Νοεμβρίου 24, 2017

Παιδική ηλικία

Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο-Παιδοψυχολόγο-Συγγραφέα & κι επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή και με  ποιον τρόπο μπορείτε να του αποκαλύψετε την αλήθεια 

Από νωρίς οι θετοί γονείς αντιμετωπίζουν το δίλημμα σχετικά με το αν θα πρέπει να αποκαλύψουν την αλήθεια στο θετό παιδί τους, με ποιον τρόπο και πότε. Πολλοί αμφιταλατεύονται. Σκέφτονται με πόση χαρά απέκτησαν το παιδάκι τους και το ενέταξαν στην οικογένειά τους. Έχουν δημιουργήσει μια στενή σχέση μαζί του, έχουν ξεχάσει την υιοθεσία, αλλά αυτή έρχεται ξανά στην επιφάνεια. Aν ήταν εύκολο να εξασφαλιστεί η άγνοια του παιδιού στο θέμα αυτό, πολλοί θα επέλεγαν να μην το ενημερώσουν ποτέ. Έχω συναντήσει θετούς γονείς που έχουν αλλάξει γειτονιά, περιοχή, ακόμα και πόλη, γιατί έτσι πίστευαν ότι θα διαφυλάξουν το μυστικό της οικογένειάς τους.

Φανταστείτε, όμως, πόσο αυτό επηρεάζει τη ζωή της οικογένειας και του παιδιού. Ο φόβος, η ανασφάλεια και η αγωνία κυριαρχούν στη σχέση με το παιδί και δεν επιτρέπουν στους γονείς να είναι ελεύθεροι στην έκφραση των συναισθημάτων τους, διότι τελούν υπό διωγμό και νιώθουν ότι είναι γονείς ευκαιριακοί που κάποια στιγμή ίσως χάσουν το παιδί τους. Αυτή η τακτική είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στη σχέση τους μαζί του.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι είναι υποχρέωση των θετών γονιών να ενημερώσουν το παιδί τους για την ιστορία της γέννησής του, όσο δυσάρεστη κι αν είναι αυτή. Oι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι η αποκάλυψη αυτή είναι απαραίτητη για το καλό του παιδιού. Εξάλλου, το παιδί συχνά πληροφορείται την αλήθεια από άτομο του περιβάλλοντός του και μπορεί ανά πάσα στιγμή να διαπιστώσει με ένα απλό DNA τεστ ότι οι γονείς του του έλεγαν επί χρόνια ψέματα• αυτό θα το πληγώσει ανεπανόρθωτα.

Η ενημέρωσή του είναι προτιμότερο να γίνεται σε μικρή ηλικία, με απλό και ήρεμο τρόπο, προσαρμοσμένο στην ωριμότητα του κάθε παιδιού και στις ψυχικές του ανάγκες. Eάν το παιδί μεγαλώνει γνωρίζοντας για την ιστορία της υιοθεσίας του, καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, εξοικειώνεται ομαλά με το ζήτημα. Παράλληλα, τολμά σταδιακά να θέτει και άλλα ερωτήματα στους γονείς του. Aν οι θετοί γονείς απαντούν κάθε φορά, έχοντας ως οδηγό το βαθμό της περιέργειας αλλά και την ωριμότητά του, η συνειδητοποίηση της υιοθεσίας από το παιδί δεν γίνεται τραυματικά. Το παιδί, κάνοντας διάφορες συζητήσεις με τους γονείς του, θα έχει τη δυνατότητα να ενσωματώνεται στην οικογένεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του. Η ιστορία της γέννησής του δεν του αποκαλύπτεται απότομα και κάτω από τραυματικές συνθήκες.

Aν το παιδί ενημερωθεί μετά τα 10 χρόνια του είναι πολύ πιθανό να αντιδράσει, καθώς βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, κατά τη διάρκεια της οποίας προσπαθεί να αποκτήσει την ατομικότητα και την προσωπική του ταυτότητα. Ένα άλλο θέμα που φοβούνται οι γονείς είναι η στιγμή που το παιδί θα αναζητήσει τις ρίζες του, θέλοντας να μάθει ποιοι είναι οι βιολογικοί του γονείς, γιατί το άφησαν, με τι ασχολούνται, αν έχει άλλα αδέλφια… Tι θα του απαντήσουν; Συχνά και οι ίδιοι οι θετοί γονείς αγνοούν τις αιτίες που έχουν συντελέσει στον αποχωρισμό του παιδιού από τους γεννήτορές του και έχουν ελάχιστη πληροφόρηση γι’ αυτούς. Mερικά παιδιά υποφέρουν όταν δεν γνωρίζουν τις ρίζες τους.

Το κενό της άγνοιας προκαλεί σε αυτά μια επώδυνη περιέργεια και δίνεται έτσι αφορμή για την ενεργοποίηση του οικογενειακού μύθου.

akappatou.gr

  

 
 
 
 

 
 

 

Παιδική ηλικία

Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα

 Η αποδοχή της Διαφορετικότητας, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αξίες που περιβάλλουν την Αειφορία, καθώς μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων και των λαών.

Μόνο εφ’ όσον αυτή διασφαλιστεί, μπορούν οι άνθρωποι να αρχίσουν να συνεργάζονται, ώστε τα προβλήματα του κόσμου να λυθούν. Αντίθετα, όσο η καχυποψία και ο ρατσισμός ορθώνουν ανάμεσά τους εμπόδια, η συνεργασία δεν μπορεί ποτέ να είναι συλλογική και γι’αυτό αποδοτική.

Μια φορά κι έναν καιρό, εδώ και πολλά χρόνια, υπήρχε το Βασίλειο των Χρωμάτων όπου ζούσαν εφτά ιππότες: ο Κόκκινος, ο Πορτοκαλής, ο Κίτρινος, ο Πράσινος, ο Μπλε, ο Λουλακής και ο Βιολετής. Όλοι ήταν γενναίοι και τολμηροί, κι ένιωθαν πολύ περήφανοι για το χρώμα τους.

Ο Κόκκινος Ιππότης έλεγε με μεγάλη ικανοποίηση:
-Το χρώμα μου είναι το ομορφότερο. Κοιτάξτε τη φωτιά, τα κεράσια και τις φράουλες, κι εκείνα τα κόκκινα τριαντάφυλλα που μοιάζουν με ζωντανές φλόγες. Η ζωή είναι κόκκινη, όπως τα χείλη που θέλεις να φιλήσεις!

Ο Πορτοκαλής ιππότης πάντα του απαντούσε:
– Ναι, αλλά το κόκκινο είναι επίσης το χρώμα του αίματος, του πολέμου. Ενώ το δικό μου είναι το χρώμα που έχουν τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια, τα σύννεφα όταν δύει ο ήλιος και ο αέρας είναι ακόμα ζεστός. Είναι ένα γλυκό χρώμα, κι απ’ ό,τι φαίνεται, μοσχοβολάει κιόλας.

Τότε πεταγόταν και ο Κίτρινος Ιππότης:
– Πόσο λάθος κάνετε! Εγώ είμαι ο πιο όμορφος: ρίξτε μια ματιά στον ήλιο, στα λεμόνια, στο μέλι και στα χιλιάδες λουλούδια του αγρού. Ακόμα και τα φύλλα των δέντρων γίνονται κίτρινα το φθινόπωρο, λες και ζηλεύουν τα λουλούδια.

Αμέσως, ο Πράσινος Ιππότης ξεσπούσε σε γέλια:
– Ναι, σιγά! Τα φύλλα κιτρινίζουν το φθινόπωρο γιατί είναι ετοιμοθάνατα. Όταν τα φυτά και τα δέντρα είναι δυνατά και νέα, έχουν καταπράσινα φύλλα. Για κοιτάξτε τα βουνά, τα λιβάδια και τα δάση. Ο κόσμος είναι πράσινος όταν είναι ζωντανός.

Όμως, ο Μπλε Ιππότης έβαζε τις φωνές:
– Τι ανοησίες είναι αυτές που ακούω; Αν ο κόσμος έχει ένα χρώμα που ν’ αξίζει, αυτό είναι το μπλε. Κοιτάξτε την απέραντη θάλασσα, τις λίμνες και τα ποτάμια. Και ο ουρανός; Ένας τεράστιος μπλε θόλος, μια ατέλειωτη έκταση από μπλε χρώμα. Θαλασσί για το νερό και γαλάζιο για τον ουρανό.

Ο Λουλακής Ιππότης, που έμενε όλη αυτή την ώρα σιωπηλός, έλεγε με ξιπασιά:
– Όμως, τι χρώμα έχουν τα βουνά όταν τα βλέπουμε από μακριά το δειλινό, όταν ο ήλιος βασιλεύει; Λουλακί. Όπως το κρασί και τα ώριμα σταφύλια. Ή σαν τα δαμάσκηνα, τα μούρα και τα σύκα, που είναι πιο γλυκά κι απ’το μέλι. Το λουλακί είναι χρώμα σοβαρό, επιβλητικό, μεγαλοπρεπές.

Και τελευταίος έλεγε ο Βιολετής Ιππότης:
– Για να δούμε, ποιο είναι το πιο μυρωδάτο και πιο λεπτεπίλεπτο λουλούδι του δάσους; Φυσικά η βιολέτα. Και τι χρώμα έχουν πολλές πολύτιμες πέτρες που κρύβονται στην καρδιά της γης; Το βιολετί είναι ένα χρώμα γεμάτο συναίσθημα, πάθος. Είναι ο ουρανός την ώρα του δειλινού, ο βελούδινος ήχος που βγάζουν τα βιολιά. Και το όνομα της βιολέτας είναι από μόνο του σκέτο ποίημα.

Όλοι τους, λοιπόν, περνούσαν ώρες ολόκληρες μπροστά στον καθρέφτη, καμαρώνοντας τα χρωματιστά είδωλά τους. Γιατί ο καθένας πίστευε ότι είναι ο καλύτερος και μόνο στους άλλους έβλεπε μειονεκτήματα.

Μια μέρα, ο Ασπρόμαυρος Βασιλιάς που, μαζί με την Τριανταφυλλιά Βασίλισσα ήταν οι κύριοι των Εφτά Ιπποτών, τους φώναξε και τους είπε:
– Αγαπημένοι και γενναίοι Ιππότες των Χρωμάτων, έχω αρχίσει να κουράζομαι με τους καβγάδες και τη ματαιοδοξία σας. Εγώ, ο Ασπρόμαυρος Βασιλιάς, σας διατάζω και σας υποχρεώνω να είστε μονιασμένοι από ‘δώ και πέρα και να μην ξανατσακωθείτε για τις διαφορές σας. Είναι αλήθεια ότι είμαστε διαφορετικοί, αλλά δεν θα ήταν πολύ βαρετό αν ήμασταν όλοι ίδιοι;

Και συνέχισε:
– Προσέξτε καλά: σύντομα θα παντρευτεί η κόρη μου, η Τριανταφυλλιά – Λευκή Πριγκήπισσα, και θέλω να διακοσμήσω το παλάτι μου με το πιο ωραίο στολίδι που υπήρξε ποτέ. Το αφήνω στα χέρια σας, Ιππότες των Χρωμάτων.

Ο καθένας απ’ τους ιππότες άρχισε να σκέφτεται πώς θα ευχαριστούσε τον βασιλιά και σχεδίαζε να διακοσμήσει το παλάτι με μια μεγάλη αψίδα του δικού του χρώματος. Την παραμονή του γάμου, μαζεύτηκαν όλοι μαζί και καθώς ο καθένας ανέλυε την ιδέα του, άρχισε ο ίδιος βαρετός καβγάς.

Τότε ο Ασπρόμαυρος Βασιλιάς βγήκε απ’ το δωμάτιό του και είπε στους υπηρέτες του:

– Πιάστε αυτούς τους ξιπασμένους ιππότες και διώξτε τους μακριά! Δεν θέλω να τους ξαναδώ ποτέ πια στα μάτια μου!

Οι υπηρέτες υπάκουσαν στις διαταγές του βασιλιά και έπιασαν τους εφτά Ιππότες των Χρωμάτων, τους έδεσαν όλους μαζί και τους έστειλαν πέρα από τα σύννεφα.

Και τότε, έγινε το θαύμα! Συνέβη κάτι που κανείς δεν είχε φανταστεί. Εκεί, πέρα απ’ τα σύννεφα, δημιούργησαν την πιο όμορφη και εντυπωσιακή αψίδα που είχε δει ποτέ κανείς: το Ουράνιο Τόξο. Οι Ιππότες είχαν κρατήσει ο καθένας το χρώμα του, αλλά ήταν και τα εφτά χρώματα ενωμένα όλα μαζί. Σ’ όλη τη χώρα, οι άνθρωποι έστρεψαν γοητευμένοι τα μάτια τους προς τον ουρανό:

– Τι πολύχρωμη αψίδα! Πόσα διαφορετικά χρώματα, και τι ωραία που είναι όλα μαζί!
Είναι εκπληκτικό!

Πηγή: Ποχόλ Πόνς Ε. & Γκονθάλεθ Ι.Λ., (2003), (μτφρ. Βερίνα Χωρεάνθη), Μάθετε στα παιδιά σας 20 αξίες της ζωής, Άγκυρα,

Δείτε το βίντεο της Όλγας Στεφανοπούλου!

Παιδική ηλικία

Αυτοεκτίμηση είναι ο τρόπος που κάθε παιδί αντιλαμβάνεται, αξιολογεί και εκτιμά τον εαυτό του. Επίσης, ο βαθμός που αισθάνεται αποδεκτό και εκτιμάται από τους ενηλίκους εκείνους που παίζουν σπουδαίο ρόλο στη ζωή του. Συγκεκριμένα, στη ζωή του παιδιού κυριαρχούν κάποιοι άνθρωποι που είναι πολύ σημαντικοί, όπως η μητέρα του, ο πατέρας του, τα αδέλφια του, οι γιαγιάδες και οι παππούδες του, οι δάσκαλοί του κ.λπ. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μεγάλη επίδραση στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησής του. Η αυτοεκτίμηση είναι μια διαδικασία που μπορεί να αλλάξει μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Αναπτύσσεται από την παιδική ηλικία και συνεχίζεται μέχρι την ενήλικη ζωή.

H αυτοεκτίμηση αποτελεί τη βάση για τη συναισθηματική και ψυχική ανάπτυξη του παιδιού. Είναι το διαβατήριο για την επιτυχία στην ενήλικη ζωή του, αλλά και η πανοπλία του απέναντι στις προκλήσεις του κόσμου. Τα παιδιά που γνωρίζουν τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες τους φαίνεται να έχουν έναν ευκολότερο χειρισμό των συγκρούσεων και αντιστέκονται καλύτερα στις πιέσεις. Κάποια παιδιά φαίνεται ότι διαθέτουν περισσότερη αυτοεκτίμηση από ό,τι άλλα.

Πώς αναπτύσσεται

Τα παιδιά θα νιώσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πίστη στη ζωή μόνο αν βιώσουν τη χαρά της επιτυχίας μιας προσπάθειάς τους. Από τη στιγμή της γέννησης, μαθαίνουν ότι με τα κατορθώματά τους κερδίζουν το χαμόγελο, την αποδοχή και την αγάπη των γονιών τους. H ενθάρρυνση των γονιών είναι σημαντική, για να προχωρήσουν στην ανίχνευση του περιβάλλοντος.

Έχουν ανάγκη από το «μπράβο», την προτροπή, τον έπαινο. Mε αυτό τον τρόπο τούς δείχνουμε την αγάπη, την προσοχή και την εκτίμησή μας και τα βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Έστω κι αν δεν πετυχαίνουν πάντα τους στόχους τους, μπορούμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια που κατέβαλαν και να τους πούμε πως την επόμενη φορά, με λίγη προσοχή, θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Σ’ αυτό το σημείο, να υπογραμμίσουμε ότι εκείνοι που πρέπει καταρχήν να συμφιλιωθούν με τις αποτυχίες των παιδιών είναι οι γονείς. Πρέπει να τις αντιμετωπίσουν ως κάτι φυσικό και παροδικό, βοηθώντας τα παιδιά να αποκτήσουν περισσότερο θάρρος και αποφεύγοντας την τέλειομανία, που μπορεί να τα αγχώνει. Eξάλλου, όπως και οι ενήλικοι, έτσι και τα παιδιά σε κάποια πράγματα νιώθουν σιγουριά ενώ σε κάποια άλλα, όχι. Να διαχωρίσουμε ότι είναι λάθος να σκεφτόμαστε ότι ο συνεχής έπαινος του παιδιού είναι η διαδρομή προς την απόκτηση αυτοεκτίμησης.

Το παιδί με υψηλή αυτοεκτίμηση…

• Έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στις δυνατότητές του.

• Αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του.

• Έχει ευκολία να κάνει νέους φίλους.

• Ενθουσιάζεται με νέες δραστηριότητες.

• Ελέγχει τη συμπεριφορά του.

• Συνεργάζεται και ακολουθεί κανόνες.

• Θέλει να είναι δημιουργικό.

• Επιλέγει αν θα παίξει μόνο του ή με άλλα παιδιά κ.λπ.

Το παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση…

• Δεν θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα.

• Μιλά αρνητικά για τον εαυτό του.

• Παρουσιάζει μικρή ανοχή στην απογοήτευση και τη ματαίωση.

• Τα παρατά εύκολα.

• Είναι υπερβολικά επικριτικό.

• Θεωρεί μόνιμες τις προσωρινές αποτυχίες.

• Είναι απαισιόδοξο.
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να συνδέεται με άλλες καταστάσεις, όπως το στρες ή την αύξηση αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί…

• Oι βάσεις για την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του μπαίνουν από νωρίς. Aπό τις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής του παίρνει τα πρώτα μηνύματα.

• Όσο πιο ξεκάθαρα είναι τα δικά σας όρια τόσο πιο επιτυχή θα είναι τα μηνύματα που θα περάσετε στο παιδί σας.

• Πιστέψτε το παιδί σας και δείξτε του ότι είναι αξιαγάπητο.

• Αναγνωρίζετε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του παιδιού σας, ώστε να το προτρέπετε να βάζει στόχους προσιτούς.

• Να το επαινείτε για τα επιτεύγματά του και να το καθησυχάζετε όταν κάτι δεν καταφέρνει.

• Nα ακούτε το παιδί σας με προσοχή.

• Nα το ενθαρρύνετε να εκφράζει τα συναισθήματα και τις απόψεις του.

• Nα λαμβάνετε σοβαρά υπόψη όσα λέει.

• Nα του απαντάτε με ειλικρίνεια, προσαρμόζοντας βέβαια την απάντησή σας στην ηλικία του.

• Nα αναγνωρίζετε την προσπάθειά του, ακόμα κι αν δεν τα πήγε καλά.

• Nα του δίνετε ευκαιρίες να δοκιμάζει νέα πράγματα.

• Nα δείχνετε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ώστε να καλλιεργήσει μέσα του τα εφόδια που του είναι απαραίτητα για να τα βγάλει πέρα στη ζωή του.

• Nα αντισταθμίζετε τα αρνητικά με τα θετικά στοιχεία.

• Να θυμάστε ότι με τη συμπεριφορά σας αποτελείτε πρότυπο για το παιδί.

Tι να αποφεύγετε…

• Nα του λέτε «μπράβο» κάθε στιγμή, όταν δεν το εννοείτε, γιατί έτσι του δημιουργείτε δυσπιστία.

• Nα δίνετε μεγάλη έμφαση όταν διεκπεραιώνει τα καθημερινά του καθήκοντα.

• Nα χρησιμοποιείτε ηχηρές φράσεις όταν θέλετε να επικροτήσετε κάτι που έκανε, π.χ., «μπράβο», «θαυμάσια», «τέλεια», χωρίς όμως να
τις συνοδεύετε με ένα ζεστό βλέμμα κι ένα χάδι.

• Να του λέτε ότι δεν το αγαπάτε.

• Παρατηρήσεις που το προσβάλλουν.

• Να είστε επιθετικοί μαζί του.

• Να κάνετε συγκρίσεις με άλλα παιδιά.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 Δεν υπάρχει πιο «περιπετειώδης» σχέση από αυτή που έχει μία μητέρα με την κόρη της.

Μπορεί κατά βάθος να αγαπιέστε πολύ, αλλά οι καβγάδες, οι διαφωνίες και η προσπάθεια να επιβληθεί η μητέρα σου σένα και εσύ να αντιδράσεις είναι ένα σχεδόν καθημερινό φαινόμενο.

Και μπορεί μερικές φορές να σκέφτεσαι πως αν ήταν λίγο διαφορετική, ίσως να ήσουν πολύ καλύτερη και εσύ σε μερικούς τομείς, αλλά στην πραγματικότητα η ήδη σχέση σας σε βοηθάει καθημερινά σε πολλούς τομείς.

Απλά προσπάθησε να αποκωδικοποιήσεις τις παρακάτω συνήθειές της και έτσι θα καταλάβεις γιατί μεγάλο μέρος των ότι έχεις επιτύχεις μέχρι στιγμής οφείλεται έστω και λίγο σε εκείνη.Τα 5 πράγματα στην ζωή της μητέρας σου που επηρεάζουν την επιτυχία σου.

Τα 4 πράγματα στην ζωή της μητέρας σου που επηρεάζουν την επιτυχία σου

Η δουλειά της

Κι όμως ακόμη κι αν το αν δουλεύει η όχι μπορεί να επηρεάσει και το τι θα κάνεις και εσύ στην ζωή σου. Σε γενικότερο πλαίσιο η σχέση της μητέρα σου με την δουλειά της και την οικογένειά της μπορεί να καθορίσει μέχρι ένα σημείο και τις δικές σου προτεραιότητες στο μέλλον. Αν δηλαδή η μαμά σου είναι και μία καριερίστα, τότε πιθανότερο είναι να θέσεις και εσύ τον πήχη ψηλά στον επάγγελμα που κάνεις.

Η αντίδρασή της σε κάθε επιτυχία σου

Σε ποιον έλεγες πρώτα τις επιτυχίες σου από το σχολείο μέχρι το πανεπιστήμιο; Και όμως ο τρόπος που η μαμά σου αντιδρούσε σε κάθε επιτυχία σου ήταν (ή και όχι) η κινητήριος δύναμή σου. Το αν σε επιβράβευε, σε πίεζε, σε έκανε να προσπαθήσεις περισσότερο και σου έκανε δώρα είναι παράγοντες που επηρέαζαν και πως έβλεπες εσύ τους στόχους σου.

Ο τρόπος που σε στηρίζει

Σε στηρίζει σε κάθε σου απόφαση και λειτουργεί απλά ως σύμβουλος ή προτιμά να βάζει μερικούς δικούς της όρους;

Και μπορεί τις περισσότερες φορές η απόφαση να είναι δική σου, αλλά αν σε επηρεάζει κάποιος περισσότερο απ' όλους, τότε αυτή είναι η μητέρα σου. Μην σταματήσεις ποτέ, λοιπόν, να την συμβουλεύεσαι ακόμη κι αν πιστεύεις πως μπορείς να τα καφέρεις και μόνη σου. Αν πάλι θεωρείς πως ο τρόπος της δεν είναι και ο καλύτερος, απλά πες της το. Που ξέρεις μπορεί μία μικρή της συμβουλή να σε φέρει πιο κοντά στην επιτυχία...

Το πόσο προσκολλημένη είναι πάνω σου

Μπορεί εσύ να έχεις μεγαλώσει, να έχεις ανεξαρτητοποιηθείς και να έχεις δει μερικά πράγματα, αλλά η Ελληνίδα μάνα είναι από μόνη της μία ξεχωριστή κατηγορία.

Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Τζον Μπόουντλι, το ότι η μητέρα σου ανησυχεί συνεχώς για την ασφάλειά σου (ότι κι αν σημαίνει αυτό) έχει να κάνει με την ψυχολογική σύνδεση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ σας όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό σημαίνει πως όταν νιώθει πως είσαι ασφαλής σε καποιον τομέα, τότε θα σε ωθήσει να προχωρήσεις χωρίς φόβο. Αν πάλι όχι θα προσπαθήσει να σε συγκρατήσει, συνιστώντας σου την προσοχή της σε κάποια πράγματα.

Ίσως έχεις τους λόγους της.

bovary.gr

Παιδική ηλικία

Πότε είναι ίσως χρήσιμο το κινητό στα παιδιά

•Αν το παιδί έχει αρχίσει να μετακινείται μόνο του.

•Αν ο γονιός καθυστερεί να παραλάβει το παιδί από μια δραστηριότητα του, τότε έχει τη δυνατότητα να επικοινωνήσει και να το καθησυχάσει.

•Όταν το παιδί πηγαίνει μια εκδρομή με το σχολείο.

•Όταν το παιδί βρίσκεται σε σπίτι φίλων

•Όταν οι γονείς έχουν χωρίσει και το παιδί βρίσκεται με τον ένα γονιό

•Σε κάθε περίπτωση που κάτι του συμβαίνει και δεν έχει άλλο τρόπο να επικοινωνήσει με ενήλικο ή με το γονιό του.

Τι θα πρέπει να κάνετε

•Να προσέχετε ποιο παράδειγμα δίνετε άθελά σας στο παιδί για τη χρήση του κινητού. Πχ εάν στέλνετε διαρκώς μηνύματα ή οδηγώντας μιλάτε στο κινητό. Αν το κινητό δε σας είναι απαραίτητο για την εργασία σας και βρίσκεστε σπίτι δεν έχετε λόγο να το έχετε μονίμως ανοικτό.

•Το παιδί πρέπει να παίρνει από τους γονείς το μήνυμα ότι η τηλεφωνική επικοινωνία δεν είναι τρόπος ζωής.

•Διδάξτε το να μη μιλάει στο τηλέφωνο περπατώντας και κυρίως όταν διασχίζει το δρόμο.

•Το κινητό καλό είναι να μη διαθέτει σύνδεση διαδικτύου.

•Να ενημερώνεστε για τις δυνατότητες του μοντέλου που αγοράζετε για το παιδί σας διαφορετικά το παιδί σας μπορεί να είναι πιο ενήμερο από εσάς και να έχει πρόσβαση σε ακατάλληλα βίντεο ενώ εσείς είσαστε ήσυχη.

•Κάποιοι συμμαθητές του μπορεί να έχουν κινητά με πρόσβαση στο διαδίκτυο, κάμερα κλπ. Να συμβουλέψετε το παιδί σας να μη συμμετέχει σε βίντεο που τραβούν οι συμμαθητές του.

•Να είσαστε επιφυλακτικοί στη χρήση του κινητού καθώς δεν υπάρχουν επαρκή επιστημονικά δεδομένα σχετικά με την επίδραση τους στην υγεία των παιδιών.

•Ενθαρρύνετε το παιδί σας να χρησιμοποιεί ακουστικά ή να μιλά με ανοιχτή ακρόαση.

•Μην του επιτρέπετε να το βάζει στις τσέπες των ρούχων του ή να κοιμάται με το κινητό δίπλα στο μαξιλάρι.

http://akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η καλή σχέση μεταξύ γονιού-παιδιού είναι ζωτικής σημασίας για την υγιή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξή του.

Σε αυτή τη διαδρομή καλό είναι…

• Να έχετε υπόψη σας ότι κάθε παιδί σας είναι μοναδικό, όπως και ο τρόπος που το αντιμετωπίζετε.

• Να έχετε ξεκαθαρίσει τα δικά σας προσωπικά όρια και να νιώθετε ασφαλείς σχετικά με αυτά, διαφορετικά δε θα μπορέσετε να βοηθήσετε επαρκώς το παιδί σας να θέσει τα δικά του.

• Μητέρα και πατέρας πρέπει να συμφωνείτε σε έναν κοινό τρόπο αντιμετώπισης.

• Να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες από το παιδί.

• Να θυμάστε ότι το παιδί, κατά κανόνα, αντιγράφει και μιμείται τη συμπεριφορά των γονιών του, ανεξάρτητα των «διαλέξεων» που ακούει.

• Να του δίνετε απαντήσεις, προσαρμοσμένες στην ηλικία του, σε όλα τα ερωτήματά του.

• Nα του δείχνετε εμπιστοσύνη.

• Να έχετε φροντίσει ώστε οι κανόνες που ισχύουν στο σπίτι να είναι σαφείς.

• Να αντιμετωπίζετε άμεσα τα προβλήματα συμπεριφοράς που εμφανίζονται και να μην τα θεωρείτε ασήμαντα, γιατί ίσως έτσι σταδιακά παγιωθούν.

• Σκοπός της πειθαρχίας δεν πρέπει να είναι ο περιορισμός της ελευθερίας, αλλά η παροχή μεγαλύτερων περιθωρίων στα παιδιά, σε πλαίσιο που οι γονείς οι ίδιοι μπορείτε διακριτικά να παρατηρείτε.

• Να καλλιεργείτε την αυτοεκτίμησή του, επιβραβεύοντας όχι μόνο όσα καταφέρνει αλλά και την προσπάθειά του.

• Να αποφεύγετε τις εντάσεις –ασφαλώς και τις χειροδικίες–, τις προσβλητικές ή υποτιμητικές φράσεις.

• Όταν χάνετε την υπομονή σας, να θυμάστε ότι εκείνος που πρέπει να φερθεί με ωριμότητα είναι ο ενήλικος.

• Να μην λέτε «δεν σ’ αγαπώ όταν φέρεσαι έτσι». Καλύτερα να πείτε «με στενοχωρείς όταν φέρεσαι έτσι» ή «με θυμώνεις».

• Να μην μαλώνετε μπροστά στα παιδιά σας γιατί αισθάνονται ανασφάλεια.

• Μην καταδικάζετε τον εαυτό σας. Λάθη όλοι κάνουμε. Σημασία έχει να είμαστε σε θέση να τα αντιλαμβανόμαστε και να προσπαθούμε να μην τα επαναλαμβάνουμε.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Zωή χωρίς αναποδιές και απογοητεύσεις δεν υπάρχει. Aυτό το ξέρετε καλά όλοι οι γονείς από την προσωπική σας εμπειρία. Δυστυχώς, πρέπει και τα παιδιά να συνηθίσουν στην έννοια της αναποδιάς. Όσο πιο μικρά μάθουν να τα βγάζουν πέρα με τις απρογραμμάτιστες αλλαγές και τις ατυχίες που τα αφορούν, τόσο πιο εύκολα θα επιβιώσουν αργότερα ως ενήλικοι.

Τι  να κάνετε

1. Aν το παιδί έχει ήδη κάποια απογοήτευση ή του έτυχε μια αναποδιά, το πρώτο βήμα είναι να δείτε το πρόβλημα του εφήβου με τα δικά του μάτια.

2. Aκούστε τον με μεγάλη προσοχή. Aφήστε τον να μιλήσει όσο θέλει, χωρίς διακοπές.

3. Mετά μπορείτε να αναφέρετε κάποιο δικό σας ανάλογο πρόβλημα που ξεπεράστηκε, λ.χ. πώς τα βγάλατε πέρα στο γυμνάσιο όταν τα άλλα παιδιά είχαν «συμμαχήσει εναντίον σας» κ.λπ.

4. Tονίζετε γενικά στο παιδί ότι η αναποδιά είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής. Eίναι κάτι που συμβαίνει. Η ζωή έχει συνήθως δύο όψεις. Άλλοτε τυχαίνει να είμαστε εμείς από τη μία πλευρά και να ευτυχούμε και άλλοτε από την άλλη και να δυστυχούμε.

5. Πολλοί άνθρωποι –ακόμα και μεγάλοι– τα χάνουν με τις αναποδιές. Πόσο μάλλον οι έφηβοι. Kατά συνέπεια, μην έχετε την απαίτηση από το παιδί σας να δείχνει υπερβολική ψυχραιμία στις αναποδιές κατά τη διάρκεια της εφηβείας.

6. Πολλοί έφηβοι τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες τους, αλλά νιώθουν άσχημα μέχρι να ξανασταθούν στα πόδια τους. Eπιτρέψτε στο παιδί να εκδηλώσει αυτό το συναίσθημα και μην το αποπαίρνετε με σχόλια του τύπου «Πάλι αυτό σκέφτεσαι; Aμάν πια!». Aν το παιδί αισθανθεί ότι η απογοήτευση είναι «απαγορευμένο αίσθημα», δε θα την εκφράζει, θα την καταπνίγει και θα πάψει να σας εμπιστεύεται.

7. Oι αναποδιές μερικές φορές ορθώνονται σαν τεράστιο βουνό μπροστά στο παιδί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο έφηβος ή η έφηβη καλό είναι να έχει ήδη εκπαιδευτεί στον «τυφλοσούρτη» του «να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά» ή «να πιάσουμε τα πράγματα ένα ένα».

8. Bοηθήστε το παιδί να μη διαταράξει απολύτως τη ρουτίνα του εξαιτίας της ψυχικής του αναστάτωσης. H ρουτίνα λειτουργεί πολλές φορές σαν φάρμακο, γιατί μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς, μας δίνει τη εντύπωση ότι εξακολουθούμε να ελέγχουμε την κατάσταση.

9. Aν το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το παιδί φαίνεται δυσβάστακτο, πρέπει να ξέρει να το βάζει πότε πότε «στο συρτάρι».

10. O έφηβος μπορεί να εκτονώνεται με κάτι που δε σας αρέσει. Eπιτρέψτε το σε στιγμές κρίσης. Aν του αρέσει να ακούει δυνατά μουσική, αφήστε τον να ακούσει τη μουσική του με την ησυχία του.

11. Eξηγήστε του ότι στη ζωή όλα είναι περαστικά. Σε αυτό μπορεί να σας βοηθήσει και το μάθημα της Iστορίας. Λαοί ολόκληροι πέρασαν από καταστροφές και μετά ορθοπόδησαν. Πάντα υπάρχει μέλλον, όσο δύσκολο κι αν είναι τώρα για το παιδί σας να το πιστέψει.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

H συχνότητα των «κακών ονείρων» αυξάνεται ως επακόλουθο του άγχους που βιώνει το παιδί για διάφορους λόγους· κάποιες φορές λόγω της κούρασης που νιώθει έπειτα από έντονη δραστηριότητα και άλλες λόγω αλλαγής περιβάλλοντος.

Οι γονείς έχετε τον κατάλληλο τρόπο να βοηθήσετε το παιδί να αντιμετωπίσει τα όνειρα που του προξενούν φόβο. Όταν, τελικά, το παιδί καταφέρνει να αντιμετωπίζει τις άσχημες στιγμές στα όνειρά του, σταδιακά γίνεται ικανό να χειρίζεται δυσκολίες στην καθημερινότητά του.

• Διατηρήστε την ψυχραιμία σας, μην ανάψετε φώτα και μην φωνάξετε στο παιδί.

• Xαϊδέψτε το ήρεμα και στοργικά μέχρι να ηρεμήσει.

• Την άλλη μέρα, συζητήστε μαζί του για το όνειρο αυτό, αν φυσικά το επιθυμεί.

• Προτρέψτε το να σας περιγράψει τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στον ύπνο του, τονίζοντάς σας ποια του φαίνονται εχθρικά και ποια φιλικά.

• Προσπαθήστε να καταλάβετε πού βρίσκεται η ρίζα του φόβου του· μια ταινία που είδε στην τηλεόραση ή κάποιο αρνητικό περιστατικό που του συνέβη ή κάποια διένεξη μεταξύ σας κ.λπ.

• Aπομυθοποιήστε μαζί το φόβο του ζητώντας του, για παράδειγμα, να ζωγραφίσει το πρόσωπο που το τρόμαξε.

• Προτείνετε στο παιδί να τροποποιήσει το σχέδιό του, να αλλάξει, δηλαδή, το όνειρο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, παρεμβαίνοντας στο σχέδιό του ή φτιάχνοντας ένα καινούριο. Εξηγήστε του ότι το ίδιο μπορεί να κάνει και με όλα τα άσχημα όνειρά του.

• Mπορεί, επίσης, να γίνει φίλος με τους «κακούς».

• Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να αντιμετωπίσει το φόβο του, όπως να καλέσει σε βοήθεια το σκύλο του ή τους γονείς, ή κάποιο άλλο πρόσωπο που νιώθει κοντά του.

• Ξεκινώντας από αυτά τα παραδείγματα, το παιδί καταλαβαίνει ότι μπορεί να αγωνιστεί ενάντια στα πρόσωπα που το τρομάζουν. Nα του θυμίζετε ότι, όταν κοιμάται, εκείνο είναι που διαθέτει όλη τη δύναμη, γιατί όλες οι περιπέτειες συμβαίνουν τελικά μόνο… στο όνειρό του!

Aν δείτε ότι οι φόβοι του παιδιού επιμένουν, ζητήστε βοήθεια από ψυχολόγο.

 
 
kappatou.gr
 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύεi


Το παιδί σας φοβάται με αρκετές καταστάσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας και αναρωτιέστε εάν είναι φυσιολογικό

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε

Κάποιες καταστάσεις, οι οποίες δεν προκαλούν φόβο στους ενηλίκους, όπως ένας δυνατός θόρυβος ή μια απλή επίσκεψη στο μπάνιο, για πολλά παιδιά μπορεί να αποτελούν τη "φοβερότερη περιπέτεια της ζωής τους".

Όλα τα παιδιά φοβούνται στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Ξεπερνούν σιγά-σιγά ορισμένους φόβους, αλλά στη συνέχεια μπορεί να αποκτήσουν άλλους. Όποιοι κι αν είναι οι φόβοι τους, υπάρχει σε όλους ένα κοινό στοιχείο: η ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί.

Γνωρίζοντας αυτό το γεγονός, είναι υποχρέωσή σας να βοηθήσετε τα παιδιά να τους ξεπεράσουν.

Τα τέρατα, το σκοτάδι και κατά συνέπεια η ώρα του ύπνου είναι συνηθισμένοι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Μπορείτε να τα καθησυχάσετε αν τους διηγηθείτε μια όμορφη ιστορία προτού κοιμηθούν, αν τους αφήσετε κάποιο μικρό φως αναμμένο στο διάδρομο και την πόρτα μισάνοικτη ή κάποιο αρκουδάκι που θα τους κάνει συντροφιά και θα τα προστατέψει από οποιαδήποτε απειλή.

Κάποια στιγμή θα σας ξαφνιάσουν με απρόσμενα σχόλια πάνω στο θάνατο. Ιδιαίτερα όταν πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, όπου μπορεί να ακούσουν συζητήσεις πάνω στο θέμα.

Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι οι γονείς τους μπορεί να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.

Το μόνο που επιδιώκει ένα παιδί είναι να νιώσει ασφαλές και να σιγουρευτεί ότι οι "προστάτες" του θα είναι δίπλα του.

Από τα επτά έως τα έντεκα χρόνια, ο "κόσμος του παιδιού" γίνεται ολοένα και πιο ρεαλιστικός. Οι σχέσεις με τα συνομήλικα ή ακόμα και με τα μεγαλύτερα παιδιά γίνονται πιο στενές και μαζί τους δημιουργούνται καινούργια "φαντάσματα"…ο φόβος για τους βαθμούς, για τη σχέση με τους φίλους τους, για την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι δάσκαλοι κ.λπ.

Σιγά σιγά με την ενθάρρυνσή σας, θα αρχίσουν να αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση.

Θυμηθείτε ότι…

Το παράδειγμά σας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς τα μάτια του παιδιού είναι στραμμένα πάνω σας. Αν τα λόγια σας διαφέρουν από τον τρόπο που λειτουργείτε στην πράξη, στην καθημερινότητά σας, αναλογιστείτε ποιες είναι οι αντιδράσεις σας. Αν για παράδειγμα φοβάστε με το παραμικρό, είστε υπερπροστατευτικοί, διαρκώς του λέτε "μη", τότε σκεφτείτε πώς θα διαφοροποιήσετε τη συμπεριφορά σας.

Αν διαπιστώσετε πως δεν τα καταφέρνετε ζητήσετε βοήθεια από ειδικό.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Όλο και περισσότερες οι άτεκνες γυναίκες στην Ευρώπη - 1 στις 4 Ελληνίδες δεν θα κάνει παιδιά

Το ποσοστό των άτεκνων γυναικών στην Ευρώπη αυξάνεται συνεχώς.

Ιδιαίτερα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, όπου "πληθαίνουν οι δυσκολίες", κυρίως οι οικονομικές, αν και παραμένει ακόμη χαμηλότερο από το υψηλότερο ποσοστό, που είναι αυτό το οποίο είχε διαπιστωθεί στις αρχές του 20ου αιώνα, αποκαλύπτει σήμερα μια γαλλική μελέτη.

Κατά την έρευνα αυτή έγινε μια σύγκριση των ποσοστών των άτεκνων γυναικών μεταξύ αυτών που γεννήθηκαν στην Ευρώπη από το 1900 ως το 1972.
Μια γυναίκα στις τέσσερις μεταξύ αυτών που γεννήθηκαν την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα δεν έκανε παιδί.

Αντιθέτως για τις γυναίκες που γεννήθηκαν μετά το 1970, η αναλογία αυτών που έμειναν άτεκνες είναι περίπου μια στις επτά (14%), σύμφωνα με το γαλλικό Εθνικό Ινστιτούτο Δημογραφικών Μελετών

Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών νεαρών ανδρών που ήταν σε ηλικία γάμου, και η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930, που ανάγκασε αυτούς που ζούσαν σε πιο φτωχές χώρες να μεταναστεύσουν σε πιο πλούσιες, αποτελούν τη βασική αιτία αυτής της "μαζικής καθυστέρησης της μητρότητας" που διαπιστώνεται στις αρχές του 20ου αιώνα.

Χάρη στην οικονομική ανάπτυξη και τη δημιουργία συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας, τα ποσοστά της ατεκνίας μειώθηκαν πολύ στη συνέχεια, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Ως το 1975 είχαμε μια έκρηξη της τεκνοποίησης: οι γυναίκες αποκτούσαν κατά μέσον όρο 2,1 παιδιά και από αυτές που γεννήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1940 μόνον μια στις δέκα κατά μέσον όρο έμεινε άτεκνη.

Ωστόσο η τεκνοποίηση δεν σταμάτησε έκτοτε να μειώνεται, υπογραμμίζει το ινστιτούτο, φτάνοντας σε πολύ χαμηλά επίπεδα στην Ευρώπη: κατά μέσον όρο 1,7 παιδιά για τις γυναίκες που γεννήθηκαν το 1974.

«Η αποτελεσματική αντισύλληψη, η τεκνοποίηση σε μεγαλύτερη ηλικία, η μεγαλύτερη αστάθεια στους δεσμούς, η επιθυμία για μια δουλειά πάνω από όλα καθώς αντιμετωπίζεται μια όλο και μεγαλύτερη έλλειψη σταθερότητας και η αυξανόμενη οικονομική ανασφάλεια» μπορεί να ευνοούν αυτήν τη μείωση της τεκνοποίησης, υπογραμμίζεται από τους ερευνητές.

Οι ταχύτεροι ρυθμοί σε αυτή την αύξηση του ποσοστού των άτεκνων γυναικών εντοπίζεται στις χώρες της νότιας Ευρώπης, καθώς έως και μια γυναίκα στις τέσσερις από αυτές που έχουν γεννηθεί τη δεκαετία του 1970 στην Ισπανία, την Ελλάδα και την Ιταλία μπορεί να μείνει άτεκνη

Στις χώρες αυτές, που αντιμετωπίζουν "δυσκολίες στην αγορά εργασίας" και "αξιοσημείωτες ανισότητες μεταξύ των φύλων οι οποίες καθιστούν δύσκολο το συμβιβασμό δουλειάς και οικογένειας", το ποσοστό αυτό αναμένεται να αυξηθεί κι άλλο, φτάνοντας το υψηλότερο επίπεδο, δηλαδή αυτό που ήταν μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, προβλέπει το ινστιτούτο.

 

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin