Φεβρουαρίου 20, 2018

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του www.forwoman.gr κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει:

Το παιδί σας το τελευταίο διάστημα σας ζητάει έντονα να του πάρετε ένα ζωάκι. Γνωρίζετε ότι η παρουσία ενός ζώου μπορεί να συμβάλλει θετικά στην ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού ωστόσο πριν πάρετε την απόφαση, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να υπόψη σας.

Το παιδί μαθαίνει κοντά στο ζώο τι σημαίνει αγάπη αλλά και τον τρόπο να την εκδηλώνει. Σύμφωνα με την κυρία Καππάτου, όταν τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να αγαπούν τα πλάσματα της φύσης, δε μπορεί παρά να γίνουν φιλόζωοι όταν ενηλικιωθούν. Μην ξεχνάμε ότι η αγάπη για τα ζώα αποτελεί προϋπόθεση για την αληθινή ανθρωπιά, μια αξία που έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη στην εποχή μας.

Προτού φέρετε το ζώο στο σπίτι...

Αρχικά συζητήστε με το παιδί για το είδος του ζώου που θέλει να αποκτήσει.

Θα ήταν καλό να κουβεντιάσετε το θέμα με άλλους φίλους που ήδη έχουν κάποιο ζώο στο σπίτι τους.

Πρέπει να καταλάβει ότι η συμβίωση με ένα ζώο συνεπάγεται, πέρα από τη συντροφιά, τη χαρά και το παιχνίδι και κάποιες υποχρεώσεις.

Εξηγήστε του ότι το ζώο δεν είναι παιχνίδι, όπως ο αρκούδος του. Θέλει κατανόηση και σεβασμό όπως κάθε άλλος σύντροφος στο παιχνίδι.

Δώστε στο ζώο ένα όνομα από την πρώτη στιγμή που θα αρχίσει να ζει μαζί σας.

Θυμηθείτε ότι το παιδί δεν πρέπει να του τραβάει την ουρά ή τα αυτιά ούτε να το γυρίζει ανάποδα για να παίζει.

Να αποφεύγετε τις συχνές παρατηρήσεις.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του www.forwoman.gr κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει:

Αρχικά είναι αναγκαίο να κάνετε μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό σας και μετά με το σύντροφό σας. Σκεφθείτε πώς ξεκίνησε αυτή η συνήθεια, ποια ανάγκη σας καλύπτει το κοινό κρεβάτι κι αν πράγματι επιθυμείτε να λύσετε το πρόβλημα. Τις περισσότερες φορές θα ανακαλύψετε ότι μόνη σας επιδιώξατε αυτή τη ρύθμιση.

Άλλοτε γιατί είσαστε σε ένταση με το σύντροφό σας και αυτός ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να αποφεύγετε κάθε επαφή, άλλοτε γιατί νιώθατε απομάκρυνση κ.λπ.

Προχωρήστε μόλις νιώσετε προετοιμασμένη…να αποχωριστείτε το παιδί.

Ίσως ταλαιπωρηθείτε μερικές ημέρες.

Να έχετε υπόψη σας ότι όσο νωρίτερα αποφασίσετε να αλλάξετε δωμάτιο στο παιδί, τόσο πιο εύκολα θα προσαρμοστεί.

Είναι καλύτερα αυτό να γίνει τους πρώτους μήνες της ζωής του, οπότε θα το δεχθεί πιο εύκολα. Ωστόσο, και μεγαλύτερο να είναι, μην πανικοβάλλεστε, θα τα καταφέρετε. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει χωριστό δωμάτιο, διαμορφώστε ένα χώρο στο σαλόνι ή αλλού, ο οποίος θα εξασφαλίζει την ανεξαρτησία του παιδιού.

Καθιερώστε συγκεκριμένες συνήθειες για την ώρα του ύπνου, όπως σταθερή ώρα, βραδινό μπάνιο, διήγηση μιας ιστορίας.

Όταν το βάζετε για ύπνο, πείτε του ότι πρέπει να μείνει στο δωμάτιο του μέχρι το πρωί.

Αν το παιδί δεν έχει συνηθίσει το δικό του δωμάτιο και κλαίει, κάντε προοδευτικά βήματα, π.χ. καθίστε δίπλα του κάποια ώρα και αποχωρήστε σταδιακά. Αν σας φωνάζει, να του απαντάτε χωρίς να πηγαίνετε εκεί κάθε φορά. Αν κλαίει να το καθησυχάζετε με ψυχραιμία.

Να είσαστε σταθερή και σύντομη σε κάθε επίσκεψή σας μετά τη βασική. Κυρίως, όμως, να μην έχετε ενοχές.

Αν το παιδί κάθεται μεν στο κρεβάτι του αλλά το βράδυ σας επισκέπτεται, φροντίστε να το πηγαίνετε πίσω, όσες φορές χρειαστεί.

Ακόμα κι αν ξυπνήσει κλαίγοντας, ηρεμήστε το, χωρίς να το πάρετε στο κρεβάτι σας.

Μην ξεχνάτε ότι ο ύπνος με τα παιδιά δεν αποτελεί ένδειξη της αγάπης σας.

Δεν υπάρχει μαγική συνταγή, η επιτυχία ενός καλού ύπνου όμως είναι βέβαιη, εάν είσαστε αποφασιστική, σταθερή, ήρεμη και τρυφερή.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η επιλεκτική ακοή των παιδιών συχνά φέρνει τους γονείς στα όριά τους. Ένα παιδί αντιδραστικό, πεισματάρικο, που αρνείται να συνεργαστεί και να ακούσει ακόμα και τα πιο απλά αιτήματα των γονιών του, μπορεί να μετατρέψει την καθημερινότητα σε ατέρμονο αγώνα. Πώς τα βγάζεις πέρα με ένα τέτοιο παιδί; Και τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποκτήσουν καλύτερη επικοινωνία μαζί του;

Ακούστε το για να σας ακούσει

«Πριν να έχετε την απαίτηση από το παιδί να σας ακούει, πρέπει να το διαβεβαιώσετε ότι το ακούτε και εσείς», λέει η Αμερικανίδα παιδοψυχίατρος Δρ. Victoria Samuel. Η ίδια εξηγεί πως για τους περισσότερους γονείς, με τις δεκάδες υποχρεώσεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, το να αφιερώνουν χρόνο και προσοχή στο παιδί για να το ακούσουν δεν είναι πάντα εύκολο. Όταν, όμως, ένα παιδί νιώθει ότι δεν το ακούν και δεν του δίνουν σημασία αντιδρά με γκρίνιες, φωνές ή και βίαια ξεσπάσματα, προκειμένου να κερδίσει έτσι την προσοχή.

Το να ακούτε προσεκτικά αυτά που έχει να πει, δείχνει στο παιδί ότι σέβεστε τα συναισθήματά του και του δίνει χώρο να εκφραστεί, να διερευνήσει μία κατάσταση ή ένα πρόβλημα και να βρει λύσεις και απαντήσεις από μόνο του. Όταν οι γονείς του το προσέχουν, τα αρνητικά συναισθήματα του παιδιού απομακρύνονται. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι έτσι μαθαίνει και αυτό να ακούει.

Πώς να ακούτε το παιδί

Σύμφωνα πάντα με την Δρ. Samuel, όταν το παιδί θέλει να σας πει κάτι πρέπει να του αφιερώνετε όλη την προσοχή σας:

-Σταματήστε ό,τι κάνετε, στραφείτε προς αυτό, κοιτάξτε το στα μάτια και ακούστε προσεκτικά.

-Διαβεβαιώστε το ότι το ακούτε κουνώντας το κεφάλι ή με ένα απλό «χμ...»

-Συχνά, πίσω από αυτά που λέει ένα παιδί (ή πίσω από τον τρόπο που συμπεριφέρεται, αν δε μιλά) κρύβεται ένα συναίσθημα. Αναγνωρίστε το μαζί και ονοματίστε το. Πείτε για παράδειγμα στο παιδί «αυτό ακούγεται δυσάρεστο», «έχεις απογοητευτεί τώρα, το καταλαβαίνω». Είναι πολύ σημαντικό να αποδεχτείτε τα συναισθήματα αυτά του παιδιού και να μη μπείτε στον πειρασμό να το κάνετε να νιώσει καλύτερα λέγοντάς του να τα αρνηθεί (π.χ. «δεν υπάρχει λόγος να κάνεις έτσι!»).

Στις δύσκολες καταστάσεις που το παιδί πραγματικά δείχνει αναστατωμένο, προσπαθήστε να διώξετε τις κακές σκέψεις του δημιουργώντας φαντασιώσεις αυτών που θα ήθελε, π.χ. «θα σου άρεσε να έμενες μέχρι αργά το βράδυ έξω, ε;» και «μακάρι να μπορούσα να μετατρέψω αυτόν τον χυμό σε ένα σοκολατένιο milk-shake!»

Πώς να επικοινωνείτε

Για να κάνετε το παιδί να σας ακούει, σκεφτείτε προσεκτικά πώς ακριβώς επικοινωνείτε. Μικρές παραλλαγές στο λεξιλόγιό σας, στον τόνο της φωνής ή στη γλώσσα του σώματος μπορεί να επηρεάσουν την αντίδραση του παιδιού, σύμφωνα πάντα με την παιδοψυχίατρο:

Τόνος φωνής

Το πώς λέτε κάτι μπορεί κάποιες φορές να είναι πιο σημαντικό από τα ακριβή λόγια που χρησιμοποιείτε:

-Προσπαθήστε ο τόνος σας να είναι «ζωηρός» και θετικός, να παροτρύνει πραγματικά το παιδί να κάνει κάτι.

-Όταν υποδεικνύετε στο παιδί κάποια όρια προσπαθήστε να ακούγεστε κάθετοι, αμετακίνητοι και με αυτοπεποίθηση.Αν ακούγεστε ανασφαλείς το πιθανότερο είναι το παιδί να σας αγνοήσει και να σας αμφισβητήσει.

-Για να δείξετε ότι διαφωνείτε με κάτι χρησιμοποιείτε σαφή, χαμηλόφωνο και αυταρχικό τόνο –οι φωνές δεν ωφελούν πουθενά.

-Αποφύγετε να γκρινιάζετε. Ζητήστε από το παιδί κάτι μία φορά, ευγενικά και σταθερά και στη συνέχεια αναλάβετε δράση. Αν συνηθίζετε να γκρινιάζετε για κάτι, επανειλημμένως, πριν περάσετε σε πράξεις, το παιδί θα μάθει να αγνοεί το αρχικό σας αίτημα.

Γλώσσα σώματος

-Επικοινωνείτε με το παιδί από κοντινή απόσταση. Μη φωνάζετε από το διπλανό δωμάτιο.

-Πάντα να σκύβετε στο ύψος του παιδιού και να το κοιτάζετε στα μάτια. Το να μιλάτε αυστηρά στο παιδί, ορθώνοντας το ανάστημά σας από πάνω του αποτελεί εκφοβισμό.

Λεξιλόγιο

-Χρησιμοποιείτε ξεκάθαρες «εντολές» και φροντίστε τα αιτήματά σας να είναι σύντομα και σαφή. Περιορίστε αυτό που θέλετε να πείτε σε όσο το δυνατό λιγότερες λέξεις «Πήγε 8. Ώρα για ύπνο»).

-Μην κατηγορείτε («ποτέ δεν ακούς!»), μην κριτικάρετε («είσαι τόσο τεμπέλα!») και μην απειλείτε («αν δεν ετοιμαστείς τώρα, θα φύγω χωρίς εσένα!»).

-Αποφύγετε φράσεις που υπονοούν ότι το παιδί έχει εναλλακτικές.

-Ερωτήσεις όπως «Μήπως να..;» ή «Θα μπορούσες...;» προκαλούν το παιδί να απαντήσει με ένα φαρδύ-πλατύ «Όχι!».

Καλή συνεργασία

Για κάποια παιδιά το «όχι» είναι μόνιμη στάση όταν τους ζητιέται να κάνουν πράγματα. Η δρ. Victoria Samuel δίνει ορισμένες χρήσιμες συμβουλές για να παροτρύνετε το παιδί να συνεργαστεί:

Κάντε μία συγκεκριμένη δήλωση για να περιγράψετε ένα πρόβλημα, αντί να κατηγορήσετε ή να κριτικάρετε το παιδί. Π.χ.:

«Το τραπέζι λερώθηκε με μπογιά»
«Βλέπω βιβλία πεταμένα στο πάτωμα»

Δώστε πληροφορίες

«Τα παιχνίδια στο πάτωμα μπορεί να χαθούν»
«Αφήνοντας τη βρύση ανοιχτή σπαταλάμε πολύ νερό»

Μειώστε την αντίσταση προσφέροντας επιλογές σχετικά με το πότε ή πώς να γίνει κάτι

«Θέλεις να χτενιστείς πριν ή μετά το πρωινό;»
«Θέλεις να σε κυνηγήσω ή να κάνουμε κουτσό μέχρι το αυτοκίνητο;»

Αποφύγετε τα πολλά λόγια

«Παπούτσια!»
«Πυτζάμες!»

Χρησιμοποιήστε τη φράση «όταν... τότε θα...» για να επικεντρώσετε το παιδί σε αυτό που πρέπει να κάνει

«Όταν βουρτσίσεις τα δόντια σου, τότε θα σου διαβάσω παραμύθι»
«Όταν τελειώσεις τα μαθήματά σου, τότε θα μπορείς να δεις λίγη τηλεόραση»

Αφήνετε σημειώματα

«Τα παιδιά λατρεύουν να λαμβάνουν γραμματάκια και σημειώματα. Μέσα από αυτά μπορείτε να ζητάτε αυτά που θέλετε και τα παιδιά να τα λαμβάνουν περισσότερο υπ΄όψιν τους. Μπορείτε, μάλιστα, να τα κάνετε ευφάνταστα, π.χ.:

«Μου αρέσει να κρέμομαι από τον γάντζο του μπάνιου. Σε παρακαλώ, μη με πετάς στο πάτωμα!
Ευχαριστώ,
Η πετσέτα σου.»

Επαινέστε την καλή συνεργασία

Συγχαρείτε το παιδί για κάθε προσπάθεια συνεργασίας με τρυφερότητα και ενθουσιασμό. Μπορείτε, μάλιστα, να φτιάξετε και ένα διάγραμμα με αυτοκόλλητα αστεράκια που το παιδί θα λαμβάνει κάθε φορά που θα κάνει τις «δουλειές» που του έχετε αναθέσει, π.χ. βούρτσισμα δοντιών, στρώσιμο κρεβατιού, ντύσιμο μόνο του.

Επαινώντας το και λέγοντάς του πόσο εκτιμάτε τις προσπάθειες του θα το κάνετε να συνεχίσει να προσπαθεί ακόμα περισσότερο.

Από Έλενα Μπούλια

Πηγή: supernanny.co.uk
akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύ

Όταν σε κάποιο παιδάκι ο οφθαλμίατρος συστήσει ότι πρέπει να φορέσει γυαλιά για να βοηθηθεί η όραση του είναι πιθανό να αρνηθεί να τα χρησιμοποιήσει. Οι γονείς καταφεύγουν σε διάφορα τεχνάσματα όμως κάποιες φορές δεν καταφέρνουν να το πείσουν μας ρωτούν λοιπόν αν υπάρχει κάποιος τρόπος ώστε να πειστεί το μικρό παιδί να φορέσει τα γυαλιά του.

Να  μερικές  πρακτικές  συμβουλές:

Εξηγείστε στο παιδί σας την αναγκαιότητα του να βλέπει καλά

Αφήστε  το  παιδί  να  διαλέξει  μόνο  του  το σκελετό των γυαλιών του. Ευτυχώς κυκλοφορούν στο εμπόριο πολύ ενδιαφέροντα σχέδια και χρώματα και ποιότητες .Ας  συνεννοηθούν με τον οπτικό τους που θα τους συμβουλεύσει και θα προτείνει ότι ταιριάζει στο παιδί.

Δεν  θα έπρεπε  να  κάνουμε  τα  γυαλιά  μεγάλο θέμα   και,  προπαντός,  δεν  πρέπει  να  λυπόμαστε  το  παιδί. Η παρατήρηση  «Το  καημένο  πρέπει  να  φοράει  γυαλιά!» είναι  η  καλύτερη  εγγύηση  για  να  μη τα θέλει  . Αντίθετα,  ας του κάνετε  μια  θετική  παρατήρηση,  όπως  για  παράδειγμα  :«Σου  πάνε  ωραία  τα  καινούργια  σου  γυαλιά!».

Πολλά  παιδιά  χαίρονται  να  φοράνε  γυαλιά  σαν  «τους  μεγάλους».

Αν  μέσα  στην  οικογένεια  δεν  φοράει  κανένας  άλλος  γυαλιά,  οι  γονείς  μπορούν  να  υποδείξουν   στο  παιδί  κάποιον  που  αγαπά  και  θαυμάζει  και  φοράει  κι  αυτός  γυαλιά.
 Μ’  αυτόν  τον  τρόπο  τα  παιδιά  μπορούν  να  αμυνθούν  κι  όταν  τα  κοροϊδεύουν.  Αυτό  που  σε  καμιά  περίπτωση  δεν  πρέπει  να  κάνουμε,  είναι  για  ανταμοιβή  να  επιτρέψουμε  στο  παιδί  για  ένα  διάστημα  να  μη  φορά  τα  γυαλιά  του! Γιατί  έτσι  θα  του  περάσουμε  το  μήνυμα   ότι  το  να  φοράει  γυαλιά  αποτελεί  τιμωρία. Το  ίδιο  ισχύει  όταν  το  παιδί  είναι  άρρωστο: Ακόμα  και  όταν  παίζει  στο  κρεβάτι  του  χρειάζεται  τα  γυαλιά.

Επίσης  οι  γονείς  δεν  πρέπει  να  ανησυχούν  υπερβολικά  ότι  το  παιδί  μπορεί  να  τραυματιστεί  με  τα  γυαλιά.

Αντίθετα:  Τα  γυαλιά  κάποτε  προστατεύουν  τα  μάτια   σε  ατυχήματα  την  ώρα  του  παιχνιδιού.

akappatou.gr      

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Δείξτε κατανόηση για τα συναισθήματα του παιδιού σας.

Προτείνετε κάτι που θα το βοηθήσει να ξαναβρεί τον έλεγχο του.

Αυτή η αμηχανία είναι πολύ έντονη κυρίως όταν νιώθουμε αβοήθητοι. Ο καλύτερος τρόπος για να εξαλείψετε το συναίσθημα αυτό είναι η αντίδραση. Μερικές φορές αυτό σημαίνει αποκατάσταση της ζημιάς. Για παράδειγμα, εάν κατά λάθος έριξε τα πράγματα από το ράφι στο super market πείτε του με ήρεμο τρόπο "καλά θα κάνουμε να μαζέψουμε αυτά τα κουτιά" ή στην περίπτωση που άθελά του χτύπησε ένα παιδάκι πείτε του απλά να ζητήσει συγγνώμη.

Βεβαιώστε το ότι όσο "ενοχλητικό" κι αν είναι αυτό που συνέβη, διαρκεί λίγο και μπορεί να συμβεί στον καθένα.

Μιλήστε του για κάτι που έτυχε να φέρει κι εσάς σε πολύ δύσκολη θέση. Έτσι θα το βοηθήσετε να καταλάβει ότι, αφού τέτοια παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν σε όλους, ο περισσότερος κόσμος δείχνει κατανόηση σε τέτοιες καταστάσεις.

Βοηθήστε το παιδί σας να καλλιεργήσει την αίσθηση του χιούμορ ώστε σε μια δύσκολη περίπτωση να το επιστρατεύσει για να ξεπεράσει την αμηχανία του.

Τον περισσότερο καιρό τα παιδιά είναι επιδέξια, χαριτωμένα και αγαπητά. Όσο περισσότερο επικεντρώνετε την προσοχή σας στα θετικά του σημεία, τόσο λιγότερη σημασία θα έχουν οι ενδιάμεσες ατυχείς στιγμές.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι πως αναγνωρίζει κανείς αν η σχέση ανάμεσα σε μένα και τα παιδιά μου είναι καλή ή λιγότερο καλή. Αυτό δεν είναι διόλου απλό.
Γιατί έτσι κι αλλιώς εμείς οι γονείς έχουμε την τάση να παρουσιάζουμε μάλλον ρόδινη τη σχέση μας. Και δεν έχουμε πάντα δίκιο σ’ αυτό.

Το ότι τα παιδιά μας αγαπούν, χαϊδολογιούνται και είναι τρυφερά μαζί μας, ότι κλαίνε φοβισμένα όταν φεύγουμε – όλα αυτά δεν αποτελούν και απόδειξη ότι η σχέση μας είναι πραγματικά καλή.

-Η ζήλια για τα άλλα αδέλφια μπορεί να βασανίζει τα παιδιά- ακριβώς επειδή μας αγαπούν τόσο πολύ.

-Η επιθυμία για περισσότερη τρυφερότητα και αγάπη τα αναγκάζει πολλές φορές να μας προκαλούν αδιάκοπα- ακριβώς επειδή τους αρέσει τόσο πολύ να είναι κοντά μας.

-Λαθεμένη ενδοτικότητα μπορεί να ξυπνήσει μέσα τους την επιθυμία για μια πιο συνεπή και επομένως πιο προβλέψιμη συμπεριφορά από τη μεριά μας. Αυτό το επιθυμούν ακριβώς επειδή αγαπούν τους γονείς τους.

-Εποχές άγχους και παραφορτώματος- περισσότερα μικρά παιδιά, επάγγελμα και νοικοκυριό, το χτίσιμο ενός σπιτιού, μια μετακόμιση, επιστροφή στο επάγγελμα- όλα αυτά μπορούν να μεταβάλλουν τρυφερούς γονείς σε μόνιμους γκρινιάρηδες που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μαλώνουν και να απαγορεύουν, αλλά είναι πια ανίκανοι να επαινέσουν. Τα παιδιά αμύνονται με ανυπακοή, ακριβώς επειδή θέλουν να γίνουν πάλι όλα όμορφα και αρμονικά όπως ήταν παλιά.

Για να διαπιστώσει κανείς πως είναι η σχέση του με τα παιδιά, αρκεί συχνά να μεταβάλλει απλώς την πρώτη θέση της τιμωρίας που θα είναι τότε η ακόλουθη: Όταν οι τιμωρίες δεν φέρνουν πια το επιθυμητό αποτέλεσμα, υπάρχει η βάσιμη υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά στις σχέσεις μας. (Ή ότι απλά η τιμωρία ήταν ανόητη!)

Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει: Όταν οι τιμωρίες γίνονται μια εντελώς φυσιολογική καθημερινότητα, είναι καιρός να κάνετε μια παύση για να σκεφτείτε και να αναζητήσετε τις αιτίες.

Τα παιδιά θα έπρεπε να υπακούν τους γονείς τους επειδή τους αγαπούν, επειδή νιώθουν καλά κοντά τους. Και όχι από φόβο της τιμωρίας. Τα παιδιά θα έπρεπε να υπακούν τους γονείς τους γιατί νιώθουν πως με τη διαρκή ανυπακοή διακινδυνεύουν την καλή σχέση μαζί τους.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Ας είμαστε ειλικρινείς: ποιος μπορεί να γελάει, όταν παίζοντας «γκρινιάρη» τον βγάζουνε τέσσερις φορές έξω τη στιγμή που είναι έτοιμος να νικήσει, με αποτέλεσμα να βγει χαμένος;

Ένας ενήλικας μπορεί όχι όμως από χαρά. Πολλά παιδιά γύρω στα έξι τους χρόνια, δεν καταφέρνουν ούτε αυτό. Ιδιαίτερα όταν παίζουν με τους γονείς, που είναι σε τόσες περιστάσεις οι μεγάλοι, οι δυνατοί, αυτοί που πάντα ξέρουν και μπορούν περισσότερα, οι εκρήξεις οργής μετά την ήττα είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο.

Το πράγμα αρχίζει να γίνεται προβληματικό, όταν τα παιδιά γίνονται έξω φρενών κάθε φορά που χάνουν και αντιδρούν ή με το να αναποδογυρίζουν το τραπέζι ή σκορπώντας θυμωμένα τα χαρτιά. Οι γονείς μπορούν να υπομείνουν μια τέτοια αντίδραση, οι συνομήλικοι όμως όχι. Αυτοί «που δεν ξέρουν να χάνουν» δεν θέλουν να παίζουν μαζί τους.

Να μερικοί βασικοί κανόνες, με τους οποίους θα μπορέσετε να βοηθήσετε το παιδί σας να ξεπερνάει ευκολότερα τέτοιες καταστάσεις:

Δείξτε ότι είστε μετριόφρων νικητής.

Μη φανερώνετε χαιρεκακία που κερδίσατε άλλη μια φορά, ακόμη και όταν παίζετε με ενήλικες

Το παιχνίδι δεν πρέπει να διαρκεί πολλή ώρα.Όταν η παρτίδα τραβάει σε μάκρος, τα παιδιά χάνουν την υπομονή τους.

Μην παίζετε μόνο «γκρινιάρη». Μια αλλαγή παιχνιδιού ανανεώνει τις πιθανότητες του παιδιού να κερδίσει.

Προτιμάτε παιχνίδια, στα οποία τα παιδιά κερδίζουν ευκολότερα.

Μην προσπαθείτε να ξεφύγετε, όταν χάνετε. «Πρέπει να φύγω τώρα», λένε πολλές φορές οι ενήλικες όταν χάνουν. Δείξτε ότι μπορείτε να αποδεχθείτε την ήττα σας. Το παιδί χρειάζεται την επιτυχία, για να μπορέσει να μάθει να χάνει.

Αφήστε το παιδί να κερδίσει, αν είναι πραγματικά άτυχο. Αλλά με τέτοιο τρόπο, που να μην το καταλάβει.

Αλλάξτε πιόνια ή μέρος. Παίρνετε συνέχεια τα κόκκινα και κερδίζετε. Δώστε και στο παιδί την ευκαιρία να παίξει με τα πούλια αυτά.

Υπάρχουν γονείς που απορρίπτουν για λόγους αρχής όλα τα παιχνίδια που έχουν νικητές και ηττημένους.

Πιστεύουμε ότι αυτό δεν είναι καλό για παιδιά που πάνε σχολείο. Δεν είναι η εμπειρία της νίκης και της ήττας που χρειάζεται το παιδί, αλλά η εμπειρία της επιτυχίας ή της αποτυχίας.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Η κόρη μας, που είναι οχτώ χρόνων, παρεμβαίνει πάντοτε στα παιχνίδια του αδελφού της που είναι δυο χρόνων. Όταν το μικρό αρχίζει να παίζει με τους κύβους, εκείνη σπεύδει να τον βοηθήσει.

Τον λατρεύει και τον φροντίζει όσο περισσότερο μπορεί. Εγώ και ο σύζυγός μου είμαστε ικανοποιημένοι από αυτό το αδελφικό συναίσθημα, αλλά θα θέλαμε και το μικρό να μάθει να είναι αυτόνομο.

Πραγματικά με τη συμπεριφορά της το κορίτσι σας γλιτώνει τον αδελφό της από πολλά εμπόδια και απογοητεύσεις και αυτό δεν τον βοηθά να κυριαρχεί μόνος του στις καταστάσεις. Αλλά σκεφθείτε όλα όσα το μικρό δέχεται από εκείνη! Θα είχα αντιρρήσεις αν εκείνος που θα είχε μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν ένας από τους γονείς. Αλλά με έναν αδελφό ή με μια αδελφή, το παιδί μαθαίνει πολύ περισσότερα πράγματα από το να βάζει τον έναν κύβο μέσα στον άλλο.

Μένω πάντοτε έκπληκτη μπρος στην ενέργεια που ένα μικρό παιδί είναι σε θέση να εκδηλώσει προσπαθώντας να μιμηθεί τους μεγαλύτερους αδελφούς και αδελφές.

Στη θέση σας δεν θα παρενέβαινα στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο παιδιά. Μάλλον θα προσπαθούσα να ξαναφτιάξω μια ισορροπία, προσφέροντας στον μικρό ευκαιρίες για να μάθει μόνος του κατά τις στιγμές στις οποίες ασχολείστε εσείς μαζί του.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Από Μιχάλης Θερμόπουλος 

Η σημερινή Τρίτη σηματοδοτεί την 12η επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας Συνδρόμου Down. Κάθε χρόνο, στις 21 Μαρτίου, η φωνή των ατόμων με σύνδρομο Down και εκείνων που ζουν και δουλεύουν καθημερινά μαζί τους, μεγαλώνει και ακούγεται πιο δυνατά.


Τα άτομα με σύνδρομο Down, σε ισότιμη βάση με τους άλλους ανθρώπους, θα πρέπει να είναι σε θέση να απολαύσουν πλήρη και ίσα δικαιώματα, τόσο ως παιδιά, όσο και ως ενήλικες. Αυτό περιλαμβάνει τη δυνατότητα να συμμετέχουν πλήρως στις εκδηλώσεις και δράσεις της κοινωνίας ή κοινότητας στην οποία ζουν.

Η πραγματικότητα για πολλούς από τους ανθρώπους με σύνδρομο Down είναι ότι η επικρατούσα αρνητική στάση των υπολοίπων απέναντί τους έχει ως αποτέλεσμα να έχουν οι ίδιοι χαμηλές προσδοκίες για τον εαυτό τους και να βιώνουν καθημερινά την διάκριση και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Αλλά, έχει αποδειχτεί, ότι, όπου τα παιδιά με σύνδρομο Down και άλλες αναπηρίες έχουν ευκαιρίες συμμετοχής σε κοινές δράσεις με τους συνομίληκούς τους, τότε επωφελούνται από αυτό και μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον φιλίας, αποδοχής και σεβασμού από όλους, ενώ και τα ίδια τα παιδιά αυτά έχουν πιο υψηλές προσδοκίες για το μέλλον τους.

Όχι μόνο αυτό, αλλά ένα τέτοιο θετικό περιβάλλον, προετοιμάζει σωστά ένα παιδί με σύνδρομο Down, ώστε να έχει μια φυσιολογική ενήλικη ζωή αργότερα, να μπορεί να εργαστεί και να συνεισφέρει ισότιμα στην κοινωνία με αυτοπεποίθηση και ατομική αυτονομία.

Το κεντρικό μήνυμα για την φετινή Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down είναι το #MyVoiceMyCommunity. Πρόκειται για ένα σύνολο δράσεων, που περιλαμβάνουν και τη διάδοση του μηνύματος στο διαδίκτυο, με σκοπό να ευαισθητοποιηθεί η παγκόσμια κοινότητα, ώστε να αποδεχθεί και να αγκαλιάσει τα άτομα με αυτή την ασθένεια.

 

Τι είναι το σύνδρομο Down

Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική διαταραχή που προκαλείται όταν μια ανώμαλη κυτταρική διαίρεση έχει ως αποτελέσματα την παρουσία επιπλέον γενετικού υλικού από το χρωμόσωμα 21. Αυτή η γενετική διαταραχή, η οποία ποικίλλει σε σοβαρότητα, προκαλεί δια βίου νοητική αναπηρία και αναπτυξιακές καθυστερήσεις, ενώ σε μερικούς ανθρώπους προκαλεί και σοβαρά προβλήματα υγείας.

Το σύνδρομο Down είναι η πιο κοινή γενετική χρωμοσωματική διαταραχή και βασική αιτία των μαθησιακών δυσκολιών σε παιδιά.

Η καλύτερη κατανόηση του συνδρόμου Down και οι έγκαιρες παρεμβάσεις μπορεί να αυξήσουν σημαντικά την ποιότητα ζωής των παιδιών και των ενηλίκων που ζουν με αυτή τη διαταραχή και να τους βοηθήσουν να ζήσουν μια κανονική ζωή χωρίς να στερούνται τίποτα απολύτως.

Επιπλοκές του συνδρόμου Down

Τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορεί να εμφανίσουν διάφορες επιπλοκές στην υγεία τους, μερικές από τις οποίες γίνονται πιο εμφανείς καθώς γερνούν, όπως:

Ανωμαλίες της καρδιάς: Περίπου τα μισά από τα παιδιά με σύνδρομο Down γεννιούνται με κάποιου είδους καρδιακή ανωμαλία. Αυτά τα καρδιακά προβλήματα μπορεί να είναι απειλητικά για τη ζωή τους και μπορεί να απαιτούν χειρουργική επέμβαση στην πρώιμη βρεφική ηλικία.

Λευχαιμία: Τα μικρά παιδιά με σύνδρομο Down έχουν αυξημένο κίνδυνο λευχαιμίας.

Μεταδοτικές ασθένειες: Λόγω των ανωμαλιών στα ανοσοποιητικό τους σύστημα, τα παιδιά με αυτή την ασθένεια είναι σε πολύ περισσότερο σε κίνδυνο εκδήλωσης λοιμωδών νοσημάτων, όπως η πνευμονία.

Άνοια: Τα άτομα με σύνδρομο Down έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο άνοιας, με τα πρώτα συμπτώματα να αρχίζουν ακόμα και από την ηλικία των 50 ετών. Όσοι έχουν άνοια έχουν επίσης υψηλότερο ποσοστό επιληπτικών κρίσεων και κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου Αλτσχάιμερ.

Άπνοια ύπνου: Εξαιτίας των μαλακών ιστών και των σκελετικών αλλαγών που οδηγούν στην απόφραξη των αεραγωγών τους, τα παιδιά και οι ενήλικες με σύνδρομο Down είναι πιο πιθανό να υποφέρουν από αποφρακτική άπνοια ύπνου.

Παχυσαρκία: Τα άτομα με αυτή την πάθηση έχουν μεγαλύτερη τάση να είναι παχύσαρκα σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό.

Άλλα προβλήματα: Το σύνδρομο Down μπορεί επίσης να σχετίζεται με άλλα προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένης της γαστρεντερικής απόφραξης, προβλήματα του θυρεοειδούς, πρόωρη εμμηνόπαυση, επιληπτικές κρίσεις, μολύνσεις των αυτιών, απώλεια ακοής, δερματικά προβλήματα, όπως η ψωρίαση, σκελετικά προβλήματα και η κακή όραση.

Προσδόκιμο ζωής

Η διάρκεια ζωής έχει αυξηθεί δραματικά για τα άτομα με σύνδρομο Down. Το 1910, ένα μωρό που θα γεννιόταν με σύνδρομο Down συχνά δεν ζούσε μετά την ηλικία των 10 ετών. Σήμερα, κάποιο άτομο με αυτή την ασθένεια μπορεί να περιμένει ότι θα ζήσει ακόμα και πέρα από τα 60 έτη, ανάλογα με τη σοβαρότητα των προβλημάτων υγείας που πιθανώς θα έχει.

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει..

Υπάρχουν ορισμένες εκδηλώσεις, κοινότοπες και άνευ σημασίας από παθολογική άποψη, που μπορούν να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια του ύπνου και να ανησυχήσουν τους γονείς.

Τρίξιμο δοντιών

Είναι ένα φαινόμενο κάθε άλλο παρά σπάνιο. Εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της φάσης του ελαφρού ύπνου. Είναι ένα φαινόμενο εντελώς ακούσιο του οποίου το παιδί δεν έχει συνείδηση, που δεν συνδέεται με καμιά σωματική ή ψυχική διαταραχή και που μπορεί να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας, συγχρόνως με κάθε περίοδο ελαφρού ύπνου.

Ο θόρυβος που κάνει το παιδί μπορεί να είναι δυσάρεστος για τους γονείς, αλλά δεν συνεπάγεται τίποτα αρνητικό για το ίδιο το παιδί.

Αν το φαινόμενο επιμένει και στην ενήλικη ζωή, μπορεί, μακροπρόθεσμα να προκαλέσει βλάβες στα δόντια και να απαιτεί μια ορθοδοντική θεραπεία (νυχτερινή συσκευή).Αλλά δεν πρόκειται για την περίπτωση του παιδιού, στο οποίο το τρίξιμο των δοντιών δεν έχει καμία συνέπεια πάνω στα οδοντικά τόξα και δεν πρέπει συνεπώς να προκαλεί ανησυχία.

Το παιδί που παραμιλά στον ύπνο του   

Κανένα πρόβλημα. Ορισμένα άτομα κάνουν ολόκληρες συζητήσεις, μερικές φορές μάλιστα και με αρκετή συνέπεια και σαφήνεια και με αρκετές λέξεις και μερικές φορές απαντούν ακόμα σε κάποια ερώτηση, κατά τη διάρκεια του ύπνου. Τόσο κατά τη διάρκεια του ελαφρού ύπνου, όσο και κατά τη διάρκεια του παράδοξου ύπνου, εν μέσω ενός ονείρου.

Αυτό το φαινόμενο είναι απολύτως άνευ σημασίας και μάλιστα μέχρι που διασκεδάζει τους οικείους.

Το παιδί που κουνιέται ρυθμικά

Αυτό το γεγονός συχνά θεωρείται σήμα συναγερμού, γιατί είναι χαρακτηριστικό στα παιδιά με σοβαρές συναισθηματικές ελλείψεις, στερήσεις ή με ψυχολογικές διαταραχές (αυτιστικά παιδιά).

Στην πραγματικότητα, το παιδί που κουνιέται ρυθμικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, αλλά που κατά τη διάρκεια της ημέρας παίζει, μιλάει, γελάει και συμπεριφέρεται κανονικά, δεν έχει τίποτα να κάνει με το ρυθμικό κούνημα του αυτιστικού παιδιού, που δεν είναι ικανό να επικοινωνήσει και να αναπτύξει σχέσεις με τους άλλους.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να ανησυχούν οι γονείς γι’ αυτές τις ρυθμικές δραστηριότητες της νύχτας: αν είναι ενοχλητικές για τους οικείους είναι εντελώς αβλαβείς, ωστόσο, για το παιδί.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin