Γράφει η Μίκα Καππάτου

Είναι αυτό το ΜΟΝΑΔΙΚΟ που λες, Μον - άδικο
Νοσταλγικοί έρωτες που ταλαιπωρούνται στο μισοσκόταδο της ψυχής
Λένε αντίο όπως πέρισυ..
Μα αυτή η γεύση του φιλιού σου
κλέβει κάτι από τον αγέρα της θάλασσας..

Περαστικοί άνθρωποι φυλακισμένοι
στους δρόμους της μοναξιάς..
Επικίνδυνα, ατέλειωτα ταξίδια
στη φουρτούνα της προδοσίας

Με κυκλώνει το βλέμμα σου
Μα σε δικαιολογώ που ΄χει μια θλίψη,
Σημαδεύει τη ζωή - φοβάμαι, ζωή μου
ΜΟΝΑΔΙΚΟ, ΜΟΝ - άδικο
απαρηγόρητα σε χαιρετώ
στου φθινοπώρου την αυγή

Στέκομαι πλάι σου
με χτυπά το κύμα της καρδιάς σου
Πληγή του έρωτα εχτές
άνθος της φυλακής
που φύτρωσε στη πόρτα της διαδρομής

Πες μου μια καληνύχτα
τουλάχιστον αυτή , γράψε τους χτύπους της καρδιάς στη πέτρα να μην χαθούν, να μην παλιώσουν
κι΄ύστερα φύγε, φύγε στο όνειρο της ερημιάς
απαρηγόρητα σε χαιρετώ και πονώ....

(Απόσπασμα)

Μίκα Καππάτου

ForWoman.gr