Απριλίου 21, 2018

Κινηματογράφος

«Απρόσμενος Έρωτας», από 29 Μαΐου στους κινηματογράφους.
To Παρίσι, η πιο ρομαντική πόλη του κόσμου, γίνεται το ιδανικό σκηνικό για αυτή την τρυφερή ιστορία για τη ζωή και την αγάπη, για την ευγένεια μεταξύ αγνώστων και το πώς αναγκαζόμαστε συχνά να φτάσουμε πολύ μακριά ώστε ν' αγγίξουμε τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας. Ο Matthew Morgan (MICHAEL CAINE) είναι ένας μοναχικός καθηγητής, χήρος, πεισματάρης και κουρασμένος απ τη ζωή. Μέχρι την ημέρα που εντελώς τυχαία σκοντάφτει στην ευτυχία. Μια νεαρή γυναίκα, η Pauline (CLÉMENCE POÉSY) , καθώς του προσφέρει ένα χέρι βοήθειας στο λεωφορείο, γίνεται η αφορμή ώστε η ζωή του να αποκτήσει νέα πνοή. Η ακλόνητη αισιοδοξία και η φρεσκάδα της δίνουν στον μελαγχολικό καθηγητή μαθήματα ζωής. Από εκείνη τη μέρα, στους καθημερινούς περιπάτους τους στο Παρίσι, στα γεύματα, στις εκδρομές τους στην εξοχή, ως ένα παράξενο ζευγάρι, ο Matthew και η Pauline ανακαλύπτουν το θησαυρό της φιλίας, την ζεστασιά της συντροφικότητας, τη γεύση του ρομαντισμού και την αξία της οικογένειας.

Η αλλαγή της στάσης ζωής του Matthew, έχει ως αποτέλεσμα την επανασύνδεσή του με το γιο του Μiles (JUSTIN KIRK) , με τον όποιο είχε στο παρελθόν αποξενωθεί. Ο Μiles και η αδερφή του Karen (GILLIAN ANDERSON) έχουν, ο καθένας από την πλευρά του, άλλες προσδοκίες από τον πατέρα τους. Μέσα σ αυτό το πλαίσιο, ο καθένας προσπαθεί να υπερασπιστεί και να εμπνεύσει το σεβασμό της προσωπικότητάς του, να αφήσει πίσω του το παρελθόν και να υποδεχτεί το μέλλον και κυρίως με κάποιον τρόπο να βρει ξανά την αγάπη και την ελπίδα.

 

Τα πρώτα βήματα της ταινίας

Το 2007 ο παραγωγός Ulrich Stiehm της Kaminski.Stiehm.Film και η συμπαραγωγός Miriam Klein ήταν πεπεισμένοι ότι το μυθιστόρημα “La douceur assassine” της Françoise Dorner είχε μια συναρπαστική, χιουμοριστική και βαθύτατα ανθρώπινη ιστορία η οποία έπρεπε να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη. Το 2008 απέκτησαν το δικαίωμα να υλοποιήσουν αυτή τη σκέψη τους.

Το 2009 η Sandra Nettelbeck ξεκινά να γράφει το σενάριο έχοντας ήδη στο μυαλό της τον Michael Caine για τον βασικό ρόλο.

Το 2010 το σενάριο φτάνει στα χέρια του Michael Caine, ο οποιος το διάβασε μέσα 2 μέρες και δέχτηκε το ρόλο λέγοντας: "Αν πρέπει να αναφέρω τρεις λόγους για την αγορά ενός σπιτιού, θα έλεγα: τοποθεσία, τοποθεσία, τοποθεσία. Όσον αφορά τις ταινίες είναι: το σενάριο, το σενάριο, το σενάριο. Και η Sandra έχει γράψει ένα τόσο υπέροχο σενάριο που κανείς δεν το πολυσκέφτηκε για το να αναλάβει ένα ρόλο." Έχοντας βρει τον ιδανικό Mr Morgan στο πρόσωπο του Michael Caine, η παραγωγή αναζητούσε μια γαλλίδα ηθοποιό για το ρόλο της Pauline. Όπως χαρακτηριστικά είπε η Sandra Nettelbeck "Θα έπρεπε να είναι νέα, αλλά όχι πολύ νέα, εκθαμβωτική αλλά και ασυνήθιστη και να έχει το χάρισμα να τραβά την προσοχή μέσα στο πλήθος χωρίς να είναι μοντέλο ή συμβατικά όμορφη. Και η Clémence Poésy έχει όλες αυτές τις ποιότητες."

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν κυρίως το φθινόπωρο του 2011 στο Παρίσι και τη Βρετάνη.

Το καστ αποτελείται από τον θρύλο του βρετανικού κινηματογράφου, βραβευμένου δύο φορές με Oscar, Sir Michael Caine (THE DARK KNIGHT, BATMAN BEGINS, INCEPTION, THE QUIET AMERICAN καθώς και την ανερχόμενη γαλλίδα σταρ Clémence Poésy (127 HOURS, IN BRUGES, HARRY POTTER AND THE GOBLET OF FIRE), τον Justin Kirk (WEEDS, L!FE HAPPENS), την προτεινόμενη τέσσερις φορές για Oscar Jane Alexander (RING, TERMINATOR SALVATION, THE CIDERHOUSE RULES), την βραβευμένη με “César” Anne Alvaro (THE DIVING BELL AND THE BUTTERFLY, THE TASTE OF OTHERS) και την βραβευμένη με Χρυσή-Σφαίρα Gillian Anderson (THE X FILES, JOHNNY ENGLISH REBORN).

Κινηματογράφος

Η νέα ταινία των αδελφών Νταρντέν, "Δύο Ημέρες, Μία Νύχτα", συγκινεί και ανατριχιάζει με το χρονικό του θανάτου του συνδικαλισμού, μέσα από την προσπάθεια μιας νέας εργάτριας να μη χάσει τη δουλειά της.

  Η Μαριόν Κοτιγιάρ αφομοιώνεται πλήρως στο σύμπαν των Βέλγων δημιουργών Νταρντέν, στην καινούρια τους κατάθεση για τη σημερινή κοινωνία. Η ηρωίδα που υποδύεται έχει μόλις χάσει τη δουλειά της μετά από μια δύσκολη προσωπική περίοδο, κατά την οποία είχε πάρει αναρρωτική άδεια για να συνέλθει από κατάθλιψη.

 Τα χίλια ευρώ το μήνα που έπαιρνε θα μοιραστούν στους 15 εργαζομένους της εταιρείας, σαν μπόνους, και αυτή, μετά από προτροπή μιας φίλης συναδέλφου της, μαζεύει τα κουράγια της για να επισκεφθεί τους 9 πιθανούς συμμάχους, που ενδεχομένως να ψηφίσουν υπέρ της στην επαναληπτική ψηφοφορία της Δευτέρας, για να ανατραπεί η ειλημμένη αρνητική απόφαση.

Πόρτα-πόρτα, θα αναγκαστεί να ικετέψει ευγενικά, για το μεροκάματο. Μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, προσπαθεί απρόθυμα αλλά μειλίχια, να κοιτάξει στα μάτια τους συναδέλφους της, οι οποίοι έχουν ανάγκη τα έξτρα λεφτά, και πολλοί από αυτούς κάνουν δεύτερες και τρίτες δουλειές για να τα βολέψουν. Και στη διαδρομή, κατανοεί πόσο τιτάνιο έργο είναι να φτάσει μέχρι το σπίτι του άλλου, και να αντέξει την απόρριψη, καθώς η ψυχολογία της είναι ευάλωτη και επηρεάζεται κρίσιμα και καταστροφικά έστω και από την υποψία οίκτου στην άκρη του βλέμματος.    

 Ψωμί στο βούτυρο των σπουδαίων σκηνοθετών με τους δύο Χρυσούς Φοίνικες, καθώς μέσα σε μιάμιση ώρα βγάζουν ανάγλυφα την ρεαλιστική κατάντια της αλληλλεγγύης, της συναδελφικότητας, και της ένδειας, της ηθικής και της οικονομικής, μαζί με την ετοιμόρροπη αξιοπρέπεια ανθρώπων, που κακό δεν εννοούν, αλλά κάπως θα πρέπει να ζήσουν, στριμωγμένοι σε διχαστικά διλήμματα και καταρρακωμένες συνθήκες εργασίας, σε βάρος του συναδέλφου ή και του φίλου ακόμη.  

 

   Απλά τα πράγματα, καθαρά τα θέματα. Μια σημαντική ταινία με αβίαστες, όπως πάντα, ερμηνείες (η ντίβα Κοτιγιάρ εξαφανίστηκε μέσα στο αυθεντικό προλεταριάτο) και βουβή απελπισία. Πηγή: www.lifo.gr

Κινηματογράφος

Ο διάσημος βιολιστής Χόλγκερ Μπραντ επιστρέφει στο σπίτι του μετά από μία περιοδεία. Όλα μοιάζουν τυπικά και βαρετά, μιας και ο έρωτάς του για την σύζυγό του δείχνει να έχει εξασθενίσει.

Την ίδια περίοδο, η μικρή του κόρη κάνει μαθήματα πιάνου με μια νέα δασκάλα, την Ανίτα. Ο Χόλγκερ ερωτεύεται τη δασκάλα, τη φλερτάρει, την κερδίζει ξεκινάει μαζί της παγκόσμια περιοδεία –καθώς ήθη αναζητούσε μια καινούρια πιανίστα.

Οι εντάσεις, τα πάθη και η καταστροφή είναι πλέον πάρα πολύ κοντά, αφού πλέον γίνει ολοφάνερο, ότι μια σχέση με τέτοια διαφορά ηλικίας, θέσης και στόχων είναι αδύνατη. Σύντομα εξάλλου ο Μπραντ θα ανακαλύψει ότι τα αισθήματα για την γυναίκα του, τα οποία νόμιζε ότι είχαν σβήσει, ξαναζωντάνεψαν…

 

Ταινία έντονης καλλιτεχνικής αισθητικής

Το έντονης καλλιτεχνικής αισθητικής δράμα «Intermezzo» γυρίστηκε το 1936 στη Σουηδία. Στο βασικό καστ συμπεριλαμβάνεται και η νεαρή, τότε, Ingrid Bergman, σε έναν από τους τελευταίους της ρόλους σε σουηδική ταινία και λίγο πριν φύγει για τα πλατό του Hollywood. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο Gustaf Molander, ενώ πρωταγωνιστεί και ο Goesta Ekman.

Το «Intermezzo» είναι ένα καθαρά ερωτικό δράμα, τοποθετημένο σε πολλές τοποθεσίες γύρω από την Ευρώπη και τον κόσμο. Ο Μολάντερ εξετάζει το ερωτικό αδιέξοδο, δίνοντας ένα intermezzo (στην γλώσσα της μουσικής, ένα παρεμβαλλόμενο κομμάτι) της ζωής ενός μεγάλου μουσικού, που αν και παράνομο αποδεικνύεται άξιο να «παιχτεί».

 

Μια... μουσική ματιά στο ερωτικό αδιέξοδο

Παρά τον καθαρά καλλιτεχνικό χαρακτήρα της ταινίας, που διαποτίζεται από μία αίσθηση ότι ο κόσμος αποτελείται από τη μουσική, από τη μία και όλα τα υπόλοιπα, απ’ την άλλη, στο τέλος φαίνεται να είναι ένα τόσο απλό στη δομή και την εξέλιξη του ερωτικό δράμα, που εύκολα θα κερδίσει και τον θεατή που ίσως αρχικέ είχε νιώσει ότι σνομπάρεται. Το γεγονός, ότι σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες της περιστρέφονται γύρω από τον χώρο της τέχνης, σπάνια γίνεται ορατό στις θεμελιώδεις αντιδράσεις τους απέναντι στον έρωτα, την απώλεια και την προδοσία, πράγμα που τις φέρνει πολύ πιο κοντά σε αυτές ενός απλού ανθρώπου.

Στα υπέρ της ταινίας, πρέπει να προσθέσουμε την εκπληκτική μουσική της επένδυση, καθώς και τον άψογο συγχρονισμό των οργάνων που παίζονται, με τη μουσική που ακούγεται (σε τεράστια αντιδιαστολή λ.χ. με τον τελείως «εκτός χρόνου» Fellini). Αυτό γίνεται ακόμα πιο συναρπαστικό αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για μια ταινία του 1936 και μάλιστα όχι Χολιγουντιανή. Θα έλεγε κανείς ότι χάρη στην εκπληκτική μουσική σύνθεση, αλλά και τη διασκευή κλασικώς κομματιών του Τσαϊκόφσκι, η ταινία σου δίνει την αίσθηση ότι ο κόσμος αποτελείται από μουσική. Θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ως «μια... μουσική ματιά στο ερωτικό αδιέξοδο».

 

«Κάθε κοντινό πλάνο στο πρόσωπο της Μπέργκμαν ισούται με ατόφιο χρυσάφι»

Επίσης, μια υπέρλαμπρη και ιδιαίτερα πειστική Ingrid Bergman (20 χρονών τότε), στον ρόλο της πιανίστας – μοιραίας γυναίκας (έναν ρόλο τον οποίο θα επαναλάβει πολύ αργότερα στην «Φθινοπωρινή Σονάτα» του Ingmar Bergman) να δείχνει γιατί θεωρείται πρότυπο ηθοποιού, ενώ ο Gösta Ekman, είναι αρκετά πειστικός ως ο άνθρωπος που τα έχει όλα, τα χάνει σχεδόν όλα και ξανακερδίζει λίγα.

Εκεί, ωστόσο, που πέφτουν όλα τα φώτα, είναι το πρόσωπο της Μπέργκμαν. Χαρακτηριστικό αυτό που γράφτηκε σε αμερικανική κριτική της εποχής: «Κάθε κοντινό πλάνο στο πρόσωπο της Μπέργκμαν ισούται με ατόφιο χρυσάφι». Εξάλλου, αυτή ακριβώς ήταν η ταινία που άνοιξε για την Μπέργκαμν το δρόμο του Χόλυγουντ (εξ ου και το χολυγουντιανό ριμέικ του 1939, η πρώτη χολυγουντιανή εμφάνιση της Μπέργκαν, η οποία ασφαλώς ερμήνευσε τον ίδιο ρόλο με το πρωτότυπο του Μολάντερ).

 

Κλασικό δράμα που κερδίζει τον θεατή

Η σκηνοθετική δουλειά είναι εξαιρετικά υποδειγματική, για την εποχή της τουλάχιστον και για τα πενιχρά μέσα που διέθετε ο Μολάντερ.

Συνολικά, έχουμε ένα κλασικό δράμα που θεωρείται από τα καλύτερα πρώιμα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, μετρώντας ένα αμερικανικό remake και το οποίο, παρά τον ελιτίστικο χαρακτήρα του και την απλή (όχι, όμως, απλοϊκή) υπόθεσή του, κερδίζει τον θεατή χάρη στην έντονη δραματική του ατμόσφαιρα και τους λαμπρούς πρωταγωνιστές του.

Το δε μότο της ταινίας είναι σίγουρα το «Δεν μπορείς να χτίζεις την ευτυχία σου πάνω στη δυστυχία των άλλων».

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Γκουστάφ Μολάντερ

Σενάριο: Γκόστα Στίβενς, Γκουστάφ Μολάντερ

Φωτογραφία: Άκε Ντάλκβιστ

Μουσική: Χάιντς Πρόβοστ

Μοντάζ: Όσκαρ Ρόζαντερ

 

Πρωταγωνιστούν

Ίνγκριντ Μπέργκμαν

Γκόστα Έκμαν

Ίνγκα Τίντμπλαντ

Έρικ «Μπούλεν» Μπέργκλουντ

Ούγκο Μπιόρνε

Άντερς Χένρικσον

 

Σουηδία - 1936 - Ασπρόμαυρη (93΄)

Aπό 22 Μαΐου στους κινηματογράφους

http://www.artsandthecity.gr

Κινηματογράφος

Στις Κάννες θα προβληθεί για πρώτη φορά επισήμως η πολυαναμενόμενη και αμφιλεγόμενη ταινία «Welcome to New York» με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στον ρόλο του Ντομινίκ Στρος Καν, εν δράσει στη Νέα Υόρκη, την εποχή που ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ είχε κατηγορηθεί για τον βιασμό της καμαριέρας Ναφισάτου Ντιαλό.

Η αμφιλεγόμενη ταινία του σκηνοθέτη Αμπέλ Φεραρα θα προβληθεί στις Κάννες, αλλά δεν θα ενταχθεί στο επίσημο πρόγραμμα. Αντ'αυτού θα προβληθεί το βράδυ του Σαββάτου στα πλαίσια ιδιωτικής προβολής.

Η δίωρη ταινία αφηγείται την πτώση ενός Γάλλου πολιτικού, ονόματι Ντεβερό που κατηγορείται για απόπειρα βιασμού μιας καμαριέρας σε ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης.

Οι θεατές σίγουρα δεν θα δυσκολευτούν να κάνουν τους συσχετισμούς με τον πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ και κάποτε επίδοξο πρόεδρο της Γαλλίας που το 2011 κατηγορήθηκε για τον βιασμό της καμαριέρας Ναφισάτου Ντιαλό, στο Sofitel της Νέας Υόρκης, γεγονός που οδήγησε στην παραίτησή του από την κεφαλή του Ταμείου, όπου και τον διαδέχθηκε η Κριστίν Λαγκάρντ.

Η ταινία θα προβληθεί σε χώρες εκτός Γαλλίας, ενώ στην Γαλλία θα είναι διαθέσιμη- τουλάχιστον αρχικά- σε ιστοσελίδες, επί πληρωμή.

http://www.ethnos.gr

Κινηματογράφος

Με Νικόλ Κίντμαν και κακές κριτικές ανέβηκε η αυλαία του διεθνούς φεστιβάλ. Η ταινία Grace of Monaco ήταν εκείνη που άνοιξε το φετινό Φεστιβάλ των Καννών, η οποία παρουσιάζει στιγμιότυπα της ζωής της Γκρέις Κέλι.
Η Κίντμαν, κατάφερε σαφώς να τραβήξει τα βλέμματα με την λαμπερή της εμφάνιση, ωστόσο η ταινία και η ερμηνεία της δεν έτυχαν ανάλογης αποδοχής και μάλιστα οι κριτικές ήδη μιλούν για μια από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς.

Χαρακτηριστικά, η Guardian δηλώνει πως πρόκειται για μια «εντυπωσιακή καταστροφή», ενώ συμπληρώνει πως το στόρι αποτελεί «βασιλική βιογραφία χειρότερη και από εκείνη της Νταϊάνα» (με τη Ναόμι Γουότς), μην διστάζοντας να την χαρακτηρίσει ακόμη και ως «μία από τις χειρότερες ταινίες που προβλήθηκαν ποτέ στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών».

Ανάλογες κακές κριτικές απέσπασε και από τον κριτικό του περιοδικού Empire ο οποίος αναφέρει πως η ταινία προκαλεί γέλιο, σημειώνοντας πως... «Το πρόβλημα είναι ότι δεν σκοπεύει να είναι κωμωδία».

«Είναι δυνατόν να φτιάξει κάποιος μία βαρετή ταινία από αυτό το πλούσιο, κουτσομπολίστικο, ζουμερό υλικό; Φαίνεται πως ναι» έγραψε ο Στίβεν Ντάλτον του Hollywood Reporter.

Όσο για γην οικογένεια της Γκρέις Κέλι, απ' ότι φαίνεται δεν έχει επίσης την καλύτερη γνώμη για την ταινία μιας και πριν από μερικές ημέρες, τα παιδιά του πρίγκιπα Ρενιέ και της Γκρέις Κέλι αποκάλεσαν την ταινία «φάρσα». Κρίνοντας από το τρέιλερ, ο πρίγκιπας Αλβέρτος, η Κάρολιν και η Στεφανί είπαν ότι «επιβεβαιώνεται ο μυθοπλαστικός χαρακτήρας της ταινίας».

Η Κίντμαν δεν δίστασε να απαντήσει στις κριτικές τονίζοντας μάλιστα πως αισθάνεται στεναχωρημένη και προσθέτοντας πως η ταινία δεν είχε κακή πρόθεση προς την οικογένεια, κυρίως τη Γκρέις και τον Ρενιέ. Εάν όντως είδαν την ταινία θα έβλεπαν ότι υπάρχει μεγάλη τρυφερότητα και για τους δύο γονείς τους»

Κινηματογράφος

Το Ρωμαίος και Ιουλιέτα εξερευνά τον άγνωστο και πρωτόγνωρο συναισθηματικό κόσμο στον οποίο μπαίνει κάποιος όταν ερωτεύεται για πρώτη φορά: έναν κόσμο από τον οποίο απουσιάζει κάθε έννοια λογικής και αυτοσυγκράτησης. Ο σκηνοθέτης Carlo Carlei και οι παραγωγοί θέλησαν με αυτή την ταινία να φέρουν το σημερινό κοινό σε επαφή με την πλέον κλασική ρομαντική ιστορία. Πρόκειται για μία ταινία ύμνο στην αγάπη, την αιώνια πίστη και αφοσίωση, διανθισμένη με έντονες συναισθηματικές εξάρσεις και τραγικά στοιχεία. Τα υπέροχα κοστούμια και το προσεγμένο σκηνικό μεταφέρουν μαγευτικά τους θεατές στο παρελθόν, ώστε να αντιληφθούν πληρέστερα τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε και να μεταφερθούν σε μια άλλη εποχή.

Σύνοψη
Η αρχετυπική ρομαντική ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας παίρνει νέα πνοή στην κινηματογραφική αυτή μεταφορά με πρωταγωνιστές τους Hailee Steinfeld και Douglas Booth. Οι οικογένειες των Μοντέγων και των Καπουλέτων, με την αέναη έχθρα που τους χωρίζει, ψάχνουν ευκαιρία για καβγά στους δρόμους της Βερόνα. Όταν ο νεαρός Μοντέγος Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, κόρη του λόρδου Καπουλέτου (Damian Lewis) θα ερωτευτούν κεραυνοβόλα, οι οικογένειές τους θα θελήσουν να τους χωρίσουν, και τα πράγματα θα πάρουν τραγική τροπή. Με τη βοήθεια του μοναχού Laurence (Paul Giamatti), το ερωτευμένο ζευγάρι θα καταστρώσει ένα παράτολμο σχέδιο, το οποίο είτε θα φέρει την απόλυτη ευτυχία, είτε θα προκαλέσει ανήκουστο πόνο.
Λίγα λόγια για την ιστορία.
Αιώνια έχθρα χωρίζει τις οικογένειες των Μοντέγων και των Καπουλέτων. Ο Πρίγκιπας της Βερόνα όμως δεν έχει καμία όρεξη για τσακωμούς και έριδες στην πόλη του -έτσι, επιπλήττει και τις δυο οικογένειες πολύ αυστηρά. Αυτή η κόντρα αφήνει παγερά αδιάφορο τον νεαρό Ρωμαίο της οικογένειας των Μοντέγων. Το μοναδικό που τον συγκινεί είναι η Ροζαλίν, ξαδέρφη των Καπουλέτων. Για να τη συναντήσει θα τρυπώσει κρυφά στον χορό που οργανώνουν ο λόρδος και η λαίδη Καπουλέτου προς τιμήν της κόρης τους Ιουλιέτας.

Στον χορό, όμως, θα έρθουν τα πάνω κάτω. Ο Ρωμαίος αντικρίζοντας την Ιουλιέτα θα ξεχάσει αμέσως τη Ροζαλίν. Ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος. Η απογοήτευση, όμως, είναι μεγάλη, όταν οι δύο νέοι μαθαίνουν ότι κατάγονται από αντίπαλες οικογένειες. Αυτό, όμως, δεν θα εμποδίσει τον Ρωμαίο να επισκεφθεί μετά το χορό την Ιουλιέτα στο μπαλκόνι της και να της ορκιστεί αιώνια αγάπη.

Δυστυχώς η έχθρα των δυο οικογενειών καλά κρατεί. Ο Τυμπάλδος, ξάδερφος της Ιουλιέτας, σκοτώνει τον Μερκούτιο, αγαπημένο συγγενή του Ρωμαίου. Ο Ρωμαίος εκδικείται το θάνατό του και σκοτώνει τον Τυμπάλδο. Η τιμωρία του είναι να εξοριστεί από τη Βερόνα. Μια τέτοια τιμωρία, όμως, είναι χειρότερη και από τον θάνατο, αφού θα είναι μακριά από την αγαπημένη του. Θα καταφέρουν, άραγε, να ξανασμίξουν οι δύο νέοι και με ποιο τίμημα; 

Η παραγωγή

Μεταξύ 1591 και 1595 ο William Shakespeare έγραψε το Ρωμαίος και Ιουλιέτα, ένα από τα πιο επιτυχημένα έργα όλων των εποχών που διηγείται την τραγική ιστορία ενός νέου ερωτευμένου ζευγαριού. Οι παραγωγοί της ταινίας ένιωσαν ότι το σύγχρονο κοινό δεν έχει έρθει αρκετά σε επαφή με αυτήν την ιστορία. Πολλά στοιχεία της ιστορίας θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απόλυτα επίκαιρα. Έτσι, λόγου χάρη, οι Μοντέγοι και οι Καπουλέτοι θα μπορούσαν άνετα να είναι δύο συμμορίες του 21ου αιώνα. Επίσης, η ανυπακοή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας προς τους γονείς τους είναι συμπεριφορές που απαντώνται και στους νέους του σήμερα.

Οι παραγωγοί έψαχναν κάποιον να προσδώσει μια πιο σύγχρονη οπτική στην ιστορία και τη γλώσσα του Shakespeare διατηρώντας, όμως, παράλληλα την ποιητική διάθεση και τον βασικό κορμό της ιστορίας. Για σεναριογράφο κατέληξαν στον Julian Fellowes (Gosford Park), που διαθέτει εξαιρετική εμπειρία στο να προσαρμόζει ιστορίες εποχής με πολλούς χαρακτήρες και έντονα δραματικά στοιχεία.

Το team της παραγωγής στράφηκε στον Ιταλό Carlo Carlei, για να αναλάβει τη σκηνοθεσία. “Λατρεύω τον Carlo” επικροτεί την επιλογή ο Fellowes. “Όταν καταπιάνεται με μια ταινία, είναι σαν ζωγράφος που είναι αφοσιωμένος στο έργο του. Επιπλέον, είναι Ιταλός και ως εκ τούτου έχει μια ιδιαίτερη άνεση να μετατρέπει το κείμενο σε εικόνα”, συμπληρώνει ο σεναριογράφος.

Αναφορικά με το cast των ηθοποιών ο Julian Fellowes σχολιάζει: “Ήμασταν πολύ τυχεροί που είχαμε στη διάθεσή μας αυτούς τους ηθοποιούς. Το κλειδί της επιτυχίας ήταν να βρούμε τον κατάλληλο Ρωμαίο και την κατάλληλη Ιουλιέτα. Ο πρώτος σου έρωτας είναι κάτι που δύσκολα ξεχνάς. Αυτή η αίσθηση ότι κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει τι ζόρια τραβάς εκείνη τη στιγμή, είναι κάτι μαγικό και απίστευτo συνάμα. Για να γίνει όλο αυτό πιστευτό χρειαζόμασταν δύο νέους, ταλαντούχους ηθοποιούς. Έχουμε, λοιπόν, τη Hailee Steinfeld που είναι μόλις 15 ετών και ήταν ήδη υποψήφια για ‘Όσκαρ. Όλος ο κόσμος είναι πραγματικά μπροστά της. Ο Douglas Booth είναι λίγο πιο μεγάλος, αλλά ταιριάζουν απόλυτα. Εκπέμπουν και οι δύο τρομερή ενέργεια και αισιοδοξία.

Ο Douglas Booth θυμάται: “O Julian Fellowes είναι αυτός που με ανακάλυψε και μου έδωσε τον πρώτο μου ρόλο στην ταινία From Time to Time”. Σχετικά με την ταινία σχολιάζει: “Όταν μεγαλώνεις στην Αγγλία διαβάζεις συνέχεια Shakespeare. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, το έργο με άγγιξε πραγματικά όταν διάβασα το σενάριο του Julian”.

Η ευκαιρία να υποδύθεί τον Ρωμαίο δίπλα στην Hailee Steinfeld, ενδιέφερε πραγματικά τον Booth που δηλώνει fan της ηθοποιού. “Η Hailee είναι υπέροχη και ήταν πραγματική ευχαρίστηση να συνεργάζομαι μαζί της. Είναι εξαιρετικά ταλαντούχα, ειδικά για την ηλικία της. Στα γυρίσματα της ταινίας ήταν 15 ετών” σχολιάζει ο ηθοποιός.

Η Steinfeld σχολιάζει για τον ρόλο της: “H Ιουλιέτα είναι ανεξάρτητη, ένα ανήσυχο πνεύμα. Ξεχειλίζει από πάθος και αγάπη. Πιστεύω πως πολλά νέα κορίτσια ταυτίζονται μαζί της και ψάχνουν τον δικό τους Ρωμαίο. Σχετικά με τη σχέση της με τους γονείς της, η Ιουλιέτα δεν θέλει με τίποτα να παντρευτεί τον άντρα που της υποδεικνύουν.

Και η Steinfeld, αλλά και ο Booth έχουν να πουν τα καλύτερα για το σκηνοθέτη Carlo Carlei. “Ο Carlo έχει όραμα. Μπορείς να δεις στα μάτια του το πάθος που έχει με αυτό που καταπιάνεται. Έμαθα πολλά από αυτόν” σχολιάζει η ηθοποιός. “Είχε μια τόσο όμορφη οπτική για την ταινία και έμεινε απόλυτα προσηλωμένος στην ιστορία. Από τις πρώτες συζητήσεις που είχα μαζί του ήξερα ότι η ταινία θα γίνει υπέροχη” συμπληρώνει ο Booth.

Καθοριστικό ρόλο στην πλοκή της ιστορία διαδραματίζουν και οι δευτερεύοντες ρόλοι. Έτσι, ο ρόλος της παραμάνας της Ιουλιέτας και του μοναχού Laurence είναι αυτοί που απογειώνουν τη δράση. Για τον ρόλο της παραμάνας οι παραγωγοί κατέληξαν στην ηθοποιό Lesley Manville (Another Year) που σχολιάζει για το ρόλο της: “Πρόκειται για ένα αισιόδοξο άτομο που βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Η σχέση της με την Ιουλιέτα είναι ιδιαίτερη, αφού είναι μαζί της σε κάθε της βήμα από μωρό. Η Ιουλιέτα της εκμυστηρεύεται τα πάντα. Είναι η μοναδική, εκτός από τον μοναχό Laurence, που γνωρίζει ότι οι δύο νέοι έχουν παντρευτεί”.

Ο ηθοποιός Paul Giamatti (John Adams, Sideways) επιλέχτηκε να υποδυθεί τον μοναχό Laurence. “Γνωρίζω το έργο πολύ καλά και θεωρώ πως ο ρόλος του μοναχού είναι εξαιρετικά σημαντικός” λέει ο ηθοποιός. “Βλέπει το ρομαντικό ειδύλλιο μεταξύ των νέων ως μια καλή ευκαιρία να σταματήσουν οι δύο οικογένειες να τσακώνονται. Επιθυμεί τη συμφιλίωση των δύο οικογενειών, αλλά χρησιμοποιεί λάθος μέσα. Πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει τα πάντα και εισβάλει σε περιοχές που προκύπτουν έντονα ηθικά διλήμματα” συνεχίζει ο ηθοποιός.

Το cast συμπληρώνεται από μα πλειάδα ταλαντούχων ηθοποιών, όπως ο Damian Lewis (Homeland) στο ρόλο του λόρδου Καπουλέτου και η Natascha McElhone (Californication, The Truman Show) ως λαίδη Καπουλέτου. Ο Stellan Skarsgård (Mamma Mia!, The Avengers, Nymphomaniac) συμμετέχει στο ρόλο του πρίγκηπα της Βερόνα.

 • H πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του έργου του William Shakespeare ήταν το 1900 περίπου σε γαλλική εκδοχή.

• To Hollywood, επίσης, αγκάλιασε νωρίς το έργο. Η πρώτη μεταφορά έγινε το 1908 και η δεύτερη το 1916. Στη συνέχεια έγιναν και άλλες μεταφορές. Η πιο γνωστή όμως version πιθανολογείται ότι είναι αυτή του 1968 με σκηνοθέτη τον Franco Zeffirelli. Η νεότερη είναι αυτή του 1996 που πρωταγωνιστούν οι Leonardo DiCaprio και Claire Danes.

• Οι πιο “δυνατές” σκηνές του έργου θεωρούνται ο διάλογος των νέων στο μπαλκόνι, όπως και το τέλος στην κρύπτη. Επίσης, ο θάνατος του Μερκούτιου και του Τυμπάλδου αλλάζουν άρδην την τροπή της ιστορίας.

από 15 Μαΐου στους κινηματογράφους

http://www.artsandthecity.gr

 

 

Κινηματογράφος

SALVO σημαίνει...
...στα αγγλικά "ταυτόχρονοι πυροβολισμοί"
...στα ιταλικά "σώζω / αυτός που έχει σωθεί"
Στην Σικελία Salvo είναι το χαϊδευτικό του Salvatore

 O Σάλβο, ένας εκτελεστής της Σικελικής μαφίας, είναι μοναχικός, ψυχρός και αδίστακτος. Όταν εισβάλει σε ένα σπίτι για να σκοτώσει τον άνθρωπο που επιτέθηκε στον αρχηγό του, ανακαλύπτει μια νεαρή τυφλή κοπέλα, την Ρίτα, να στέκεται αδύναμα δίπλα στον αδελφό της την ώρα που εκείνος δολοφονείται. Ο Σάλβο προσπαθεί να κλείσει τα δυο της μάτια, που με το κενό ενοχλητικό βλέμμα τον κοιτούν επίμονα. Όμως κάτι παράδοξο συμβαίνει. Τα μάτια της Ρίτα βλέπουν για πρώτη φορά!

Ο Σάλβο αποφασίζει να της χαρίσει τη ζωή βάζοντας τον εαυτό του στον μεγαλύτερο κίνδυνο που έχει ποτέ αντιμετωπίσει.

 

Fabio Grassadonia και Antonio Piazza - Τι είπαν για την ταινία

«Η συνάντηση μεταξύ των δύο βασικών χαρακτήρων δημιουργεί ένα επικίνδυνο ρήγμα, μια προσωρινή αποδέσμευση από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, την πολύ επικίνδυνη επιλογή της ελευθερίας του να επιλέγεις. Μια απροσδόκητη στιγμή χάριτος. Αυτό είναι το είδος του θαύματος που ο κόσμος φοβάται και χρειάζεται περισσότερο».

« Χάρη στα δύο διαφορετικά επίπεδα τύφλωσης, την ηθική τύφλωση του Σάλβο που αντιπαρατίθεται στην σωματική τύφλωση της Ρίτα, και το πώς αυτό καθορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και την ιστορία, έχουμε προσπαθήσει να ξυπνήσουμε τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του θεατή αφαιρώντας την αίσθηση της όρασης, έτσι ώστε να παράγει το συναίσθημα, αντιστεκόμενος στο συναίσθημα, χωρίς ποτέ να δίνουμε μεγάλη έμφαση σε αυτό».

«Η ταινία ξεκινά δυναμικά, με μακρά δράση και μια σκηνή κυνηγητού, η οποία συνειδητά μας οδηγεί στο θρίλερ, όμως κάποιες ενδείξεις της μελλοντικής εξέλιξης είναι ήδη παρούσες. Θέλαμε ο θεατής να οδηγείται στην ταινία από την γρήγορη διαδοχή σκηνών που αρχίζουν με την απόπειρα δολοφονίας. Κάτι καταπληκτικό συμβαίνει, που ανατρέπει πλήρως τη ζωή των δύο βασικών χαρακτήρων. Και ακόμα και η ιστορία και το φιλμάρισμα αλλάζει απότομα πορεία. Νομίζαμε ότι ήμασταν σε ένα είδος ιστορίας και βρισκόμαστε ξαφνικά σε μια άλλη ιστορία που γεννήθηκε από την πρώτη. Ως θεατές σταδιακά συντασσόμαστε σε αυτή τη νέα ιστορία, όπως ακριβώς ο Σάλβο και η Ρίτα κατρακύλησαν σε αυτό, αναγκάστηκαν να γνωρίσουν ο ένας τον άλλο και να συμβιβαστούν με αυτή την εμπειρία».

 

ΗΘΟΠΟΙΟΙ - ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σάλβο: Saleh Bakri

Ρίτα: Sara Serraiocco

Πουλέο: Luigi Lo Cascio

Μπος: Mario Pupella

 

103' – Γαλλία / Ιταλία (2013)

 

Σκηνοθεσία: Fabio Grassadonia και Antonio Piazza

Σενάριο: Fabio Grassadonia και Antonio Piazza

http://www.artsandthecity.gr

Κινηματογράφος

 Η Κατέλ Κιγιεβερέ, η οποία είχε βραβευτεί με Prix Jean Vigo για το σκηνοθετικό της ντεμπούτο Love Like Poison επιστρέφει με την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Suzanne. Μια ταινία για την οικογενειακή «φωλιά» και την επώδυνη ενηλικίωση. Για τη δύναμη του τυχαίου, την αγάπη και όλες εκείνες τις επιλογές που καθορίζουν την ζωή μας για πάντα.

 

H Σουζάν και η μεγαλύτερη αδερφή της Μαρία ζουν μαζί με τον χήρο πατέρα τους Νικολά. Τα δύο κορίτσια είναι πολύ δεμένα μεταξύ τους, παρά τους διαφορετικούς χαρακτήρες τους: η χαμηλών τόνων Σουζάν απολαμβάνει την παρέα και την αγάπη της δυναμικής, ανεξάρτητης Μαρίας. Τις γνωρίζουμε σαν μαθήτριες του δημοτικού, ενώ σύντομα βλέπουμε την έφηβη Σουζάν να ανακοινώνει ότι είναι έγκυος. Αμέσως μεταφερόμαστε πέντε χρόνια μετά και ο γιος της Τσάρλι, είναι ήδη μέλος της οικογένειας, ενώ ο πατέρας του είναι απών και δεν αναφέρεται ποτέ. Την περίοδο εκείνη, η Σουζάν εργάζεται στην ίδια μεταφορική εταιρεία, στην οποία είναι υπάλληλος ο πατέρας της. Η ζωή τους περιπλέκεται όταν εκείνη γνωρίζει τον Ζουλιέν, έναν γοητευτικό μικροκακοποιό, με τον οποίο ερωτεύονται αμέσως. Όταν ο Ζουλιέν θα χρειαστεί να φύγει από την χώρα, η Σουζάν θα πρέπει να πάρει τη δύσκολη απόφαση να επιλέξει ανάμεσα σε αυτόν και την οικογένειά της…

 

Σκηνοθεσία: Κατέλ Κιγιεβερέ

Σενάριο: Κατέλ Κιγιεβερέ, Μαριέτ Ντεζέρτ

Παίζουν: Σάρα Φορεστιέ, Αντέλ Ενέλ, Φρανσουά Νταμιάν, Πολ Αμί

Διάρκεια: 94 λεπτά

Χώρα: Γαλλία

 

Η Suzanne έκανε πρεμιέρα στο 66ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, αποτελώντας την ταινία έναρξης της «Εβδομάδας Κριτικής».

· Ταινία έναρξης στην «Εβδομάδα Κριτικής» - 66ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών

· Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής - Αργυρός Αλέξανδρος - 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

· Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στην: Σάρα Φορεστιέ - 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

· Βραβείο Καλλιτεχνικής Επίτευξης: στον ηθοποιό Φρανσουά Νταμιάν - - 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

· Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου για την Αντέλ Ενέλ, Βραβεία Σεζάρ 2014

· Επίσημη συμμετοχή στο Διαγωνιστικό τμήμα του 15ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

· Υποψηφιότητα για Βραβείο Lumiere Ανερχόμενου Αντρικού Ταλέντου για τον Πολ Αμί, Βραβεία Lumiere 2014

15 Μαΐου στους κινηματογράφους

http://www.artsandthecity.gr

 

Κινηματογράφος

Με 168 ταινίες, σε 56 ημέρες, η ζωή αποκτά άρωμα από σελιλόιντ. Η μαγεία του κινηματογράφου, η νοσταλγία του παλιού καλού σινεμά και ένας μαραθώνιος της 7ης Τέχνης υπόσχεται να μας ταξιδέψει σε άλλους τόπους, άλλες εποχές παρέα με γνωστούς και αγαπημένους μας πρωταγωνιστές.

Περισσότερα από 20 χρόνια τώρα, με πρωτεργάτη τον κυρ-Αντώνη Στεργιάκη, που μας έμαθε τι θα πει καλό σινεμά και άξιους συνεχιστές του τους γιους του, Γιώργο και Δημήτρη, το Ταινιόραμα στον κινηματογράφο Άστυ, επιμένει «Το φιλμ δεν θα πεθάνει ποτέ».
Τρεις ταινίες κάθε μέρα, ανάμεσά τους το «Παράνομο κρεβάτι» του Φρανσουά Τρυφό, οι «Ναυαγοί» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, οι «Τέσσερις μύγες σε πράσινο βελούδο» του Ντάριο Αρτζέντο, το «Καλώς ήλθατε στο κουκλόσπιτο» του Τοντ Σόλοντζ, αλλά και θεματικά αφιερώματα στον Σύγχρονο Καναδικό Κινηματογράφο, στην Ιταλική Σάτιρα, στον Βαλκανικό Κινηματογράφο, στον Ανεξάρτητο Αμερικανικό Κινηματογράφο, στο Αγγλικό Σινεμά κι αυτόν από την Πρώην Γιουγκοσλαβία, στη Γαλλική Κουλτούρα και τη Μέση Ανατολή και πολλά άλλα θα ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό θεατή.
Πληροφορίες: Κοράη 4 Αθήνα, διάρκεια από Πέμπτη 15 Μαΐου ως Τετάρτη 9 Ιουλίου

http://www.clickatlife.gr

 

Κινηματογράφος
 
Στη νέα της ιστοσελίδα παρουσιάζει σπάνιο υλικό του ελληνικού κινηματογράφου.
www.finosfilm.com: Αυτή είναι η διεύθυνση της ψηφιακής βιβλιοθήκης πάνω στον ελληνικό κινηματογράφο που είναι πλέον διαθέσιμη στο διαδίκτυο από την Φίνος Φιλμ. Η καινούρια ιστοσελίδα της εταιρίας περιλαμβάνει λεπτομερή στοιχεία για τις 187 ταινίες της, 3000 σπάνιες φωτογραφίες, καθώς και πάνω από 200 βιογραφίες συντελεστών.

Όπως μας ενημερώνει η ίδια η εταιρεία «το δύσκολο εγχείρημα της έρευνας, συλλογής και επεξεργασίας του σπάνιου αυτού υλικού ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια, με στόχο να προσφέρει στο κοινό έναν ψηφιακό τόπο που θα τιμά τόσο τον εμπνευστή και δημιουργό της Finos Film, Φιλοποίμενα Φίνο, όσο και όλους τους καλλιτέχνες που αποτέλεσαν την “ψυχή” των ταινιών της εταιρίας.

Ο σχεδιασμός του νέου ιστότοπου βοηθά στην εύκολη πλοήγηση των χρηστών, με προχωρημένα εργαλεία αναζήτησης, ενώ παράλληλα επιτρέπει την ανάρτηση υλικού στο Facebook. Οι πιο θερμοί υποστηρικτές της FF μπορούν να γίνουν μέλη της FFανατικής κοινότητας, για να βαθμολογούν τις ταινίες και να μαθαίνουν πρώτοι τα νέα της εταιρίας.

Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας θα εμπλουτίζεται τακτικά με νέες βιογραφίες, αφιερώματα και κριτικές ταινιών, ενώ σύντομα θα προστεθεί και video υλικό. Παράλληλα με το νέο ιστότοπο, η FF δημιούργησε και την επίσημη σελίδα της στο Facebook, με καθημερινές αναρτήσεις, που γίνονται ανάρπαστες από το κοινό».
http://www.briefingnews.gr/
 
 
© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin