-To ξανασκέφτηκα χθες βράδυ...Ύστερα από όσα είπες μου άρεσε αυτή σου η απόφαση. Με γύρισες πίσω αρκετά χρόνια, όταν έκανα και εγώ τις μικρές μου επαναστάσεις.....Όταν προσπαθούσα να βρω ένα μονοπάτι , κάτι, για να μπω μέσα στη ψυχή μου να μπορώ να με δαμάσω...Αυτό που οι άλλοι θα το έλεγαν "τίποτα" εγώ θα το έλεγα είναι "τα πάντα". Ήθελα να με βγάλω έξω από το πλήθος..

-Ξέρεις Μαρία, δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο σε ότι συμβαίνει στις ζωές μας...Τίποτα..
Η ζωή έχει πολλές, μικρές νοητές γραμμούλες με αρχή και τέλος, δύο άκρα...Aν ενωθούν γίνεται ο κύκλος, και τότε μόνο θα μπούμε στο κέντρο του.....Έτσι μόνο θα ολοκληρωθεί αυτός ο θαυμάσιος κατα τ΄άλλα πίνακας της ψυχής μας.
-Ε Μαρία;
Να δαμάσω το Νου, τις σκέψεις μου, να ηρεμήσω...Να πετάξω τα περιττά μου και να νιώσω τη λύτρωση...
Να μπορώ να ακούω, να μπορώ να νιώθω, να μπορώ να βοηθάω....Όλους, όλο τον κόσμο, εμένα, εσένα την ίδια τη ψυχή.
Να είμαι "εκεί" κολλημένη στη γη συνειδητά και να αισθάνομαι δέος σε όλο αυτο το μεγαλειώδες που συμβαίνει...
-Ε Μαρία;
Να σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά και να νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη...
Είναι δύσκολο, δύσκολο ταξίδι..Σου είπα χθες ότι ματώνω, γδέρνω τις σάρκες μου κάθε μέρα για να φύγει το παλιό, για να έλθει το καινούργιο..Πονάω, αιμορραγώ μα νιώθω τυχερή που έχω την ευκαρία και την δύναμη να το κάνω, νιώθω Αγάπη..
-Σε ζηλεύω, θέλει πολύ κόπο αυτή η απόφαση.......χαίρομαι για σένα, ίσως παίρνω κ εγώ λίγο από αυτό που μου λείπει
Την γενναιότητα σου....
-Πάτα γερά κ προχώρα το μονοπάτι που άρχισες να χαράζεις...Δες εκεί που θέλουν τα μάτια σου να δουν.
Ίσως σε ακολουθήσουν και άλλοι, και άλλοι.....Ίσως γίνουμε όλοι συνοδοιπόροι σου....Eίμαστε εδώ, όλοι παρόντες σε τούτο το ταξίδι προς το "φως", να ανθίσουμε παρέα. 
-Ε Μαρία;

Γράφει:
Μίκα Καππάτου
forwoman.gr