Νοεμβρίου 24, 2017

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει στη δημοσιότητα η ψυχογενής ανορεξία και η βουλιμία, θέματα τα οποία πριν από μερικά χρόνια ήταν άγνωστα πέρα από τα στενά όρια της επιστημονικής κοινότητας και των ίδιων των οικογενειών των ατόμων που πάσχουν. Όλοι όμως εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι αυτή η διαταραχή μπορεί να παρουσιαστεί σε κάποιες περιπτώσεις και σε παιδιά 9, 10 και 11 ετών. Υπάρχουν διεθνείς έρευνες που δείχνουν ότι οι διατροφικές διαταραχές έχουν αυξηθεί κατά 120% μέσα σε 10 χρόνια –από το 1996 μέχρι το 2007– στις ηλικίες 9-11 ετών. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σε κοινωνίες που πλήττονται από την οικονομική κρίση, όπως η χώρα μας, το άγχος των γονιών εντείνεται, με αποτέλεσμα να παρατηρείται αύξηση του ποσοστού των διατροφικών διαταραχών στα παιδιά.

Γενικά, οι γονείς θα πρέπει να έχουν το νου τους σε περίπτωση που τα παιδιά τείνουν να διαφοροποιήσουν τις διατροφικές συνήθειές τους. Τις περισσότερες φορές, η συμπε€ριφορά αυτή αποδεικνύεται παροδική. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως, το παιδί μπορεί να εκδηλώσει κάποια διαταραχή στην πρόσληψη τροφής, η οποία, αν εδραιωθεί κατά την εφηβεία, θα αντιμετωπιστεί με πολύ μεγαλύτερη δυσκολία απ’ ό,τι στην αρχή. Δυστυχώς, οι γονείς ίσως δεν αντιληφθούν από την αρχή το πρόβλημα, με αποτέλεσμα ν’ αναζητήσουν βοήθεια ακόμα κι έπειτα από ένα ή και δύο χρόνια, όταν πλέον η διαταραχή θα έχει εδραιωθεί.

Πιο ευάλωτα στην εκδήλωση αυτών των προβλημάτων είναι τα παιδιά που ήδη παρουσιάζουν αυξημένο άγχος, καταθλιπτικά στοιχεία, ψυχαναγκασμούς κ.ά.

Θα σύστηνα, λοιπόν, στους γονείς να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα το πρόβλημα και να απευθύνονται σε ειδικό για βοήθεια όταν το παιδί…

• Δείχνει μεγάλη ανησυχία για το σώμα του.

• Αρνείται να φάει ή αντίθετα τρώει πολύ.

• Παρουσιάζει έντονες εναλλαγές – περίοδοι πολυφαγίας ή νηστείας.

• Φοράει φαρδιά και αταίριαστα ρούχα μόνο και μόνο για να καλύπτει το σώμα του.

• Αποφεύγει να τρώει με τους γονείς ή κρύβεται ή απλώς λέει δικαιολογίες.

• Πετάει ή δίνει σε άλλα παιδιά το κολατσιό που του δίνουν.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τα παιδιά δοκιμάζουν καθημερινά την υπομονή μας. Κλαψουρίζουν, παζαρεύουν, θυμώνουν, χαζεύουν. Εντάξει, όλοι οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας συνεργάσιμα, αλλά στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αντιδράσεις τους, που μας ενοχλούν τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους και αποτελούν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική τους εξέλιξη!

1. Τα παιδιά έχουν εκρήξεις θυμού 

Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, χτυπιούνται, κλωτσάνε, και την επόμενη στιγμή  επιστρέφουν στο πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για την συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους.

2. Τα παιδιά κλαίνε με το παραμικρό 

Για τις παλαιότερες γενιές, το κλάμα ήταν κάτι  απαγορευτικό! Για τα αγόρια το κλάμα χαρακτηριζόταν ως κάτι «κοριτσίστικο» και για τα κορίτσια κάτι «μωρουδίστικο». Στην πραγματικότητα, όμως τα δάκρυα είναι πολύ θεραπευτικά. Όπως επιβεβαιώνουν οι ειδικοί, το κλάμα μας ξαλαφρώνει πολύ, μια που μειώνει το επίπεδο των ορμονών του στρες στο σώμα. Αφήνοντας ένα παιδί να κλάψει απλώς το βοηθάμε να νιώσει καλύτερα. Το κλάμα είναι ένα είδος αυτό-ίασης για τα παιδιά για οποιαδήποτε συναισθηματική απώλεια.

3. Τα παιδιά φοβούνται πολλά (και διάφορα) πράγματα

Πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, άλλα τις αστραπές και τις βροντές, άλλα τα έντομα, ενώ κάποια φοβούνται όταν βρίσκονται με ξένους. Με το να τα συμβουλεύουμε να μην φοβούνται το μόνο που κάνουμε είναι να επικυρώνουμε το φόβο τους. Τα παιδιά φοβούνται γιατί νιώθουν να κλονίζεται η ασφάλειά τους. Ναι, ο φόβος είναι κάτι φυσιολογικό και υγιές. Κάποιες μάλιστα φορές τα προστατεύει από πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς όταν φοβούνται, είναι να είμαστε παρόντες και να τα καθησυχάζουμε. Και σίγουρα όχι να τα κρίνουμε γι’ αυτά που νιώθουν.

4. Τα παιδιά «χαζεύουν»  

Για τους γονείς που φροντίζουν για το μπάνιο, το φαγητό, το ντύσιμο και το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού, είναι πολύ ενοχλητικό εκείνο να κινείται με ρυθμούς χελώνας, να αφαιρείται, ή να «αποκοιμιέται» στο πιάτο του. Ωστόσο αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως τα παιδιά δεν έχουν τους ίδιους χρόνους με τους μεγάλους, για την ακρίβεια, τα μικρότερα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση της ώρας. Είναι λοιπόν περιττό να περιμένετε από αυτά να ακολουθούν τους ρυθμούς της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να αποκτήσουν την αίσθηση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τηρήσουν κάποιο πρόγραμμα. Αν λοιπόν έχετε ένα αργοκίνητο  παιδί που βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από όλους τους άλλους στην οικογένεια, αντί να θυμώσετε μαζί του, απλώς δώστε του χρόνο.

5. Τα παιδιά γκρινιάζουν 

Τόσο το μικρά παιδιά, όσο και οι έφηβοι είναι ιδιοφυΐες στο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν. Για να το αποκτήσουν θα κάνουν τα πάντα: Θα κλάψουν, θα γκρινιάξουν, θα επικαλεστούν παράλογα επιχειρήματα, θα απειλήσουν…μέχρι οι γονείς να «σπάσουν» . Αυτό που κάνουν τα παιδιά, όσο κι αν μας κάνει έξαλλους είναι απόλυτα φυσιολογικό. Με τη γκρίνια δοκιμάζουν τα όρια τους (τα δικά τους και τα δικά σας) και παράλληλα μαθαίνουν την τέχνη της διαπραγμάτευσης. Όταν το κάνουν αυτό, μην τα αποπαίρνετε. Διαπραγματευτείτε μαζί τους, ακούστε τα και εξηγήστε τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν από νωρίς, το γιατί δεν μπορούν να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν.

6. Τα παιδιά επιμένουν

Επιμένουν πολύ, πεισμώνουν, διεκδικούν, στυλώνουν τα πόδια και φωνάζουν: «Όχι, εγώ δεν θα το κάνω αυτό!» Τις περισσότερες δορές αυτή τους η επιμονή μας βγάζει έξω από τα ρούχα μας, αλλά κάθε φορά που νιώθετε έτσι, να θυμάστε ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς! Εμείς θυμώνουμε γιατί ως γονείς απαιτούμε να μας υπακούν. Όμως αυτό είναι απλά αδύνατο. Αδύνατο να υπακούν πάντα! Απλώς ο θυμός δεν είναι καλή απάντηση στην επιμονή τους, Η λύση; Ακούστε τα «αιτήματά» τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα.      

Από το βιβλίο της ψυχολόγου και οικογενειακής θεραπεύτριας Jude Bijou, Attitude Reconstruction.

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Imommy.gr

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Μια καθημερινή συντροφιά για όλες μας, με πολλές πολλές μαμαδίστικες συμβουλές με τον μοναδικό τρόπο της κυρίας Καππάτου.

Η κυρία Καππάτου που είναι ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος-συγγραφέας αγγίζει με ευαισθησία τα παιδιά μας και δίνει συμβουλές σχετικά με την διαπαιδαγώγηση τους.

Ένα υπέροχο ημερολόγιο ήδη κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία με τίτλο "Ημερολόγιο για Μαμάδες 2017".

Η θετική επικοινωνία με τα παιδιά είναι βασική επιδίωξη των γονιών και το χαμόγελο και η αγκαλιά τους η μεγαλύτερη ανταμοιβή.

Καλή ανάγνωση

 

 

Παιδική ηλικία

Είστε έγκυος και νιώθετε ένα μόνιμο αίσθημα κόπωσης και υπνηλίας;

Σας παρουσιάζουμε 5 τρόπους να παραμένετε ξεκούραστες και να είστε σε εγρήγορση.

Βελτιώστε την ποιότητα του ύπνου σας

Εάν στριφογυρνάτε όλο το βράδυ στο κρεβάτι σας προφανώς δεν βολεύεστε και δεν ξεκουράζεστε όσο πρέπει. Βελτιώστε την ποιότητα του ύπνου σας χρησιμοποιώντας τα ειδικά μαξιλάρια εγκυμοσύνης. Ήδη από τον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης θα σας είναι απαραίτητο καθώς συνήθως τότε ξεκινάνε τα προβλήματα ύπνου για τις εγκύους επειδή φοβούνται πως πιέζουν το μωρό όταν κοιμούνται.

Αποφύγετε τα γλυκά

Λιγουρεύεστε γλυκά; Η αλήθεια είναι ότι οι γλυκαντικές ουσίες χαρίζουν ενέργεια αλλά όταν θα πέφτει το σάκχαρο στο αίμα σας θα αισθάνεστε ακόμα πιο κουρασμένες. Αυτό συμβαίνει γιατί οι απλοί υδατάνθρακες όπως ένα ντόνατ ή ένα μπισκότο μεταβολίζονται πιο γρήγορα, εξηγεί η διαιτολόγος Ximena Jimenez. Μια καλύτερη επιλογή είναι τα προϊόντα που περιλαμβάνουν σύνθετους υδατάνθρακες, όπως το γιαούρτι ή ένα φρούτο με μια φέτα τυρί. Αν είναι δυνατόν, συνδυάστε υδατάνθρακες με πρωτεΐνη για να έχετε μια σταθερή πηγή ενέργειας.

Κλειδώστε το σπίτι και βγείτε έξω για περπάτημα

Κάντε την άσκηση μέρος της καθημερινότητάς σας. Αν εντάξετε στον τρόπο ζωής σας το περπάτημα, το οποίο συνίσταται στις εγκύους μιας και είναι «light» άσκηση θα εκπλαγείτε από τα αποτελέσματα. Μπορεί να νιώθετε ότι δεν έχετε καθόλου ενέργεια αλλά αυτό γρήγορα θα το ξεπεράσετε και θα σας ταλαιπωρήσει μόνο στην αρχή της προσπάθειας. Το περπάτημα θα ενισχύσει την κυκλοφορία του αίματος και τις αντοχές σας, θα αυξήσει τα επίπεδα ενέργειας στον οργανισμό σας και θα βελτιώσει τη διάθεσή σας.

Απλοποιήστε το πρόγραμμά σας

Πάρτε ένα μολύβι και ρίξτε μια ματιά στο ημερολόγιο σας. Μήπως είστε υπερβολικά δραστήρια; Λόγω του άγχους για την εγκυμοσύνη και την υγεία του μωρού μήπως το έχετε ρίξει στη δουλειά; Προσπαθήστε να ελαφρύνετε το πρόγραμμά σας, να μειώσετε τις δεσμεύσεις σας και επικεντρωθείτε σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία.

Καταναλώστε αρκετό νερό

Μπορεί να σας φανεί περίεργο αλλά το νερό αυξάνει τα επίπεδα ενέργειας του οργανισμού. Αυτό επειδή η κόπωση συχνά είναι σύμπτωμα αφυδάτωσης, οπότε είναι σημαντικό να παραμένετε ενυδατωμένες. Η ιδανική ποσότητα είναι να πίνετε τουλάχιστον έξι με οκτώ ποτήρια την ημέρα, (περισσότερο αν κάνει ζέστη ή αν αθλείστε). Ένας άλλος τρόπος για να καλύψετε την απαιτούμενη ποσότητα είναι να συμπεριλάβετε στη διατροφή σας σούπες, φρούτα και λαχανικά που έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε νερό.

govastileto.gr

Παιδική ηλικία

Μπορείτε να καταλάβετε πότε λέει ψέματα το παιδί σας; Μην βιαστείτε να απαντήσετε

Ούτε μία στις δύο φορές δεν καταφέρνουν οι περισσότεροι γονείς να καταλάβουν αν το παιδί τους λέει ψέματα ή αλήθεια για κάτι που έχει συμβεί, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Law and Human Behavior.

Ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ψυχολογίας Τζόντι Κουάς της Σχολής Κοινωνικής Οικολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Ντέηβις, μελέτησαν στοιχεία από 45 πειράματα που αφορούσαν συνολικά πάνω από 10.000 παιδιά και ενηλίκους.

Το συμπέρασμα της μετα-ανάλυσης είναι ότι παρόλο που οι περισσότεροι ενήλικοι πιστεύουν ότι ξέρουν πότε το παιοδί τους τούς εξαπατά, στην πραγματικότητα είναι σε θέση να καταλάβουν πότε ένα παιδί λέει ψέματα, μόνο στο 47,5% των περιπτώσεων έχουν δίκιο, δηλαδή ούτε τις μισές φορές. Με λίγα λόγια, τα καταφέρνουν χειρότερα και από ό,τι αν απαντούσαν στην τύχη (πιθανότητα 50%).

Οι ενήλικοι τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα στο να καταλαβαίνουν πότε ένα παιδί λέει την αλήθεια, έχοντας ποσοστό επιτυχίας 64%, δηλαδή σχεδόν δύο φορείς στις τρεις πέφτουν μέσα.

Εξάλλου, η μελέτη δείχνει ότι ακόμη και τρίχρονα παιδιά μπορεί να καταφεύγουν στα συνειδητά ψέματα, ενώ τα παιδιά γίνονται καλύτεροι ψεύτες όσο μεγαλώνουν.

Επίσης, διαπιστώνεται ότι οι επαγγελματίες που συναναστρέφονται με παιδιά, όπως εκπαιδευτικοί, αστυνομικοί και κοινωνικοί λειτουργοί, τα πάνε μόνο οριακά καλύτερα από τον μέσο άνθρωπο στο να «πιάνουν» τα ψέματα των παιδιών.

Επιμέλεια: Μαίρη Μπιμπή

health.in.gr ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Παιδική ηλικία

Τα παιδιά μας είναι μόνο μια φορά μικρά. Μπορεί να είναι πάντα για εμάς ‘παιδιά’, όμως μικρά παιδιά είναι στην πραγματικότητα μόνο μια φορά. Και τότε διαμορφώνουν χαρακτήρα, προσωπικότητα, συνειδήσεις. Και τότε είμαστε απαραίτητοι παιδαγωγοί και συνοδοιπόροι στη ζωή τους.

Η φυσική παρουσία ενός γονιού δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κανένα υποκατάστατο. Ούτε τα δώρα, ούτε τα παιχνίδια, ούτε τα λεφτά. Ούτε οι καλύτεροι δάσκαλοι, ούτε τα πιο ωραία ταξίδια. Τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς ως φυσική παρουσία, το λόγο τους, το σώμα τους, τη μορφή τους.

Χρειάζονται την αγκαλιά, μια καλή κουβέντα ή απλώς να είμαστε εκεί να κοιτάμε που θα παίζουν με τους φίλους τους. Και αργότερα να είμαστε εκεί όταν γυρνάνε από το σχολείο να μας πουν πως πέρασαν, να φάμε όλοι μαζί, να πάμε μια βόλτα.

Και αργότερα να είμαστε εκεί όταν γυρνάνε από την βόλτα, από το φροντιστήριο, από ένα πάρτι. Μας θέλουν δίπλα τους σαν στήριγμα, να βάζουμε πλάτη στα ξεκινήματά τους.
Προφανώς όσο μεγαλύτερα γίνονται μας χρειάζονται λιγότερο, ίσως κάποια στιγμή να μην μας θέλουν καν- και αυτό φυσιολογικό είναι.

Θα έρθει όμως με την ώρα του. Θα έρθει όταν πραγματικά θα θέλουν να μείνουν μόνα τους. Να σταθούν στα δικά τους πόδια, στις δικές τους δυνάμεις.

Και τότε εμείς οι γονείς, σιγά σιγά πρέπει να τους δώσουμε το χώρο να δράσουν όπως τα ίδια επιθυμούν, πως νομίζουν, περιορίζοντας τον ρόλο μας σε αυτόν του έμπιστου συμβουλάτορα.
Μέχρι τότε όμως ας δηλώσουμε παρόντες.

Στις μικρές και τις μεγάλες στιγμές τους, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις χαρές και τις λύπες.

Παιδική ηλικία

Μία νέα έρευνα που έγινε στη Βρετανία αποδεικνύει ότι από μικρή ηλικία τα κορίτσια αναπτύσσουν ανασφάλειες σχετικά με το σώμα τους, αφού αισθάνονται πιεσμένα να ταιριάξουν σε ένα συγκεκριμένο πρότυπο ομορφιάς.

Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα του Girlguiding UK, το ένα τρίτο των κοριτσιών ηλικίας από 7 έως 10 ετών νιώθουν ότι τους ασκείται κριτική για την εμφάνισή τους, ενώ το ένα τέταρτο νιώθει την ανάγκη να είναι τέλειο.

Η ετήσια έρευνα της φιλανθρωπικής οργάνωσης, η οποία δημοσιεύθηκε την Τρίτη, ανακάλυψε ότι τα κορίτσια υπέφεραν από ανασφάλεια σε σχέση με το σώμα τους. Το 61% των κοριτσιών ηλικίας από 7 έως 21 νιώθουν ευτυχισμένες με το πώς είναι, ενώ το 2011 το ποσοστό αυτό έφτανε το 73%.

Σύμφωνα μάλιστα με την έρευνα, η οποία είναι η μεγαλύτερη ετήσια έρευνα του είδους της, τα κορίτσια που είναι 7 χρονών νιώθουν πιεσμένα ότι πρέπει να είναι όμορφα.

Πάνω από το ένα τρίτο των κοριτσιών από 7 έως 10 ετών συμφώνησε ότι οι γυναίκες κρίνονται περισσότερο για την εμφάνιση παρά για τις ικανότητές τους, ενώ το 36% των κοριτσιών είπαν ότι τους έχουν κάνει να νιώσουν ότι η εμφάνιση είναι το σημαντικότερο προσόν τους.

Η έρευνα κατέληξε και σε άλλα, ανησυχητικά, συμπεράσματα. Το 38% των κοριτσιών από 7 έως 10 ετών δήλωσαν ότι πιστεύουν ότι δεν είναι αρκετά όμορφες, ενώ σε παρόμοιο ποσοστό είπαν ότι αισθάνονται ότι τις κρίνουν περισσότερο για την εμφάνιση παρά για τις ικανότητές τους. Το 23% των κοριτσιών δήλωσαν ότι νιώθουν την ανάγκη να είναι τέλειες, ενώ το 15% δήλωσε ότι ντρέπεται για την εμφάνισή του.

Η πλειοψηφία των κοριτσιών είπε ότι αυτό που θα βελτίωνε τις ζωές τους είναι το εάν οι άνθρωποι σταματούσαν να ασκούν κριτική στα κορίτσια και στις γυναίκες για το πώς δείχνουν.

Στην έρευνα συμμετείχαν 1.627 κορίτσια και νεαρές γυναίκες από 7 έως 21 ετών, ενώ οι ερωτήσεις αφορούσαν ζητήματα όπως η υγεία, οι σχέσεις και η καριέρα.

Η Sam Smethers, Διευθύντρια της φιλανθρωπικής οργάνωσης Fawcett Society, δήλωσε ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια «κρίνονται συνέχεια για την εξωτερική τους εμφάνιση» και υποφέρουν από «σημαντικά υψηλότερα» ποσοστά κατάθλιψης και ψυχικής ασθένειας. «Αυτό είναι σοβαρό. Ως κοινωνία πρέπει να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι η αντικειμενοποίηση και η παρενόχληση καταστρέφει τις ζωές των κοριτσιών και εμείς το αφήνουμε να συμβεί,» πρόσθεσε.

Η Δρ Carole Easton, Διευθύντρια του Young Women's Trust, είπε ότι η έρευνα αποκαλύπτει ότι η ανισότητα ανάμεσα στα φύλα υπάρχει ήδη από μικρή ηλικία. Από την πλευρά της, η Becky Hewitt, Διευθύντρια του Girlguiding, είπε: «Η φετινή έρευνα δείχνει η εστίαση στην εμφάνιση έχει τεράστια επιρροή στα μικρά κορίτσια στην κοινωνία.

Τα κορίτσια μας είπαν να σταματήσουμε να τους ασκούμε κριτική για την εξωτερική τους εμφάνιση. Κάθε μέρα, τα κορίτσια μας εμπνέουν με το θάρρος της, την αίσθηση της περιπέτειας και την καλοσύνη τους. Καλούμε τους πάντες να δείξουν στα κορίτσια ότι τις εκτιμούν για αυτό που είναι – όχι για το πώς δείχνουν».

Βασιλική Ζιώγα

HuffPost Greece

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Το παιδί σας φοβάται με αρκετές καταστάσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας και αναρωτιέστε εάν είναι φυσιολογικό

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε

Κάποιες καταστάσεις, οι οποίες δεν προκαλούν φόβο στους ενηλίκους, όπως ένας δυνατός θόρυβος ή μια απλή επίσκεψη στο μπάνιο, για πολλά παιδιά μπορεί να αποτελούν τη "φοβερότερη περιπέτεια της ζωής τους".

Όλα τα παιδιά φοβούνται στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Ξεπερνούν σιγά-σιγά ορισμένους φόβους, αλλά στη συνέχεια μπορεί να αποκτήσουν άλλους. Όποιοι κι αν είναι οι φόβοι τους, υπάρχει σε όλους ένα κοινό στοιχείο: η ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί.

Γνωρίζοντας αυτό το γεγονός, είναι υποχρέωσή σας να βοηθήσετε τα παιδιά να τους ξεπεράσουν.

Τα τέρατα, το σκοτάδι και κατά συνέπεια η ώρα του ύπνου είναι συνηθισμένοι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Μπορείτε να τα καθησυχάσετε αν τους διηγηθείτε μια όμορφη ιστορία προτού κοιμηθούν, αν τους αφήσετε κάποιο μικρό φως αναμμένο στο διάδρομο και την πόρτα μισάνοικτη ή κάποιο αρκουδάκι που θα τους κάνει συντροφιά και θα τα προστατέψει από οποιαδήποτε απειλή.

Κάποια στιγμή θα σας ξαφνιάσουν με απρόσμενα σχόλια πάνω στο θάνατο. Ιδιαίτερα όταν πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο, όπου μπορεί να ακούσουν συζητήσεις πάνω στο θέμα.

Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ότι οι γονείς τους μπορεί να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν ποτέ.

Το μόνο που επιδιώκει ένα παιδί είναι να νιώσει ασφαλές και να σιγουρευτεί ότι οι "προστάτες" του θα είναι δίπλα του.

Από τα επτά έως τα έντεκα χρόνια, ο "κόσμος του παιδιού" γίνεται ολοένα και πιο ρεαλιστικός. Οι σχέσεις με τα συνομήλικα ή ακόμα και με τα μεγαλύτερα παιδιά γίνονται πιο στενές και μαζί τους δημιουργούνται καινούργια "φαντάσματα"…ο φόβος για τους βαθμούς, για τη σχέση με τους φίλους τους, για την εμπιστοσύνη που τους δείχνουν οι δάσκαλοι κ.λπ.

Σιγά σιγά με την ενθάρρυνσή σας, θα αρχίσουν να αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση.

Θυμηθείτε ότι…

Το παράδειγμά σας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς τα μάτια του παιδιού είναι στραμμένα πάνω σας. Αν τα λόγια σας διαφέρουν από τον τρόπο που λειτουργείτε στην πράξη, στην καθημερινότητά σας, αναλογιστείτε ποιες είναι οι αντιδράσεις σας. Αν για παράδειγμα φοβάστε με το παραμικρό, είστε υπερπροστατευτικοί, διαρκώς του λέτε "μη", τότε σκεφτείτε πώς θα διαφοροποιήσετε τη συμπεριφορά σας.

Αν διαπιστώσετε πως δεν τα καταφέρνετε ζητήσετε βοήθεια από ειδικό.

 akappatou.gr

 

 

Παιδική ηλικία


Καυστικό, ανατρεπτικό και πολύ αληθινό.

-Μαμα, θελω να φαω ,πειναω.
-Οχι δε θελεις ακομα, δεν περασαν 3 ωρες ,ξερω εγω.

-Μαμα, θελω να με παρεις αγκαλια
-Οχι δεν πρεπει, θα καλομαθεις.

-Μαμα, κοιτα, μαθαινω το σωμα μου!
-Οχι δεν κανει μου ειπαν, βαλε την πιπιλα σου

-Μαμα, θελω να κοιμηθουμε μαζι.
-Δεν γινεται παιδι μου πρεπει να γινεις ανεξαρτητος ανθρωπος.

-Μαμα, φοβαμαι το σκοταδι ,μη φευγεις!
-Μια χαρα θα εισαι κοιμησου..

-------------------------------------------------------------------------

-Παιδι μου, σου μιλαω δεν ακους!
-Αφου δεν ξερεις μωρε τιποτα, ξερω εγω!

-Παιδι μου, γιατι απομακρυνεσαι απο μενα;
-Ετσι συνηθισα μαμα ,τι ειμαι κανα μαμοθρεφτο;

-Παιδι μου, γιατι δεν εκφραζεσαι και κλεινεσαι στον εαυτο σου;
-Δεν εχει νοημα να εκφραζομαι ,αλλωστε εμαθα να εχω υποκαταστατα.

-Παιδι μου, γιατι δεν καθεσαι να φαμε σαν οικογενεια;
-Ειμαι ανεξαρτητος μαμα!

Παιδι μου, φοβαμαι να πεθανω μονη , μη φευγεις!
Μια χαρα θα εισαι μαμα, κοιμησου...

της Μιρέλλας Μάνεση


Πηγή: evatheodosiadou.blogspot.gr

thessalonikiartsandculture.gr

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

«Mαμά, η δασκάλα μου είναι πολύ όμορφη! Να δεις τι ωραία που ντύνεται!» «Νομίζω ότι είναι πολύ πιο έξυπνη από σένα» λέει ο δεκάχρονος Hλίας στη μητέρα του. Και άλλοτε… «Η κυρία μου είναι πολύ καλή. Να δεις πόσο ευγενικά μας μιλά!» Σε κάθε ευκαιρία, αναφέρεται στη δασκάλα του. Φαίνεται ότι τον έχει εντυπωσιάσει πολύ.

Συχνά οι μικροί μαθητές μιλούν για τις σχεδόν μαγικές ικανότητες που διαθέτει, τον τρόπο που μιλά αλλά και για τις αδιαμφισβήτητες γνώσεις που έχει. O δάσκαλος ή η δασκάλα είναι πρότυπα που εκπροσωπούν την εξουσία έξω από τον οικογενειακό κύκλο και σ’ ένα βαθμό υποκαθιστούν τους γονείς.

Tα περισσότερα παιδιά θα επιδιώξουν με κάθε τρόπο να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και την προσοχή του «αγαπημένου» τους δασκάλου. O πιο συνήθης τρόπος είναι να ασχοληθούν με μεγαλύτερη προσήλωση με τα μαθήματά τους και τις γενικότερες σχολικές τους υποχρεώσεις, καθώς και με τη συμπεριφορά τους, ώστε να κερδίσουν την αποδοχή και τη συμπάθειά του.

Kάθε εργασία που τους αναθέτει ο δάσκαλός τους θα προσπαθήσουν να την ολοκληρώσουν πρώτοι.

Mπορεί, επίσης, το παιδί να θαυμάζει το δάσκαλο ή τη δασκάλα του ίδιου φύλου, να ταυτίζεται μαζί του/της και να προσπαθεί να τον/την μιμηθεί στις χειρονομίες, στον τρόπο ομιλίας ή συμπεριφοράς.

Tα συναισθήματα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και παροδικά. Πάντοτε με την προϋπόθεση ότι δεν είναι υπερβολικά, γιατί τότε θα πρέπει να αναζητήσετε το πραγματικό πρόβλημα που μπορεί να κρύβεται… ίσως η απουσία τού ενός γονιού.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin