Ιουνίου 21, 2018

Παιδική ηλικία

Στην περίπτωση που η διατροφική διαταραχή έχει εδραιωθεί, η θεραπευτική παρέμβαση θα μπορούσε να επικεντρωθεί στη διαφοροποίηση του «βίαιου κύκλου», βοηθώντας τη μητέρα από τη μια να αντέξει την άρνηση του παιδιού κι από την άλλη, να του δώσει το κατάλληλο κίνητρο, ώστε να αναζητήσει μόνο του την τροφή. Είναι αναγκαίο να αντιλαμβάνεται η μητέρα ότι η όρεξη του μικρού παιδιού δεν είναι πάντα σταθερή, γεγονός που εξηγεί τις παροδικές αρνήσεις του. Είναι, λοιπόν, φρόνιμο, να μην εξάγει βιαστικά συμπεράσματα ότι το παιδί «πάσχει από ανορεξία».

Η ανορεξία συχνά υποχωρεί αν:

• Γίνουν οι ελαστικοί οι κανόνες που αφορούν στη διατροφή του παιδιού.

• Καθησυχάσει η μητέρα και αλλάξει η νοοτροπία και η στάση της.

• Αποφεύγονται οι τροφές που δεν αρέσουν στο παιδί.

• Του δίνουν μικρότερες ποσότητες, ώστε να μην πυροδοτούνται αρνήσεις.

• Τρώνε όλοι μαζί - γιατί το φαγητό, εκτός από την ικανοποίηση της πείνας, προϋποθέτει και συναισθηματική συναλλαγή.

• Αποφεύγονται κατά τη διάρκεια του φαγητού οι εντάσεις ή οι κριτικές του τύπου «μην τρως με τα χέρια», «πιάσε καλά το πιρούνι» κ.λπ.

• Δεv το πιέζουν να τρώει και ούτε το κυνηγούν με το κουτάλι.

• Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως φανεί χρήσιμη μια συμπληρωματική θεραπεία που χρησιμοποιείται ως κίνητρο για την όρεξή ή ως κατευναστικό, προκειμένου να απαλύνει την άρνηση του παιδιού.

Μερικές μορφές ανορεξίας χρειάζονται μια πιο βαθιά διερεύνηση των προσωπικών προβλημάτων της μητέρας, που την έχουν οδηγήσει να υπερτιμήσει την λήψη τροφής. Μπορεί να πρόκειται για ενοχή, επειδή δε διατρέφει όπως θα έπρεπε το παιδί της ή για ενοχή εξαιτίας της ικανοποίησης που βιώνει από την σχέση αυτής καθαυτής της αντίθεσης.

Συμπερασματικά, οι διαταραχές στη διατροφή εμφανίζονται σταδιακά κάτω από την πίεση του οικογενειακού περιβάλλοντος, που επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε αυτό το ζήτημα. Στην οικογένεια οι σχέσεις παιδιού –γονιών οργανώνονται γύρω από τα γεύματα με τρόπο εξαιρετικά συγκρουσιακό, επιτρέποντας την ψυχοπαθολογία να εκδηλωθεί ελεύθερα μέσα από την άρνηση του παιδιού.

Να μη λησμονούμε ότι η προσωρινή απώλεια της όρεξης μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας οργανικής ασθένειας, η διαταραχή της, όμως, είναι ψυχολογικής φύσεως.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Πόσες φορές δεν ταξιδέψαμε σε τόπους μαγικούς, παρέα με νεράιδες, ξωτικά και ζώα με μαγική λαλιά, ακούγοντας γνώριμες φωνές να αφηγούνται παραμύθια; Μια πλασμένη ιστορία, μια τεχνητά καμωμένη διήγηση ξεκινά πάντοτε με την πρόταση, “Μία φορά και έναν καιρό”. Ακόμη, και αν αυτή η εισαγωγή προϋποθέτει ταξίδι σε έναν κόσμο εξωπραγματικό, τα παραμύθια στην πραγματικότητα, αφηγούνται την παιδική ηλικία ενός παιδιού ή και την ζωή ενός ενηλίκου.

Ρωτώντας ένα παιδί σήμερα, εάν θα προτιμούσε να διαβάσει ένα παραμύθι ή να παίξει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη, το δεύτερο. Τι απέγιναν ο Αλαντίν, το τζίνι και τα μαγικά χαλιά, η Κοκκινοσκουφίτσα με την αφέλειά της, και όλα εκείνα τα πλάσματα που ζωντανεύουν τις σελίδες; Ο συνδυασμός ήχου και εικόνας κερδίζει με διαφορά, τον κόσμο του παραμυθιού, χωρίς να αφήνει πολλά περιθώρια για ανάπτυξη της φαντασίας.

Τα “παραμύθια της θείας Λένας”, τα αριστουργήματα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, είναι μόνο δύο δείγματα από συλλογές παραμυθιών που γέμιζαν τις νύχτες με χρώματα και εικόνες παλιά. Ταξίδευαν σε τόπους μαγικούς και μυστικούς, με χαρακτήρες που έδιναν την ευκαιρία σε ένα παιδί να διαχειριστεί ασυνείδητα κομμάτια του ψυχισμού του. Συμβολικές μορφές, αρχέτυπες εικόνες είναι ικανές να συμβολίσουν την περίοδο που περνά κάθε παιδί μέχρι να φτάσει στην ενηλικίωση. Πολλά παιδιά δεν γνωρίζουν ότι η αφήγηση ενός παραμυθιού είναι ευεργετική.

Καληνύχτα με ένα παραμύθι σημαίνει...
Ομάδα ερευνητών του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στην Καλιφόρνια, διαπίστωσε ότι τα παιδιά που “καληνυχτίζουν” την μέρα τους με ένα παραμύθι, έχουν καλύτερη αντίληψη της γλώσσας. Η δεκάλεπτη ανάγνωση μίας ιστορίας πριν από τον ύπνο αποδεικνύεται πως ενισχύει τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών, ενώ παράλληλα ενεργοποιεί την μνήμη και την φαντασία τους. Τα προφορικά ερεθίσματα επίσης, δημιουργούν αστραπιαία αντίληψη που στηρίζεται σε έννοιες, εικόνες και σκέψεις, που προκύπτουν από το άκουσμα μίας αφήγησης.
Η φαντασία δεν αποτελεί χάρισμα, γεννιέται από τα πρώτα παραμύθια που ακούμε όταν είμαστε μικροί, και καλλιεργείται από απλά ερεθίσματα της καθημερινότητας. Αυτή η “νοητική αναπαράσταση” είναι μια φυσική ιδιότητα που μας βοηθά να κάνουμε σταδιακά, παρομοιώσεις και μεταφορές. Εγκεφαλικές απεικονίσεις ερευνητών δείχνουν ότι η φαντασία είναι μία “συλλογική” δουλειά σε ό,τι αφορά τους νευρώνες του ανθρώπινου εγκεφάλου. Αυτή η ικανότητα του εγκεφάλου να πλάθει ιστορίες μέσα από εικόνες και να ταξιδεύει νοητά σε μέρη φανταστικά είναι μοναδική αλλά και “άπιαστη”, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Ο ψυχισμός του παιδιού μέσα σε λίγες σελίδες

Οι αλλαγές που θέλει να κάνει ένα παιδί σε κάποιο παραμύθι ή η έντονη προσκόλλησή του σε μία ιστορία μαρτυρούν στοιχεία για τον ψυχικό του κόσμο. Στο παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια, υποστηρίζεται πως εάν ένα παιδί σχολιάζει ότι αυτά δεν καταφέρνουν να προστατευτούν από τον κακό λύκο ή ότι εκείνος είναι ισχυρότερος από κάθε άλλη μορφή, τότε μάλλον προδίδονται εσωτερικές ανασφάλειες ως προς την συνύπαρξή του με άλλα παιδάκια ή αδέλφια, αλλά και μία εύθραυστη προσωπικότητα.

Καληνύχτα με ένα παραμύθι σημαίνει...
Η κακιά μάγισσα παραπέμπει πιθανότατα, σε μία απειλητική μητέρα, ο δράκος σε έναν αυταρχικό πατέρα, ο γέρος σοφός μπορεί να δηλώνει το πρότυπο ενός καλού παππού. Το “τέρας” που πρωταγωνιστεί σε ένα παραμύθι μπορεί να συμβολίζει έναν χαρακτήρα από την πραγματική ζωή που είναι απειλητικός προς το παιδί. Μέσα από το παραμύθι και την φαντασία το παιδί αποκτά την δυνατότητα να παλέψει με το “τέρας” και να το νικήσει, κάτι που δεν θα μπορούσε ίσως να κάνει στην καθημερινότητά του. Το παιδί ενδέχεται να ταυτίσει την ζωή του με το τέλος μιας ιστορίας και να θελήσει να αλλάξει την πλοκή.

Τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να ταυτιστούν με τον πιο αδικημένο ήρωα, τον ομορφότερο, τον πλουσιότερο ή τον φτωχότερο και να φανταστούν ό, τι θέλουν, χωρίς να απειλούνται από το εξωτερικό περιβάλλον. Ένα παιδί μπορεί να παρηγορηθεί σύμφωνα με παιδαγωγούς, από τα τεχνάσματα του “Κοντορεβιθούλη”, την μεταμόρφωση του “Ασχημόπαπου”, την περιπέτεια των “Χάνσελ και Γκρέτελ”, την επιμονή της “Σταχτοπούτας”.

Τα παραμύθια που έχουν κεντρικό θέμα μια μεγάλη περίοδο παθητικότητας, όπως ο παρατεταμένος ύπνος στον οποίο βυθίζεται η Ωραία Κοιμωμένη, βοηθούν το παιδί να καταλάβει ότι ως έφηβος ίσως περάσει μια ανενεργό φάση. Μαθαίνει όμως, ότι τα πράγματα εξακολουθούν να εξελίσσονται. Κάθε σελίδα μπορεί να κρύβει και ένα νόημα ζωής, μία αλήθεια κρυμμένη στο υποσυνείδητο.

Ο ψυχαναλυτής Ντόναλντ Γουίνικοτ θα υποστήριζε ότι μέσω του παραμυθιού δημιουργείται ένα μεταβατικό τοπίο που δεν είναι ολοκληρωτικό προϊόν της φαντασίας του παιδιού αλλά ούτε και αποκλειστικά, προϊόν της πραγματικότητας. Είναι ένα τοπίο στο οποίο μπορεί να λάβει χώρα ένας συναισθηματικός πειραματισμός χωρίς την απειλή πραγματικών συγκυριών.

Το παιδί μπορεί να είναι και να κάνει ό,τι θέλει μέσα σε ένα παραμύθι, αλλά το κυριότερο είναι πως έχει την δυνατότητα να συνδεθεί και να "παίξει" ή να πειραματιστεί με τον αφηγητή του. Τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς παραμύθια, δεν αναπτύσσουν το ίδιο την φαντασία τους, με εκείνα που ζωντανεύουν στο μυαλό τους ήρωες και ιστορίες. Βιώνουν ψυχρά την παιδική τους ηλικία, περνώντας απότομα στο στάδιο της ενηλικίωσης. Και αυτές οι σκέψεις βασίζονται σε παραμύθια που παράγουν ιστορίες. "Ιστορίες για να σκεφτείς"...
Έλενα Κρητικού

 

http://www.pathfinder.gr

Παιδική ηλικία

Από τις πρώτες ώρες της γέννησης, ένα ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα τους γονείς είναι το πόσο τρώει το νεογέννητο.

Για αρκετούς αυτή η ανησυχία συνεχίζεται ακόμη και όταν το παιδί αρχίζει να μεγαλώνει, ιδιαίτερα αν αυτό, χωρίς να υπάρχει οργανική αιτία, αρνείται να φάει. Η ανορεξία μπορεί να εμφανιστεί σταδιακά ή απότομα, συνήθως όμως παρουσιάζεται έπειτα από κάποιο γεγονός, όπως οι ασθένειες, οι εμβολιασμοί, η αλλαγή μπέιμπι σίτερ και άλλες αιτίες.

Αργά ή γρήγορα, η άρνηση του παιδιού να φάει, γεγονός που συνδέεται με την έντονη επιθυμία του να κυριαρχήσει στο περιβάλλον, προκαλεί την αντίδραση της μητέρας που το πιέζει. Παρατηρούμε, λοιπόν, άρνηση του βρέφους να φάει, πίεση της μητέρας και νέα άρνηση και ούτω καθεξής. Κατά συνέπεια, εγκαθίσταται σταδιακά η αρνητική στάση του παιδιού προς την τροφή και φυσικά μια αντίθεση ανάμεσα σ΄ αυτό και τη μητέρα.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά, διαπιστώνουμε ότι η μητέρα εμφανίζει εμμονή στο τάισμα του παιδιού. Χρησιμοποιεί διάφορες μεθόδους και τεχνάσματα κάθε φορά. Άλλοτε προσπαθεί να το ευχαριστήσει, να παίξει οτιδήποτε για να του προσελκύσει το ενδιαφέρον και άλλοτε περιμένει να είναι νυσταγμένο ή ακόμα του κρατά τα χέρια προσπαθώντας να του ανοίξει το στόμα. Συχνά, αυτή η προσπάθεια καταλήγει σε εμετό. Αναμφίβολα, το παιδί βγαίνει «νικητής» απ’ αυτή την «μάχη» και η μητέρα εξαντλημένη και απαισιόδοξη.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η ανορεξία είναι ανεξάρτητη από την ανάπτυξη του βρέφους, που αρχίζει να μεγαλώνει και συχνά να παχαίνει. Σπάνια είναι τόσο σοβαρή, ώστε να διαταράξει την καμπύλη της ανάπτυξης του βάρους ή του ύψους του βρέφους. Παράλληλα, η ανορεξία μπορεί να συνοδεύεται από δυσκοιλιότητα κάτι που απαιτεί άλλη αντιμετώπιση. Ενδεχομένως, το παιδί να δέχεται την τροφή μόνον από συγκεκριμένα άτομα, όπως ο πατέρας, η γιαγιά ή η μπέιμπι σίτερ. Συχνά αρνείται όλες τις στερεές τροφές και προτιμά να πίνει υγρά, όπως γάλα, και μάλιστα σε μεγάλες ποσότητες, με αποτέλεσμα τον αποπροσανατολισμό των γονιών, που δεν θεωρούν ότι αυτό αποτελεί ανορεξία.

Η μητέρα βιώνει αυτήν τη συμπεριφορά ως άμεση άρνηση επικεντρωμένη στην ίδια, αγωνιά και δεν έχει πια την απαραίτητη υπομονή. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, το γεύμα παύει να αποτελεί κάλυψη της ανάγκης του παιδιού για τροφή και ικανοποίηση, και γίνεται πηγή άγχους, που ξεκινά από την ίδια. Η ψυχολογική προέκταση της άρνησης και η συγκρουσιακή κατάσταση που αυτή υποδηλώνει, γίνονται πιο φανερές όσο το παιδί μεγαλώνει. Η εξέλιξη ποικίλλει. Στις περισσότερες περιπτώσεις και εφόσον οι γονείς έχουν ζητήσει την βοήθεια ειδικού, οι δυσκολίες γρήγορα ελαττώνονται. Ωστόσο, αν η διαταραχή παραμένει για μακρό χρονικό διάστημα, χωρίς να έχει ζητηθεί κάποια ειδική βοήθεια, μπορεί να μετατραπεί σε χρόνια.

Αντιθέτως, δεν υπάρχει καμιά εξελικτική σχέση με την νευρική ανορεξία των εφήβων, που παραμένει μια άλλη ειδική κατηγορία. Το παιδί μεγαλώνει, αλλά παραμένει αδύνατο. Παρά την εμφάνισή του, είναι αρκετά ζωηρό, συχνά με μεγάλη φυσική αντοχή.

Με την πάροδο των χρόνων, η άρνηση αυτή μπορεί να μετατοπιστεί από την οικογένεια στο σχολείο με την μορφή της σχολικής αδιαφορίας ή αλλού. Όταν η διαταραχή είναι χρόνια, τα δευτερεύοντα οφέλη που έχει αποκτήσει το παιδί μπαίνουν εμπόδιο σε κάθε εξέλιξη. Συχνά τα κίνητρα των γονιών για την επίσκεψη σε ειδικό είναι οι εμετοί, οι πόνοι στην κοιλιά κ.λπ. δηλαδή τελείως διαφορετικά από τα πραγματικά αίτια της ανορεξίας.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Συχνά τα παιδιά ξυπνούν τη νύχτα επειδή βλέπουν ένα άσχημο όνειρο που τους προκαλεί φόβο και αγωνία. Αυτό παρατηρείται μετά την ηλικία των 2 ετών.

Η συχνότητα των "κακών ονείρων¨αυξάνεται ως απακόλουθο του άγχους που βιώνει το παιδί για διάφορους λόγους. Κάποιες φορές λόγω της κούρασης που νιώθει έπειτα από έντονη δραστηριότητα κι άλλες, λόγω αλλαγής περιβάλλοντος.

Άλλοτε ξυπνά τρομαγμένο κι άλλοτε διηγείται το άσχημο όνειρο την επόμενη μέρα. Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, τα παιδιά δεν θέλουν να συζητήσουν για τον εφιάλτη τους μαζί σας , επειδή φοβούνται ακόμα και να το σκεφτούν. Προτιμούν λοιπόν, να έρχονται στο κρεβάτι τσας ή να κοιμούνται με τον ένα γονιό στο δωμάτιό τους. Αυτό φυσικά, δεν βοηθά καθόλου στη ριζική επίλυση του προβλήματος.

Οι γονείς έχετε τον κατάλληλο τρόπο να βοηθήσετε το παιδί ν' αντιμετωπίσει τα όνειρα που του προξενούν φόβο. Όταν τελικά το παιδί καταφέρνει ν' αντιμετωπίζει τις άσχημες στιγμές στα όνειρά του, σταδιακά γίνεται ικανό να χειρίζεται δυσκολίες στην καθημερινότητά του.

Τι μπορείτε να κάνετε

•Διατηρήστε τη ψυχραιμία σας, μην ανάψετε φώτα και μη φωνάξετε στο παιδί.

•Χαϊδέψτε το ήρεμα και στοργικά μέχρι να ηρεμήσει.

•Την άλλη μέρα συζητήστε μαζί του για το όνειρο αυτό, αν το επιθυμεί.

•Προτρέψτε το να σας περιγράψει τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στον ύπνο του, τονίζοντάς σας ποια του φαίνονται εχθρικά και ποια φιλικά.

•Προσπαθήστε να καταλάβετε που βρίσκεται η ρίζα του φόβου του. Μια ταινία που είδε στην τηλεόραση ή κάποιο αρνητικό περιστατικό που του συνέβη ή κάποια διένεξη μεταξύ σας κλπ.

•Απομυθοποιήστε μαζί το φόβο του ζητώντας του, για παράδειγμα, να ζωγραφίσει τοπρόσωπο που το τρόμαξε.

•Προτείνετε στο παιδί να τροποποιήσει το σχέδιό του, να αλλάξει δηλαδή το όνειρο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, παρεμβαίνοντας στο σχέδιό του ή φτιάχνοντας ένα καινούριο. Εξηγήστε του οτι το ίδιο μπορεί να κάνει και με όλα τα άσχημα όνειρά του.

•Μπορεί επίσης, να γίνει φίλος με τους "κακούς".

•Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να αντιμετωπίσει το φόβο του, όπως να καλέσει σε βοήθεια το σκύλο του ή τους γονείς ή κάποιο άλλο πρόσωπο που νιώθει κοντά του.

•Ξεκινώντας από αυτά τα παραδείγματα, το παιδί καταλαβαίνει οτι μπορεί ν' αγωνιστεί ενάντια στα πρόσωπα που το τρομάζουν. Να του θυμίζετε, οτι όταν κοιμάται, εκείνο είναι που διαθέτει όλη τη δύναμη, γιατί όλες οι περιπέτειες συμβαίνουν τελικά μόνο...στα όνειρά του!

 

•Αν δείτε οτι οι φόβοι του παιδιού επιμένουν, ζητήστε βοήθεια από ψυχολόγο.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 Η τηλεόραση μειώνει τον ύπνο των παιδιών σύμφωνα με νέα έρευνα που πραγματοποίησε το Γενικό Νοσοκομείο Παίδων της Μασαχουσέτης σε συνεργασία με την Σχολή Δημόσιας Υγείας του Harvard, τα παιδιά που παρακολουθούν πολλές ωρες τηλεόραση, κοιμούνται λιγότερο σε σχέση με άλλα παιδιά της ηλικίας τους, που βλέπουν τηλεόραση με μέτρο.

Πιο συγκεκριμένα κάθε επιπλέον ώρα που περνά ένα παιδί μπροστά στην οθόνη φαίνεται πώς του «στερεί» 7 λεπτά ύπνου την ημέρα. Και αν μάλιστα το παιδί έχει δική του τηλεόραση μέσα στο παιδικό δωμάτιο, τότε σύμφωνα με την έρευνα ο ύπνος του μειώνεται κατά 31 λεπτά την ημέρα! Επίσης, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα αγόρια παρακολουθούν περισσότερη τηλεόραση και συνεπώς κοιμούνται λιγότερο από τα κορίτσια.

Η ερευνά πραγματοποιήθηκε σε 1864 παιδιά, που γεννήθηκαν από το 1999 έως το 2003. Τα παιδιά παρακολουθούνταν από την ηλικία των 6 μηνών μέχρι να γίνουν 7 ετών και καταγράφονταν ο ετήσιος μέσος όρος των ωρών που κοιμούνταν και των ωρών που έβλεπαν τηλεόραση.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η υπερβολική παρακολούθηση τηλεόρασης σχετίζεται με προβλήματα ύπνου στα μικρά παιδιά. Ωστόσο, αυτή η νέα έρευνα έρχεται να συμπληρώσει με καινούργια στοιχεία τα έως τώρα δεδομένα και να χτυπήσει ένα ακόμα καμπανάκι στους γονείς, καθώς ο επαρκής και ήρεμος ύπνος είναι απαραίτητος για την ομαλή ανάπτυξη κάθε παιδιού.

http://www.ipareamas.gr

Παιδική ηλικία

Ο τραυλισμός είναι γνωστός από τα πολύ παλιά χρόνια. Είναι μια διαταραχή της φυσιολογικής ροής και του ρυθμού της ομιλίας, που δεν ανταποκρίνεται στην ηλικία του παιδιού.

Εμφανίζεται συνήθως μεταξύ 2-7 ετών, ηλικία ευαίσθητη, αφού σ’ αυτό το διάστημα το παιδί αναπτύσσει το λόγο του και ξεκινάει τα πρώτα του βήματα σε κέντρο προσχολικής εκπαίδευσης αλλά και τη φοίτησή του στο Δημοτικό.

Η δυσκολία εγκαθίσταται τη στιγμή που η σκέψη μετατρέπεται σε γλώσσα και εμφανίζεται περίπου στο 1% των παιδιών, κυρίως όμως στα αγόρια. Η αντιστοιχία είναι 3-4 αγόρια προς 1 κορίτσια.


Το παιδί που τραυλίζει εκφράζει τη δυσκολία του με μορφασμούς στο πρόσωπο, τικ ή άλλες κινήσεις, στα χέρια, στα κάτω άκρα, καθώς και με συναισθηματικές εκδηλώσεις, όπως κοκκίνισμα, δυσαρέσκεια κλπ. Όλα τα παιδιά δεν τραυλίζουν με τον ίδιο τρόπο και επηρεάζονται από τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Ανάμεσα στα 5 με 10 χρόνια ξεκαθαρίζει η εξέλιξη του τραυλισμού, δηλαδή ή παραμένει και είναι μικρού βαθμού στα δύο τρίτα των περιπτώσεων ή στις υπόλοιπες περιπτώσεις εξελίσσεται και αυξάνει σε συχνότητα και ένταση και σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις φθάνει μέχρι την ουσιαστική αλαλία. Γενικά ελαττώνεται όταν το παιδί διαβάζει με δυνατή φωνή, όμως ακόμη κι όταν δεν τραυλίζει, παρατηρούνται σχεδόν πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά του τραυλισμού, όπως διαταραχή στο ρυθμό και στη μελωδία, μονότονη φωνή κ.α.

Συχνά, οι γονείς μας αναφέρουν ότι παρατήρησαν τα πρώτα συμπτώματα τραυλισμού έπειτα από ένα φόβο ή ένα τραυματικό βίωμα. Αργότερα, στην παιδική ηλικία ή την εφηβεία, μπορεί να παρουσιαστεί τραυλισμός κάποιες φορές αιφνίδια, ύστερα από ένα συναισθηματικό σοκ.

Τα παιδιά με τραυλισμό περιγράφονται ως εσωστρεφή και αγχώδη, παθητικά και υποταγμένα ή αντίθετα, επιθετικά και παρορμητικά. Οι αντιδράσεις τους εξαρτώνται από την ιδιοσυγκρασία τους και το περιβάλλον τους. Μερικά ευαίσθητα, παιδιά μικρής κυρίως ηλικίας, που ζουν σε περιβάλλον αγχώδες ή ταραγμένο, συνειδητοποιούν πολύ νωρίς το πρόβλημά τους, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν βίαιες αντιδράσεις. Συχνά παρουσιάζουν συναισθηματική ανωριμότητα, που εκφράζεται με υπερβολική προσκόλληση στη μητέρα ή με παράλογες απαιτήσεις. Αντίθετα, σ’ άλλες περιπτώσεις είναι πού συνετά και συγκεντρωμένα. Οι μητέρες βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Χαρακτηρίζονται ως αγχώδεις, υπερπροστατευτικές ή απόμακρες, ανασφαλείς και ανικανοποίητες, γεμάτες αντιφάσεις στη συμπεριφορά τους προς το παιδί.

Το παιδί τραυλίζει στις ακόλουθες περιπτώσεις: Όταν απευθύνεται σε πολλά άτομα, σε αγνώστους ή σε επισήμους, όταν είναι εκνευρισμένο, ανήσυχο, πολύ κουρασμένο ή όταν ετοιμάζει εκ των προτέρων αυτό που πρόκειται να πει κ.α.

Αν αναζητήσουμε τους αιτιολογικούς παράγοντες, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλοί, όπως η κληρονομικότητα (περίπου το ένα τρίτο των περιπτώσεων), οι διάφορες νευρολογικές διαταραχές ή οι διαταραχές της πλευρίωσης, της χωροχρονικής αντίληψης ή της ομιλίας κλπ. Σημαντικό επίσης ρόλο φαίνεται να παίζει και η στάση των γονιών στις φυσιολογικές δυσκολίες στη ροή του λόγου του μικρού παιδιού (2-4 ετών περίπου) όπου υπερβολικό άγχος και ανησυχία από την πλευρά τους μπορεί να ενισχύσει τα αισθήματα φόβου και να εγκαταστήσει μόνιμα ένα φυσιολογικό παροδικό «τραυλισμό».

Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο τραυλισμός είναι το αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Η θεραπευτική αγωγή πρέπει να στοχεύσει σ’ αυτούς τους παράγοντες, γιατί διαφορετικά ο τραυλισμός θα επανέλθει. Οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι, όσο πιο νωρίς γίνεται αντιληπτός ο τραυλισμός και ξεκινά η αντιμετώπισή του, τόσο πιο γρήγορα είναι τα αποτελέσματα. Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά μεταξύ 5- 7 ετών. Μετά τα 10 χρόνια και κατά τη διάρκεια της εφηβείας η θεραπεία γίνεται πιο δύσκολη. Απαιτείται λογοθεραπεία, η οποία θα στοχεύει στο συγχρονισμό και στη βελτίωση της ροής του λόγου και της αναπνοής. Η λογοθεραπεία θα είναι πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ψυχολογική στήριξη, η οποία θα έχει στόχο την εξωτερίκευση της επιθετικότητας του παιδιού που παραμένει σε λανθάνουσα μορφή. Επίσης, δίνεται έμφαση στην τροποποίηση της συμπεριφοράς του παιδιού και στη βελτίωση της αυτοεκτίμησής του. Η συνεργασία με την οικογένεια και το σχολείο είναι αναγκαία. Στους εφήβους ή τους ενηλίκους, οι ψυχολογικοί παράγοντες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον τραυλισμό, ιδίως μεταξύ 14-20 ετών.

Προτείνουμε στους γονείς …

-Να ακούνε το παιδί τους προσεκτικά όταν μιλά.

-Να του μιλούν οι ίδιοι με αργό ρυθμό και με συχνές παύσεις.

-Να του δίνουν το χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί, χωρίς να το διακόπτουν και χωρίς να το διορθώνουν.

-Να εντοπίσουν τις περιπτώσεις στις οποίες μιλά καλύτερα και να γίνεται προσπάθεια να επαναλαμβάνεται αυτό, ώστε να το ενθαρρύνουν.

-Να απευθύνονται άμεσα σε ειδικό για βοήθεια μόλις διαπιστώσουν ότι το παιδί παρουσιάζει στοιχεία τραυλισμού. Ο χρόνος είναι πολύτιμος.

-Να συνειδητοποιήσουν ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες επιδρούν σημαντικά στην ομιλία του παιδιού.

Παιδική ηλικία

Η ανησυχία για τη βία στο σχολείο δεν αφορά μόνο τους γονείς των παιδιών που πέφτουν θύματα εκφοβισμού,βίας ή αποκλεισμού, αλλά και τους γονείς των παιδιών που εκφοβίζουν. Πολλοί είναι οι λόγοι που ένας έφηβος οδηγείται σε αυτή τη συμπεριφορά. Πιθανόν από την οικογένειά του να λείπουν κάποια βασικά εξισορροπητικά στοιχεία. Για παράδειγμα αν ο ένας γονιός λείπει ή πέθανε, αν η οικογένεια περνά πολλές οικονομικές δυσκολίες, αν κάποιος είναι άρρωστος και το παιδί νιώθει τρομερή ανασφάλεια, είναι πολύ πιθανό στην εφηβεία κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες να εκφράσει τη δική ανασφάλεια και θλίψη με επιθετικότητα.

Η επιθετική συμπεριφορά αποτελεί την έκφραση της ανάγκης του εφήβου να επιβληθεί. Σε αυτή την ανεξέλεγκτη τάση του μπορεί να συμβάλλουν και άλλοι παράγοντες, όπως η συντροφιά παιδιών με παρόμοιες τάσεις, η πολύωρη ενασχόλησή του με βίαια παιχνίδια στον υπολογιστή ή στην κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών, η χαλαρή στάση των καθηγητών στο σχολείο κ.λπ.

Αν ένα παιδί με βίαιες τάσεις συγχρωτίζεται με παιδιά που παρουσιάζουν παρόμοια συμπεριφορά, δεν ασχολείται με θετικά στοιχεία, βρεθεί μάλιστα και σε ένα σχολείο όπου οι καθηγητές είναι απρόθυμοι ή δεν μπορούν να ασχοληθούν με το πρόβλημα της βίας, είναι πιθανό να συνεχίσει να φέρεται βίαια, αλλά και να περάσει λχ. από τις προσβλητικές φράσεις στις σπρωξιές κι αν δεν το σταματήσει ούτε τότε κάποιος δάσκαλος, να περάσει από τις σπρωξιές στις γροθιές κ.ο.κ.

Τα παιδιά με προβλήματα στη συμπεριφορά πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους και όχι να γίνονται «αποδιοπομπαίοι τράγοι». Αν οι γονείς και το σχολείο τα απομονώσουν ως «κακούργους», τα παιδιά αυτά θα γίνουν ακόμα πιο επιθετικά. Ίσως στο εξής να μην εκφράζουν την βιαιότητά τους μέσα στο προαύλιο, αλλά να τη μεταφέρουν στους δρόμους έξω από το σχολείο. Σε αυτές τις περιπτώσεις ναι μεν απαλλάσσεται από τη βία το σχολείο, αλλά έχει «δημιουργηθεί» ένα κοινωνικό πρόβλημα. Ο γονιός του συγκεκριμένου παιδιού που π.χ. αποβάλλεται, έχει πια να κάνει με ένα πιο επιθετικό και αρνητικό παιδί.

Αν το παιδί σας εκφοβίζει συμμαθητές του, θα σας πρότεινα τα εξής:

- Συζητείστε ανοικτά μαζί του για τα συναισθήματά του και πως διαχειρίζεται το θυμό του

- Μην αρχίσετε αμέσως τα κηρύγματα και τις τιμωρίες. Τα κηρύγματα δεν θα φέρουν αποτέλεσμα και η τιμωρία θα του «διδάξει» αυτό ακριβώς που θέλετε να σταματήσει: τη βία

- Διαβεβαιώστε το ότι το αγαπάτε, αλλά καταστήστε σαφές ότι δεν συμφωνείτε με τις πρακτικές του και ξεκαθαρίστε ότι θέλετε να τις σταματήσει

- Ακούστε το με προσοχή και μάθετε γιατί λειτουργεί με αυτό τον τρόπο

- Βελτιώστε την επικοινωνία σας μαζί του, π.χ. πηγαίνοντας με εκείνο σε ένα όμορφο περιβάλλον για συζήτηση, μιλώντας του τρυφερά, δείχνοντάς του την αγάπη σας

- Βοηθήστε το να μάθει να ελέγχει το θυμό του και να βρίσκει άλλους τρόπους επίλυσης συγκρούσεων.

- Απομακρύνετέ το με διακριτικό τρόπο από βίαιες ή αρνητικές συντροφιές

- Αν μπορείτε στρέψτε το σε συντροφιές με ενδιαφέροντα και όνειρα για τη ζωή

- Προτρέψτε το να ασχοληθεί με αθλήματα ή χόμπι

- Αν υπάρχουν ενδοοικογενειακά προβλήματα, φροντίστε να τα κρατάτε πια κάπως μακριά από το παιδί σας

Για να «μπει φρένο» στη βίαιη συμπεριφορά και στον εκφοβισμό θα πρέπει να συνεργαστούν πάντως όλοι οι ενήλικες που εμπλέκονται στη ζωή του παιδιού.

- Η συνεργασία με το σχολείο είναι απαραίτητη. Θα πρέπει να «βγάλει» την ταμπέλα που ίσως του είχε «κρεμάσει» λόγω της συμπεριφοράς του, ώστε το παιδί να μην μπαίνει στον πειρασμό να «αποδεικνύει» ότι πράγματι είναι επιθετικό.

- Οι καθηγητές πρέπει να του δώσουν ευκαιρίες να ενταχθεί στον κορμό των αποδεκτών παιδιών και να πάψουν έμμεσα να το απομονώνουν.

- Σε όλες αυτές τις προσπάθειες βοηθά η συνεπής τακτική του σχολείου να μην ενθαρρύνει έμμεσα τις βίαιες συμπεριφορές. Το σχολικό περιβάλλον πρέπει να δείχνει σε όλα τα παιδιά ότι είναι απαράδεκτες οι προσβολές και οι χειροδικίες.

- Θα βοηθήσει πολύ επίσης, ν' αναθέτουν στα παιδιά ομαδικές εργασίες στις οποίες κάθε μαθητής ή μαθήτρια μπορεί με τον τρόπο του να συμβάλει και να νιώθει χρήσιμος/η. Αυτό εξομαλύνει τις διαφορές και τονώνει το πνεύμα της συνεργασίας.

- Στις περιπτώσεις που οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν αρκούν για να ελέγξουν την αδικαιολόγητη επιθετικότητα, θα πρέπει να αναζητηθεί η βοήθεια του ειδικού.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Με ποιους άλλους τρόπους  μπορείτε να αποφύγετε την παχυσαρκία του παιδιού και  τι πρέπει να κάνετε μόλις αντιληφθείτε ότι το παιδί σας είναι υπέρβαρο

Πώς να αποφύγετε την παχυσαρκία του παιδιού

Το παιδί πρέπει να έχει καθορισμένο ωράριο φαγητού.

Να συνηθίσει να τρώει λαχανικά, φρούτα, όσπρια, ψάρια, κοτόπουλο, τροφές δηλαδή που και περιεκτικές σε θρεπτικά στοιχεία είναι και δεν περιέχουν πολλά λιπαρά και θερμίδες.

Να του δίνετε μικρές ποσότητες φαγητού και να αποφεύγετε τα γλυκά και τα αναψυκτικά.

Να επιλέγετε για το παιδί σας υγιεινά σνακ.

Να μη χρησιμοποιείτε τη διατροφή ως μέθοδο χαλάρωσης.

Να μην το δωροδοκείτε με γλυκά ή παγωτά προκειμένου να κάνει κάτι που θέλετε, να μην του παρέχετε δηλαδή τροφή ως υποκατάστατο της φροντίδας ή ως αμοιβή για την υπακοή του.

Να τρώτε μαζί του φροντίζοντας να δημιουργείτε θετικό κλίμα.

Να ενισχύετε τις κινητικές δραστηριότητες γιατί τα παιδιά χρειάζονται οπωσδήποτε 60 λεπτά άσκησης την ημέρα.

Να ελαττώσετε τη χρήση της τηλεόρασης, του διαδικτύου και των βιντεοπαιχνιδιών γιατί και τα τρία ενοχοποιούνται για την παχυσαρκία.

Να μην πιστεύετε σε διάφορες λαϊκές δοξασίες όπως "το πάχος θα γίνει ύψος", αφού η επιστήμη έχει αποδείξει ότι σπάνια ένα παιδί θα αδυνατίσει μόνο του.

Τι πρέπει να κάνετε μόλις αντιληφθείτε ότι το παιδί είναι υπέρβαρο

Να συμβουλευτείτε αρχικά τον παιδίατρο, ο οποίος θα σας παραπέμψει σε κάποιον ενδοκρινολόγο ειδικό για παιδιά. Αφού γίνουν κάποιες εξετάσεις με τη βοήθεια ειδικού διαιτολόγου θα σας προτείνουν ένα πρόγραμμα διατροφής κατάλληλο για το παιδί σας.

Θα πρέπει να δίνετε εσείς πρώτα το καλό παράδειγμα στο παιδί σας. Ο ρόλος σας είναι πολύ σημαντικός στην εφαρμογή, την απόκτηση αλλά και τη διατήρηση των νέων, σωστών διατροφικών συνηθειών.

Να το πείσετε ότι θέλετε να το βοηθήσετε.

Να μην του βάλετε την ταμπέλα του παχουλού ή του χοντρού παιδιού.

Να έχετε υπ’ όψιν σας ότι όσο μικρότερης ηλικίας είναι το παιδί τόσο ευκολότερη είναι η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας γιατί το παιδί περιμένει από εσάς να το καθοδηγήσετε.

Προσπαθήστε να οργανώσετε τις συνήθειες του παιδιού κρατώντας ένα ημερολόγιο διατροφής. Εκεί θα σημειώνετε πότε τρώει, ποια φαγητά προτιμά, αν καταφεύγει στην κουζίνα κάθε φορά που πιέζεται ή αισθάνεται δυσάρεστα ή αν τρώει όταν βλέπει τηλεόραση.

Να έχετε υπ’όψιν ότι κάθε αλλαγή στη διατροφή δεν πρέπει να γίνεται απότομα ούτε καταπιεστικά, με τιμωρίες και δωροδοκίες.

Να το πείσετε να αθλείται και εάν δε θέλει κάντε μαζί του μακρινούς περιπάτους.

Να το ενθαρρύνετε να αποκτήσει άλλες συνήθειες ή δραστηριότητες την ώρα που πεινά ή όταν νιώθει άγχος ή ανία- να αποφεύγει την καθιστική ζωή, όπως την τηλεόραση και τα πολύωρα παιχνίδια στον υπολογιστή.

Μην ενοχοποιείτε τη διατροφή.

Σε συνδυασμό με τη σωστή διατροφή, θεωρείται εξαιρετικά βοηθητική η ψυχολογική στήριξη του παιδιού προκειμένου να αποδεχτεί τον εαυτό του, να μάθει να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του αλλά και να διαχειρίζεται τα πειράγματα των συμμαθητών του στο σχολείο.

Να είσαστε ιδιαίτερα προσεκτική και να μην χρησιμοποιείτε κάποιες από τις δραστικές δίαιτες για ενηλίκους που κυκλοφορούν γιατί είναι πιθανό να βλάψουν το παιδί που βρίσκεται στην ανάπτυξη.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Πόσο ελεύθερα είναι τα παιδιά στο παιχνίδι τους; Τους δίνουν τα σημερινά παιχνίδια την δυνατότητα να αναπτύξουν τις πνευματικές, σωματικές και καλλιτεχνικές δεξιότητες και ικανότητές τους;

Οι περισσότεροι από εμάς, ειδικά οι γονείς, κατανοούν και συμφωνούν στο ότι τα παιδιά μας σήμερα μεγαλώνουν σε έναν επικίνδυνο κι εχθρικό γι αυτά κόσμο. Στις μέρες μας ελάχιστα είναι τα παιδιά που έχουν την ελευθερία να παίξουν έξω στο δρόμο ή στη φύση, από φόβο μιας απαγωγής ή ατυχήματος λόγω αυξημένης κίνησης. Αντί γι’ αυτό, τα παιδιά μένουν μέσα στο σπίτι παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια ή παρακολουθώντας DVDs και τηλεόραση.

Η σπουδαιότητα του δημιουργικού παιχνιδιού για την ανάπτυξη κι εξέλιξη του παιδιού δεν γίνεται να υπερεκτιμηθεί. Πολύ συχνά δυστυχώς οι ενήλικες επιβλέπουν στενά το παιδικό παιχνίδι, επεμβαίνουν κι αλλάζουν τη δομή του, επιβάλλουν κανόνες και θέτουν στόχους. Υπάρχει και ή κατηγορία των γονιών που πιστεύουν ότι όσο πιο πολλά παιχνίδια έχει ένα παιδί τόσο πιο πολλά ερεθίσματα έχει και για παιχνίδι και δημιουργία. Μήπως όμως τα σημερινά ηλεκτρονικά προγραμματισμένα παιχνίδια περιορίζουν το παιδί στις αντιδράσεις και την εκφραστικότητά του; Καθώς το παιδί απλά αντιδρά σε ένα σκηνοθετημένο σενάριο κατασκευασμένο από κάποιον άλλον. Το αποτέλεσμα είναι ότι σπάνια βρίσκονται τα παιδιά εντελώς ελεύθερα στο παιχνίδι κι έτσι δεν τους δίνεται η ευκαιρία να αναπτύξουν τη δημιουργικότητά τους στο μέγιστο βαθμό.

Όσοι είναι γονείς θα συμφωνήσουν στο ότι τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη τα ακριβά, εντυπωσιακά και περίπλοκα παιχνίδια. Πόσες φορές δεν βλέπουμε έκπληκτοι τα παιδάκια μας να ασχολούνται με τις ώρες και να βρίσκουν μαγικά και φοβερά ενδιαφέροντα, αντικείμενα που χρησιμοποιούμε στην κουζίνα μας, όπως ξύλινες κουτάλες, κατσαρολάκια ή πλαστικά μπωλ. Κάτι που θα έπρεπε να μας χαροποιεί ιδιαίτερα, ειδικά στις δύσκολες μέρες που ζούμε καθώς σημαίνει ότι είναι εύκολο και οικονομικά προσιτό για όλους τους γονείς να παρέχουν στο παιδί τους δημιουργικό κι εφευρετικό παιχνίδι συμβάλλοντας έτσι πολύ θετικά στην ολιστική εξέλιξη κι ανάπτυξη του παιδιού. Φυσικά χωρίς ενοχές και τύψεις ότι αδυνατούν να προσφέρουν τα καλύτερα στο παιδί τους. Γιατί τα καλύτερα τελικά είναι και τα πιο απλά!

flowmagazine.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin