Οκτωβρίου 18, 2018

Ποίηση

Νικητής του Nobel Λογοτεχνίας, 2017, τα γραπτά του Ishiguro βυθίζουν την ψυχή μας σε ζητήματα που αφορούν τη μνήμη, τον χρόνο και την αυταπάτη.

Ο Ishiguro είναι ο 114ος νικητής του πιο πολυπόθητου βραβείου στον χώρο της λογοτεχνίας, πατώντας στα χνάρια του Toni Morrison και του Pablo Neruda.

Γεννημένος στην Ιαπωνία, ο βρετανός συγγραφέας ενδεχομένως να θεώρησε ότι η απονομή του Βραβείου Nobel Λογοτεχνίας 2017 ήταν ίσως κάτι το ανέλπιστο, ωστόσο, αναμφισβήτητα είναι ένας από τους πιο πνευματικούς συγγραφείς της σύγχρονης εποχής.

Σας αφιερώνουμε ορισμένα από τα πιο γνωστά αποσπάσματα από τα βιβλία του, τα οποία, με ιδανικό τρόπο, αναδεικνύουν το πνεύμα και τη φήμη του, αποσπάσματα που έχουν γοητεύσει τους αναγνώστες του.

«Ίσως να είχα και μια άλλη ζωή κάπου αλλού, τώρα όμως έχω αυτήν».
― Kazuo Ishiguro

«Οι αναμνήσεις, ακόμη κι οι πιο αγαπημένες και οι πιο ανεκτίμητες, κάποια στιγμή σβήνουν, ξεθωριάζουν εκπληκτικά γρήγορα. Αλλά αυτό δε συμβαίνει μ’ εμένα. Οι αναμνήσεις μου, εκείνες οι πολύτιμες κι ανεκτίμητες αναμνήσεις μου, δεν ξεθωριάζουν ποτέ».
― Kazuo Ishiguro, Μη με αφήσεις ποτέ.

«Φαντάζομαι ότι κάπου υπάρχει ένα ποτάμι, τα νερά του τρέχουν ορμητικά και άγρια. Μέσα στο ποτάμι βρίσκονται δύο άνθρωποι, προσπαθούν απεγνωσμένα να κρατηθούν ο ένας από τον άλλον, κρατιούνται όσο πιο δυνατά γίνεται, αλλά στο τέλος δεν αντέχουν πια. Το ρεύμα είναι ισχυρό, αναγκάζονται να αφήσουν ο ένας τον άλλον, να χωριστούν. Έτσι συμβαίνει και με εμάς. Είναι τόσο κρίμα Kath, γιατί αγαπήσαμε ο ένας τον άλλον μια ζωή ολόκληρη. Αλλά στο τέλος, δεν θα μπορέσουμε να κρατήσουμε ο ένας τον άλλον, δεν θα καταφέρουμε να μείνουμε για πάντα μαζί».
― Kazuo Ishiguro, Μη με αφήσεις ποτέ.


« Μερικές φορές βυθίζομαι τόσο πολύ στον εαυτό μου, που συναντώ τυχαία κάποιον γνωστό στον δρόμο και τα χάνω, χρειάζομαι χρόνο για να προσαρμοστώ στην πραγματικότητα».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με αφήσεις ποτέ.

«Αφαιρέσαμε την τέχνη σου διότι πιστέψαμε ότι θα αποκάλυπτε την ψυχή σου. Ή για να το θέσουμε πιο όμορφα, το κάναμε για να αποδείξουμε ότι δεν είχες καθόλου ψυχή».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσον η ζωή μας είναι διαφορετική από τη ζωή των ανθρώπων που σώζουμε. Όλοι έχουμε ένα τέλος. Ίσως κανένας από εμάς να μην κατανοεί πλήρως τι έζησε κατά το παρελθόν, ίσως κανένας από εμάς δεν αισθάνεται ότι ο χρόνος που είχε ήταν αρκετός».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Μισόκλεισα τα μάτια μου και φαντάστηκα ότι εκείνο ήταν το σημείο όπου όλα αυτά που είχα χάσει από παιδί είχαν ξεθωριάσει, είχαν εξαφανιστεί∙ κι εγώ στεκόμουν εκεί, μπροστά σε αυτό το σημείο κι αν περίμενα κι άλλο, θα εμφανιζόταν ένα μικρό παιδί εκεί στον ορίζοντα, στο λιβάδι και το παιδί αυτό θα ερχόταν όλο και πιο κοντά μου, μέχρι να δω ότι ήταν ο Tommy, που θα με χαιρετούσε, ίσως να με φώναζε κιόλας».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Πρέπει να δεχτούμε ότι μερικές φορές η ζωή τα φέρνει έτσι τα πράγματα. Οι απόψεις των ανθρώπων, τα συναισθήματα τους, χάνονται, σβήνουν, κι έρχονται άλλα, νέα. Σε κάποιο σημείο αυτής της διαδρομής εμείς συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μεγαλώσει».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Είναι εκείνη η στιγμή που αφήνοντας το πιόνι του σκακιού συνειδητοποιείς το λάθος που έχεις κάνει και σε πνίγει ο πανικός, διότι δεν μπορείς ακόμη να μετρήσεις το μέγεθος της καταστροφής που έχεις προκαλέσει στον εαυτό σου».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι οι ζωές μας, που μέχρι τότε ήταν τόσο στενά συνυφασμένες, θα διαλύονταν και θα χώριζαν η μία από την άλλη με αυτόν τον τρόπο. Ωστόσο, η πραγματικότητα, νομίζω, είναι ότι υπήρξε μια ισχυρή παλίρροια που μας κρατούσε ενωμένους μέχρι εκείνη τη στιγμή κι απλώς χρειαζόταν κάτι για να αποτελειώσει το έργο. Αν το είχαμε καταλάβει τότε, ποιος ξέρει; ίσως κρατούσαμε πιο σφικτά ο ένας τον άλλον».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Λες ότι είσαι σίγουρος; Σίγουρος ότι είσαι ερωτευμένος; Πώς μπορείς να το ξέρεις; Νομίζεις ότι ο έρωτας είναι κάτι απλό;».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Κάθε παιδί θα πρέπει να ζήσει την αυταπάτη, αν είναι να μεγαλώσει χωρίς τραύματα».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Το μόνο που ξέρω είναι ότι σπατάλησα όλα αυτά τα χρόνια αναζητώντας κάτι, ένα είδος τρόπαιου, το οποίο θα κέρδιζα μόνο εάν το άξιζα πραγματικά. Αλλά δεν το θέλω πλέον, τώρα αναζητώ κάτι άλλο, ζεστό και τρυφερό, κάτι που θα με αγκαλιάσει τρυφερά, κάτι στο οποίο θα μπορώ να στηριχτώ, ανεξάρτητα από ό,τι κάνω, ανεξάρτητα από το τι έγινα. Κάτι που θα είναι εκεί, πάντα, σαν τον ουρανό της αυριανής μέρας. Αυτό αναζητώ και νομίζω ότι αυτό πρέπει να αναζητούμε όλοι μας. Αλλά σύντομα θα είναι αργά, θα είμαστε πολύ προγραμματισμένοι για να κατορθώσουμε να αλλάξουμε. Εάν δεν αδράξουμε την ευκαιρία τώρα, θα τη χάσουμε για πάντα, όλοι μας».
― Kazuo Ishiguro, Τότε που ήμασταν ορφανοί.

«Πάντα ήθελε να πιστεύει σε κάτι».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Ποιο είναι το νόημα να ανησυχούμε για το τι θα μπορούσαμε ή δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει για να ελέγξουμε τον δρόμο που πήρε η ζωή μας; Σίγουρα είναι αρκετό ότι άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα τουλάχιστον προσπαθήσαμε και προσφέραμε κάτι αληθινό, κάτι πολύτιμο. Κι αν ορισμένοι από εμάς είναι έτοιμοι να θυσιάσουν πολλά πράγματα στη ζωή τους για να κυνηγήσουν αυτές τις προσδοκίες, σίγουρα αυτό από μόνο του, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, θα προκαλέσει υπερηφάνεια και ικανοποίηση»
― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια μια Ημέρας.

«Πράγματι – γιατί να μην το παραδεχτώ; — εκείνη τη στιγμή η καρδιά μου ράγισε».
― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια Μιας Ημέρας.

«Διότι ίσως, κατά κάποιον τρόπο, δεν το αφήσαμε πίσω μας, όπως είχαμε κάποτε σκεφθεί. Διότι, κάπου στο βάθος, ένα κομμάτι του εαυτού μας φοβήθηκε τον κόσμο γύρω μας και όσο κι αν σιχαθήκαμε τον εαυτό μας για αυτό – δεν μπορέσαμε να εγκαταλείψουμε ο ένας τον άλλον».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Το βράδυ είναι η ομορφότερη στιγμή της ημέρας. Έχεις τελειώσει όλες τις δουλειές της μέρας. Τώρα μπορείς να καθίσεις και να την απολαύσεις».
― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια Μίας Ημέρας.

«Το πρόβλημα, όπως το βλέπω εγώ, είναι ότι σου είπαν και δεν σου είπαν. Σου είπαν, αλλά δεν κατάλαβες και, τολμώ να πω, κάποιοι χαίρονται όταν αυτή η κατάσταση παραμένει έτσι».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ

«Ίσως ήδη από τότε που ήμασταν πέντε ή έξη, ακούγαμε έναν ψίθυρο μέσα μας, να λέει: «Κάποτε, ίσως πολύ σύντομα, θα νιώσεις πώς είναι». Οπότε περιμένουμε, ακόμη κι όταν δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που περιμένουμε, εκείνη τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε διαφορετικοί από αυτούς∙ ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο, όπως η Madame, που δεν μας μισούν ή δεν θέλουν το κακό μας, αλλά που ανατριχιάζουν στη σκέψη μας – ανατριχιάζουν με τον τρόπο και τον λόγο που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο και – που τρέμουν στην ιδέα ότι το χέρι μας θα ακουμπήσει το δικό τους. Η πρώτη στιγμή που βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια ενός τέτοιου ατόμου, είναι μια ψυχρή στιγμή. Είναι σα να περνάμε μπροστά από έναν καθρέπτη, από τον οποίο περνάμε κάθε μέρα της ζωής μας και ξαφνικά μας δείχνει κάτι άλλο, κάτι που μας αναστατώνει και μας παραξενεύει».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Ξαφνικά είδα έναν νέο κόσμο να πλησιάζει με μεγάλη ταχύτητα. Έναν κόσμο πιο επιστημονικό, πιο αποτελεσματικό, ναι. Γεμάτος θεραπείες για τους αρρώστους. Έναν κόσμο πολύ ενδιαφέροντα, αλλά σκληρό, τραχύ. Και είδα κάπου κι ένα μικρό κοριτσάκι με τα μάτια ερμητικά κλειστά, να κρατά στο στήθος εκείνον τον παλαιό κόσμο, και βαθιά στην καρδιά της ήξερε ότι εκείνος ο κόσμος θα μας άφηνε πίσω, και δεν θα επέστρεφε ποτέ. Κι εκείνη τον κρατούσε και τον ικέτευε να μην την εγκαταλείψει».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ

«Κακόμοιρα πλάσματα. Τι σας κάναμε; Με όλα αυτά τα σχέδια και τα πλάνα μας;».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ.

«Πάντα βιαζόμαστε, αλλιώς είμαστε τόσο εξαντλημένοι που δεν μπορούμε να κάνουμε μια σωστή κουβέντα. Πολύ σύντομα, εκείνες οι ατελείωτες ώρες, τα ταξίδια, ο κακός ύπνος διαπερνούν το είναι μας και γίνονται μέρος του εαυτού μας, τόσο έντονα που ο καθένας μπορεί να τα διακρίνει από τη στάση μας, το βλέμμα μας, τις κινήσεις μας, την ομιλία μας».
― Kazuo Ishiguro, Μη Με Αφήσεις Ποτέ

«Ως συγγραφέας ενδιαφέρομαι για αυτό που λένε οι άνθρωποι ότι έχει συμβεί, όχι για αυτό που πράγματι συνέβη».
― Kazuo Ishiguro

«Εάν έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε τέλειοι, δεν θα φτάσουμε ποτέ σε εκείνο το σημείο, σε εκείνο το ύψωμα που προσπαθούμε να κατακτήσουμε».
― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια Μίας Ημέρας.

«Αλλά τότε, και πάλι αναρωτήθηκα μήπως κι αυτό που νιώθουμε στην καρδιά μας σήμερα δεν μοιάζει με τις σταγόνες της βροχής που πέφτουν πάνω μας από τα βρεγμένα φύλλα, ακόμη κι αν η βροχή έχει σταματήσει. Αναρωτιέμαι, μήπως εάν χαθούν οι αναμνήσεις μας, δεν θα υπάρχει πλέον τίποτα εκτός από την αγάπη που σβήνει και πεθαίνει».
― Kazuo Ishiguro, Ο Θαμμένος Γίγαντας

«Δε νομίζω ότι ανταποκρίθηκα αμέσως, καθώς χρειάστηκα μια στιγμή για να αφομοιώσω τα λόγια της Miss Kenton. Επιπλέον, όπως ίσως κατανοείτε, οι επιπτώσεις ήταν τέτοιες που μου προκάλεσαν θλίψη. Πράγματι, γιατί να το κρύψω; Εκείνη τη στιγμή ένιωσα την καρδιά μου να ραγίζει» ― Kazuo Ishiguro, Απομεινάρια Μίας Ημέρας.

«Ίσως υπάρχουν και κάποιοι που περνάνε τη ζωή τους χωρίς ανησυχίες αυτού του είδους. Όμως για εκείνους που είναι όπως εμείς, η μοίρα μας είναι να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο ως ορφανοί, κυνηγώντας για χρόνια τις σκιές των γονέων που έχουν εξαφανιστεί. Δεν μπορεί να γίνει τίποτα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε και να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας, όσο καλύτερα γίνεται, διότι μέχρι να έρθει η στιγμή που θα το κατορθώσουμε, δεν θα βρούμε ησυχία»
― Kazuo Ishiguro, Τότε Που Ήμασταν Ορφανοί.

Κείμενο – Απόδοση Λ.Τ.

http://share24.gr

Ποίηση

 

Το συγκεκριμένο ποίημα του Ρουμί μοιάζει με αντίδοτο σε ότι μας προκαλούν οι ανθρώπινες σχέσεις την εποχή του καταναλωτισμού που ζούμε και ίσως μοιάζει αντιφατικό να παίρνουμε συμβουλές αυτοβοήθειας από τον τραγουδιστή των Coldpaly ή απο κάποια άλλη διασημότητα που υπηρετεί τον καταναλωτισμό.

Ο Ρουμί μας λέει στο ποίημα του, πως κράτηση στον ξενώνα μας μπορεί να κάνουν απρόσμενοι επισκέπτες, όπως είναι η κατάθλιψη, η θλίψη και η κακία των άλλων, αλλά εμείς πρέπει να τις καλωσορίζουμε, να είμαστε δεκτικοί και να τις φιλοξενούμε ευχάριστα μέσα μας.


Πρέπει να ξέρουμε πως οι πέρσες μουσουλμάνοι μυστικιστές του 13ου αιώνα που ασχολήθηκαν με την ερωτική ποίηση παρακινούνταν από μια συνειδητή έλξη και από το έντονο πάθος, ίδιο με αυτό που αισθάνεται ένας εραστής, της εκστατικής κατάδυσης στο θείο. «Ο Ρουμί ήταν ένας φωτισμένος εραστής, ένας αληθινός άνθρωπος,» γράφει ο Μπαρκς στο βιβλίο “Rumi: The Book of Love». Η ερωτική του ποίηση έχει ως στόχο να απογυμνώσει τους εραστές από το εγώ τους και να τους κάνει να παραδοθούν ο ένας στον άλλον σαν μια οντότητα.

Η φιλοσοφία του Ρουμί στοχεύει στην τελική συγχώνευση με τη θεία ολότητα του σύμπαντος, μια φιλοσοφία που έχει βρεθεί ξανά στην επικαιρότητα από τους διάφορους πνευματικούς και διασημότητες τις τελευταίες δεκαετίες, από τον συγγραφέα και πνευματικό δάσκαλο Ντιπάκ Τσόπρα μέχρι την σχεδιάστρια μόδας Ντόνα Καράν. Μάλλον ειρωνικά γι’ αυτούς, η φιλοσοφία του Ρουμί απευθύνεται σε εκείνους που αναζητούν ένα αντίδοτο στο σύγχρονο καταναλωτισμό.

Ο Ρουμί αποτελεί μια εμπνευσμένη πηγή για τη σύγχρονη αναζήτηση της πνευματικότητας. Η ποίησή του μας ενθαρρύνει να ξεφύγουμε από τις υπερβολές του καταναλωτισμού και τα υλικά αγαθά και αντ’ αυτών να επικεντρωθούμε στις ανθρωπιστικές αξίες.

Σε μια κοινωνία που ο καθένας ψάχνει τρόπους αντιμετώπισης της κατάθλιψης που προέρχεται από τις σχέσεις , ο Ρουμί προτείνει μια διαφορετική κατανόηση της αγάπης και το ποίημα του “Ο Ξενώνας” αποτελεί μια σανίδα σωτηρίας για μας περισσότερο από ποτέ. Το έγραψε, μάλλον, με βάση τις εμπειρίες του ως παιδί, όταν ο ποιητής και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους μετά την εισβολή των στρατευμάτων του Τζένγκις Χαν στο σημερινό Αφγανιστάν. Αλλά μπορείτε να συλλογιστείτε, διαβάζοντας το, τους δικούς σας επισκέπτες στον δικό σας ξενώνα

Ο Ξενώνας
Ο άνθρωπος είναι ένας ξενώνας.
Κάθε μέρα ένας καινούργιος ερχομός,
μια χαρά, μια θλίψη, μια κακία,
μια στιγμιαία συνειδητοποίηση φτάνει όπως ένας απρόσμενος επισκέπτης.
Υποδέξου τα όλα!
Ακόμα κι αν πρόκειται για ένα πλήθος καημών,
που βίαια αδειάζουν το σπίτι από τα έπιπλά του,
φέρσου σε κάθε καλεσμένο με αξιοπρέπεια,
θα μπορούσε κάλλιστα να σε ετοιμάζει
για μια χαρά καινούργια.
Τη νηφάλια σκέψη, την ντροπή, τη υστεροβουλία,
υποδέξου τες στην πόρτα χαμογελώντας και κάλεσέ τες μέσα.
Να είσαι ευγνώμων για καθετί που έρχεται,
γιατί έχει σταλεί ως οδηγός απ’ τον επέκεινα κόσμο.

http://share24.gr

Ποίηση

Υπάρχουν πιο ψηλές από σένα, πιο ψηλές.
Υπάρχουν πιο αγνές από σένα, πιο αγνές.
Υπάρχουν πιο ωραίες από σένα, υπάρχουν ωραιότερες.
Όμως εσύ είσαι η βασίλισα.

Όταν περπατάς στους δρόμους
κανένας δε σε γνωρίζει.
Κανείς δε βλέπει το κρυστάλλινο στέμμα σου,
κανένας δεν κοιτά
το χαλί από κόκκινο χρυσάφι
που πατάς όπου περνάς,
το χαλί που δεν υπάρχει.

Κι όταν φανείς
αντηχούν όλα τα ποτάμια
στο κορμί μου, σείουν
τον ουρανό οι καμπάνες,
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μόνο εσύ κι εγώ,
μόνο εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε.


Από το βιβλίο "Ερωτικά ποιήματα" του Πάμπλο Νερούδα, εκδόσεις Πατάκη
Επιλογή αποσπάσματος: Βίλυ Αργυρούδη

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Ποίηση

Ξέρεις πώς είναι αυτό;

Κοιτάζω
το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αγγίζω
πλάι στη φωτιά
την ατάραχη στάχτη
ή το ρυτιδωμένο σώμα του ξύλου,
κι όλα με φέρνουν σε σένα,
λες και ό,τι υπάρχει,
αρώματα, φως, μέταλλα,
είναι μικρά πλεούμενα που ταξιδεύουν
προς τα νησιά σου που με περιμένουν.

Ωστόσο,
αν λίγο πάψεις πια να με αγαπάς
θα πάψω κι εγώ να σε αγαπώ λίγο λίγο.

Κι αν ξαφνικά
με ξεχάσεις
μην ψάξεις να με βρεις,
θα σε έχω λησμονήσει.

Αν θεωρείς ότι κρατάει πολύ και είναι τρελός
ο άνεμος από σημαίες
που περνάει από τη ζωή μου
κι αποφασίσεις
να με αφήσεις στην όχθη
της καρδιάς που έχω ρίζες,
σκέψου πως εκείνη τη μέρα,
την ώρα εκείνη
θα σηκώσω τα χέρια
και θα βγουν οι ρίζες μου
για να βρούνε άλλη γη.

Όμως
αν κάθε μέρα,
κάθε ώρα,
νιώθεις προορισμένη για μένα
με γλυκύτητα αψεγάδιαστη.
Αν κάθε μέρα ανεβαίνει
ένα λουλούδι στα χείλη σου για να με βρει,
αχ αγάπη μου, αχ δικιά μου,
μέσα μου όλη τούτη η φωτιά θα επαναλαμβάνεται,
μέσα μου τίποτα δε θα σβήσει ούτε θα ξεχαστεί,
η αγάπη μου τρέφεται από την αγάπη σου, αγαπημένη,
κι όσο θα ζεις θα είναι μες στην αγκαλιά σου
χωρίς από τη δική μου να φεύγει.

Από το βιβλίο "Ερωτικά ποιήματα" του Πάμπλο Νερούδα, εκδόσεις Πατάκη
Επιλογή αποσπάσματος: Βίλυ Αργυρούδη

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Ποίηση

Κοίτα με στα μάτια...
Μύρισε με και τραγούδα μου
ΦΙΛΑ ΜΕ και πες μου καληνύχτα..
Είναι αργά για όλα απόψε, μόνο καληνύχτα πες, ύστερα φύγε

Αίμα κυλάει απ΄τις πληγές της σφαίρας σου...
Μια σταλιά αγάπη που έμεινε, άφησε με να τη κρατήσω για 
πάντα μέσα μου όπως εγώ θέλω
Ψέμα είναι ότι λες..
Μη μου λες πως λυπάσαι 

Δε θα με βρεις ...ΠΟΤΕ
ούτε στο μπαρ της ερημιάς 
Γράψε στο τζάμι δυο λόγια μόνο
απ΄τη δύναμη των λέξεων σου εγώ θα μυρίσω την ένταση, θα δω...θα καταλάβω 

Πρώτα η προδοσία
ακολουθεί η εκδίκηση...
Σκέψου καλύτερα..πάρε απ΄ τη φωνή μου
το σώμα μου...ή
το άγγιγμα μου

Εσύ θα διαλέξεις...
Εμένα μου ταίριαξε η σφαίρα σου..
Φύγε, ξέχνα με, θα μπω στης λευτεριάς το γκρίζο σου

 φίλησε με όμως πριν, θολέ έρωτά μου.

 

γράφει Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Στο είπα για τα σύννεφα
Στο είπα για το δέντρο της θάλασσας
Για κάθε κύμα για τα πουλιά στα φύλλα
Για τα βότσαλα του θορύβου
Για τα οικεία χέρια
Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο
Κι ο ύπνος του δίνει τον ουρανό με το χρώμα του
Για όλη τη νύχτα που ήπιαμε
Για τα κιγκλιδώματα των δρόμων
Για το ανοιχτό παράθυρο για ένα ακάλυπτο μέτωπο
Στο είπα για τις σκέψεις σου για τα λόγια σου
Κάθε χάδι κάθε εμπιστοσύνη ξαναζούν.

 

Ποίηση

Πέρα από τα σύνορα..
Στη άλλη όχθη..

κάπου μακρυά
Δυνατά, πολύ δυνατά..

Στολίζεις τους χτύπους της καρδιάς μου...
Με έρωτα...πολύ έρωτα...

Στέκεσαι μέσα μου,έρωτα...
Τρυπάς το μυαλό μου,τη σκεψη μου..

Τώρα, αυτή τη στιγμή που σου μιλώ
Μου φωνάζεις και έρχομαι..... 
Τρέχω να σε συναντήσω, να περάσω την όχθη

Πέρα από τα σύνορα να βγω..
να ρθω να σ αγκαλιάσω..

Κι ακολουθώ τη φωνή σου,νιώθω την ανάσα σου
μου γρατζουνάς τα σωθικά μου..Πέρα από την όχθη..
Εσύ και εγώ...
Εμεις..
Τα φιλιά μας,η αγκαλιά μας και ο έρωτας μας..

Γράφει Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Σήκω και δώσε μου κρασί τα λόγια είναι χαμένα
απόψε το χειλάκι σου θα 'ναι το παν για μένα
κι όσο για τα ταξίματα και για τα κρίματά μου
τα βλέπω σαν τα κατσαρά μαλλιά σου μπερδεμένα

Για 'κείνα που δεν έκανα και που 'χω καμωμένα
αν έχω τη ζωή σωστά είτε στραβά παρμένα
αυτό θα 'ν' το μαράζι μου κρασί λοιπόν, ποιος ξέρει
μη βγαίνει τούτ' η αναπνοή στερνή φορά από μένα

Όταν θελήσει η μοίρα μου τον κόσμο αυτό ν' αφήσω
και κάθ' ελπίδα για ζωή απ' την καρδιά μου σβήσω
μια κούπα από τη στάχτη μου να φτιάξετε συντρόφοι
σαν θα γεμίζει με κρασί μπορεί να ξαναζήσω.

OMAR KHAYYAM( περσης φιλοσοφος- ποιητης )

Ποίηση

Στη δημοσιότητα άγνωστα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου
Μία γεύση από την ανέκδοτη συλλογή του ποιητή της Ρωμιοσύνης από τις εκδόσεις «Κέδρος»
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 23/10/2013 13:08
Στη δημοσιότητα άγνωστα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου

Κοινή χρήση45
emailεκτύπωση

Μια γεύση από την ανέκδοτη ως σήμερα ποιητική συλλογή «Το Υπερώον» του Γιάννη Ρίτσου - γραμμένη στα μέσα της δεκαετίας του 1980 - έδωσαν στη δημοσιότητα οι εκδόσεις «Κέδρος».

Δέκα ολιγόστιχα πεζόμορφα ποιήματα του μεγάλου ποιητή - από τα 72 συνολικώς που γράφτηκαν σε πολυτονικό σύστημα το 1985 και περιλαμβάνονται στη συλλογή που κυκλοφορεί εντός του Νοεμβρίου - προδημοσιεύονται στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

«Η θεματολογία αυτών των ποιημάτων προσλαμβάνει στις μέρες μας αξιοσημείωτη επικαιρότητα» έχουν επισημάνει, ήδη από το καλοκαίρι, οι εκδόσεις «Κέδρος». Πρόκειται για μια ακόμη αποδέσμευση δημιουργημάτων του Γιάννη Ρίτσου που έχει την έγκριση της κόρης του Έρσης.

«Ο ποιητής Ρωμιοσύνης» μετεξελίσσεται, μέσα από αυτά τα σχεδιάσματα, «σε ποιητή της εσωτερικότητας, παρατηρώντας τα συμβάντα του καθημερινού βίου, διαλεγόμενος με το αίνιγμα, το μυστήριο, το χρόνο, τα πρόσωπα, τα προσωπεία, τη φθορά, τον έρωτα και τον θάνατο».

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Μιλούσε για μυστικές αρτηρίες , / για σιωπηλά εφόδια,/ για κείνο το ανάλαφρο βάρος στις πλάτες/ όταν η Μαρία λύνει την ποδιά της και κοιτάει απ΄το παράθυρο,/ όταν δύο νέοι εμπορεύονται στο πεζοδρόμιο/ λαθραία υφάσματα,/ όταν ο Λαοδίκης στον εξώστη ,με ριγέ πιτζάμες,/ κλείνει τα μάτια του στο μέγα φως,/ κι η θάλασσα μας πλησιάζει/ όλους ανεξαιρέτως/ διδακτική, αμερόληπτη, αμνησίκακη.

Ο ΩΡΑΙΟΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ

Φτηνό το φως, φτηνά μαγαζιά, φθηνότερα λόγια./ Άλλοι έφυγαν, άλλοι κοιμούνται, άλλοι πεθάνανε./ Κι αυτοί κι εκείνοι το ίδιο γερνάνε./ Εσύ αρνήθηκες τον γενικό κανόνα./ Άφησες πλαγιασμένο στο κρεβάτι σου το ομοίωμά σου/ μην καταλάβουν πως εσύ πλανιέσαι/ στο μέγα δάσος, άοπλος κυνηγός,/ φορώντας τις λευκές σου μπότες.

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ

Η σιωπηλή αθωότητα της άγνοιας. Πόσες/ διαδοχικές αναιρέσεις , σφαλερές διαισθήσεις./ Κοιτούσες το βουνό, το ποτάμι, το σύννεφο./ Τα ωραία κορίτσια χάθηκαν στον κήπο/ πίσω από πανύψηλα χρυσάνθεμα. / Η νύχτα/ διαστέλλονταν πάνω απ΄την πόλη./ Κι εσύ/ απόμεινες ασάλευτος μέσα στο διχασμό σου,/ έχοντας μόνο άλλοθι το άστρο.

ΧΩΡΟΣ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ

Πίσω απ΄τη μάντρα ,σπασμένα γυαλιά,/ σπασμένες στάμνες και κονσερβοκούτια,/ τα λυπημένα σκυλιά, οι άγριες γάτες, / πλήθος τσουκνίδες κι ανάμεσά τους/ ένα μικρό λουλούδι κίτρινο,/ σαν άστρο παραμελημένο,/ έχει αναλάβει να πληρώσει όλα τα σπασμένα./ Μαζί κι εγώ.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Πριν από εσένα ήσουν εσύ;/ Έξω στο δρόμο δεν περνάει κανένας./ Το φως του δωματίου πέφτει κάθετα/ τονίζοντας τα ζυγωματικά, σβήνοντας το σαγόνι/ μέσα στην ίδιαν απορία: «υπήρξαμε;». Έτσι/ πέταξα το ποτήρι απ΄το παράθυρο./ Έτσι άκουσα τουλάχιστον κάτω στο πεζοδρόμιο τον κρότο: «υπάρχουμε».

ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ

Τα πιο πολλά, τα πιο ωραία,/ τα΄δες απ΄την κλειδαρότρυπα- λουλούδια πεσμένα στο πάτωμα/ και μέσα στα παπούτσια σου. / Καλύτερα λοιπόν/ να περπατάς ξυπόλητος/ μη σ΄ακούσουν.

ΤΟ ΑΔΙΑΒΑΤΟ

Άνθρωποι ριψοκίνδυνοι ήταν./ Δεν το περηφανεύονταν ωστόσο./ Έσπασε το θερμόμετρο,/ ο υδράργυρος σκόρπισε./ Σαν φτάσαμε στα σύνορα/ μας σταμάτησαν./ Τα ψεύτικα διαβατήρια / ήταν έγκυρα./ Εμείς δεν περάσαμε.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΡΚΟ

Στη μικρή λίμνη τα χρυσόψαρα κι ένας κύκνος./ Στο παγκάκι η Περσεφόνη σταυροπόδι. Τα γόνατά της / λάμπουν ωραία. Όμως , προπάντων, αυτός ο κύκνος ακριβώς ήταν το επιχείρημα σου/ να συνεχίσεις να γράφεις μετά θάνατον.

ΥΑΛΟΥΡΓΕΙΑ

Οι φούρνοι των υαλουργείων. Φλόγες, διαθλάσεις,/ κρυστάλλινες μορφές, αγαλμάτια, δοχεία./ Το σώμα της Άρτεμης διάφανο,/ ο κλόουν, ο υπνοβάτης, η θλιμμένη χελώνα,/ τα δίδυμα άλογα. Σχήματα οικεία-/ μακρινές μνήμες επιστρέφοντας στον εαυτό τους, / πραγματωμένη διαφάνεια. Πρόσεχε- είπε- /αχ, η ονειρεμένη, η εύθραυστη, διαψευσμένη, / η προδοτική.

Τ΄ΑΣΠΡΑ ΒΟΤΣΑΛΑ

Ετούτα τ΄άσπρα βότσαλα στο γυμνό σου τραπέζι/ λάμπουν στον ήλιο. Κανένας δε μαντεύει/ από ποιους βυθούς ανασύρθηκαν. Κανένας/ δεν υποπτεύεται με το ριψοκίνδυνες/ καταδύσεις τ΄ανέβασες. Με τι / στερήσεις κι αρνήσεις τ΄απέσπασες/ από τα νύχια κοραλλόδεντρων και βράχων. Γι΄αυτό/ λαμποκοπούν τόσο λευκά με τη σεμνή τους περηφάνια/ ν΄αποσκεπάζουν το σκοτάδι της καταγωγής τους και ποτέ/ να μην μαρτυρήσουνε την ώρα της Μεγάλης Δίκης.

Ποίηση

Κοριτσάκι μου, Θαλασσωμένο ἀπόψε τὸ Αἰγαῖο.

Τὸ ἴδιο κι ἐγώ.
Χθὲς δὲν πρόλαβα νὰ καθίσω στὸ τραπέζι κι ἕνα τηλέφωνο
μὲ κατέβασε στὸ λιμάνι. Στὶς ἑφτὰ ποὺ σαλπάραμε, δὲν
μποροῦσα νὰ περπατήσω ἀπὸ τὴν κούραση. Ἡ παρηγοριά μου
ἦταν ἡ «ὥρα» σου. Ἡ λύπη μου ὅτι δὲν κυβέρνησα οὔτε στιγμὴ
τὸ καταπληκτικὸ Θαλασσινὸ σκαρί, τὸ κορμί σου.
Ἀπὸ δείλια καὶ ἀτζαμοσύνη σήκωσα τὸ κόκκινο σινιάλο τῆς Ἀκυβερνησίας.
Εἶδα χθές, πολλὲς φορὲς τὴν κοπέλα τῆς πλώρης:
Τὴ λυσίκομη φιγούρα νὰ σκοτεινιάζει, νὰ θέλει νὰ κλάψει.
Σὰ νά ῾χε πιστέψει γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι πέθανε, ὁ Μεγαλέξανδρος,
ὅμως τὸ καρχηδόνιο ἐπίχρισμά του ἔμενε τὸ ἴδιο λαμπρό.
Μὲ τὸ αὐτοκρατορικὸ κάλυμμά του. Κόκκινο της Πομπηίας
Rosso romano, πορφυρὸ τῆς Δαμασκός.
Βελοῦδο ποὺ σκεπάζει ἱερὸ δισκοπότηρο.
Ὄστρακο ὠκεάνιο ἁλμυρό. Κρασὶ βαθυκόκκινο ποὺ δίνει
δόξα στὸ κρύσταλλο. Πληγὴ ἀπὸ κοπίδι κινέζικο.
Ἀστραπή. Βυσσινὶ ἡλιοβασίλεμα.
Λαμπάδα τῆς πίστης μου.
Ἀνοιχτὸ σημάδι τοῦ ἔρωτά μου
Ὄνειρο καὶ τροφὴ τῆς παραφροσύνης μου
Σὲ ἀγκαλιάζω.

ΚΟΛΙΑΣ, κατά κόσμον Νίκος Καββαδίας

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin