Ιουλίου 16, 2018

Ποίηση

Μόνο Αυτή μπορώ, αυτή θυμάμαι

Μπαίνω, βγαίνω την αγκαλιάζω...
Μόνο αυτή τελικά σου μοιάζει..

Και εγώ...

Αυτήν ξέρω, αυτή μου κάνει..
Περπατώ στη απογευματινή μοναξιά μου
και ονειρεύομαι εσένα...

Κόβω τα αγκάθια και ανοίγω δρόμο για να περάσουμε
Μόλις σε βρω...
Ξέρεις, έχω ξαναπεράσει από δω...Ναι..
Στο θολό παρελθόν μου...Το θυμάμαι,  είχε μουντάδα ο καιρός...
Να, Όπως σήμερα...

Είχε ομίχλη, όπως τώρα...
Ψιλοβρέχει σκιά μου, όπως τότε..
Έρχεται η νύχτα και σε συλλογιέμαι...
Χάλασε ο καιρός, πρέπει να γυρίσω πίσω...

Δεν περπατά κανείς.....
Ψιλοβρέχει σκιά μου...θα σε βρω
Κάπου θα σε βρω
Το παράξενο σου βλέμμα να δω...

Αυτό με την τόση Απορία....
Αναπνέω τον αέρα σου τώρα, αυτή την ώρα...
Ακούω τη φωνή σου, τώρα, τη μεταλλική σου φωνή
Αυτή την ώρα...

Είναι όμορφα τα όνειρα
καμμιά φορά διασκεδαστικά...
Όταν ανοίγουν οι ουρανοί κάπου υπάρχουν τα ξέφωτα...
Εκεί κλείνω τα μάτια και όλα τα νιώθω μεγάλα,

Τεράστια και φωτεινά.

Συγχώρεσε με που δεν υπάρχεις πουθενά...

Σε λαχτάρισα, μα δεν γύρισα...
Επιστρέφω στη ζωή..

Να θυμάσαι πως σε κρατώ σφιχτά και βαθιά
Είσαι η μοναδική σκιά μου-Δεν μετανοιώνω
Είσαι μακριά....πολύ μακριά...
ΚΑΙ ΕΓΩ ...Επιστρέφω δειλά-δειλά

ούτε λέξη δεν μπορώ να αρθρώσω, όμως βάζω χρώματα...

Eίσαι μυστήριο και ΣΚΙΑ...

Ανακατεύω Τα χαρτιά...

Tώρα Ξέρω...

Kερδίζω..

Μίκα Καππάτου
forwoman.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin