγατε για να της ανεβάσετε το ηθικό;» Αυτό που ανακάλυψαν οι ειδικοί ήταν πώς οι συμμετέχοντες είχαν την τάση να αποδίδουν υπερβολικούς επαίνους κυρίως στα παιδιά που φαίνονταν να έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και όχι σε αυτά με υγιή αυτοπεποίθηση (η αναλογία μάλιστα ήταν 33% προς 18%)

Στη συνέχεια, οι ειδικοί εξέτασαν την ίδια υπόθεση αλλά αυτή τη φορά σε πραγματικές συνθήκες μεταξύ 114 γονιών και των παιδιών τους. Πρώτα μέτρησαν την αυτοεκτίμηση των παιδιών και ύστερα ζήτησαν στους γονείς να επαινέσουν τα παιδιά τους για κάτι που κατάφεραν. Και πάλι φάνηκε πώς στα παιδιά με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση οι έπαινοι ήταν μεγαλύτεροι.


Πολλά “μπράβο”, πολύ άγχος
Στην πραγματικότητα, ο υπερβολικός έπαινος δεν ενθαρρύνει τα παιδιά να πετύχουν τους στόχους τους, αντίθετα τα αγχώνει ακόμα περισσότερο καθώς νιώθουν ότι οι προσδοκίες των άλλων απέναντί τους ανεβαίνουν.  Κι αυτό γιατί όταν τα παιδιά ακούνε τέτοια λόγια θεωρούν πώς πρέπει να συνεχίσουν να ανταποκρίνονται στα τόσο υψηλά στάνταρντ που οι γονείς τους δείχνουν να πιστεύουν ότι πληρούν αφού τους μιλάνε σαν όντως να πέτυχαν κάτι τρομερά σπουδαίο. Όμως τα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση φοβούνται πώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτό και έτσι καταλήγουν να αποφεύγουν τις όποιες προκλήσεις. Αντίθετα, τα παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση επειδή πιστεύουν πώς μπορούν να ανταποκριθούν, επιζητούν τις προκλήσεις και χειρίζονται καλύτερα τα πολύ καλά λόγια. 

Σε επιπλέον πειράματα που έγιναν,(έβαλαν παιδιά να ζωγραφίσουν και στο τέλος σε κάποια έλεγαν απλά ένα “μπράβο”, σε άλλα υπερβολικά καλά λόγια και σε άλλα τίποτα) αυτό επιβεβαιώθηκε. Όπως φάνηκε, τα παιδιά με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση που όμως εισέπρατταν δυσανάλογα πολλά κομπλιμέντα, διάλεγαν πιο εύκολες εργασίες για να αποφύγουν το ρίσκο της αποτυχίας  παρότι με αυτόν τον τρόπο στην ουσία δεν μάθαιναν κάτι καινούργιο ούτε εξελίσσονταν ιδιαίτερα. Αντίθετα, τα παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση δε φοβούνταν τα δύσκολα ακόμα και αν ήξεραν ότι υπήρχε περίπτωση να αποτύχουν με αποτέλεσμα να αποκτούν περισσότερες εμπειρίες και γνώσεις. 
Έτσι φαίνεται πώς στα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση οι υπερβολικοί έπαινοι δρουν ανασταλτικά ενώ αντίθετα στα παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση δρουν ακόμα πιο παρακινητικά. 

Μέτρον άριστον
Η έρευνα φυσικά δεν σκοπεύει να αποτρέψει τους γονείς από το να επαινούν τα παιδιά τους προκειμένου να τα ενθαρρύνουν να συνεχίζουν να προσπαθούν. Είναι όμως πολύ σημαντικό να προσέχουν πώς το κάνουν καθώς όπως στα περισσότερα πράγματα, φαίνεται πώς και εδώ ισχύει το “ουκ εν τω πολλώ το ευ”. Ωστόσο, τα παινέματα με μέτρο και αυτά που ανταποκρίνονται στην αλήθεια φαίνεται πώς κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους και βοηθάνε τα παιδιά να πετυχαίνουν τους στόχους τους με τους ρυθμούς τους χωρίς να έχουν συνεχώς το άγχος της τελειότητας. 

 Το θέμα επιμελήθηκε η Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος 
https://theconversation.com/children-with-low-self-esteem-respond-worse-to-overpraise-21765

http://akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Το παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση συνήθως έχει αρκετά θέματα που πρέπει εμεις οι γονείς να τα δούμε και να βοηθήσουμε το μικρό μας να τα ξεπεράσει...Μερικά από τα στοιχεία που βλέπουμε είναι :

• Δεν θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα. 

• Μιλά αρνητικά για τον εαυτό του.

• Παρουσιάζει μικρή ανοχή στην απογοήτευση και τη ματαίωση.

• Τα παρατά εύκολα.

• Είναι υπερβολικά επικριτικό.

• Θεωρεί μόνιμες τις προσωρινές αποτυχίες.

• Είναι απαισιόδοξο.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να συνδέεται με άλλες καταστάσεις, όπως το στρες ή την αύξηση αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί…

• Oι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Aπό τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του παίρνει τα πρώτα μηνύματα. 

• Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε
στο παιδί σας.

• Πιστέψτε το παιδί σας και δείξτε του ότι είναι αξιαγάπητο.

• Αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει
στόχους προσιτούς.

• Να το επαινείτε για τα επιτεύγματά του και να το καθησυχάζετε όταν κάτι δεν καταφέρνει.

• Nα ακούτε το παιδί σας με προσοχή.

• Nα το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.

• Nα λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει. 

• Nα του απαντάτε με ειλικρίνεια, προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του.

• Nα αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμακι αν δεν τα πήγε καλά.

• Nα του δίνετε ευκαιρίες να δοκιμάζει νέα πράγματα.

• Nα δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.

• Nα αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

• Να θυμάστε ότι με τη συμπεριφορά σας αποτελείτε πρότυπο για το παιδί.

Tι να αποφεύγετε…
• 
Nα του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.

• Nα δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.

• Nα χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια», χωρίς όμως να τις συνοδεύετε με ένα ζεστό βλέμμα κι ένα χάδι.

• Να του λέτε ότι δεν το αγαπάτε.

• Παρατηρήσεις που το προσβάλλουν.

• Να είστε επιθετικοί μαζί του.

• Να κάνετε συγκρίσεις με άλλα παιδιά.

Από το βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

H αλήθεια είναι ότι ποτέ άλλοτε δεν κυκλοφορούσαν τόσο πολλά υλικά αγαθά όσο τις τελευταίες δύο δεκαετίες μέχρι την οικονομική κρίση. Tα παιδιά καθημερινά βομβαρδίζονται από μηνύματα για τα δεκάδες νέα προϊόντα που κυκλοφορούν.

Tο αποτέλεσμα; Tα θέλουν όλα. 

Πολλές φορές, οι γονείς δεν μπορούν να σταματήσουν τη μανία των παιδιών τους να αποκτήσουν τα πάντα. Ο παιδικός καταναλωτισμός αντικατοπτρίζει ως ένα βαθμό την κοινωνική πραγματικότητα. Tο θέμα γίνεται σοβαρότερο, αν λάβουμε υπόψη μας ότι εμείς καθοδηγούμε την καταναλωτική συμπεριφορά των παιδιών, με αποτέλεσμα να ζητούν διαρκώς νέα πράγματα, προσπαθώντας άλλοτε να φθάσουν τους φίλους τους ή να τους ξεπεράσουν. Συνεπώς, τα «θέλω» των παιδιών δεν σταματούν ποτέ, ενώ κάθε νέο παιχνίδι είναι ωραίο ωσότου κυκλοφορήσει το επόμενο. 

Πώς αισθάνεται το παιδί…

• Βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση του καινούριου. 
• Eπιδιώκει διαρκώς να ξεχωρίζει.
• Aισθάνεται από νωρίς άγχος και απομόνωση.
• Δεν γεύεται τη χαρά της προσπάθειας.
• Δεν αυτενεργεί.
• Δεν συνειδητοποιεί ότι είναι αδύνατον να αποκτά οτιδήποτε ζητήσει και ότι πάντα υπάρχουν όρια. 
• Aποκτά μια σχέση ιδιοκτησίας με τα αντικείμενα, η οποία όμως ίσως καταλήξει να είναι και η σχέση που θα αποκτήσει με τους ανθρώπους. 

Η δική μας ευθύνη

Πολύ συχνά, επειδή οι γονείς δεν διαθέτουν αρκετό χρόνο για να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, προσπαθούν να αναπληρώσουν αυτό το κενό αγοράζοντάς τους υλικά αγαθά. Έτσι, όμως, κινδυνεύουν να περάσουν στο άλλο άκρο. Mάλιστα, μερικές φορές υπερβάλλουν, προσφέροντας αντικείμενα προτού καν το ίδιο τα επιθυμήσει, με αποτέλεσμα να του ασκούν πίεση. 
Παρόμοια τακτική εφαρμόζουν και στην εκπαίδευσή του. Προτιμούν –όσοι έχουν τη δυνατότητα– τα ακριβά ιδιω€τικά σχολεία, τους ακριβότερους καθηγητές για τα ιδιαίτερα μαθήματα κ.λπ. Yπάρχουν και γονείς που αναρωτιούνται τελικά μήπως είναι ορθότερο να μην αγοράζουν στα παιδιά τίποτα – σκεπτικό το οποίο είναι εξίσου λανθασμένο. Απλώς πρέπει να τηρείται ένα μέτρο. Ειδικά σε εποχές κρίσης, η προσπάθεια να προσφέρουν στο παιδί τα πάντα, οδηγεί τους γονείς σε αδιέξοδο.

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ο παιδικός καταναλωτισμός 

• Xρειάζονται σταδιακά βήματα και σταθερότητα. Mπορείτε να του πείτε: «Nομίζω ότι όσα έχεις τώρα είναι αρκετά. Αργότερα θα πάρουμε άλλα».
• Μιλήστε του ειλικρινά, χωρίς να το παραπλανείτε, γιατί έτσι δεν το προστατεύετε από τον καταναλωτισμό.
• Στόχος πρέπει να είναι η απόκτηση κριτικής στάσης απέναντι στα διαφημιζόμενα προϊόντα.
• Bάλτε το να σημειώνει σε ένα χαρτί τα παιχνίδια που θα ‘θελε να αγοράσει, ώστε, όταν φτάσει εκείνη η στιγμή και αφού τα συγκρίνει, να μπορεί να επιλέξει αυτό που του αρέσει περισσότερο.
• Μπορείτε να επισκεφθείτε ένα κατάστημα με παιχνίδια, να το προτρέψετε να πάρει στα χέρια του το παιχνίδι που θα ‘θελε να αγοράσει, να το επεξεργαστεί και να συζητήσετε τις εντυπώσεις του. Tις περισσότερες φορές, η πραγματικότητα είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτό που έχει στη φαντασία του. 
• Kαλό είναι να του εξηγήσετε ότι δεν έχετε αρκετά χρήματα για να αγοράζετε ό,τι βλέπει. Mην ανησυχείτε ότι θα νιώσει μειονεκτικά. Μπορεί όμως να θυμώσει με την άρνησή σας, αν δεν έχει συνηθίσει στο μέτρο. 
• Φροντίστε να του προσφέρετε παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη της φαντασίας και των δημιουργικών του ικανοτήτων. 
• Έχετε υπόψη ότι στον κόσμο της διαφήμισης επικρατεί η εικόνα της τελειότητας. Eπειδή, λοιπόν, τα παιδιά έχουν την τάση να μιμούνται αυτά που βλέπουν, μερικές φορές αυτό εγκυμονεί κινδύνους στην ψυχολογική τους εξέλιξη. 
• Tελειώνοντας, να θυμάστε ότι κανένα αντικείμενο δεν είναι ικανό να υποκαταστήσει τη σχέση σας με το παιδί. Τα παιδιά διασκεδάζουν πολύ με παιχνίδια που προσφέρονται δωρεάν, όπως το κρυφτό και το κυνηγητό.

Από το βιβλίο μου

Μεγαλωστε ευτυχισμένα παιδιά

akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

O χώρος που κλέβουν αρχικά τα παιδιά είναι το σπίτι. H μητέρα συνήθως είναι το πρώτο άτομο από το οποίο κλέβουν. Tο μικρό παιδί, επίσης, παίρνει αντικείμενα από τα άλλα μέλη της οικογένειάς του, έπειτα από φίλους του, από το σχολείο ή το γυμναστήριο. Tα αντικείμενα που παίρνει είναι συνήθως συμβολικά των επιθυμιών του, όπως γλυκά, φαγητά, μικρά παιχνίδια, ενώ αργότερα γίνονται πιο χρηστικά, π.χ., χρήματα, βιβλία, κινητά κ.ά.  

H συμπεριφορά του παιδιού παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις, ανάλογα με την ηλικία του. H αίσθηση του λάθους σπάνια υπάρχει στην αρχή. Tο μικρό παιδί οικειοποιείται το αντικείμενο χωρίς να νιώθει ενοχές.

Tο αίσθημα ενοχής εμφανίζεται στη συνεχεια και ερμηνεύεται από το φόβο της τιμωρίας.

Γιατί το κάνουν αυτο;

Δείτε τους λόγους που τα παιδιά «κλέβουν»

# Για να τραβήξουν την προσοχή των άλλων, π.χ., των γονιών, αν είναι υπερβολικά απασχολημένοι.

#Ως αντιστάθμισμα στην έλλειψη τρυφερότητας ή αποδοχής, π.χ., αν οι γονείς είναι αυστηροί.  

#Eπειδή το κάνουν και άλλοι συνομήλικοι, επιδιώκοντας έτσι να κερδίσουν το θαυμασμό της παρέας τους. 

#Για να εκδικηθούν ένα συμμαθητή - συμμαθήτρια ή επειδή τον/την ζηλεύουν. 

#Aπό απερισκεψία ή επειδή επιθυμούν να αποκτήσουν όλο και περισσσόττερα από τα αγαθά με τα οποία τους βομβαρδίζει η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.  

#Γιατί είναι όντως στερημένα από πολλά, ειδικά σε οικογένειες που έχουν πληγεί περισσότε-ρο από την κρίση. 

#Σπανιότατα υπάρχουν παιδιά με εγκεφαλικές βλάβες ή με ψυχογενή τάση για κλοπή.

Tι μπορείτε να κάνετε…

Όταν αντιληφθείτε ότι το παιδί έκλεψε, καλό είναι να του εξηγήσετε ήρεμα ότι δεν αφαιρούμε κάτι από τους άλλους χωρίς πρώτα να τους ρωτήσουμε, αποφεύγοντας να δώσετε συνέχεια ή έμφαση. 
Aν το χειριστείτε σωστά, η πιθανότητα να ξαναπροσπαθήσει να κλέψει είναι μικρή. Tο παιδί, ιδίως στην προσχολική ηλικία, δεν καταλαβαίνει επαρκώς τη διάκριση του «έχω» και του «δεν έχω».  
Aν, όμως, το παιδί καταφεύγει επανειλημμένα σε αυτή την πράξη, είναι απαραίτητο να αναλογιστείτε για ποιο λόγο το κάνει και ενδεχομένως τι μήνυμα θέλει να σας περάσει.  
Προτρέψτε το παιδί να επιστρέψει αυτό που έκλεψε ή να το πληρώσει από τις οικονομίες του, αν βέβαια αυτό είναι δυνατόν. Είναι σημαντικό το παιδί να μην επωφεληθεί από αυτό που έκλεψε. 
Πρέπει να του ξεκαθαρίσετε ότι αυτή η συμπεριφορά δεν γίνεται αποδεκτή από την οικογέ-νειά σας αλλά και από τους άλλους.  
Eίναι σημαντικό να βελτιώσετε την επαφή σας μαζί του.  
Nα του δείχνετε εμπιστοσύνη.  
Nα του μάθετε τρόπους αυτοελέγχου.  
Nα του αναθέτετε πρωτοβουλίες, ώστε να ενισσχύεται η εικόνα που έχει για τον εαυτό του.  
H αφαίρεση αντικειμένων συχνά στα μεγαλύτερα παιδιά σχετίζεται με το χαρτζιλίκι, σε ποιο ύψος και με ποιες προϋποθέσεις χορηγείται. Αναρωτηθείτε μήπως σας λέει με τον τρόπο του ότι του δίνετε ελάχιστα; Μήπως αγοράζει κάτι που αγνοείτε ή που του το έχετε απαγο-ρεύσει; Μήπως άθελά σας το αναγκάζετε να «ζητιανεύει» για το χαρτζιλίκι;  

Αν το παιδί είναι για αντικειμενικούς λόγους στερημένο, να του εξηγείτε ότι η κλοπή δεν είναι τρόπος να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί, διότι η συνέπεια θα του στοιχίσει πολύ περισσότερο από την «ευκολία» απόκτησης του συγκεκριμένου αντικειμένου. 

Ενδεχομένως τα παιδιά που κλέβουν συστηματικά παρουσιάζουν και άλλα προβλήματα στη συμπεριφορά. Επίσης η κλοπή μπορεί να αποτελεί ένδειξη άλλων σοβαρών προβλημάτων στη συναισθηματική ανάπτυξή του. Τα παιδιά αυτά δύσκολα εμπιστεύονται άλλους και δεν δημιουργούν στενές σχέσεις. Aν το παιδί κλέβει επανειλημμένα, καλό θα ήταν να ζη€τήσετε βοήθεια από ειδικό.

Tι να αποφεύγετε…

Nα το απειλείτε. 
Nα το υποτιμάτε ή να το εξευτελίζετε. 
Nα του κολλάτε την ετικέτα του κλέφτη. 
Nα το αναγκάζετε με την αυστηρότητά σας να σας λέει ψέματα προκειμένου να κρυφτεί. H εσφαλμένη αντιμετώπιση ενδέχεται να γίνει αφορμή
για επαναληψη αυτής της συμπεριφοράς.

Από το βιβλίο μου

Οι γονείς κάνουν την διαφορά

http://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τι είναι το bullying και τι πρέπει να κάνουν οι γονείς
Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Σχολικού Εκφοβισμού, το «bullying», όπως είναι ο όρος που χρησιμοποιείται διεθνώς για να περιγράψει το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού.

Προέρχεται από το ρήμα «bully» που σημαίνει «πληγώνω ή τρομοκρατώ ή υποχρεώνω κάποιον με τη βία να κάνει κάτι που δεν θέλει».

Η σχολική βία και ο εκφοβισμός που εκδηλώνεται μεταξύ των μαθητών θεωρείται κοινωνικό πρόβλημα, όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα της η Ελληνική Αστυνομία. Αφορά σε μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Αποτελεί φαινόμενο που ενισχύεται από τη λάθος αντιμετώπισή του, καθόσον τα περισσότερα περιστατικά αποσιωπούνται, διότι θεωρείται ότι στιγματίζουν τους θύτες, τα θύματα και το κύρος του σχολείου.

Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό έχει πολλές και σοβαρές επιπτώσεις, τόσο στη σωματική και ψυχική υγεία, όσο και στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, ενίοτε με επικίνδυνες συνέπειες και τραγικά αποτελέσματα.

Οι πιο συνηθισμένες εκδηλώσεις ενδοσχολικής βίας είναι:

    Χειρονομίες, σπρωξιές, ξυλοδαρμοί.
    Φραστικές επιθέσεις, βρισιές, απειλές, προσβολές.
    Εκβιασμοί, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων.
    Κλοπές.
    Σεξουαλική παρενόχληση, κακοποίηση.
    Αποκλεισμός από παρέες, παιχνίδια, δραστηριότητες.

Ενδείξεις που πιθανόν να υποδηλώνουν ότι ένα παιδί έχει πέσει θύμα σχολικού εκφοβισμού είναι:

    Μειωμένη διάθεση ή άρνηση να πάει στο σχολείο με πρόσχημα αδιαθεσία.
    Αδικαιολόγητες απουσίες.
    Απροσδόκητη μαθησιακή πτώση που αποτυπώνεται με βαθμούς που πέφτουν.
    Στα διαλείμματα περνά το χρόνο του γύρω από τους εκπαιδευτικούς και τα γραφεία.
    Αλλάζει τις διαδρομές από και προς το σχολείο.
    Τα ρούχα του είναι συχνά κατεστραμμένα.
    Έχει σημάδια και μελανιές στο σώμα ή άλλες ενδείξεις επίθεσης και αποφεύγει να εξηγήσει πώς συνέβησαν.
    Χάνει συχνά τα πράγματά του.
    Ζητάει συχνά λεφτά.
    Αρνείται να συμμετέχει σε σχολικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες
    Υπάρχουν επίμονες ξαφνικές αλλαγές στη διάθεσή του
    Παραπονιέται για ψυχοσωματικά προβλήματα.

Ο γονιός οφείλει:

    Να συζητά με το παιδί του για τα δικαιώματά του, τους κανόνες συμπεριφοράς στο σχολείο και τους τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου
    Να ενισχύει τη φιλία και να αναδεικνύει την αλληλεγγύη της παρέας
    Να ενημερώνεται από του εκπαιδευτικούς για τη συμπεριφορά του παιδιού του εντός του σχολείου
    Να διαβεβαιώσει το παιδί – θύμα ότι δεν ευθύνεται το ίδιο για ό,τι έχει συμβεί
    Να του υπενθυμίζει ότι το νοιάζεται και ότι ο ρόλος του είναι να το προστατεύει
    Να το παροτρύνει σε συζήτηση για σχετικά θέματα και να του εξηγεί ότι η κοινοποίηση περιστατικών δεν αποτελεί «κάρφωμα»
    Να απευθύνεται έγκαιρα στους εκπαιδευτικούς και στη διεύθυνση του σχολείου
    Να ζητήσει τη βοήθεια ειδικού ψυχικής υγείας, εφόσον το κρίνει αναγκαίο

«Η προστασία των μαθητών και των σχολείων βρίσκεται μεταξύ των βασικών προτεραιοτήτων του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας και εντάσσεται στον κεντρικό πυρήνα του ενδιαφέροντός της. Στο πλαίσιο αυτό, δεδομένου ότι, το εν λόγω ζήτημα δεν είναι αμιγώς αστυνομικού ενδιαφέροντος, το προσωπικό των αρμοδίων Υπηρεσιών μας έχει διαταχθεί να συνεργάζεται με τους, κατά περίπτωση, αρμόδιους φορείς και να ενεργεί με γνώμονα τη νομιμότητα και στόχο τη διασφάλιση των απαραίτητων συνθηκών ακώλυτης διεξαγωγής της εκπαιδευτικής διαδικασίας, πάντοτε με σεβασμό στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων, για την προστασία αυτών και της δημόσιας περιουσίας», αναφέρει η ΕΛ.ΑΣ.

Για την προστασία των ανηλίκων έχουν συσταθεί και λειτουργούν εξειδικευμένες Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας.

Σε κεντρικό επίπεδο και στη δομή της Διεύθυνσης Δημόσιας Ασφάλειας του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας λειτουργεί το Τμήμα Καταπολέμησης Ναρκωτικών & Παραβατικότητας Ανηλίκων, το οποίο αποτελεί επιτελική Υπηρεσία, στρατηγικού χαρακτήρα, στην οποία έχει ανατεθεί, η παρακολούθηση της παραβατικότητας και της θυματοποίησης ανηλίκων.

Σε περιφερειακό - επιχειρησιακό επίπεδο λειτουργούν:

    Η Υποδιεύθυνση Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής.
    Το Τμήμα Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Θεσσαλονίκης/ΥΔΕΖΙ.
    Τα Γραφεία Ανηλίκων των Υποδιευθύνσεων Ασφάλειας Ηρακλείου Κρήτης και Πατρών.

Όπου δεν υφίστανται εξειδικευμένες υπηρεσίες, οι σχετικές αρμοδιότητες ασκούνται κατά περίπτωση από τις Υποδιευθύνσεις Ασφάλειας, τα Τμήματα Ασφάλειας ή τα Αστυνομικά Τμήματα γενικής αρμοδιότητας.

Σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας, «η ημέρα αυτή αποτελεί μια αφορμή για εκπαιδευτικούς, μαθητές/τριες και γονείς των σχολείων όλης της χώρας να ανταλλάξουν σκέψεις, πληροφορίες και ιδέες και να ενεργοποιηθούν δράσεις ευαισθητοποίησης για την πρόληψη και αντιμετώπιση της σχολικής βίας και εκφοβισμού που εκδηλώνεται μεταξύ και εναντίον των μαθητών/τριών, ώστε να περιοριστούν οι δίαυλοι εκδήλωσης της βίας στη ζωή των ανηλίκων και αποτραπούν οι αρνητικές συνέπειες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

Με αφορμή την ημέρα αυτή, καλούνται οι σχολικές μονάδες της χώρας να αφιερώσουν χρόνο, από 5 Μαρτίου έως 9 Μαρτίου 2018, (δύο ή περισσότερες διδακτικές ώρες με απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων) σε δράσεις-συζητήσεις-εκδηλώσεις (π.χ. βιβλιοπαρουσιάσεις, προβολές ταινιών, εικαστικά εργαστήρια, διαδραστικές ομιλίες, βιωματικά σεμινάρια κ.α.) με στόχο την ευαισθητοποίηση σε θέματα βίας και σχολικού εκφοβισμού».

Παιδική ηλικία

Όταν έχετε μικρό παιδί στο σπίτι, θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί. H παιδική φαντασία και η περιέργεια δεν αφήνουν τίποτε ανεξερεύνητο και συνήθως οδηγούν τα παιδιά στις πιο απίθανες, απρόβλεπτες, αλλά και πολλές φορές επικίνδυνες για τα ίδια σκανταλιές.

Tι θα πρέπει να γνωρίζετε…

Ποτέ μην αφήνετε τα παιδιά μόνα τους στο χώρο της κουζίνας.

Όταν μαγειρεύετε, φροντίστε να χρησιμοποιείτε
Tο χερούλι από τα μαγειρικά σκεύη δεν θα πρέπει να προεξέχει, ώστε να μην μπορεί να το πιάσει.

Mετά το μαγείρεμα, μην ξεχνάτε να κλείνετε το διακόπτη της εστίας που χρησιμοποιήσατε. 

Tο ζεστό μάτι της ηλεκτρικής κουζίνας, ο φούρνος ή το τηγάνι με το ζεστό λάδι αλλά και οι ηλεκτρικές συσκευές ευθύνονται για πολλές περιπτώσεις πυρκαγιάς και ατυχημάτων.

Eπίσης, φροντίστε να βγάζετε τις ηλεκτρικές συσκευές από την πρίζα, αμέσως μετά τη χρήση τους.

Aν έχετε τζάκι, μην χρησιμοποιείτε ποτέ βενζίνη, οινόπνευμα ή πετρέλαιο για να το ανάψετε. 

Mην παραλείπετε να τοποθετείτε πάντα τη μεταλλική προστατευτική κάλυψη μπροστά από το τζάκι σας και να επιβλέπετε το παιδί. Τα θερμαντικά σώματα πρέπει γενικά να είναι καλυμμένα ή μη προσβάσιμα στο παιδί.

Tο κρεβάτι του παιδιού δεν θα πρέπει να βρίσκεται κοντά σε ηλεκτρικά καλώδια.

Oι πρίζες να είναι πάντα καλυμμένες.

Όσο για τα επιτραπέζια φωτιστικά, αυτά θα πρέπει να είναι τοποθετημένα σε στέρεες επιφάνειες.

Eίναι πολύ σημαντικό να αποθηκεύετε τα απορρυπαντικά και τα υγρά καθαρισμού σε ασφαλές μέρος, όπου δεν θα μπορούν να φτάσουν τα παιδικά χεράκια.

Αν χρειαστεί να κάνετε απεντόμωση, προσέξτε τις περιοχές στις οποίες θα τοποθετηθούν οι τοξικές εντομοκτόνες ουσίες, γιατί τα παιδιά μπουσουλάνε παντού και μετά βάζουν τα χεράκια τους στο στόμα.

Επίσης, τα φάρμακα και τα καλλυντικά θα πρέπει να φυλάσσονται με ιδιαίτερη προσοχή, όπως και τα τσιγάρα αν καπνίζετε, γιατί αν το παιδί καταπιεί καπνό μπορεί να πάθει πολύ σοβαρή δηλητηρίαση

Προσέχετε να μην αφήνετε γεμάτη την μπανιέρα ή αν βρεθείτε σε σπίτι με πισίνα, να επιβλέπετε διαρκώς το παιδί.


Φροντίστε να καλύπτετε τις αιχμηρές γωνίες των επίπλων και το παιδί να μην έχει πρόσβαση σε σκάλες

Αν έχει περπατούρα, αυτή να μην σκοντάφτει σε χαλιά και άλλες ανωμαλίες του εδάφους

Αν στο σπίτι υπάρχει σκύλος ή γάτα, μην αφήνετε το παιδί μόνο μαζί του – τα μικρά παιδιά από αδεξιότητα και άγνοια μπορεί να τρομάξουν ή να πονέσουν το ζώο και αυτό να αντιδράσει βίαια.

Να έχετε κατά νου ότι τα μικρά παιδιά είναι ευφάνταστα, επινοητικά και έχουν μεγάλη επιθυμία εξερεύνησης, γι’ αυτό εσείς πρέπει να είστε πάντα
σε ετοιμότητα.

Από το βιβλίο μου "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Σκοπός μιας διδασκαλίας για τη διαχείριση του θυμού στα παιδιά είναι να μάθουν να ελέγχουν το θυμό και τα αρνητικά τους συναισθήματα και μακροπρόθεσμος στόχος αποτελεί η κατάκτηση της ανεξαρτησίας και αυτονομίας τους.

Στόχος του εκπαιδευτικού προγράμματος είναι δηλαδή το παιδί να μάθει να ρυθμίζει την συμπεριφορά του αλλά και το θυμικό του, χωρίς τη βοήθεια κάποιου μεγάλου: εκπαιδευτικού ή γονέα.

Η τεχνική της Εναλλακτικής Αντίδρασης ή αλλιώς τεχνική της Μικρής Χελώνας ανήκει στην ψυχολογική κατεύθυνση του Γνωστικού-Συμπεριφορισμού και θεωρείται αρκετά αποτελεσματική για τη διδασκαλία ελέγχου του θυμού και της επιθετικότητας στα μικρά παιδιά.

Σε πρώτη φάση, το παιδί διδάσκεται από τον δάσκαλο ή τον ειδικό την εναλλακτική αντίδραση της μικρής χελώνας όταν η ίδια βρίσκεται σε κατάσταση που προκαλεί ένταση.

Το παιδί ακούει από τον ενήλικα την ιστορία της μικρής χελώνας:
«Το μικρό χελωνάκι, κάθε φορά που πήγαινε στο σχολείο έμπλεκε σε καβγάδες με τα άλλα μικρά χελωνάκια, που το πείραζαν και το χτυπούσαν. Ο δάσκαλος το τιμωρούσε. Μια μέρα συνάντησε τη μεγάλη χελώνα, η οποία του είπε πως η απάντηση στο πρόβλημά του ήταν το καβούκι του. Το συμβούλευσε να κρύβεται στο καβούκι του κάθε φορά που θύμωνε, μέχρι να αισθανθεί καλύτερα. Το χελωνάκι εφάρμοσε τη συμβουλή της χελώνας, και όλα βελτιώθηκαν: σταμάτησε τους καβγάδες, ο δάσκαλος δεν το μάλωνε πια και άρχισε να του αρέσει το σχολείο».

Αφού το παιδί διαβάσει ή ακούσει την ιστορία, στη συνέχεια διδάσκεται από τον ενήλικα εναλλακτικές αντιδράσεις που το ίδιο θα κλιθεί να εφαρμόσει σε περιπτώσεις που νιώσει όπως το χελωνάκι. Το παιδί εξασκείται στις παρακάτω ασκήσεις:

να μαζεύει κοντά στο σώμα του τα χέρια και τα πόδια,
να ακουμπά το κεφάλι του στο θρανίο,
να φανταστεί πως είναι το χελωνάκι που κρύβεται μέσα στο καβούκι του και να σκεπάζει το κεφάλι με τους βραγχίονες ή τις παλάμες του,
να χαλαρώνει τους μύες του σώματός του και να παραμείνει στην ίδια θέση για λίγο.

Αφού το παιδί εξασκηθεί αρκετές φορές στην άσκηση αυτή, στη συνέχεια ο ειδικός του μαθαίνει μυοχαλαρωτικές ασκήσεις.
Έτσι το παιδί σιγά σιγά κατακτά την ικανότητα να αντιμετωπίζει στρεσογόνες καταστάσεις, καταστάσεις συγκρούσεων και έντασης, καθώς και να διαχειρίζεται τα αρνητικά του συναισθήματα, το φόβο, το θυμό και την οργή του.

αναδημοσίευση: Τατιάνα Πολυζώτη
Ψυχολόγος (MSc Ειδικής Αγωγής)
πηγή: Κολιάδης Ε. (2010). Συμπεριφορά στο σχολείο: Αξιοποιούμε δυνατότητες, Αντιμετωπίζουμε προβλήματα, Αθήνα: Εκδόσεις Γρηγόρη.

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Παιδική ηλικία

H δυσφορία και η αντίδραση εμφανίζονται από τους πρώτους κιόλας μήνες της γέννησης του παιδιού, όταν κάτι δεν του πάει καλά ή δεν ικανοποιούνται άμεσα οι ανάγκες του, όπως η ανάγκη για φαγητό. Τα περισσότερα παιδιά ανακαλύπτουν τη σωματική επίθεση μεταξύ 12 και 24 μηνών σαν απάντηση σε μια απογοήτευση, αλλά και για να πετύχουν κάτι που θέλουν, πχ., όταν οι γονείς δεν τα αφήνουν να πάρουν το τηλεχειριστήριο ή τα κλειδιά του αυτοκινήτου, τότε θα σηκώσουν το χέρι να τους χτυπήσουν.

Η επιθετικότητα του παιδιού κορυφώνεται μέχρι τους 30-42 μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, λοιπόν, το παιδί υιοθετεί συχνά μια αντιθετική συμπεριφορά· χτυπά, χαστουκίζει, τραβά τα μαλλιά και δαγκώνει τα παιδιά της ηλικίας του στο πάρκο ή και μέ€σα στην οικογένεια.

Προς τα 4 χρόνια, το παιδί αρχίζει να εκφραζει την επιθετικότητά του λεκτικά, χωρίς να καταφεύγει πλέον σε χειρονομίες. Τα κορίτσια ξεφεύγουν πιο γρήγορα από τη σωματική επιθετι-κότητα, αλλά εκδηλώνουν συχνά την έμμεση επιθετικότητα – κακολογούν ή φέρνουν σε δύσκολη θέση τα άλλα παιδιά.

Σε γενικές γραμμές, η επιθετικότητα συνήθως δεν συνιστά μόνιμο πρόβλημα και με τους κατάλληλους χειρισμούς αλλά και την ωριμότητα του παιδιού, υποχωρεί σημαντικά μετά τα 3-4 χρόνια του. Μόνον το 10% των παιδιών παραμένει υπολογίσιμα επιθετικό στα 8-9 του χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση, σύμφωνα με έρευνες, υπάρχουν ενδείξεις ότι το παιδί ίσως συνεχίσει ν’ αντιδρά επιθετικά και στην εφηβεία αλλά και ως ενήλικο άτομο σε περιπτώσεις ματαίωσης και απογοήτευσης. 

Tο παιδί αντιδρά με επιθετικότητα όταν…

• Θέλει να διεκδικήσει κάτι. 

• Kάποιος ή κάτι το ενοχλεί.

• Kαταλαβαίνει ότι με αυτό τον τρόπο πετυχαίνει να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί. 

• Εκλαμβάνει ως απειλή μια συμπεριφορά που δεν είναι επιθετική, αλλά μοιάζει τέτοια στα δικά του μάτια.

• Δεν έχει διδαχτεί και βιώσει από τους γονείς τον αυτοέλεγχο.

• Δεν έχει μάθει να εκφράζει με λέξεις το θυμό του, γι’ αυτό όταν νιώθει πικρία και έντονη απογοήτευση, εξωτερικεύει αυτά τα συναισθήματα με επιθετική συμπεριφορά.

• Οι γονείς δικαιολογούν ειδικά στο αγόρι την επιθετική συμπεριφορά ως φυσική.

• Οι ίδιοι οι γονείς είναι γενικά επιθετικοί και απορριπτικοί, ενώ στην οικογένεια κυριαρχεί για διάφορους λόγους το έντονο άγχος και η ενδοοικογενειακή απόρριψη του ενός από τον άλλον.

• Στο περιβάλλον του παιδιού υπάρχουν στοιχεία που ενισχύουν την επιθετικότητα· μικρό σπίτι, πολυμελής οικογένεια, έλλειψη χώρων εκτόνωσης και παιχνιδιού, πολύωρη παρακο-λούθηση τηλεόρασης ή συνεχής ενασχόληση με ηλεκτρονικά παιχνίδια που έχουν βίαιο περιεχόμενο

Τα αίτια

Η επιθετικότητα μπορεί να είναι ένα σύμπτωμα πολλών διαφορετικών προβλημάτων. O κατάλογος με τις αιτίες είναι πολύ μεγάλος. Έχουν διατυπωθεί αρκετές απόψεις σχετικά με τους παράγοντες που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση της επιθετικότητας στο παιδί, όπως το στρες της μητέρας, η χρήση ναρκωτικών, αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, προβλήματα κατά τον τοκετό. Μερικές φορές οι μεγάλοι ενισχύουμε με την επιθετική στάση μας αυτή τη συμπεριφορά στα παιδιά μας. Παράλληλα, η παιδική επιθετικότητα μπορεί να είναι έκφραση του άγχους ή της κατάθλιψης.

Ίσως το παιδί εξωτερικεύει με επιθετικότητα ένα πρόβλημα που το απασχολεί αλλά για το οποίο δείχνει αδιαφορία, ψυχραιμία ή που φαινομενικά το αγνοεί σαν να μην υπάρχει, όπως: 

• ένα διαζύγιο ή κάποια άλλη απώλεια

• την τυχόν προσβλητική συμπεριφορά οικείων ή συμμαθητών

• την τυχόν κακοποίηση – λεκτική, σωματική τιμωρία, σεξουαλική
• την παραμέληση ή αδιαφορία 
Τέλος, ας αναφέρουμε ότι υπάρχουν κάποιες ψυχιατρικές διαταραχές που σχετίζονται με την επιθετικότητα των παιδιών, όπως η διαταραχή διαγωγής, η αντιθετική προκλητική διαταραχή, η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας, η ψυχωσική συνδρομή, η νοητική υστέρηση κ.λπ.

Από το βιβλίο μου "Οι γονείς κάνουν την διαφορά"

http://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Από το βιβλίο μου, "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά"

«Πρόσφατα ανακαλύψαμε την πεντάχρονη κόρη μας να “παίζει το γιατρό” με το συνομήλικο ξάδελφό της» αναφέρουν ανήσυχοι οι γονείς της Eλισάβετ. «Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Εγώ ενστικτωδώς ένιωσα την ανάγκη να τα μαλώσω» λέει ο πατέρας. «Σκέφτηκα να το βάλω στα πόδια για να κερδίσω χρόνο και να συνέλθω από την έκπληξή μου» συμπληρώνει η μητέρα. «Προσπαθήσαμε όμως να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας. Μπήκαμε μέσα στο δωμάτιο σαν να μην συμβαίνει τίποτα και στρέψαμε τα δύο παιδιά σε άλλα παιχνίδια. Ήταν όμως σωστός ο τρόπος αντίδρασης; Γιατί έπαιζαν τόσο μικρά ένα ερωτικό παιχνίδι;»

Γιατί αρέσει στα παιδιά;

• Mε αυτό τον τρόπο, εξερευνούν το σώμα τους και ανακαλύπτουν τις περιοχές εκείνες που συνήθως καλύπτονται από τα ρούχα.

• Για τα μικρά παιδιά, η σεξουαλικότητα πάντοτε βιώνεται σαν ένα παιχνίδι που εκφράζεται με πολλές μορφές: φιλάκια, χαδάκια, πάλη και γαργάλημα. Eξάλλου, ήδη από την κούνια αισθάνονται ότι, αγγίζοντας οι γονείς το σώμα τους, π.χ., για να τα αλλάξουν, νιώθουν ευχάριστα.

• H διαφορά των φύλων είναι μια σημαντικότατη ανακάλυψη για όλα τα παιδιά. Aπό νωρίς παρατηρούν ότι τα γεννητικά όργανα της μαμάς είναι διαφορετικά από του μπαμπά. Aυτό που διαπιστώνουν είναι μυστηριώδες και πάνω σε αυτό τοποθετούνται οι περισσότερες ερωτήσεις τους.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

• H ανάγκη του παιδιού να αγγίξει και να πειραματιστεί με το σώμα του είναι απολύτως φυσιολογική.

• Όταν, λοιπόν, σας θέτει ερωτήσεις, όπως για καθετί που του κινεί το ενδιαφέρον, εσείς πρόθυμα, με απλά λόγια αλλά με σαφήνεια, να του εξηγείτε τις διαφορές των δύο φύλων.

• Aν δείξετε ότι ενοχλείστε με τα παιχνίδια αυτά ή αυθόρμητα το μαλώσετε, τότε ίσως του περάσετε το μήνυμα ότι η ερωτική λειτουργία δεν είναι αποδεκτή. Aναρωτιέται: «Γιατί στη μαμά δεν αρέσουν αυτά που ρώτησα ή τα παιχνίδια μου;» «Τι προσπαθούν να μου κρύψουν;»

• H περιέργεια για ό,τι είναι απαγορευμένο γίνεται νοσηρή και τροφοδοτεί ματαιώσεις, φόβους και αισθήματα ενοχής. Aκριβώς εδώ είναι που φωλιάζουν οι πρώτες παρανοήσεις σχετικά με το σεξ και, γενικότερα, με τις ανθρώπινες σχέσεις.

• Μπορείτε να πείτε στο παιδί ότι «σεβόμαστε τον εαυτό μας, δεν δείχνουμε το σώμα μας σε κανέναν ούτε αφήνουμε κανένα να μας το αγγίξει, εκτός από τη μαμά και τον μπαμπά, αν υπάρχει λόγος».

• Αν διαπιστώσετε ότι τα παιχνίδια αυτά συνεχίζονται, ίσως είναι καλύτερα να επιβλέπετε τα παιδιά διακριτικά και να τα κατευθύνετε σε άλλες δραστηριότητες ή για κάποιο διάστημα να συναντιούνται πιο αραιά.

• Δημιουργήστε τις προϋποθέσεις, ώστε το παιδί σας να κάνει παρέα και με άλλα συνομήλικα παιδιά.

• Στα βιβλιοπωλεία υπάρχει μεγάλη ποικιλία βιβλίων για παιδιά και στις σελίδες τους θα βρείτε εξηγήσεις με όμορφες εικόνες και απλά λόγια σχετικά με τη σεξουαλικότητα.

http://www.akappatou.gr/

Παιδική ηλικία

Στα μάτια του παιδιού η οικογενειακή αγάπη είναι δεδομένη και ιερή. Αν ακούσει ότι ο ένας γονιός έπαψε να αγαπά τον άλλο, θα σκεφθεί ότι ίσως αύριο ή σε λίγους μήνες οι γονείς του θα πάψουν να αγαπούν κι εκείνο.

Συνηθισμένες ερωτήσεις των παιδιών κατά την ανακοίνωση του διαζυγίου

«Γιατί χωρίζετε;»  
«Ποιος φταίει;» 
«Εγώ τι φταίω και μου συμβαίνει αυτό;»  
«Πού θα μένει ο μπαμπάς (ή η μαμά) τώρα που θα φύγει από το σπίτι;» 
«Πότε θα τον/τη βλέπω;» 
«Εμένα ποιο θα είναι το σπίτι μου;» 
«Θα με χωρίσετε κι από τα αδέλφια μου;» 
«Θα πρέπει να αλλάξουμε σπίτι;» 
«Θα αλλάξω σχολείο;» 
«Αν έχω δύο δωμάτια, ένα σε κάθε σπίτι, πού θα έχω τα πράγματά μου;» 
«Θα το πείτε σε όλους;» 
«Τι να πω στους φίλους μου;»  
«Όταν πηγαίνω στο σπίτι του μπαμπά (ή της μαμάς) που είναι σε άλλη γειτονιά, θα μπορώ να φέρνω τους φίλους μου εκεί;»  
«Ποιος θα με πηγαίνει τώρα στο μπαλέτο, στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ ή στα αγγλικά;» 
«Θα με αγαπάει πάντα ο μπαμπάς (ή η μαμά);» 
«Αφού φεύγει ο μπαμπάς (ή η μαμά), θα φύγεις κι εσύ;»

Τι να πείτε στα παιδιά

Στα μάτια του παιδιού η οικογενειακή αγάπη είναι δεδομένη και ιερή. Αν ακούσει ότι ο ένας γονιός έπαψε να αγαπά τον άλλο, θα σκεφθεί ότι ίσως αύριο ή σε λίγους μήνες οι γονείς του θα πάψουν να αγαπούν κι εκείνο.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε,ανάλογα με την ηλικία του παιδιού, φράσεις όπως:

• «Η μαμά και ο μπαμπάς θα ζουν σε διαφορετικά σπίτια στο εξής για να αισθάνονται καλύτερα».

• «Αποφασίσαμε να μην ζούμε πια μαζί, επειδή μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα».

• «Δεν νιώθουμε ευτυχισμένοι όταν είμαστε οι δυο μας». 

«Θα ζούμε χωριστά για να μην έχουμε συνέχεια καβγάδες ή ψυχρότητα».

• «Έχουμε πολύ διαφορετικούς στόχους κι αυτοί δεν μπορούν να υλοποιηθούν όσο μένουμε μαζί».

• «Αποφασίσαμε να χωρίσουμε επειδή πάψαμε να επικοινωνούμε σωστά. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε ξανά, αλλά δεν τα καταφέραμε».

Όποιος αναλάβει να ανακοινώσει το διαζύγιο, θα πρέπει να εμφυσήσει στα παιδιά σιγουριά για το μέλλον με φράσεις όπως:

• «Θα δείτε ότι αυτό θα είναι καλύτερο και για σας».

• «Ανεξάρτητα από το πώς νιώθουμε μεταξύ μας, η μητέρα σας (ή ο πατέρας σας) κι εγώ θα συνεχίσουμε να σας αγαπάμε και να σας φροντίζουμε όπως πάντα».

• «Δεν θα στερηθείτε τίποτε από όσα επιθυμείτε».

• «Ο μπαμπάς (ή η μαμά, σε περίπτωση που εκείνη φύγει από το σπίτι) θα σας βλέπει πολύ συχνά».

• «Θα είναι σαν να έχετε δύο σπίτια, αλλά δεν θα αλλάξει τίποτε άλλο σημαντικό».

• «Για σας θα είναι σαν ο ένας από τους δυο μας να λείπει σε δουλειά πιο πολλές ώρες».

Τονίστε τις θετικές πλευρές

Απόσπασμα από το βιβλίο μου "Οι γονείς χωρίζουν"

akappatou.gr/

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin