Σεπτεμβρίου 21, 2018

Παιδική ηλικία

Συχνά τα παιδιά ξυπνούν τη νύχτα επειδή βλέπουν ένα άσχημο όνειρο που τους προκαλεί φόβο και αγωνία. Αυτό παρατηρείται μετά την ηλικία των 2 ετών.

Η συχνότητα των "κακών ονείρων¨αυξάνεται ως απακόλουθο του άγχους που βιώνει το παιδί για διάφορους λόγους. Κάποιες φορές λόγω της κούρασης που νιώθει έπειτα από έντονη δραστηριότητα κι άλλες, λόγω αλλαγής περιβάλλοντος.

Άλλοτε ξυπνά τρομαγμένο κι άλλοτε διηγείται το άσχημο όνειρο την επόμενη μέρα. Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, τα παιδιά δεν θέλουν να συζητήσουν για τον εφιάλτη τους μαζί σας , επειδή φοβούνται ακόμα και να το σκεφτούν. Προτιμούν λοιπόν, να έρχονται στο κρεβάτι τσας ή να κοιμούνται με τον ένα γονιό στο δωμάτιό τους. Αυτό φυσικά, δεν βοηθά καθόλου στη ριζική επίλυση του προβλήματος.

Οι γονείς έχετε τον κατάλληλο τρόπο να βοηθήσετε το παιδί ν' αντιμετωπίσει τα όνειρα που του προξενούν φόβο. Όταν τελικά το παιδί καταφέρνει ν' αντιμετωπίζει τις άσχημες στιγμές στα όνειρά του, σταδιακά γίνεται ικανό να χειρίζεται δυσκολίες στην καθημερινότητά του.

Τι μπορείτε να κάνετε

•Διατηρήστε τη ψυχραιμία σας, μην ανάψετε φώτα και μη φωνάξετε στο παιδί.

•Χαϊδέψτε το ήρεμα και στοργικά μέχρι να ηρεμήσει.

•Την άλλη μέρα συζητήστε μαζί του για το όνειρο αυτό, αν το επιθυμεί.

•Προτρέψτε το να σας περιγράψει τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στον ύπνο του, τονίζοντάς σας ποια του φαίνονται εχθρικά και ποια φιλικά.

•Προσπαθήστε να καταλάβετε που βρίσκεται η ρίζα του φόβου του. Μια ταινία που είδε στην τηλεόραση ή κάποιο αρνητικό περιστατικό που του συνέβη ή κάποια διένεξη μεταξύ σας κλπ.

•Απομυθοποιήστε μαζί το φόβο του ζητώντας του, για παράδειγμα, να ζωγραφίσει τοπρόσωπο που το τρόμαξε.

•Προτείνετε στο παιδί να τροποποιήσει το σχέδιό του, να αλλάξει δηλαδή το όνειρο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, παρεμβαίνοντας στο σχέδιό του ή φτιάχνοντας ένα καινούριο. Εξηγήστε του οτι το ίδιο μπορεί να κάνει και με όλα τα άσχημα όνειρά του.

•Μπορεί επίσης, να γίνει φίλος με τους "κακούς".

•Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να αντιμετωπίσει το φόβο του, όπως να καλέσει σε βοήθεια το σκύλο του ή τους γονείς ή κάποιο άλλο πρόσωπο που νιώθει κοντά του.

•Ξεκινώντας από αυτά τα παραδείγματα, το παιδί καταλαβαίνει οτι μπορεί ν' αγωνιστεί ενάντια στα πρόσωπα που το τρομάζουν. Να του θυμίζετε, οτι όταν κοιμάται, εκείνο είναι που διαθέτει όλη τη δύναμη, γιατί όλες οι περιπέτειες συμβαίνουν τελικά μόνο...στα όνειρά του!

 

•Αν δείτε οτι οι φόβοι του παιδιού επιμένουν, ζητήστε βοήθεια από ψυχολόγο.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 Η τηλεόραση μειώνει τον ύπνο των παιδιών σύμφωνα με νέα έρευνα που πραγματοποίησε το Γενικό Νοσοκομείο Παίδων της Μασαχουσέτης σε συνεργασία με την Σχολή Δημόσιας Υγείας του Harvard, τα παιδιά που παρακολουθούν πολλές ωρες τηλεόραση, κοιμούνται λιγότερο σε σχέση με άλλα παιδιά της ηλικίας τους, που βλέπουν τηλεόραση με μέτρο.

Πιο συγκεκριμένα κάθε επιπλέον ώρα που περνά ένα παιδί μπροστά στην οθόνη φαίνεται πώς του «στερεί» 7 λεπτά ύπνου την ημέρα. Και αν μάλιστα το παιδί έχει δική του τηλεόραση μέσα στο παιδικό δωμάτιο, τότε σύμφωνα με την έρευνα ο ύπνος του μειώνεται κατά 31 λεπτά την ημέρα! Επίσης, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα αγόρια παρακολουθούν περισσότερη τηλεόραση και συνεπώς κοιμούνται λιγότερο από τα κορίτσια.

Η ερευνά πραγματοποιήθηκε σε 1864 παιδιά, που γεννήθηκαν από το 1999 έως το 2003. Τα παιδιά παρακολουθούνταν από την ηλικία των 6 μηνών μέχρι να γίνουν 7 ετών και καταγράφονταν ο ετήσιος μέσος όρος των ωρών που κοιμούνταν και των ωρών που έβλεπαν τηλεόραση.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η υπερβολική παρακολούθηση τηλεόρασης σχετίζεται με προβλήματα ύπνου στα μικρά παιδιά. Ωστόσο, αυτή η νέα έρευνα έρχεται να συμπληρώσει με καινούργια στοιχεία τα έως τώρα δεδομένα και να χτυπήσει ένα ακόμα καμπανάκι στους γονείς, καθώς ο επαρκής και ήρεμος ύπνος είναι απαραίτητος για την ομαλή ανάπτυξη κάθε παιδιού.

http://www.ipareamas.gr

Παιδική ηλικία

Ο τραυλισμός είναι γνωστός από τα πολύ παλιά χρόνια. Είναι μια διαταραχή της φυσιολογικής ροής και του ρυθμού της ομιλίας, που δεν ανταποκρίνεται στην ηλικία του παιδιού.

Εμφανίζεται συνήθως μεταξύ 2-7 ετών, ηλικία ευαίσθητη, αφού σ’ αυτό το διάστημα το παιδί αναπτύσσει το λόγο του και ξεκινάει τα πρώτα του βήματα σε κέντρο προσχολικής εκπαίδευσης αλλά και τη φοίτησή του στο Δημοτικό.

Η δυσκολία εγκαθίσταται τη στιγμή που η σκέψη μετατρέπεται σε γλώσσα και εμφανίζεται περίπου στο 1% των παιδιών, κυρίως όμως στα αγόρια. Η αντιστοιχία είναι 3-4 αγόρια προς 1 κορίτσια.


Το παιδί που τραυλίζει εκφράζει τη δυσκολία του με μορφασμούς στο πρόσωπο, τικ ή άλλες κινήσεις, στα χέρια, στα κάτω άκρα, καθώς και με συναισθηματικές εκδηλώσεις, όπως κοκκίνισμα, δυσαρέσκεια κλπ. Όλα τα παιδιά δεν τραυλίζουν με τον ίδιο τρόπο και επηρεάζονται από τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Ανάμεσα στα 5 με 10 χρόνια ξεκαθαρίζει η εξέλιξη του τραυλισμού, δηλαδή ή παραμένει και είναι μικρού βαθμού στα δύο τρίτα των περιπτώσεων ή στις υπόλοιπες περιπτώσεις εξελίσσεται και αυξάνει σε συχνότητα και ένταση και σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις φθάνει μέχρι την ουσιαστική αλαλία. Γενικά ελαττώνεται όταν το παιδί διαβάζει με δυνατή φωνή, όμως ακόμη κι όταν δεν τραυλίζει, παρατηρούνται σχεδόν πάντα τα ίδια χαρακτηριστικά του τραυλισμού, όπως διαταραχή στο ρυθμό και στη μελωδία, μονότονη φωνή κ.α.

Συχνά, οι γονείς μας αναφέρουν ότι παρατήρησαν τα πρώτα συμπτώματα τραυλισμού έπειτα από ένα φόβο ή ένα τραυματικό βίωμα. Αργότερα, στην παιδική ηλικία ή την εφηβεία, μπορεί να παρουσιαστεί τραυλισμός κάποιες φορές αιφνίδια, ύστερα από ένα συναισθηματικό σοκ.

Τα παιδιά με τραυλισμό περιγράφονται ως εσωστρεφή και αγχώδη, παθητικά και υποταγμένα ή αντίθετα, επιθετικά και παρορμητικά. Οι αντιδράσεις τους εξαρτώνται από την ιδιοσυγκρασία τους και το περιβάλλον τους. Μερικά ευαίσθητα, παιδιά μικρής κυρίως ηλικίας, που ζουν σε περιβάλλον αγχώδες ή ταραγμένο, συνειδητοποιούν πολύ νωρίς το πρόβλημά τους, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν βίαιες αντιδράσεις. Συχνά παρουσιάζουν συναισθηματική ανωριμότητα, που εκφράζεται με υπερβολική προσκόλληση στη μητέρα ή με παράλογες απαιτήσεις. Αντίθετα, σ’ άλλες περιπτώσεις είναι πού συνετά και συγκεντρωμένα. Οι μητέρες βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Χαρακτηρίζονται ως αγχώδεις, υπερπροστατευτικές ή απόμακρες, ανασφαλείς και ανικανοποίητες, γεμάτες αντιφάσεις στη συμπεριφορά τους προς το παιδί.

Το παιδί τραυλίζει στις ακόλουθες περιπτώσεις: Όταν απευθύνεται σε πολλά άτομα, σε αγνώστους ή σε επισήμους, όταν είναι εκνευρισμένο, ανήσυχο, πολύ κουρασμένο ή όταν ετοιμάζει εκ των προτέρων αυτό που πρόκειται να πει κ.α.

Αν αναζητήσουμε τους αιτιολογικούς παράγοντες, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλοί, όπως η κληρονομικότητα (περίπου το ένα τρίτο των περιπτώσεων), οι διάφορες νευρολογικές διαταραχές ή οι διαταραχές της πλευρίωσης, της χωροχρονικής αντίληψης ή της ομιλίας κλπ. Σημαντικό επίσης ρόλο φαίνεται να παίζει και η στάση των γονιών στις φυσιολογικές δυσκολίες στη ροή του λόγου του μικρού παιδιού (2-4 ετών περίπου) όπου υπερβολικό άγχος και ανησυχία από την πλευρά τους μπορεί να ενισχύσει τα αισθήματα φόβου και να εγκαταστήσει μόνιμα ένα φυσιολογικό παροδικό «τραυλισμό».

Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο τραυλισμός είναι το αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Η θεραπευτική αγωγή πρέπει να στοχεύσει σ’ αυτούς τους παράγοντες, γιατί διαφορετικά ο τραυλισμός θα επανέλθει. Οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι, όσο πιο νωρίς γίνεται αντιληπτός ο τραυλισμός και ξεκινά η αντιμετώπισή του, τόσο πιο γρήγορα είναι τα αποτελέσματα. Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά μεταξύ 5- 7 ετών. Μετά τα 10 χρόνια και κατά τη διάρκεια της εφηβείας η θεραπεία γίνεται πιο δύσκολη. Απαιτείται λογοθεραπεία, η οποία θα στοχεύει στο συγχρονισμό και στη βελτίωση της ροής του λόγου και της αναπνοής. Η λογοθεραπεία θα είναι πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ψυχολογική στήριξη, η οποία θα έχει στόχο την εξωτερίκευση της επιθετικότητας του παιδιού που παραμένει σε λανθάνουσα μορφή. Επίσης, δίνεται έμφαση στην τροποποίηση της συμπεριφοράς του παιδιού και στη βελτίωση της αυτοεκτίμησής του. Η συνεργασία με την οικογένεια και το σχολείο είναι αναγκαία. Στους εφήβους ή τους ενηλίκους, οι ψυχολογικοί παράγοντες θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον τραυλισμό, ιδίως μεταξύ 14-20 ετών.

Προτείνουμε στους γονείς …

-Να ακούνε το παιδί τους προσεκτικά όταν μιλά.

-Να του μιλούν οι ίδιοι με αργό ρυθμό και με συχνές παύσεις.

-Να του δίνουν το χρόνο που χρειάζεται για να εκφραστεί, χωρίς να το διακόπτουν και χωρίς να το διορθώνουν.

-Να εντοπίσουν τις περιπτώσεις στις οποίες μιλά καλύτερα και να γίνεται προσπάθεια να επαναλαμβάνεται αυτό, ώστε να το ενθαρρύνουν.

-Να απευθύνονται άμεσα σε ειδικό για βοήθεια μόλις διαπιστώσουν ότι το παιδί παρουσιάζει στοιχεία τραυλισμού. Ο χρόνος είναι πολύτιμος.

-Να συνειδητοποιήσουν ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες επιδρούν σημαντικά στην ομιλία του παιδιού.

Παιδική ηλικία

Η ανησυχία για τη βία στο σχολείο δεν αφορά μόνο τους γονείς των παιδιών που πέφτουν θύματα εκφοβισμού,βίας ή αποκλεισμού, αλλά και τους γονείς των παιδιών που εκφοβίζουν. Πολλοί είναι οι λόγοι που ένας έφηβος οδηγείται σε αυτή τη συμπεριφορά. Πιθανόν από την οικογένειά του να λείπουν κάποια βασικά εξισορροπητικά στοιχεία. Για παράδειγμα αν ο ένας γονιός λείπει ή πέθανε, αν η οικογένεια περνά πολλές οικονομικές δυσκολίες, αν κάποιος είναι άρρωστος και το παιδί νιώθει τρομερή ανασφάλεια, είναι πολύ πιθανό στην εφηβεία κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες να εκφράσει τη δική ανασφάλεια και θλίψη με επιθετικότητα.

Η επιθετική συμπεριφορά αποτελεί την έκφραση της ανάγκης του εφήβου να επιβληθεί. Σε αυτή την ανεξέλεγκτη τάση του μπορεί να συμβάλλουν και άλλοι παράγοντες, όπως η συντροφιά παιδιών με παρόμοιες τάσεις, η πολύωρη ενασχόλησή του με βίαια παιχνίδια στον υπολογιστή ή στην κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών, η χαλαρή στάση των καθηγητών στο σχολείο κ.λπ.

Αν ένα παιδί με βίαιες τάσεις συγχρωτίζεται με παιδιά που παρουσιάζουν παρόμοια συμπεριφορά, δεν ασχολείται με θετικά στοιχεία, βρεθεί μάλιστα και σε ένα σχολείο όπου οι καθηγητές είναι απρόθυμοι ή δεν μπορούν να ασχοληθούν με το πρόβλημα της βίας, είναι πιθανό να συνεχίσει να φέρεται βίαια, αλλά και να περάσει λχ. από τις προσβλητικές φράσεις στις σπρωξιές κι αν δεν το σταματήσει ούτε τότε κάποιος δάσκαλος, να περάσει από τις σπρωξιές στις γροθιές κ.ο.κ.

Τα παιδιά με προβλήματα στη συμπεριφορά πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους και όχι να γίνονται «αποδιοπομπαίοι τράγοι». Αν οι γονείς και το σχολείο τα απομονώσουν ως «κακούργους», τα παιδιά αυτά θα γίνουν ακόμα πιο επιθετικά. Ίσως στο εξής να μην εκφράζουν την βιαιότητά τους μέσα στο προαύλιο, αλλά να τη μεταφέρουν στους δρόμους έξω από το σχολείο. Σε αυτές τις περιπτώσεις ναι μεν απαλλάσσεται από τη βία το σχολείο, αλλά έχει «δημιουργηθεί» ένα κοινωνικό πρόβλημα. Ο γονιός του συγκεκριμένου παιδιού που π.χ. αποβάλλεται, έχει πια να κάνει με ένα πιο επιθετικό και αρνητικό παιδί.

Αν το παιδί σας εκφοβίζει συμμαθητές του, θα σας πρότεινα τα εξής:

- Συζητείστε ανοικτά μαζί του για τα συναισθήματά του και πως διαχειρίζεται το θυμό του

- Μην αρχίσετε αμέσως τα κηρύγματα και τις τιμωρίες. Τα κηρύγματα δεν θα φέρουν αποτέλεσμα και η τιμωρία θα του «διδάξει» αυτό ακριβώς που θέλετε να σταματήσει: τη βία

- Διαβεβαιώστε το ότι το αγαπάτε, αλλά καταστήστε σαφές ότι δεν συμφωνείτε με τις πρακτικές του και ξεκαθαρίστε ότι θέλετε να τις σταματήσει

- Ακούστε το με προσοχή και μάθετε γιατί λειτουργεί με αυτό τον τρόπο

- Βελτιώστε την επικοινωνία σας μαζί του, π.χ. πηγαίνοντας με εκείνο σε ένα όμορφο περιβάλλον για συζήτηση, μιλώντας του τρυφερά, δείχνοντάς του την αγάπη σας

- Βοηθήστε το να μάθει να ελέγχει το θυμό του και να βρίσκει άλλους τρόπους επίλυσης συγκρούσεων.

- Απομακρύνετέ το με διακριτικό τρόπο από βίαιες ή αρνητικές συντροφιές

- Αν μπορείτε στρέψτε το σε συντροφιές με ενδιαφέροντα και όνειρα για τη ζωή

- Προτρέψτε το να ασχοληθεί με αθλήματα ή χόμπι

- Αν υπάρχουν ενδοοικογενειακά προβλήματα, φροντίστε να τα κρατάτε πια κάπως μακριά από το παιδί σας

Για να «μπει φρένο» στη βίαιη συμπεριφορά και στον εκφοβισμό θα πρέπει να συνεργαστούν πάντως όλοι οι ενήλικες που εμπλέκονται στη ζωή του παιδιού.

- Η συνεργασία με το σχολείο είναι απαραίτητη. Θα πρέπει να «βγάλει» την ταμπέλα που ίσως του είχε «κρεμάσει» λόγω της συμπεριφοράς του, ώστε το παιδί να μην μπαίνει στον πειρασμό να «αποδεικνύει» ότι πράγματι είναι επιθετικό.

- Οι καθηγητές πρέπει να του δώσουν ευκαιρίες να ενταχθεί στον κορμό των αποδεκτών παιδιών και να πάψουν έμμεσα να το απομονώνουν.

- Σε όλες αυτές τις προσπάθειες βοηθά η συνεπής τακτική του σχολείου να μην ενθαρρύνει έμμεσα τις βίαιες συμπεριφορές. Το σχολικό περιβάλλον πρέπει να δείχνει σε όλα τα παιδιά ότι είναι απαράδεκτες οι προσβολές και οι χειροδικίες.

- Θα βοηθήσει πολύ επίσης, ν' αναθέτουν στα παιδιά ομαδικές εργασίες στις οποίες κάθε μαθητής ή μαθήτρια μπορεί με τον τρόπο του να συμβάλει και να νιώθει χρήσιμος/η. Αυτό εξομαλύνει τις διαφορές και τονώνει το πνεύμα της συνεργασίας.

- Στις περιπτώσεις που οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν αρκούν για να ελέγξουν την αδικαιολόγητη επιθετικότητα, θα πρέπει να αναζητηθεί η βοήθεια του ειδικού.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Με ποιους άλλους τρόπους  μπορείτε να αποφύγετε την παχυσαρκία του παιδιού και  τι πρέπει να κάνετε μόλις αντιληφθείτε ότι το παιδί σας είναι υπέρβαρο

Πώς να αποφύγετε την παχυσαρκία του παιδιού

Το παιδί πρέπει να έχει καθορισμένο ωράριο φαγητού.

Να συνηθίσει να τρώει λαχανικά, φρούτα, όσπρια, ψάρια, κοτόπουλο, τροφές δηλαδή που και περιεκτικές σε θρεπτικά στοιχεία είναι και δεν περιέχουν πολλά λιπαρά και θερμίδες.

Να του δίνετε μικρές ποσότητες φαγητού και να αποφεύγετε τα γλυκά και τα αναψυκτικά.

Να επιλέγετε για το παιδί σας υγιεινά σνακ.

Να μη χρησιμοποιείτε τη διατροφή ως μέθοδο χαλάρωσης.

Να μην το δωροδοκείτε με γλυκά ή παγωτά προκειμένου να κάνει κάτι που θέλετε, να μην του παρέχετε δηλαδή τροφή ως υποκατάστατο της φροντίδας ή ως αμοιβή για την υπακοή του.

Να τρώτε μαζί του φροντίζοντας να δημιουργείτε θετικό κλίμα.

Να ενισχύετε τις κινητικές δραστηριότητες γιατί τα παιδιά χρειάζονται οπωσδήποτε 60 λεπτά άσκησης την ημέρα.

Να ελαττώσετε τη χρήση της τηλεόρασης, του διαδικτύου και των βιντεοπαιχνιδιών γιατί και τα τρία ενοχοποιούνται για την παχυσαρκία.

Να μην πιστεύετε σε διάφορες λαϊκές δοξασίες όπως "το πάχος θα γίνει ύψος", αφού η επιστήμη έχει αποδείξει ότι σπάνια ένα παιδί θα αδυνατίσει μόνο του.

Τι πρέπει να κάνετε μόλις αντιληφθείτε ότι το παιδί είναι υπέρβαρο

Να συμβουλευτείτε αρχικά τον παιδίατρο, ο οποίος θα σας παραπέμψει σε κάποιον ενδοκρινολόγο ειδικό για παιδιά. Αφού γίνουν κάποιες εξετάσεις με τη βοήθεια ειδικού διαιτολόγου θα σας προτείνουν ένα πρόγραμμα διατροφής κατάλληλο για το παιδί σας.

Θα πρέπει να δίνετε εσείς πρώτα το καλό παράδειγμα στο παιδί σας. Ο ρόλος σας είναι πολύ σημαντικός στην εφαρμογή, την απόκτηση αλλά και τη διατήρηση των νέων, σωστών διατροφικών συνηθειών.

Να το πείσετε ότι θέλετε να το βοηθήσετε.

Να μην του βάλετε την ταμπέλα του παχουλού ή του χοντρού παιδιού.

Να έχετε υπ’ όψιν σας ότι όσο μικρότερης ηλικίας είναι το παιδί τόσο ευκολότερη είναι η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας γιατί το παιδί περιμένει από εσάς να το καθοδηγήσετε.

Προσπαθήστε να οργανώσετε τις συνήθειες του παιδιού κρατώντας ένα ημερολόγιο διατροφής. Εκεί θα σημειώνετε πότε τρώει, ποια φαγητά προτιμά, αν καταφεύγει στην κουζίνα κάθε φορά που πιέζεται ή αισθάνεται δυσάρεστα ή αν τρώει όταν βλέπει τηλεόραση.

Να έχετε υπ’όψιν ότι κάθε αλλαγή στη διατροφή δεν πρέπει να γίνεται απότομα ούτε καταπιεστικά, με τιμωρίες και δωροδοκίες.

Να το πείσετε να αθλείται και εάν δε θέλει κάντε μαζί του μακρινούς περιπάτους.

Να το ενθαρρύνετε να αποκτήσει άλλες συνήθειες ή δραστηριότητες την ώρα που πεινά ή όταν νιώθει άγχος ή ανία- να αποφεύγει την καθιστική ζωή, όπως την τηλεόραση και τα πολύωρα παιχνίδια στον υπολογιστή.

Μην ενοχοποιείτε τη διατροφή.

Σε συνδυασμό με τη σωστή διατροφή, θεωρείται εξαιρετικά βοηθητική η ψυχολογική στήριξη του παιδιού προκειμένου να αποδεχτεί τον εαυτό του, να μάθει να εξωτερικεύει τα συναισθήματά του αλλά και να διαχειρίζεται τα πειράγματα των συμμαθητών του στο σχολείο.

Να είσαστε ιδιαίτερα προσεκτική και να μην χρησιμοποιείτε κάποιες από τις δραστικές δίαιτες για ενηλίκους που κυκλοφορούν γιατί είναι πιθανό να βλάψουν το παιδί που βρίσκεται στην ανάπτυξη.

http://www.akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Πόσο ελεύθερα είναι τα παιδιά στο παιχνίδι τους; Τους δίνουν τα σημερινά παιχνίδια την δυνατότητα να αναπτύξουν τις πνευματικές, σωματικές και καλλιτεχνικές δεξιότητες και ικανότητές τους;

Οι περισσότεροι από εμάς, ειδικά οι γονείς, κατανοούν και συμφωνούν στο ότι τα παιδιά μας σήμερα μεγαλώνουν σε έναν επικίνδυνο κι εχθρικό γι αυτά κόσμο. Στις μέρες μας ελάχιστα είναι τα παιδιά που έχουν την ελευθερία να παίξουν έξω στο δρόμο ή στη φύση, από φόβο μιας απαγωγής ή ατυχήματος λόγω αυξημένης κίνησης. Αντί γι’ αυτό, τα παιδιά μένουν μέσα στο σπίτι παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια ή παρακολουθώντας DVDs και τηλεόραση.

Η σπουδαιότητα του δημιουργικού παιχνιδιού για την ανάπτυξη κι εξέλιξη του παιδιού δεν γίνεται να υπερεκτιμηθεί. Πολύ συχνά δυστυχώς οι ενήλικες επιβλέπουν στενά το παιδικό παιχνίδι, επεμβαίνουν κι αλλάζουν τη δομή του, επιβάλλουν κανόνες και θέτουν στόχους. Υπάρχει και ή κατηγορία των γονιών που πιστεύουν ότι όσο πιο πολλά παιχνίδια έχει ένα παιδί τόσο πιο πολλά ερεθίσματα έχει και για παιχνίδι και δημιουργία. Μήπως όμως τα σημερινά ηλεκτρονικά προγραμματισμένα παιχνίδια περιορίζουν το παιδί στις αντιδράσεις και την εκφραστικότητά του; Καθώς το παιδί απλά αντιδρά σε ένα σκηνοθετημένο σενάριο κατασκευασμένο από κάποιον άλλον. Το αποτέλεσμα είναι ότι σπάνια βρίσκονται τα παιδιά εντελώς ελεύθερα στο παιχνίδι κι έτσι δεν τους δίνεται η ευκαιρία να αναπτύξουν τη δημιουργικότητά τους στο μέγιστο βαθμό.

Όσοι είναι γονείς θα συμφωνήσουν στο ότι τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη τα ακριβά, εντυπωσιακά και περίπλοκα παιχνίδια. Πόσες φορές δεν βλέπουμε έκπληκτοι τα παιδάκια μας να ασχολούνται με τις ώρες και να βρίσκουν μαγικά και φοβερά ενδιαφέροντα, αντικείμενα που χρησιμοποιούμε στην κουζίνα μας, όπως ξύλινες κουτάλες, κατσαρολάκια ή πλαστικά μπωλ. Κάτι που θα έπρεπε να μας χαροποιεί ιδιαίτερα, ειδικά στις δύσκολες μέρες που ζούμε καθώς σημαίνει ότι είναι εύκολο και οικονομικά προσιτό για όλους τους γονείς να παρέχουν στο παιδί τους δημιουργικό κι εφευρετικό παιχνίδι συμβάλλοντας έτσι πολύ θετικά στην ολιστική εξέλιξη κι ανάπτυξη του παιδιού. Φυσικά χωρίς ενοχές και τύψεις ότι αδυνατούν να προσφέρουν τα καλύτερα στο παιδί τους. Γιατί τα καλύτερα τελικά είναι και τα πιο απλά!

flowmagazine.gr

Παιδική ηλικία

Μπορεί να βελτιωθεί η συμπεριφορά ενός παιδιού δίχως φωνές και γκρίνιες; Η ψυχολόγος και οικογενειακή σύμβουλος Noël Janis-Norton, στο βιβλίο της «Calmer, Easier, Happier Parenting, The Revolutionary Programme That Transforms Family Life» μας αποκαλύπτει 7 απλούς τρόπους πειθαρχίας που υπόσχονται να φέρουν την πολυπόθητη γαλήνη στο σπίτι μας. 


1. Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους 
Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Αντί λοιπόν να λέτε «υπέροχα», «άψογα», «θαυμάσια», επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό». Το κλειδί, κατά την Janis-Norton είναι να παρατηρείτε, να περιγράφετε με ακρίβεια και να μην χρησιμοποιείτε υπερθετικούς βαθμούς. 

2. Προτιμήστε να επαινείτε το παιδί όταν συμπεριφέρεται καλά 
 Για να αντιμετωπίσετε μια ενοχλητική συμπεριφορά του παιδιού (π.χ. ότι μιλάει απότομα, τρώει τα νύχια του, σας διακόπτει όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, ζητάει διαρκώς κάτι, δεν διαβάζει) προτιμήστε να δώσετε έμφαση στις περιπτώσεις που δεν το κάνει αυτό. Μπορείτε μάλιστα να χρησιμοποιείτε τον συγκεκριμένο έπαινο για να του τις επισημαίνετε μια θετική του συμπεριφορά. Για παράδειγμα μπορείτε να του πείτε «χαίρομαι που δε με διέκοψες και έκανες μόνο σου τα μαθήματα. Μπράβο σου». 

3. Αφιερώστε σε κάθε παιδί «το δικό του» χρόνο 
Κάθε ένας από τους γονείς πρέπει να αφιερώνει σε κάθε ένα από τα παιδιά λίγο αποκλειστικό χρόνο, που θα περνάνε κάνοντας οι δυο τους κάποιες δραστηριότητες. Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι καθημερινός και να διαρκεί τουλάχιστον 10 λεπτά σε κάτι που αρέσει και στους δύο. 

4. Ακούστε το παιδί 
Για να λύσετε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ακούσετε τι έχει να πει το παιδί, και αναλόγως να προσαρμόζετε την απάντησή σας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ξεπερνούν πιο εύκολα και πιο γρήγορα τον θυμό ή τα αρνητικά συναισθήματά τους, ενώ έχουν και την ευκαιρία να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους, να τα νιώσουν πλήρως και μετά να τα ξεπεράσουν και να ηρεμήσουν. Μπορείτε να βρείτε μια γλώσσα επικοινωνίας, μέσα από την οποία θα συνεννοείστε και θα του δίνετε μαθήματα ζωής.  Για να ακούσετε το παιδί, βάλτε στην άκρη τα δικά σας συναισθήματα, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε, συγκεντρωθείτε σε ό,τι σας λέει κοιτάζοντάς το στα μάτια και αναλογισθείτε πως μπορεί να νιώθει το παιδί. 

5. Προετοιμαστείτε για τις αρνητικές συμπεριφορές 
Αυτή είναι μια πανίσχυρη τεχνική για να εξασφαλίσετε ότι το παιδί θα ακολουθεί τους κανόνες του σπιτιού. Πρέπει να την εφαρμόσετε πριν συμβεί η αρνητική συμπεριφορά και οπωσδήποτε όχι εν ώρα αψιμαχίας ή όταν βιάζεστε. 
Πως θα την εφαρμόσετε   
Διαλέξτε μια ουδέτερη στιγμή που θα έχετε άφθονο χρόνο στη διάθεσή σας. Καθίστε κάτω με το παιδί και θέστε του μερικά βασικά ερωτήματα (για κάθε ερώτημα και απάντηση, να αφιερώνετε έως 60 δευτερόλεπτα). Κάθε ερώτηση πρέπει να είναι λεπτομερής και να μην απαντιέται με «ναι» ή «όχι», αλλά να έχει συγκεκριμένη απάντηση. Επιπλέον, επειδή το παιδί ξέρει τις απαντήσεις, εσείς δεν πρέπει να του τις πείτε, αλλά να περιμένετε να τις πει μόνο του. Για παράδειγμα πείτε του: «Όταν γυρνάμε από το κολυμβητήριο, τι είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε; Που θα βάλουμε την τσάντα; Που θα βάλουμε τα παπούτσια; Τι θα κάνουμε τα λερωμένα ρούχα;». Όσο πιο λεπτομερής είναι κάθε απάντηση του παιδιού, τόσο περισσότερο εντυπώνεται στη μνήμη του. 

6. Απομακρύνετε ό,τι αποσπά την προσοχή του από αυτό που πρέπει να κάνει
Αν για παράδειγμα τα παιδιά σας καθυστερούν το πρωί να ετοιμαστούν για το σχολείο, βάλτε τα ρούχα τους σε ξεχωριστά δωμάτια ώστε να μην συναντηθούν πριν ντυθούν. 

7. Μην ζητάτε ποτέ δεύτερη φορά το ίδιο πράγμα 
Για να κάνει το παιδί ό,τι ζητάτε , χωρίς να χρειαστεί να επαναλαμβάνεστε εφαρμόστε την απλή μέθοδο που ακολουθεί: 
1. Πηγαίνετε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το παιδί, σταθείτε δίπλα του και κοιτάξτε το. 
2. Περιμένετε να γυρίσει να σας κοιτάξει και αυτό – αλλά να κοιτάει μόνο εσάς και πουθενά αλλού. 3. Πείτε στο παιδί τι θέλετε να κάνει – αργά, με απλά λόγια, με σαφήνεια και μόνο μία φορά. 
4. Ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει ό,τι του είπατε, λέγοντας «Πες μου σε παρακαλώ τι πρέπει να κάνεις» (μόλις το παιδί αρχίσει να το λέει, έχει αρχίσει να γίνεται δική του απόφαση και ευθύνη). 
5. Περιμένετε στη θέση σας να κάνει το παιδί ό,τι του ζητήσατε – και κάθε τι σωστό που κάνει, να το επαινείτε συγκεκριμένα και συγκρατημένα.

http://www.imommy.gr/

Παιδική ηλικία

Γράφει η Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος-συγγραφέας κι επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr

Πολύ συχνά οι γονείς ζητούν βοήθεια για θέματα που σχετίζονται με κάποιες δυσκολίες, τις οποίες αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους κατά τη σχολική φοίτηση. Αρκετοί από αυτούς νομίζουν ότι τα παιδιά τους είναι τεμπέλικα ή αδιάφορα και τα αποκαλούν με ευκολία «κακούς μαθητές», ενώ στην πραγματικότητα αυτά παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες στην ανάγνωση, την αριθμητική ή τη γραφή.

Είναι ευνόητο ότι κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό και τις δικές του επιδόσεις. Mερικά παιδιά όμως, ενώ διαθέτουν φυσιολογική νοητική ικανότητα και δεν αντιμετωπίζουν κάποιο οργανικό πρόβλημα, παρουσιάζουν μια ανεξήγητη κατά τους γονείς τους δυσκολία σε επιμέρους τομείς της σχολικής τους φοίτησης, για παράδειγμα, στην ευχέρεια της ανάγνωσης, την ορθογραφία, τη γραπτή έκφραση, στις μαθηματικές πράξεις. Αυτά τα παιδιά παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες. Είναι ένας γενικευμένος όρος που περιγράφει μια ομάδα δυσκολιών, που μειώνουν την ικανότητα ενός παιδιού να μάθει. Οι ορισμοί που έχουν κατά καιρούς δοθεί είναι διαφορετικοί μεταξύ τους.

Ποιες είναι οι μαθησιακές δυσκολίες
Σύμφωνα με το ICD-10 6 (διαγνωστικό εγχειρίδιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας):

•Ειδική διαταραχή της ανάγνωσης (δυσλεξία)

•Ειδική διαταραχή της ορθογραφίας

•Ειδική διαταραχή στις μαθηματικές ικανότητες

•Μεικτή διαταραχή σχολικών ικανοτήτων
Χαρακτηριστικά των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες

•Aνώριμη συμπεριφορά.

•Eίναι παρορμητικά και υπερκινητικά.

•Έχουν περιορισμένη συγκέντρωση και προσοχή, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουν το μάθημα που διαβάζουν

•Να το ξεχνούν εύκολα.

•Παρανοούν προφορικές οδηγίες.

•Έχουν δυσκολία στην οργάνωση.

•Δυσκολεύονται να αρχίσουν και να ολοκληρώσουν μια εργασία.

•Διστάζουν όταν μιλούν και έχουν αδυναμία στην προφορική έκφραση.

•Παρουσιάζουν κακό συντονισμό κινήσεων, ενώ ο ρυθμός εκτέλεσης μιας εργασίας είναι αργός.

•H διάθεσή τους παρουσιάζει απότομες εναλλαγές, θυμώνουν, απογοητεύονται και παραιτούνται εύκολα, ενώ δεν είναι σπάνιες οι εκρήξεις θυμού.

•Στην ανάγνωση μπερδεύουν, παραλείπουν, αντικαθιστούν, προσθέτουν ή αντιστρέφουν γράμματα ή συλλαβές, διαβάζουν αργά ή συλλαβιστά, χωρίς ροή και δεν καταλαβαίνουν επαρκώς το κείμενο. Η διαταραχή στην ανάγνωση είναι και η πιο συνηθισμένη δυσκολία και συναντάται στο 70-80% των παιδιών με διαταραχές στη μάθηση.

•Στο γραπτό λόγο τα παιδιά αντιστρέφουν ή παραλείπουν γράμματα ή ολόκληρη λέξη, χρησιμοποιούν κάποια γράμματα με λανθασμένη σειρά, έχουν δυσκολία στη διατύπωση των σκέψεών τους γραπτά, κάνουν συχνές επαναλήψεις λέξεων, αντικαταστάσεις ή αντιμεταθέσεις ή προσθήκες φθόγγων ή συλλαβών.

•Δείχνουν ότι αγνοούν βασικούς κανόνες γραμματικής, δυσκολεύονται να αντιγράψουν κυρίως από τον πίνακα, κολλάνε τα γράμματα, ξεκινούν την πρόταση με μικρά γράμματα ή ανακατεύουν μικρά και κεφαλαία κ.ά.

•Στα μαθηματικά δυσκολεύονται στην αντίληψη βασικών κανόνων, αλλά και στο συνδυασμό αριθμού με σύμβολο –π.χ., πρόσθεση, αφαίρεση–, στην ποσότητα, στις έννοιες χρόνου, στην οργάνωση των αριθμών. Αυτή η δυσκολία αφορά το 1% έως 6% των μαθητών.

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας κ. Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει: 

Το παιδί σας είναι ιδιαίτερα ντροπαλό σε σημείο που όχι μόνο κάνει με δυσκολία φίλους αλλά δεν τολμά να πει μάθημα στο σχολείο ενώ το ξέρει! Αναρωτιέστε τι πρέπει να κάνετε και τι να αποφεύγετε; Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" και "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά" κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Χαρακτηριστικά των ντροπαλών παιδιών

Τα ντροπαλά παιδιά προσπαθούν να περάσουν απαρατήρητα.

Παρουσιάζουν έντονη ευαισθησία σε ενδεχόμενο απόρριψής τους, ενώ έχουν ζωηρό ενδιαφέρον σχετικά με την εκτίμηση των άλλων.

Συχνά δυσκολεύονται να προσεγγίσουν τους συνομηλίκους ή να συμμετέχουν σε ομαδικές δραστηριότητες, ενώ κατά βάθος το θέλουν.

Όταν πηγαίνουν στο σχολείο, ενώ ξέρουν το μάθημά τους, είναι πιθανό να μη σηκώσουν το χέρι ή να μην απαντούν σε ερωτήσεις του δασκάλου ή η φωνή τους να είναι διστακτική και χαμηλή.

Τι πρέπει να κάνετε

Η ντροπαλότητα μπορεί να ξεπεραστεί εάν κι εσείς η ίδια βοηθήσετε το παιδί. Εάν όμως είσαστε ντροπαλή στις καθημερινές σας επαφές είναι βέβαιο ότι αποτελείτε πρότυπο συνεσταλμένης συμπεριφοράς. Να μην ξεχνάτε ότι το παιδί σας έχει στραμμένη την προσοχή του πάνω σας.

Παίρνει θετικά μηνύματα όταν σας βλέπει να είσαστε ομιλητική, να συμμετέχετε σε διάφορες δραστηριότητες, να ανταποκρίνεστε με χαρά σε χαιρετισμούς, να μιλάτε για τους φίλους σας και να απολαμβάνετε την παρέα τους.

Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί είναι ντροπαλό και συνεσταλμένο, π.χ. όταν βρίσκεται με συνομήλικα παιδιά ή πρόκειται να συμμετάσχει σε ομαδική δραστηριότητα, όταν πρέπει να διεκδικήσει κάτι ή συναντά άτομα που δε γνωρίζει. Αυτό θα σας βοηθήσει για να καταστρώνετε πρόγραμμα ενίσχυσης του παιδιού.

Διδάξτε από νωρίς στο παιδί κοινωνικές δεξιότητες.

Δώστε έμφαση στη δημιουργική επίλυση μικρών καθημερινών προβλημάτων.

Βοηθήστε το να προσδιορίσει τα ταλέντα του και τα δυνατά του σημεία ώστε να νιώσει ιδιαίτερο.

Πολλές φορές το παιδί θέλει να πάρει πρωτοβουλία, όμως νιώθει ανασφάλεια μην τυχόν κάνει κάποιο λάθος. Χρειάζεται λοιπόν να του δείχνετε εμπιστοσύνη, να το επιβεβαιώνετε και να το αποδέχεστε.

Ένας τρόπος για να το βοηθήσετε να πάρει θάρρος είναι να παίζετε μαζί του παιχνίδια με ρόλους, φτιάχνοντας υποθετικές καταστάσεις, όπου το παιδί θα πρέπει να πάρει κάποια δυναμική θέση.

Καλό είναι να καλείτε συχνά κάποιο φίλο στο σπίτι σας και να οργανώνετε τον τρόπο που θα περάσουν την ώρα τους, τουλάχιστον στην αρχή.

Να του δίνετε ευκαιρίες και δυνατότητες να αναπτύξει κάποιο χόμπι ή να το προτρέπετε σε κάποια αθλητική δραστηριότητα.

Παροτρύνετέ το να κάνει μικρά βήματα που σταδιακά θα ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή του και θα του δώσουν τη βεβαιότητα ότι είναι ικανό να τα βγάλει πέρα με αρκετά πράγματα.

Τι πρέπει να αποφεύγετε

Τις υπερβολικές απαιτήσεις από το παιδί.

Τις πιέσεις να κάνει πράγματα που αδυνατεί.

Να το φέρνετε σε δύσκολη θέση όταν είναι μπροστά κι άλλοι.

Να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά ή με εσάς.

Να είσαστε υπερβολική χρησιμοποιώντας φράσεις όπως "επιτέλους σε είδα να παίζεις κι εσύ!" ή "πώς το έπαθες κι άνοιξες το στόμα σου!".

http://www.news.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin