Φεβρουαρίου 20, 2018

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Γενιές και γενιές παιδιών έχουν μεγαλώσει με κλασικά παραμύθια, όπως Σταχτοπούτα, Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι, Κοκκινοσκουφίτσα, και άλλα.

Όταν ακούμε παραμύθι, η σκέψη μας πηγαίνει κατευθείαν στα παιδιά. Πράγματι, για όλα τα παιδιά, η ώρα του παραμυθιού είναι η καλύτερη στιγμή της μέρας.

«Άντε μαμά, ξαναπές το», και πάλι από την αρχή το ίδιο παραμύθι. «Μα παιδί μου, ακόμη δεν το βαρέθηκες»; Διαμαρτύρεται η μητέρα. «Όχι, θέλω να μου το διαβάσεις πάλι».

Τα παραμύθια είναι μαγικά, μυστηριώδη, γοητεύουν και καθηλώνουν το ενδιαφέρον των μικρών μας. Από την στιγμή της γέννησης, οι γονείς με προθυμία ξεκινούν την αφήγηση ιστοριών στο παιδί και προμηθεύονται διάφορα βιβλιαράκια κατάλληλα για την ηλικία του. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα σημερινά παιδιά ήδη γνωρίζουν αρκετά παραμύθια και έχουν μυηθεί από νωρίς στην παιδική λογοτεχνία.

Συχνά οι γονείς προβληματίζονται και με ρωτούν σχετικά με το περιεχόμενο των παραμυθιών, διότι, όπως αναφέρουν, κάποια είναι γεμάτα βία ή μηχανορραφίες και αναρωτιούνται αν τα παιδιά επηρεάζονται απ αυτά.

Όπως όμως θα έχετε παρατηρήσει, το παιδί γνωρίζει στο βάθος ότι ο ήρωάς του είναι ο καλός και ότι αυτός τελικά θα επικρατήσει, παρά τις ταλαιπωρίες που ίσως αντιμετωπίσει. Άλλωστε, παρακολουθεί με ενδιαφέρον την εξέλιξη, περιμένοντας με ανυπομονησία την στιγμή της δικαίωσης, της κάθαρσης, όπου όλα θα έχουν τακτοποιηθεί.

Στα αγόρια παρατηρείται μία ξεκάθαρη προτίμηση στους ισχυρούς και δυνατούς ήρωες που θα κινδυνεύσουν πολλές φορές, ίσως θα δυσκολευτούν όμως δεν θα το βάλουν κάτω και στο τέλος θα νικήσουν. Τα κορίτσια προτιμούν, στην πλειονότητά τους, ηρωίδες τρυφερές ή ήρωες διασκεδαστικούς, που δίνουν έμφαση στο συναίσθημα, είναι γεμάτοι καλοσύνη, ομορφιά, γενναιοδωρία, που αντιμετωπίζουν καταστάσεις δραματικές, χωρίς επιθετικότητα, και όμως τελικά, κατορθώνουν να υπερνικήσουν όλα τα εμπόδια.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Ευχαριστώ μαμά! (ή μήπως μπαμπά;)

Όπως φαίνεται, χρωστάς την αστείρευτη εξυπνάδα σου (ή την απούσια αυτής) στη μητέρα σου.

Σύμφωνα με νέες επιστημονικές μελέτες, η μητέρα έχει περισσότερες πιθανότητες να περάσει τα γονίδια νοημοσύνης (τα οποία βρίσκονται στο χρωμόσωμα Χ) στα παιδιά της από ό, τι ο πατέρας.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι γυναίκες έχουν δύο χρωμοσώματα Χ, ενώ οι άνδρες έχουν μόνο ένα Χ και ένα Υ.

Αλλά πέρα από αυτό, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα γονίδια που συνδέονται με την υψηλή νοημοσύνη και κληρονομούνται από τον πατέρα απενεργοποιούνται αυτόματα.

Σύμφωνα με ένα άρθρο ενός Psychology Spot blog, που δημοσιεύτηκε το Μάρτιο, εργαστηριακές μελέτες σε γενετικώς τροποποιημένα ποντίκια έδειξαν ότι εκείνα με επιπλέον δόσεις μητρικών γονιδίων είχαν αναπτύξει μεγαλύτερο κεφάλι και εγκέφαλο, ενώ εκείνα με περισσότερά πατρικά γονίδια είχαν μικρότερο εγκέφαλο και κεφάλι επίσης.

Στη συνέχεια, εξετάζοντας τους ανθρώπους και όχι τα ποντίκια, οι ερευνητές στο Ιατρικό Ερευνητικό Συμβούλιο της Γλασκόβης πήραν συνεντεύξεις σε συνολικά 12.686 συμμετέχοντες κάθε χρόνο, από το 1994.

Συνυπολογίζοντας διάφορους παράγοντες, όπως το χρώμα του δέρματος, την εκπαίδευση και την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση βρήκαν ότι ο καλύτερος προγνωστικός δείκτης νοημοσύνης ήταν το IQ της μητέρας.

Αλλά αν είστε λίγο χαζοί και η μαμά σας είναι genious, μην εκπλαγείτε!

Προφανώς η γενετική αντιπροσωπεύει μόνο περίπου το 40% έως 60% της ανθρώπινης νοημοσύνης, ενώ το υπόλοιπο εξαρτάται από το ευρύτερο περιβάλλον κάποιου.

[Πηγή: metro.co.uk]

news247

 akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Αν και το παιδί σας έχει κλείσει τα οκτώ του χρόνια συμπεριφέρεται σαν μωρό. Θέλει να το ταΐζετε, να το ντύνετε, να το κάνετε μπάνιο...Έχετε σκεφτεί ότι μπορεί να ευθύνεστε εσείς για τη συμπεριφορά του;

Αρχικά εντοπίστε ποια στοιχεία της συμπεριφοράς του παιδιού σας θεωρείτε μωρουδίστικα σε σύγκριση με συνομήλικα παιδιά και στη συνέχεια αναλογιστείτε ποια είναι η στάση σας απέναντί του. Το προτρέπετε να λειτουργεί μόνο του και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες ή τρέχετε να το εξυπηρετήσετε, μερικές φορές χωρίς καν να το ζητήσει;

Πώς νιώθετε στη σκέψη ότι το παιδί σας μπορεί να δημιουργήσει και άλλες σχέσεις εκτός από αυτή που έχει μαζί σας;

Εάν ανακαλύψετε ότι έπαψε να σας χρειάζεται και αυτό σας ενοχλεί, μην κατηγορείτε τον εαυτό σας.

Σκεφτείτε το λόγο για τον οποίο λειτουργείτε με αυτό τον τρόπο. Αν αποφασίσετε ότι θέλετε να αλλάξετε μπορείτε ανάλογα με την ηλικία του παιδιού σας να το ενθαρρύνετε να κάνει πράγματα μόνο του.

Να παίρνει μικρές πρωτοβουλίες στην αρχή και να το επαινείτε κάθε φορά που τα καταφέρνει.

Ενισχύστε την επαφή του με παιδιά της ηλικίας του.

Ίσως η συνεργασία με κάποιον ειδικό να σας βοηθήσει.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Καθημερινά το παιδί σας το πρώτο πράγμα που κάνει μόλις το πάρετε από το σχολείο είναι να παραπονεθεί για κάποιο παιδάκι που το έσπρωξε, που το κορόιδεψε, που του πήρε κάποιο αντικείμενο...Αναρωτιέστε πώς πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση;

Είναι προτιμότερο να μην εμπλέκεστε άμεσα.

Να ακούτε προσεκτικά τα παράπονα του παιδιού για τους φίλους του. Δε χρειάζεται να μεγαλοποιείτε τις καταστάσεις, όμως η στήριξή σας είναι πολύτιμη, είτε επιλυθεί η διαφωνία είτε όχι.

Είναι γνωστό ότι οι φίλοι φιλονικούν. Η συμφιλίωση ύστερα από έναν καβγά είναι μια σπουδαία ικανότητα που το παιδί είναι καλό να καλλιεργήσει από νωρίς.

Σε περίπτωση που δείχνει αδύναμο να διαχειριστεί το πρόβλημα με το φίλο του, τότε μπορείτε να επέμβετε συζητώντας μαζί του και ίσως κάνοντας κάποιες προτάσεις π.χ "προσπάθησε αυτό και αν δεν έχει αποτέλεσμα θα σκεφτούμε μαζί κάτι άλλο".

Όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες στην προσέγγιση ή και ανάπτυξη μιας φιλικής σχέσης με κάποιο άλλο συνομήλικο παιδί, αντισταθείτε στον πειρασμό να δείξετε υπερβολική συμπόνια.

Αντίθετα, τονίστε του ότι το συγκεκριμένο παιδί ίσως έχει άλλα ενδιαφέροντα ή ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσει διαφορετικό τρόπο προσέγγισης.

Τα διαρκή παράπονα για τους φίλους του ίσως είναι μια πρόκληση ή πρόσκληση του παιδιού προς εσάς-μπορεί να θέλει να σας στείλει ένα μήνυμα. Αναλογιστείτε τον τρόπο που το μεγαλώνετε, μήπως το υπερπροστατεύετε ή σπεύδετε με το παραμικρό να λύνετε εσείς τα προβλήματά του; Του επιτρέπετε να αναλαμβάνει κάποιες πρωτοβουλίες; Δείχνετε εμπιστοσύνη; Μήπως γίνεται μάρτυρας δικών σας παραπόνων ή συνεχούς δυσφορίας για τους φίλους σας, για άλλους ανθρώπους ή για άλλα πράγματα;

Αν διαπιστώσετε κάτι από όλα αυτά ίσως χρειάζεται να αλλάξετε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε το παιδί.

news.gr

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει στη δημοσιότητα η ψυχογενής ανορεξία και η βουλιμία, θέματα τα οποία πριν από μερικά χρόνια ήταν άγνωστα πέρα από τα στενά όρια της επιστημονικής κοινότητας και των ίδιων των οικογενειών των ατόμων που πάσχουν. Όλοι όμως εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι αυτή η διαταραχή μπορεί να παρουσιαστεί σε κάποιες περιπτώσεις και σε παιδιά 9, 10 και 11 ετών. Υπάρχουν διεθνείς έρευνες που δείχνουν ότι οι διατροφικές διαταραχές έχουν αυξηθεί κατά 120% μέσα σε 10 χρόνια –από το 1996 μέχρι το 2007– στις ηλικίες 9-11 ετών. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σε κοινωνίες που πλήττονται από την οικονομική κρίση, όπως η χώρα μας, το άγχος των γονιών εντείνεται, με αποτέλεσμα να παρατηρείται αύξηση του ποσοστού των διατροφικών διαταραχών στα παιδιά.

Γενικά, οι γονείς θα πρέπει να έχουν το νου τους σε περίπτωση που τα παιδιά τείνουν να διαφοροποιήσουν τις διατροφικές συνήθειές τους. Τις περισσότερες φορές, η συμπε€ριφορά αυτή αποδεικνύεται παροδική. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως, το παιδί μπορεί να εκδηλώσει κάποια διαταραχή στην πρόσληψη τροφής, η οποία, αν εδραιωθεί κατά την εφηβεία, θα αντιμετωπιστεί με πολύ μεγαλύτερη δυσκολία απ’ ό,τι στην αρχή. Δυστυχώς, οι γονείς ίσως δεν αντιληφθούν από την αρχή το πρόβλημα, με αποτέλεσμα ν’ αναζητήσουν βοήθεια ακόμα κι έπειτα από ένα ή και δύο χρόνια, όταν πλέον η διαταραχή θα έχει εδραιωθεί.

Πιο ευάλωτα στην εκδήλωση αυτών των προβλημάτων είναι τα παιδιά που ήδη παρουσιάζουν αυξημένο άγχος, καταθλιπτικά στοιχεία, ψυχαναγκασμούς κ.ά.

Θα σύστηνα, λοιπόν, στους γονείς να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα το πρόβλημα και να απευθύνονται σε ειδικό για βοήθεια όταν το παιδί…

• Δείχνει μεγάλη ανησυχία για το σώμα του.

• Αρνείται να φάει ή αντίθετα τρώει πολύ.

• Παρουσιάζει έντονες εναλλαγές – περίοδοι πολυφαγίας ή νηστείας.

• Φοράει φαρδιά και αταίριαστα ρούχα μόνο και μόνο για να καλύπτει το σώμα του.

• Αποφεύγει να τρώει με τους γονείς ή κρύβεται ή απλώς λέει δικαιολογίες.

• Πετάει ή δίνει σε άλλα παιδιά το κολατσιό που του δίνουν.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Τα παιδιά δοκιμάζουν καθημερινά την υπομονή μας. Κλαψουρίζουν, παζαρεύουν, θυμώνουν, χαζεύουν. Εντάξει, όλοι οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας συνεργάσιμα, αλλά στην πραγματικότητα όλες αυτές οι αντιδράσεις τους, που μας ενοχλούν τα μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους και αποτελούν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στη συναισθηματική, πνευματική και κοινωνική τους εξέλιξη!

1. Τα παιδιά έχουν εκρήξεις θυμού 

Τη μια φωνάζουν, κλαίνε, χτυπιούνται, κλωτσάνε, και την επόμενη στιγμή  επιστρέφουν στο πιο γλυκό και χαρούμενο εαυτό τους. Μπορεί αυτές οι εκρήξεις να τρομάζουν, ή να αποσυντονίζουν τους γονείς, αλλά είναι απαραίτητες για την συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών μας. Ο θυμός, η θλίψη, τα νεύρα, όλα είναι απαραίτητα εργαλεία για να μάθουν να εκφράζουν αλλά και να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους.

2. Τα παιδιά κλαίνε με το παραμικρό 

Για τις παλαιότερες γενιές, το κλάμα ήταν κάτι  απαγορευτικό! Για τα αγόρια το κλάμα χαρακτηριζόταν ως κάτι «κοριτσίστικο» και για τα κορίτσια κάτι «μωρουδίστικο». Στην πραγματικότητα, όμως τα δάκρυα είναι πολύ θεραπευτικά. Όπως επιβεβαιώνουν οι ειδικοί, το κλάμα μας ξαλαφρώνει πολύ, μια που μειώνει το επίπεδο των ορμονών του στρες στο σώμα. Αφήνοντας ένα παιδί να κλάψει απλώς το βοηθάμε να νιώσει καλύτερα. Το κλάμα είναι ένα είδος αυτό-ίασης για τα παιδιά για οποιαδήποτε συναισθηματική απώλεια.

3. Τα παιδιά φοβούνται πολλά (και διάφορα) πράγματα

Πολλά μικρά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι, άλλα τις αστραπές και τις βροντές, άλλα τα έντομα, ενώ κάποια φοβούνται όταν βρίσκονται με ξένους. Με το να τα συμβουλεύουμε να μην φοβούνται το μόνο που κάνουμε είναι να επικυρώνουμε το φόβο τους. Τα παιδιά φοβούνται γιατί νιώθουν να κλονίζεται η ασφάλειά τους. Ναι, ο φόβος είναι κάτι φυσιολογικό και υγιές. Κάποιες μάλιστα φορές τα προστατεύει από πολλά. Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς όταν φοβούνται, είναι να είμαστε παρόντες και να τα καθησυχάζουμε. Και σίγουρα όχι να τα κρίνουμε γι’ αυτά που νιώθουν.

4. Τα παιδιά «χαζεύουν»  

Για τους γονείς που φροντίζουν για το μπάνιο, το φαγητό, το ντύσιμο και το καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού, είναι πολύ ενοχλητικό εκείνο να κινείται με ρυθμούς χελώνας, να αφαιρείται, ή να «αποκοιμιέται» στο πιάτο του. Ωστόσο αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι πως τα παιδιά δεν έχουν τους ίδιους χρόνους με τους μεγάλους, για την ακρίβεια, τα μικρότερα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση της ώρας. Είναι λοιπόν περιττό να περιμένετε από αυτά να ακολουθούν τους ρυθμούς της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να αποκτήσουν την αίσθηση του χρόνου, ώστε να μπορέσουν να τηρήσουν κάποιο πρόγραμμα. Αν λοιπόν έχετε ένα αργοκίνητο  παιδί που βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω από όλους τους άλλους στην οικογένεια, αντί να θυμώσετε μαζί του, απλώς δώστε του χρόνο.

5. Τα παιδιά γκρινιάζουν 

Τόσο το μικρά παιδιά, όσο και οι έφηβοι είναι ιδιοφυΐες στο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όταν το θέλουν. Για να το αποκτήσουν θα κάνουν τα πάντα: Θα κλάψουν, θα γκρινιάξουν, θα επικαλεστούν παράλογα επιχειρήματα, θα απειλήσουν…μέχρι οι γονείς να «σπάσουν» . Αυτό που κάνουν τα παιδιά, όσο κι αν μας κάνει έξαλλους είναι απόλυτα φυσιολογικό. Με τη γκρίνια δοκιμάζουν τα όρια τους (τα δικά τους και τα δικά σας) και παράλληλα μαθαίνουν την τέχνη της διαπραγμάτευσης. Όταν το κάνουν αυτό, μην τα αποπαίρνετε. Διαπραγματευτείτε μαζί τους, ακούστε τα και εξηγήστε τους. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν από νωρίς, το γιατί δεν μπορούν να παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν.

6. Τα παιδιά επιμένουν

Επιμένουν πολύ, πεισμώνουν, διεκδικούν, στυλώνουν τα πόδια και φωνάζουν: «Όχι, εγώ δεν θα το κάνω αυτό!» Τις περισσότερες δορές αυτή τους η επιμονή μας βγάζει έξω από τα ρούχα μας, αλλά κάθε φορά που νιώθετε έτσι, να θυμάστε ότι είναι δικαίωμα των παιδιών να διεκδικούν, όπως άλλωστε διεκδικείτε κι εσείς! Εμείς θυμώνουμε γιατί ως γονείς απαιτούμε να μας υπακούν. Όμως αυτό είναι απλά αδύνατο. Αδύνατο να υπακούν πάντα! Απλώς ο θυμός δεν είναι καλή απάντηση στην επιμονή τους, Η λύση; Ακούστε τα «αιτήματά» τους, συζητήστε τα με ηρεμία, αξιολογήστε τα και ζητήστε τα δικά τους επιχειρήματα.      

Από το βιβλίο της ψυχολόγου και οικογενειακής θεραπεύτριας Jude Bijou, Attitude Reconstruction.

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Imommy.gr

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Μια καθημερινή συντροφιά για όλες μας, με πολλές πολλές μαμαδίστικες συμβουλές με τον μοναδικό τρόπο της κυρίας Καππάτου.

Η κυρία Καππάτου που είναι ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος-συγγραφέας αγγίζει με ευαισθησία τα παιδιά μας και δίνει συμβουλές σχετικά με την διαπαιδαγώγηση τους.

Ένα υπέροχο ημερολόγιο ήδη κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία με τίτλο "Ημερολόγιο για Μαμάδες 2017".

Η θετική επικοινωνία με τα παιδιά είναι βασική επιδίωξη των γονιών και το χαμόγελο και η αγκαλιά τους η μεγαλύτερη ανταμοιβή.

Καλή ανάγνωση

 

 

Παιδική ηλικία

Είστε έγκυος και νιώθετε ένα μόνιμο αίσθημα κόπωσης και υπνηλίας;

Σας παρουσιάζουμε 5 τρόπους να παραμένετε ξεκούραστες και να είστε σε εγρήγορση.

Βελτιώστε την ποιότητα του ύπνου σας

Εάν στριφογυρνάτε όλο το βράδυ στο κρεβάτι σας προφανώς δεν βολεύεστε και δεν ξεκουράζεστε όσο πρέπει. Βελτιώστε την ποιότητα του ύπνου σας χρησιμοποιώντας τα ειδικά μαξιλάρια εγκυμοσύνης. Ήδη από τον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης θα σας είναι απαραίτητο καθώς συνήθως τότε ξεκινάνε τα προβλήματα ύπνου για τις εγκύους επειδή φοβούνται πως πιέζουν το μωρό όταν κοιμούνται.

Αποφύγετε τα γλυκά

Λιγουρεύεστε γλυκά; Η αλήθεια είναι ότι οι γλυκαντικές ουσίες χαρίζουν ενέργεια αλλά όταν θα πέφτει το σάκχαρο στο αίμα σας θα αισθάνεστε ακόμα πιο κουρασμένες. Αυτό συμβαίνει γιατί οι απλοί υδατάνθρακες όπως ένα ντόνατ ή ένα μπισκότο μεταβολίζονται πιο γρήγορα, εξηγεί η διαιτολόγος Ximena Jimenez. Μια καλύτερη επιλογή είναι τα προϊόντα που περιλαμβάνουν σύνθετους υδατάνθρακες, όπως το γιαούρτι ή ένα φρούτο με μια φέτα τυρί. Αν είναι δυνατόν, συνδυάστε υδατάνθρακες με πρωτεΐνη για να έχετε μια σταθερή πηγή ενέργειας.

Κλειδώστε το σπίτι και βγείτε έξω για περπάτημα

Κάντε την άσκηση μέρος της καθημερινότητάς σας. Αν εντάξετε στον τρόπο ζωής σας το περπάτημα, το οποίο συνίσταται στις εγκύους μιας και είναι «light» άσκηση θα εκπλαγείτε από τα αποτελέσματα. Μπορεί να νιώθετε ότι δεν έχετε καθόλου ενέργεια αλλά αυτό γρήγορα θα το ξεπεράσετε και θα σας ταλαιπωρήσει μόνο στην αρχή της προσπάθειας. Το περπάτημα θα ενισχύσει την κυκλοφορία του αίματος και τις αντοχές σας, θα αυξήσει τα επίπεδα ενέργειας στον οργανισμό σας και θα βελτιώσει τη διάθεσή σας.

Απλοποιήστε το πρόγραμμά σας

Πάρτε ένα μολύβι και ρίξτε μια ματιά στο ημερολόγιο σας. Μήπως είστε υπερβολικά δραστήρια; Λόγω του άγχους για την εγκυμοσύνη και την υγεία του μωρού μήπως το έχετε ρίξει στη δουλειά; Προσπαθήστε να ελαφρύνετε το πρόγραμμά σας, να μειώσετε τις δεσμεύσεις σας και επικεντρωθείτε σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία.

Καταναλώστε αρκετό νερό

Μπορεί να σας φανεί περίεργο αλλά το νερό αυξάνει τα επίπεδα ενέργειας του οργανισμού. Αυτό επειδή η κόπωση συχνά είναι σύμπτωμα αφυδάτωσης, οπότε είναι σημαντικό να παραμένετε ενυδατωμένες. Η ιδανική ποσότητα είναι να πίνετε τουλάχιστον έξι με οκτώ ποτήρια την ημέρα, (περισσότερο αν κάνει ζέστη ή αν αθλείστε). Ένας άλλος τρόπος για να καλύψετε την απαιτούμενη ποσότητα είναι να συμπεριλάβετε στη διατροφή σας σούπες, φρούτα και λαχανικά που έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε νερό.

govastileto.gr

Παιδική ηλικία

Μπορείτε να καταλάβετε πότε λέει ψέματα το παιδί σας; Μην βιαστείτε να απαντήσετε

Ούτε μία στις δύο φορές δεν καταφέρνουν οι περισσότεροι γονείς να καταλάβουν αν το παιδί τους λέει ψέματα ή αλήθεια για κάτι που έχει συμβεί, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Law and Human Behavior.

Ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ψυχολογίας Τζόντι Κουάς της Σχολής Κοινωνικής Οικολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Ντέηβις, μελέτησαν στοιχεία από 45 πειράματα που αφορούσαν συνολικά πάνω από 10.000 παιδιά και ενηλίκους.

Το συμπέρασμα της μετα-ανάλυσης είναι ότι παρόλο που οι περισσότεροι ενήλικοι πιστεύουν ότι ξέρουν πότε το παιοδί τους τούς εξαπατά, στην πραγματικότητα είναι σε θέση να καταλάβουν πότε ένα παιδί λέει ψέματα, μόνο στο 47,5% των περιπτώσεων έχουν δίκιο, δηλαδή ούτε τις μισές φορές. Με λίγα λόγια, τα καταφέρνουν χειρότερα και από ό,τι αν απαντούσαν στην τύχη (πιθανότητα 50%).

Οι ενήλικοι τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα στο να καταλαβαίνουν πότε ένα παιδί λέει την αλήθεια, έχοντας ποσοστό επιτυχίας 64%, δηλαδή σχεδόν δύο φορείς στις τρεις πέφτουν μέσα.

Εξάλλου, η μελέτη δείχνει ότι ακόμη και τρίχρονα παιδιά μπορεί να καταφεύγουν στα συνειδητά ψέματα, ενώ τα παιδιά γίνονται καλύτεροι ψεύτες όσο μεγαλώνουν.

Επίσης, διαπιστώνεται ότι οι επαγγελματίες που συναναστρέφονται με παιδιά, όπως εκπαιδευτικοί, αστυνομικοί και κοινωνικοί λειτουργοί, τα πάνε μόνο οριακά καλύτερα από τον μέσο άνθρωπο στο να «πιάνουν» τα ψέματα των παιδιών.

Επιμέλεια: Μαίρη Μπιμπή

health.in.gr ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Παιδική ηλικία

Τα παιδιά μας είναι μόνο μια φορά μικρά. Μπορεί να είναι πάντα για εμάς ‘παιδιά’, όμως μικρά παιδιά είναι στην πραγματικότητα μόνο μια φορά. Και τότε διαμορφώνουν χαρακτήρα, προσωπικότητα, συνειδήσεις. Και τότε είμαστε απαραίτητοι παιδαγωγοί και συνοδοιπόροι στη ζωή τους.

Η φυσική παρουσία ενός γονιού δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κανένα υποκατάστατο. Ούτε τα δώρα, ούτε τα παιχνίδια, ούτε τα λεφτά. Ούτε οι καλύτεροι δάσκαλοι, ούτε τα πιο ωραία ταξίδια. Τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς ως φυσική παρουσία, το λόγο τους, το σώμα τους, τη μορφή τους.

Χρειάζονται την αγκαλιά, μια καλή κουβέντα ή απλώς να είμαστε εκεί να κοιτάμε που θα παίζουν με τους φίλους τους. Και αργότερα να είμαστε εκεί όταν γυρνάνε από το σχολείο να μας πουν πως πέρασαν, να φάμε όλοι μαζί, να πάμε μια βόλτα.

Και αργότερα να είμαστε εκεί όταν γυρνάνε από την βόλτα, από το φροντιστήριο, από ένα πάρτι. Μας θέλουν δίπλα τους σαν στήριγμα, να βάζουμε πλάτη στα ξεκινήματά τους.
Προφανώς όσο μεγαλύτερα γίνονται μας χρειάζονται λιγότερο, ίσως κάποια στιγμή να μην μας θέλουν καν- και αυτό φυσιολογικό είναι.

Θα έρθει όμως με την ώρα του. Θα έρθει όταν πραγματικά θα θέλουν να μείνουν μόνα τους. Να σταθούν στα δικά τους πόδια, στις δικές τους δυνάμεις.

Και τότε εμείς οι γονείς, σιγά σιγά πρέπει να τους δώσουμε το χώρο να δράσουν όπως τα ίδια επιθυμούν, πως νομίζουν, περιορίζοντας τον ρόλο μας σε αυτόν του έμπιστου συμβουλάτορα.
Μέχρι τότε όμως ας δηλώσουμε παρόντες.

Στις μικρές και τις μεγάλες στιγμές τους, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις χαρές και τις λύπες.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin