Νοεμβρίου 24, 2017

Κινηματογράφος

Το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου γιορτάζει τα 18α γενέθλιά του, δίνοντας την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να ανακαλύψει τον γαλλικό και γαλλόφωνου κινηματογράφο, καθώς και τους κύριους δημιουργούς του, με πλήθος προσκεκλημένων. Η φετινή διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί από τις 23 μέχρι τις 29 Μαρτίου, στις αίθουσες του Δαναoύ, Άστορ και του Αμφιθεάτρου Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, καθώς και στην αίθουσα «Παύλος Ζάννας» του Ολύμπιον στην Θεσσαλονίκη.

Το 18ο φεστιβάλ αποτελείται από πέντε ενότητες: το διαγωνιστικό τμήμα, το πανόραμα γαλλόφωνου κινηματογράφου, μια ενότητα αφιερωμένη στην μουσική στον κινηματογράφο, την «Λευκή Κάρτα» του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου και μια σειρά ειδικών προβολών και εκδηλώσεων.

Δύο βραβεία απονέμονται στις ταινίες που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ: το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής και το Βραβείο του Κοινού. Η Γαλλίδα σεναριογράφος σκηνοθέτις Julie Gavras προεδρεύει της Κριτικής Επιτροπής φέτος, η οποία αποτελείται από την Δήμητρα Γαλάνη, τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο, τον Πέτρο Μάρκαρη και την Κατερίνα Μισιχρόνη.

Το «Ciao amore...Dalida» της Lisa Azuelos ανοίγει την αυλαία του Φεστιβάλ.
Η αυλαία του φεστιβάλ ανοίγει στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση με το «Ciao amore...Dalida» της Lisa Azuelos, η οποία θα παρευρεθεί στην προβολή μαζί με την πρωταγωνίστρια Sveva Alviti. Η ταινία ακολουθεί την διαδρομή της γνωστής τραγουδίστριας, από την γενέτειρα της Κάιρο και την πρώτης της συναυλίας στο «Olympia», μέχρι τα ταξίδια της στην Ινδία και το Παρίσι όπου τερμάτισε την ζωή της. Ανάμεσα στις άλλες ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος είναι το «Αχ, αυτά τα 40» του Guillaume Canet με την Marion Cotillard, καθώς και η υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα «Οικογένεια Βαν Πέτεγκεμ» του Bruno Dumont, με τον Fabrice Luchini και την Juliette Binoche.

Η «Οικογένεια Βαν Πέτεγκεμ» του Bruno Dumont έχει προταθεί για Χρυσό Φοίνικα.

Στο «Αχ, αυτά τα 40» του Guillaume Canet πρωταγωνιστεί η Marion Cotillar.
Το πανόραμα γαλλόφωνων ταινιών περιλαμβάνει παραγωγές από όλες τις γωνιές του κόσμου, από τον Καναδά, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, μέχρι το Μαρόκο, τη Τσέχικη Δημοκρατία και την Τυνησία. Το πανόραμα περιλαμβάνει μια τεράστια ποικιλία θεμάτων και προσεγγίσεων, από μια σειρά έμπειρων και σχετικά νεοεμφανιζόμενων δημιουργών. Από τις πολλές αξιόλογες επιλογές του πανοράματος ξεχωρίζουν η «Βαβυλώνα» του Donato Rotunno, το οικονομικό θρίλερ «Αουτσάιντερ» του Christophe Barratier και η γλυκόπικρη ταινία animation «Η Λουίζ το Χειμώνα» του Jean-François Laguionie.

H «Καμίλ Κλοντέλ» του Bruno Nuytten είναι μια από τις ταινίες του φεστιβάλ με θέμα την μουσική στον κινηματογράφο.
Η μουσική έχει την τιμητική της φέτος, με την προβολή πέντε κλασσικών ταινιών, όπως η «Καμίλ Κλοντέλ» του Bruno Nuytten και «Οι ομπρέλες του Χερβούργου» του Jacques Demy. Παράλληλα το Γαλλικό Ινστιτούτο θα φιλοξενήσει δυο masterclass, ένα για την μουσική στον κινηματογράφο από την πανεπιστημιακό με ειδίκευση στην μουσική ταινιών Séverine Abhervé και ένα για την σχέση των τατουάζ και την ροκ μουσική, στο οποίο θα παρευρεθούν ο σκηνοθέτης της ταινίας «Μέτρα της πληγές σου» Morgan Simon, ο tattoo artist Γιώργος Μαυρίδης και ο τηλεπαρουσιαστής Γιώργος Λέντζας.

Ο «Οδυσσέας» της Agnès Varda προβάλλεται στα πλαίσια της «Λευκής Κάρτας».
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σύρου φιλοξενείται φέτος στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνο Κινηματογράφου με τρεις ταινίες, η οποίες έχουν ως κύρια θεματική την αναθεώρηση και ανατροπή του ορθόδοξου και συχνά ιδεολογικού ρόλου της κινηματογραφικής αφήγησης. Από τις ειδικές προβολές του φεστιβάλ ξεχωρίζει το «Σε τέσσερις χρόνους» του Arnaud de Pallières, όπου πρωταγωνιστεί η Adèle Exarchopoulos.

Οι Nominoë και ο Μιχάλης Μοσχούτης συνεργάστηκαν στην οπτικοακουστική περφόρμανς «Parallaxe» που θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ.
Εκτός των προβολών, συζητήσεων και masterclass, στο φεστιβάλ θα παρουσιαστεί η οπτικοακουστική περφόρμανς «Parallaxe» από την ομάδα Nominoë και τον μουσικό Μιχάλη Μοσχούτη. Η περφόρμανς, βασισμένη πάνω στην ιδέα της γεωμετρίας στον κινηματογράφο, συνδυάζοντας γραφιστικά των Nominoë με άμεσα παραγόμενους ήχους και μετά από επεξεργασία από τον Μοσχούτη.

Το αναλυτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, με πληροφορίες για τις ταινίες, δραστηριότητες και προσκεκλημένους, βρίσκεται στην επίσημη σελίδα του.

 

 

Κινηματογράφος

Γαλλοβελγική ταινία, σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ και Λικ Νταρντέν με τους: Αντέλ Ενέλ, Ζερεμί Ρενιέ, Ολιβιέ Μπονό
Μια νεαρή γιατρός δεν ανοίγει σε κάποιον που χτυπά το κουδούνι του ιατρείου της μετά το πέρας του ωραρίου στο τέλος μιας κουραστικής μέρας.

Το επόμενο πρωί μαθαίνει πως επρόκειτο για μια άγνωστη γυναίκα που βρέθηκε νεκρή, κάτι που την αναγκάζει να ξεκινήσει μια προσωπική έρευνα για την ταυτότητα και τα αίτια του θανάτου της.
Συνοπτική κριτική
Καλογραμμένο, μεστό κοινωνικό σινεμά ιδεών και χαρακτήρων από τους πάντα φερέγγυους Νταρντέν, οι οποίοι εδώ επαναλαμβάνουν με στιλάτη αξιοπρέπεια τον εαυτό τους. Λιγότερο ευρηματικοί από άλλες φορές, αλλά εξίσου τίμιοι, ευαίσθητοι και συγκινητικοί, αναζητούν την ελπίδα σε έναν συννεφιασμένο, βαρύθυμο κόσμο που φοβάται να συνδιαλεχθεί με το άγνωστο.

Κινηματογράφος

Τετράωρη «Γυναίκα» στη Στέγη

Μοναδική και κινηματογραφικά υπερχορταστική προβλέπεται η επερχόμενη προβολή του «Flix It στη Στέγη», καθώς για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα προβληθεί η τελευταία, σχεδόν τετράωρη, ταινία του Φιλιππινέζου σκηνοθέτη Λαβ Ντίαζ, με τίτλο «Η Γυναίκα που Έφυγε».
Ο Ντίαζ, γνωστός για το ιδιαίτερο κινηματογραφικό του στιλ που σπάει τη φόρμα της υποχρεωτικής «δίωρης διάρκειας», βραβεύτηκε στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας με το Χρυσό Λέοντα, έναν θεσμό που τον έχει βραβεύσει ξανά στο παρελθόν.

«Η Γυναίκα που Έφυγε» είναι μια στοχαστική ταινία που πραγματεύεται ιδέες σχετικές με την εκδίκηση και τη συγχώρεση, την ηθική και την ευθύνη, το σημάδι που αφήνει ο άνθρωπος στην Ιστορία και για τη θέση της γυναίκας σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Εμπνευσμένη από ένα διήγημα του Τολστόι, η ταινία αφηγείται την ιστορία της Χοράσια, μιας γυναίκας που έχει περάσει τα τελευταία τριάντα χρόνια στη φυλακή.

Πρώην δασκάλα, περνά τις μέρες της διδάσκοντας άλλες κρατούμενες γραφή και ανάγνωση και δεν περιμένει πια τίποτα από τη ζωή της. Όταν όμως μια άλλη φυλακισμένη ομολογήσει την ενοχή της για το έγκλημα για το οποίο η Χοράσια είχε καταδικαστεί, θα βγει από τη φυλακή και θα αναζητήσει την οικογένειά της.

Ψάχνοντας τον γιο της, θα ανακαλύψει ξανά την πατρίδα της, τις Φιλιππίνες, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, και θα συνειδητοποιήσει ότι οι συμπολίτες της ζουν υπό τον τρόμο της διαφθοράς και των απαγωγών. Και σύντομα, η γενναιόδωρη προσωπικότητά της θα διαβρωθεί από μια έντονη επιθυμία για εκδίκηση...

Τετάρτη 15 Μαρτίου 2017 | Κεντρική Σκηνή | 19:30
Κατάλληλη για θεατές 15+
Διάρκεια: 3 ώρες και 46 λεπτά

Εισιτήρια
Κανονικό: 7 € Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα ): 6 € Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα ): 5 € ΑΜΕΑ, Συνοδός ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 €
Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Γραμμή εισιτηρίων Τ.: 210 900 5 800 ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00
Γραμμή Φίλων της Στέγης Τ.: 213 017 8200 ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-20:00

Κινηματογράφος

Η ταινία έναρξης «Οι Rolling Stones ολέ ολέ ολέ!: Ταξιδεύοντας στη Λατινική Αμερική» 

Από τις 3 έως τις 12 Μαρτίου, οι διοργανωτές του φεστιβάλ μάς προσκαλούν να γνωρίσουμε μια εκλεκτή σοδειά καταξιωμένων και ανερχόμενων δημιουργών.
Ανατρεπτικοί δημιουργοί, νέες ενότητες, πρωτότυπα αφιερώματα, 213 ντοκιμαντέρ (μικρού και μεγάλου μήκους) από όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους και 64 ελληνικές παραγωγές, η Αγορά Ντοκιμαντέρ και μια σειρά από ξεχωριστές παράλληλες εκδηλώσεις.

Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ξεκινά!
Η αυλαία θα ανοίξει μουσικά την Παρασκευή 3 Μαρτίου 2017 στο Ολύμπιον, με το ντοκιμαντέρ του Πολ Ντάγκντεϊλ Οι Rolling Stones ολέ ολέ ολέ!: Ταξιδεύοντας στη Λατινική Αμερική.
ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
Για πρώτη φορά φέτος το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης καθιερώνει Επίσημο Διαγωνιστικό πρόγραμμα με 12 ταινίες -τρεις εκ των οποίων ελληνικές- που διαγωνίζονται για τον «Χρυσό Αλέξανδρο» (με χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ, χορηγία του Δήμου Θεσσαλονίκης) και το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής (με χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ, χορηγία της ΕΡΤ).

ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Ανακαλύπτουμε όσα μας ενώνουν με τον υπόλοιπο κόσμο μέσα από ντοκιμαντέρ που αφορούν στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τη Μνήμη και την Ιστορία, το Περιβάλλον, τη Μουσική, ιστορίες από όλο τον κόσμο (Καλειδοσκόπιο) και τα παιδιά και τους εφήβους (Docs for Kids).

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
Υποδεχόμαστε στη Θεσσαλονίκη τον ασυμβίβαστο, ουκρανικής καταγωγής ρώσο ντοκιμαντερίστα Βιτάλι Μάνσκι.
Θυμόμαστε το έργο του βρετανού διανοούμενου και καλλιτέχνη Τζον Μπέρτζερ (1926-2017).
Ανακαλύπτουμε δυο πρωτοπόρους της εικόνας: τους Ιταλούς κινηματογραφιστές Γιέρβαντ Τζανικιάν και Άντζελα Ρίτσι Λούκι, σε συνεργασία με την διεθνούς φήμης έκθεση Documenta 14.
Ακούμε τη φωνή όσων παλεύουν για μια καλύτερη ζωή, στο αφιέρωμα «Μειονότητες», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

ΝΕΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ
Food vs. Food: Συναρπαστικά ντοκιμαντέρ από όλο τον κόσμο με θέμα το φαγητό, ένας πρωτότυπος γαστρονομικός διαγωνισμός με έμπνευση από την μεγάλη γευστική παράδοση της Θεσσαλονίκης και μια ξεχωριστή έκθεση στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Σινεμά: Ο μαγικός κόσμος της έβδομης τέχνης με ντοκιμαντέρ που εστιάζουν σε προσωπικότητες, ρεύματα και αξέχαστες στιγμές της.
>>Film Forward: Πρωτοποριακές κινηματογραφικές προτάσεις και 16 μικρού μήκους πειραματικά ντοκιμαντέρ σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Ομπερχάουζεν.

CARTE BLANCHE ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΪΠΙΔΗ
Ο Δημήτρης Εϊπίδης, ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε και ίδρυσε το 1999 το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο διηύθυνε από τότε έως το 2016, παίρνει carte blanche στο 19ο ΦΝΘ και επιλέγει 10 ντοκιμαντέρ που δεν πρέπει να χάσουμε.

Τοπόσημο της Θεσσαλονίκης και συνώνυμο των κινηματογραφικών τάσεων, η εμβληματική αίθουσα Ολύμπιον

στην πλατεία Αριστοτέλους
ΑΓΟΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
Το πάντα δραστήριο κομμάτι του ΦΝΘ, τόπος συνάντησης και συνεργασιών για επαγγελματίες του σινεμά από όλο τον κόσμο, προτείνει:

Τα Docs in Progress, 12 ταινίες από Κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο
Τα Market Talks, με πρακτικές συμβουλές στους ντοκιμαντερίστες

 Η ΕΡΤ, στο πλαίσιο ενίσχυσης της παραγωγής, απονέμει το βραβείο Doc on Air που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ.

Το βραβείο δίνεται στο καλύτερο project του Pitching Forum για διεθνή συμπαραγωγή του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN από επιτροπή του EDN.
Τα 4 επίσημα trailers της διοργάνωσης σκηνοθέτησε ο Φραγκίσκος Φαντόπουλος.

Κινηματογράφος

Θρίαμβος του “Moonlight”: Τεράστια οσκαρική έκπληξη και on stage... γκάφα!
Από Γιάγκο Αντίοχο

Αν τόσα χρόνια λέμε ότι οι διακρίσεις των επαγγελματικών ενώσεων έχουν κάνει τα Όσκαρ απόλυτα προβλέψιμα, ήρθε ο καιρός να αναθεωρήσουμε. H 89η απονομή, που είδαμε από το COSMOTE CINEMA 1HD & 2HD είχε τα πάντα, από εμπνευσμένες ομιλίες μέχρι επικές ανατροπές! Και αυτό, γιατί το φετινό φαβορί “La La Land” νικήθηκε κυριολεκτικά πάνω... στην σκηνή του Dolby Theater από το “Moonlight”, σε μια από τις μεγαλύτερες οσκαρικές εκπλήξεις και ταυτόχρονα γκάφες στην ιστορία του θεσμού.

Και αυτό γιατί ο Γουόρεν Μπίτι διάβασε ότι το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας πηγαίνει στο “La La Land”, οι παραγωγοί του μιούζικαλ ανέβηκαν στην σκηνή και άρχισαν να λένε τις ευχαριστίες τους κρατώντας τα αγαλματίδια στα χέρια, την ίδια στιγμή που μια αφύσικη ανησυχία απλωνόταν στο background. Μετά από δυο ολόκληρα λεπτά lala-φροσύνης, αποδείχτηκε ότι ο Μπίτι είχε διαβάσει λάθος φάκελο

Έτσι, το Όσκαρ καλύτερης ταινίας άλλαξε χέρια on stage, καταλήγοντας στην αφροαμερικανική ιστορία ενηλικίωσης του “Moonlight”...

Βέβαια, το ερώτημα που τίθεται είναι πώς γίνεται το “La La Land” που αναγνωρίζεται από επαγγελματίες του κινηματογράφου ότι έχει την καλύτερη σκηνοθεσία, την καλύτερη πρωταγωνίστρια, την καλύτερη φωτογραφία, σκηνικά και μουσική, να μην είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς, χάνοντας τον τίτλο από ένα φιλμ που έχει διακρίσεις μόνο στις κατηγορίες του σεναρίου και ενός δεύτερου ερμηνευτικού ρόλου! Νομίζω ότι πρέπει να κατανοήσουμε ότι η κανονικότητα και η ψυχρή λογική δεν βασιλεύουν στην άλλη πλευρά τους Ατλαντικού, μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Η θητεία, η αισθητική, οι πρακτικές και τα μέτρα του νέου Προέδρου έχουν σοκάρει το προοδευτικό Χόλιγουντ. Οι άνθρωποι που δουλεύουν στο σινεμά ήθελαν στην 89η απονομή των βραβείων της Ακαδημίας, να στείλουν ένα ηχηρό πολιτικό μήνυμα στη νέα συντηρητική κυβέρνηση, κάνοντας ξεκάθαρο ότι για μια τετραετία θα βρεθούν απέναντί της.

Έτσι, μπορεί να έδωσαν στο φιλμ του Ντάμιεν Σαζέλ έξι “βαριά” βραβεία, αλλά έκαναν σαφές ότι το κλίμα δεν ενδείκνυται για μιούζικαλ και ανεκπλήρωτους έρωτες. Το Χόλιγουντ έχει πόλεμο... και αυτό είναι γεγονός. Γι' αυτό και το “Moonlight”, μια ταινία που μιλάει για το δικαίωμα στην διαφορετικότητα, τον ρατσισμό σε όλες τους τις μορφές, τις καταπιεστικές κοινωνικές νόρμες που πνίγουν τα προσωπικά θέλω, αλλά και το αφροαμερικανικό περιθώριο το οποίο αναπαράγεται χωρίς να υπάρχει ορατή έξοδος, είναι αυτό που θριάμβευσε σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις των τελευταίων δεκαετιών.

Επίσης, η επιλογή του “Moonlight” είχε και έναν ακόμη σκοπό. Να αφαιρέσει από την Ακαδημία τη ρετσινιά της ομοφοβίας και του ρατσισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι τα μέλη της, πριν από περίπου μια δεκαετία, αρνήθηκαν προκλητικά να δώσουν το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στο “Μυστικό του Brokeback Mountain” του Ανγκ Λι λόγω του περιεχόμενού του, ενώ μόλις πέρσι πρόσφεραν όλες τις ερμηνευτικές υποψηφιότητες της σε λευκούς. Το “Moonlight” ήταν η καταλληλότερη ευκαιρία για να ξεπλυθούν τα συντηρητικά αμαρτήματα του παρελθόντος, δείχνοντας παράλληλα ότι η περίοδος Ομπάμα απελευθέρωσε έναν κοινωνικό προοδευτισμό στις Η.Π.Α. που δεν μπορεί να φιμώσει κανείς... Πόσο μάλλον ο Τραμπ.

Το βράδυ της Κυριακής 26/2, είδαμε μια από τις πλέον πολιτικοποιημένες οσκαρικές τελετές όλων των εποχών. Οι περισσότερες ομιλίες είχαν αναφορές στις πρώτες μέρες της νέας υπερσυντηρητικής κυβέρνησης, και πιο συγκεκριμένα στην απαγόρευση εισόδου στις Η.Π.Α. κατοίκων μουσουλμανικών κρατών, το “μεξικανικό” τοίχος και άλλους... “τραμπισμούς”. Επίσης, μετά από χρόνια είδαμε να παραλαμβάνεται ένα Όσκαρ με επιστολή διαμαρτυρίας, όπως έγινε με αυτό της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Ο Ασγκάρ Φαραντί έστειλε μια επιστολή-κόλαφο, η οποία καυτηρίασε την απαγόρευση εισόδου στους συμπατριώτες του, μιλώντας για πρακτικές που “χωρίζουν το κόσμο ανάμεσα στις Η.Π.Α. και στους εχθρούς της, δημιουργώντας φόβο”.

Πολύ πριν την βράβευση του Ιρανού σκηνοθέτη, ο Τζίμι Κίμελ έθεσε από τον εναρκτήριο μονόλογό του, κιόλας, το πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα κινηθεί ολόκληρη η τελετή. “Θέλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο Τραμπ. γιατί μέχρι την περσινή χρονιά όλος ο κόσμος έλεγε ότι τα Όσκαρ είναι ρατσιστικά. Τώρα αυτό ξεχάστηκε, γιατί έχουμε αυτόν...” είπε ο παρουσιαστής της βραδιάς.

Σε ότι έχει να κάνει με τους υπόλοιπους νικητές τα πράγματα κύλησαν απόλυτα ομαλά, σύμφωνα με τις προβλέψεις. Οι πρωταγωνιστές Έμα Στόουν του “La La Land” και Κέισι Άφλεκ του “Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα” επικράτησαν στις κατηγορίες πρώτων ρόλων. Η Βαϊόλα Ντέιβις κατέκτησε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για το αντιρατσιστικό “Fences”, ενώ ο Μαέρσαλα Αλί κέρδισε το Β' Αντρικό για την ερμηνεία του στο «Moonlight». Και στα σενάρια δεν υπήρξαν εκπλήξεις, με τη διάκριση του Πρωτότυπου Σεναρίου να καταλήγει στον Κένεθ Λόνεργκαν για το «Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα», ενώ αυτή του Διασκευασμένου Σεναρίου πήγε στους Μπάρι Τζένκινς και Ταρέλ Άλβιν ΜακΡάνεϊ για το «Moonlight». Παρακάτω, ακολουθεί η αναλυτική λίστα με τους νικητές της 89ης απονομής των Όσκαρ.
Οι νικητές της 89ης απονομής των Όσκαρ
Καλύτερη Ταινία
Moonlight
Σκηνοθεσία
Ντάμιεν Σαζέλ (« La La Land» )
Α΄ Αντρικός Ρόλος
Κέισι Άφλεκ («Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα» )
Α' Γυναικείος Ρόλος
Έμα Στόουν («La La Land» )
Β’ Αντρικός Ρόλος
Μαέρσαλα Αλί («Moonlight» )
Β' Γυναικείος Ρόλος
Βαϊόλα Ντέιβις («Fences» )
Πρωτότυπο Σενάριο
Κένεθ Λόνεργκαν («Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα» )
Διασκευασμένο Σενάριο
Μπάρι Τζένκινς & Ταρέλ Άλβιν ΜακΡάνεϊ («Moonlight» )
Animation
Ζωούπολη
Ξενόγλωσση Ταινία
Ο Εμποράκος (Ιράν )
Ντοκιμαντέρ
O.J.: Made in America
Μουσική
«La La Land», Τζάστιν Χέργουιτζ
Τραγούδι
City Of Stars («La La Land» )
Φωτογραφία
«La La Land», Λάινους Σάντγκρεν
Μοντάζ
«Αντιρρησίας Συνείδησης», Τζον Γκίλμπερτ
Σκηνικά
«La La Land», Σάντι Ρέινολντς-Γουάσκο & Ντέιβιντ Γουάσκο
Κοστούμια
«Φανταστικά Ζώα και που Βρίσκονται», Κόλιν Άτγουντ
Μέικ-Απ
Ομάδα Αυτοκτονίας
Οπτικά Εφέ
Το Βιβλίο της Ζούγκλας
Ηχητικό Μιξάζ
Αντιρρησίας Συνείδησης
Ηχητικό Μοντάζ
Arrival Ταινία
Μικρού Μήκους
Sing των Κριστόφ Ντικ & Άννα Ουντβάρντι
Animation Μικρού Μήκους
Piper
Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
The White Helmets

Κινηματογράφος

Αφανείς Ηρωίδες
Από Χρήστο Μήτση 

Η ιστορία των Κάθριν Τζόνσον, Ντόροθι Βον και Μέρι Τζάκσον, τριών Αφροαμερικανίδων επιστημόνων που, κόντρα σε όλες τις προκαταλήψεις της Αμερικής των αρχών του ’60, προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά δουλεύοντας για το διαστημικό πρόγραμμα της NASA. Ανάλαφρο, γραφικό και διδακτικό βιογραφικό πορτρέτο, υποψήφιο για τρία Όσκαρ.

Δεν είναι μόνο η παρουσία­ της Οκτάβια Σπένσερ, η αρχή της δεκαετίας του ’60 και το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ, η παρόμοιου μεγέθους εμπορική επιτυχία ή οι τέσσερις και τρεις οσκαρικές υποψηφιότητες αντίστοιχα που συνδέουν άμεσα τις «Υπηρέτριες» (2011 ) με τις «Αφανείς Ηρωίδες» (2016 ). Και οι δύο ταινίες είναι βγαλμένες από το ίδιο χολιγουντιανό καλούπι, το οποίο, με φόντο μια γραφική εποχή, φέρνει στο προσκήνιο μια πολυπληθή ομάδα εξίσου γραφικών –πραγματικών ή μυθοπλαστικών– χαρακτήρων, ανακατεύοντας με λίγο χιούμορ και πολύ συναίσθημα προσωπικό δράμα, ιστορικά γεγονότα και ανώδυνα ουμανιστικά μηνύματα.
Με αφετηρία το λογοτεχνικό χρονικό «Hidden figures: The story of the African-American women who helped win the space race» της Μάργκο Λι Σέτερλι, οι «Αφανείς Ηρωίδες» αφορούν την ιστορία των Κάθριν Τζόνσον, Ντόροθι Βον και Μέρι Τζάκσον, τριών Αφροαμερικανίδων επιστημόνων που, κόντρα σε όλες τις προκαταλήψεις στην Αμερική των αρχών του ’60, προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά δουλεύοντας για το ­διαστημικό πρόγραμμα της NASA.

Αντιμετωπίζοντάς τις σαν… υπηρέτριες, οι υπερόπτες άντρες συνάδελφοί τους θα τις ταλαιπωρήσουν μεν, αλλά τελικά θα παραδεχτούν την αξία τους, καθώς όλους τους –οπισθοδρομικούς, στριμμένους, εγωιστές, πεισματάρηδες, αλλά μη φανταστείτε τίποτα πολύ πιο αντιαμερικανικό– τους ενώνει το πανεθνικό όραμα της κατάκτησης του Διαστήματος προτού το κάνουν δικό τους οι Σοβιετικοί. Όλα αυτά με έναν γάργαρο, ανάλαφρο και διδακτικό τρόπο που κάνει αυτό το τηλεοπτικής κοπής biopic να φλερτάρει διαρκώς μεν με τη γραφικότητα (ο αγώνας δρόμου της Χένσον για την τουαλέτα ), αλλά τουλάχιστον να μην παραδίνεται, όπως οι «Υπηρέτριες», στο σοβαροφανή μελοδραματισμό και να εξασφαλίζει έτσι υποψηφιότητες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, σεναρίου και β΄ γυναικείου ρόλου (Οκτάβια Σπένσερ ).
ΗΠΑ. 2016. Διάρκεια: 127΄. Διανομή: ODEON.

Κινηματογράφος

Στις αρχές του 19ου αιώνα η κόρη του βαρόνου Λε Περντουί ντε Βο, η Ζαν, μια ευαίσθητη νεαρή γυναίκα, παντρεύεται έναν αριστοκράτη χωρίς μεγάλη οικονομική επιφάνεια και ξεκινάει την περιπέτεια της ενήλικης ζωής της. Ο σκηνοθέτης του «Νόμου της Αγοράς» διασκευάζει με σκληρό ρεαλισμό ένα μυθιστόρημα του Γκι ντε Μοπασάν και κερδίζει το βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Βενετίας.


Καίριος και λιτός, ο Στεφάν­ Μπριζέ είχε εντυπωσιάσει πριν από δύο χρόνια με τον νταρντενικό «Νόμο της Αγοράς», ο οποίος χάρισε στον Βενσάν Λιντόν βραβείο ερμηνείας στις Κάνες. Αλλάζοντας εντελώς εποχή και ντεκόρ, διατηρώντας όμως την ανθρωποκεντρική ματιά του, ο 51χρονος Γάλλος διασκευάζει τώρα το παρθενικό μυθιστόρημα του Γκι ντε Μοπασάν, αφηγούμενος άλλη μία ιστορία κοινωνικού εγκλωβισμού δεμένη με τους «νόμους της αγοράς».

Μόνο που εδώ οι κανόνες του παιχνιδιού δεν είναι κυρίως οικονομικοί μα ηθικοί και πολιτικοκοινωνικοί, το ίδιο όμως ανελαστικοί απέναντι σε κάθε ανθρώπινη «εξαίρεση».
Γραμμένο το 1883, το «Μια ζωή» μας μεταφέρει στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν η κόρη του βαρόνου Λε Περντουί ντε Βο, η Ζαν, μια ευαίσθητη, ρομαντική νεαρή­ γυναίκα, δέχεται να παντρευτεί έναν αριστοκράτη χωρίς μεγάλη­ οικονομική επιφάνεια. Ύστερα από σύντομη περίοδο ανεμελιάς η ζωή της θα βυθιστεί στη ρουτίνα και η κρίση θα ξεσπάσει όταν ένα βράδυ πιάσει τον σύζυγό της να την απατά με την υπηρέτριά τους και πιστή παιδική της φίλη.

Αυτή είναι μόνον η αρχή της μακράς ενήλικης περιπέτειας μιας τρυφερής, θαρραλέας, εσωστρεφούς και υπομονετικής γυναίκας του 19ου αιώνα που ανακαλύπτει­ τους… νόμους της ζωής. Περιγράφοντάς τη γλαφυρά, ο Ντε Μοπασάν προσφέρει ένα πλούσιο πρώτο υλικό και δημιουργεί έναν ζωντανό, εύθραυστο μυθιστορηματικό χαρακτήρα και μια δοκιμασία επιβίωσης γεμάτη περίπλοκα ψυχολογικά, οικογενειακά, ηθικά, ακόμη και θρησκευτικά διλήμματα. Διατηρώντας τον αποσπασματικό χαρακτήρα του βιβλίου –η αντίστοιχη ταινία του Αλεξάντρ Αστρίκ (1958 ) είναι πιο «συγκεντρωμένη» κι εξίσου αποτελεσματική κινηματογραφικά–, ο Μπριζέ χειρίζεται δημιουργικά το πέρασμα του χρόνου και φτάνει τελικά­ βαθιά στην ταραγμένη ψυχή της Ζαν, τα πάθη της οποίας είναι ­διαρκώς ευθυγραμμισμένα με τα ταμπού, τα πρέπει και τα ήθη της εποχής.

Μιας εποχής της οποίας η σκληρότητα αναδεικνύεται από τη συμπεριφορά των εκπροσώπων της (από τη μητέρα μέχρι τον παπά ) αλλά και από την «ωμότητα» της ρεαλιστικής εικόνας, την ανήσυχη αίσθηση της κάμερας στο χέρι και την ασφυξία του κλειστού, τετράγωνου κάδρου.
Γαλλία. 2016. Διάρκεια: 119΄.

Κινηματογράφος

Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός επιβιβάζεται στο βαγόνι του έρωτα και ταξιδεύει στον χρόνο με τη βοήθεια δύο μικρών παιδιών, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου.

Ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος και καθώς κυλά, ο έρωτας γίνεται μετρήσιμος. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός συναντά το alter ego του και μεταμορφώνεται επί σκηνής στον κομπέρ με την κωδική ονομασία «Μind the gap». Αμέτρητες κάρτες ανανέωσης χρόνου φιλιού των 5, 10 και 15 λεπτών προσφέρονται στους θεατές που έχουν επιβιβαστεί στον απέναντι συρμό και τώρα πια μπορούν να φιληθούν απεριόριστα. Στον ίδιο συρμό, ένας άνδρας και μία γυναίκα ερωτεύονται. Τυχαία. Επιθυμούν να φιληθούν. Να συνδεθούν.

Ανταποκρίνονται στο ερωτικό κάλεσμα του κομπέρ και παίζουν το παιχνίδι του, ενώ τα δύο μικρά παιδιά παίζουν κρυφτό μέσα στον συρμό μέχρι που…

Το «The Kiss» είναι μία παράσταση για τον έρωτα από την ανάποδη. Πόσο διαρκεί ο έρωτας; Είναι μετρήσιμος; Ποια είναι η σωστή διάρκεια του φιλιού; Είναι ο χρόνος μας απεριόριστος ή μήπως όχι; O mind the gap στήνει ένα διαδραστικό show με τη χρήση μουσικής και βίντεο, όπου τα στερεότυπα περί έρωτος αναπαράγονται διαρκώς με μοναδικό στόχο να καταστραφούν. Για να επιστρέψουμε στα βασικά: τι είναι τελικά ο έρωτας;

Ο Πολυχώρος Πόλις μετατρέπεται σ’ ένα installation τρένου ειδικά για την ημέρα των «ερωτευμένων», προσκαλώντας τους θεατές να επιβιβαστούν στο βαγόνι του έρωτα. Η διάρκεια της παράστασης είναι απεριόριστη και χορηγός επικοινωνίας είναι η Γλώσσα.

Συντελεστές
Σύλληψη-Κείμενο: Μελαχρινός Βελέντζας
Κίνηση: Ελένη Παγκαλιά
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Κατασκευή βαγονιού: Μάριος Βελέντζας
Trailer/φωτογραφίες: Ίρις Κατσούλα
Επικοινωνία: The Crab

Διανομή
Ραδιοφωνικός παραγωγός/κομπέρ: Μελαχρινός Βελέντζας
Ζευγάρι συρμού: Νεκτάριος Παπαλεξίου, Αντιγόνη Σταυροπούλου
Και τα παιδιά: Πέπη Κώνστα και Κωνσταντίνος Κουτρούμπας.

Στο βιολί η Χριστίνα Γεωργούλια

Είσοδος: 7 ευρώ & 5 ευρώ (άνεργοι, φοιτητές, ατέλειες). Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται σανγκρία.
Απαραίτητη η κράτηση θέσης: 210 8000009 & 6977 773875

Οnline κράτηση στο ακόλουθο link:
https://docs.google.com/forms/d/1QN2fFxgYkLTZ_Q3FhR85N6kdrU_uERJkZbInNqL3CXU/viewform?edit_requested=true&fbzx=5801208863301537000

«Πόλις»
Σπουδή, Τέχνη, Ίαση & Τέρψη
Επιμορφωτικό Πολιτιστικό Κέντρο Δια Βίου Μάθησης, Κινητικής Έκφρασης & Επικοινωνίας
Εκπαίδευση & Πολιτισμός με Στυλ & Αισθητική

Μαρίνου Αντύπα & Φιλοθέης
141 21 Ηράκλειο Αττικής
Τηλ. 2108000009 - 2102770181

Κινηματογράφος

Η νέα ταινία Αντίδοτο στην Ευεξία, του Γκορ Βερμπίνσκι, κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017 από την Odeon.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης, Γκορ Βερμπίνσκι («The Ring: Σήμα Κινδύνου»), δημιουργεί μία συναρπαστική και προκλητική ταινία, που ερευνά την αληθινή έννοια της ευεξίας και τις παγίδες που κρύβουν η φιλαργυρία και η εμμονή για δύναμη.

Σύνοψη

Από τον οραματιστή σκηνοθέτη, Γκορ Βερμπίνσκι, το «Αντίδοτο στην Ευεξία», είναι ένα ανατριχιαστικό και σοκαριστικό ψυχολογικό θρίλερ . Ο Ντέιν Ντεχάαν υποδύεται τον Λόκχαρτ, έναν φιλόδοξο χρηματιστή της Wall Street, ο οποίος στέλνεται από την εταιρία του σε ένα απομονωμένο θεραπευτικό σπα στις Άλπεις. Ο Λόκχαρτ έχει μία αποστολή: πρέπει να πείσει τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της εταιρίας, τον Πέμπροκ (Χάρι Γκρένερ), που βρίσκεται ως ασθενής στο σπα, κι έχει δηλώσει στο προσωπικό της εταιρίας του ότι δεν έχει καμία πρόθεση να γυρίσει στη Νέα Υόρκη, να επιστρέψει στα καθήκοντά του. Ο Λόκχαρτ φτάνει στο ήσυχο σανατόριο, όπου οι ασθενείς υποτίθεται ότι λαμβάνουν μία θαυματουργή θεραπεία. Στην πραγματικότητα όμως, αυτοί φαίνεται ότι αρρωσταίνουν ακόμη περισσότερο…

Μόνο όταν γνωρίζουμε τι μας αρρωσταίνει, μπορούμε να το θεραπεύσουμε

Όταν ξεκίνησε να δουλεύει το «Αντίδοτο στην Ευεξία», ο Βερμπίνσκι ήθελε να δημιουργήσει ένα θρίλερ με το βάθος, τη διορατικότητα και τη δύναμη κλασικών ταινιών, όπως το «Η Λάμψη» του Στάνλει Κιούμπρικ και «Το Μωρό της Ρόζμαρι» του Ρομάν Πολάνσκι. Η ιδέα μια γρήγορης πανάκειας, η άρρωστη σύγχρονη κοινωνία και η εμμονή με την τέλεια υγεία ήταν μερικά από τα θέματα που ασκούσαν μεγάλη γοητεία στον Βερμπίνσκι, η φιλμογραφία του οποίου περιλαμβάνει την τεράστια επιτυχία «Οι Πειρατές της Καραϊβικής» και το βραβευμένο με Όσκαρ animation, «Rango».

«Αρχίσαμε να εξερευνούμε την ιδέα ενός σπα ευεξίας στις Άλπεις, ενός κέντρου υγείας που στην πραγματικότητα δεν σε κάνει καλά», λέει ο Βερμπίνσκι, «και σιγά σιγά το εξελίξαμε από εκεί. Γρήγορα η ιδέα του αναπόφευκτου άρχισε να μας απασχολεί. Αυτή η αίσθηση ότι υπάρχει μια ασθένεια, κάτι σαν μαύρη κηλίδα στην ακτινογραφία σου, που δεν λέει να φύγει με τίποτα!».

Ο Βερμπίνσκι έβαλε κάτω τις ιδέες του μαζί με τον σεναριογράφο Τζάστιν Χέιθ (“The Lone Ranger”, “Revolutionary Road”). «Είχα μια ιδέα που μου τριγύριζε το μυαλό αρκετό καιρό από διάφορες επιρροές , αλλά κυρίως προήλθε από μία υποψία που είχα σχετικά με ένα φάρμακο», λέει ο Χέιθ, που εμπνεύστηκε από τη δουλειά του Γερμανού συγγραφέα Τόμας Μαν και του ψυχιάτρου Καρλ Γιούνγκ. «Η ταινία έχει να κάνει με τη μόλυνση τόσο του μυαλού όσο και του σώματός μας στη σύγχρονη κοινωνία και την εμμονή μας με την κάθαρση ως αποτέλεσμα».

Ο κορυφαίος κινηματογραφιστής

Ένας μοναδικός αφηγητής και μάστορας του σκηνοθετικού ρυθμού, o Γκορ δημιουργεί μια ανησυχητική και δυσοίωνη ατμόσφαιρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, βυθίζοντας το κοινό στον κόσμο του σπα, όπου τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο. «Είναι ενδιαφέρον επειδή πιστεύω ότι όσο πιο αινιγματικό κάνεις κάτι, και κυρίως στο συγκεκριμένο είδος, τόσο πιο εύκολα μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη λογική-όνειρο», εξηγεί ο Βερμπίνσκι. «Τα πράγματα μπορούν να παραμείνουν αινιγματικά επειδή έχεις την αίσθηση ότι υπάρχει και κάποια άλλη δύναμη. Ότι συμβαίνει κάτι αναπόφευκτο. Για μένα αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα- να προσπαθήσεις να κάνεις τα πάντα να έχουν την αίσθηση ότι υπάρχει αυτή η αρρώστια που δεν φεύγει. Αντιθέτως σε τραβάει ακόμη πιο κοντά της».

Η ευκαιρία να συνεργαστούν με τον Γκορ ήταν για όλους συναρπαστική, από τους ηθοποιούς μέχρι την ομάδα παραγωγής. Ο Τζάστιν Χέιθ περιγράφει την εμπειρία ως «απόλαυση. Είναι ο καλύτερος! Ο Γκορ είναι ασυμβίβαστος, αλλά μόνο και πάντα προς αναζήτηση της τέλειας ταινίας. Δεν μπαίνει ποτέ στη μέση το Εγώ. Ο σχεδιασμός της παραγωγής και του ήχου έχουν μεγάλη δύναμη σε αυτό το είδος ταινιών και ο Γκορ είναι κορυφαίος και στα δύο».

«Μου άρεσε πολύ που δούλεψα με τον Γκορ», λέει ο Ντέιν Ντεχάαν. «Ήταν πραγματικά το κάτι άλλο. Κάποιοι άνθρωποι έχουν φωτογραφική μνήμη, ο Γκορ έχει κινηματογραφική μνήμη. Ξέρει ακριβώς τι κάνει. Έχει τον απόλυτο έλεγχο για όλα, τον φωτισμό, τα props, την ηθοποιία. Είναι λες κι έχει όλη την ταινία στο μυαλό του. Είναι επίσης ένας σκηνοθέτης που μπορείς να εμπιστευτείς πολύ εύκολα επειδή ξέρει ακριβώς τι θέλει. Η δική μου δουλειά ήταν να δώσω ζωή σε αυτό που είχε φανταστεί, με έναν τρόπο που δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Ήταν απίστευτο να δουλεύω μαζί του».

Ο βετεράνος Βρετανός ηθοποιός Τζέισον Άιζακς παρατηρεί ότι ο Βερμπίνσκι είναι ένας σκηνοθέτης με μια μοναδική προοπτική. «Όσο μιλούσα με τον Γκορ, γινόταν ξεκάθαρο ότι τον ενδιέφερε να κρατάει το στοιχείο της έκπληξης ζωντανό για όλους ανά πάσα στιγμή. Ο Γκορ είναι μοναδικός όταν σκηνοθετεί. Γνωρίζει ακριβώς το πώς θα γίνουν όλες οι σκηνές. Ερχόταν στο πλατό με ένα τεράστιο πίνακα με storyboards που μόνο αυτός μπορούσε να ερμηνεύσει, κάτι που έκανε εμάς τους ηθοποιούς να αισθανόμαστε μεγάλη ασφάλεια. Κι εάν είχαμε κάποιες ιδέες, ήταν πάντα ανοιχτός στο να τις ακούσει».

Λίγα λόγια για τους ηθοποιούς

Ένας από τους νεότερους και πιο συναρπαστικούς ηθοποιούς του Χόλιγουντ, ο χαρισματικός Ντέιν Ντεχάαν (“Kill Your Darlings”, “The Amazing Spider-Man 2”, “Life”) ήταν ενθουσιασμένος που θα υποδυόταν τον Λόκχαρτ και που θα δούλευε με τον Βερμπίνσκι. «Το να ακούω το όραμα του Γκορ και το πόσο παθιασμένος ήταν με αυτό, και μετά να διαβάζω το σενάριο και να αντιλαμβάνομαι πόσο απαιτητικός ήταν ο ρόλος μου – αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσα να αντισταθώ. Ο χαρακτήρας που υποδύομαι περνάει από τόσες φάσεις κατά τη διάρκεια της ταινίας, που είναι τρελό. Για εμένα ήταν και μια ευκαιρία να συνεργαστώ με ένα εξαιρετικό σκηνοθέτη».

Ο Γκορ ξεχώρισε τον Ντεχάαν στην ταινία «Στο τέλος του Δρόμου». «Τον βρήκα πολύ ενδιαφέροντα, φωτογενή και ειλικρινή. Δεν μπορούσα να τον βγάλω από το μυαλό μου. Τον ήθελα για τον ρόλο του Λόκχαρτ. Έχει επίσης μια φανταστική ηθική πάνω στη δουλειά, κάτι που ήθελα πολύ σε αυτή την ταινία, που στην ουσία είναι σαν να κάνουμε μάγια. Δεν πρέπει να ανοιγοκλείσεις καθόλου τα μάτια. Το κοινό βρίσκεται εκεί με ακονισμένα μαχαίρια! Ο Ντέιν είναι εκπληκτικός επειδή πάντα βρίσκει κάτι αληθινό. Αν πρέπει να βρεις το μάντρα που τον αντιπροσωπεύει θα ήταν: “μην προσποιείσαι. Να είσαι αληθινός”».

Ο Τζέισον Άιζακς (ο Λούσιους Μαλφόι στις ταινίες Harry Potter, “Black Hawk Down”, “Armageddon”, “The Patriot”) ήταν απόλυτα ταιριαστός για τον ρόλο του χαρισματικού και αινιγματικού γιατρού Βόλμερ. Οι ασθενείς του φαίνονται χαρούμενοι, αλλά γιατί δεν γίνονται καλύτερα; Και τι συμβαίνει πίσω από τις πόρτες του μυστήριου σανατόριου;

Ο Βόλμερ τραβάει τον Λόκχαρτ στον σκοτεινό ιστό του και τον πείθει ότι χρειάζεται θεραπεία. «Ο Βόλμερ μπορεί να είναι ή να μην είναι φαύλος. Μπορεί να είναι απλά ένας άνθρωπος που έτυχε να μάθει το μυστικό της ευτυχίας. Αυτό μόνο ο Λόκχαρτ μπορεί να το ανακαλύψει. Υπάρχει κάτι άβολο με την εμμονή του Βόλμερ για εξαγνισμό – τα πάντα στο σανατόριο είναι άσπρα και αποστειρωμένα. Η ταινία είναι ένα είδος μυστηρίου», προσθέτει ο Άιζακς. «Είναι μια διασκεδαστική, σκοτεινή και μακάβρια διαδρομή. Όταν διάβασα το σενάριο είχα την αντίδραση που εύχομαι να έχει και το κοινό: απλά ήθελα να μάθω τι θα γίνει. Ποτέ δεν ήμουν σίγουρος ποιος έκανε τι, εάν ο Λόκχαρτ ήταν τρελός ή ένας σταυροφόρος».

Από την αρχή σχεδόν της ταινίας, ο Λόκχαρτ γίνεται φίλος με την μυστηριώδη Χάνα (Μία Γκοθ) και μαζί αποφασίζουν να αποκαλύψουν τα μυστικά του ινστιτούτου και της ιστορίας του. Η ταλαντούχα Γκοθ, γνωστή από τον ρόλο της στο “The Survivalist”, φέρνει μία σημαντική, ωμή αθωότητα στον ρόλο της Χάνα. Ούσα η πιο νέα ασθενής, η Χάνα έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο ινστιτούτο Βόλμερ. Ο γιατρός Βόλμερ την φροντίζει κι εκείνη γνωρίζει ελάχιστα για τον έξω κόσμο. «Ήταν η πιο συναρπαστική ιστορία που είχα διαβάσει ποτέ», σχολιάζει η ηθοποιός. «Η Χάνα περνάει μια φάση μεταμόρφωσης πολύ έντονη και επώδυνη. Πολέμησα με όλο μου το είναι για να είμαι κομμάτι αυτής της ταινίας».

«Όταν πρωτογνωρίζουμε την Χάνα, φαίνεται εντελώς αφελής και προστατευμένη», λέει η Γκοθ για τον χαρακτήρα της. «Ποτέ δεν ενθαρρύνθηκε ή δεν ένιωσε την ανάγκη να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που ο Βόλμερ και το σανατόριο εκπροσωπούνε. Κι αυτό κυρίως επειδή η Χάνα έχει αυτή την απίστευτη ικανότητα να βλέπει το καλό και την ομορφιά σε όλα τα πράγματα γύρω της. Σε κάποιο επίπεδο, υπάρχει μία σχέση πατέρας-κόρης ανάμεσα στον Βόλμερ και την ίδια. Όταν όμως γνωρίζει τον Λόκχαρτ, αρχίζουν να αμφισβητούν μαζί τα πάντα. Επιφανειακά αυτό σημαίνει τον Βόλμερ, το σανατόριο και τον κόσμο του, κι εσωτερικά σχετικά με το ποιοι είναι σαν άτομα και τι ακριβώς θέλουν και χρειάζονται».

Τι μας αρρωσταίνει: είναι η θεραπεία χειρότερη από την ασθένεια;

Το «Αντίδοτο στην Ευεξία» είναι μία καθηλωτική ταινία, που εξετάζει ιδέες σχετικά με τον σκοπό της ζωής και τον τρόπο που οι άνθρωποι πολύ συχνά δεν έχουν τον χρόνο σκεφτούν τι πραγματικά θέλουν για τους εαυτούς τους.

«Νομίζω ότι η ταινία ουσιαστικά είναι ένας σχολιασμός στην ευεξία», λέει ο Ντεχάαν. «Η ουσιαστική ερώτηση είναι: ποια είναι η ασθένεια; Μπορεί η ασθένεια να είναι η απόρροια του τι συμβαίνει όταν αναλώνεσαι στην φιλοδοξία και τις εγωπαθείς επιθυμίες για πλούτο και κοινωνική άνοδο σε αυτόν τον κόσμο».

Η ταινία εξετάζει τη σημασία του να ζεις μια ζωή με νόημα. «Κοιτάζουμε το σύμπαν. Κοιτάζουμε τα αστέρια. Ποιο είναι το νόημα σε όλα αυτά; Αυτή είναι η υπαρξιακή κρίση στην πιο αγνή μορφή της. Δεν είναι ότι η ταινία παρέχει την απάντηση, αλλά αυτό που λέει είναι: ίσως ήρθε η στιγμή να κάνετε μια παύση, να σταματήσετε για ένα λεπτό».

Σκηνοθεσία: Γκορ Βερμπίνσκι
Σενάριο: Τζάστιν Χέιθ
Ηθοποιοί: Ντέιν Ντεχάαν
Τζέισον Άιζακς
Μία Γκοθ
Χάρι Γκρένερ
Σίλια Ίμρι
Άντριαν Σίλερ

Διάρκεια: 146’

Πληροφορίες
Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017 στους κινηματογράφους από την Odeon

 

Κινηματογράφος

Λυρική, ατμοσφαιρική όσο και απλούστατη στη δραματουργία και στα νοήματά της δραμεντί φεστιβαλικής κοπής.

Μόνιμη θαμώνας του Φεστιβάλ Κανών, η 48χρονη Ναόμι Καβάσε έχει σκηνοθετήσει οκτώ μινιμαλιστικά, λυρικά δράματα από τα οποία μόνο το «Πληγωμένο Δάσος» (2007 ) έχει φτάσει στη χώρα μας. Πιο αφηγηματική εδώ, πραγματεύεται τη σχέση φύσης και πολιτισμού («άκου τις ιστορίες που σου λέει το φασόλι» ) αλλά και τις έννοιες της απώλειας, της κοινωνικής περιθωριοποίησης και της ανθρώπινης επικοινωνίας μέσα από την ιστορία ενός λακωνικού διαχειριστή υπαίθριας καντίνας (ο Μασατόσι Ναγκάσε του «Paterson» ), ο οποίος προσλαμβάνει ως υπάλληλο μια καλοσυνάτη ηλικιωμένη που εμφανίζεται από το πουθενά και φτιάχνει εξαιρετική σάλτσα φασολιού.

Με απροσδόκητο τρόπο αναπτύσσεται μεταξύ τους μια βαθιά, ιδιαίτερη σχέση ζωής, σε μια τρυφερή, ατμοσφαιρική όσο και απλούστατη στη δραματουργία και στα νοήματά της δραμεντί φεστιβαλικής κοπής και απλοϊκών συμβολισμών (το καναρίνι στο κλουβί ).
Ιαπωνία, Γαλλία. 2016. Διάρκεια: 113΄

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin