Ιουλίου 16, 2018

Ποίηση

Κοίτα με στα μάτια...
Μύρισε με και τραγούδα μου
ΦΙΛΑ ΜΕ και πες μου καληνύχτα..
Είναι αργά για όλα απόψε, μόνο καληνύχτα πες, ύστερα φύγε

Αίμα κυλάει απ΄τις πληγές της σφαίρας σου...
Μια σταλιά αγάπη που έμεινε, άφησε με να τη κρατήσω για
πάντα μέσα μου όπως εγώ θέλω
Ψέμα είναι ότι λες..
Μη μου λες πως λυπάσαι,  φύγε

Δε θα με βρεις ...ΠΟΤΕ
ούτε στο μπαρ της ερημιάς
Γράψε στο τζάμι δυο λόγια μόνο
απ΄τη δύναμη των λέξεων σου εγώ θα μυρίσω την ένταση, θα δω...θα καταλάβω το γκρίζο..

Πρώτα η προδοσία
ακολουθεί η εκδίκηση...
Σκέψου καλύτερα..πάρε απ΄ τη φωνή μου
το σώμα μου...ή
το άγγιγμα μου

Εσύ θα διαλέξεις...
Εμένα μου ταίριαξε η σφαίρα σου..
Φύγε, ξέχνα με, θα μπω στης λευτεριάς το γκρίζο σου

 φίλησε με όμως πριν, θολέ έρωτά μου.

 

γράφει Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

 

Ποίηση

 Είναι η πρεμιέρα μου σε λίγο...

Έργο ζωής, ανάσα, οξυγόνο..ίσως και ψέμα
Έχω άγχος καλέ μου, βοήθησε με λίγο..
Θα με πιστέψουν;; Θα με καταλάβουν;; Θα με νιώσουν;;
Θέλω να με νιώσουν, θα κάνω ότι μπορώ ..
Θα ταξιδεύω στη σκηνή σαν το φύλλο που πάει από δω και εκεί στο αέρα της βροχής
Έτσι θα κινούμαι απόψε...

Αυτός ο ρόλος είναι δύσκολος, δώσε μου θάρρος, κουράγιο να τα βγάλω πέρα...
Έχω πρεμιέρα απόψε, φοβάμαι...
Φίλησε με όπως όταν μ΄αγαπάς καλέ μου...μα και αυτή η ματιά σου .......Μοιραία...
Κάνε με να νιώσω δυνατή να ανέβω στη σκηνή και να τα καταφέρω, μίλα μου, έστω..
είναι και αυτή η βροχή, μ΄ακούς; με ενοχλεί απόψε....
κυλάει ενοχλητικά μέσα στη ψυχή μου...
με χαράζει , με διαγράφει τούτη την ώρα...Όχι Τώρα λέμε..

Αναμνήσεις, ανάσες και χειροκρότημα...
Το πρώτο χειροκρότημα!

Θυμάσαι;
Έλα μίλα μου λίγο.. ένα τσιγάρο μέχρι να βγω..
Σόλη τη ζωή μου σ΄αγαπούσα Ελπίδα μου..

Έλα μίλα μου, σε λίγο έχω πρεμιέρα..
Τι θα πω;;;
Τη ζωή μου παίζω...Η ζωή μου όλη....Το ξέρεις!
Απόψε το μεγάλο ψέμα...ίσως να λυτρωθώ..Πόσο σημασία έχει;

Έλα....
μίλα μου, φίλα με όπως όταν μ΄αγαπάς Ελπίδα μου!

Σςςςς

Τρίτο κουδούνι, βγαίνω.....

 

Γράφει Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

Ποίηση

Όχι πια, μην ξαναφύγεις...

Στήσε τον χορό
που μου λέγες και έλα πάρε με
να χορέψουμε πετώντας ελεύθερα
σαν τα ερωτευμένα πουλιά

Έλα, σε καλώ ξανά
το ξέρα....ο χορός αυτός
ενώνει τη θάλασσα και τη στεριά

Μεθώ με τη μουσική σου
και τα κορμιά μας τρέμουν..
θάλασσα και στεριά γίνονται
πηλός
ένα....
δρόμος που δεν τελειώνει ποτέ
έλα....
Κάνε με μια αγκαλιά
μέσα στη καρδιά σου
κράτησε με και κοίτα με

για πάντα......

Κοίτα μόνο τα μάτια μου,
όπως χορεύουμε και ανάσαινε
μίλα μου

μόνο ψυθιριστά και ερωτικά
και ασε με να πετώ ελεύθερα
όπως στα παραμύθια!

Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

Ποίηση

Αυτό το βιολί σήμερα απο το πρωί...ακολουθεί την έμπνευση μου, την ανάσα μου και τον οίστρο μου

τους στίχους που προσπαθώ να γράψω, 

σβήνω, γράφω...ακούγεται παντού αυτή ή  δύναμη μου γαργαλάει τη σκέψη 

Πως να  κρατήσω αυτή την ένταση;; Πως;  

Νιώθω το βιολί να μπλέκεται με τους χτύπους της καρδιάς μου

να παίζει τραγούδι αγάπης-δυνατό μα λίγο παραπονιάρικο

που να το πω;

Ένας ρυθμός, ένα παιχνίδι, μια φλόγα, μια ανατροπή..

όλα ανατροπή..στιγμές που θυμιζουν κάτι

με τυλίγει ο ρυθμός και  η ανάσα σαν δίχτυ

να μήν φεύγω, σε κοιτάζω στα μάτια μα εγκλωβίζομαι

σε φωνάζω παντού...ακόμα και στο όνειρο μου..φωτιά που σιγοκαίει

και το βιολί συνεχίζει να παίζει στους δικούς του ρυθμούς

και εγώ προσπαθώ να γράψω, ίσως να φύγω για το όνειρο σαν παραμύθι

τυλιγμένη και μαγεμένη σε μουσική πανδαισία

με πόδια γυμνά..

αιώνιο όνειρο στιγμής...Πάμε πάλι απ΄την αρχή!

 

γράφει

Μίκα Καππάτου για

forwoman.gr

 

 

 

Ποίηση

Από Μίκα Καππάτου

Κοιτώντας το ρολόι του τοίχου να δείχνει κοντά 2 μεσημέρι (14.00) με τρώνε τα φίδια...Πάλι τα ίδια σκέφτομαι...

Απ΄το παράθυρο της κουζίνας μπαίνει μαΐστρος....Πάλι θα χάσω το μεσημεριανό μου μπάνιο. Το έχει δει ο μπαμπάς γι αυτό καθυστερεί...

Μα γιατί κάθε μεσημέρι τα ίδια και τα ίδια;;

Μου στερεί αυτός ο αέρας δυο πράγματα που αγαπώ...

Το μπάνιο στο φανάρι (εκεί έμαθα να κολυμπώ και στη Κυανή Ακτή του Πατσούρα) και την παρέα που κάνω με τον μπάμπα.....Όλη η διαδικασία κάτι σαν παραμύθι....Να περιμένω φορώντας το μαγιό να περάσει με την βέσπα να φύγουμε....

 Να κορνάρει με τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνει και να κατεβαίνω τα σκαλιά πέντε πέντε για να φύγουμε...
Πιο μικρή θυμάμαι πολύ καλά, με έβαζε μπροστά όρθια, (είχα μάθει στις διαταυρώσεις που έκοβε ταχύτητα) να πατάω το κουμπάκι της κόρνας μόνη μου...

Πολλές φορές το έκανα για πλάκα, πόσο μου άρεσε δεν λέγεται..Μεγαλώνοντας καθόμουν πίσω "αντρικά" ποτέ "γυναικεία" όπως ο μπαμπάς...Ετσι και μόνο έτσι!!

Να φθάνουμε στο φανάρι και να κάνουμε μπάνιο...Μεγάλη στιγμή, η πιο γλυκιά της μέρας μου..
Μικρούλα τον θαυμαζα που μπορούσε να κάνει βουτιές και να πηγαίνει μακριά...Μεγαλώνοντας έπαψα να τον θαυμάζω γιατί τα είχε κόψει αυτά. Κολυμπάει σαν γέρος, κουρασμένα.... όταν το λέω ...δεν του αρέσει.

Να βάζει μαΐστρο και να μου λέει να βγω απ΄το νερό...
Να παίζουμε με άλλα παιδιά μπάλα στα ρηχά. 

Όταν στο φανάρι έχει λαδιά, κάνουμε διαγωνισμό κολύμβησης ποιος θα φτάσει πρώτος στις καταβόθρες. Το βράδυ λοιπόν ο νικητής παίρνει κέρασμα στο ζαχαροπλαστείο του μπαμπά (βοσκοπούλα).
Ένα δροσερό αναψυκτικό ΔΙΑΝΑ ή υποβρύχιο βανίλια σε πολύ παγωμένο νερό ή δυό μπάλες παγωτό κρέμα-σοκολάτα

Μετά το κολύμπι καθόμαστε πάνω στις πέτρες για να στεγνώσουμε και μου μιλάει, μου μιλάει και εγώ ακούω, ακούω... 
Απίστευτες ιστορίες της εποχής, της κατοχής, του σεισμού, του μαγαζιού, της δουλειάς και της πλατείας (Κεντρική πλατεία Αργοστολίου την δεκαετία του ΄70)...

Άμα έχει κύμα είναι καλύτερα, εμπνέεται περισσότερο στις πέτρες και στα φύκια του Φαναριού που καθόμαστε.. άσε που έχουμε περισσότερο χρόνο...Και εγώ νιώθω πως ο μαΐστρος με το ζόρι βάζει μέσα μου τη μυρωδιά της θάλασσας ...Και εισπνέω, εισπνέω εισπνέω, βαθιά μέχρι να σκάσω από ευτυχία που ζω τη στιγμή!

Η ώρα της επιστροφής είναι πάντα η ίδια...Βλέπει το καράβι που έρχεται από Ληξούρι προς Αργοστόλι και καταλαβαίνει τι ώρα είναι.

Φεύγουμε από εκεί με μουρμούρα που  "χάλασε" ο μαΐστρος το μπάνιο μας. Εγώ πάλι σκέφτομαι ότι πέρασα πολύ ωραία και ευτυχώς που δεν το έχασα...Σήμερα έκανα το έβδομο....

Σπίτι για φαγητό ξεκούραση και λίγο διάβασμα... Το βράδυ ΣΤΟ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ έχουμε να συσκευάσουμε μάντολες (τοπικό παραδοσιακό προιόν με αμυγδαλάκι και ζαχαρίτσα) βαμμένες με κόκκινο φυτικό χρώμα από φύκια θάλασσας και μόλις κλείσουμε, πολύ αργά πλένουμε πεζοδρόμια τα παιδιά με αμοιβή φυσικά!!!

(Aπό το ημερολόγιο μου...Στιγμές της ζωής μας  με τον Μπαμπά...  Ιούλιος 1973)

 

Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

Ποίηση

Eπικίνδυνο το δάσος των ονείρων....
Έτσι μου είπες...
Να μην πηγαίνω εκεί...

Έχω όμως μια φίλη μάγισσα, που κάθε τόσο περνά....
είναι φίλη, φίλη του φεγγαριού και του φιλιού

...φιλιά κερνά...

Όχι μου πες....Όχι...μη πηγαίνεις..

Περνώ όμορφα να ξέρεις...
Όταν βρέχει!

Αγκαλιάζω τα δέντρα,
Τους διψασμένους κορμούς....

περιπλανιέμαι σαν το αγρίμι...
Δεν σ ακούω, δε σε βλέπω
άλλος με οδηγεί δεν με νοιάζει.

...................................

Κάθε κορμός ένα φιλί...

Κάθε κλαδί ένα φύλλο..

 Κάθε φύλλο μια ανάσα

Όλα μια περιπέτεια, μια περιπλάνηση
μοναχική μου πέτρα..

Στέκομαι Πλάι σου..

.....................................

Ατίθασα όνειρα

ΝΑΙ

πέφτουν στη λίμνη σαν τις σταγόνες,
στο λόφο αριστερά πιο πέρα..
Καλύπτουν τα μονοπάτια...

Φοβάμαι λίγο..
Τρέχω και λαχανιάζω
χάνομαι

Θέλω να χαθούμε..

για να ξαναβρεθούμε...

ΜΕΤΑ

Θα Σε περιμένω
κάτω από το ασημί φεγγάρι στη κορυφή
Στις άσπρες νύχτες...

Πόσο μ΄αρέσει..γιορτάζω σαν τα παιδιά

...............................

Το δάσος έχει πολλά δέντρα να ξέρεις..
είναι ΠΟΛΥ όμορφα εδώ...

Πολύ όμορφα

Πολλές φορές δεν μπορώ να αντισταθώ....

Θέλω να τα αγκαλιάσω όλα

Στην Υγειά σου λευκή Νύχτα

..................................

Ονειρεύομαι 

όταν βρέχει, ονειρεύομαι

κρύβομαι κάτω στη σκιά
μέχρι να τελειώσει η ασημί βροχή.....

Που Είσαι, μου λες;; 

......................................

Αγκαλιάζω τους κορμούς σου απαντώ

κάθε κορμός είναι ένα όνειρο, Το όνειρο μου

περνώ όμορφα εδώ, Μου αρέσει

Μικρή μου ζωή, είσαι όμορφη..

.............................................

Έχει ακόμα φεγγάρι και ας είναι ο ουρανός αγέλαστος
είμαι στο δάσος,  ονειρεύομαι!

 

Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

 

 

 

 

Ποίηση

Θα ταίριαζε να ήταν αυτή η ετυμολογία του έρωτα, αν και εκ πρώτης όψεως, ίσως ν’ ακούγεται κάπως ακραίο, όμως ο έρωτας, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, είναι ταυτόσημος με το πρωταρχικό χάος και την απόλυτη έλλειψη αρχής. Οποιαδήποτε άλλη δύναμη που κυριαρχεί στη ζωή των ανθρώπων, φαίνεται να υπάγεται σε κάποιους κανόνες που μοιάζουν απαράβατοι, αν όχι νομοτελειακοί, όπως η γέννηση ή ακόμη κι ο ίδιος ο θάνατος.

Όλα δείχνουν να υπακούουν σε κάποια αρχή, εκτός από τον αυθεντικό έρωτα.
Θα μπορούσε ακόμη να τολμήσει κανείς να διακρίνει, ένα μόνον κανόνα που διέπει αυτήν την αρχαία δύναμη, τον έρωτα, και που θα αναιρούσε πιθανώς την ταύτισή του με την απόλυτη αναρχία:
σε κάθε ερωτική σχέση που δημιουργείται μεταξύ δύο ανθρώπινων όντων, είναι σχεδόν πάντοτε παρούσα η σκιά του πόθου της κατάκτησης.
Και δεν υπονοώ την επιθυμία της απόκτησης του ερωτικού αντικειμένου.
Μιλώ ξεκάθαρα για την παράλογη επιθυμία της απόλυτης υποταγής του, την κάμψη της θέλησής του εάν αυτό είναι δυνατόν και την τυφλή υπακοή του στη βούληση μας.

Αυτή αρχικά, ακούγεται ως μια τολμηρή και άγρια θέση, την οποία οι περισσότεροι από εμάς θα την αποστρεφόμασταν μετά βδελυγμίας εάν μας καταλογιζόταν ως πρόθεση έστω, πόσο μάλλον ως διακαής πόθος κι ενδόμυχος, απώτερος σκοπός.
Όμως, η αλήθεια είναι άλλη κι ας φαντάζει εξαρχής αδιανόητη κι ασύμβατη με την υποτιθέμενη φύση του ίδιου του έρωτα.
Διότι οι άνθρωποι όταν ερωτεύονται, στην ουσία επιθυμούν ενδόμυχα να κατακτήσουν ολοκληρωτικά, ακόμη και να υποτάξουν το αντικείμενο του πόθου τους στη θέλησή τους, είτε για να αποφύγουν την πιθανή απώλειά του ενδιαφέροντός του για τους εαυτούς τους στο εγγύς μέλλον ή και για άλλους, πολυπλοκότερους λόγους, που κυρίως περιστρέφονται γύρω από τον πυρίμαχο εγωισμό τους.

Ο έρωτας όμως, ακόμη και αν φορά το προσωπείο της ευγένειας, της χάρης και της γοητείας -και το φορά οπωσδήποτε στην αρχή για να καταφέρει να διεκδικήσει και να σαγηνεύσει- εξελίσσεται αργά ή γρήγορα σε μία δίχως έλεος μάχη, όπου ο άλλος πρέπει να κατακτηθεί με κάθε τρόπο κι όταν πλέον αυτό έχει επιτευχθεί, τότε όχι μόνον δεν επαναπαύεται, αλλά αντίθετα, είναι μόλις τότε που αρχίζει η πραγματική νοητική παρτίδα ανάμεσα στους εραστές για την τελική επικράτηση του ενός από τους δύο πάνω στον άλλον.

Κάθε λέξη, κάθε κίνηση του ερωτικού αντικειμένου έχει βαρύτατη σημασία, όλα μεγενθύνονται στο έπακρο κι όλα αποκτούν σχεδόν τραγική χροιά και αναπόφευκτα, δημιουργούνται εντάσεις και απρόβλεπτες καταστάσεις ανάμεσα στους εραστές, χωρίς όρια.
Εάν συμβεί να είναι κανείς ένας απλός παρατηρητής μιας τέτοιας έντονης ερωτικής ιστορίας σε εξέλιξη -και όλοι έχουμε υπάρξει ως θεατές των ερώτων των φίλων μας- θα μπορούσε πιθανόν να δώσει αβίαστα την πρέπουσα λύση με μια απλή κίνησή του ή έστω διαμέσου της λογικής σκέψης και της σύνεσης, στις όποιες διαμάχες των δύο εραστών που παρατηρεί.

Όμως ο έρωτας, σε καμία περίπτωση δε χαρακτηρίζεται ούτε από λογική, ούτε από σύνεση, αλλά ακριβώς από τα αντίθετά τους κι ούτε είναι φιλεύσπλαχνος ή μεγαλόθυμος.
Αντίθετα, είναι συντριπτικός, όπως άλλωστε οφείλει να είναι κάθε εξελικτική διαδικασία που αφορά στην ανθρώπινη ύπαρξη, πόσο μάλλον αυτός, που είναι η πρωταρχική δύναμη που όλα τα καθορίζει και όλα τα ορίζει στις ζωές μας.

Ακόμη κι αν κάποιος από μας, καλόπιστα αρνηθεί ότι υποκινείται από τέτοιες προθέσεις και ισχυριστεί ότι δεν επιθυμεί τίποτε περισσότερο παρά μόνον το καλό του συντρόφου του, θα έπρεπε ακούγοντάς τον, μάλλον να δυσπιστήσουμε.

Πως θα μπορούσε άλλωστε να παραμεριστεί το βαθιά θεμελιωμένο εγώ μας για χάρη κάποιου άλλου, ιδιαίτερα όταν αυτός ο άλλος μας προκαλεί συναισθήματα τόσο μεγάλης έντασης κι έκτασης.
Εκτός εάν, αυτός που ισχυρίζεται πως δεν επιθυμεί την κατάκτηση του εραστή ή της ερωμένης του, είναι ένα ον ιδιαίτερα φωτισμένο, που η μοναδική του επιδίωξη είναι πράγματι να ενωθεί με το άλλο του μισό.

Σπανιότατα, μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στους εραστές κι αυτή η ευτυχισμένη, ιδανική κατάσταση, όπου εκλείπει εντελώς από τον έρωτα η ανταγωνιστικότητα και ο πόθος για την επικράτηση του εγώ, αρκεί βέβαια, αυτές οι αγαθές προθέσεις να είναι αμοιβαίες.

Ωστόσο, ναι, παρά τη σπανιότητά του, αυτός ο ξεκάθαρος έρωτας, πράγματι υφίσταται.
Αυτή η εξαίρεση όμως, είναι που περισσότερο από κάθε τι άλλο ενισχύει την πεποίθηση ότι ο έρωτας είναι απόλυτα άναρχος:
γιατί κάθε φορά που προσέρχεται κάποιος από μας σε αυτόν, ελπίζοντας επιτέλους σε μια ιδανική κι “αναίμακτη” ένωση, ο έρωτας συνεχίζει να παραμένει πεισματικά απρόβλεπτος, παίζοντας μαζί μας ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, στο οποίο κανείς από μας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει εκ των προτέρων την έκβασή του, όμως ούτε και μπορεί κανείς μας να αποφύγει την εμπλοκή του σε αυτό.

Μπορούμε μόνον, να ελπίζουμε και να ευχόμαστε κάθε φορά, να έχουμε την τύχη με το μέρος μας.
Κι αυτή ακριβώς η ελπίδα, ήταν και θα είναι η κινητήριος δύναμη των πάντων.
Ισμήνη Καραλή

scenographer of public & private spaces.

Ποίηση

Βρεγμένα, Υγρά είναι τα Μάτια σου απόψε.
θέλουν να πουν κάΤι;
πάλι....

ΣήμΕρα χορεύει ο ΝΟΥΣ και η ΛΟΓΙΚΗ
Και τα δυο μαζί...μπερδεύονται...

Και εσύ... 

Δεν δίνεις σημασία..

Ζητάς Ένα φιλί, ξέρεις από αυτά που ΔΕΝ χάνονται...

Άλλη μια φορά...άλλη μια στιγμή..

Ένα χάδι στο σώμα και μια αγκαλιά..λέω εγώ
πιο ζεστή κι από τον ήλιο..

ΦΩΤΙΑ!

Αυτός ο ΝΟΥΣ σε βασανίζει..

Έρχεται και η ΑΝΑΜΝΗΣΗ...
Αυτή πονάει πολύ.
δεν κλείνει ΠΟΤΕ αυτή η πληγή...

Ξαφνικά σ΄ΑυτΟν τον Έρωτα Νιώθεις μόνη

Πες μου Γιατί να κλαίς απόψε;
Τίποτα δεν θα αλλάξει..
Περίμενε.

Το ξέρω μου το πες..
Δεν την αντέχεις την ΑΛΗΘΕΙΑ, ούτε τη λογική..

βάλε Φαντασία, σπάΣε την αλυσίδα..
ΝΑ σταματήσει ο χρόνος..

φιλί-γέννηση τελικά
ΥΠΟΜΟΝΗ

Γίνεται σύννεφο, κόκκινη σκόνη....διώξε Τα
Μη κλαις και πίστευε..

Άλλη μια φορά, Άλλη μια στιγμή..
Μη πας αλλού..

Κρατήσου στη σκιά, στη φαντασία, όπου εσύ θες

Ξεδίψασε λίγο...

Κάτω αΠό το ΝΕΡΟ...

Κάτω από το βότσαλο-Κρύψου

 

Βάλε Μηδέν στη σκέψη ΣΟΥ..

Δύναμη στη ψυχή ΣΟΥ..

Αλήθεια ποιον θα πιστέψεις;

 

Κάτι θα αλλάξει-Μη το ξεχνάς

Εγώ μαγεύομαι..

ΕΣΥ

Περίμενε!!!

 

Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

Ποίηση

Μάθε με Να Σ΄ Άγαπώ
Μη μου μιλάς
Σε ακολουθώ
Κράτα με σφιχτά

Μάθε με να Σ΄Άγαπώ
απόψε που σε σκέφτομαι
τόσο τρυφερά....

έρχεται άνοιξη
Και εγώ απλώνω τα Φιλιά σου
Εκεί που στέκονται τα χελιδόνια
Μας κοιτούν...

Απόψε Σε προσκαλώ
Να μετρήσουμε τα αστέρια
Ξέρεις θα μας πάρει χρόνο..
Πάρε με αγκαλιά
η νύχτα κυλά...

Άκουσε τη καρδιά μου
Κοντά σου αναπνέει άναρχα...
Άκουσε την...

Γλυκοχαράζει και ακόμα μετράμε..
Τρέξε αγάπη να προλάβουμε

Έλα Μάθε με να Σ΄ Άγαπώ
τρυφερά, με πολλές στιγμές

Κάτι θα αλλάξει Απόψε, θα δεις...
Κοίτα ψηλά και
Πέτα...άναρχα 

Σαν τα Χελιδόνια ή όπως η καρδιά μου

Ζήσε τη στιγμή μας

μα, μάθε με να Σ΄Αγαπώ

Μην Αργείς

 

Μίκα Καππάτου

forwoman.gr

 

Ποίηση

Για τη γιορτή που έρχεται...

Θυμάσαι; Όπως Τότε....

Σ αγαπώ.. Φίλα με..
Κράτησε με σφιχτά...
Όπως τότε....

Λέξεις που καίνε..
Δώσε μου μια αγκαλιά...

Ο ένας κοιτά τη ψυχή του άλλου....
Όπως Τότε....
Δώσε μου τη φωτιά σου....

Ατέλιωτα φιλιά, πόση αγάπη....
περπατούσαμε συχνά στο δρομάκι δίπλα από το σχολείο...

ΤΟΤΕ...

Πες μου, τι σκέφτεσαι;
Λάθος;
Όχι, δεν κάνουμε λάθος, έχουμε αυτή την αγάπη από τότε....
κράτα την..

Εγώ; Eίσαι το χάρισμα μου..
Δεν άλλαξα ποτέ γνώμη...Εσύ, μόνο εσύ για μένα...
Από τότε κατάλαβα αυτό που μου συνεβαινε...

Δεν μπορώ, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο μόνο εσένα..
είναι κάποια όνειρα που ποτέ δεν θες να τα σβήσεις από μέσα σου

Μόνο να τα κρατάς, να τα αγκαλιάζεις..

Σ αγαπώ όπως τότε....Θυμάσαι;..
Ζωή παιχνίδι, φιλιά και αγκαλιές...
Κράτησε με....

Δώσε μου τα χείλη σου...είσαι η πηγή μου!
Ο χρόνος ακόμα γράφει..

Άκου λίγο...

Σου γράφω απόψε ΚΑΙ

Σου αφιερώνω τη καρδιά μου, όπως τότε...
θυμάσαι;;

Σε απολαμβάνω και σε αγαπώ όλο και περισσότερο
Δεν περνά ποτέ αυτή η Αγάπη

Δεν ήσουν η ανάγκη μου Ήσουν πάντα η χαρά μου

ΥΓ
Για τη γιορτή που έρχεται...

Κάνε μια ευχή
ΌΠΩΣ ΤΟΤΕ....

Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin