Απριλίου 21, 2018

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Aπό τη στιγμή της γέννησής τους, τα δίδυμα ακούν από τους γονείς να τους μιλούν στον πληθυντικό, να λένε «εσείς». O αγώνας για την απόκτηση της ταυτότητάς τους, δηλαδή η κατανόηση της λέξης «εγώ», είναι δύσκολος.

Oι γονείς θα βοηθήσουν όταν…

• Eξηγήσουν στα παιδιά από πολύ νωρίς ότι έχουν μεγάλη ομοιότητα, ότι μεγάλωσαν μαζί στην κοιλιά της μητέρας τους και γεννήθηκαν την ίδια μέρα, καθένα όμως έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και το δικό του όνομα. Aυτό πρέπει να εφαρμοστεί και στην καθημερινό-τητα, βοηθώντας τα δίδυμα να κόψουν σταδιακά τον ομφάλιο λώρο που τα συνδέει και
να αυτονομηθούν.

• Προσπαθούν ν’ ανακαλύψουν τις ιδιαιτερότητες του καθενός, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο.

• Eνισχύουν την ατομικότητά τους.

• Aσχολούνται χωριστά με το καθένα.

• Tα προτρέπουν ώστε να έχει το καθένα τους δικούς του φίλους.

• Nτύνουν κάθε παιδί με διαφορετικά ρούχα.

• Kαλλιεργούν στο καθένα διαφορετικά χόμπι ή δραστηριό€τητες.

• Eπιδιώκουν τα παιδιά να πηγαίνουν σε διαφορετικό τμήμα στο σχολείο.

• Έχουν υπόψη τους ότι δεν είναι απαραίτητο να διαβάζουν τα ίδια μαθήματα την ίδια στιγμή.

• Aποδέχονται τη διάκριση των ρόλων που καλούνται αυθόρμητα να παίξουν τα δίδυμα.

• Στα χρόνια της εφηβείας, η ανάγκη της κατάφασης στην προσωπική ταυτότητα είναι έντονη και

τα δίδυμα επαναστατούν στην ταύτιση που έμμεσα τους επιβάλλεται.

Τι να αποφεύγετε…

• Nα μπερδεύετε τα ονόματά τους, αν είναι του ίδιου φύλου.

• Nα τα παρουσιάζετε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην τα ξεχωρίζουν οι άλλοι.

• Nα τα κοιμίζετε στην ίδια κούνια και αργότερα στο ίδιο κρεβάτι.

• Nα τους δίνετε τα ίδια παιχνίδια.

• Nα τα αποκαλείτε «δίδυμα» όταν αναφέρεστε σ’ αυτά.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει:

"Ποιον αγαπάς πιο πολύ, τη μαμά ή το μπαμπά;", ρωτούν οι φίλοι και οι συγγενείς το παιδάκι...Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς νιώθει το παιδί όταν του κάνουν αυτή την ερώτηση;

Ένα παιδί τριών, τεσσάρων χρόνων δεν καταλαβαίνει ακόμα την έννοια αυτής της ερώτησης και μετατρέπει το ερώτημα σε "ποιον αγαπάς εσύ;".

Δημιουργείται σύγχυση και ένταση στην προσπάθειά του να καταλάβει τις προσδοκίες εκείνου που το ρωτά.

Σε πολλές περιπτώσεις λέει "και τους δύο", οι μεγάλοι όμως επιμένουν με περισσότερες ερωτήσεις που διχάζουν το παιδί.

Αν εκείνη τη στιγμή παρευρίσκεται ο ένας μόνο γονιός δεν είναι απαραίτητο να επιλέξει και συνεπώς δεν υπάρχουν προβλήματα. Πιθανόν υποδεικνύει ως αγαπημένο το γονιό που είναι παρών. Όταν ο μπαμπάς και η μαμά είναι και οι δύο εκεί το παιδί νιώθει λιγότερο άνετα. Αντιλαμβάνεται αμέσως το μορφασμό απογοήτευσης στο πρόσωπο του μπαμπά του εάν η απάντηση είναι "τη μαμά" ή το αντίστροφο. Καταλαβαίνει δηλαδή ότι προξένησε δυσαρέσκεια σε ένα πρόσωπο που αγαπά πολύ.

Η σχέση του με τους γονείς είναι η πιο σημαντική, ιδιαίτερη και καθοριστική στη ζωή του και είναι εξαιρετικά οδυνηρό για αυτό να βρίσκεται στη μέση προκειμένου να επιλέξει ποιο από τα δύο του μισά αγαπά πιο πολύ. Θα ήταν καλό, λοιπόν, οι μεγάλοι να μην εκφράζουν τέτοιου είδους ερωτήσεις.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Για να τα βγάλετε πέρα με τις υποχρεώσεις σας και να έχετε αρκετό χρόνο για το παιδι σας θα πρέπει να δώσετε μια αρκετά άνιση μάχη. Τι μπορείτε να κάνετε;

• Eπιλέγετε επαγγελματικές ενασχολήσεις με ελαστικό ωράριο. Αυτές οι δουλειές θα σας παρέχουν εισόδημα χωρίς να σας κρατούν μακριά από το παιδί για πολλές ώρες την ημέρα και θα έχετε τη δυνατότητα να ελίσσεστε ανάλογα με τις ανάγκες του παιδιού.

Επειδή είστε ο μοναδικός γονέας, έχει μεγάλη σημασία να είστε σχεδόν διαρκώς παρούσα στη ζωή του παιδιού και αυτό θα είναι αδύνατο αν έχετε ένα επάγγελμα με άκαμπτο ωράριο. Παράλληλα προσπαθήστε να αυξήσετε τα εισοδήματά σας.

 Οι περισσότερες  έρευνες δείχνουν ότι όταν το παιδί αναθρέφεται από  εύπορη ή μέση εισοδηματικά μητέρα, δεν παρουσιάζει αυξημένα προβλήματα στις σχολικές επιδόσεις, στην ακαδημαϊκή του πορεία αλλά και στη συναισθηματική του ανάπτυξη.

• Τα παιδιά που ζουν με τον ένα γονιό τείνουν να προσκολλώνται σε αυτόν και οι μητέρες που δεν έχουν κάποιον σημαντικό άνδρα στη ζωή τους, τείνουν να προσκολλώνται άθελά τους στο παιδί τους.

Προσπαθήστε να αφήνετε στο παιδί αρκετό χώρο ώστε να αναπτύσσει την αυτονομία του. Φροντίζετε για τον ίδιο λόγο  να έχετε και οι δύο πολλά σημεία συναισθηματικής αναφοράς (φίλες, φίλους, συμμαθητές, ξαδέλφια, μέλη συλλόγων)

Δίνετε  πρωτοβουλίες στο παιδί σας, επιτρέπετέ του να συναναστρέφεται με συνομήλικα παιδιά και παράλληλα να αναπτύσσει σχέσεις με άλλους ενήλικες που εμπιστεύεστε -π.χ. το νονό του ή τον θείο του -χωρίς να είστε εσείς συνεχώς παρούσα. Έτσι θα αυτονομείται και δεν θα είναι «κρεμασμένο» επάνω σας.

Η σχέση σας με το παιδί πρέπει να είναι και φιλική, ωστόσο ο βασικός ρόλος σας είναι του γονιού και όχι του φίλου. Μην δώσετε προτεραιότητα στο να είστε «φιλαράκι» με το παιδί σας, αλλά μην γίνετε ποτέ και ο «μπαμπούλας». Για να πετύχετε την ισορροπία που απαιτεί ο δύσκολος ρόλος σας, θα βοηθηθείτε από τα εξής:

• Διατηρείτε σταθερές αρχές και ωράρια στην καθημερινότητά σας, ώστε το παιδί να μάθει από μικρό πως πρέπει οπωσδήποτε να σέβεται κάποια όρια, είτε αυτά αφορούν θεωρητικά ζητήματα και αξίες είτε αφορούν πεζά ζητήματα, σαν τις  ώρες ύπνου και φαγητού.

Η σταθερή ρουτίνα και η συνέπεια στην τήρηση των αρχών που έχετε, θα σας βοηθήσει να τα βγάλετε πέρα πιο εύκολα και στην εφηβεία του παιδιού σας.

• Οργανώστε τη ζωή σας όσο περισσότερο μπορείτε. Ο προγραμματισμός θα  σας προφυλάξει από το συναισθηματικό και οικονομικό χάος που συχνά παραμονεύει όλες τις οικονομικά αδύναμες  και μοναχικές οικογένειες

• Προσπαθήστε να μη  δείχνετε αδύναμη και εξουθενωμένη, αλλά ούτε και σκληρή.

•  Όταν αντιμετωπίζετε διλλήματα και δεν έχετε κανέναν να συμβουλευθείτε, αναρωτηθείτε τι θα αποφάσιζαν οι άλλες οικογένειες που γνωρίζετε και εκτιμάτε. Η απάντηση που θα «πάρετε» από τον εαυτό σας ίσως σας βοηθήσει σε μια πιο ισορροπημένη απόφαση γιατί καθώς είστε μόνη, είναι πιο εύκολο να κάνετε και λάθος.

• Επιδιώξτε να έχετε σχέσεις με ολοκληρωμένες οικογένειες, ώστε το παιδί να έχει από μικρό βιώματα της πλήρους οικογένειας  έστω και έξω από το σπίτι του.

• Αν δεν έχετε φιλικές οικογένειες,  στραφείτε στις συγγενικές.

Κάντε τις αναγκαίες υποχωρήσεις ώστε το παιδί να μην απομονωθεί.

Αν ανατραφεί μόνο και άφιλο ή δίχως επαφές με άλλες οικογένειες, ίσως  απορρίψει μακροπρόθεσμα τα κοινωνικά πρότυπα στα οποία κι εσείς συμφωνείτε ότι το συμφέρει να ενταχθεί

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει:

Πολλοί γονείς αντιμετωπίζουν ένα συχνό πρόβλημα όσον αφορά στην συμπεριφορά του παιδιού τους. Ποιο είναι αυτό; Η αδεξιότητά του. Πώς μπορείτε να το βοηθήσετε;

• Να δέχεστε το παιδί με τις ιδιαιτερότητές του, χωρίς να υπογραμμίζετε την αδεξιότητά του με φράσεις όπως «αδέξιε», «ανόητε» κτλ

• Έτσι το παιδί προσβάλλεται και σιγά σιγά πείθεται ότι είναι αδέξιο και συμπεριφέρεται ανάλογα. Επιπλέον, όσο περισσότερο πιέζεται, προκειμένου να είναι πιο άνετο και προσεχτικό στις κινήσεις του, τόσο πιο πολύ εκείνες θα φαίνονται άκαμπτες, αδέξιες, άτσαλες.

• Αυτή η αδεξιότητα γίνεται πιο έντονη σε συγκεκριμένες στιγμές, όταν στο σπίτι έρχονται φίλοι ή όταν το παίρνουν οι γονείς μαζί τους για επίσκεψη σε κάποια άλλη οικογένεια. Τότε πυροδοτείται ο φόβος της κριτικής που το κάνει άκαμπτο.

• Να σεβαστείτε τους ρυθμούς του, που δεν συμπίπτουν πάντοτε με τους δικούς σας.

• Παροτρύνετέ το να ασχοληθεί με αθλήματα που βοηθούν την ικανότητα του κινητικού συντονισμού. Μερικά είναι το τάε-κβο-ντο, το πινγκ-πονγκ, το ποδοσφαιράκι, τα πατίνια, αλλά ακόμα και το κλασικό σχοινάκι.

• Υπάρχουν, επίσης, τα παιχνίδια συναρμολόγησης που εκπαιδεύουν το χέρι, όπως οι κατασκευές, ο πηλός, τα τουβλάκια.

• Μην ξεχνάτε να επαινείτε τις προσπάθειές του.

• Αν το πρόβλημα είναι έντονο ή συνοδεύεται με ιδιαίτερα αυξημένη κινητικότητα, τότε είναι καλύτερα να απευθυνθείτε σε ειδικό.

akappatou.gr

 
 
 

Παιδική ηλικία

«Είναι εύκολο να γίνεις γονιός, αλλά είναι δύσκολο να είσαι γονιός».

Σ’ αυτή τη φράση ο Βίλχελμ Μπους εσωκλείει σύντομα και περιεκτικά τη δυσκολία – κι ο,τι αυτή προϋποθέτει ή συνεπάγεται- του να είναι κανείς όχι τέλειος, αλλά ένας αρκούντως καλός γονιός. Εξάλλου τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά, κι αυτό είναι κάτι, που χρειάζεται να κρατάμε καλά στο νου μας.


Όταν κάποιος γίνεται γονιός, τότε είναι η στιγμή που έρχεται στην επιφάνεια το δικό του εσωτερικό παιδί, των δικών του παιδικών χρόνων, έρχεται ξανά σε επαφή με το παρελθόν του, με τα τραύματά του. Και μπορεί είτε να υποκύψει σ’ αυτά και να τα αναπαράγει, διαιωνίζοντας με τη σειρά του αυτό το φαύλο κύκλο γενεών, είτε μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τις πληγές του, σπάζοντας τον κύκλο. Όποια κι αν είναι η επιλογή του, οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες και αντίστοιχες της απόφασής του. Ο πρώτος δρόμος είναι σίγουρα ο πιο εύκολος, αλλά εξίσου σίγουρα είναι και ο πιο επικίνδυνος και επώδυνος για το παιδί μπροστά του.

Οι γονείς βλέπουν το παιδί τους ως προέκταση του εαυτού τους, αδυνατούν να το δουν ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ως πλάσμα με διαφορετική ταυτότητα, τη δική του ταυτότητα. Περιμένουν απ’ αυτό να γίνει ό,τι δεν έγιναν, να κάνει ό,τι δεν έκαναν, να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν μέσα απ’ τη ζωή του παιδιού τους, να “φτιάξουν” το τέλειο, το ιδανικό, το ατσαλάκωτο παιδί. Αντ’ αυτού όμως, το μόνο που καταφέρνουν να “φτιάξουν” είναι ένα φοβισμένο παιδί.


«Όταν ο γονιός δεν έχει αρκετή αυτοπεποίθηση, όταν δεν είναι σίγουρος για τη θέση του, μπορεί να αντιδρά άσχημα στις εκδηλώσεις αντίστασης του παιδιού του. Αντί να δει την αντίσταση ως μία εκδήλωση της ταυτότητας του παιδιού, αισθάνεται ότι κατευθύνεται εναντίον του» (Ιζαμπέλ Φιλιοζά). Και τότε οι γονείς κάνουν ένα από τα μεγαλύτερα τους λάθη. Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους, προσπαθούν να μεγαλώσουν ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί χρησιμοποιώντας ως όπλο τους και έχοντας ως σύμμαχο τους το φόβο. Και ο φόβος είναι παιδική κακοποίηση.

Παιδική κακοποίηση δεν είναι μόνο ό,τι αγγίζει τη σφαίρα του ακραίου. Παιδική κακοποίηση είναι οι τιμωρίες, οι επικρίσεις, οι υποτιμήσεις, οι ετικέτες, οι συγκρίσεις, οι απαιτήσεις, οι απειλές, η αδιαφορία, η απόρριψη, η απαξίωση, η ειρωνεία, τα λόγια που πονάνε, η αγάπη υπό όρους («Σ’ αγαπώ/ Είσαι καλός/ή, αν κάνεις αυτό που λέω/θέλω εγώ»).

 Δε μιλάμε πλέον για μια σχέση ισότιμη, αναφορικά με την αξιοπρέπεια και την Το παιδί δεν μπορεί να ακούει προσβολές, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνοντας θα αποκτήσει αξιοπρέπειααξία του παιδιού ως ανθρώπου. Μιλάμε για μια σχέση ελέγχου, για ένα μόνιμο παιχνίδι εξουσίας, με τους γονείς να κατηγορούν το παιδί ξεχνώντας ότι αυτοί το ξεκίνησαν.

Κάθε φορά που ο γονιός επιδιώκει να επιβληθεί στο παιδί του, κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επιβληθεί στα τραύματα του για να μην πονάει. Πίσω απ’ τη βία κρύβεται μια δική του ιστορία, είναι οι παλιές πληγές, που ξαναματώνουν, προβάλλει την οργή της παιδικής του ηλικίας στο παιδί του.

Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς του, καθρεφτίζεται στο βλέμμα τους, βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά τους μάτια. Το παιδί δεν έχει ανάγκη από τέλειους γονείς, έχει ανάγκη από γονείς που το αγαπούν και κυρίως το αποδέχονται άνευ όρων και όχι άνευ ορίων. Δε φτάνει μόνο η αγάπη, χρειάζεται και η αποδοχή. Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει για μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου. Έχει ανάγκη από γονείς που αποδέχονται ότι το παιδί τους δεν είναι τέλειο, ότι δεν είναι ίσως αυτό που ονειρεύτηκαν, ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι. Αλήθεια, οι ίδιοι είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι; Αποδέχτηκαν ποτέ τον εαυτό τους; Τον αγάπησαν; Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς, που αναγνωρίζουν τα λάθη τους, τα παραδέχονται και προσπαθούν να τα διορθώσουν.

«Κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι;». Μεγαλώσαμε μέσα σ’ έναν ψεύτικο εαυτό. Μάθαμε να φοβόμαστε, να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες, να μην έχουμε πρόσωπο, αλλά προσωπείο, να φοράμε το κουστούμι μας και να παίζουμε το ρόλο μας. Μάθαμε να μην εκφράζουμε τις ανάγκες και τα «θέλω» μας, να μην τα αναγνωρίζουμε, να θέλουμε τα «θέλω» των άλλων, να τα περνάμε για δικά μας, να τους ανήκουμε, να εξαρτιόμαστε.

Μάθαμε να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, άρα και τους άλλους, να μην τον αποδεχόμαστε, να τον σαμποτάρουμε, να ζητούμε το δυσλειτουργικό για να λειτουργήσουμε ή για να νομίζουμε ότι έτσι λειτουργούμε. Μάθαμε να βολευόμαστε, να μη ρισκάρουμε, να μην κυνηγάμε τα όνειρά μας, να μην ονειρευόμαστε, να μας τρομάζει η αλλαγή, δηλαδή η ίδια η ζωή, μάθαμε να μη ζούμε.

Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Κι αν πάλι όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζουμε είναι γιατί κυρίως μάθαμε να τα βάζουμε όλα «κάτω απ’ το χαλί»… Κι αφού δεν τα βλέπω, ή μάλλον δε θέλω να τα δω, τότε δεν υπάρχουν! Αυτό πάθαμε. Γίναμε έτσι…

Μας οφείλουμε λοιπόν να βγούμε στο φως, να δούμε τις σκιές μας, να τις αναγνωρίσουμε, να τις γνωρίσουμε κι αυτή τη φορά να μάθουμε να τις διαχειριζόμαστε. «Να πούμε “ναι” στον εαυτό μας, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας σαν αυτό να είναι το σοβαρότερο απ’ όλα τα καθήκοντά μας.» (C. Jung). Να βγάλουμε τη μάσκα! Να σπάσουμε τον κύκλο!

Κατερίνα Κοντογιαννάτου,
Ψυχολόγος ΑΠΘ- Ειδ. στη Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία

themamagers.gr

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Σε κάθε οικογένεια, όπως είναι φυσικό, κάποιες φορές υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των μελών της, δηλαδή μεταξύ γονιών-παιδιών αλλά και μεταξύ των ίδιων των γονιών.

Εξάλλου, οι αντιθέσεις και ο γόνιμος διάλογος που προκύπτει από αυτές είναι ένα σημαντικό στοιχείο για την ψυχολογική εξέλιξη του παιδιού. Οι διαφωνίες μεταξύ των γονιών μπορούν να συμβούν οποιαδήποτε στιγμή, πολλές φορές μπροστά στο παιδί. Αναμφίβολα, οι γονείς έχουν τις ιδιαιτερότητές τους και βιώνουν μια ποικιλία συναισθημάτων, θετικών και αρνητικών.

Ζώντας, λοιπόν, σε μια καθημερινότητα που συνήθως απέχει από τις επιθυμίες τους, δεν είναι δύσκολο να δημιουργηθούν θέματα ή καταστάσεις που τους προκαλούν δυσαρέσκεια. Κάποιες φορές, ξεσπά φασαρία και συχνά ο ένας εκτοξεύει άσχημες φράσεις ή λέξεις προς το σύντροφο του, που εκ των υστέρων τους φέρνουν σε δύσκολη θέση, ιδιαίτερα όταν μάρτυρες αυτών των καθόλου κολακευτικών σκηνών είναι τα παιδιά. Έπειτα από ένα τέτοιο περιστατικό οι γονείς κατακλύζονται από ενοχές. Σκέφτονται πως θα μπορούσαν να το αποφύγουν, πως θα καταφέρουν την επόμενη φορά να συγκρατηθούν κ.λπ.
Αξίζει τον κόπο να αναρωτηθούμε ποια είναι η επίδραση των διαφωνιών που έχουν οι γονείς στην ψυχοσύνθεση του παιδιού. Το παιδί προσχολικής ηλικίας δεν κατανοεί πάντοτε την αιτία ενός καυγά, συνήθως αναστατώνεται από το βίαιο τόνο της φωνής των γονιών και τρομοκρατείται από το κύμα επιθετικότητας τους.

Όταν οι γονείς μαλώνουν, παρατηρούμε ότι συχνά το παιδί παρεμβαίνει, μιλά δυνατά και προσπαθεί να διακόψει τη διένεξη. Αυτό είναι μια αντίδραση ενστικτώδης που κάνουν πολλά παιδιά, ακόμη και τα πολύ μικρά, η οποία μπορεί να είναι αποτελεσματική. Άλλοτε, την ώρα της φασαρίας, προσπαθεί να δώσει δίκιο στον ένα γονιό, θέλοντας έτσι να δοθεί τέλος στη βίαιη σκηνή.

Μεγαλώνοντας, αποκτά μια πιο έντονη διάθεση κριτικής, η οποία κορυφώνεται στην εφηβεία, όταν προσπαθεί να κατανοήσει τη σχέση των γονιών του. Είναι βέβαιο ότι αυτή η σχέση αποτελεί ορόσημο στη ζωή του και πρότυπο για τη σχέση του με το άλλο φύλο.
Κάποιοι γονείς παίρνουν το μήνυμα του παιδιού, ηρεμούν και προσπαθούν να αμβλύνουν την κρίση. Φυσικά, όταν ηρεμήσουν, είναι απαραίτητο να δώσουν κάποιες απαντήσεις. Να του εξηγήσουν ότι και το ίδιο κάποιες φορές διαφωνεί ή και μαλώνει με τους φίλους του, όμως μετά τα ξαναβρίσκουν.

Το ίδιο συμβαίνει με τη μαμά και τον μπαμπά.
Κάποιοι άλλοι γονείς είναι τόσο θυμωμένοι, που δεν καταλαβαίνουν ότι να δώσουν ένα τέλος και συνεχίζουν αγνοώντας την αντίδραση του παιδιού και θεωρώντας ότι αυτό είναι μικρό και δεν καταλαβαίνει. Αυτό, όμως, είναι τεράστιο σφάλμα. Το παιδί, όσο μικρό κι αν είναι, καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά, βλέπει την ένταση και νιώθει ανασφάλεια, φόβο και άγχος. Αν οι φασαρίες των γονιών είναι συχνές, το παιδί μπορεί να παρουσιάσει διάφορα ψυχοπαθολογικά στοιχεία στη συμπεριφορά του.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

-Όσο μικρό κι αν είναι το παιδί, καταλαβαίνει τη φασαρία και επηρεάζεται από αυτήν.
-Πρέπει να τους εξηγείτε ότι και οι μεγάλοι κάποιες φορές μαλώνουν, όμως μετά συμφιλιώνονται. Αν παρίσταται σε μια φασαρία, είναι σκόπιμο να δει και τη συμφιλίωση.
-Η σιωπή και η απόκρυψη των διαφωνιών είναι εξίσου επιζήμια . Η επιθετικότητα βρίσκει άλλους τρόπους έκφρασης.
-Πρέπει να αποφεύγετε να το ανακατεύετε στους καβγάδες που σας αφορούν και να μη μειώνετε ο ένας τον άλλον, προσπαθώντας να κερδίσετε την εύνοιά του.
-Ο διάλογος με το παιδί είναι απαραίτητος.
-Πρέπει να το ενθαρρύνετε να εκφράζεται. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια οικογένεια όπου το κάθε μέλος της μπορεί να εκφράσει ελεύθερα την άποψή του και τα συναισθήματά του, θετικά ή αρνητικά, μαθαίνουν να τα αντιμετωπίζουν καλύτερα στη ζωή.
-Αν οι καβγάδες είναι συχνοί και βίαιοι, σημαίνει ότι υπάρχει δυσκολία στην επικοινωνία. Είναι σκόπιμο να καταφύγετε σε κάποιον ειδικό.

akappatou.gr

 

 

Παιδική ηλικία

Το χαρτζιλίκι είναι σημαντικό, γιατί έτσι το παιδί θα αποκτήσει μια πρώτη αντίληψη της αυτονομίας του. Αποκτά υπευθυνότητα και μαθαίνει να διαχειρίζεται το ποσό που διαθέτει. Καταλαβαίνει πολύ γρήγορα ότι πρέπει να βάζει ένα μέτρο στις αγορές του και αποκτά τις πρώτες βάσεις για την ανάπτυξη της οικονομικής σκέψης.

Η ηλικία που θα ξεκινήσετε να δίνετε χρήματα στα παιδιά εξαρτάται από το βαθμό ωριμότητας τους. Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού το παιδί είναι σε θέση να χειρίζεται το χαρτζιλίκι του. Στα 6-7 χρόνια ήδη τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι μερικά αντικείμενα κοστίζουν περισσότερο από άλλα. Στα 7- 8 χρόνια κατανοούν την αναλογία που υπάρχει ανάμεσα στις τιμές των εμπορευμάτων και στην αξία των νομισμάτων. Στα 8-9 χρόνια, που έχουν μάθει να μετρούν και να υπολογίζουν, δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα με τα ρέστα. Η απόφαση, λοιπόν, ανήκει σ’ εσάς.

Τι πρέπει να κάνετε….

-Αφού εκτιμήσετε τις ανάγκες του, θα καθορίσετε το αντίστοιχο ποσό, το οποίο πρέπει να του καταβάλλετε σε τακτά χρονικά διαστήματα, π.χ. μια φορά την εβδομάδα ή ανά 2-3 μέρες ή κάθε 15 μέρες. Όσο μεγαλώνει το παιδί και αυξάνονται οι ανάγκες του, θα διαπραγματεύεστε εκ νέου τη συμφωνία σας.
-Πρέπει να παραμένετε σταθεροί στο συμφωνημένο ποσό, ακόμη κι αν το ξοδέψει την ίδια μέρα σε πράγματα που δεν του είναι απαραίτητα. Την επόμενη φορά, αφού το συζητήσετε, θα είναι πιο προσεκτικό και θα μάθει να επιλέγει καλύτερα τις αγορές του.
-Πρέπει να γίνει συνείδηση στο παιδί ότι τα χρήματα που μπορείτε να διαθέσετε δεν είναι απεριόριστα και ότι δεν είναι δυνατόν να καλύπτονται όλες οι επιθυμίες του.
-Παρ’ όλο που θεωρείται αρνητικό να ανταμείβετε με χρήματα τα παιδιά για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στο σπίτι, ωστόσο να παροτρύνετε τους εφήβους να κερδίζουν το χαρτζιλίκι τους με κάποιες εργασίες που μπορούν να κάνουν (μπέιμπι-σίτινγκ, παράδοση μαθημάτων σε μικρότερα παιδιά στις διακοπές κ.λπ.).

Σε γενικές γραμμές να αποφεύγετε …

-Να δίνετε στο παιδί χρήματα ως ανταμοιβή, π.χ. επειδή πήρε καλούς βαθμούς ή για να κάνει κάποια δουλειά στο σπίτι κ.λπ. Το μόνο που θα πετύχετε είναι να δημιουργήσετε την εντύπωση ότι όλα έχουν μια τιμή και ότι το χρήμα αποζημιώνει τα πάντα.
-Να του κόβετε το χαρτζιλίκι επειδή έκανε κάτι που δεν σας άρεσε, π.χ. δε διάβασε ή έκανε μια ζημιά. Το χαρτζιλίκι δεν είναι μέσο τιμωρίας.
-Να λέτε στο παιδί «δικά σου είναι τα χρήματα ξόδεψέ τα όπως θέλεις», γιατί το παιδί δεν έχει πάντα το σωστό κριτήριο να επιλέξει αυτό που πραγματικά θέλει.
-Να χρησιμοποιείτε τα χρήματα ως υποκατάστατο της παρουσίας σας με φράσεις, όπως «πρέπει να φύγω γρήγορα, να πάρε χρήματα και αγόρασε μια σοκολάτα».
-Να κάνετε σύγκριση με άλλες οικογένειες που έχουν περισσότερα χρήματα από εσάς.
-Να προσφέρετε υπερβολικά ποσά στο παιδί, θεωρώντας ότι έτσι αναπληρώνετε τις στερήσεις που βιώσατε εσείς, όταν ήσαστε παιδιά. Αυτό ανακουφίζει εσάς, δε βοηθά όμως το παιδί να μάθει να εκτιμά και να προσπαθεί.

Τέλος, να μην ξεχνάτε ότι, ανεξάρτητα από την υλική σας προσφορά, τα πιο ουσιαστικά στοιχεία για την ισορροπία του παιδιού είναι η αναντικατάστατη παρουσία σας στο μεγάλωμά του, η σχέση σας μαζί του, καθώς και ο βαθμός της επικοινωνίας.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Τα παιδιά σας μαλώνουν αρκετά συχνά κι εσείς αναρωτιέστε εάν πρέπει ή όχι να επεμβαίνετε στον καβγά τους…Αν πάρετε το μέρος του ενός ή του άλλου παιδιού σας, οπωσδήποτε θα αδικήσετε κάποιο από τα δύο. Αυτό συμβαίνει γιατί εκείνο που σας καθοδηγεί πάντοτε στην προσπάθεια να ελέγξετε τη σύγκρουση είναι τα συναισθήματά σας.

Το μικρότερο παιδί σας φαίνεται "αδύναμο και ανυπεράσπιστο". Το μεγαλύτερο είναι λίγο "απαιτητικό και πεισματάρικο".

Επεμβαίνοντας σε έναν καβγά, θα πρέπει ανεξαρτήτως των χαρακτηριστικών του καθενός, να επαναλαμβάνετε τον κανόνα που οφείλουν να σέβονται "δε θέλω να χτυπιέστε" αλλά χωρίς να διατυπώνετε σχόλια ή απόψεις που οξύνουν τα πνεύματα αντί να φέρνουν ηρεμία.

Αν για παράδειγμα, τα παιδιά μαλώνουν για ένα παιχνίδι, μπορείτε να πείτε "το παιχνίδι είναι δικό σου. Δε σου το παίρνει κανείς. Όμως η αδερφή σου θέλει να παίξει λίγο κι έπειτα θα σου το ξαναδώσει". Με αυτόν τον τρόπο το αγοράκι βλέπει να του αναγνωρίζονται τα δικαιώματά του ως "ιδιοκτήτη του παιχνιδιού" ενώ το κοριτσάκι δε θεωρείται "απαιτητική και κλαψιάρα", "που τα θέλει όλα δικά της", αλλά απλώς θέλει να δανειστεί για λίγο ένα παιχνίδι.

Προσπαθείτε να μην τους κολλάτε ετικέτες όπως "είσαι γκρινιάρης", "είσαι απαιτητικός" κλπ.

Αν το ένα παιδί σας πει "δίνεις πάντα δίκιο σε αυτή", είναι καλύτερα να κάνετε έναν απολογισμό της συμπεριφοράς σας.

Άθελά σας μήπως θεωρείτε ότι το μικρό σας παιδί είναι συνήθως το "θύμα" και το μεγάλο είναι ο "ένοχος", γιατί έτσι είναι πιο εύκολο για εσάς να επεμβαίνετε;

Έχετε άραγε σκεφτεί ότι με αυτή τη στάση σας ενισχύετε τη ζήλια μεταξύ των δύο παιδιών σας;

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Ένα από τα θέματα που σας απασχολούν σε σχέση με τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού σας είναι τα όρια και οι κανόνες που πρέπει να του θέσετε και φυσικά ποια θα πρέπει να είναι η στάση σας στη περίπτωση που σας αγνοεί.

Να αποφασίζετε από κοινού με τον πατέρα του τον τρόπο που θέλετε να το διαπαιδαγωγήσετε, τι κανόνες θα βάλετε και φυσικά εφόσον τους ορίσετε να τους τηρείτε.

Να ζητάτε από το παιδί σας πράγματα σύμφωνα με τις δυνατότητές του ηλικιακά και αναπτυξιακά.

Να αφήσετε κάποιους τομείς χωρίς κανόνες και περιορισμούς ώστε να απολαμβάνει την ελευθερία του και να αναπτύσσει πρωτοβουλίες.

Όταν είναι πολύ μικρό το παιδί σας να βάζετε κάποια βασικά όρια, όπως να μην ακουμπάει τις πρίζες, το κινητό σας, τις εστίες της κουζίνας κι αυτά επιμένετε να τηρούνται, έχοντας υπομονή και δίνοντάς του τις ανάλογες πάντα εξηγήσεις. Αφού έχει κατανοήσει τους πρώτους κανόνες, μετά μπορείτε να βάλετε κάποια άλλα όρια, πάλι με τον ίδιο τρόπο.

Ακόμα κι αν το παιδί σας είναι πιο μεγάλο, όταν επιβάλετε κάποιο όριο να συζητάτε μαζί του και να του δίνετε εξηγήσεις. Μην περιορίζεστε στη φράση "έτσι πρέπει" και στον αυταρχισμό.

Τι πρέπει να αποφεύγετε

Να το απειλείτε διαρκώς με τιμωρία.

Τους πολλούς κανόνες που δημιουργούν σύγχυση στα παιδιά.

Την υπερβολική αυστηρότητα.

Την ανυπαρξία ορίων, εν ονόματι μιας φιλελεύθερης ανατροφής, που όμως εκείνο βιώνει ως αστάθεια με αποτέλεσμα να του προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια.

Την έλλειψη κοινής αντιμετώπισης με τον πατέρα του.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει

Υπάρχουν αρνητικά γεγονότα, όπως ατυχήματα, ληστείες, πλημμύρες, σεισμοί, τρομοκρατικές ενέργειες, που μπορεί να συμβούν απρόσμενα σ’ εμάς, και ίσως βρεθούν μάρτυρες και τα παιδιά μας.

Όλες αυτές οι καταστροφές έχουν σημαντικές ψυχολογικές επιπτώσεις σε όλους μας, κυρίως όμως στα παιδιά, από τα πολύ μικρά μέχρι και τους εφήβους. Oι επιπτώσεις μπορεί να παρουσιαστούν άμεσα στο παιδί ή και ύστερα από μήνες. Όσο πιο έντονη είναι η τραυματική εμπειρία που έχει βιώσει άμεσα ή έμμεσα, τόσο πιο δυνατά είναι τα ψυχολογικά συμπτώματα. Oι γονείς πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσουν έγκαιρα τα σημάδια, ώστε να βοηθήσουν το παιδί.

Πόσο επηρεάζεται;

Αυτό εξαρτάται από διάφορες παραμέτρους: το χαρακτήρα του παιδιού, την ηλικία του, την ένταση του γεγονότος
–ήταν το ίδιο θύμα ή έχασε κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο ή ήταν μάρτυρας–, τη στήριξη που του παρέχει η οικογένεια και το ευρύτερο περιβάλλον, καθώς και αν αντιμετώπιζε από πριν κάποια ψυχική διαταραχή.

H συναισθηματική του ανάπτυξη θα επηρεαστεί επίσης, ανάλογα με το πώς θα ερμηνεύσει το γεγονός αλλά και πώς θα εκφραστεί γι’ αυτό.

Ο τρόπος αντίδρασης εξαρτάται, επίσης, από το φύλο. Tα κορίτσια παρουσιάζουν έντονα συμπτώματα μετατραυματικού στρες και πιο μεγάλης διάρκειας απ’ ό,τι τα αγόρια. Αυτά ίσως αναπτύξουν διαταραχές στη συμπεριφορά τους.
Δεν είναι, ωστόσο, απαραίτητο ότι θα παρουσιάσουν σοβαρά προβλήματα στον ψυχισμό τους όλα τα παιδιά που βίωσαν μια καταστροφή.

Πιθανά συμπτώματα

• Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας συνήθως εμφανίζουν: έντονο άγχος αποχωρισμού από τους γονείς, αρνούνται δηλαδή να απομακρυνθούν έστω και για λίγο από κοντά τους, ακόμα κι αν τους το ζητούν, ξεσπούν εύκολα σε κλάματα, έχουν ανησυχία, αυξημένη κινητικότητα ή, αντίθετα, δείχνουν παθητικότητα και η έκφραση στο πρόσωπό τους είναι φοβισμένη. Eπίσης, παρουσιάζουν πιθανή παλινδρόμηση σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας τις οποίες είχαν ξεπεράσει, όπως ενούρηση, επιθυμία να κοιμούνται με τους γονείς κ.λπ.

• Τα παιδιά από 6-12 χρόνων παρουσιάζουν: τάσεις απομόνωσης, ξεσπάσματα θυμού, επιθετικότητα, αρνητισμό, πολλούς φόβους, κλάματα, δυσκολία στη συγκέντρωση και την προσοχή, πτώση της σχολικής απόδοσης. Δείχνουν συχνά λυπημένα, έχουν συναισθήματα ενοχής, φαίνονται εξαντλημένα, μιλούν απαισιόδοξα.

Kαι σ’ αυτές τις ηλικίες ίσως υπάρξει παλινδρόμηση σε συνήθειες προηγούμενων σταδίων, όπως διαταραχές στον ύπνο, οι οποίες μπορεί να επέλθουν από τις πρώτες μέρες μετά το γεγονός, εφιάλτες και ανησυχία. Ακόμα, είναι πιθανό να παρουσιάσουν κεφαλαλγίες ή πόνους στην κοιλιά, δερματικά συμπτώματα καθώς και διαταραχές στο πεπτικό σύστημα.

• Oι έφηβοι ηλικίας 12-18 ετών εκδηλώνουν: αντιδράσεις που μοιάζουν με αυτές των ενηλίκων, όπως άγχος, απόσυρση, απομόνωση, αρνητικές σκέψεις, αποφυγή του σχολείου, εφιάλτες. Θυμούνται έντονα το περιστατικό που βίωσαν, νιώθουν κατάθλιψη, έχουν δυσκολία στις σχέσεις και παρουσιάζουν αντικοινωνική συμπεριφορά.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Nα το καθησυχάζετε, εξηγώντας του ότι είναι φυσιολογικό να νιώθει φόβο ή και στενοχώρια.

• Να είστε δίπλα του, διαθέσιμοι, ώστε να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας, χωρίς να το πιέζετε.

• Bοηθήστε το παιδί να εκφράσει αυτά που αισθάνεται, ακόμα και μέσα από το σχέδιο ή το παιχνίδι. Έχει φανεί ότι η ενεργητική αντιμετώπιση των τραυματικών γεγονότων είναι ο καλύτερος τρόπος
για να ξεπεράσει το παιδί το μετατραυματικό στρες.

Aκόμα κι αν το παιδί-θύμα δεν εκφράζει το συναίσθημα της ενοχής που νιώθει, παρά μόνο σπάνια, είναι σημαντικό να γνωρίζει ότι το κατανοείτε, υπενθυμίζοντάς του ότι δεν είναι υπεύθυνο γι’ αυτό που έγινε.

Προσπαθήστε να επανέλθει η ζωή σας στους κανονικούς ρυθμούς.

• Η συνεργασία με το δάσκαλο θα βοηθήσει. Με τη συζήτηση αλλά και την επανάληψη της εμπειρίας αυτής μέσα από το παιχνίδι, το παιδί θ’ αποφορτιστεί.

• Μην το υπερπροστατεύετε.

• Τέλος, μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά σας –κυρίως προσχολικής ηλικίας– επηρεάζονται πολύ από τις δικές σας αντιδράσεις.
Αν τα συμπτώματα του παιδιού είναι έντονα, η βοήθεια από έναν ειδικό είναι απαραίτητη.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin