Γράφει η Μίκα Καππάτου

Μια φορά και ένα καιρό, ήσουν εσύ και εγώ
Ζούσαμε ήρεμα στο σπίτι το μικρούλι πάνω στο λόφο...Άλλοτε μας άρεσε και άλλοτε θέλαμε να φύγουμε γιατί πιστεύαμε οτι τα όνειρα μας θαβόταν στις πλαγές του βουνού, του κοντινού ουρανού
Ήρεμα..
Η αγάπη μας ήταν δύναμη για τη δύσκολη ζωή της εποχής..Ζωή χαρούμενη, κοινή και όμορφη..
Μα Ξάφνου έγινες θάνατος,  ο θάνατος του ονείρου μου..

Μια φορά και ένα καιρό δεν ήταν κανείς..... ούτε εσύ, ούτε εγώ
Χαθήκαμε...χορός ενός παράξενου θανάτου
Ορκίστηκες στο φως του ήλιου, της καρδιάς και της ψυχής
Μα ο τροχός της προδοσίας λύγισε στη κάμαρη και το ποτάμι του πόνου και της θλίψης πλημμύρισε το σπιτικό....
Χάθηκαν όλα πάνω στη κορυφή του λόφου με γκρίζα σύννεφα - σταγόνες - δάκρυα της μοίρας..

Ήταν μια φορά κι ένα καιρό εσύ και εγώ
Ήταν μια φορά κι ένα καιρό εγώ και εσύ
Ποτέ δεν γίναμε εμείς, ταξίδι και αθωότητα, ξεφάντωμα ζωή
Ξοδεύτηκε η αγάπη, μέλι και μνήμη σε ρυθμό γρήγορο και πεθαίνωντας......  μοίρασα θαραλλέα τις ασημένιες αγκαλιές, το λιγοστό
εδώ εθάφτηκαν μετάξια της ψυχής σε μια γη που τρέμει

Μίκα Καππάτου
ForWoman.gr