Φεβρουαρίου 21, 2018

Θέατρο

Χαρακτηρίστηκε από κοινό και κριτικούς ως “η παράσταση της χρονιάς”, “καλλιτεχνικός θρίαμβος” και “ζωντανή παρτιτούρα”. Η Δίκη του Κ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, επιστρέφει για 2η χρονιά από τις 18 Δεκεμβρίου για λίγες μόνο παραστάσεις.


“Κάποιος θα πρέπει να είχε συκοφαντήσει τον Γιόζεφ Κ., καθώς χωρίς να έχει κάνει τίποτε κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη”. Έτσι αρχίζει ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα. Ο Γιόζεφ Κ., ανώτερος υπάλληλος τραπέζης και καθ’ όλα αξιοπρεπής πολίτης, ειδοποιείται από μια σειρά οργάνων μιας ακαθόριστης ανώτερης Αρχής, ότι πρόκειται να δικαστεί για κάτι που κανείς δεν τον πληροφορεί ως προς το τι είναι ακριβώς ούτε και ο ίδιος μπορεί να προσδιορίσει τι του καταλογίζεται.

Ένα όμως είναι σίγουρο: θα δικαστεί κάποια στιγμή, παρ’ ότι είναι ελεύθερος να συνεχίσει τη ζωή του όπως πριν. Κατόπιν τούτου, μπλέκει σε έναν γκροτέσκο εφιάλτη στον οποίο βυθίζεται σταδιακά όλο και πιο βαθιά προσπαθώντας αφενός να καταλάβει τη λειτουργία του συστήματος που τον διώκει μέσα από τους παρανοϊκούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που εμφανίζει και ταυτόχρονα να βρει, μέσα από τους προσωπικούς δαιδάλους του νου του, τη ρίζα της ενοχής που του προσάπτουν. Υπάρχει ένα σύστημα που τον συνθλίβει άδικα ή είναι και ο ίδιος ένα ακόμα γρανάζι που ενισχύει το σύστημα και την πολυπλοκότητα;

Σημείωμα του Θωμά Μοσχόπουλου

Το έργο του Κάφκα δεν χρειάζεται συστάσεις, όπως δεν χρειάζονται ο Όμηρος, ο Σαίξπηρ ή ο Γκαίτε . Έχουν γραφτεί πολύ περισσότερες γραμμές γι’ αυτόν και το έργο του απ’ όσες ο ίδιος είχε γράψει ποτέ, δημιουργώντας την παρακαταθήκη του σκοτεινού του μύθου. Η ανεξίτηλη γοητεία των έργων του και η ένταση των κόσμων που δημιουργεί έχει γίνει ο καθρέφτης άπειρων ερμηνευτών και ερμηνειών που υποστηρίζουν πως εκείνες ρίχνουν το σωστό φως μέσα από τις τεκμηριωμένες προσεγγίσεις τους στο μυστήριο των κλασσικών αυτών κειμένων.

Έτσι, έχουμε ψυχαναλυτικές αναγνώσεις του Κάφκα, άμεσα συνδυασμένες με την προσωπική του ζωή, φιλοσοφικές, κοινωνικοπολιτικές, θεολογικές-μεταφυσικές, μεταμοντέρνες, καθώς επίσης αναγνώσεις υπό το πρίσμα της εβραϊκής ταυτότητας του συγγραφέα έως και κάποιες που προσδίδουν “προφητικό” χαρακτήρα στο έργο του, μιας και σύμφωνα μ’ αυτές ο συγγραφέας προεικάζει την επερχόμενη άνοδο του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη ή ακόμα και το ίδιο το Ολοκαύτωμα. (Οι τρεις μικρότερες αδερφές του και οι οικογένειές τους έχασαν τις ζωές τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης). Ποια όμως είναι η “σωστή”; Όλες. Και καμία. Όπως σε κάθε μεγάλο έργο τέχνης, οι ερμηνείες είναι ανατρεπτικά υποκειμενικές και διαρκώς μεταβαλλόμενες ακολουθώντας πιστά το zeitgeist της κάθε εποχής που αναζητά να αναγνωρίσει τον εαυτό της μέσα στο μεγάλο έργο του παρελθόντος.

Γιατί όμως επιλέξαμε εμείς να παρουσιάσουμε την δική μας ανάγνωση και σε αυτόν το συγκεκριμένο χωροχρόνο; Ο Κάφκα “χρεώνεται” και κάτι για το οποίο ελάχιστοι συγγραφείς θα μπορούσαν να καυχηθούν. Μια νέα λέξη στο παγκόσμιο λεξιλόγιο για να προσδιοριστεί μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση και ατμόσφαιρα. Η λέξη “καφκικός”.

Μια λέξη που αυτόματα απαντά στην παραπάνω ερώτηση. Άραγε πόσοι από μας θυμούνται εποχές, που ο χαρακτηρισμός “καφκικές” να ήταν πιο ταιριαστός; Πολιτικολογούμε; Καθόλου. Ενεργοποιούμε τους πιο σαρδόνιους επιβιωτικούς μηχανισμούς μας. Όπως άλλωστε σημειώνει ο μελετητής του Κάφκα Franz Baumer, ο Κάφκα δεν αρθρώνει “κάποιο πολιτικό δόγμα, αλλά μια πνευματική κατάσταση και μια κριτική ευαισθησία που το κύριο όπλο της είναι η ειρωνεία και το χιούμορ.”

Ναι, ο Κάφκα έχει χιούμορ. Μαύρο φυσικά. Αλλά χιούμορ. Παρωδεί, σχολιάζει, ασκεί αμείλικτη κριτική και αυτοκριτική και θα μπορούσε άνετα να διεκδικήσει την πνευματική πατρότητα του θεάτρου του Παραλόγου. (Κάτι που πολλοί από τους εκπροσώπους του έχουν ανοιχτά παραδεχτεί, όπως ο Χάρολντ Πίντερ που έχει διασκευάσει τη Δίκη σε κινηματογραφικό σενάριο, ενώ το έργο του Πάρτυ Γενεθλίων θα μπορούσε άνετα να θεωρηθεί ανάπτυγμα των πρώτων κεφαλαίων του βιβλίου). Όταν ο Κάφκα, διάβαζε στους φίλους του τα πρώτα κεφάλαια της Δίκης όλοι μαζί ξελιγώνονταν στα γέλια. Παράδοξο; Ίσως. Αλλά μήπως αυτό εννοεί ο Μπέκετ λέγοντας “μπροστά σου το χειρότερο ώσπου να αρχίσεις να γελάς”;

Επίσης, ναι, ο Κάφκα έχει θεατρικότητα. Δεν θα επικαλεστούμε τις συνεχείς μεταφορές του έργου του– και ειδικότερα της Δίκης- στη σκηνή, αλλά κάτι που αφορά τις αναφορές του ίδιου του συγγραφέα. Όπως μελετητές του Κάφκα σαν την Evelyn Torton Beck ή τον Guido Massino, που υπογραμμίζουν την πολύ βαθιά εντύπωση που έκανε στον Φράντς Κάφκα καθώς και την καθοριστική σημασία που είχε στην τελική διαμόρφωση του ύφους των ώριμων έργων του–και φυσικά της Δίκης- η επαφή του με το θέατρο Yiddish: μια μορφή λαϊκού εβραϊκού θεάτρου που αναπτύχθηκε αρχικά στην Κεντρική Ευρώπη από το τέλος του 18ου αιώνα και που το ρεπερτόριο των “μπουλουκιών” που το στήριζαν ήταν απλοϊκά μελοδράματα με έντονες εναλλαγές κωμικού στοιχείου γραμμένα στα Yiddish– γλώσσα που μιλούσαν οι Eβραίοι της Κεντρο-Ανατολικής Ευρώπης.

Η πρώτη επαφή του νεαρού Κάφκα με το είδος έγινε το 1910 στο Café Savoy της Πράγας, όπου σε μια μικρή αυτοσχέδια σκηνή, η σχεδόν γκροτέσκα αυτή μορφή θεατρικής τέχνης προκαλεί μια “φώτιση” στον εκκολαπτόμενο μεγάλο συγγραφέα, όπως άλλωστε και ο ίδιος σημειώνει στα ημερολόγιά του. Ο θιασάρχης, σκηνοθέτης και ηθοποιός του θιάσου Yitzak Levi γίνεται πολύ στενός του φίλος. Οι μελετητές αναγνωρίζουν άμεσες αναφορές και δείγματα παρωδίας σκηνών των έργων που παρακολούθησε στα μετέπειτα γραπτά του.

Όπως αναφέρει η E. T. Beck “η δομή και η τεχνική, η θεατρικότητα των Yiddish έργων διατρέχουν την ύφανση της Δίκης […] το στοιχείο του μυστηρίου του σασπένς διατηρείται σε όλο το έργο […] σε μια μορφή κλιμακώσεων και αποκλιμακώσεων συγγενών με αυτές της δραματικής τέχνης […] Επιπλέον, η εμφανής έλλειψη ενδιαφέροντος του Κάφκα για βαθύτερη ανάλυση της ψυχολογίας των χαρακτήρων του αντανακλά την πρωτόλεια καταγραφή και τα υπεραπλουστευμένα κίνητρα που ενεργοποιούν τους χαρακτήρες των Yiddish θεατρικών έργων”.

Τι σημαίνουν εν τέλει όλα αυτά; Πώς η ενασχόληση με τη Δίκη μπορεί να βυθίσει σε γνωστούς- άγνωστους… ονειρικούς κόσμους, να τρομάξει, να διασκεδάσει, να γοητεύσει, να ταράξει, να ανακουφίσει, να προκαλέσει γέλιο ή το ακριβώς αντίθετο; Ανάλογα με το τι θα επιλέξει να δει το κοινό που θα παρακολουθήσει την παράσταση “Η Δίκη του Κ.” που το “Φυσικό Θέατρο της Οκλαχόμα”- το οποίο επισκέπτεται εκτάκτως την πόλη μας – παρουσιάζει στο ΠΟΡΤΑ. Τα υπόλοιπα επί σκηνής.

Συντελεστές:
Διασκευή- Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Επιμέλεια Κίνησης: Σοφία Πάσχου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παντελής Φλατσούσης
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Με τους: Μιχάλη Συριόπουλο, Κίττυ Παϊταζόγλου, Θάνο Λέκκα, Μάνο Γαλανή, Ειρήνη Μπούνταλη, Παντελή Βασιλόπουλο, Μιχάλη Μιχαλακίδη, Ελένη Βλάχου, Φοίβο Συμεωνίδη, Βασίλη Κουλακιώτη

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Τρίτη 26 Δεκεμβρίου στις 18:30

2 Ιανουαρίου στις 18:30

Από: 18/12/2017 Εως: 27/03/2018
26/12/2017 02/01/2018

Πρεμιέρα: Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 2017
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15

Τοποθεσία:
Θέατρο Πόρτα, Μεσογείων 59, Αθήνα
Eισιτήρια:
Κανονικό 15€ | Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, άνω των 65, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων) 12€ | Ανέργων 8€
Προπώληση:
www.viva.gr |
Πληροφορίες / Κρατήσεις:
Τηλ.: 210 77 11 333

www.porta-theatre.gr

Θέατρο

Η Νίνα Ράπη γράφει για ακίδες και θραύσματα, με αφορμή τo νέο της έργο «Splinters», το οποίο ανεβαίνει στο Θέατρο Αργώ από τις 18 Δεκεμβρίου.

 

Πάντα με γοήτευε η εκστατική ελευθερία και παραδοξότητα του υποσυνείδητου, ιδιαίτερα των ονείρων, όπου μπορείς να πετάς σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο ή να είσαι στη μέση τού πουθενά και ν’ ακούς θεϊκή μουσική, ή να περνάς μια γέφυρα και να βλέπεις ανθρωπόμορφα τέρατα. Υπέροχες, δυνατές εμπειρίες. Όχι μόνο βιωματικά αλλά και συγγραφικά.

Έχω εμπνευστεί έργα, ιστορίες ή σκηνές από όνειρα, όπως και άλλοι συγγραφείς φυσικά. Ένας άλλος τρόπος να έχεις πρόσβαση στο υποσυνείδητο για να αντλήσεις υλικό είναι η συνειρμική γραφή. Παίρνεις μια φράση, μια εικόνα, ένα ήχο και γράφεις ασταμάτητα ότι σου εμπνέουν. Μπορεί το αποτέλεσμα να είναι τελείως ακατανόητο αλλά σίγουρα θα είναι αποκαλυπτικό. Εννοείται ότι για να βγει κάποιο νόημα πρέπει να επιμεληθείς το υλικό, να το δομήσεις.

Αυτή η ταλάντωση συνείδησης και υποσυνείδητου ήταν κάτι που ένιωσα την ανάγκη να εξερευνήσω συγγραφικά πιο έντονα τα τελευταία δυο χρόνια και έτσι προέκυψαν τα μονόπρακτα του Splinters.

Έχω γράψει πολλά μονόπρακτα στο παρελθόν και βασικά έτσι ξεκίνησα να γράφω. Ήταν όμως αυτόνομα. Με αυτό το πρόσφατο ξέσπασμα συνειρμικής γραφής σύντομα διαπίστωσα ότι προέκυπτε μια κοινή θεματική, το όλο θέμα της έλξης-απώθησης, εξουσιαστικότητας και παιχνιδιού (ηδονικού και τυρρανικού), κυρίως στις ερωτικές σχέσεις αλλά και στις φιλικές και στη σχέση μας με τον εαυτό μας. Και αυτό ταίριαζε στη μικρή φόρμα όπου στόχος είναι να πιάσεις μια καίρια στιγμή.

Η μικρή φόρμα με μαγεύει. Μου αρέσει η πρόκληση να επικοινωνήσεις σε λίγες στιγμές μια ολόκληρη κατάσταση/δυναμική/σχέση. Απαιτεί αυστηρή οικονομία λόγου. Είναι μια φόρμα που έχουν χρησιμοποιήσει αγαπημένοι συγγραφείς όπως η Κάρυλ Τσέρτσιλ, ο Πίντερ, ο Μπέκετ, ο Μάρτιν Κρίμπ. Βέβαια η ιδιαίτερη πρόκληση στο Splinters ήταν να δημιουργήσω μια σύνθεση, ένα ενιαίο σύνολο. Ούτως ή άλλως, όμως, τα ίδια τα μονόπρακτα αναζητούσαν το ένα το άλλο. Ήταν σαν να μην ήθελαν να υπάρξουν από μόνα τους αλλά σε σχέση με τα άλλα: το ένα να συνδέεται, να επικοινωνεί με το άλλο, να συν-υπάρχει. Και έτσι όλα μαζί να δημιουργήσουν ένα σύμπαν από Splinters.

Γιατί όμως Splinters και όχι ακίδες, την ελληνική του μετάφραση; Διότι Splinters σημαίνει όχι μόνο ακίδες αλλά και θραύσματα. Εδώ, θραύσματα σχέσεων, εαυτού, συνείδησης. Θραύσματα αγάπης, επικοινωνίας, ονείρων. Θραύσματα που αποτελούν μια ολότητα (και ας ακούγεται κάπως παράδοξο αυτό).

Νίνα Ράπη και Αλέξανδρος Μιχαήλ
Info:
Η Νίνα Ράπη γράφει θεατρικά & διηγήματα. Στα θεατρικά της συγκαταλέγονται τα: Angelstate, Άγριες Νότες/Wild Beats, Kiss the Shadow, Reasons to Hide, Edgewise/Ακροβασία, Lovers, Dreamhouse, Dance of Guns, Ithaka καθώς και πολλά μονόπρακτα. Έργα της έχουν βραβευτεί ή διακριθεί και όλα έχουν ανεβεί/παρουσιαστεί σε χώρους όπως: SouthbankCentre, SohoTheatreStudio, LyricTheatreStudio, ICA, RiversideStudios, GielgudTheatre {Λονδίνο}. Εθνικό θέατρο, Θέατρο Τέχνης, Θέατρο Εμπρός, Αγγέλων Βήμα, Θέατρο Μπίπ {Ελλάδα}. BITS Festival, Πιράνι, Ινδία (πρώτο βραβείο), 10Χ10 Φεστιβάλ, Estaca Zero Teatro, Πορτογαλία.

Το 2014 κυκλοφόρησε η τελευταία της συλλογή διηγημάτων Κατάσταση Φούγκας (Κέδρος). Τον ίδιο χρόνο, το λιμπρέτο της Raven ανέβηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Το 2017 κυκλοφόρησε στο Λονδίνο ο συλλογικός τόμος The Oberon Anthology of Contemporary Greek Plays, ο οποίος συμπεριλαμβάνει το έργο της Angelstate. Δίδαξε Δημιουργική/Θεατρική Γραφή στα Πανεπιστήμια του Λονδίνου και του Greenwich για πολλά χρόνια. Διετέλεσε επίσης Ιδρύτρια και Αρχισυντάκτρια του πρωτοποριακού περιοδικού Brand Literary Magazine.

Θέατρο

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ
του Χένρικ Ίψεν

Η ΑΓΡΙΟΠΑΠΙΑ

ή η διαλεκτική της μετα-αρετής

σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου

Αν έχεις εσύ δίκιο κι εγώ άδικο, τότε δεν αξίζει να τη ζει κανείς αυτή τη ζωή.

Ο Γκραίγκερς γυρίζει στην πατρίδα του έπειτα από χρόνια απουσίας σ’ ένα ερημικό μέρος, όπου ανέπτυξε τη φιλοσοφία του για τη ζωή, την οποία αποκαλεί «επιταγή του ιδεώδους» και συνοψίζεται στον αγώνα για επίτευξη της αλήθειας με κάθε θυσία. Επιστρέφοντας ξανασυναντά τον παιδικό του φίλο Γιάλμαρ Έκνταλ, ο οποίος ζει σε μία πλάνη ως προς την οικογενειακή του γαλήνη, τη συζυγική του ευτυχία και το μέγεθος της προσωπικότητάς του. Ο Γκραίγκερς τον θεωρεί τότε ιδανικό παραλήπτη για την «επιταγή» του και επιχειρεί να οδηγήσει την οικογένεια Έκνταλ στη συνειδητοποίηση της ψευδαίσθησής της και να «σώσει» με κάθε κόστος την αγριόπαπια από τον βυθό.

Η αλήθεια πρέπει να αποκαλύπτεται, όποιο κι αν είναι το κόστος, διότι μόνο τότε μπορεί κανείς να γίνει κοινωνός της ιδεώδους ζωής, υποστηρίζει ο Γκραίγκερς κατά την αντιπαράθεσή του με τον Ρέλινγκ πάνω στη μοίρα του Γιάλμαρ. Το ζωτικό ψεύδος είναι η θεραπεία διά πάσαν νόσον, αντιτείνει ο πνευματικός του αντίπαλος. Ο Χένρικ Ίψεν, ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές κι επαναστάτες του παγκόσμιου θεάτρου, για άλλη μια φορά αποκαθηλώνει πρότυπα γράφοντας την Αγριόπαπια, μια ποιητική και γεμάτη συμβολισμούς τραγικωμωδία για τα ζωτικά ψεύδη και τις μετα-αρετές μας, που διαδραματίζεται μέσα στο χάσμα δύο οικογενειών.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Δημήτρης Τάρλοου, σημειώνει: «Σε μια χώρα όπου η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας τρέφεται από τα ζωτικά της ψεύδη, ιδεολογικά και ιστορικά, σε μια χώρα που κανείς δεν θέλει να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, σ’ έναν τόπο που έχει εξορίσει ό,τι αληθινό και ουσιώδες, που έχει μετατρέψει τη φύση σε τσιμέντο, εκεί μας μεταφέρει η Αγριόπαπια. Στην πατρίδα των παθιασμένων αγωνιστών με τις φουσκωμένες τσέπες, εκείνων που εξαιτίας των δικών τους τραυμάτων, συμπλεγμάτων και ανεπαρκειών δεν διστάζουν να καταστρέψουν τα πάντα γύρω τους, σ’ έναν τόπο αυταπάτης, ντρόγκας και ακραίου συμφέροντος. Σε μια χώρα με θύματα παιδιά και εφήβους που σαν τις κυνηγημένες από τις άθλιες καραμπίνες αγριόπαπιες, χώνουν το κεφάλι μέσα στην λάσπη του βυθού και μένουν για πάντα εκεί. Ακίνητα και σιωπηλά.»

Διάρκεια: 180 λεπτά, με διάλειμμα

Τιμές Εισιτηρίων: Τετάρτη γενική είσοδος (λαϊκή) 15 ευρώ, Παρασκευή έως Κυριακή: κανονικό 20 ευρώ, senior (άνω των 65): 17 ευρώ, φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων, ΑμεΑ: 14 ευρώ.

Κατά την διάρκεια της παράστασης ακούγονται ήχοι πυροβολισμών.

Θέατρο

Η «Κυρία Ντάλογουεϊ», το εμβληματικό έργο της Βιρτζίνια Γουλφ, ανεβαίνει στις 22 Δεκεμβρίου στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Oδού Κεφαλληνίας σε διασκευή και σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου με τη Φαίη Ξυλά, τη Στέλλα Αντύπα και την Κατερίνα Φωτιάδη. Μαζί τους επί σκηνής ο Λόλεκ, ο οποίος ερμηνεύει ζωντανά την -σε δική του σύνθεση-μουσική της παράστασης.

Πρόκειται για την θεατρική μεταφορά στην Ελλάδα του γνωστού μυθιστορήματος που εκδόθηκε το 1925 και εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια μίας μέρας του Ιουνίου 1923 στο Λονδίνο. Το έργο διηγείται την ιστορία της Κλαρίσσα Ντάλογουεϊ, μίας γυναίκας ανώτερης κοινωνικής τάξης η οποία αναμετράται με τον εσωτερικό της κόσμο προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με τη ζωή, αναλογιζόμενη συχνά το παρελθόν και τις επιλογές που τη σημάδεψαν. Η Γουλφ σκιαγραφεί αριστοτεχνικά ανθρώπινα πορτρέτα και σχέσεις, αναδεικνύοντας ιδιαίτερα τη δυσμενή κοινωνική θέση της γυναίκας, όπως την βίωνε και η ίδια, γεγονός που κάνει πολλούς μελετητές να θεωρούν την Κλαρίσα Ντάλογουεϊ alter ego της συγγραφέως.

Όπως σημειώνει η σκηνοθέτης: «Η κυρία Ντάλογουεϊ είναι ίσως το πιο σπουδαίο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ. Τα θέματα που ανοίγονται αφορούν σχεδόν όλα τα πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ιδέα της ελευθερίας και το βασικό ερώτημα: πόσο συχνά αναγκαζόμαστε να υπάρχουμε ως άλλοι στην κοινωνική μας συμπεριφορά ενώ γνωρίζουμε το αναπότρεπτο της ανθρώπινης μοίρας; Και ο έρωτας; Μία ζωή χωρίς έρωτα αξίζει να τη ζει κανείς; Φεύγοντας από την παράσταση αυτό που επιθυμώ είναι ο θεατής να έχει την αίσθηση πως πήγε μια βόλτα σε έναν ξένο τόπο, όπου δεν γνωρίζει κανέναν και κανείς δεν τον αναγνωρίζει, όπου κινείται μόνος του με τον εαυτό του, παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω του, και πως μεταφέρεται από το ένα μέρος στο άλλο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, αλλά μόνο για να κοιτάζει χωρίς να κρίνει, ώστε μετά να μπορεί να δει πιο καθαρά μέσα του».

«Τα καθρεφτίσματα και οι αντανακλάσεις γίνονται δομικό στοιχείο της παράστασης. Η Βιρτζίνια Γούλφ, η Κυρία Ντάλογουεϊ, η νεανική και περισσότερο τολμηρή εκδοχή της ως Κλαρίσα, ο Σέπτιμος ως ταυτόχρονα βουβή και έντονα ηχηρή παρουσία, είναι είδωλα που μπερδεύονται, που αλληλοσυμπληρώνονται, είναι αναμνήσεις και θραύσματα που ψάχνουν διαρκώς τον τρόπο να εκφράσουν την ίδια αγωνία. Την αγωνία για ένα διαρκές αίσθημα έρωτα διάχυτου μέσα τους, που όμως δεν καταφέρνει παρά σπάνια να μετατραπεί σε κοινό βίωμα, που καταντάει ένας μονόλογος με το εγώ, ένας ακήρυχτος πόλεμος με τα κοινωνικά προσωπεία, τους φόβους των ανθρώπων, τα πρέπει και τα όχι τώρα, μια αδιάκοπη πορεία προς το θάνατο αντί για μια γιορτή της ζωής. Την αγωνία που συνόδευε τη Βιρτζίνια Γούλφ σε όλο της το έργο. Μια αγωνία που μετατρέπεται σε ποίηση, σε μουσική και σε θεατρικό σπαραγμό, ανάλαφρο όμως σαν ένα ανοιξιάτικο λουλούδι που μαραίνεται σε ένα όμορφο βάζο».
Κ. Αλέξης Αλάτσης

Συντελεστές
Μετάφραση: Δέσποινα Κερεβάντη, Γιάννης Βαλλούρδος
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου
Συνεργασία στη διασκευή: Κ. Αλέξης Αλάτσης
Καλλιτεχνική συνεργασία - Κίνηση: Μαριέλα Νέστορα
Μουσική: Λόλεκ
Σκηνικά-Κοστούμια: Αριάδνη Βοζάνη
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Μπίκα
Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη-Έλενα Γρίβα
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Ερμηνεύουν: Φαίη Ξυλά, Στέλλα Αντύπα, Κατερίνα Φωτιάδη και ο Λόλεκ

Παραγωγή Kart Productions

INFO:
Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας
Κεφαλληνίας 18 Κυψέλη
Πληροφορίες – κρατήσεις: 2114117878 (νέο τηλέφωνο επικοινωνίας)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Από 22 Δεκεμβρίου 2017 έως 28 Ιανουαρίου 2018
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 21.00

Διάρκεια:
100 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 15 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ
Ατέλειες: 5 ευρώ

Θέατρο

Ο υπαρξιακός μονόλογος του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, που παίχτηκε για τρεις συνεχόμενες χρονιές (κατά τις θεατρικές περιόδους 2011-2013) και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές, επανέρχεται στο θέατρο ΠΟΡΕΙΑ. Αυτή τη φορά, τον μονόλογο θα ερμηνεύσει η Μαριάννα Δημητρίου, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους Δημοσθένη Παπαδόπουλο και Εκάβη Ντούμα.

Τώρα αρχίζω.
«Ξεχάστε με.» Μ' αυτήν την έκκληση, –επίκληση και παράκληση μαζί– ολοκληρώνει τον κύκλο του εκείνος που ξεκίνησε απευθυνόμενος σε όλους ή σε κανέναν, λέγοντας «Τώρα αρχίζω.» Εκείνος, σύμφωνα με τον συγγραφέα του, είναι ο άνθρωπος που έχει φτάσει στο σημείο που υπερβαίνει κάθε προηγούμενο σημείο, που έχει κατακτήσει πλήρη εποπτεία της ζωής του, που επιζητεί κι επιδιώκει πλέον μόνο το επέκεινα αυτού που συνιστούσε μέχρι τότε το σύνολο του κόσμου. Είναι ο άνθρωπος που αποποιείται οποιαδήποτε κατάκτηση και οποιοδήποτε κέρδος, που αποτιμά τα οφέλη της δόξας και της ματαιοδοξίας, που σταθμίζει τα κεκτημένα και τις απώλειες, που υπερβαίνει νίκες και ήττες, τα μεγαλεία και τις κατοχυρώσεις τους. Είναι ο άνθρωπος που δεν επικαλείται πλέον παρά εκείνο που απομένει, όταν όλα έχουν διανυθεί κι έχουν εξαντληθεί τόσο ως ιδιωτική όσο και ως δημόσια περιπέτεια: την παραδοχή μιας ολικής εξαφάνισης, την άλλη όψη της ολικής λύτρωσης, τη μοναδική και απόλυτη αντιστοιχία με την αναπόδραστη θνητότητα.

Η Λήθη είναι ένας άνθρωπος στο μεταίχμιο, όπως και η χώρα μας. Ένα βήμα ακόμα και βυθίζεται στην ευεργετική λησμονιά της. Ο θάνατος είναι ο φόβος του θανάτου και η κόρη της Έριδας, η αδερφή του Θανάτου και του Ύπνου μας αφηγείται πόσο σημαντικό είναι να αφήνεσαι στο τίποτα.

Το έργο έχει αποσπάσει τον Έπαινο Δραματουργίας Ελληνικού Έργου «Κάρολος Κουν» 2011 και το Πρώτο Βραβείο Νεοελληνικού Έργου στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού του περιοδικού «Αθηνόραμα» την ίδια χρονιά. Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, που ερμήνευσε πρώτος τον μονόλογο, τιμήθηκε με το Βραβείο Ερμηνείας Ελληνικού Έργου «Κάρολος Κουν» 2011.

Διάρκεια: 60 λεπτά, χωρίς διάλλειμα

Τιμές Εισιτηρίων: κανονικό 14 ευρώ, senior (άνω των 65) 12 ευρώ, φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων, ΑμεΑ: 10 ευρώ

Εισιτήρια 10€ (αρχική τιμή 14€) μέχρι την ημέρα της πρεμιέρας στις 5/12.

Μετά την πρεμιέρα της παράστασης, στις 5/12, θα ακολουθήσει συζήτηση με τον συγγραφέα της "Λήθης", Δημήτρη Δημητριάδη.

του Δημήτρη Δημητριάδη

σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου

Από 5 Δεκεμβρίου 2017

Βραβεία:

Βραβείο ερμηνείας ελληνικού έργου «Κάρολος Κουν» 2011 στον Δημοσθένη Παπαδόπουλο για την ερμηνεία του.

Έπαινος δραματουργίας ελληνικού έργου «Κάρολος Κουν» 2011 στον Δημήτρη Δημητριάδη.

1ο βραβείο νεοελληνικού έργου στον Δημήτρη Δημητριάδη στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού 2011 του Αθηνοράματος.

Θέατρο Πορεία από 21 Φεβρουαρίου 2011 έως 5 Ιουνίου 2011 με τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο.

Θέατρο Πορεία από 26 Απριλίου 2012 έως 3 Ιουνίου 2012 και 16 Οκτωβρίου 2012 έως 26 Φεβρουαρίου 2013 με την Εκάβη Ντούμα.

Θέατρο Πορεία από 5 Δεκεμβρίου 2017 έως 3 Φεβρουαρίου 2018 με την Μαριάννα Δημητρίου.

poreiatheatre.com

Θέατρο

Το Φεστιβάλ Επιδαύρου 2018 σηκώνει αυλαία στις 29 του ερχόμενου Ιουνίου, και το πλήρες πρόγραμμά του είναι ήδη εδώ.

Νωρίτερα από ποτέ ανακοινώθηκε φέτος το πλήρες πρόγραμμα των παραστάσεων του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2018, καθώς, όπως δήλωσε ο καλλιτεχνικός του διευθυντής, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, «η Επίδαυρος ήταν και είναι το βαρύ πυροβολικό του Φεστιβάλ, θα μπορούσε να είναι από μόνη της ένα φεστιβάλ»

Ο κ. Θεοδωρόπουλος, στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 28 Νοεμβρίου, επεσήμανε επίσης ότι «ένας επιπλέον λόγος γι' αυτή την επιλογή (σ.Σ.: της έγκαιρης ανακοίνωσης του προγράμματος) είναι ότι επιδιώκουμε να προσελκύσουμε περισσότερους ξένους θεατές, σε συνεργασία με ελληνικούς και διεθνείς οργανισμούς και γραφεία που δραστηριοποιούνται στον πολιτιστικό τουρισμό».

Οι παραστάσεις που ήδη ανυπομονούμε να δούμε το ερχόμενο καλοκαίρι στην Επίδαυρο, και εντάσσονται στην ενιαία θεματική «Πολιτεία και πολίτης» είναι οι εξής.

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

29 και 30 Ιουνίου
Αχαρνείς του Αριστοφάνη
Απόδοση, Σκηνοθεσία, Χορογραφία: Κώστας Τσιάνος
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Παίζουν οι: Πέτρος Φιλιππίδης, Παύλος Χαϊκάλης, Κώστας Κόκλας, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και 15μελής χορός

6 και 7 Ιουλίου
Αγαμέμνων του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ)
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις
Σκηνικά – Κουστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν
Μουσική – Μουσική Διδασκαλία: Χάρης Πεγιάζης
Κίνηση: Eddie Lame
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Συγκλητική Βλαχάκη
Παίζουν οι: Γιάννης Στάνκογλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Ιώβη Φραγκάτου κ.ά.
Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Καβαλάρη
Επικοινωνία: Ανζέλικα Καψαμπέλη
Καλλιτεχνική διεύθυνση Stefi Productions: Αλίκη Δανέζη-Knutsen
Παραγωγή: Stefi Productions-Γιάννης Μ. Κώστας

13 και 14 Ιουλίου
Εθνικό Θέατρο
Πλούτος του Αριστοφάνη
Σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγεβιτς
Η διανομή θα ανακοινωθεί προσεχώς

20 και 21 Ιουλίου
Εθνικό Θέατρο
Ηλέκτρα του Σοφοκλή
Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου
Η διανομή θα ανακοινωθεί προσεχώς

27 και 28 Ιουλίου
Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη
Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Χορογραφίες: Σεσίλ Μικρούτσικου
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Παίζουν οι: Μάκης Παπαδημητρίου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νάντια Κοντογεώργη, Γιώργος Χρυσοστόμου, Ελένη Ουζουνίδου, Γιώργος Παπαγεωργίου, Άντρη Θεοδότου, Κατερίνα Μαούτσου, Νάνσυ Σιδέρη, Ελένη Μπούκλη, Αντιγόνη Φρυδά, Ίριδα Μάρα, Φραγκίσκη Μουστάκη, Νατάσα Σφενδυλάκη κ.ά.

3 και 4 Αυγούστου
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Ορέστης του Ευριπίδη
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Γιάννης Αναστασάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιάννης Θαβώρης
Παίζουν οι: Χρίστος Στυλιανού (Ορέστης), Ιωάννα Κολλιοπούλου (Hλέκτρα), Χριστόδουλος Στυλιανού (Μενέλαος), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Aγγελιοφόρος) κ.ά.

10 και 11 Αυγούστου
Βάτραχοι του Αριστοφάνη
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου
Κίνηση: Σοφία Πάσχου
Παίζουν οι: Λάκης Λαζόπουλος, Σοφία Φιλιππίδου, Αντώνης Καφετζόπουλος, Δημήτρης Πιατάς κ.ά.

17 και 18 Αυγούστου
Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή
Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου σε συνεργασία με τo INDA (Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος του Φεστιβάλ Συρακουσών)
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κόκκος
Η παράσταση θα παρουσιαστεί πρώτα στο 54ο Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου των Συρακουσών (8 Μαΐου – 8 Ιουλίου) και κατόπιν, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

6 και 7 Ιουλίου
Ομάδα VASISTAS
Χοηφόροι του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ)
Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
Δραματουργία: Ομάδα VASISTAS
Σύμβουλος δραματουργίας: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος
Σκηνικός χώρος: Εύα Μανιδάκη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Μουσική: Jan Van de Engel
Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα
Παίζουν οι: Εύη Σαουλίδου, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Ματίνα Περγιουδάκη, Γιάννης Κλίνης, Ελένη Βεργέτη, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη κ.ά.

20 και 21 Ιουλίου
Αντιγόνη του Σοφοκλή
Μετάφραση – Διασκευή: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ντέλλας
Σκηνογραφική επιμέλεια: Ανδρέας Σκούρτης
Ενδυματολογική επιμέλεια: Κωνσταντίνα Μαρδίκη
Μουσική: Αλέξανδρος Κτιστάκης
Σχεδιασμός φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής
Videographer – Φωτογραφία – Βοηθός σκηνογράφου: Χρήστος Συμεωνίδης
Ερμηνεύει: Επταμελής ομάδα ηθοποιών

3 και 4 Αυγούστου
Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου
Μετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα
Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα
Σκηνικό – Μουσική: Βασίλης Μαντζούκης
Σχεδιασμός φωτισμού: Felice Ross
Κοστούμια – Κατασκευές, μάσκες: Camilo Bentancor
Κίνηση: Αμάλια Μπένετ
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης, Ιωάννα Νασιοπούλου
Επιστημονικός συνεργάτης: Ιωσήφ Βιβιλάκης
Παίζουν οι: Δημήτρης Καταλειφός (Προμηθέας), Μαρία Κεχαγιόγλου (Ιώ), Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης (Κράτος), Θεανώ Μεταξά (Βία), Ηλίας Κουνέλλας (Ήφαιστος), Κώστας Βασαρδάνης (Ερμής), Γιώργος Φριντζήλας (Ωκεανός), Fonέs σε διδασκαλία Μαρίνας Σάττι (Χορός των Ωκεανίδων).
Στην παράσταση συμμετέχει η χορωδία του Baumstrasse καθώς και σπουδαστές του Αττικού σχολείου και του Λυκείου Επιδαύρου.

Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου

13 και 14 Ιουλίου
Ευμενίδες του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ)
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Στεφανία Γουλιώτη
Καλλιτεχνική Συνεργασία: Σύλβια Λιούλιου
Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Καμαρωτός
Video: Dorijan Kolundžija
Τεχνική Αλεξάντερ: Βίκη Παναγιωτάκη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Θέατρο

Από Μαρία Κρύου 
Κωμωδία ηθών του 20ού αιώνα διαβασμένη με σύγχρονο τρόπο, αμερικάνικη πρωτοπορία των ’70s ή ευρωπαϊκές αναζητήσεις στα όρια του περιθωρίου; Η θεατρική εβδομάδα που ξεκινά έχει απ’ όλα.
«Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν»

Η κινηματογραφική επιτυχία του Φασμπίντερ ­μεταφέρεται στο θέατρο από τον Γιώργο Σκεύα, με πρωταγωνιστές τους Λ. Παπαληγούρα, Μ. Μουμούρη, Γ. Νταλιάνη κ.ά. Θέμα του το πορτρέτο της τσακισμένης ζωής των ανθρώπων του αστικού περιθωρίου σε μια κοινωνία που βιώνει την παρακμή λίγο πριν από την άνοδο του Γ΄ Ράιχ. (Οδού Κυκλάδων, από 18/11)
«Το φιντανάκι»

Ένα έργο χωρίς καμία ρυτίδα, γραμμένο πριν από σχεδόν εκατό χρόνια, έχει επιβεβαιώσει τη διαχρονικότητά του μέσα από ποικίλα ανεβάσματα. Ο Ανέστης Αζάς σκηνοθετεί την κωμωδία ηθών του Παντελή Χορν στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Στη σκηνική του πρόταση διατηρεί ανάγλυφους τους χαρακτήρες με τις αντιφάσεις τους κι επικεντρώνεται σε δύο θεματικά μοτίβα: τον έρωτα και το χρέος που εκτυλίσσονται παράλληλα και, μοιραία, επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ανθρώπων. (Από 18/11)
«Fool for love»

Το έργο του πρωτοπόρου Αμερικανού πειραματιστή της off off Broadway σκηνής των ’60s και των ’70s Σαμ Σέπαρντ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Ιούλιο, αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας Family Plays. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Οικονόμου φωτίζει την αμερικανική οικογένεια της υπαίθρου, του West που βίωσε και λάτρεψε ο συγγραφέας. Πρωταγωνιστούν ο Γ. Κέντρος, η Τζ. Θεωνά, ο Γ. Τσαμπουράκης και ο Β. Παλαιολόγος. (Άλμα - Β’ Σκηνή, από 17/11)
«Λαμπρά παράσιτα»

Ο Βρετανός Φίλιπ Ρίντλεϊ, με βασικότερο όπλο το χιούμορ, γράφει έργα ανθρώπινα και ταυτόχρονα πολιτικά αγγίζοντας ευαίσθητα, καθημερινά θέματα. Ένα ζευγάρι της διπλανής πόρτας αφορά και το έργο που ανεβάζει ο Χ. Αττώνης. Ο ίδιος ερμηνεύει κι έναν από τους ρόλους μαζί με τους Κ. Λάττα και Φ. Παυλόπουλο. (Tempus Verum - Εν Αθήναις, από 18/11)
Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό θεάτρου
Fool for Love

Κοινωνικό
του Σαμ Σέπαρντ | Διάρκ. 80'

Το φιντανάκι

Κωμωδία Ηθών
του Παντελή Χορν
Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν

Δράμα
του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ | Διάρκ. 105'
Λαμπρά Παράσιτα

Μαύρη Κωμωδία
του Φίλιπ Ρίντλεϊ | Διάρκ. 90'

Θέατρο

Την Κλυταιμνήστρα θα ερμηνεύσει η Μαρία Ναυπλιώτου στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, που θα παρουσιάσει, το καλοκαίρι, το Εθνικό Θέατρο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου, με την Αλεξία Καλτσίκη στον επώνυμο ρόλο.

Στην Επίδαυρο η Μαρία Ναυπλιώτου πρωτοεμφανίστηκε στις 12 Ιουλίου 1996, μαθήτρια πρωτοετής, ακόμη, στη δραματική Σχολή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας» του Γιώργου Κιμούλη, με το «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», στον «Οιδίποδα τύραννο» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους, με τον Γιώργο Κιμούλη στον επώνυμο ρόλο και την Άννα Συνοδινού ως Ιοκάστη. Ήταν μια απ’ τις Θεραπαινίδες κι η Αντιγόνη -ρόλοι βουβοί.

Επανήλθε το καλοκαίρι του 1999 -η πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση στο Φεστιβάλ Επιδαύρου-, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Νίκου Χουρμουζιάδη και πάλι ως Αντιγόνη αλλά στις «Φοίνισσες» του Ευριπίδη πια. Ακολούθησαν οι φεστιβαλικές συνεργασίες της με το Εθνικό Θέατρο -«Ορέστεια» του Αισχύλου (μέλος του Χορού και Αθηνά στις «Ευμενίδες»), σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου (2001), Β΄ Κορυφαία στον «Ίωνα» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου (2003), Αφροδίτη στον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη (2004)-, με το ΚΘΒΕ και πάλι -ο επώνυμος ρόλος στην τραγωδία του Ευριπίδη «Ιφιγένεια η εν Ταύροις», με σκηνοθέτη τον Γιώργο Μιχαηλίδη (2006), Ανδρομάχη στις «Τρωάδες», επίσης του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη (2009)- και -η πιο πρόσφατη- με το «Θέατρο Τέχνης»

και με τον επώνυμο ρόλο στην «Μήδεια» του Ευριπίδη, που ανέβασε στην Επίδαυρο, μόλις το περασμένο καλοκαίρι (2017), η Μαριάννα Κάλμπαρη -συμπαραγωγή με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Ιωαννίνων.
Η ένατη παρουσία της Μαρίας Ναυπλιώτου στην Επίδαυρο, με Κλυταιμνήστρα αυτή τη φορά, θα πραγματοποιηθεί μετά την Μπλανς Ντιμπουά την οποία έχει επωμιστεί στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τένεσι Γουίλιαμς, που ετοιμάζει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, παράσταση η οποία ήταν προγραμματισμένη για τη σεζόν 2016/2017, όπως είχα γράψει στο «Τέταρτο Κουδούνι» στις 23 Μαρτίου 2016, αλλά, τελικά, μετατέθηκε για τη φετινή, με προγραμματισμένη πρεμιέρα στις 6 Φεβρουαρίου.
Η «Ηλέκτρα» έχει να παρουσιαστεί στην ελλαδική σκηνή απ’ το καλοκαίρι του 2015, όταν ο Κωνσταντίνος Ντέλλας ανέβασε, στο «Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν» της Φρυνίχου και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, μια πειραματική εκδοχή της, με τον τίτλο «Ηλέκτρα [Το τελευταίο αίμα]», την Όλια Λαζαρίδου στον επώνυμο ρόλο και την Ζωή Ξανθοπούλου ως Κλυταιμνήστρα.
Η πιο πρόσφατη, πάντως, ελληνόφωνη «Ηλέκτρα» ανέβηκε το περασμένο καλοκαίρι (2017), απ’ το «Σατιρικό Θέατρο» της

Λευκωσίας, στην Κύπρο και στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος που πραγματοποιείται εκεί, σε σκηνοθεσία Νεοκλή Νεοκλέους, με την Μαριάννα Καυκαρίδου ως Κλυταιμνήστρα και την Άννα Γιαγκιώζη ως Κλυταιμνήστρα.
Στην Επίδαυρο, παραδόξως, η «Ηλέκτρα», μια απ’ τις πιο «αναγνωρίσιμες» τραγωδίες, έχει να παρουσιαστεί απ’ το 2007 -έντεκα ολόκληρα χρόνια θα συμπληρώνονται το καλοκαίρι του 2018, όταν ανεβεί η καινούργια παράσταση! Την «Ηλέκτρα» του 2007 είχε σκηνοθετήσει, για το Εθνικό Θέατρο, ο Πίτερ Στάιν, με τον επώνυμο εκτινάχθηκε -κυριολεκτικά!- η Στεφανία Γουλιώτη ενώ Κλυταιμνήστρα ερμήνευε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.

http://totetartokoudouni.blogspot.gr/

 

Θέατρο

5 Παραστάσεις που κάνουν πρεμιέρα και αξίζουν
Από Γιώτα Δημητριάδη 

«Παράξενο ζευγάρι»

Το αστείο, τρυφερό και συγκινητικό έργο του Νιλ Σάιμον ανεβαίνει στο Θέατρο Ζίνα (από 10/11), σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη. Στη σκηνή απολαμβάνουμε τον ίδιο τον σκηνοθέτη μαζί με τον ανατρεπτικό Γιάννη Ζουγανέλη σε ένα κωμικό ντουέτο που θα συζητηθεί. Τον θίασο συμπληρώνει μια δυνατή ομάδα ηθοποιών.
«Hair»

Το διάσημο tribal rock μιούζικαλ ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και κάνει πρεμιέρα στις 15/11 στο Θέατρο Χώρα, ενώ παρουσιάζεται ταυτόχρονα και στο Λονδίνο. Ανάμεσα στους νέους ηθοποιούς και τραγουδιστές που πρωταγωνιστούν είναι οι Αιμιλιανός Σταματάκης, Μαίρη Συνατσάκη, Ίαν Στρατής και Άρης Πλασκασοβίτης, με τον Δημήτρη Μαλισσόβα να σκηνοθετεί.

«Μια πορνογραφική σχέση»

Η Χ. Δενδρινού και ο Β. Παπαδάκης ζουν στο Από Μηχανής Θέατρο (από 15/11) «Μια πορνογραφική σχέση», έργο που έγινε γνωστό από την ταινία του Φ. Φοντέιν. Ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται, μέσω αγγελίας, στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Το μόνο που επιθυμούν είναι μια σαρκική σχέση. Όμως η μία συνάντηση διαδέχεται την άλλη...

«Άννα Φράνκ - Το ημερολόγιο»

Το βραβευμένο με Πούλιτζερ βιβλίο «Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» σκηνοθετεί η Β. Παναγοπούλου στο Χυτήριο. Την έφηβη Γερμανοεβραία υποδύεται η Κωνσταντίνα Δαούτη. Παίζουν οι Αλ. Εσκενάζη, Φ. Γέμτου, Γ. Μπουραζάνας, Δ. Μάριζας κ.ά.

«Περί εκτός ορίων Έρωτος»

Η ομάδα Ro.cooperativa παρουσιάζει στο Από Μηχανής Θέατρο (από 9/11) μια σκηνική σύνθεση σε σκηνοθεσία του Μάνου Παπαδά. Τρεις γυναίκες κι ένας άντρας αφηγούνται την ιστορία τους, που έχει σχέση με τον έρωτα και είναι αφιερωμένη σε αυτούς που ξεπέρασαν τα όρια της λογικής και μεταπήδησαν στη σφαίρα της παραφροσύνης.

Θέατρο

Πέντε σημαντικοί πρωταγωνιστές θα συναντιούνται επί σκηνής στο θέατρο Αθηνών, από τις 7 Οκτωβρίου, με αφορμή ένα πολυβραβευμένο έργο.

Μετά τη μεγάλη επιτυχία του «Πουπουλένιου» και του «Θεού της Σφαγής» στο ίδιο θέατρο, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης επιλέγει και σκηνοθετεί, σε πανελλήνια πρεμιέρα, το συνταρακτικό θρίλερ-μαύρη κωμωδία του Κόνορ Μακφέρσον «Ο Φάρος». Εκεί, συμπρωταγωνιστεί με τον Αιμίλιο Χειλάκη, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, τον Νίκο Ψαρρά και τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο.

Η υπόθεση
Παραμονή Χριστουγέννων, στο υπόγειο ενός σπιτιού, σ’ έναν παραθαλάσσιο οικισμό στα βόρεια του Δουβλίνου, ενώ έξω μαίνεται η καταιγίδα, τέσσερεις φίλοι κι ένας μυστηριώδης ξένος θα περάσουν τη νύχτα γιορτάζοντας με τον τρόπο που ξέρουν: παίζοντας χαρτιά και πίνοντας.


Ο Σάρκυ έχει επιστρέψει μετά από καιρό, για να προσέχει τον Ρίτσαρντ, τον μεγαλύτερο αδελφό του, που τυφλώθηκε πρόσφατα. Στη γιορτινή βραδιά είναι μαζί τους ο Ιβάν κι ο Νίκυ, φίλοι αδελφικοί, στο ποτό και τις αποτυχίες της ζωής. Κι ένας ακόμη απρόσκλητος επισκέπτης, ο κύριος Λόκχαρτ, που κανείς δεν τον γνωρίζει, ενώ εκείνος μοιάζει να γνωρίζει πολλά.


Ενώ η νύχτα βαθαίνει κι η καταιγίδα θριαμβεύει, οι πέντε άντρες θα παίξουν μέχρι το τέλος, ποντάροντας όλο και περισσότερα: μια πιθανότητα να ξεφύγουν απ’ το παρελθόν τους.

Οι συντελεστές
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης – Αθανασία Σμαραγδή
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Κοστούμια: Μαρία Κοντοδήμα
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Μανώλης Δούνιας – Ελενα Σκουλά
Θεατρικές Επιχειρήσεις: Κάρολος Παυλάκης


Αριστερά ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος και δίπλα του ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Διανομή (με σειρά εμφάνισης)
Σάρκυ: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Ρίτσαρντ: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Ιβάν: Νίκος Ψαρράς
Νίκυ: Προμηθέας Αλειφερόπουλος
Κύριος Λόκχαρτ: Αιμίλιος Χειλάκης

Θέατρο Αθηνών
Βουκουρεστίου 10
Τηλέφωνο: 21033312343
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ: Τετάρτη-Κυριακή: 21:15 / Λαϊκή απογευματινή: Σάββατο στις 18:15.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin