Σεπτεμβρίου 19, 2018

Ποίηση

Η Ισόβια Στιγμή - Οδυσσέας Ελύτης

Από τη ''Μαρία Νεφέλη'' :

Πιάσε την αστραπή στο δρόμο σου, άνθρωπε·
δώσε της διάρκεια· μπορείς!

Από τη μυρωδιά του χόρτου,
από την πύρα του ήλιου πάνω στον ασβέστη,
από το ατέρμονο φιλί,
να βγάλεις έναν αιώνα·
με θόλο για την ομορφιά
και την αντήχηση όπου σου φέρνουν οι άγγελοι
μες στο πανέρι, τη δρόσο από τους κόπους σου,
όλο φρούτα στρογγυλά και κόκκινα·
τη στενοχώρια σου, γεμάτη πλήκτρα
που χτυπούν μεταλλικά στον άνεμο
ή σωλήνες ορθούς που τους φυσάς καθώς αρμόνιο
και βλέπεις να συνάζονται
τα δέντρα σου όλα, δάφνες και λεύκες,
οι μικρές και μεγάλες Μαρίες
που κανείς, πάρεξ εσύ, δεν άγγιξες·

όλα μία στιγμή,
όλα η μόνη σου αστραπή
για πάντα.

Η άμμος που έπαιξες όπως με τη ζωή σου,
η Τύχη και τα στέφανα
που άλλαξες με την παντοτινή σου άγνωστη,
ο καιρός, ο ανίσχυρος εχθρός,
αν έχεις κατορθώσει μια για πάντα,
ολόισια, ν' ατενίσεις το φως!

είναι η μία στιγμή,
σθεναρή πάνω από τα βάραθρα.

Ποίηση

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,

ἦταν ἕνα γραμμόφωνο.
Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο.
Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο
καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι,
ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο,
γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του.

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνας Ερωτας.
Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας
ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη,
γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο
γιὰ νὰ πει τὸ καημό του.

«Ἔρωτα μὴ σὲ πλάνεψαν
ἄλλων ματιῶν μεθύσια
καὶ μέσ᾿ τὰ κυπαρίσια
περνᾷς μὲ μι᾿ ἄλλη νιά;
Ἔρωτ᾿ ἀδικοθάνατε,
Ἔρωτα χρυσομάλλη,
ἂν σ᾿ εἶδαν μὲ μιὰν ἄλλη,
ἦταν ἡ Λησμονιά».

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
δὲν ἦταν ἕνας ἔρωτας,
δὲν ἦταν ἕνας πόνος.
Ἦταν μισὸς ἔρωτας -μισὸς πόνος-
καὶ μιὰ μισὴ πλάκα,
πού ῾λεγε τὸ μισό της σκοπό:
«Ἔρωτα μὴ σὲ... Ἔρωτα μὴ σὲ...
ἔρωτα μισέ... ἔρωτα μισέ...»

Θέ μου!
Μὰ δὲ βρίσκεται ἕνα χέρι!
Ἕνα πονετικὸ χέρι,
γιὰ ν᾿ ἀνασηκώσει τὴ βελόνα
καὶ ν᾿ ἀκουστεῖ ξανά,
ὁλόκληρος ὁ Ἔρωτας,
ὁλόκληρο τὸ τραγούδι:

«Ἔρωτα μὴ σὲ σκότωσαν
τὰ μαγεμένα βέλη;
Ἔρωτα Μακιαβέλλι.
Τὰ μάτια ποὺ σὲ λάβωσαν,
μὲ δάκρυα πικραμένα,
καρφιά ῾ταν πυρωμένα
καὶ μπήχτηκαν βαθιά».

......................................................

Ποιός μου χτυπᾷ τὸ τζάμι;
Μὴ μοῦ χτυπᾶτε.
Δὲν εἶμαι ῾δῶ.
Ἐδῶ κατοικεῖ ἡ Μοναξιὰ
μὲ μόνιμη νοικάρισα τὴ Πλήξη.

Μὴ μοῦ χτυπᾶτε λοιπὸν τὸ τζάμι.
Μάταια χτυπᾶτε.
Ἐγὼ δὲ μπορῶ ν᾿ ἀνοίξω.
Δὲ μπορῶ νὰ συρτῶ
οὔτ᾿ ὡς τὴ πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μου,
οὔτ᾿ ὡς τὴ πόρτα τοῦ ἄλλου κόσμου.

Μὴ μοῦ χτυπᾶτε λοιπὸν τὸ τζάμι.
Δὲν εἶμαι ῾δῶ.
Ἐδῶ εἶν᾿ ἕνα ξερὸ ἔντομο
σ᾿ ἕνα κόσμο, -φέρετρο-
ὅπου ἀπαγορεύεται -μὲ κίνδυνο ἀνάστασης-
ἀκόμη κι ὁ θάνατός σου!

Μὴ μοῦ χτυπᾶτε λοιπὸν τὸ τζάμι.
Κάνετε λάθος.
Λάθος στὸ σπίτι.
Λάθος στὴ πόρτα.
Λάθος στὸν αἰῶνα.
Λάθος. Λάθος. Λάθος!

Γι᾿ αὐτὸ πάψτε.
Πάψτε -γιὰ τὸ Θεό- νὰ μοῦ χτυπᾶτε!
Σᾶς τὸ ξαναλέω- μή!
Ἐδῶ δὲ κατοικῶ ἐγώ.
Ἐδῶ κατοικεῖ μία αἱμοβόρα
κι ἀκροβάτισα ἀράχνη,
ποὺ πρὶν λίγο ἔφαγε μία πεταλούδα.
Μιὰ χρυσή, λεπτὴ πεταλούδα,
ποὺ -ἀλίμονο- εἶχε τ᾿ ὄνομά μου!

Ἄρα δὲν εἶχα ἀγαπηθεῖ, αὐτὸ ἦταν ὅλο
Ἴσως ἀνόητα ὑποδύθηκα τὸ ρόλο
Γελωτοποιοῦ πολὺ μετρίας κλάσης
Λησμονημένος σὲ μιὰν ἄχρηστη ἀποθήκη
Ἠλίθιος κοῦκλος μὲ σπασμένη μύτη

Ποίηση

ΤΟ ΜΕΣΟΥΡΑΝΗΜΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
...Καλοκαίρι, μὴν πίστεψες πὼς δὲ συλλογιέμαι !
Ἡ σκέψη μου εἶναι ἀγάπη κι ἡ ἀγάπη μου σκέψη.
Μυστηριακή θεία δύναμη ποὺ ἀναθρώσκει
ἀπ’ τὰ βάθη μου, ἀντανακλᾶ καὶ στολίζει
μὲ τὴν ἐξαίσιά της λάμψη τὸ μηδὲν καὶ τὴ νύχτα.
Μὴ ρωτῆστε ποῦ πέφτουν τὰ ποτάμια τῆς γῆς
τὶ στηρίζουν οἱ κορφές τῶν βουνῶν
τὶ κρύβει ἀπὸ πάνω μας ἡ μεγάλη φωτιά.
Δὲ ρωτῶ γι’ ἄλλο τίποτα.
Τραγουδῶ σὰν πουλὶ στ’ ἀκρινότερο δέντρο τοῦ κόσμου:
Ἀγαπῶ, ἄρα ὑπάρχω.

Ποίηση

Ὅλοι κοιμοῦνται

κι ἐγὼ ξαγρυπνῶ
περνῶ σὲ χρυσὴ κλωστὴ
ἀσημένια φεγγάρια
καὶ περιμένω νὰ ξημερώσει
γιὰ νὰ γεννηθεῖ
ἕνας νέος ἄνθρωπος
μέσ᾿ στὴν καρδιά μου
τὴν παγωμένη
ἀπὸ ἄγρια φαντάσματα
καὶ τόση μαύρη πίκρα.

 

Ποίηση

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή 

φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.


Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.


Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.


Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.


Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.


Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.


Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξει
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξη
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξει
με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

Ποίηση

Mπορώ Nα Γίνω Ευτυχισμένος Με Τα Πιο Απλά Πράγματα

και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ...
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ...
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω... μερικές φορές...
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν...

Οδυσσέας Ελύτης

Ποίηση

Τὸ σούρουπο ἔχει πάντα τὴ θλίψη
ἑνὸς ἀτέλειωτου χωρισμοῦ
Κι ἐγὼ ἔζησα σὲ νοικιασμένα δωμάτια
μὲ τὶς σκοτεινὲς σκάλες τους
ποὺ ὁδηγοῦνε
ἄγνωστο ποῦ…

Μὲ τὶς μεσόκοπες σπιτονοικοκυρὲς
ποὺ ἀρνοῦνται
κλαῖνε λίγο
κι ὕστερα ἐνδίδουν
καὶ τ᾿ ἄλλο πρωί,
ἀερίζουν τὸ σπίτι
ἀπ᾿ τοὺς μεγάλους στεναγμούς…

Στὰ παλαιικὰ κρεβάτια
μὲ τὰ πόμολα στὶς τέσσερις ἄκρες
πλάγιασαν κι ὀνειρεύτηκαν
πολλοὶ περαστικοὶ αὐτοῦ τοῦ κόσμου
κι ὕστερα ἀποκοιμήθηκαν
γλυκεῖς κι ἀπληροφόρητοι
σὰν τοὺς νεκροὺς στὰ παλιὰ κοιμητήρια

Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις…
Γιατί δὲ μιλᾷς;
Πές μου!
Γιατί ἤρθαμε ἐδῶ;
Ἀπὸ ποῦ ἤρθαμε;
Κι αὐτὰ τὰ ἱερογλυφικὰ τῆς βροχῆς πάνω στὸ χῶμα;
Τί θέλουν νὰ ποῦν;

Ὤ, ἂν μποροῦσες νὰ τὰ διαβάσεις!!!
Ὅλα θὰ ἄλλαζαν…

Ὅταν τέλος, ὕστερα ἀπὸ χρόνια ξαναγύρισα…
δὲ βρῆκα παρὰ τοὺς ἴδιους ἔρημους δρόμους,
τὸ ἴδιο καπνοπωλεῖο στὴ γωνιά…

Κι ὁλόκληρο τὸ ἄγνωστο
τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει…

Τ. Λειβαδίτης

Ποίηση

Περπατούσα μόνος πάνω στο δρόμο τον εξοχικό

την ώρα που ο ήλιος έκρυβε φιλάργυρα
τις τελευταίες χρυσές ακτίνες. Το φως της μέρας
έσβηνε σιγά- σιγά καθώς πλάκωνε το σκοτάδι.
Η θερισμένη γη κειτόταν σιωπηλή σαν κλαμένη χήρα.
Ξάφνου η διαπεραστική φωνή ενός παιδιού έσκισε τον αέρα,
αθέατη, αφήνοντας τη γραμμή του τραγουδιού πίσω της,
στο μουντό φως του δειλινού. Το χωριάτικο σπίτι του
βρισκόταν στην άκρη της έρημης χώρας,
πέρα από το χωράφι με τα ζαχαροκάλαμα,
κρυμμένο μέσα στις σκιές της μπανανιάς
και της αρέκας και της ινδοκαρυδιάς.
Σταμάτησα για μια στιγμή το μοναχικό μου περίπατο
κάτω από το φως των άστρων,
και είδα μπροστά μου τη σκοτεινιασμένη γη
ν' αγκαλιάζει με τα χέρια της αναρίθμητα σπίτια
γεμάτα κούνιες και κρεβάτια,
μητρικές καρδιές και βραδινές λάμπες,
και μικρές ζωές, γεμάτες από μια χαρά
που δεν ξέρει τίποτα για το τι αξία έχει για τον κόσμο.

http://hallofpeople.com

Ποίηση

Νικητής του Nobel Λογοτεχνίας, 2017, τα γραπτά του Ishiguro βυθίζουν την ψυχή μας σε ζητήματα που αφορούν τη μνήμη, τον χρόνο και την αυταπάτη.

Ο Ishiguro είναι ο 114ος νικητής του πιο πολυπόθητου βραβείου στον χώρο της λογοτεχνίας, πατώντας στα χνάρια του Toni Morrison και του Pablo Neruda.

Γεννημένος στην Ιαπωνία, ο βρετανός συγγραφέας ενδεχομένως να θεώρησε ότι η απονομή του Βραβείου Nobel Λογοτεχνίας 2017 ήταν ίσως κάτι το ανέλπιστο, ωστόσο, αναμφισβήτητα είναι ένας από τους πιο πνευματικούς συγγραφείς της σύγχρονης εποχής.

Σας αφιερώνουμε ορισμένα από τα πιο γνωστά αποσπάσματα από τα βιβλία του, τα οποία, με ιδανικό τρόπο, αναδεικνύουν το πνεύμα και τη φήμη του, αποσπάσματα που έχουν γοητεύσει τους αναγνώστες του.

«Ίσως να είχα και μια άλλη ζωή κάπου αλλού, τώρα όμως έχω αυτήν».
― Kazuo Ishiguro

«Οι αναμνήσεις, ακόμη κι οι πιο αγαπημένες και οι πιο ανεκτίμητες, κάποια στιγμή σβήνουν, ξεθωριάζουν εκπληκτικά γρήγορα. Αλλά αυτό δε συμβαίνει μ’ εμένα. Οι αναμνήσεις μου, εκείνες οι πολύτιμες κι ανεκτίμητες αναμνήσεις μου, δεν ξεθωριάζουν ποτέ».
― Kazuo Ishiguro, Μη με αφήσεις ποτέ.

«Φαντάζομαι ότι κάπου υπάρχει ένα ποτάμι, τα νερά του τρέχουν ορμητικά και άγρια. Μέσα στο ποτάμι βρίσκονται δύο άνθρωποι, προσπαθούν απεγνωσμένα να κρατηθούν ο ένας από τον άλλον, κρατιούνται όσο πιο δυνατά γίνεται, αλλά στο τέλος δεν αντέχουν πια. Το ρεύμα είναι ισχυρό, αναγκάζονται να αφήσουν ο ένας τον άλλον, να χωριστούν. Έτσι συμβαίνει και με εμάς. Είναι τόσο κρίμα Kath, γιατί αγαπήσαμε ο ένας τον άλλον μια ζωή ολόκληρη. Αλλά στο τέλος, δεν θα μπορέσουμε να κρατήσουμε ο ένας τον άλλον, δεν θα καταφέρουμε να μείνουμε για πάντα μαζί».
― Kazuo Ishiguro, Μη με αφήσεις ποτέ.


« Μερικές φορές βυθίζομαι τόσο πολύ στον εαυτό μου, που συναντώ τυχαία κάποιον γνωστό στον δρόμο και τα χάνω, χρειάζομαι χρόνο για να προσαρμοστώ στην πραγματικότητα».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με αφήσεις ποτέ.

«Αφαιρέσαμε την τέχνη σου διότι πιστέψαμε ότι θα αποκάλυπτε την ψυχή σου. Ή για να το θέσουμε πιο όμορφα, το κάναμε για να αποδείξουμε ότι δεν είχες καθόλου ψυχή».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσον η ζωή μας είναι διαφορετική από τη ζωή των ανθρώπων που σώζουμε. Όλοι έχουμε ένα τέλος. Ίσως κανένας από εμάς να μην κατανοεί πλήρως τι έζησε κατά το παρελθόν, ίσως κανένας από εμάς δεν αισθάνεται ότι ο χρόνος που είχε ήταν αρκετός».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Μισόκλεισα τα μάτια μου και φαντάστηκα ότι εκείνο ήταν το σημείο όπου όλα αυτά που είχα χάσει από παιδί είχαν ξεθωριάσει, είχαν εξαφανιστεί∙ κι εγώ στεκόμουν εκεί, μπροστά σε αυτό το σημείο κι αν περίμενα κι άλλο, θα εμφανιζόταν ένα μικρό παιδί εκεί στον ορίζοντα, στο λιβάδι και το παιδί αυτό θα ερχόταν όλο και πιο κοντά μου, μέχρι να δω ότι ήταν ο Tommy, που θα με χαιρετούσε, ίσως να με φώναζε κιόλας».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Πρέπει να δεχτούμε ότι μερικές φορές η ζωή τα φέρνει έτσι τα πράγματα. Οι απόψεις των ανθρώπων, τα συναισθήματα τους, χάνονται, σβήνουν, κι έρχονται άλλα, νέα. Σε κάποιο σημείο αυτής της διαδρομής εμείς συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μεγαλώσει».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Είναι εκείνη η στιγμή που αφήνοντας το πιόνι του σκακιού συνειδητοποιείς το λάθος που έχεις κάνει και σε πνίγει ο πανικός, διότι δεν μπορείς ακόμη να μετρήσεις το μέγεθος της καταστροφής που έχεις προκαλέσει στον εαυτό σου».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι οι ζωές μας, που μέχρι τότε ήταν τόσο στενά συνυφασμένες, θα διαλύονταν και θα χώριζαν η μία από την άλλη με αυτόν τον τρόπο. Ωστόσο, η πραγματικότητα, νομίζω, είναι ότι υπήρξε μια ισχυρή παλίρροια που μας κρατούσε ενωμένους μέχρι εκείνη τη στιγμή κι απλώς χρειαζόταν κάτι για να αποτελειώσει το έργο. Αν το είχαμε καταλάβει τότε, ποιος ξέρει; ίσως κρατούσαμε πιο σφικτά ο ένας τον άλλον».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Λες ότι είσαι σίγουρος; Σίγουρος ότι είσαι ερωτευμένος; Πώς μπορείς να το ξέρεις; Νομίζεις ότι ο έρωτας είναι κάτι απλό;».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Κάθε παιδί θα πρέπει να ζήσει την αυταπάτη, αν είναι να μεγαλώσει χωρίς τραύματα».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Το μόνο που ξέρω είναι ότι σπατάλησα όλα αυτά τα χρόνια αναζητώντας κάτι, ένα είδος τρόπαιου, το οποίο θα κέρδιζα μόνο εάν το άξιζα πραγματικά. Αλλά δεν το θέλω πλέον, τώρα αναζητώ κάτι άλλο, ζεστό και τρυφερό, κάτι που θα με αγκαλιάσει τρυφερά, κάτι στο οποίο θα μπορώ να στηριχτώ, ανεξάρτητα από ό,τι κάνω, ανεξάρτητα από το τι έγινα. Κάτι που θα είναι εκεί, πάντα, σαν τον ουρανό της αυριανής μέρας. Αυτό αναζητώ και νομίζω ότι αυτό πρέπει να αναζητούμε όλοι μας. Αλλά σύντομα θα είναι αργά, θα είμαστε πολύ προγραμματισμένοι για να κατορθώσουμε να αλλάξουμε. Εάν δεν αδράξουμε την ευκαιρία τώρα, θα τη χάσουμε για πάντα, όλοι μας».
― Kazuo Ishiguro, Τότε που ήμασταν ορφανοί.

«Πάντα ήθελε να πιστεύει σε κάτι».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Ποιο είναι το νόημα να ανησυχούμε για το τι θα μπορούσαμε ή δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει για να ελέγξουμε τον δρόμο που πήρε η ζωή μας; Σίγουρα είναι αρκετό ότι άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα τουλάχιστον προσπαθήσαμε και προσφέραμε κάτι αληθινό, κάτι πολύτιμο. Κι αν ορισμένοι από εμάς είναι έτοιμοι να θυσιάσουν πολλά πράγματα στη ζωή τους για να κυνηγήσουν αυτές τις προσδοκίες, σίγουρα αυτό από μόνο του, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, θα προκαλέσει υπερηφάνεια και ικανοποίηση»
― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια μια Ημέρας.

«Πράγματι – γιατί να μην το παραδεχτώ; — εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου ράγισε».
― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια Μιας Ημέρας.

«Διότι ίσως, κατά κάποιον τρόπο, δεν το αφήσαμε πίσω μας, όπως είχαμε κάποτε σκεφθεί. Διότι, κάπου στο βάθος, ένα κομμάτι του εαυτού μας φοβήθηκε τον κόσμο γύρω μας και όσο κι αν σιχαθήκαμε τον εαυτό μας για αυτό – δεν μπορέσαμε να εγκαταλείψουμε ο ένας τον άλλον».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Το βράδυ είναι η ομορφότερη στιγμή της ημέρας. Έχεις τελειώσει όλες τις δουλειές της μέρας. Τώρα μπορείς να καθίσεις και να την απολαύσεις».
― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια Μίας Ημέρας.

«Το πρόβλημα, όπως το βλέπω εγώ, είναι ότι σου είπαν και δεν σου είπαν. Σου είπαν, αλλά δεν κατάλαβες και, τολμώ να πω, κάποιοι χαίρονται όταν αυτή η κατάσταση παραμένει έτσι».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ

«Ίσως ήδη από τότε που ήμασταν πέντε ή έξη, ακούγαμε έναν ψίθυρο μέσα μας, να λέει: «Κάποτε, ίσως πολύ σύντομα, θα νιώσεις πώς είναι». Οπότε περιμένουμε, ακόμη κι όταν δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που περιμένουμε, εκείνη τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε διαφορετικοί από αυτούς∙ ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο, όπως η Madame, που δεν μας μισούν ή δεν θέλουν το κακό μας, αλλά που ανατριχιάζουν στη σκέψη μας – ανατριχιάζουν με τον τρόπο και τον λόγο που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο και – που τρέμουν στην ιδέα ότι το χέρι μας θα ακουμπήσει το δικό τους. Η πρώτη στιγμή που βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια ενός τέτοιου ατόμου, είναι μια ψυχρή στιγμή. Είναι σα να περνάμε μπροστά από έναν καθρέπτη, από τον οποίο περνάμε κάθε μέρα της ζωής μας και ξαφνικά μας δείχνει κάτι άλλο, κάτι που μας αναστατώνει και μας παραξενεύει».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Ξαφνικά είδα έναν νέο κόσμο να πλησιάζει με μεγάλη ταχύτητα. Έναν κόσμο πιο επιστημονικό, πιο αποτελεσματικό, ναι. Γεμάτος θεραπείες για τους αρρώστους. Έναν κόσμο πολύ ενδιαφέροντα, αλλά σκληρό, τραχύ. Και είδα κάπου κι ένα μικρό κοριτσάκι με τα μάτια ερμητικά κλειστά, να κρατά στο στήθος εκείνον τον παλαιό κόσμο, και βαθιά στην καρδιά της ήξερε ότι εκείνος ο κόσμος θα μας άφηνε πίσω, και δεν θα επέστρεφε ποτέ. Κι εκείνη τον κρατούσε και τον ικέτευε να μην την εγκαταλείψει».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ

«Κακόμοιρα πλάσματα. Τι σας κάναμε; Με όλα αυτά τα σχέδια και τα πλάνα μας;».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Πάντα βιαζόμαστε, αλλιώς είμαστε τόσο εξαντλημένοι που δεν μπορούμε να κάνουμε μια σωστή κουβέντα. Πολύ σύντομα, εκείνες οι ατελείωτες ώρες, τα ταξίδια, ο κακός ύπνος διαπερνούν το είναι μας και γίνονται μέρος του εαυτού μας, τόσο έντονα που ο καθένας μπορεί να τα διακρίνει από τη στάση μας, το βλέμμα μας, τις κινήσεις μας, την ομιλία μας».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ

«Ως συγγραφέας ενδιαφέρομαι για αυτό που λένε οι άνθρωποι ότι έχει συμβεί, όχι για αυτό που πράγματι συνέβη».
― Kazuo Ishiguro

«Εάν έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε τέλειοι, δεν θα φτάσουμε ποτέ σε εκείνο το σημείο, σε εκείνο το ύψωμα που προσπαθούμε να κατακτήσουμε».
― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια Μίας Ημέρας.

«Αλλά τότε, και πάλι αναρωτήθηκα μήπως κι αυτό που νιώθουμε στην καρδιά μας σήμερα δεν μοιάζει με τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν πάνω μας από τα βρεγμένα φύλλα, ακόμη κι αν η βροχή έχει σταματήσει. Αναρωτιέμαι, μήπως εάν χαθούν οι αναμνήσεις μας, δεν θα υπάρχει πλέον τίποτα εκτός από την αγάπη που σβήνει και πεθαίνει».
― Kazuo Ishiguro, Ο Θαμμένος Γίγαντας

«Δε νομίζω ότι ανταποκρίθηκα αμέσως, καθώς χρειάστηκα μια στιγμή για να αφομοιώσω τα λόγια της Miss Kenton. Επιπλέον, όπως ίσως κατανοείτε, οι επιπτώσεις ήταν τέτοιες που μου προκάλεσαν θλίψη. Πράγματι, γιατί να το κρύψω; Εκείνη τη στιγμή ένιωσα την καρδιά μου να ραγίζει» ― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια Μίας Ημέρας.

«Ίσως υπάρχουν και κάποιοι που περνάνε τη ζωή τους χωρίς ανησυχίες αυτού του είδους. Όμως για εκείνους που είναι όπως εμείς, η μοίρα μας είναι να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο ως ορφανοί, κυνηγώντας για χρόνια τις σκιές των γονέων που έχουν εξαφανιστεί. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε και να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας, όσο καλύτερα γίνεται, διότι μέχρι να έρθει η στιγμή που θα το κατορθώσουμε, δεν θα βρούμε ησυχία»
― Kazuo Ishiguro, Τότε Που Ήμασταν Ορφανοί.

Κείμενο – Απόδοση Λ.Τ.

http://share24.gr

Ποίηση

Μια Αγκαλιά, Θάλασσα μου
EΣΥ
Μια αγκαλιά Ιόνια Θάλασσα
μπλε και μόνο αυτό..
Μπλε, νησιώτικο, αλλιώτικο, ξεχωριστό

Αυτό που κουβαλώ
Αυτό θυμάμαι..
Σύννεφο που με σκεπάζει-Δεν με Αφήνει
Ξε-Διψώ, Φωτίζομαι και είσαι Θαλασσινό-περίεργο
Απίστευτο
ΧΟΡΟΣ
....................
Η σκέψη μου χορεύει
Μέχρι να γεννηθώ,
Να ξαναγεννηθώ..
..............................
Γεννήθηκα..Από σένα γεννήθηκα
ΣΧΕΣΗ ΖΩΗΣ
όποτε άλλαζες μορφή κίνηση και χρώμα..
Μ΄άρεσε πολύ

Μ΄ΑΡΕΣΕ...
Ποτέ ίδια......
ΑλήθειΑ..

Μυστήρια, αινιγματική μου, ΕΡΩΤΙΚΗ και κάπου παιχνιδιάρα
Ιόνια θάλασσα Μου
Αλμύρα πάνω μου

Με σένα νε μεγάλωσα...
Ερχόμουν
Άτσαλα, ατίθασα για να σε μάθω ΣΤΗ ζωή μου
...............................................
Και μάθαινα κολύμπι...
έπιανα βυθό
Ως κάτω στο βυθό, βουτιές πολλές
Σπηλιές-ζωή-αναπνοή
ΚΑΙ Τι βυθός...
Συνδυασμός...

Μπλε, Το μπλε, Πρασινομπλέ, Το τυρκουάζ, Το Ιόνιο Μπλέ
Μοναδικό και Ατόφιο
Αυτό είδα ΚΑΙ αγάπησα, αυτό και θέλω
.....................................................
Πόσο πολύ γεμίζει η ψυχή μου...
Χορταίνει
...........................................
Από όταν είδα φως...
Το ίδιο σου το φως.
μπλε και πάλι μπλε
Ιόνιο στη ζωή μου μπλε

Αχ....
Όπου και αν πήγαινα
ΠΟΤΕ
δεν σ΄άλλαζα, στη θύμιση μου ήσουν
τίποτε δεν σου έμοιαζε
Μοναδική μου
..........................................
Πόλλες φορές φεύγοντας για την πόλη
σε έκλεβα...

Μια στάλα ήθελα να΄χω...
να σ΄έχω συντροφιά, παρέα μυρωδιά Μου...
Αυτή ....τη στάλα-σταγόνα του γυαλού....

Ιόνιο ταξίδι..
Κρατά πολύ
Ως τώρα...Μέχρι σήμερα ως Τώρα που μιλάμε ...
..................................
Καντάδα στα κύματα...
Ως ότου να σε ξανά δω
και να σε ανταμώσω..
Καντάδα Αφρού
Του Γυρισμού...
Ζωής Αλάνι, περιπλανώμενο
Ο γυρισμός μου κατά Νου

................................
Υπόσχεση σου δίνω..
Μόνο σε σέ να κολυμπώ
Και αυτό αναζητώ..
είσαι εσύ η συΝτροφιά ΜΟΥ, μοναδική
Η Ιόνια μου - Αιώνια μου

 

Μίκα Καππάτου

Έμπνευση-Γέννημα-Θρέμα της Ιόνιας Θάλασσας
Forwoman.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin