Σεπτεμβρίου 22, 2018

Παιδική ηλικία

 Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει: Το παιδί σας το τελευταίο διάστημα σας ζητάει έντονα να του πάρετε ένα ζωάκι. Γνωρίζετε ότι η παρουσία ενός ζώου μπορεί να συμβάλλει θετικά στην ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού ωστόσο πριν πάρετε την απόφαση, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να υπόψη σας. Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Το παιδί μαθαίνει κοντά στο ζώο τι σημαίνει αγάπη αλλά και τον τρόπο να την εκδηλώνει. Σύμφωνα με την κυρία Καππάτου, όταν τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να αγαπούν τα πλάσματα της φύσης, δε μπορεί παρά να γίνουν φιλόζωοι όταν ενηλικιωθούν. Μην ξεχνάμε ότι η αγάπη για τα ζώα αποτελεί προϋπόθεση για την αληθινή ανθρωπιά, μια αξία που έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη στην εποχή μας.

Προτού φέρετε το ζώο στο σπίτι...
Αρχικά συζητήστε με το παιδί για το είδος του ζώου που θέλει να αποκτήσει.
Θα ήταν καλό να κουβεντιάσετε το θέμα με άλλους φίλους που ήδη έχουν κάποιο ζώο στο σπίτι τους.
Πρέπει να καταλάβει ότι η συμβίωση με ένα ζώο συνεπάγεται, πέρα από τη συντροφιά, τη χαρά και το παιχνίδι και κάποιες υποχρεώσεις.
Εξηγήστε του ότι το ζώο δεν είναι παιχνίδι, όπως ο αρκούδος του. Θέλει κατανόηση και σεβασμό όπως κάθε άλλος σύντροφος στο παιχνίδι.
Δώστε στο ζώο ένα όνομα από την πρώτη στιγμή που θα αρχίσει να ζει μαζί σας.
Θυμηθείτε ότι το παιδί δεν πρέπει να του τραβάει την ουρά ή τα αυτιά ούτε να το γυρίζει ανάποδα για να παίζει.
Να αποφεύγετε τις συχνές παρατηρήσεις.

www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Από Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο - Παιδοψυχολόγο - Συγγραφέα.Η εμφάνιση και η ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας αποτελούν ένα από τα βασικά ενδιαφέροντα των γονιών, δεδομένου ότι η λεκτική επικοινωνία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη μελλοντική εξέλιξη του παιδιού.

Ο λόγος και η ομιλία αναπτύσσονται κυρίως κατά τα 5 πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και μέχρι τα 9 τελειοποιούνται.

Σε αυτή την πορεία, η επίδραση του περιβάλλοντος είναι σημαντική.

Είναι γεγονός ότι το βρέφος, από τη στιγμή που έρχεται στη ζωή, δέχεται πληθώρα λεκτικών ερεθισμάτων από τους ενηλίκους που το περιβάλλουν. Στην πραγματικότητα, όμως, έρχεται σε επαφή με τη γλώσσα πολύ πριν από τη γέννηση, χάρη στην εξοικείωση του εμβρύου με την φωνή της μητέρας του το διάστημα της ενδομήτριας ζωής, όσο μπορεί να την αντιληφθεί διαμέσου του αμνιακού υγρού.

Οι πιο κρίσιμες ηλικίες για την ανάπτυξη του λόγου και της ομιλίας είναι από 1 ½ μέχρι 5 χρονών. Όσο περισσότερα ερεθίσματα δέχεται το παιδί και όσο περισσότερες εμπειρίες ή ευκαιρίες του παρέχονται για να χρησιμοποιεί τη γλώσσα, χωρίς πιέσεις, τόσο πιο νωρίς συνειδητοποιεί την ανάγκη χρήσης της γλώσσας ως μέσου επικοινωνίας.

Στην αρχή, το βρέφος βγάζει άναρθρες φωνές, που έχουνε στόχο κυρίως να εκφράσουν τη φυσιολογική δυσφορία του π.χ., τη πείνα. Το κλάμα, τα γουργουρίσματα, τα ψελλίσματα, οι πρώτες φωνούλες, είναι οι πρώτες γλωσσικές εκφράσεις του παιδιού και συνήθως αντικατοπτρίζουν τη φυσική του κατάσταση. Σταδιακά συντίθεται τα σημάδια μιας επικοινωνίας μεταξύ του παιδιού και του περιβάλλοντός του και γύρω στους 12 μήνες έχουμε τις πρώτες λέξεις.

Σ’ αυτή την περίοδο το παιδί χρησιμοποιεί μια λέξη, της οποίας η ερμηνεία εξαρτάται από το περιεχόμενο των κινήσεων, της μίμησης ή των συνθηκών. Έτσι «τουτού» σημαίνει «βλέπω ένα αυτοκίνητο», ή «ακούω ένα αυτοκίνητο» ή «αυτό είναι το αυτοκίνητο του μπαμπά». Πρέπει, βέβαια, να σημειώσουμε ότι πάντα προηγείται η παθητική αντίληψη του λόγου, δηλαδή ο εσωτερικός λόγος, από την ενεργητική έκφραση. Είναι, δηλαδή, σαφές, ότι, προτού το βρέφος αρθρώσει τις πρώτες του λεξούλες, είναι ήδη ικανό να κατανοήσει αρκετά.

Από τους 18 μήνες μέχρι τα δεύτερα γενέθλια του παιδιού εμφανίζονται οι πρώτες φράσεις, οι πρώτοι συνδυασμοί δυο λέξεων π.χ.(να μωρό), καθώς και η άρνηση (π.χ. «όχι νάνι», «όχι μαμ»), που εισάγουν το παιδί στους πρώτους αντιληπτικούς χειρισμούς. Τώρα ο ρόλος της οικογένειας είναι σημαντικός, αφού, όταν απουσιάζουν τα γλωσσικά ερεθίσματα, παρατηρείται φτωχό λεξιλόγιο ή καθυστέρηση στην εκμάθηση του προφορικού λόγου. Το παιδί μιμείται και επαναλαμβάνει με τον τρόπο του το προφορικό μοντέλο του ενηλίκου. Έτσι, μαθαίνει σταδιακά καινούργιες λέξεις και νέες δομές που, στη συνέχεια, επενδύονται στην καθημερινή λεκτική του δραστηριότητα.

Μετά τα τρία χρόνια σχηματίζει προτάσεις με τρεις, τέσσερις ή περισσότερες λέξεις, χρησιμοποιεί πληθυντικό αριθμό, πτώσεις, χρόνους ρημάτων κ.λπ. Το παιδί πλέον το κατανοούν όχι μόνο οι γονείς του, αλλά και το εξω-οικογενειακό του περιβάλλον.

Η περίοδος από τα 3 μέχρι τα 6 χρόνια είναι ταχείας γλωσσικής εξέλιξης, τόσο στον τομέα της κατανόησης όσο και στον τομέα της έκφρασης. Μέχρι τα 5 χρόνια, το παιδί μπορεί να διηγηθεί πρόσφατα γεγονότα, χρησιμοποιεί προτάσεις μεγάλες και σωστές και ονομάζει τα βασικά χρώματα. Οι μόνοι φθόγγοι που μπορεί να μην προφέρει για λίγο καιρό ακόμη σωστά είναι το ρ, το δ, το σ, και το θ, ενώ και αυτοί πρέπει να έχουν αποκατασταθεί μέχρι να πάει το παιδί στο σχολείο. Κάθε φορά που το παιδί φτάνει να κατακτήσει έναν ήχο της γλώσσας του, έχει προηγουμένως περάσει από παρεμφερείς ήχους, προκειμένου να το κατορθώσει. Πολύ συχνά παρατηρούνται κάποιοι μηχανισμοί διευκόλυνσης, όπως παραλείψεις, αντικαταστάσεις, αντιμεταθέσεις, που όμως το παιδί εγκαταλείπει γρήγορα καθώς το φωνολογικό του σύστημα εξελίσσεται. Έτσι θεωρείται φυσιολογικό ένα τρίχρονο παιδί να λέει «παπέλο» αντί για «καπέλο» ή «νελό» αντί για «νερό» στην προσπάθεια του να επικοινωνήσει λεκτικά μαζί μας. Όταν αυτό όμως συμβαίνει με ένα εξάχρονο παιδί, πρέπει να ανησυχούμε.

Βέβαια, δεν εξελίσσονται όλα τα παιδιά με τον ίδιο ρυθμό και δεν ακολουθούν την πορεία ανάπτυξης του λόγου που παραπάνω αναφέραμε. Όπως μερικά παιδιά περπατούν πιο αργά από τα άλλα, το ίδιο συμβαίνει και στο θέμα της ομιλίας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η αντίδραση των γονιών ποικίλλει. Κάποιοι πανικοβάλλονται και αρχίζουν τις ερωτήσεις στους ειδικούς. Αντίθετα άλλοι δεν ανησυχούν, γιατί έχουν την τάση να ανατρέχουν σε συγγενικά πρόσωπα που καθυστέρησαν να μιλήσουν, ενώ για μερικούς το θέμα περνά απαρατήρητο.

Προβλήματα λόγου

Αναμφισβήτητα, τα προβλήματα του λόγου και της ομιλίας είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της ψυχοπαθολογίας του παιδιού με αρκετές διαβαθμίσεις.

Κάποια παιδιά δεν λένε σχεδόν τίποτε, άλλα καταφέρνουν μεν να εκφραστούν, όμως με δυσκολία ή με κάποιες ατέλειες, άλλα μιλάνε σπάνια ή λένε μια μόνο συλλαβή, κάποτε διπλασιαζόμενη, όπως «μπαμπά», «κοκό», «νταντά» ή χρησιμοποιούν μια πρόταση με διάφορες συλλαβές που δεν μπορούν να αποκωδικοποιηθούν και καταλαβαίνουμε τι θέλουν να πουν μόνον από τα συμφραζόμενα. Άλλα παιδιά είναι εξαιρετικά φλύαρα, άλλα ύστερα από προσεκτική εξέταση καταλαβαίνουμε ότι δεν εκφράζονται καλά, ότι το λεξιλόγιο τους είναι φτωχό, γενικόλογο, γεμάτο περιττές εκφράσεις κ.α.

Όταν ο λόγος και η ομιλία δεν αναπτύσσονται ομαλά από τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού, αν και θα εξελιχθούν βέβαια καθώς αυτό θα μεγαλώνει, ενδέχεται ο λόγος του να παραμείνει φτωχός κι αδέξιος, η δε ομιλία μη κατανοητή. Πολύ συχνά αυτές οι καθυστερήσεις οφείλονται σε διαταραχές της ακοής, έστω και ελαφράς μορφής όπως ωτίτιδες ή ελαφρές σφαιρικές καθυστερήσεις, οι οποίες δυστυχώς εντοπίζονται από τις δυσκολίες που παρουσιάζει το παιδί στη μαθησιακή του πορεία. Εξάλλου, παιδιά που είχαν δυσκολίες στο λόγο ή και στην ομιλία ενδέχεται στο σχολείο να παρουσιάσουν μαθησιακές δυσκολίες. Μπορεί ακόμα το πρόβλημα του παιδιού να οφείλεται σε ένα περιβάλλον φτωχό σε ερεθίσματα.

Να αναφέρουμε ότι αρκετοί γονείς συνήθως περιμένουν μέχρι να πάει το παιδί στο σχολείο, ελπίζοντας ότι στο μεταξύ ο λόγος ή και η ομιλία του θα βελτιωθεί, πράγμα που μερικές φορές συμβαίνει. Αυτό ωστόσο ενέχει κινδύνους. Σε περιπτώσεις που ο λόγος είναι φτωχός και η ομιλία μη κατανοητή, το παιδί ίσως να μην μπορεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του σχολείου, με επακόλουθες δυσκολίες στις σχέσεις του με τους συμμαθητές του αλλά και με την οικογένεια του. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, το παιδί καταλήγει να παρουσιάζει ψυχοσυναισθηματικές δυσκολίες. Συνήθως, η οικογένεια συμβουλεύεται τον ειδικό, όταν το παιδί βρίσκεται σε ηλικία 4 έως 8 ετών. Αρχίζουμε να ανησυχούμε για καθυστέρηση στο λόγο ή και στην ομιλία, όταν το παιδί δεν λέει πολλά πράγματα στα 3 του χρόνια.

Ένα αρκετό υψηλό ποσοστό παιδιών και στη χώρα μας παρουσιάζει διαταραχές στο λόγο ή και στην ομιλία. Αυτές οι διαταραχές μπορεί να οφείλονται σε γενικότερη αναπτυξιακή καθυστέρηση και σε προβλήματα που αφορούν αποκλειστικά τη λειτουργία του λόγου, όπως αναπτυξιακή καθυστέρηση λόγου, διαταραχές στην άρθρωση, τραυλισμός, βαρηκοΐα ή συναισθηματικές διαταραχές κ.λπ.

Οι γονείς θα πρέπει να ανησυχούν όταν…

-Παρατηρούν ότι το παιδί τους, κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της ζωής του, δεν ανταποκρίνεται στους θορύβους του περιβάλλοντος ή παραμένει πολύ ήσυχο, ή δεν επαναλαμβάνει συλλαβές όπως «μα-μα» ή «μπα- μπα» κ.λπ.

-Περνά τους 18 μήνες χωρίς να έχει αρχίσει να μιλάει.

-Στους 24 μήνες δεν ανταποκρίνεται συνειδητά με «ναι» ή «όχι» ή χρησιμοποιεί μόνο 2-3 λέξεις δυσνόητες ή δεν τις χρησιμοποιεί πάντοτε με τον ίδιο τρόπο.

-Στα 3 του δεν λέει πολλές λέξεις ή μιλά μωρουδίστικα.

-Όταν στα 4 χρόνια του η ομιλία του δεν γίνεται κατανοητή από τους άλλους ή δεν προφέρει σωστά όλα τα σύμφωνα.

-Συνεχίζει να τραυλίζει μετά τα 4 χρόνια.

Γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί σε ό,τι αφορά το λόγο ή και την ομιλία του παιδιού και να ξεκινούν την αντιμετώπιση πιθανού προβλήματος από πολύ νωρίς.

Πού πρέπει να απευθύνεστε

Όταν υπάρχει πρόβλημα στο λόγο και στην ομιλία του παιδιού, πρέπει να απευθύνεστε άμεσα σε ειδικό για τις διαταραχές του λόγου. Ο παιδίατρός σας σίγουρα θα μπορεί να σας συστήσει κάποιον στο δημόσιο τομέα (Κ.Ψ.Υ-ΚέντροΨυχικής Υγείας, Νοσοκομείο Παίδων κ.λπ. ) ή κάποιον ιδιώτη

http://www.akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Το παιδί σας φοβάται με αρκετές καταστάσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας και αναρωτιέστε εάν είναι φυσιολογικό…Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε

Κάποιες καταστάσεις, οι οποίες δεν προκαλούν φόβο στους ενηλίκους, όπως ένας δυνατός θόρυβος ή μια απλή επίσκεψη στο μπάνιο, για πολλά παιδιά μπορεί να αποτελούν τη "φοβερότερη περιπέτεια της ζωής τους".

Όλα τα παιδιά φοβούνται στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Ξεπερνούν σιγά-σιγά ορισμένους φόβους, αλλά στη συνέχεια μπορεί να αποκτήσουν άλλους. Όποιοι κι αν είναι οι φόβοι τους, υπάρχει σε όλους ένα κοινό στοιχείο: η ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί.

Γνωρίζοντας αυτό το γεγονός, είναι υποχρέωσή σας να βοηθήσετε τα παιδιά να τους ξεπεράσουν.

Τα τέρατα, το σκοτάδι και κατά συνέπεια η ώρα του ύπνου είναι συνηθισμένοι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Μπορείτε να τα καθησυχάσετε αν τους διηγηθείτε μια όμορφη ιστορία προτού κοιμηθούν, αν τους αφήσετε κάποιο μικρό φως αναμμένο στο διάδρομο και την πόρτα μισάνοικτη ή κάποιο αρκουδάκι που θα τους κάνει συντροφιά και θα τα προστατέψει από οποιαδήποτε απειλή.

Κάποια στιγμή θα σας ξαφνιάσουν με απρόσμενα σχόλια πάνω στο θάνατο. Ιδιαίτερα όταν πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, όπου μπορεί να ακούσουν συζητήσεις πάνω στο θέμα.

Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι οι γονείς τους μπορεί να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.

Το μόνο που επιδιώκει ένα παιδί είναι να νιώσει ασφαλές και να σιγουρευτεί ότι οι "προστάτες" του θα είναι δίπλα του.

Από τα επτά έως τα έντεκα χρόνια, ο "κόσμος του παιδιού" γίνεται ολοένα και πιο ρεαλιστικός. Οι σχέσεις με τα συνομήλικα ή ακόμα και με τα μεγαλύτερα παιδιά γίνονται πιο στενές και μαζί τους δημιουργούνται καινούργια "φαντάσματα"…ο φόβος για τους βαθμούς, για τη σχέση με τους φίλους τους, για την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι δάσκαλοι κ.λπ.

Σιγά σιγά με την ενθάρρυνσή σας, θα αρχίσουν να αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση.

Θυμηθείτε ότι…

Το παράδειγμά σας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς τα μάτια του παιδιού είναι στραμμένα πάνω σας. Αν τα λόγια σας διαφέρουν από τον τρόπο που λειτουργείτε στην πράξη, στην καθημερινότητά σας, αναλογιστείτε ποιες είναι οι αντιδράσεις σας. Αν για παράδειγμα φοβάστε με το παραμικρό, είστε υπερπροστατευτικοί, διαρκώς του λέτε "μη", τότε σκεφτείτε πώς θα διαφοροποιήσετε τη συμπεριφορά σας. Αν διαπιστώσετε πως δεν τα καταφέρνετε ζητήσετε βοήθεια από ειδικό

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ο πατέρας αποφάσισε να μιλήσει με την οκτάχρονη κόρη του για να της πει ότι εκείνος και η μαμά της θα έπαιρναν διαζύγιο. Τραύλιζε και κόμπιαζε για λίγα λεπτά, μέχρι που το κοριτσάκι τού είπε τελικά: “Ελα βρε μπαμπά, τι είσαι, φοβιτσιάρης; Γιατί δεν το λες να τελειώνουμε;”

 Τα παιδιά συνήθως γνωρίζουν την αλήθεια πριν τους την πούμε. Οντας αθώα και ανοιχτά, έχουν συνεχώς τεντωμένες τις κεραίες τους, βλέπουν και ακούν πράγματα που εμείς πιστεύουμε πως μπορούμε να κρατήσουμε κρυφά. Τα παιδιά μάς δείχνουν με το παράδειγμά τους μια ιδιότητα που τη διαθέτουμε όλοι: Ολοι είμαστε διαισθητικοί και γνωρίζουμε πάντα τι συμβαίνει. Ο συνειδητός μας νους μπορεί να “κοιμάται”, αλλά υποσυνείδητα ξέρουμε την αλήθεια.

Πολλοί από μας είχαμε ισχυροί διαίσθηση ως παιδιά. Αν όμως μας μάλωναν ή μας κορόϊδευαν όταν μιλούσαμε για τα προαισθήματά μας ή για τους αόρατους φίλους μας, μας ανάγκασαν να κλειστούμε γρήγορα στον εαυτό μας και να σιωπήσουμε.


Τα ψέματα διαιωνίζονται μόνον όταν και οι δύο πλευρές συμφωνήσουν στο ψέμα. Αν κάποιος σου λέει ψέματα, τότε κάποιο κομμάτι σου γνωρίζει ότι αυτό που άκουσες δεν είναι αλήθεια. Αν δεν ξεσκεπάζεις το ψέμα, αυτό γίνεται επειδή έχεις κάποιο όφελος να το διατηρείς. Αν οι περισσότεροι από μας αναγνωρίζαμε την ικανότητά μας να γνωρίζουμε την αλήθεια και να τη λέμε, τότε ο κόσμος πολύ σύντομα θα μεταμορφωνόταν.

Ασκήσου στο να λες την αλήθεια και να ζητάς από τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Αν βλέπεις κάτι που δεν είναι έντιμο, φώτισέ το με το φως της αλήθειας. Αν έχεις κάτι να πεις, φαντάσου ότι ο άνθρωπος στον οποίο θα απευθυνθείς σε κάποιο επίπεδο ήδη το γνωρίζει. Ετσι ερχόμαστε πιο κοντά στο βίωμα της αληθινής μας φύσης ως υπάρξεις που στην πραγματικότητα γνωρίζουμε ό,τι συμβαίνει.

Δώσε μου το θάρρος να λέω την αλήθεια που γνωρίζω
Στήριξέ με καθώς διεκδικώ την ανώτερη γνώση μου

Η αλήθεια είναι φίλη μου
Η ακεραιότητα μου δίνει δύναμη να πετύχω.

Πηγή: Alan Koen, A deep breath of life (Hay House, 1996). Στα ελληνικά: Μια βαθιά ανάσα ζωής, εκδόσεις Success Dynamics.

http://newagemama.com

 

Παιδική ηλικία

Φέτος το καλοκαίρι θέλετε να κάνετε ένα μακρινό ταξίδι με το αυτοκίνητο…Το παιδί σας όμως γνωρίζετε ότι μετά από λίγη ώρα στο αυτοκίνητο κουράζεται, ζαλίζεται, βαριέται…Αναρωτιέστε τι πρέπει να κάνετε; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Τι μπορείτε να κάνετε…

Ενθαρρύνετε το παιδί σας λέγοντας του ότι έχει μεγαλώσει και δεν πρόκειται τώρα πια να ζαλιστεί όσο παλιότερα. Ακόμα, πείτε του ότι θα σταματάτε συχνά. Αποφεύγετε, όμως, να μεγαλοποιείτε το θέμα.

Αερίστε καλά το αυτοκίνητο προτού αναχωρήσετε για να απομακρύνετε τυχόν δυσάρεστες οσμές.

Μην καπνίζετε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.

Θα το βάλετε να καθίσει στο ειδικό καθισματάκι του που είναι αρκετά άνετο και σταθερό.

Αποσπάτε την προσοχή του παιδιού με κάποιο παραμύθι ή με κάποιο ήρεμο παιχνίδι ή με τα αγαπημένα του τραγουδάκια.

Να το συμβουλεύετε να κοιτά μπροστά του, προς την κατεύθυνση της οδήγησης, να μην κοιτάζει τα βιβλιαράκια του.

Οδηγείτε ήπια, χωρίς απότομες επιταχύνσεις ή μειώσεις ταχύτητας και αν το ταξίδι είναι μακρύ, κάνετε μικρές στάσεις κάθε δύο ώρες.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Ο μεσημεριανός ύπνος βελτιώνει τη μνήμη των παιδιών. Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το πανεπιστήμιο Amherst στην Μασαχουσέτη, τα παιδιά που κοιμούνται έστω και για μία ώρα το μεσημέρι, βελτιώνουν τις δυνατότητες της μνήμης τους και έχουν καλύτερα αποτελέσματα στο σχολείο.

Η ερευνήτρια Rebecca Spencer και οι συνεργάτες της έκαναν ένα πείραμα σε 40 παιδιά από έξι διαφορετικά νηπιαγωγεία της δυτικής Μασαχουσέτης. Πρώτα τους έδειξαν έναν πίνακα με διάφορες εικόνες και στη συνέχεια τους ζήτησαν να θυμηθούν που πήγαινε η καθεμία.

Τα παιδιά έκαναν δύο φορές το test. Την πρώτη φορά τους έδειξαν τις εικόνες, στη συνέχεια τα παιδιά κοιμήθηκαν το μεσημέρι (περίπου 77 λεπτά κατά μέσο όρο) και όταν ξύπνησαν απάντησαν στις ερωτήσεις. Το ποσοστό επιτυχίας ήταν 75%.

Τη δεύτερη φορά έδειξαν πάλι στα παιδιά τις εικόνες, αλλά δεν τα άφησαν να κοιμηθούν. Αφού πέρασε το ίδιο χρονικό διάστημα (77 λεπτά), τους ζήτησαν να απαντήσουν ξανά στις ερωτήσεις. Σε αυτή την περίπτωση το ποσοστό επιτυχίας έπεσε στο 65%. Οι ερευνητές επανέλαβαν το πείραμα και τις επόμενες μέρες με τα ίδια σχεδόν αποτελέσματα.

Το συμπέρασμα που προκύπτει από την έρευνα είναι ότι ο μεσημεριανός ύπνος βελτιώνει την μνήμη και την συγκέντρωση των παιδιών, αυξάνοντας έτσι την ικανότητα τους να μαθαίνουν πιο εύκολα και να ανταποκρίνονται καλύτερα στις απαιτήσεις του σχολείου. Αν, λοιπόν, αυτό είναι εφικτό ενθαρρύνετε τα μικρά σας να κοιμούνται το μεσημέρι!

http://www.govastileto.gr

Παιδική ηλικία

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο - Παιδοψυχολόγο -Συγγραφέα..Aπό τους πρώτους μήνες της ζωής του μας εντυπωσιάζει η χαρά που δείχνει όταν βλέπει άλλα παιδιά.

• Oι πρώτες σχέσεις όμως εμφανίζονται περίπου στην ηλικία των 2 ετών, τότε που μαθαίνει να αυτενεργεί και αρχίζει να επικοινωνεί και με το λόγο. Bέβαια, προτιμά να παίζει μόνο του, ακόμα κι αν βρίσκεται σε χώρο με άλλα παιδιά.

• Aπό τα 3 χρόνια, το παιχνίδι αρχίζει να γίνεται παράλληλο. Kάποιες φορές παίζει για λίγο με άλλα παιδιά, άλλοτε του αρέσει να τα παρακολουθεί ή να παίρνει τα παιχνίδια των άλλων και σπανιότερα να δίνει τα δικά του.

• Aπό τα 4 χρόνια, το παιχνίδι αρχίζει να γίνεται συντροφικό. Kάθε παιδί με το οποίο παίζει το θεωρεί φίλο. Aυτή την περίοδο είναι συνηθισμένες οι διαφωνίες και η αναμέτρηση δυνάμεων, όπως, π.χ., ποιος τρέχει πιο γρήγορα, ποιος παίζει καλύτερα, ποιος είναι πιο δυνατός.

• Aπό τα 8-9 χρόνια, αποκτά νόημα πλέον «ο καλύτερος φίλος» ή «η καλύτερη φίλη», με τους οποίους έχει συνήθως κοινά ενδιαφέροντα. Tο παιδί μαθαίνει να υπολογίζει τα συναισθήματα των φίλων του και συχνά προσπαθεί να κάνει συμβιβασμούς.

Στην εφηβεία η φιλία αποκτά εξέχουσα σημασία. Mερικές φορές οι φίλοι είναι πάνω απ’ όλα και οι κανόνες της παρέας γίνονται επιτακτικοί, σχεδόν απαράβατοι. Περίπου το 75% των παιδιών προσχολικής ηλικίας και το 80% των παιδιών εφηβικής ηλικίας αναφέρουν 1 ή 2 καλύτερους φίλους και αρκετούς καλούς φίλους.

Πώς προσεγγίζει τα άλλα παιδιά

Kάθε παιδί, ανάλογα με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά του, προσεγγίζει διαφορετικά τους συνομηλίκους του. Yπάρχουν παιδιά που πλησιάζουν άμεσα ένα άλλο παιδί και του ζητούν να γίνουν φίλοι. Άλλα προτιμούν να επικοινωνούν μέσα από την ανταλλαγή ενός παιχνιδιού.

Tέλος, υπάρχουν και εκείνα που στέκονται και περιμένουν κάποιο άλλο παιδί να αντιληφθεί την παρουσία τους και να τα πλησιάσει. Eίναι διαθέσιμα να μιλήσουν, να παίξουν και να κάνουν φίλους, όμως τα ίδια δεν παίρνουν την ανάλογη πρωτοβουλία. Από τον τρόπο που το παιδί χειρίζεται τις φιλίες του διακρίνουμε την προσωπικότητά του, την ικανότητά του να δημιουργεί σχέσεις και την ωριμότητά του.

Στις σχέσεις του με τα άλλα παιδιά προβάλλονται η εικόνα που έχει για τον εαυτό του, τα βιώματά του, όπως ο φόβος της απόρριψης, η κτητικότητα, η επιθετικότητα, η δειλία, η τάση ηγεμονίας. Tο παιδί που νιώθει συναισθηματική ασφάλεια στην οικογένεια είναι σε θέση να αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία στις φιλίες του. αυτό είναι το σημείο στο οποίο οι γονείς θα πρέπει να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Nα ενθαρρύνετε από νωρίς το παιδί να δημιουργεί φίλους και να καλλιεργείτε τις προϋποθέσεις γι’ αυτό.

• Nα επιδιώκετε να συναντά τους φίλους του σε τακτά χρονικά διαστήματα.

• Nα σέβεστε το χαρακτήρα του παιδιού σας και τις ιδιαιτερότητές του, να μην το συγκρίνετε με άλλα παιδιά που ίσως είναι πιο κοινωνικά, ούτε να το πιέζετε να πλησιάζει τα παιδιά, αν το ίδιο δεν αισθάνεται ότι είναι έτοιμο.

• Aν αντιμετωπίζει δυσκολίες με τις φιλίες του, να προσπαθείτε να καταλάβετε τι μπορεί να ευθύνεται γι’ αυτό.

• Θα βοηθούσε να προσκαλούσατε αρχικά στο σπίτι σας κάποιο παιδάκι, γιατί είναι πιο εύκολο να ξεκινήσει να κάνει φίλους μέσα στο ίδιο του το σπίτι, όπου νιώθει πιο ασφαλές. Aργότερα μπορεί να ανταλλάσσει επισκέψεις με τους φίλους του.

•Nα ακούτε προσεκτικά τα παράπονα του παιδιού για το φίλο του. Δεν χρειάζεται να μεγαλοποιείτε καταστάσεις, όμως η στήριξή σας θα είναι πολύτιμη είτε επιλυθεί η διαφωνία είτε όχι.

• Nα παρεμβαίνετε μόνον όταν είναι πραγματικά ανάγκη και να αποφεύγετε να εκφέρετε κρίσεις για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο το παιδί είναι σε θέση να λύσει μόνο τις διαφορές του.

• Aκόμα και αν έχει αδέλφια, να παροτρύνετε το παιδί να αναπτύξει προσωπικές φιλίες με άλλα παιδιά. Eίναι βέβαιο ότι ο αδελφός είναι ένας σύντροφος στο παιχνίδι, να θυμάστε όμως ότι τα αδέλφια είναι υποχρεωμένα να μοιράζονται το καθετί, κυρίως την προσοχή και την αγάπη των γονιών. Aυτό συχνά λειτουργεί ως εμπόδιο στη δημιουργία μιας αληθινά ελεύθερης σχέσης.

• Τέλος, μην ξεχνάτε ότι αποτελείτε πρότυπο στο παιδί σας. Αν εσείς έχετε φίλους και δείχνετε χαρούμενοι όταν τους συναντάτε είναι βέβαιο ότι δίνετε θετικό παράδειγμα και στο παιδί σας.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 Μια κούκλα χωρίς μαλλιά για τα κοριτσάκια που πάσχουν από καρκίνο .Τα αρχικά των αγγλικών γραμμάτων ενός νέου μοντέλου Μπάρμπι δίνουν ένα εντελώς διαφορετικό νόημα στα όσα γνωρίζαμε ως τώρα για τη διάσημη κούκλα.
Η συγκεκριμένη Μπάρμπι δεν είναι σαν όλες τις συνηθισμένες. Είναι μια Μπάρμπι χωρίς μαλλιά, αλλά εξίσου όμορφη. Όπως όλα τα κοριτσάκια που χάνουν τα μαλλιά τους εξαιτίας της χημειοθεραπείας. Σκοπός της κούκλας είναι να απαλύνει τον πόνο όλων αυτών των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο αλλά και να τις βοηθήσει να συμφιλιωθούν με την κατάστασή τους.
Η κούκλα δεν είναι προς πώληση, αλλά διατίθεται δωρεάν προς όλα τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο στην Αμερική.

Η εταιρεία που είναι υπεύθυνη για την παραγωγή της γνωστής κούκλας, αποφάσισε να δημιουργήσει την Έλλα που δεν είναι άλλη από την Μπάρμπι που όλοι ξέρουμε, με τη διαφορά ότι αυτή κάνει χημειοθεραπείες.

Η πρώτη Έλλα δημιουργήθηκε το 2012. Η εταιρεία υποσχέθηκε ότι θα διανεμηθούν ακόμα περισσότερες κούκλες, καθώς τα πρώτα μοντέλα είχαν μεγάλη απήχηση. Όπως λέει η σχετική καμπάνια: «Κάθε μέρα, 46 παιδιά στις ΗΠΑ μαθαίνουν πως έχουν καρκίνο. Πες τους πως είναι όμορφα».

Η μητέρα ενός κοριτσιού που κάνει χημειοθεραπείες, ζήτησε από την εταιρεία να παράγει και άλλες τέτοιες κούκλες γιατί στο νοσοκομείο υπήρχαν ελάχιστες και το παιδί της είχε βοηθηθεί πάρα πολύ ειδικά στο θέμα των μαλλιών, αφού η συγκεκριμένη Μπάρμπι αλλάζει περούκες.

Πηγή: http://www.mothersblog.gr

Παιδική ηλικία

Βοηθήστε το παιδί σας να αντιμετωπίσει τη μελαγχολία και την απογοήτευση.Eίναι απολύτως φυσιολογικό σε κάποιες φάσεις της ζωής μας να νιώθουμε στενοχώρια ή μελαγχολία. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, να νιώθουμε κάπου κάπου και αυτού του είδους τα συναισθήματα, με την προϋπόθεση όμως να μην έχουν μεγάλη διάρκεια και να μη μας καταβάλλουν συχνά. Τι γίνεται όμως όταν το παιδί μας νιώθει έτσι; Πώς μπορούμε να το βοηθήσουμε να το ξεπεράσει;

Το παιδί θα πρέπει να γνωρίζει ότι:

Μπορεί να αντιμετωπίσει μια κατάσταση όσο δυσάρεστη και αν είναι.
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει, προκειμένου να διώξει τη στενοχώρια και να νιώσει καλύτερα.
Μια θετική στάση πάντα βοηθάει στο να ξεπερνιούνται πιο εύκολα οι απογοητεύσεις.
Πώς μπορεί ένα παιδί να αντιμετωπίσει τα αρνητικά συναισθήματα;

Τα στενάχωρα συναισθήματα δεν πρέπει να καταβάλλουν τη διάθεσή του ούτε να καταστρέφουν τη μέρα του. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει προκειμένου να αισθανθεί καλύτερα. Υπάρχουν τρόποι που μπορούν, αν τους ακολουθήσει, να προλάβουν τη διάρκεια αλλά και την ένταση των "κακών συναισθημάτων".

Μπορεί να ξεκινήσει παρατηρώντας το πως νιώθει και εντοπίζοντας την αιτία που αισθάνεται έτσι.

Η κατανόηση των συναισθημάτων του, το βοηθάει να καταλάβει αλλά και να αποδεχτεί τον εαυτό του. Όταν, λοιπόν, νιώθει στενοχώρια ή μελαγχολία, καλό είναι να το συνειδητοποιεί αλλά όχι να το δραματοποιεί. Μπορεί να το μοιραστεί με κάποιον, χωρίς όμως να δίνει παραπάνω προσοχή και βάρος σε μια κατάσταση, από αυτό που ουσιαστικά της αναλογεί. Μπορεί να προσπαθήσει να ψάξει λίγο τον εαυτό του δείχνοντας του κατανόηση, αλλά ταυτόχρονα αναζητώντας την πραγματική αιτία που προκάλεσε τη στενοχώρια του. Δεν πρέπει να ξεχνάει ότι η στενοχώρια πάντα περνάει και σύντομα θα νιώσει καλύτερα.

Πρέπει να μάθει να ξεπερνάει και τις απογοητεύσεις και τις αποτυχίες. Όλα άλλωστε είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Κάθε φορά που τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά, πρέπει να θυμίζει στον εαυτό του ότι η παραίτηση δεν είναι λύση. Θα υπάρξει και επόμενη φορά. Επιπλέον, η προσπάθεια πάντα μετράει. Είναι προτιμότερο αντί να αφήνει τα δυσάρεστα συναισθήματα να το καταβάλλουν, να εστιάζει στο τι πήγε λάθος ώστε να μην το επαναλάβει στο μέλλον. Η θετική στάση βοηθάει σε όλες τις περιπτώσεις!

Θετική σκέψη

Ακόμα και σε στιγμές που κυριεύει το παιδί το συναίσθημα της λύπης, πρέπει να σκέφτεται και να εστιάζει στα χαρίσματα που έχει, ώστε να ανακτά τις δυνάμεις και την αυτοπεποίθησή του. Τη στιγμή του προβλήματος, μπορεί να βρει λύσεις για να βγει από τη δύσκολή θέση. Όλα διορθώνονται αρκεί να πιστέψει στις δυνάμεις του. Όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά, σίγουρα υπάρχει κάτι άλλο που μπορεί να του δώσει χαρά. Το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να το ψάξει και να απεγκλωβιστεί από τις κακές σκέψεις!

Λύσεις στο πρόβλημα

Αντιμετωπίζοντας σωστά μια κατάσταση και βρίσκοντας λύσεις, το ίδιο το παιδί αισθάνεται αυτομάτως πιο σίγουρο για τον εαυτό του και πιο δυνατό. Είναι δύσκολο να παραμένει στενοχωρημένο όταν νιώθει τόσο ικανό!

Στήριξη

Ακόμα και τα πιο ικανά παιδιά έχουν ανάγκη από στήριξη. Οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για το παιδί (γονείς, φίλοι, δάσκαλοι) μπορούν να του ανακουφίσουν τον πόνο τις δύσκολες στιγμές. Πολλές φορές η συζήτηση και η κατανόηση, αρκούν για να ξεπεραστεί μια απογοήτευση ή μια αποτυχία.

Αλλαγή διάθεσης

Το παιχνίδι, η άθληση, το ποδήλατο, το τρέξιμο, η μουσική, ο χορός, ένα βιβλίο, μια ταινία, η καλή παρέα πάντα βοηθούν.

Το να μαθαίνει το παιδί να αντιμετωπίζει τα αρνητικά συναισθήματα είναι μια υπόθεση που απαιτεί προσπάθεια και πρακτική. Μόλις όμως το καταφέρει, θα συνειδητοποιήσει ότι όλα τα αρνητικά συναισθήματα που έπιαναν χώρο στη ζωή του, τώρα αφήνουν τη θέση τους στη χαρά και την ουσιαστική ευτυχία!

 

Παιδική ηλικία

Πιάσατε το παιδί σας να κλέβει και έχετε αναστατωθεί! Θέλετε να μάθετε ποιοι λόγοι μπορεί να κρύβονται πίσω από την πράξη του και πώς πρέπει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση;

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά", "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά", "Οι γονείς χωρίζουν" και "Παιδιά στην εφηβεία, γονείς σε κρίση", κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Λόγοι που οδηγούν τα παιδιά να κλέβουν

Για να τραβήξουν την προσοχή των άλλων, π.χ. των γονιών εάν είναι υπερβολικά απασχολημένοι.

Ως αντιστάθμισμα στην έλλειψη τρυφερότητας ή αποδοχής, π.χ αν οι γονείς είναι αυστηροί.

Επειδή το κάνουν και άλλοι συνομήλικοι, επιδιώκοντας έτσι να κερδίσουν το θαυμασμό της παρέας τους.

 Για να εκδικηθούν ένα συμμαθητή-συμμαθήτρια ή επειδή τον/τη ζηλεύουν.

Από απερισκεψία ή επειδή επιθυμούν να αποκτήσουν όλο και περισσότερα αγαθά με τα οποία βομβαρδίζει η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Γιατί είναι όντως στερημένα από πολλά, ειδικά σε οικογένειες που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση.

Σπανιότατα υπάρχουν παιδιά με εγκεφαλικές βλάβες ή με ψυχογενή τάση για κλοπή.

Τι θα πρέπει να κάνετε
Όταν αντιληφθείτε ότι το παιδί έκλεψε, καλό είναι να του εξηγήσετε ήρεμα ότι δεν αφαιρούμε κάτι από τους άλλους χωρίς πρώτα να τους ρωτήσουμε, αποφεύγοντας να δώσετε συνέχεια ή έμφαση.

Αν το χειριστείτε σωστά, η πιθανότητα να ξαναπροσπαθήσει να κλέψει είναι μικρή. Το παιδί ιδίως στην προσχολική ηλικία, δεν καταλαβαίνει επαρκώς τη διάκριση του "έχω" και του "δεν έχω".

Αν όμως το παιδί καταφεύγει επανειλημμένα σε αυτή την πράξη, είναι απαραίτητο να αναλογιστείτε για ποιο λόγο το κάνει και ενδεχομένως τι μήνυμα θέλει να σας περάσει.

Προτρέψτε το παιδί να επιστρέψει αυτό που έκλεψε ή να το πληρώσει από τις οικονομίες του, αν βέβαια αυτό είναι δυνατόν. Είναι σημαντικό το παιδί να μην επωφεληθεί από αυτό που έκλεψε.

Πρέπει να του ξεκαθαρίστε ότι αυτή η συμπεριφορά δε γίνεται αποδεκτή από την οικογένειά σας αλλά και από τους άλλους.

Είναι σημαντικό να βελτιώσετε την επαφή σας μαζί του.

Να του δείχνετε εμπιστοσύνη.

Να του μάθετε τρόπους αυτοελέγχου.

Να του αναθέτετε πρωτοβουλίες ώστε να ενισχύεται η εικόνα που έχει για τον εαυτό του.

Η αφαίρεση αντικειμένων συχνά στα μεγαλύτερα παιδιά σχετίζεται με το χαρτζιλίκι, σε ποιο ύψος και με ποιες προϋποθέσεις χορηγείται. Αναρωτηθείτε μήπως σας λέει με τον τρόπο του ότι του δίνετε ελάχιστα. Μήπως αγοράζει κάτι που αγνοείτε ή που του το έχετε απαγορεύσει; Μήπως άθελα σας το αναγκάζετε να "ζητιανεύει" για το χαρτζιλίκι;

Αν το παιδί είναι για αντικειμενικούς λόγους στερημένο, να του εξηγείτε ότι η κλοπή δεν είναι τρόπος να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί, διότι η συνέπεια θα του στοιχίσει πολύ περισσότερο από την "ευκολία" απόκτησης του συγκεκριμένου αντικειμένου.

Ενδεχομένως τα παιδιά που κλέβουν συστηματικά παρουσιάζουν και άλλα προβλήματα στη συμπεριφορά. Επίσης η κλοπή μπορεί να αποτελεί ένδειξη άλλων σοβαρών προβλημάτων στη συναισθηματική ανάπτυξή του. Τα παιδιά αυτά δύσκολα εμπιστεύονται άλλους και δε δημιουργούν στενές σχέσεις. Αν το παιδί κλέβει επανειλημμένα καλό θα ήταν να ζητήσετε βοήθεια από ειδικό.

Τι θα πρέπει να αποφεύγετε
Να το απειλείτε.
Να το υποτιμάτε ή να το εξευτελίζετε.
Να του κολλάτε την ετικέτα του κλέφτη.
Να το αναγκάζετε με την αυστηρότητά σας να σας λέει ψέματα προκειμένου να κρυφτεί. Η εσφαλμένη αντιμετώπιση ενδέχεται να γίνει αφορμή για επανάληψη αυτής της συμπεριφοράς.

http://www.akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin