Θυμάμαι
Μια λέξη απλή, μικρή αδιάφορη και τελευταία τρομακτική...
Μια λέξη που αν την αναλύσεις σε οδηγεί στο παρελθόν, πίσω...
Ξαφνικά λες και ξύπνησαν όλα εκείνα τα θυμάμαι του χθες
Θυμάμαι τα χρόνια που πέρασαν, την ζωή στο νησί, τα χριστούγεννα εκείνα που στολίσαμε πρώτη φορά δένδρο στο σπίτι μας....
Θυμάμαι κάθε χρόνο παραμονή χριστουγέννων που τρέχαμε από νωρίς το πρωί να πούμε τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι με τα τρίγωνα....Θυμάμαι που μπερδευόμουν, και ξέχνούσα τα λόγια....
Μα γιατί;;;;
Τόσες δοκιμές τη προηγούμενη;;

Θυμάμαι πως είχα τρακ...

Θυμάμαι που κάθε λίγο μετρούσαμε τις δραχμές που βάζαμε στο μικρό υφασμάτινο πορτοφολάκι...
Θυμάμαι πως επιλέγαμε σε ποια μαγαζιά θα πάμε στο λιθόστρωτο.....

Ποιοι μας έδιναν περισσότερα λεφτά...Αν μας ήξεραν έδιναν αρκετά..
θυμάμαι το κρύο και τη βροχή , την ελευθερία που είχαμε που τρέχαμε από πόρτα σε πόρτα για τα κάλαντα, την χαρά που ήταν κλειστά τα σχολεία.
Θυμάμαι στη μέση της πλατείας το μεγάλο φυσικό έλατο, που έφερναν από τον Αίνο, στολισμένο με χρωματιστές κακόγουστες πλαστικές μπάλες...Θυμάμαι που κάθε χρόνο φωτογραφιζόμαστε κάτω από το έλατο οικογενειακώς...
Κάθε χρόνο διαφορετική χαρά
Ευχές να πάνε όλα καλύτερα, χειραψείες και φιλί κάτω από το Γκι με βλέμματα και ευχές.
Θυμάμαι πως θα ήθελα να κάνω κι άλλα, πως δεν μου έφτασε ο χρόνος, δεν πρόλαβα σαν παιδί να κάνω πολλά...Να γύριζα τον χρόνο να συνεχίζω να κάνω, να λέω, να τραγουδάω να ζω ελεύθερα...
Θυμάμαι πως δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την παιδική μου ηλικία..
Θυμάμαι πόσο όμορφα ήταν που δεν είχαμε σχολείο, τους φίλους μου, την ελευθερία που ένιωθα-όσο-μ΄αφήνανε, τα κάλαντα στο λιθόστρωτο, το δέντρο της πλατείας, τις κακόγουστες χρωματιστές μπάλες το φιλί το μαγικό κάτω από το γκι, αναμνήσεις ......
Θυμάμαι...

 

Γράφει: Mίκα Καππάτου

forwoman.gr

Tags: