Νοεμβρίου 24, 2017

Παιδική ηλικία

 Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Επιτέλους έφθασε η στιγμή που το παιδάκι σας διαβαίνει τη πόρτα του δημοτικού. Μήνες τώρα από το νηπιαγωγείο άκουγε για το μεγάλο σχολείο. Οι περισσότεροι γονείς συγκινημένοι το συνοδεύουν , μπαίνει πια σε μια άλλη καθημερινότητα γεγονός μεγάλης σημασίας για τη ζωή του. Ξεκινά μια νέα εποχή καθηκόντων και απαιτήσεων ,θα αρχίσει να αποκτά συστηματικές γνώσεις που σταδιακά θα γίνονται πολύπλοκες και κάποιες φορές, ενδεχομένως, δεν θα του είναι ιδιαίτερα ευχάριστες.

Γενικά, μέσα σε 10-15 ημέρες το παιδί έχει προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον. Συνήθως, έχει προηγηθεί η φοίτησή του στον παιδικό σταθμό και στο νηπιαγωγείο, γεγονός που σημαίνει ότι τόσο το παιδί όσο και οι γονείς έχουν ήδη βιώσει τον αποχωρισμό.

Mερικά παιδιά αντιδρούν αρνητικά κατά την είσοδό τους στην πρώτη τάξη. Aυτό συμβαίνει, επειδή για πρώτη φορά το παιδί βρίσκεται σε ένα χώρο μεγάλο με πολλά παιδιά άγνωστα και μεγαλύτερα από το ίδιο , με δασκάλους άγνωστους σε αίθουσες ψυχρές ή απρόσωπες κλπ. Eίναι υποχρεωμένο να παρακολουθεί το μάθημα, να προσέχει, να γράφει, να εξυπηρετεί μόνο του τον εαυτό του, αλλά και να βρεθεί αντιμέτωπο με την ενδεχόμενη αυστηρότητα του δασκάλου. Γι’ αυτό, θα πρέπει να διαθέτει ωριμότητα, ευελιξία, ώστε να αντιμετωπίζει τις δυσάρεστες στιγμές που ίσως κρύβει η έναρξη της σχολικής περιόδου.

Για να θεωρηθεί ένα παιδί έτοιμο να ενταχθεί στην A΄ Δημοτικού, θα πρέπει να πληροί κάποιες προϋποθέσεις. Eκτός από τη χρονολογική του ηλικία –περίπου των 6 ετών–, χρειάζεται να έχει αποκτήσει την ωριμότητα που απαιτεί η ηλικία του σε ό,τι αφορά το σωματικό, νοητικό αλλά και συναισθηματικό τομέα. Στην πλειοψηφία τα παιδιά διαθέτουν αυτή την ωριμότητα . Υπάρχουν ωστόσο κάποια που ίσως δεν είναι έτοιμα να διαχειριστούν τη νέα κατάσταση .

Πως θα το βοηθήσετε

Να δείχνετε χαρούμενοι που το παιδί ξεκινά την νέα βαθμίδα

Να είστε υποστηρικτικοί όταν σας εκφράζει ανησυχία , προβληματισμό ή αγωνία.

Να επιδιώκετε να επισκέπτεστε το νέο σχολείο κάποιες φορές πριν το παιδί ξεκινήσει .

Να συναντάτε τους φίλους του από το νηπιαγωγείο, ώστε να πηγαίνουν μαζί τουλάχιστον τις πρώτες μέρες για να νιώθει ασφάλεια .

Να του έχετε εξηγήσει τη διαδικασία της λειτουργίας της τάξης

Να αποφεύγετε εκφράσεις ότι αλλάζει η ζωή του γιατί θα έχει διάβασμα ή τέρμα τα παιχνίδια κλπ. γιατί φαίνονται απειλητικά στα παιδιά μάτια.

Να θυμάστε ότι ακόμη και αν προσπαθήσετε να κρύψετε την αγωνία σας θα διαβάσει στα μάτια σας πως αισθάνεστε και αυτό θα το επηρεάσει...

Πως θα μάθει να διαβάζει μόνο του;

• να συμφωνήσετε με ηρεμία σε ένα καθημερινό πρόγραμμα μελέτης ώστε να γίνει ρουτίνα

• η μελέτη στο σπίτι, κυρίως κατά τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, πρέπει να είναι ελάχιστη έως ανύπαρκτη.

• σταδιακά να του περάσετε το μήνυμα ότι η ευθύνη της μελέτης πρέπει να είναι υπόθεση του ίδιου, ενώ εσείς θα του δίνετε κατευθύνσεις

• Σκοπός είναι να καταλάβει ότι βρίσκεστε εκεί για να το βοηθήσετε αν χρειαστεί κάποια βοήθεια

• να του δίνετε τη δυνατότητα να κάνει μικρά διαλείμματα αν δυσκολεύεται

• αν χρειαστεί τις πρώτες μέρες να καθίσετε κοντά του

Bασική μέριμνα πρέπει να είναι η εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου για παιχνίδι

Καλή αρχή σε όλα τα παιδιά!!!!!

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

 

Από: Κατερίνα Νικολάου 

 

Τα περισσότερα παιδιά προσχολικής ηλικίας δυσκολεύονται να προφέρουν κάποιους φθόγγους, κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όσο το παιδί μεγαλώνει, τόσο πιο καθαρά αρθρώνει τις λέξεις. Σε γενικές γραμμές, μέχρι την ηλικία των 4 ετών, δεν υπάρχει λόγος οι γονείς να απευθυνθούν στον ειδικό, εφόσον βέβαια δεν υπάρχει σοβαρή καθυστέρηση ή πρόβλημα στην ομιλία του παιδιού. Ωστόσο, η προσχολική ηλικία είναι μία κρίσιμη φάση στην εξέλιξη του λόγου, επειδή διάφοροι παράγοντες μπορούν να προκαλέσουν «σύγχυσης στο παιδί, όπως π.χ. ο λόγος του να πάει πίσω επειδή επηρεάζεται από το μικρότερο αδερφάκι ή επειδή μιμείται κάποιο παιδάκι που δεν μιλάει καθαρά στο σταθμό.

Αν όμως το παιδάκι φτάσει τα 5 και κάποιο πρόβλημα στο λόγο επιμένει ή δεν έχει σημειωθεί καμία βελτίωση στην ομιλία του, τότε είναι καιρός να επισκεφτείτε κάποιον ειδικό. Η πρώιμη αναγνώριση και αποκατάσταση διαταραχών ακοής, λόγου και ομιλίας μπορεί να προλάβει προβλήματα στη συμπεριφορά, τη μάθηση και την κοινωνικοποίηση του παιδιού.

Ποια είναι τα πιο συνηθισμένα προβλήματα
Ψεύδισμα Το απλό ψεύδισμα προκύπτει στο λόγο επειδή η γλώσσα του παιδιού μπαίνει ανάμεσα στα δόντια. Είναι ένα φυσιολογικό στάδιο που περνάνε όλα σχεδόν τα παιδιά και ξεπερνιέται με το χρόνο, αν και είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε ακριβώς πότε. Σε γενικές γραμμές πάντως, αργεί να φύγει. Συνήθως γύρω στα 6 τα περισσότερα παιδάκια καταφέρνουν να προφέρουν το «σ» καθαρά. Ένας άλλος τύπος ψευδίσματος, ο πλάγιος σιγματισμός, προκύπτει όταν η γλώσσα τοποθετείται στο πλάι, οπότε ο αέρας φεύγει από την άλλη πλευρά, με αποτέλεσμα το σίγμα να ακούγεται κάτι ανάμεσα σε «σ» και «θ». Διορθώνεται με την παρέμβαση του ειδικού, ο οποίος με ασκήσεις και παιχνίδια μαθαίνει στο παιδάκι να τοποθετεί σωστά τη γλώσσα όταν μιλά.

Τραύλισμα Είναι είτε η επανάληψη συλλαβής («νε-νε-νερό»), είτε η διαταραχή της ροής της ομιλίας στο ξεκίνημα («Θε-θέλω να πιω νερό»). Τέτοιου είδους μπλοκαρίσματα στο λόγο, αν δεν υπάρχει παθολογική αιτία, μπορεί να προκύψουν σε παιδιά που μιλούν γρήγορα, έχουν στρες ή πιέζονται από αυξημένες προσδοκίες.

Αδυναμία να προφέρει ορισμένους φθόγγους Μερικά παιδιά μεταξύ 4 και 5 δεν μπορούν να προφέρουν ορισμένα γράμματα, άλλοτε τα προφέρουν κι άλλοτε όχι ή έχουν περίεργη προφορά. Άλλα πάλι δεν μπορούν να προφέρουν δύο σύμφωνα μαζί, όπως π.χ. στις λέξεις «τραπέζι», «σχολείο», «απλώνω».

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς
Για να προλάβετε τα προβλήματα ή να βοηθήσετε το παιδί να τα ξεπεράσει γρήγορα μόλις εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια τους...
- Καθιερώστε τη συνήθεια να μιλάτε στο παιδί αργά και καθαρά με τρόπο φυσικό.
- Μιλάτε συνεχώς στο παιδί, εκφράζοντας με λέξεις αυτά που βλέπει ή κάνει.
- Αντισταθείτε στον πειρασμό να εκλάβετε την ιδιαιτερότητα στην ομιλία -π.χ. ψεύδισμα- ως κάτι το χαριτωμένο. Μην επαναλαμβάνετε τις λέξεις που λέει το παιδί λανθασμένα.
- Βρείτε το χρόνο να ακούσετε το παιδί σας με προσοχή. Ανταποκριθείτε σε αυτό που ειπώθηκε, ώστε το παιδί να καταλάβει ότι το ακούτε.
- Μην πιέζετε το παιδί σας να μάθει να μιλάει σωστά. Δεχτείτε κάποια λάθη στην ομιλία του καθώς το παιδί αναπτύσσεται.
- Μη ζητάτε από το παιδί να μιλάει πιο αργά ή να επαναλαμβάνει αυτό που είπε. Είναι προτιμότερο να μην αποκτήσει συνείδηση του πιθανού προβλήματος, γιατί η ομιλία του μπορεί να μπλοκάρει ακόμα περισσότερο. Αντίθετα, επαναλαβετε εσείς (σωστά) τις φράσεις που λέει αργά και καθαρά.
- Ελέγξτε την ακοή του παιδιού σας αν έχετε διαπιστώσει ότι χρειάζεται να επαναλαμβάνετε συχνά ή να μιλάτε δυνατά για να κερδίσετε την προσοχή του παιδιού σας.

Σε ποια ηλικία μπορεί να προφέρει τους φθόγγους
Ο λόγος για τον οποίο το παιδί σας δεν μιλάει ακόμα σωστά μπορεί να είναι πως είναι ακόμα μικρό για να προφέρει κάποιους φθόγγους ή δυφθόγγους. Εδώ μπορείτε να δείτε σε ποια ηλικία έχει αναπτύξει την ικανότητα να προφέρει καθαρά το...

...δ 5,5 ετών
...ζ 4,5 ετών
...θ 5,5 ετών
...λ 3,5 ετών
...ρ 5,5 ετών
...σ 3 - 3,5 ετών
...τζ 4 - 4,5 ετών
...τσ 3 - 3,5 ετών

Με τη συνεργασία της Ελισάβετ Κυριακοπούλου (παθολόγος λόγου και ομιλίας)
imommy.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Aρκετοί μαθητές ακόμα και οι πιο «καλοί» συναντούν δυσκολίες κατά τη μετάβαση από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο. Τα παιδιά εξακολουθούν να χρειάζονται το συγκεκριμένο και καθοδηγητικό τρόπο διδασκαλίας που είχαν συνηθίσει στο Δημοτικό.

Στο Γυμνάσιο, όμως, τα πράγματα αλλάζουν. Οι τάξεις είναι συνήθως μεγαλύτερες και τα περισσότερα παιδιά, στην αρχή τουλάχιστον, είναι άγνωστα. Η διδασκαλία γίνεται πολύ πιο αφηρημένη, γεγονός που απαιτεί μεγαλύτερη συμμετοχή και προσπάθεια από τα ίδια τα παιδιά. Αλλά και το περιβάλλον είναι διαφορετικό· το κτίριο του σχολείου είναι μεγαλύτερο, με περισσότερες τάξεις, οι καθηγητές είναι πολλοί και μάλιστα κάθε μάθημα διδάσκεται από διαφορετικό καθηγητή.

Βοηθήστε το παιδί σας να προσαρμοστεί…

• Αφιερώστε του αρκετό χρόνο, ώστε να μπορεί να σας εκμυστηρευθεί τυχόν ανησυχίες ή προβληματισμούς του. Τα παιδιά αισθάνονται μεγάλη ανασφάλεια στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Νιώθουν άβολα με την ανωνυμία τους στην αυλή του σχολείου, στις τάξεις, ανάμεσα σε τόσους άγνωστους συμμαθητές. Στην Στ΄ Δημοτικού ήταν τα μεγαλύτερα παιδιά, τώρα στην Α΄ Γυμνασίου είναι τα πιο μικρά.

• Αποφεύγετε να το πιέζετε και να δραματοποιείτε την είσοδό του στην Α΄ Γυμνασίου, λέγοντάς του ότι τώρα τελείωσαν τα παιχνίδια, πρέπει να σοβαρευτεί, ή τώρα έχει μόνο διάβασμα κ.λπ. Μ’ αυτό τον τρόπο αυξάνεται η αγωνία και η ανασφάλειά του, χωρίς να πετυχαίνετε ουσιαστικό αποτέλεσμα.

• Εξασφαλίστε ελεύθερο χρόνο για το χόμπι του, για παιχνίδι, για τους φίλους του, για τις παλιές του γνωριμίες που δεν είναι μαζί του στο καινούριο σχολείο.

• Ενθαρρύνετέ το και δείξτε την ικανοποίησή σας για όλα εκείνα που μπορεί να κάνει.

• Μην περιμένετε από το παιδί να αρχίσει ξαφνικά να συμπεριφέρεται, να μιλά και να αντιδρά σαν μεγάλος, μόνο και μόνο επειδή πήγε στο Γυμνάσιο.

• Δημιουργήστε και κρατήστε κάποια επαφή με καθέναν από τους καθηγητές του. Ζητήστε τη συμβουλή τους και ενημερώστε τους για τους δικούς σας προβληματισμούς.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Η ακαταστασία που επικρατεί στο δωμάτιο του παιδιού σας μπορεί να σας τρελάνει. Όπου κι αν κοιτάξετε πεταμένα ρούχα, παπούτσια και βιβλία…Ίσως όμως το χειρότερο σε αυτή την κατάσταση είναι ότι όταν του ζητάτε να μαζέψει τα πράγματά του σας απαντάει "δικό μου είναι το δωμάτιο, ό,τι θέλω θα κάνω!".

Δεχθείτε την ακαταστασία του παιδιού στο δωμάτιό του και περιοριστείτε για ένα διάστημα σε συμφωνίες που αφορούν τους κοινόχρηστους χώρους. Όταν το παιδί αισθάνεται ελεύθερο στο δικό του χώρο, δε θα νιώθει να "πνίγεται" από την απόλυτη τάξη. Η τακτοποιημένη κατάσταση γύρω του δε θα έρχεται διαρκώς σε σύγκρουση με την εσωτερική αταξία του. Το δωμάτιό του εξάλλου είναι ο προσωπικός του χώρος και πρέπει να αισθάνεται ότι τον ελέγχει.

Έχει μεγάλη σημασία να μην αποδιοργανωθεί η ζωή της υπόλοιπης οικογένειας.

Όταν το δωμάτιό του είναι ακατάστατο, ρωτήστε το τι προτείνει εκείνο. Συνήθως τα παιδιά φιλοτιμούνται και δέχονται να κάνουν μια μικρή προσπάθεια έστω μια φορά στις 7-10 ημέρες για να βοηθήσουν στην καθαριότητα.

Ζητήστε του να κάνει μια λίστα με τις υποχρεώσεις που κατά τη γνώμη του έχετε εσείς οι γονείς και να επιλέξει κάποιες που να μπορεί να αναλάβει εκείνο.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Είναι πολύ εύκολο για ένα παιδί να απονείμει στη μαμά του τον τίτλο της κακιάς μαμάς ή ακόμα και της χειρότερης στον κόσμο. Συνήθως όμως αυτό σημαίνει ότι απλά κάνετε σωστά τη δουλειά σας.

Όχι, οι «κακές» μαμάδες για τις οποίες μιλάμε δεν είναι αυτές που αδιαφορούν για τα παιδιά τους, που δεν τα αγκαλιάζουν ποτέ ή που τα εκθέτουν σε διάφορους φυσικούς και ψυχικούς κινδύνους. Είναι εκείνες που επιβάλλουν κανόνες και εννοούν να τους τηρήσουν με κάθε κόστος, εκείνες που πιστεύουν στη σημασία του να υπάρχει σειρά και πρόγραμμα κι εκείνες που απλά αδιαφορούν αν όλα τα άλλα παιδάκια στη Δευτέρα δημοτικού έχουν το δικό τους iPad. Μία από αυτές είναι η Ντενίζ Σκιπάνι, μια αμερικανίδα μαμά και συγγραφέας. Είναι μάλιστα τόσο περήφανη που είναι «κακιά» που έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Mean Moms Rule: Why Doing the Hard Stuff Now Creates Good Kids Later, όπου εξηγεί γιατί είναι καλό να είσαι κακιά!

1. Οι «κακές» μαμάδες δεν χάνουν τον εαυτό τους μέσα στη μητρότητα

Οι καλές μαμάδες νιώθουν τόσο πολύ την υποχρέωση να βάλουν σε προτεραιότητα τα παιδιά τους που ξεχνούν ότι πρέπει να φροντίσουν και τον εαυτό τους. Μόλις γεννήσουν, αντικαθιστούν τα κομψά ρούχα τους με άνετες φόρμες, αποκτούν μαύρους κύκλους στα μάτια και θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό εάν προλάβουν να κάνουν ένα γρήγορο ντους το πρωί. Οι «κακές» μαμάδες ακούν όλα αυτά και νιώθουν ένα ανακάτεμα στο στομάχι. «Τα παιδιά υποτίθεται ότι προσθέτουν στη ζωή μας, γιατί πρέπει να εξαφανίζουν ακόμα και αυτά που θεωρούσαμε βασικά;», λέει στο βιβλίο της η Σκιπάνι. Το να χάσεις την προσωπικότητά σου για χάρη της μητρότητας είναι κακό για σένα (για προφανείς λόγους) αλλά και για τα παιδιά σου. Πώς θα τους μάθεις να σέβονται τον εαυτό τους όταν δεν κάνεις το ίδιο;

2. Οι «κακές» μαμάδες δεν φοβούνται να πουν «όχι»

Το «όχι» δεν είναι παρά μια μικρή, γλυκιά δόση πατρικής αγάπης. Μην φοβάστε να το πείτε. Πολλοί γονείς παγιδεύονται στη… δικτατορία του «ναι», θεωρώντας ότι η θετική διάθεση είναι υποχρέωσή τους. Όμως το «ναι» είναι σαν ένα κομμάτι γλυκό που ανεβάζει τα επίπεδα της γλυκόζης απότομα και σου δίνει ένα αίσθημα ενέργειας το οποίο όμως πολύ γρήγορα κατακρημνίζεται. Το «όχι» είναι σαν ένα μπολ με θρεπτικά δημητριακά ολικής άλεσης που απελευθερώνουν την ενέργεια λίγο λίγο ώστε να διαρκέσει πολύ. Και σου δίνει τη δυνατότητα να διδάξεις στα παιδιά πολλά πράγματα για τα οικονομικά της οικογένειας, τις ηθικές αξίες και τις επιλογές σου. Δοκίμασε να το πεις. Χωρίς ενοχές. Χωρίς δικαιολογίες. Απλά, πες το όποτε το εννοείς.

3. Οι «κακές» μαμάδες δεν νιώθουν την υποχρέωση να κάνουν ό,τι οι άλλες

Θυμάστε όταν ήσασταν στο λύκειο και έπρεπε να φοράτε ένα συγκεκριμένο τζην ή να έχετε τα μαλλιά σας χτενισμένα με ένα συγκεκριμένο τρόπο προκειμένου να ανήκετε στα… κουλ κορίτσια; Ε, λοιπόν, μπορεί να μεγαλώσατε αλλά αυτή η ομάδα των «κουλ» υπάρχει ακόμα. Είναι, πλέον, οι μαμάδες που αποφασίζουν για το πώς θα συμπεριφέρεστε σε ό,τι αφορά το παιδί σας. Επιβάλλουν κανόνες όπως πόσο πρέπει να θηλάσετε το μωρό σας, σε ποια ηλικία πρέπει να κοιμάται όλη νύχτα, σε ποιο σχολείο πρέπει να πάει ή με πόσες εξωσχολικές δραστηριότητες να ασχοληθεί. Αγνοήστε τις και πάρτε τις δικές σας αποφάσεις με βάση τις δικές σας απόψεις και ακολουθώντας το ένστικτό σας.

4. Οι «κακές» μαμάδες δεν διστάζουν να απογοητεύουν τα παιδιά τους λίγο κάθε μέρα

Όσο είναι μωρά είναι σημαντικό να ανταποκρινόμαστε άμεσα στις ανάγκες τους. Να τους προσφέρουμε γάλα τη στιγμή που θα το ζητήσουν, να τα κρατήσουμε αγκαλιά όταν κλάψουν και να τα καθαρίσουμε μόλις λερωθούν. Όμως οι «κακές» μαμάδες, καθώς τα παιδιά τους μεγαλώνουν, αφήνουν λίγο λίγο να περνάει όλο και περισσότερος χρόνος ανάμεσα στο «Μαμάαααα» και το «Έρχομαι, αγάπη μου». Αφήνοντας τα παιδιά μας να ζήσουν μερικές μικρές απογοητεύσεις επειδή δεν σπεύδουμε να τα βοηθήσουμε να βρουν το παιχνιδάκι που έχασαν ή επειδή δεν ζητάμε από τη μαμά του συμμαθητή τους να δώσει και στο βλαστάρι μας πρόσκληση για το πάρτι, τους επιτρέπουμε να χτίσουν την ευελιξία και την αυτάρκεια που χρειάζονται για να ωριμάσουν. Σκεφτείτε: μικρές αποτυχίες σήμερα = μεγάλες επιτυχίες αργότερα!

5. Οι «κακές» μαμάδες έχουν τον έλεγχο στο σπίτι τους

Γιατί πρέπει να νιώθετε ενοχές επειδή θέλετε να έχετε άποψη για το τι υπάρχει μέσα στο ψυγείο σας, για το πότε ανοίγει και κλείνει η τηλεόραση ή για το ποια είναι η ώρα του ύπνου. «Έχω τον έλεγχο» δεν σημαίνει απαραίτητα «είμαι αυταρχική», όμως τα παιδιά έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι κάποιος ενήλικας κρατάει το τιμόνι! Οι γονείς που βάζουν κανόνες και όρια (και τα κρατούν) μεγαλώνουν χαρούμενα παιδιά με αυτοπεποίθηση. Μην πέσετε στην παγίδα να θέλετε να είστε φίλοι ούτε να παίρνετε μαζί τις αποφάσεις. Αν θέλετε να μπορούν εκείνα να είναι απλώς παιδιά, θα πρέπει εσείς να είστε οι γονείς! Τόσο απλά…

6. Τα παιδιά των «κακών» μαμάδων ξέρουν να κάνουν δουλειές

Οι «κακές» μαμάδες μαθαίνουν στα παιδιά τους να είναι αυτόνομα, να μπορούν να καθαρίζουν, να μαγειρεύουν, να επιδιορθώνουν τα πράγματά τους, τα τακτοποιούν το δωμάτιό τους, να κατεβάζουν τα σκουπίδια, να βάζουν πλυντήριο. Αυτό δεν είναι μόνο εξυπηρετικό για τις ίδιες, αφού δεν χρειάζεται να αναλαμβάνουν μόνες όλες τις δουλειές του σπιτιού αλλά είναι ιδιαίτερα χρήσιμο και για τα ίδια τα παιδιά που κάποτε θα χρειαστεί να επιβιώσουν μακριά από τους γονείς. Επιπλέον, τους δίνει ένα αίσθημα αυτοπεποίθησης, δηλαδή κερδίζουν όλοι. Τέλειο!

7. Οι «κακές» μαμάδες μεγαλώνουν παιδιά έτοιμα να κατακτήσουν τον κόσμο (όχι παιδιά που νιώθουν ότι ο κόσμος τούς χρωστάει)

Σίγουρα έχετε ακούσει ιστορίες για γονείς που ζήτησαν από κάποιο γνωστό να πάρει το παιδί τους στη δουλειά του ή για μαμάδες που παραπονιούνται στους καθηγητές του λυκείου επειδή δεν έβαλαν καλό βαθμό στο γιο ή την κόρη τους. Υπάρχουν γονείς που συνεχίζουν να λύνουν τα προβλήματα των παιδιών τους ακόμα κι όταν αυτά έχουν μεγαλώσει (πολύ). Αναγκάζονται να το κάνουν επειδή ποτέ δεν τους έμαθαν ότι πρέπει να στέκονται στα δικά τους πόδια. Εάν λοιπόν στην πρώτη δημοτικού κάνει λάθη στην ορθογραφία, μην του τα διορθώσετε. Είναι δικά του λάθη, όχι δικά σας. Αφήστε το να τα κάνει, έχει να μάθει πολλά από αυτά!

Από: Ελένη Καραγιάννη
Imommy.gr

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

«Η Μαίρη βάζει διαρκώς τον αντίχειρά της στο στόμα και κάνει πιπίλα. Έχουμε προσπαθήσει να της κόψουμε αυτή τη συνήθεια, όμως δεν καταφέρνουμε τίποτα. Ακόμα και οι συγγενείς μας της κάνουν έμμεσα την παρατήρηση πως είναι ολόκληρη κοπέλα πια για να έχει πιπίλα…» λέει απεγνωσμένα η μητέρα ενός κοριτσιού τεσσάρων χρόνων. «Πραγματικά, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Να την μαλώσουμε; Αναρωτιόμαστε μήπως δεν είναι χαρούμενη, μήπως δεν της δείχνουμε αρκετή αγάπη και προσοχή; Ό,τι κι αν κάνουμε, όμως, η Μαίρη μας κοιτάζει με τα όμορφα ματάκια της και συνεχίζει απτόητη».

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Eίναι γνωστό ότι περίπου τα μισά βρέφη, στον πρώτο χρόνο της ζωής τους, πιπιλάνε το δάχτυλό τους ως αποτέλεσμα μιας βασικής ανάγκης να «βυζαίνουν», που ξεκινά προτού ακόμη έρθουν στον κόσμο. Ωστόσο, η έντασή της ποικίλλει από μωρό σε μωρό.
Aπό την άλλη, παρατηρούμε ότι αρκετές μητέρες, για διάφορους λόγους, σταματούν νωρίς να θηλάζουν τα παιδιά τους ή βιάζονται να απομακρύνουν το μπουκάλι αμέσως μόλις αντιληφθούν ότι ο νεαρός βλαστός τους δεν πεινάει πια. Mερικά βρέφη, όμως, νιώθουν ακόμη την ανάγκη να «βυζαίνουν», παρά το γεγονός ότι έφαγαν αρκετά. Tα μωρά αυτά ικανοποιούν αυτή την ανάγκη τους, «πιπιλώντας» τα δάχτυλά τους ή βάζοντας κάτι στο στόμα τους, όπως το σεντονάκι τους ή μια κουβερτούλα ή ένα ζωάκι.
Aυτή η ανάγκη σταδιακά, όσο μεγαλώνει το παιδί, ελαττώνεται. Ωστόσο, κάποια παιδιά συνεχίζουν να «κάνουν πιπίλα», όχι επειδή νιώθουν απαραίτητα την ανάγκη, αλλά επειδή ανακαλύπτουν ότι αυτό τους δίνει παρηγοριά όταν είναι κουρασμένα ή στενοχωρημένα, δεν ασχολούνται οι γονείς μαζί τους ή αισθάνονται λίγο κακοδιάθετα.

Πότε το παιδί βάζει το δάχτυλο στο στόμα…

• Λίγο προτού πάει για ύπνο. Σ’ αυτή την περίπτωση, ίσως είναι κουρασμένο και αυτός είναι ένας τρόπος για να χαλαρώσει. Δοκιμάστε να το βάζετε για ύπνο λίγο πιο νωρίς.

• Όταν έχετε επισκέψεις. Ίσως νιώθει παραμελημένο και παρηγορείται με το δικό του γνωστό τρόπο. Bοηθήστε το να προσαρμοστεί με τους επισκέπτες στο σπίτι, χαρίζοντάς του περισσότερη προσοχή.

• Όταν το έχετε μαλώσει. Ίσως είναι ο τρόπος που διαθέτει για να ηρεμήσει από την ένταση που νιώθει.

• Όταν δεν ασχολείστε μαζί του όσο το ίδιο έχει ανάγκη, με αποτέλεσμα να αναζητά την παρηγοριά στη δακτυλολειχία. Αυτή το ανακουφίζει. Η λύση είναι απλή: Αφιερώστε λίγο χρόνο για να κάνετε κάποια πράγματα μαζί του.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

• Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχείτε, ακόμα κι αν το παιδί σας θεωρείτε ότι έχει «μεγαλώσει» –είναι δηλαδή δύο-τριών χρόνων– και εξακολουθεί να βάζει το χέρι στο στόμα και να κάνει πιπίλα.

• Μην προσπαθήσετε να το αναγκάσετε να σταματήσει χρησιμοποιώντας περιορισμούς ή βάζοντας κάποια ουσία με δυσάρεστη γεύση στο δάχτυλό του, όπως συνήθως σας συμβουλεύουν οι γνωστοί σας. Όλα αυτά δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Eίναι βέβαιο ότι απλώς θα νιώσει ακόμα πιο άσχημα και θα αυξηθεί η επιθυμία του να «πιπιλάει» το δάχτυλό του περισσότερο από πριν.

• Παρατηρήστε σε ποιες περιπτώσεις το παιδί σας βάζει το δάχτυλό του στο στόμα.

• Ρωτήστε το αν θα ήθελε να σταματήσει και συμφωνήστε μαζί, ή και σε συνεργασία με την παιδαγωγό στον παιδικό σταθμό, τον τρόπο.

• Tα περισσότερα παιδιά θα ξεπεράσουν αυτή τη συνήθεια μόνα τους.

• Aν το παιδί έχει περάσει τα πέντε χρόνια, ίσως είναι χρήσιμο να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό.

akappatou.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Aναρίθμητες είναι οι περιπτώσεις των γονιών που αναφέρουν ότι τους ανησυχεί η στάση των παιδιών τους τελειώνοντας το Δημοτικό. Tο μέχρι πρότινος υπάκουο παιδί σας σταδιακά αλλάζει συμπεριφορά. Aρχίζει να σας αντιμιλά, να σας ασκεί κριτική ή και να απορρίπτει κάποιες από τις συμβουλές σας, να μην είναι πολύ διαθέσιμο για συζήτηση και ν’ αντιδρά με το παραμικρό. Φαίνεται δύσκολο να συνεννοηθείτε μαζί του.

Tι του συμβαίνει;

Πράγματι, το παιδί σας ίσως βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, αυτής της συνταρακτικής περιόδου, που σταδιακά θα βάλει τα λιθαράκια για τη μετέπειτα ανάπτυξή του ως ενηλίκου.

Τα παιδιά αρχίζουν να διαφοροποιούνται από το ρόλο που είχαν τα προηγούμενα χρόνια. Έχουν την τάση να απορρίπτουν συχνά ό,τι προέρχεται από τους γονείς, απαντούν μονολεκτικά, ενώ δείχνουν αδιαλλαξία σε πολλές περιπτώσεις. Στην ηλικία των δώδεκα και δεκατριών χρόνων, οι απόψεις τους συχνά είναι ακραίες, δεν υπάρχει μέτρο, όλα είναι μαύρα ή άσπρα. Aργότερα, από τα δεκατέσσερα με δεκαπέντε χρόνια, οι έφηβοι παραδέχονται πια τη σχετικότητα των εννοιών και ο τρόπος σκέψης τους γίνεται πιο ευέλικτος.

Ωστόσο, για να διαφοροποιηθούν και να εκφράσουν την ατομικότητά τους, συχνά υιοθετούν τρόπους ηθελημένα αντίθετους μ’ εκείνους των γονιών τους.

Mπροστά σ’ αυτές τις αλλαγές, οι γονείς αισθάνονται να τα ’χουν χαμένα και δεν ξέρουν με ποιον τρόπο να φερθούν. Aν υιοθετήσουν μια αυταρχική στάση, είναι πιθανό τα παιδιά ν’ αντιδράσουν με μεγαλύτερη επαναστατικότητα. Aντίθετα, αν φανούν πολύ υποχωρητικοί, κινδυνεύουν να θεωρηθούν ανεύθυνοι.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Αποφασίστε τη στάση που θα κρατήσετε απέναντι στα παιδιά σας, με βάση το διάλογο και την κατανόηση.

• Αποδεχθείτε ότι μεγαλώνουν και προσπαθούν να διαμορφώσουν τη δική τους άποψη· αυτό θα βοηθήσει να αποκτήσετε μια διαφορετική σχέση
μαζί τους.

• Eίναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι ο έφηβος έρχεται αντιμέτωπος με τους γονείς του, επειδή αναζητά το δικό του σύστημα αξιών και όχι επειδή έχει κάτι εναντίον τους.

• Aκούτε τις απόψεις του χωρίς να τις υποτιμάτε και χωρίς να κριτικάρετε, έστω κι αν αυτό απαιτεί μεγάλη προσπάθεια.

• Mιλήστε μαζί του για ό,τι τον απασχολεί, καθώς και για τη σεξουαλικότητα.

• Σεβαστείτε την ανάγκη του παιδιού για ελευθερία. Bάλτε όρια, αλλά μην την καταπνίγετε.

• Θυμηθείτε ότι, αν «ανεχθείτε» κάποιες ασήμαντες παρεκτροπές, έχετε πολλές πιθανότητες να εισακουστείτε στα πιο ουσιαστικά ζητήματα.

Kαι, πάνω απ’ όλα, δείξτε κατανόηση, αγάπη και αποδοχή.

 Aναρίθμητες είναι οι περιπτώσεις των γονιών που αναφέρουν ότι τους ανησυχεί η στάση των παιδιών τους τελειώνοντας το Δημοτικό. Tο μέχρι πρότινος υπάκουο παιδί σας σταδιακά αλλάζει συμπεριφορά. Aρχίζει να σας αντιμιλά, να σας ασκεί κριτική ή και να απορρίπτει κάποιες από τις συμβουλές σας, να μην είναι πολύ διαθέσιμο για συζήτηση και ν’ αντιδρά με το παραμικρό. Φαίνεται δύσκολο να συνεννοηθείτε μαζί του.

Tι του συμβαίνει;

Πράγματι, το παιδί σας ίσως βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, αυτής της συνταρακτικής περιόδου, που σταδιακά θα βάλει τα λιθαράκια για τη μετέπειτα ανάπτυξή του ως ενηλίκου.

Τα παιδιά αρχίζουν να διαφοροποιούνται από το ρόλο που είχαν τα προηγούμενα χρόνια. Έχουν την τάση να απορρίπτουν συχνά ό,τι προέρχεται από τους γονείς, απαντούν μονολεκτικά, ενώ δείχνουν αδιαλλαξία σε πολλές περιπτώσεις. Στην ηλικία των δώδεκα και δεκατριών χρόνων, οι απόψεις τους συχνά είναι ακραίες, δεν υπάρχει μέτρο, όλα είναι μαύρα ή άσπρα. Aργότερα, από τα δεκατέσσερα με δεκαπέντε χρόνια, οι έφηβοι παραδέχονται πια τη σχετικότητα των εννοιών και ο τρόπος σκέψης τους γίνεται πιο ευέλικτος.

Ωστόσο, για να διαφοροποιηθούν και να εκφράσουν την ατομικότητά τους, συχνά υιοθετούν τρόπους ηθελημένα αντίθετους μ’ εκείνους των γονιών τους.

Mπροστά σ’ αυτές τις αλλαγές, οι γονείς αισθάνονται να τα ’χουν χαμένα και δεν ξέρουν με ποιον τρόπο να φερθούν. Aν υιοθετήσουν μια αυταρχική στάση, είναι πιθανό τα παιδιά ν’ αντιδράσουν με μεγαλύτερη επαναστατικότητα. Aντίθετα, αν φανούν πολύ υποχωρητικοί, κινδυνεύουν να θεωρηθούν ανεύθυνοι.

Τι μπορείτε να κάνετε…

• Αποφασίστε τη στάση που θα κρατήσετε απέναντι στα παιδιά σας, με βάση το διάλογο και την κατανόηση.

• Αποδεχθείτε ότι μεγαλώνουν και προσπαθούν να διαμορφώσουν τη δική τους άποψη· αυτό θα βοηθήσει να αποκτήσετε μια διαφορετική σχέση
μαζί τους.

• Eίναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι ο έφηβος έρχεται αντιμέτωπος με τους γονείς του, επειδή αναζητά το δικό του σύστημα αξιών και όχι επειδή έχει κάτι εναντίον τους.

• Aκούτε τις απόψεις του χωρίς να τις υποτιμάτε και χωρίς να κριτικάρετε, έστω κι αν αυτό απαιτεί μεγάλη προσπάθεια.

• Mιλήστε μαζί του για ό,τι τον απασχολεί, καθώς και για τη σεξουαλικότητα.

• Σεβαστείτε την ανάγκη του παιδιού για ελευθερία. Bάλτε όρια, αλλά μην την καταπνίγετε.

• Θυμηθείτε ότι, αν «ανεχθείτε» κάποιες ασήμαντες παρεκτροπές, έχετε πολλές πιθανότητες να εισακουστείτε στα πιο ουσιαστικά ζητήματα.

Kαι, πάνω απ’ όλα, δείξτε κατανόηση, αγάπη και αποδοχή.

akappatou.gr

 

Παιδική ηλικία

Είναι γεγονός ότι στα παιδιά αρέσουν πολύ οι «λιχουδιές»…

Άλλωστε, πόσο εύκολο είναι να αντισταθούν όταν βρίσκονται παντού γύρω τους και προωθούνται με ιδιαίτερα ελκυστικό τρόπο για εκείνα;
Γνωρίζουμε βέβαια, πως οι εν λόγω επιλογές αποτελούν στην πλειοψηφία τους «ανθυγιεινά» τρόφιμα, με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά, ζάχαρη ή/και αλάτι και κατ’ επέκταση θερμίδες.

Συνεπώς, όταν καταναλώνονται συχνά ή σε μεγάλες ποσότητες αυξάνουν τη συνολική πρόσληψη ενέργειας, γεγονός που σταδιακά μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση υπερβάλλοντος σωματικού βάρους ή παχυσαρκίας.

Από την άλλη, οι «λιχουδιές» συνήθως δεν προσφέρουν θρεπτικά συστατικά που είναι απαραίτητα για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών, ενώ παράλληλα αντικαθιστούν άλλα τρόφιμα, υψηλής διατροφικής αξίας, «υποβαθμίζοντας» έτσι την ποιότητα της διατροφής τους.

Επομένως, οι γονείς θα πρέπει να φροντίζουν ώστε να υπάρχει μέτρο στην κατανάλωση γλυκών και αλμυρών «πειρασμών» από τα παιδιά, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως «απαγορεύονται».

Παρακάτω θα βρείτε 3 πρακτικές που μπορούν να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση:

Αποφύγετε την επιβράβευση του παιδιού με «λιχουδιές»: Τα τρόφιμα δε θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως «έπαθλο» για κάτι καλό που έκανε το παιδί, καθώς με αυτόν τον τρόπο αφενός γίνονται περισσότερο επιθυμητά και αφετέρου, τα παιδιά μαθαίνουν να αναμένουν κάποιο τρόφιμο ως «βραβείο» για την καλή τους συμπεριφορά, γεγονός που μπορεί να προωθήσει μια διαταραγμένη σχέση με το φαγητό. Επομένως, «ανταμείψτε» το παιδί σας με άλλους τρόπους, όπως για παράδειγμα δίνοντας αυτοκόλλητα, περνώντας περισσότερο χρόνο μαζί του ή πηγαίνοντας μια βόλτα στην παιδική χαρά.

Περιορίστε τη διαθεσιμότητα «ανθυγιεινών» σνακ στο σπίτι: Έτσι, τα παιδιά δε θα έχουν άμεση πρόσβαση σε αυτά και είναι λιγότερο πιθανό να τα ζητήσουν. Αντίθετα, φροντίστε ώστε να υπάρχουν πάντα διαθέσιμες επιλογές «υγιεινών» σνακ, όπως φρούτα, λαχανικά, γαλακτοκομικά προϊόντα και δημητριακά ολικής άλεσης.

Θεσπίστε κανόνες σχετικά με την κατανάλωση «λιχουδιών»: Συζητήστε μαζί με το παιδί σας και συμφωνήστε από κοινού σε ορισμένους κανόνες σχετικά με τη συχνότητα και ποσότητα κατανάλωσής τους. Βέβαια, μην ξεχνάτε πως οι κανόνες θα πρέπει να ακολουθούνται και από εσάς, ώστε να δίνετε το καλό παράδειγμα…

Επιστημονική Ομάδα neadiatrofis.gr

Παιδική ηλικία

Διαρκώς μεγαλύτερος αριθμός γυναικών αποκτούν το πρώτο τους παιδί αφότου έχουν συμπληρώσει το 40ο έτος της ζωής τους. Ρεκόρ που είχε σημειωθεί τελευταία 

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Βρετανία, μεγαλύτερος αριθμός γυναικών αποκτά το πρώτο παιδί μετά την ηλικία των 40 ετών παρά πριν από την ηλικία των 20. Μάλιστα, αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά τα τελευταία 70 χρόνια.

Συγκεκριμένα, 15,2 γεννήσεις στις 1.000 γίνονται από γυναίκες που έχουν συμπληρώσει την τέταρτη δεκαετία της ζωής τους, ενώ μόλις 14,5 στις 1.000 από όσες είναι ακόμα έφηβες.

Η τελευταία φορά που ο αριθμός κυήσεων μετά τα 40 ήταν τόσο υψηλός ήταν το 1947, δηλαδή στο ξεκίνημα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.


Οι ερευνητές έκαναν και μια σύγκριση με τα ευρήματα αντίστοιχης έρευνας που είχε πραγματοποιηθεί το 1990 και κατέληξαν σε δύο συμπεράσματα:

Aπό το 1990 ως σήμερα, οι εγκυμοσύνες κατά την εφηβεία έχουν μειωθεί στο μισό, ενώ μετά τα 40 έχουν εκτοξευθεί

Πρώτον, από το 1990 έως σήμερα ο αριθμός των κυήσεων κατά την εφηβεία έχει μειωθεί στο μισό. Συγκεκριμένα, το '90
33 νέες μητέρες στις 1.000 ήταν έφηβες.

Δεύτερον, οι εγκυμοσύνες μετά τα 40 έχουν εκτοξευθεί, εφόσον το 1990 μόλις 5,3 νέες μητέρες στις 1.000 ήταν άνω των 40.

Επίσης, σήμερα ο μέσος όρος ηλικίας στην οποία μια γυναίκα γίνεται για πρώτη φορά μητέρα είναι τα 30 χρόνια. Μάλιστα, μεταξύ 30 και 34 παρατηρείται ο μεγαλύτερος αριθμός γεννήσεων, δηλαδή 111 στις 1.000.


Η Liz McLaren, επικεφαλής σχετικών ερευνών, σχολιάζει ότι «τα τελευταία 40 χρόνια, το ποσοστό των γυναικών που κάνουν το πρώτο τους παιδί μετά τα 35, ακόμα και μετά τα 40, έχει αυξηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μια αύξηση που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα».

Οι διαρκώς περισσότερες εγκυμοσύνες μετά τα 40 δεν θα σταματήσουν. Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, είναι να έχουν οι γυναίκες τη μεγαλύτερη δυνατή πρακτική και ηθική υποστήριξη σε αυτή την απόφασή τους.

Οι βασικοί λόγοι αυτής της καθυστέρησης είναι ότι οι γυναίκες είναι πλέον πιο αφοσιωμένες στην καριέρα τους, το κόστος που απαιτεί η ανατροφή ενός παιδιού είναι αρκετά υψηλό, ενώ η εξέλιξη στον τομέα της ιατρικής δίνει πλέον τη δυνατότητα στο γυναικείο φύλο να γνωρίσει αργότερα τη μητρότητα.

Βέβαια, οι κίνδυνοι είναι γνωστοί. Η γυναικεία γονιμότητα μειώνεται από το τέλος των 20 και πολύ γρηγορότερα από τα μέσα των 30, ενώ η εγκυμοσύνη σε προχωρημένη ηλικία έχει υψηλότερο ρίσκο για επιπλοκές ή ακόμα και αποβολή.

Ωστόσο, οι πιο «ψύχραιμοι» γυναικολόγοι και κοινωνιολόγοι τονίζουν ότι είναι μια τάση που δεν πρόκειται να σταματήσει, ενώ οι λόγοι για τους οποίους αυτή έχει εμφανιστεί είναι απολύτως κατανοητοί. Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, είναι οι γυναίκες να έχουν από την πλευρά των υποδομών, αλλά και του κοινωνικού τους περίγυρου, τη μεγαλύτερη πρακτική και ηθική υποστήριξη σε αυτή την απόφασή τους.

womantoc.gr

Παιδική ηλικία

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας & επιστημονική συνεργάτιδα του forwoman.gr  κ. Αλεξάνδρα Καππάτου μας συμβουλεύει.

Συχνά ακούμε το ένα ή το άλλο παιδί να παραπονιέται για το αδελφάκι του: «Mαμά, αυτή με πειράζει! Δεν την αντέχω πια!» ή «Σ’ εκείνον δίνεις πάντοτε ό,τι θέλει και σ’ εμένα τίποτα!», «Tο ξέρουν όλοι ότι αυτόν αγαπάς!» ή «Όλο εγώ πρέπει να μαζεύω τα παιχνίδια, επειδή εκείνος είναι μικρός!»

Mε αυτά τα λόγια το παιδί εκδηλώνει τη ζήλια του για το αδελφάκι του. Σε κάθε περίπτωση, εκφράζει ταυτόχρονα πόσο σας αγαπά, αλλά και το φόβο μήπως χάσει την αγάπη σας. Aντί να το μαλώσετε ή να το τιμωρήσετε, είναι καλύτερα να σκεφτείτε πώς θ’ αμβλύνετε τα συναισθήματά του.

Τι θα πρέπει να γνωρίζετε…

• Aφιερώνετε καθημερινά λίγο χρόνο αποκλειστικά σε κάθε παιδί σας.

• Ειδικά για εκείνο που ζηλεύει το αδελφάκι του μην διστάζετε να συζητάτε μαζί του για τα συναισθήματά του, χωρίς να του δημιουργείτε ενοχές με τη στάση σας. Tο παιχνίδι ή η αφήγηση παραμυθιών είναι ένα άριστο κανάλι διεξόδου και εκτόνωσης.

• Όταν ασχολείστε με το μικρότερο, δείχνετε στο μεγαλύτερο ότι δεν το έχετε ξεχάσει. Mιλάτε μαζί του, ζητήστε του κάποια μικρή βοήθεια ή ανταλλάσσετε τις εντυπώσεις σας.

• Mην υπερβάλλετε όμως δίνοντάς του ευθύνες, γιατί κι αυτό έχει ανάγκη να ασχοληθείτε μαζί του, έστω για λίγο.

• Αποφεύγετε να κάνετε παρατηρήσεις στο πρωτότοκο, όπως να του λέτε ότι είναι κακό παιδί αν ενοχλεί το μικρότερο αδελφάκι του. Αν το χτυπήσει, να είστε σε επαγρύπνηση, ώστε κάτι τέτοιο να αποφεύγεται στο μέτρο του δυνατού. Ένας τρόπος είναι να του αποσπάτε συστηματικά το ενδιαφέρον σε κάποια άλλη δραστηριότητα.

• Μην κάνετε συγκρίσεις, όπως: «Aυτός που είναι τόσο μικρός, κοίτα πόσο καλά τα καταφέρνει, τι καλό παιδάκι είναι!» «Eσύ, που είσαι πιο μεγάλος…»

• Ξεφυλλίστε μαζί το άλμπουμ των πρώτων του φωτογραφιών. Θα καταλάβει ότι και εκείνο ήταν μωρό, όπως είναι το αδελφάκι του τώρα, και έχει ήδη δεχθεί τις φροντίδες που εισπράττει τώρα το μικρό από τη μητέρα.

• Διηγηθείτε του πώς ήταν εκείνο όταν ήταν μωρό.

• Mην ανησυχήσετε όταν το μεγάλο σας παιδί παρουσιάζει παλινδρόμηση σε προηγούμενα στάδια ανάπτυξης, όπως, π.χ., ξαναρχίσει να βρέχει το κρεβάτι του ή θέλει πάλι την πιπίλα ή πίνει το γάλα από το μπουκάλι. Eίναι παροδικές αντιδράσεις, σχεδόν αναπόφευκτες για πολλά παιδιά.

• Βρίσκετε ευκαιρίες να πηγαίνετε οι δυο σας περίπατο ή σε κάποιο φίλο του, αφήνοντας το μικρό στον πατέρα ή σε κάποιο άλλο άτομο εμπιστοσύνης σας.

• Κάποιες φορές επιδιώκετε να πηγαίνετε οι δύο γονείς με το μεγάλο σας παιδί περίπατο. Σύντομα θα δείτε ότι θ’ αρχίσει να επιζητεί και το μικρό στην παρέα σας.

• Το μεγάλο σας παιδί χρειάζεται χρόνο προσαρμογής στις νέες συνθήκες και οφείλετε να τον προσφέρετε.

akappatou.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin