Κινηματογραφικά πρωτότυπο φιλμ που συνδυάζει εκκεντρικό χιούμορ με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, αλλά δεν διατηρεί τις σωστές ισορροπίες μεταξύ κωμωδίας και κοινωνικής αλληγορίας.


Η κωμωδία πρωταγωνιστεί στο γαλλικό σινεμά τα τελευταία χρόνια, προσελκύοντας όχι μόνο τα εμπορικά ονόματα αλλά και auteurs πρώτης γραμμής όπως ο Μπρούνο Ντιμόν («Οικογένεια βαν Πέτεγκεμ») και ο Κουεντίν Ντουπιέ («Realite»), οι οποίοι πειραματίζονται μαζί της δημιουργώντας μια μεταμοντέρνα εκδοχή της: εκκεντρική, ειρωνική και weird, πάντα με γαλλική φινέτσα.

Ο πρώην κριτικός κινηματογράφου και νυν σκηνοθέτης Σερζ Μποζόν συντονίστηκε με αυτήν την τάση πρώτα στο προ πενταετίας «Tip Top» και τώρα στην «Κυρία Χάιντ», πάντα με πρωταγωνίστρια την Ιζαμπέλ Ιπέρ.

Εδώ εμπνέεται από το κλασικό μυθιστόρημα τρόμου «Δόκτωρ Τζέκιλ και κύριος Χάιντ» του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, όπου το κακό και το καλό συγκρούονται με σκοπό την κυριαρχία, σε μια επώδυνη εσωτερική πάλη που βιώνει ο βασικός ήρωας. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η δική μας κ. Τζέκιλ (Ιζαμπέλ Ιπέρ) όμως, μια μέτρια δασκάλα την οποία αντιπαθούν μαθητές και συνάδελφοι, είναι πως αποτυγχάνει συνεχώς προσπαθώντας να κάνει το καλό, δηλαδή σωστά το μάθημά της. Η μεταμόρφωσή της σε κ. Χάιντ, έπειτα από ένα ατύχημα­ στο εργαστήριο του σχολείου, την οπλίζει για πρώτη φορά στην καριέρα της με αυτοπεποίθηση.


Η Ιπέρ λάμπει στον ρόλο, ξεκλειδώνοντας από σκηνή σε σκηνή τη συνεσταλμένη φύση­ της ηρωίδας, την οποία ο Μποζόν κινηματογραφεί με πικρή ειρωνεία έτσι όπως χάνεται στο βάθος της αίθουσας διδασκαλίας, βαμμένης στα παλ χρώματα που χαρακτηρίζουν και την ίδια την πρωταγωνίστρια. Ο σκηνοθέτης υιοθετεί ένα ρεαλιστικό στιλ αφήγησης, που επικρίνει τις αδιέξοδες μεθόδους της γαλλικής δημόσιας εκπαίδευσης (με θύματα τους μαθητές μιας πολυπολιτισμικής τάξης), μπολιάζοντάς το όμως με στοιχεία φαντασίας. Έτσι, από τη μία ο απολαυστικός Ρομέν Ντιρίς προσφέρει τις απαραίτητες πινελιές κωμικής ανάπαυλας και από την άλλη η «φλογερή» Ιπέρ μετατρέπεται σε σύμβολο, σε μια απόκοσμη προστάτιδα που εμφανίζεται την κατάλληλη στιγμή, εισβάλλοντας μαγικά στον κόσμο του πραγματικού. Αυτός ο «διχασμός» αφήνει το φιλμ μετέωρο μέχρι το τέλος, αναποφάσιστο αν είναι μια παράξενη κωμωδία ή μια πρωτότυπη αλληγορία.

Γαλλία. 2017. Διάρκεια: 95΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ ΦΙΛΜ.


Σινεφίλ