Φεβρουαρίου 20, 2018

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Zωή χωρίς αναποδιές και απογοητεύσεις δεν υπάρχει. Aυτό το ξέρετε καλά όλοι οι γονείς από την προσωπική σας εμπειρία. Δυστυχώς, πρέπει και τα παιδιά να συνηθίσουν στην έννοια της αναποδιάς. Όσο πιο μικρά μάθουν να τα βγάζουν πέρα με τις απρογραμμάτιστες αλλαγές και τις ατυχίες που τα αφορούν, τόσο πιο εύκολα θα επιβιώσουν αργότερα ως ενήλικοι.

Τι  να κάνετε

1. Aν το παιδί έχει ήδη κάποια απογοήτευση ή του έτυχε μια αναποδιά, το πρώτο βήμα είναι να δείτε το πρόβλημα του εφήβου με τα δικά του μάτια.

2. Aκούστε τον με μεγάλη προσοχή. Aφήστε τον να μιλήσει όσο θέλει, χωρίς διακοπές.

3. Mετά μπορείτε να αναφέρετε κάποιο δικό σας ανάλογο πρόβλημα που ξεπεράστηκε, λ.χ. πώς τα βγάλατε πέρα στο γυμνάσιο όταν τα άλλα παιδιά είχαν «συμμαχήσει εναντίον σας» κ.λπ.

4. Tονίζετε γενικά στο παιδί ότι η αναποδιά είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής. Eίναι κάτι που συμβαίνει. Η ζωή έχει συνήθως δύο όψεις. Άλλοτε τυχαίνει να είμαστε εμείς από τη μία πλευρά και να ευτυχούμε και άλλοτε από την άλλη και να δυστυχούμε.

5. Πολλοί άνθρωποι –ακόμα και μεγάλοι– τα χάνουν με τις αναποδιές. Πόσο μάλλον οι έφηβοι. Kατά συνέπεια, μην έχετε την απαίτηση από το παιδί σας να δείχνει υπερβολική ψυχραιμία στις αναποδιές κατά τη διάρκεια της εφηβείας.

6. Πολλοί έφηβοι τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες τους, αλλά νιώθουν άσχημα μέχρι να ξανασταθούν στα πόδια τους. Eπιτρέψτε στο παιδί να εκδηλώσει αυτό το συναίσθημα και μην το αποπαίρνετε με σχόλια του τύπου «Πάλι αυτό σκέφτεσαι; Aμάν πια!». Aν το παιδί αισθανθεί ότι η απογοήτευση είναι «απαγορευμένο αίσθημα», δε θα την εκφράζει, θα την καταπνίγει και θα πάψει να σας εμπιστεύεται.

7. Oι αναποδιές μερικές φορές ορθώνονται σαν τεράστιο βουνό μπροστά στο παιδί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο έφηβος ή η έφηβη καλό είναι να έχει ήδη εκπαιδευτεί στον «τυφλοσούρτη» του «να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά» ή «να πιάσουμε τα πράγματα ένα ένα».

8. Bοηθήστε το παιδί να μη διαταράξει απολύτως τη ρουτίνα του εξαιτίας της ψυχικής του αναστάτωσης. H ρουτίνα λειτουργεί πολλές φορές σαν φάρμακο, γιατί μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς, μας δίνει τη εντύπωση ότι εξακολουθούμε να ελέγχουμε την κατάσταση.

9. Aν το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το παιδί φαίνεται δυσβάστακτο, πρέπει να ξέρει να το βάζει πότε πότε «στο συρτάρι».

10. O έφηβος μπορεί να εκτονώνεται με κάτι που δε σας αρέσει. Eπιτρέψτε το σε στιγμές κρίσης. Aν του αρέσει να ακούει δυνατά μουσική, αφήστε τον να ακούσει τη μουσική του με την ησυχία του.

11. Eξηγήστε του ότι στη ζωή όλα είναι περαστικά. Σε αυτό μπορεί να σας βοηθήσει και το μάθημα της Iστορίας. Λαοί ολόκληροι πέρασαν από καταστροφές και μετά ορθοπόδησαν. Πάντα υπάρχει μέλλον, όσο δύσκολο κι αν είναι τώρα για το παιδί σας να το πιστέψει.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

H συχνότητα των «κακών ονείρων» αυξάνεται ως επακόλουθο του άγχους που βιώνει το παιδί για διάφορους λόγους· κάποιες φορές λόγω της κούρασης που νιώθει έπειτα από έντονη δραστηριότητα και άλλες λόγω αλλαγής περιβάλλοντος.

Οι γονείς έχετε τον κατάλληλο τρόπο να βοηθήσετε το παιδί να αντιμετωπίσει τα όνειρα που του προξενούν φόβο. Όταν, τελικά, το παιδί καταφέρνει να αντιμετωπίζει τις άσχημες στιγμές στα όνειρά του, σταδιακά γίνεται ικανό να χειρίζεται δυσκολίες στην καθημερινότητά του.

• Διατηρήστε την ψυχραιμία σας, μην ανάψετε φώτα και μην φωνάξετε στο παιδί.

• Xαϊδέψτε το ήρεμα και στοργικά μέχρι να ηρεμήσει.

• Την άλλη μέρα, συζητήστε μαζί του για το όνειρο αυτό, αν φυσικά το επιθυμεί.

• Προτρέψτε το να σας περιγράψει τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στον ύπνο του, τονίζοντάς σας ποια του φαίνονται εχθρικά και ποια φιλικά.

• Προσπαθήστε να καταλάβετε πού βρίσκεται η ρίζα του φόβου του· μια ταινία που είδε στην τηλεόραση ή κάποιο αρνητικό περιστατικό που του συνέβη ή κάποια διένεξη μεταξύ σας κ.λπ.

• Aπομυθοποιήστε μαζί το φόβο του ζητώντας του, για παράδειγμα, να ζωγραφίσει το πρόσωπο που το τρόμαξε.

• Προτείνετε στο παιδί να τροποποιήσει το σχέδιό του, να αλλάξει, δηλαδή, το όνειρο, σύμφωνα με τις επιθυμίες του, παρεμβαίνοντας στο σχέδιό του ή φτιάχνοντας ένα καινούριο. Εξηγήστε του ότι το ίδιο μπορεί να κάνει και με όλα τα άσχημα όνειρά του.

• Mπορεί, επίσης, να γίνει φίλος με τους «κακούς».

• Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να αντιμετωπίσει το φόβο του, όπως να καλέσει σε βοήθεια το σκύλο του ή τους γονείς, ή κάποιο άλλο πρόσωπο που νιώθει κοντά του.

• Ξεκινώντας από αυτά τα παραδείγματα, το παιδί καταλαβαίνει ότι μπορεί να αγωνιστεί ενάντια στα πρόσωπα που το τρομάζουν. Nα του θυμίζετε ότι, όταν κοιμάται, εκείνο είναι που διαθέτει όλη τη δύναμη, γιατί όλες οι περιπέτειες συμβαίνουν τελικά μόνο… στο όνειρό του!

Aν δείτε ότι οι φόβοι του παιδιού επιμένουν, ζητήστε βοήθεια από ψυχολόγο.

 
 
kappatou.gr
 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύεi


Το παιδί σας φοβάται με αρκετές καταστάσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας και αναρωτιέστε εάν είναι φυσιολογικό

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε

Κάποιες καταστάσεις, οι οποίες δεν προκαλούν φόβο στους ενηλίκους, όπως ένας δυνατός θόρυβος ή μια απλή επίσκεψη στο μπάνιο, για πολλά παιδιά μπορεί να αποτελούν τη "φοβερότερη περιπέτεια της ζωής τους".

Όλα τα παιδιά φοβούνται στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Ξεπερνούν σιγά-σιγά ορισμένους φόβους, αλλά στη συνέχεια μπορεί να αποκτήσουν άλλους. Όποιοι κι αν είναι οι φόβοι τους, υπάρχει σε όλους ένα κοινό στοιχείο: η ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί.

Γνωρίζοντας αυτό το γεγονός, είναι υποχρέωσή σας να βοηθήσετε τα παιδιά να τους ξεπεράσουν.

Τα τέρατα, το σκοτάδι και κατά συνέπεια η ώρα του ύπνου είναι συνηθισμένοι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Μπορείτε να τα καθησυχάσετε αν τους διηγηθείτε μια όμορφη ιστορία προτού κοιμηθούν, αν τους αφήσετε κάποιο μικρό φως αναμμένο στο διάδρομο και την πόρτα μισάνοικτη ή κάποιο αρκουδάκι που θα τους κάνει συντροφιά και θα τα προστατέψει από οποιαδήποτε απειλή.

Κάποια στιγμή θα σας ξαφνιάσουν με απρόσμενα σχόλια πάνω στο θάνατο. Ιδιαίτερα όταν πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, όπου μπορεί να ακούσουν συζητήσεις πάνω στο θέμα.

Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι οι γονείς τους μπορεί να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.

Το μόνο που επιδιώκει ένα παιδί είναι να νιώσει ασφαλές και να σιγουρευτεί ότι οι "προστάτες" του θα είναι δίπλα του.

Από τα επτά έως τα έντεκα χρόνια, ο "κόσμος του παιδιού" γίνεται ολοένα και πιο ρεαλιστικός. Οι σχέσεις με τα συνομήλικα ή ακόμα και με τα μεγαλύτερα παιδιά γίνονται πιο στενές και μαζί τους δημιουργούνται καινούργια "φαντάσματα"…ο φόβος για τους βαθμούς, για τη σχέση με τους φίλους τους, για την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι δάσκαλοι κ.λπ.

Σιγά σιγά με την ενθάρρυνσή σας, θα αρχίσουν να αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση.

Θυμηθείτε ότι…

Το παράδειγμά σας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς τα μάτια του παιδιού είναι στραμμένα πάνω σας. Αν τα λόγια σας διαφέρουν από τον τρόπο που λειτουργείτε στην πράξη, στην καθημερινότητά σας, αναλογιστείτε ποιες είναι οι αντιδράσεις σας. Αν για παράδειγμα φοβάστε με το παραμικρό, είστε υπερπροστατευτικοί, διαρκώς του λέτε "μη", τότε σκεφτείτε πώς θα διαφοροποιήσετε τη συμπεριφορά σας.

Αν διαπιστώσετε πως δεν τα καταφέρνετε ζητήσετε βοήθεια από ειδικό.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Όλο και περισσότερες οι άτεκνες γυναίκες στην Ευρώπη - 1 στις 4 Ελληνίδες δεν θα κάνει παιδιά

Το ποσοστό των άτεκνων γυναικών στην Ευρώπη αυξάνεται συνεχώς.

Ιδιαίτερα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, όπου "πληθαίνουν οι δυσκολίες", κυρίως οι οικονομικές, αν και παραμένει ακόμη χαμηλότερο από το υψηλότερο ποσοστό, που είναι αυτό το οποίο είχε διαπιστωθεί στις αρχές του 20ου αιώνα, αποκαλύπτει σήμερα μια γαλλική μελέτη.

Κατά την έρευνα αυτή έγινε μια σύγκριση των ποσοστών των άτεκνων γυναικών μεταξύ αυτών που γεννήθηκαν στην Ευρώπη από το 1900 ως το 1972.
Μια γυναίκα στις τέσσερις μεταξύ αυτών που γεννήθηκαν την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα δεν έκανε παιδί.

Αντιθέτως για τις γυναίκες που γεννήθηκαν μετά το 1970, η αναλογία αυτών που έμειναν άτεκνες είναι περίπου μια στις επτά (14%), σύμφωνα με το γαλλικό Εθνικό Ινστιτούτο Δημογραφικών Μελετών

Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών νεαρών ανδρών που ήταν σε ηλικία γάμου, και η οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930, που ανάγκασε αυτούς που ζούσαν σε πιο φτωχές χώρες να μεταναστεύσουν σε πιο πλούσιες, αποτελούν τη βασική αιτία αυτής της "μαζικής καθυστέρησης της μητρότητας" που διαπιστώνεται στις αρχές του 20ου αιώνα.

Χάρη στην οικονομική ανάπτυξη και τη δημιουργία συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας, τα ποσοστά της ατεκνίας μειώθηκαν πολύ στη συνέχεια, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Ως το 1975 είχαμε μια έκρηξη της τεκνοποίησης: οι γυναίκες αποκτούσαν κατά μέσον όρο 2,1 παιδιά και από αυτές που γεννήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1940 μόνον μια στις δέκα κατά μέσον όρο έμεινε άτεκνη.

Ωστόσο η τεκνοποίηση δεν σταμάτησε έκτοτε να μειώνεται, υπογραμμίζει το ινστιτούτο, φτάνοντας σε πολύ χαμηλά επίπεδα στην Ευρώπη: κατά μέσον όρο 1,7 παιδιά για τις γυναίκες που γεννήθηκαν το 1974.

«Η αποτελεσματική αντισύλληψη, η τεκνοποίηση σε μεγαλύτερη ηλικία, η μεγαλύτερη αστάθεια στους δεσμούς, η επιθυμία για μια δουλειά πάνω από όλα καθώς αντιμετωπίζεται μια όλο και μεγαλύτερη έλλειψη σταθερότητας και η αυξανόμενη οικονομική ανασφάλεια» μπορεί να ευνοούν αυτήν τη μείωση της τεκνοποίησης, υπογραμμίζεται από τους ερευνητές.

Οι ταχύτεροι ρυθμοί σε αυτή την αύξηση του ποσοστού των άτεκνων γυναικών εντοπίζεται στις χώρες της νότιας Ευρώπης, καθώς έως και μια γυναίκα στις τέσσερις από αυτές που έχουν γεννηθεί τη δεκαετία του 1970 στην Ισπανία, την Ελλάδα και την Ιταλία μπορεί να μείνει άτεκνη

Στις χώρες αυτές, που αντιμετωπίζουν "δυσκολίες στην αγορά εργασίας" και "αξιοσημείωτες ανισότητες μεταξύ των φύλων οι οποίες καθιστούν δύσκολο το συμβιβασμό δουλειάς και οικογένειας", το ποσοστό αυτό αναμένεται να αυξηθεί κι άλλο, φτάνοντας το υψηλότερο επίπεδο, δηλαδή αυτό που ήταν μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, προβλέπει το ινστιτούτο.

 

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Υπάρχουν παιδιά πιο κοινωνικά από άλλα, που κάνουν εύκολα φιλίες ή αναπτύσσουν περισσότερες πρωτοβουλίες στις συναναστροφές τους με τα συνομήλικα παιδάκια και γι’ αυτό το λόγο ξεχωρίζουν. Τα δημοφιλή παιδιά αναγνωρίζονται εύκολα . Έχουν αναπτυγμένες κοινωνικές δεξιότητες. Είναι πιο τολμηρά στην επικοινωνία με τους μεγάλους.

Αποφασίζουν χωρίς να διαπραγματεύονται.

Όλα αυτά σίγουρα είναι θετικά στοιχεία, όμως υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος: Η υπερβολική δημοτικότητα κρύβει πολλές παγίδες, αφού το δημοφιλές παιδί:

-Δεν είναι πάντα δίκαιο. Το παιδάκι μπορεί να εκμεταλλευτεί, να πληγώσει ή να εξαιρέσει από την παρέα άλλα παιδιά. Επίσης εύκολα μπορεί να παραποιήσει, αλλάξει ή παραβεί τους κανόνες.

-Πιέζεται να ικανοποιήσει τους άλλους. Οι φιλίες αποκτούν μεγάλη σημασία για το παιδί, αφού νιώθει ότι η «αυλή» είναι αυτή που του εξασφαλίζει δύναμη. Στην προσπάθειά του να κρατήσει ή να διευρύνει αυτή την «αυλή», σαν κακός πολιτικός, προσπαθεί υπερβολικά να κερδίσει τη συμπάθεια των άλλων.

-Απογοητεύεται όταν δεν ξεχωρίζει.

-Επιδιώκει αρνητική δημοσιότητα. Για κάποια παιδιά το να προκαλούν το γέλιο των άλλων ή η όποια σκανταλιά είναι ο εύκολος δρόμος για να αποκτήσουν δημοσιότητα και δεν διστάζουν να τον ακολουθήσουν.

Τι να κάνετε

-Εξηγήστε του ότι δεν μπορεί να είναι φίλος με όλα τα παιδιά και ότι μόνο με ένα ή δυο που ταιριάζει καλύτερα μπορεί να αποκτήσει σχέση εμπιστοσύνης.

-Εστιάστε στη διασκέδαση και όχι στην κατάκτηση της πρωτιάς σε κάθε δραστηριότητα.

-Φροντίστε να μοιράζετε το «μπράβο» σε ποικίλες κατακτήσεις , συμπεριλαμβανομένων και των μαθητικών επιδόσεων, περιορίζοντας λίγο τον ενθουσιασμός σας για το παραμικρό κατόρθωμα του παιδιού.

kappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Στην περίπτωση  που η διατροφική διαταραχή έχει εδραιωθεί, η θεραπευτική παρέμβαση θα μπορούσε να επικεντρωθεί στη διαφοροποίηση του «βίαιου κύκλου», βοηθώντας τη μητέρα από την μια να αντέξει την άρνηση του παιδιού και από την άλλη να του δώσει το κατάλληλο κίνητρο, ώστε να αναζητήσει μόνο του την τροφή.

Είναι αναγκαίο να αντιλαμβάνεται η μητέρα ότι η όρεξη του μικρού παιδιού δεν είναι πάντα σταθερή, γεγονός που εξηγεί τις παροδικές αρνήσεις του. Είναι, λοιπόν, φρόνιμο, να μην εξάγει βιαστικά συμπεράσματα ότι το παιδί «πάσχει από ανορεξία».

Η ανορεξία συχνά υποχωρεί αν:

• Γίνουν οι ελαστικοί οι κανόνες που αφορούν στη διατροφή του παιδιού.
• Καθησυχάσει η μητέρα και αλλάξει  η νοοτροπία και η στάση της.
• Αποφεύγονται οι τροφές που δεν αρέσουν στο παιδί.
• Του δίνουν μικρότερες ποσότητες, ώστε να μην πυροδοτούνται αρνήσεις.
• Τρώνε όλοι μαζί - γιατί το φαγητό, εκτός από την ικανοποίηση της πείνας, προϋποθέτει και συναισθηματική συναλλαγή.
• Αποφεύγονται κατά τη διάρκεια του φαγητού οι εντάσεις ή οι κριτικές του τύπου «μην τρως με τα χέρια», «πιάσε καλά το πιρούνι» κ.λπ.
• Δε το πιέζουν να  τρώει και ούτε το κυνηγούν με το κουτάλι.
• Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως φανεί χρήσιμη μια συμπληρωματική θεραπεία που χρησιμοποιείται ως κίνητρο για την όρεξή ή ως κατευναστικό, προκειμένου να απαλύνει την άρνηση του παιδιού.

Μερικές μορφές ανορεξίας χρειάζονται μια πιο βαθιά διερεύνηση των προσωπικών προβλημάτων της μητέρας, που την έχουν οδηγήσει να  υπερτιμήσει την λήψη  τροφής. Μπορεί να πρόκειται για ενοχή, επειδή δε διατρέφει όπως θα έπρεπε το παιδί της ή για ενοχή εξαιτίας της ικανοποίησης που βιώνει από την σχέση αυτής καθαυτής της αντίθεσης.

Συμπερασματικά, οι διαταραχές στη διατροφή εμφανίζονται σταδιακά κάτω από την πίεση του οικογενειακού περιβάλλοντος, που επικεντρώνει το ενδιαφέρον του σε αυτό το ζήτημα. Στην οικογένεια οι σχέσεις παιδιού –γονιών οργανώνονται γύρω από τα γεύματα με τρόπο εξαιρετικά συγκρουσιακό, επιτρέποντας την  ψυχοπαθολογία να εκδηλωθεί ελεύθερα μέσα από την άρνηση του παιδιού.

Να μη λησμονούμε ότι η προσωρινή απώλεια της όρεξης μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας οργανικής ασθένειας, η διαταραχή της,  όμως, είναι ψυχολογικής φύσεως.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Aπό τη στιγμή της γέννησής τους, τα δίδυμα ακούν από τους γονείς να τους μιλούν στον πληθυντικό, να λένε «εσείς». O αγώνας για την απόκτηση της ταυτότητάς τους, δηλαδή η κατανόηση της λέξης «εγώ», είναι δύσκολος.

Oι γονείς θα βοηθήσουν όταν…

• Eξηγήσουν στα παιδιά από πολύ νωρίς ότι έχουν μεγάλη ομοιότητα, ότι μεγάλωσαν μαζί στην κοιλιά της μητέρας τους και γεννήθηκαν την ίδια μέρα, καθένα όμως έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και το δικό του όνομα. Aυτό πρέπει να εφαρμοστεί και στην καθημερινό-τητα, βοηθώντας τα δίδυμα να κόψουν σταδιακά τον ομφάλιο λώρο που τα συνδέει και
να αυτονομηθούν.

• Προσπαθούν ν’ ανακαλύψουν τις ιδιαιτερότητες του καθενός, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο.

• Eνισχύουν την ατομικότητά τους.

• Aσχολούνται χωριστά με το καθένα.

• Tα προτρέπουν ώστε να έχει το καθένα τους δικούς του φίλους.

• Nτύνουν κάθε παιδί με διαφορετικά ρούχα.

• Kαλλιεργούν στο καθένα διαφορετικά χόμπι ή δραστηριό€τητες.

• Eπιδιώκουν τα παιδιά να πηγαίνουν σε διαφορετικό τμήμα στο σχολείο.

• Έχουν υπόψη τους ότι δεν είναι απαραίτητο να διαβάζουν τα ίδια μαθήματα την ίδια στιγμή.

• Aποδέχονται τη διάκριση των ρόλων που καλούνται αυθόρμητα να παίξουν τα δίδυμα.

• Στα χρόνια της εφηβείας, η ανάγκη της κατάφασης στην προσωπική ταυτότητα είναι έντονη και

τα δίδυμα επαναστατούν στην ταύτιση που έμμεσα τους επιβάλλεται.

Τι να αποφεύγετε…

• Nα μπερδεύετε τα ονόματά τους, αν είναι του ίδιου φύλου.

• Nα τα παρουσιάζετε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην τα ξεχωρίζουν οι άλλοι.

• Nα τα κοιμίζετε στην ίδια κούνια και αργότερα στο ίδιο κρεβάτι.

• Nα τους δίνετε τα ίδια παιχνίδια.

• Nα τα αποκαλείτε «δίδυμα» όταν αναφέρεστε σ’ αυτά.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει:

"Ποιον αγαπάς πιο πολύ, τη μαμά ή το μπαμπά;", ρωτούν οι φίλοι και οι συγγενείς το παιδάκι...Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς νιώθει το παιδί όταν του κάνουν αυτή την ερώτηση;

Ένα παιδί τριών, τεσσάρων χρόνων δεν καταλαβαίνει ακόμα την έννοια αυτής της ερώτησης και μετατρέπει το ερώτημα σε "ποιον αγαπάς εσύ;".

Δημιουργείται σύγχυση και ένταση στην προσπάθειά του να καταλάβει τις προσδοκίες εκείνου που το ρωτά.

Σε πολλές περιπτώσεις λέει "και τους δύο", οι μεγάλοι όμως επιμένουν με περισσότερες ερωτήσεις που διχάζουν το παιδί.

Αν εκείνη τη στιγμή παρευρίσκεται ο ένας μόνο γονιός δεν είναι απαραίτητο να επιλέξει και συνεπώς δεν υπάρχουν προβλήματα. Πιθανόν υποδεικνύει ως αγαπημένο το γονιό που είναι παρών. Όταν ο μπαμπάς και η μαμά είναι και οι δύο εκεί το παιδί νιώθει λιγότερο άνετα. Αντιλαμβάνεται αμέσως το μορφασμό απογοήτευσης στο πρόσωπο του μπαμπά του εάν η απάντηση είναι "τη μαμά" ή το αντίστροφο. Καταλαβαίνει δηλαδή ότι προξένησε δυσαρέσκεια σε ένα πρόσωπο που αγαπά πολύ.

Η σχέση του με τους γονείς είναι η πιο σημαντική, ιδιαίτερη και καθοριστική στη ζωή του και είναι εξαιρετικά οδυνηρό για αυτό να βρίσκεται στη μέση προκειμένου να επιλέξει ποιο από τα δύο του μισά αγαπά πιο πολύ. Θα ήταν καλό, λοιπόν, οι μεγάλοι να μην εκφράζουν τέτοιου είδους ερωτήσεις.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Για να τα βγάλετε πέρα με τις υποχρεώσεις σας και να έχετε αρκετό χρόνο για το παιδι σας θα πρέπει να δώσετε μια αρκετά άνιση μάχη. Τι μπορείτε να κάνετε;

• Eπιλέγετε επαγγελματικές ενασχολήσεις με ελαστικό ωράριο. Αυτές οι δουλειές θα σας παρέχουν εισόδημα χωρίς να σας κρατούν μακριά από το παιδί για πολλές ώρες την ημέρα και θα έχετε τη δυνατότητα να ελίσσεστε ανάλογα με τις ανάγκες του παιδιού.

Επειδή είστε ο μοναδικός γονέας, έχει μεγάλη σημασία να είστε σχεδόν διαρκώς παρούσα στη ζωή του παιδιού και αυτό θα είναι αδύνατο αν έχετε ένα επάγγελμα με άκαμπτο ωράριο. Παράλληλα προσπαθήστε να αυξήσετε τα εισοδήματά σας.

 Οι περισσότερες  έρευνες δείχνουν ότι όταν το παιδί αναθρέφεται από  εύπορη ή μέση εισοδηματικά μητέρα, δεν παρουσιάζει αυξημένα προβλήματα στις σχολικές επιδόσεις, στην ακαδημαϊκή του πορεία αλλά και στη συναισθηματική του ανάπτυξη.

• Τα παιδιά που ζουν με τον ένα γονιό τείνουν να προσκολλώνται σε αυτόν και οι μητέρες που δεν έχουν κάποιον σημαντικό άνδρα στη ζωή τους, τείνουν να προσκολλώνται άθελά τους στο παιδί τους.

Προσπαθήστε να αφήνετε στο παιδί αρκετό χώρο ώστε να αναπτύσσει την αυτονομία του. Φροντίζετε για τον ίδιο λόγο  να έχετε και οι δύο πολλά σημεία συναισθηματικής αναφοράς (φίλες, φίλους, συμμαθητές, ξαδέλφια, μέλη συλλόγων)

Δίνετε  πρωτοβουλίες στο παιδί σας, επιτρέπετέ του να συναναστρέφεται με συνομήλικα παιδιά και παράλληλα να αναπτύσσει σχέσεις με άλλους ενήλικες που εμπιστεύεστε -π.χ. το νονό του ή τον θείο του -χωρίς να είστε εσείς συνεχώς παρούσα. Έτσι θα αυτονομείται και δεν θα είναι «κρεμασμένο» επάνω σας.

Η σχέση σας με το παιδί πρέπει να είναι και φιλική, ωστόσο ο βασικός ρόλος σας είναι του γονιού και όχι του φίλου. Μην δώσετε προτεραιότητα στο να είστε «φιλαράκι» με το παιδί σας, αλλά μην γίνετε ποτέ και ο «μπαμπούλας». Για να πετύχετε την ισορροπία που απαιτεί ο δύσκολος ρόλος σας, θα βοηθηθείτε από τα εξής:

• Διατηρείτε σταθερές αρχές και ωράρια στην καθημερινότητά σας, ώστε το παιδί να μάθει από μικρό πως πρέπει οπωσδήποτε να σέβεται κάποια όρια, είτε αυτά αφορούν θεωρητικά ζητήματα και αξίες είτε αφορούν πεζά ζητήματα, σαν τις  ώρες ύπνου και φαγητού.

Η σταθερή ρουτίνα και η συνέπεια στην τήρηση των αρχών που έχετε, θα σας βοηθήσει να τα βγάλετε πέρα πιο εύκολα και στην εφηβεία του παιδιού σας.

• Οργανώστε τη ζωή σας όσο περισσότερο μπορείτε. Ο προγραμματισμός θα  σας προφυλάξει από το συναισθηματικό και οικονομικό χάος που συχνά παραμονεύει όλες τις οικονομικά αδύναμες  και μοναχικές οικογένειες

• Προσπαθήστε να μη  δείχνετε αδύναμη και εξουθενωμένη, αλλά ούτε και σκληρή.

•  Όταν αντιμετωπίζετε διλλήματα και δεν έχετε κανέναν να συμβουλευθείτε, αναρωτηθείτε τι θα αποφάσιζαν οι άλλες οικογένειες που γνωρίζετε και εκτιμάτε. Η απάντηση που θα «πάρετε» από τον εαυτό σας ίσως σας βοηθήσει σε μια πιο ισορροπημένη απόφαση γιατί καθώς είστε μόνη, είναι πιο εύκολο να κάνετε και λάθος.

• Επιδιώξτε να έχετε σχέσεις με ολοκληρωμένες οικογένειες, ώστε το παιδί να έχει από μικρό βιώματα της πλήρους οικογένειας  έστω και έξω από το σπίτι του.

• Αν δεν έχετε φιλικές οικογένειες,  στραφείτε στις συγγενικές.

Κάντε τις αναγκαίες υποχωρήσεις ώστε το παιδί να μην απομονωθεί.

Αν ανατραφεί μόνο και άφιλο ή δίχως επαφές με άλλες οικογένειες, ίσως  απορρίψει μακροπρόθεσμα τα κοινωνικά πρότυπα στα οποία κι εσείς συμφωνείτε ότι το συμφέρει να ενταχθεί

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει:

Πολλοί γονείς αντιμετωπίζουν ένα συχνό πρόβλημα όσον αφορά στην συμπεριφορά του παιδιού τους. Ποιο είναι αυτό; Η αδεξιότητά του. Πώς μπορείτε να το βοηθήσετε;

• Να δέχεστε το παιδί με τις ιδιαιτερότητές του, χωρίς να υπογραμμίζετε την αδεξιότητά του με φράσεις όπως «αδέξιε», «ανόητε» κτλ

• Έτσι το παιδί προσβάλλεται και σιγά σιγά πείθεται ότι είναι αδέξιο και συμπεριφέρεται ανάλογα. Επιπλέον, όσο περισσότερο πιέζεται, προκειμένου να είναι πιο άνετο και προσεχτικό στις κινήσεις του, τόσο πιο πολύ εκείνες θα φαίνονται άκαμπτες, αδέξιες, άτσαλες.

• Αυτή η αδεξιότητα γίνεται πιο έντονη σε συγκεκριμένες στιγμές, όταν στο σπίτι έρχονται φίλοι ή όταν το παίρνουν οι γονείς μαζί τους για επίσκεψη σε κάποια άλλη οικογένεια. Τότε πυροδοτείται ο φόβος της κριτικής που το κάνει άκαμπτο.

• Να σεβαστείτε τους ρυθμούς του, που δεν συμπίπτουν πάντοτε με τους δικούς σας.

• Παροτρύνετέ το να ασχοληθεί με αθλήματα που βοηθούν την ικανότητα του κινητικού συντονισμού. Μερικά είναι το τάε-κβο-ντο, το πινγκ-πονγκ, το ποδοσφαιράκι, τα πατίνια, αλλά ακόμα και το κλασικό σχοινάκι.

• Υπάρχουν, επίσης, τα παιχνίδια συναρμολόγησης που εκπαιδεύουν το χέρι, όπως οι κατασκευές, ο πηλός, τα τουβλάκια.

• Μην ξεχνάτε να επαινείτε τις προσπάθειές του.

• Αν το πρόβλημα είναι έντονο ή συνοδεύεται με ιδιαίτερα αυξημένη κινητικότητα, τότε είναι καλύτερα να απευθυνθείτε σε ειδικό.

akappatou.gr

 
 
 
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin