Αυγούστου 16, 2018

Ποίηση

Στη δημοσιότητα άγνωστα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου
Μία γεύση από την ανέκδοτη συλλογή του ποιητή της Ρωμιοσύνης από τις εκδόσεις «Κέδρος»
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 23/10/2013 13:08
Στη δημοσιότητα άγνωστα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου

Κοινή χρήση45
emailεκτύπωση

Μια γεύση από την ανέκδοτη ως σήμερα ποιητική συλλογή «Το Υπερώον» του Γιάννη Ρίτσου - γραμμένη στα μέσα της δεκαετίας του 1980 - έδωσαν στη δημοσιότητα οι εκδόσεις «Κέδρος».

Δέκα ολιγόστιχα πεζόμορφα ποιήματα του μεγάλου ποιητή - από τα 72 συνολικώς που γράφτηκαν σε πολυτονικό σύστημα το 1985 και περιλαμβάνονται στη συλλογή που κυκλοφορεί εντός του Νοεμβρίου - προδημοσιεύονται στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

«Η θεματολογία αυτών των ποιημάτων προσλαμβάνει στις μέρες μας αξιοσημείωτη επικαιρότητα» έχουν επισημάνει, ήδη από το καλοκαίρι, οι εκδόσεις «Κέδρος». Πρόκειται για μια ακόμη αποδέσμευση δημιουργημάτων του Γιάννη Ρίτσου που έχει την έγκριση της κόρης του Έρσης.

«Ο ποιητής Ρωμιοσύνης» μετεξελίσσεται, μέσα από αυτά τα σχεδιάσματα, «σε ποιητή της εσωτερικότητας, παρατηρώντας τα συμβάντα του καθημερινού βίου, διαλεγόμενος με το αίνιγμα, το μυστήριο, το χρόνο, τα πρόσωπα, τα προσωπεία, τη φθορά, τον έρωτα και τον θάνατο».

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Μιλούσε για μυστικές αρτηρίες , / για σιωπηλά εφόδια,/ για κείνο το ανάλαφρο βάρος στις πλάτες/ όταν η Μαρία λύνει την ποδιά της και κοιτάει απ΄το παράθυρο,/ όταν δύο νέοι εμπορεύονται στο πεζοδρόμιο/ λαθραία υφάσματα,/ όταν ο Λαοδίκης στον εξώστη ,με ριγέ πιτζάμες,/ κλείνει τα μάτια του στο μέγα φως,/ κι η θάλασσα μας πλησιάζει/ όλους ανεξαιρέτως/ διδακτική, αμερόληπτη, αμνησίκακη.

Ο ΩΡΑΙΟΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ

Φτηνό το φως, φτηνά μαγαζιά, φθηνότερα λόγια./ Άλλοι έφυγαν, άλλοι κοιμούνται, άλλοι πεθάνανε./ Κι αυτοί κι εκείνοι το ίδιο γερνάνε./ Εσύ αρνήθηκες τον γενικό κανόνα./ Άφησες πλαγιασμένο στο κρεβάτι σου το ομοίωμά σου/ μην καταλάβουν πως εσύ πλανιέσαι/ στο μέγα δάσος, άοπλος κυνηγός,/ φορώντας τις λευκές σου μπότες.

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ

Η σιωπηλή αθωότητα της άγνοιας. Πόσες/ διαδοχικές αναιρέσεις , σφαλερές διαισθήσεις./ Κοιτούσες το βουνό, το ποτάμι, το σύννεφο./ Τα ωραία κορίτσια χάθηκαν στον κήπο/ πίσω από πανύψηλα χρυσάνθεμα. / Η νύχτα/ διαστέλλονταν πάνω απ΄την πόλη./ Κι εσύ/ απόμεινες ασάλευτος μέσα στο διχασμό σου,/ έχοντας μόνο άλλοθι το άστρο.

ΧΩΡΟΣ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ

Πίσω απ΄τη μάντρα ,σπασμένα γυαλιά,/ σπασμένες στάμνες και κονσερβοκούτια,/ τα λυπημένα σκυλιά, οι άγριες γάτες, / πλήθος τσουκνίδες κι ανάμεσά τους/ ένα μικρό λουλούδι κίτρινο,/ σαν άστρο παραμελημένο,/ έχει αναλάβει να πληρώσει όλα τα σπασμένα./ Μαζί κι εγώ.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Πριν από εσένα ήσουν εσύ;/ Έξω στο δρόμο δεν περνάει κανένας./ Το φως του δωματίου πέφτει κάθετα/ τονίζοντας τα ζυγωματικά, σβήνοντας το σαγόνι/ μέσα στην ίδιαν απορία: «υπήρξαμε;». Έτσι/ πέταξα το ποτήρι απ΄το παράθυρο./ Έτσι άκουσα τουλάχιστον κάτω στο πεζοδρόμιο τον κρότο: «υπάρχουμε».

ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ

Τα πιο πολλά, τα πιο ωραία,/ τα΄δες απ΄την κλειδαρότρυπα- λουλούδια πεσμένα στο πάτωμα/ και μέσα στα παπούτσια σου. / Καλύτερα λοιπόν/ να περπατάς ξυπόλητος/ μη σ΄ακούσουν.

ΤΟ ΑΔΙΑΒΑΤΟ

Άνθρωποι ριψοκίνδυνοι ήταν./ Δεν το περηφανεύονταν ωστόσο./ Έσπασε το θερμόμετρο,/ ο υδράργυρος σκόρπισε./ Σαν φτάσαμε στα σύνορα/ μας σταμάτησαν./ Τα ψεύτικα διαβατήρια / ήταν έγκυρα./ Εμείς δεν περάσαμε.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΡΚΟ

Στη μικρή λίμνη τα χρυσόψαρα κι ένας κύκνος./ Στο παγκάκι η Περσεφόνη σταυροπόδι. Τα γόνατά της / λάμπουν ωραία. Όμως , προπάντων, αυτός ο κύκνος ακριβώς ήταν το επιχείρημα σου/ να συνεχίσεις να γράφεις μετά θάνατον.

ΥΑΛΟΥΡΓΕΙΑ

Οι φούρνοι των υαλουργείων. Φλόγες, διαθλάσεις,/ κρυστάλλινες μορφές, αγαλμάτια, δοχεία./ Το σώμα της Άρτεμης διάφανο,/ ο κλόουν, ο υπνοβάτης, η θλιμμένη χελώνα,/ τα δίδυμα άλογα. Σχήματα οικεία-/ μακρινές μνήμες επιστρέφοντας στον εαυτό τους, / πραγματωμένη διαφάνεια. Πρόσεχε- είπε- /αχ, η ονειρεμένη, η εύθραυστη, διαψευσμένη, / η προδοτική.

Τ΄ΑΣΠΡΑ ΒΟΤΣΑΛΑ

Ετούτα τ΄άσπρα βότσαλα στο γυμνό σου τραπέζι/ λάμπουν στον ήλιο. Κανένας δε μαντεύει/ από ποιους βυθούς ανασύρθηκαν. Κανένας/ δεν υποπτεύεται με το ριψοκίνδυνες/ καταδύσεις τ΄ανέβασες. Με τι / στερήσεις κι αρνήσεις τ΄απέσπασες/ από τα νύχια κοραλλόδεντρων και βράχων. Γι΄αυτό/ λαμποκοπούν τόσο λευκά με τη σεμνή τους περηφάνια/ ν΄αποσκεπάζουν το σκοτάδι της καταγωγής τους και ποτέ/ να μην μαρτυρήσουνε την ώρα της Μεγάλης Δίκης.

Ποίηση

Κοριτσάκι μου, Θαλασσωμένο ἀπόψε τὸ Αἰγαῖο.

Τὸ ἴδιο κι ἐγώ.
Χθὲς δὲν πρόλαβα νὰ καθίσω στὸ τραπέζι κι ἕνα τηλέφωνο
μὲ κατέβασε στὸ λιμάνι. Στὶς ἑφτὰ ποὺ σαλπάραμε, δὲν
μποροῦσα νὰ περπατήσω ἀπὸ τὴν κούραση. Ἡ παρηγοριά μου
ἦταν ἡ «ὥρα» σου. Ἡ λύπη μου ὅτι δὲν κυβέρνησα οὔτε στιγμὴ
τὸ καταπληκτικὸ Θαλασσινὸ σκαρί, τὸ κορμί σου.
Ἀπὸ δείλια καὶ ἀτζαμοσύνη σήκωσα τὸ κόκκινο σινιάλο τῆς Ἀκυβερνησίας.
Εἶδα χθές, πολλὲς φορὲς τὴν κοπέλα τῆς πλώρης:
Τὴ λυσίκομη φιγούρα νὰ σκοτεινιάζει, νὰ θέλει νὰ κλάψει.
Σὰ νά ῾χε πιστέψει γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι πέθανε, ὁ Μεγαλέξανδρος,
ὅμως τὸ καρχηδόνιο ἐπίχρισμά του ἔμενε τὸ ἴδιο λαμπρό.
Μὲ τὸ αὐτοκρατορικὸ κάλυμμά του. Κόκκινο της Πομπηίας
Rosso romano, πορφυρὸ τῆς Δαμασκός.
Βελοῦδο ποὺ σκεπάζει ἱερὸ δισκοπότηρο.
Ὄστρακο ὠκεάνιο ἁλμυρό. Κρασὶ βαθυκόκκινο ποὺ δίνει
δόξα στὸ κρύσταλλο. Πληγὴ ἀπὸ κοπίδι κινέζικο.
Ἀστραπή. Βυσσινὶ ἡλιοβασίλεμα.
Λαμπάδα τῆς πίστης μου.
Ἀνοιχτὸ σημάδι τοῦ ἔρωτά μου
Ὄνειρο καὶ τροφὴ τῆς παραφροσύνης μου
Σὲ ἀγκαλιάζω.

ΚΟΛΙΑΣ, κατά κόσμον Νίκος Καββαδίας

Ποίηση

Ερωτικός Λόγος – Γιώργος Σεφέρης
Εκδόσεις: Ίκαρος
Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!
Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής
σήκωσε το κεφάλι σου από τα χέρια τα καμπύλα
το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείςτα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη
κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς
και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη
από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί.
Λησμονημένο ανάγνωσμα σ’ ένα παλιό ευαγγέλιο
το μίλημά σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή:

“Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ’ όνειρο μένει απόντιστο
κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.

Ποίηση

1.

Έρωτας και φαρμάκι
στάζει αλλά καταστάλαξα
σε΄σε.

2.

Παίζει κρυφτό το κρύο
παγώνει η ματιά
χιονίζει..

3.

Βουλιάζει η αγάπη
στο κέντρο του
ύδατος και της σιωπής.

4.

Εσύ που τρέχεις
στο σύννεφο τέχνης
σκοντάφτεις στον ήλιο.

5.

Αδέσποτη ματιά
και μπλε ουρανός
συγκλονίζομαι.

6.

Άλογο της βροχής
τρέχουν τα παιδιά
όλοι πρώτοι
φιλί.

7.

Καληνύχτα,
ξημερώνει χειμώνας
ο ήλιος χάθηκε.

 

Γράφει: Μίκα Καππάτου

Forwoman.gr

Ποίηση

ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ
(απόσπασμα)

Αγαπημένε μου, γίνε για μένα
Σαν τις φλόγες που χορεύουν με τον Έρωτα
Πυρά μες στην πυρά…
Αγαπημένε μου, αυτό γίνε για μένα.

Το κερί μου λιώνει με καημό
Κλαίει κέρινα δάκρυα.
Το φυτίλι καίγεται-
Αγαπημένε μου, αυτό γίνε για μένα.

Εμείς που βαδίσαμε το μονοπάτι του Έρωτα
Δεν κλίνουμε μάτι όλη νύχτα.
Στην ταβέρνα των μεθυσμένων
Ο τυμπανιστής χτυπάει το τύμπανο-
Αγαπημένε μου, αυτό γίνε για μένα.

Στη μαυρίλα της νύχτας
Οι εραστές ξαγρυπνούν
Μην τους μιλάτε για ύπνο
Το μόνο που θέλουν
Είναι να βρίσκονται μαζί μας-
Αγαπημένε μου, αυτό γίνε για μένα.

Η Ένωση είναι ένας μανιασμένος ποταμός
Που χύνεται κατ’ ευθείαν στη θάλασσα
Απόψε η Σελήνη δίνει φιλιά στα αστέρια…
Ό,τι αγγίζω ό,τι βλέπω
Γίνεται φωτιά της αγάπης-
Αγαπημένε μου, αυτό γίνε για μένα.
…………………………………………………………
Όλη τη νύχτα χόρευα γύρω απ΄το σπίτι
Του Αγαπημένου μου
Το πρωί εκείνος βγήκε έξω
Και μου πρόσφερε να πιω κρασί
Δεν είχα κύπελλο-
«Να το άδειο μου κρανίο», του είπα.
«Ρίξε μέσα το κρασί σου».
…………………………………………………………..
Χτύπησα την πόρτα
Εκείνου που αγκαλιάζει την αγάπη.
Άνοιξε, με είδε να στέκω εκεό
Κι άρχισε να γελάει.
Με τράβηξε μέσα.-
Έλιωσα όπως η ζάχαρη, στην αγκαλιά εκείνου του Εραστή
Εκείνου του Μάγου του Κόσμου.

(Τζελαλαντίν Ρουμί, Στον κήπο του Αγαπημένου, εκδ. Αρμός)

Ποίηση

Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε
Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει
Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.
Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους
κι αυτοί λέν πως έτριξε·
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.
Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη
που θα' πρεπε η αγάπη ναν την έπινε
και παίζουν οι λατέρνες.
Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες·
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θ' ακούνε
Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει.
Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Ποίηση

Υπάρχουν αλήθειες χωρίς όριο
και υπάρχουν πράγματα που τελειώνουν
τα ποτάμια είναι Machado·
εγώ σ' αγάπησα σε τάφο ανοιχτό·
οι σκορπιοί λάμπουν στο φως του φεγγαριού
και μετά γίνονται, ξανά, δηλητηριώδεις και σκοτεινοί.

Έτσι είναι, τόσο απλό.

Να παλεύεις στις στάχτες, είναι ν' αρνιέσαι τη φωτιά.
Μια λέξη ευτυχία είναι ένα πουλί που πετάγεται.
Ο θάνατος σου είναι κάτω απ' το δέρμα μου
το ίδιο όπως ένα έντομο σε ένα ποτήρι αντεστραμμένο.

Τι περισσότερο μπορώ να σου πω;
Ότι εγώ σ 'αγάπησα από βορρά σε νότο,
απύθμενα,
με νύχια και με δόντια,
χωρίς μυστικά,
χωρίς παγίδες.

Δεν θέλησα ν' ακούσω ακόμα μια φορά τη φωνή σου,
ούτε να κοιτάξω τις φωτογραφίες μας,
ούτε να δω τα γαλάζια σου δάχτυλα να χαϊδεύουν
τα σκυλιά που τρώνε τις σκιές της ζωής σου.

Θέλω μόνο σκοτάδι και καπνό.
Έχω έρθει για να πω ότι σε έχω ξεχάσει,
ότι θα επιστρέφω για να σε ξεχνώ κάθε μέρα,
κάθε μέρα απ' τις μέρες της ζωής μου.

Benjamin Prado
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Ποίηση

Θυμάμαι
Μια λέξη απλή, μικρή αδιάφορη και τελευταία τρομακτική...
Μια λέξη που αν την αναλύσεις σε οδηγεί στο παρελθόν, πίσω...
Ξαφνικά λες και ξύπνησαν όλα εκείνα τα θυμάμαι του χθες
Θυμάμαι τα χρόνια που πέρασαν, την ζωή στο νησί, τα χριστούγεννα εκείνα που στολίσαμε πρώτη φορά δένδρο στο σπίτι μας....
Θυμάμαι κάθε χρόνο παραμονή χριστουγέννων που τρέχαμε από νωρίς το πρωί να πούμε τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι με τα τρίγωνα....Θυμάμαι που μπερδευόμουν, και ξέχνούσα τα λόγια....
Μα γιατί;;;;
Τόσες δοκιμές τη προηγούμενη;;

Θυμάμαι πως είχα τρακ...

Θυμάμαι που κάθε λίγο μετρούσαμε τις δραχμές που βάζαμε στο μικρό υφασμάτινο πορτοφολάκι...
Θυμάμαι πως επιλέγαμε σε ποια μαγαζιά θα πάμε στο λιθόστρωτο.....

Ποιοι μας έδιναν περισσότερα λεφτά...Αν μας ήξεραν έδιναν αρκετά..
θυμάμαι το κρύο και τη βροχή , την ελευθερία που είχαμε που τρέχαμε από πόρτα σε πόρτα για τα κάλαντα, την χαρά που ήταν κλειστά τα σχολεία.
Θυμάμαι στη μέση της πλατείας το μεγάλο φυσικό έλατο, που έφερναν από τον Αίνο, στολισμένο με χρωματιστές κακόγουστες πλαστικές μπάλες...Θυμάμαι που κάθε χρόνο φωτογραφιζόμαστε κάτω από το έλατο οικογενειακώς...
Κάθε χρόνο διαφορετική χαρά
Ευχές να πάνε όλα καλύτερα, χειραψείες και φιλί κάτω από το Γκι με βλέμματα και ευχές.
Θυμάμαι πως θα ήθελα να κάνω κι άλλα, πως δεν μου έφτασε ο χρόνος, δεν πρόλαβα σαν παιδί να κάνω πολλά...Να γύριζα τον χρόνο να συνεχίζω να κάνω, να λέω, να τραγουδάω να ζω ελεύθερα...
Θυμάμαι πως δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την παιδική μου ηλικία..
Θυμάμαι πόσο όμορφα ήταν που δεν είχαμε σχολείο, τους φίλους μου, την ελευθερία που ένιωθα-όσο-μ΄αφήνανε, τα κάλαντα στο λιθόστρωτο, το δέντρο της πλατείας, τις κακόγουστες χρωματιστές μπάλες το φιλί το μαγικό κάτω από το γκι, αναμνήσεις ......
Θυμάμαι...

 

Γράφει: Mίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Πρώτο τραπέζι στήνεσαι για να με δεις και να σε δω

μεθύσι ειναι το βλέμμα σου απόψε
φωτιά η ανάσα σου αναστατώνει το πλάι μου...
Μα πόσο πια...ΖΕΙΣ!

Δεν με χωράει αυτός ο κόσμος απόψε, όχι βλέπω ορίζοντα
Μακριά.. πολύ μακριά....
Εκεί που χάνεται ο ΝΟΥΣ......
οι αγάπες μας αγάπη μου..

Απόψε θέλω να χορέψουμε αγκαλιά
να είσαι μόνο για μένα
και εγώ να ακολουθώ τη φωτιά σου
τα βήματα σου...

Λένε πως το καλύτερο αύριο
χτίζεται από δυο καρδιές, δυο ψυχές..
Εκεί κατακτάς την κορυφή
Είναι η στιγμή που βλέπουμε ΜΑΖΙ
το φεγγάρι, το φως της νύχτας
τον ουρανό, τα αστέρια....

Σςςς μη μιλάς...δώσε μου τη σιωπή σου
να ταξιδέψω, να αγγίξω
να ονειρευτώ το φως της ΝΥΧΤΑΣ
να ξέρεις κάτι...όλα ζουν, όλα μόνο αντα θυμάσαι
Αυτό κάνω απόψε!

Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Οι ξένοι ίσως βλέπουν την Ιαπωνική κουλτούρα σαν κάτι το μυστηριώδες. Το πιο ελκυστικό και γοητευτικό σε αυτήν τη χώρα είναι το γεγονός ότι αν και αγκάλιασε την τεχνολογία και τον μοντερνισμό, οι άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν ισχυρό δεσμό με τις ρίζες τους και τις αρχαίες παραδόσεις τους. Ίσως εδώ βρίσκεται η ρίζα της διαφώτισης.

Για να σας βοηθήσουμε να καταλάβετε κάπως την κουλτούρα αυτής της χώρας και την βαθιά σοφία αυτού του έθνους, σας παραθέτουμε εδώ 35 αρχαία ιαπωνικά αποφθέγματα.

1. Εάν το πρόβλημα μπορεί να λυθεί, τότε δεν αξίζει να ανησυχείτε για αυτό. Εάν δεν λύνεται, τότε είναι άχρηστο να ανησυχείτε.

2. Σκεφτείτε όσο χρόνο θέλετε, αλλά όταν τελειώσετε, σταματήστε να σκέφτεστε.

3. Μην κρατάτε κάτι που φεύγει, μην διώχνετε κάτι που έρχεται.

4. Γρήγορα σημαίνει να πηγαίνεις αργά χωρίς διακοπές.

5. Είναι καλύτερα να είσαι ο εχθρός ενός καλού ανθρώπου παρά ο φίλος ενός κακού.

6. Δεν υπήρξε ένας μεγάλος άνθρωπος χωρίς μικρούς ανθρώπους δίπλα του.

7. Αυτός που θέλει να φτάσει ψηλά θα σκεφτεί τον τρόπο να φτιάξει μια σκάλα.

8. Ένας σύζυγος και μια σύζυγος είναι σαν το χέρι και το μάτι. Όταν το χέρι πληγώνεται το μάτι κλαίει, και όταν το μάτι κλαίει το χέρι σκουπίζει τα δάκρυα.

9. Ο ήλιος δεν γνωρίζει ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο. Φωτίζει χωρίς σκοπιμότητα και τους ζεσταίνει όλους.

10. Ένας βάτραχος στη λίμνη δεν γνωρίζει την απεραντοσύνη της θάλασσας.

11. Ένα μεγάλο ταξίδι αρχίζει πάντα με ένα μικρό.

12. Αυτός που πίνει δεν ξέρει τους κινδύνους από το ποτό, αυτός που δεν πίνει δεν ξέρει τα οφέλη του.

13. Αν και το ξίφος μπορεί να χρειαστεί μόνο μια φορά σε όλη την διάρκεια της ζωής, θα πρέπει να φοριέται πάντα.

14. Τα όμορφα λουλούδια δεν κάνουν καλούς καρπούς.

15. Η θλίψη, σαν ένα σχισμένο ρούχο, θα πρέπει να αφήνεται στο σπίτι.

16. Όταν κάποιος είναι ερωτευμένος, ακόμη και τα σημάδια από την ανεμοβλογιά είναι όμορφα σαν τα λακκάκια στα μάγουλα.

17. Κανείς δεν σκόνταψε ξαπλωμένος.

18. Ένας ζεστός λόγος μπορεί να σε ζεστάνει τρεις μήνες του Χειμώνα.

19. Πάντα αφήστε χώρο να περάσουν οι ανόητοι και οι τρελοί.

20. Εάν θέλεις να ζωγραφίσεις ένα κλαδί θα πρέπει να ακούσεις την αναπνοή του ανέμου.

21. Έλεγξε το επτά φορές πριν αμφισβητήσεις κάποιον.

22. Κάνε ότι μπορείς και άφησε τα υπόλοιπα στην μοίρα.

23. Η υπερβολική τιμιότητα συνορεύει με την ανοησία.

24. Η τύχη πάντα θα επισκεφτεί ένα σπίτι όπου υπάρχει γέλιο.

25. Αυτός που μπορεί να υπομείνει για μισή ακόμη ώρα παραπάνω από τον αντίπαλο, θα πετύχει την νίκη.

26. Μόλις οι πέτρες μπορούν να κολυμπούν, τα φύλλα θα βουλιάξουν.

27. Ακόμη και οι πίθηκοι πέφτουν από τα δέντρα.

28. Το κρύο τσάι και το κρύο ρύζι υποφέρονται, αυτό που δεν υποφέρεται είναι το κρύο βλέμμα και τα σκληρά λόγια.

29. Εάν δεν μπεις στην φωλιά της τίγρης, δεν θα πιάσεις το μωρό της.

30. Εάν μια γυναίκα θέλει κάτι, θα σκαρφαλώσει βουνό για να το πάρει.

31. Κανε μια ερώτηση και ας ντραπείς για ένα λεπτό. Εάν δεν την κάνεις και δεν μάθεις, θα ντρέπεσαι για όλη σου την ζωή.

32. Ένας κακός τεχνίτης δεν έφτιαξε ποτέ ένα τέλειο βάζο.

33. Η γη πάντα σκληραίνει μετά την βροχή.

34. Τα βαθύτερα ποτάμια ρέουν σιωπηλά.

35. Εάν αποφασίσεις να ξεκινήσεις το δικό σου ταξίδι, θα είσαι μόνος για χίλια χιλιόμετρα.

_______________________

Πηγή: tilestwra από brightside

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin