Ιουλίου 20, 2018

Θέατρο

Μια πρωτότυπη δραματοποιημένη απόδοση της Ιστορίας του Θουκυδίδη. Το θεατρικό κείμενο του Γιάννη Λιγνάδη, που αποτελεί συρραφή ιστορικών γεγονότων ανθολογημένων από τα πέντε πρώτα βιβλία της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου, επιχειρεί να αναδείξει τη διαχρονική και οικουμενική ουσία της «τραγωδίας του πολέμου», τους σκοτεινούς και πολύπλοκους μηχανισμούς πίσω από το πολεμικό φαινόμενο.

Η πολιορκία και άλωση της μαρτυρικής Πλάταιας, ο εμφύλιος πόλεμος στην Κέρκυρα, οι μάχες της Πύλου και της Σφακτηρίας, η καταστροφή της Μήλου: τα πολεμικά γεγονότα και άλλα δραματικά συμβάντα, όπως ο λοιμός στην Αθήνα, συναρθρώνονται, μεταξύ άλλων, με τον επιτάφιο λόγο του Περικλή και ομιλίες πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής.

Κείμενο, δραματουργία: Γιάννης Λιγνάδης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Ιστορικός σύμβουλος: Δρ. Ανδρονίκη Μακρή
Βοηθός σκηνοθέτη: Ιφιγένεια Καραμήτρου
Φωτισμοί: Εβίνα Βασιλακοπούλου

Παίζουν: Δημήτρης Λιγνάδης, Aurora Marion, Βασίλης Αθανασόπουλος,
Ανδρέας Καρτσάτος, Κώστας Νικούλι, Κατερίνα Πατσιάνη

11 - 20 ΜΑΪΟΥ 2018/21:00

ΘΕΑΤΡΟ @ MEGARON UNDERGROUND

Συμπαραγωγή
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Dramaticus
Σε συνεργασία με το Σωματείο ΔΙΑΖΩΜΑ

Πριν από τις παραστάσεις, σύντομη εισαγωγική ομιλία από επιστήμονες διεθνούς κύρους.

Θέατρο

του Τόμας Μπέρνχαρντ

σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα

Η μεγάλη θεατρική επιτυχία που ξεκίνησε την πορεία της στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, συνεχίστηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, επανέρχεται για έναν τρίτο κύκλο παραστάσεων στο θέατρο Πορεία.

η ζωή είναι ένα μαρτύριο όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό και δεν επανορθώνει αυτή την κοινοτοπία την όντως οδυνηρή δεν έχει αντιληφθεί τίποτα
Μια μεγάλη ντίβα της όπερας πρόκειται να τραγουδήσει στον «Μαγικό Αυλό» του Μότσαρτ για διακοσιοστή εικοστή δεύτερη φορά. Εξαντλημένη από την πειθαρχία που έχει επιβάλλει στον εαυτό της και από την επαναλαμβανόμενη έκθεσή της στην κρίση του κοινού, αποφασίζει να ματαιώσει τις προγραμματισμένες εμφανίσεις της και να αποσυρθεί με τον τυφλό πατέρα της στην εξοχή. Εκείνος όμως, αλκοολικός και φιλοχρήματος, έχει εναποθέσει όλη του τη ζωή στην τραγουδιστική καριέρα της κόρης του. Ανάμεσά τους βρίσκεται ένας γιατρός, «δόκτωρ» Ιατροδικαστικής, παθιασμένος με την ανθρώπινη ανατομία, αλλά αδιάφορος για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Πώς επιδρά η τελειομανία, η στείρα εξειδίκευση, η υπέρμετρη συγκέντρωση, ο αυστηρός αυτοπεριορισμός πάνω στον καλλιτέχνη;

Η τέχνη, η επιστήμη, ακόμη και η σχέση γονιού και παιδιού, αποδεικνύονται ανεπαρκείς και καταστροφικές για την πλήρωση των ανθρώπινων αναγκών. Ο Μπέρνχαρντ μετατρέπει την ιατρική σε επιστήμη της αποσύνθεσης και τη μουσική σε τέχνη της αποπροσωποποίησης και της καταστροφής. Ο μεγάλος Αυστριακός συγγραφέας επιστρατεύει το γκροτέσκο και «χολερικό» χιούμορ του για να υπογραμμίσει το υπαρξιακό άγχος των ηρώων του. Μια άγρια κωμωδία για την τραγωδία της τέχνης, της επιστήμης και της γονεϊκής χειραγώγησης.

Διάρκεια: 180 λεπτά  Τιμές Εισιτηρίων: κανονικό 16 ευρώ, senior (άνω των 65): 14 ευρώ, φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων: 12 ευρώ.

H παράσταση "Ο αδαής και ο παράφρων" αποτελεί παραγωγή της Πειραματικής Σκηνής του ΕΘ και πρωτοπαρουσιάστηκε εκεί την περίοδο 2015-2016.

Θέατρο

«Το τραγούδι του έρωτα και του θανάτου του σημαιοφόρου Χριστόφορου Ρίλκε» στο θέατρο «Χώρα»

Μετά την βράβευσή της με το Βραβείο Ένωσης Ελλήνων Κριτικών ως "πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης (2013-2014)" η θεατρική ομάδα Ubuntu επιστρέφει στα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας, παρουσιάζοντας επί σκηνής για πρώτη φορά στην Ελλάδα το νεανικό αριστούργημα του Rainer Maria Rilke «Το τραγούδι του έρωτα και του θανάτου του σημαιοφόρου Χριστόφορου Ρίλκε». Το έργο θα παρουσιαστεί από το Σάββατο 21 Απριλίου στο θέατρο «Χώρα», έως τις 26 Μαίου.

Το δημοφιλέστερο έργο του Rilke - «ένα πεζό μολυσμένο από στίχους» όπως ο ίδιος ο ποιητής το χαρακτήριζε - γραμμένο το 1906, με αφορμή τον θάνατο στο πεδίο της μάχης ενός μακρινού προγόνου του ποιητή, μας αφηγείται μια λυρική ιστορία ενηλικίωσης και ηρωισμού, μια πορεία από τον φόβο στη γενναιότητα, θέτοντας σε διαπραγμάτευση την έννοια του «ήρωα».

Μετά την βράβευσή της με το Βραβείο Ένωσης Ελλήνων Κριτικών ως "πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης (2013-2014)" η θεατρική ομάδα Ubuntu επιστρέφει στα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας, παρουσιάζοντας επί σκηνής για πρώτη φορά στην Ελλάδα το νεανικό αριστούργημα του Rainer Maria Rilke «Το τραγούδι του έρωτα και του θανάτου του σημαιοφόρου Χριστόφορου Ρίλκε». Το έργο θα παρουσιαστεί από το Σάββατο 21 Απριλίου στο θέατρο «Χώρα», έως τις 26 Μαίου.

Το 1662, ο δεκαοχτάχρονος ιππότης Χριστόφορος Ρίλκε οδεύει προς το μέτωπο, ενάντια σε έναν εχθρό που δεν ξέρει, μην ξέροντας όμως ούτε ο ίδιος ποιος είναι. Καλπάζοντας «πάνω από σκοτωμένους χωρικούς», σε ένα ζοφερό τοπίο, μέσα σε καπνούς και συντρίμμια, θα ψάξει να βρει γύρω του την ομορφιά για να αντισταθμίσει την ασχήμια και τη βιαιότητα του πολέμου. Στο τέλος όμως, ο σημαιοφόρος – πια - Χριστόφορος Ρίλκε, θα πέσει νεκρός και θα είναι σαν να κάηκε από την ίδια αυτή φλόγα για ζωή που φούντωνε μέσα του. Μόνος του. Ένας διάττων αστήρ.

«Ήταν λοιπόν αυτός ο θάνατος ηρωικός; Γνώριζε ο ίδιος ότι πέθαινε ως ήρωας; Τι μας κάνει να χαρακτηρίσουμε μια πράξη ηρωική; Το μέγεθός της; Η συνάρτησή της από το κοινωνικό όφελος; Κι αν αυτά τα ερωτήματα φαίνεται να έχουν εύκολα απάντηση σε μια μεσαιωνική ιστορία, πως θα μπορούσαν να απαντηθούν σήμερα;», σημειώνει η σκηνοθέτις της παράστασης Ελεάνα Τσίχλη.

Γράφει ο Σταύρος Ξηντάρας

Πιστή στην θεατρική απόδοση μεγάλων λογοτεχνικών έργων και την αφηγηματικότητα, όπως στις προηγούμενες δουλειές της («Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» - Bios, «Διαβολιάδα» του Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ» - Bios), και εισάγοντας για πρώτη φορά στοιχεία του θεάτρου - ντοκουμέντου, η ομάδα UBUNTU θα επιχειρήσει μια επί σκηνής ανασύσταση όσων συνειδητά ο Ρίλκε δεν άρθρωσε στις 26 στροφές – εικόνες του ποιήματός του: μαρτυρίες επιζώντων πολέμου θα δημιουργήσουν το τοπίο μέσα στο οποίο, δύο ηθοποιοί – αφηγητές θα ερμηνεύσουν το ποίημα, ενώ συνεντεύξεις και αποσπάσματα από βιογραφίες σημερινών «ηρώων» θα προσπαθήσουν να ανοίξουν διάλογο της ιστορίας του τότε με την ζωή του σήμερα.

Γιατί τελικά, αν «έναυσμα του ηρωισμού είναι η Δυσχέρεια» και ήρωας αυτός που «ανατρέπει τους εις βάρος του συσχετισμούς χωρίς ο ίδιος να καθίσταται φορέας του υπερφυσικού», ποιος από μας σήμερα θα μπορούσε να είναι σημαιοφόρος; Υπερασπιζόμενος τι; Και ενάντια σε τι;

Συντελεστές:

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΡΑΣΙΔΑΚΗ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΕΛΕΑΝΑ ΤΣΙΧΛΗ

ΕΡΕΥΝΑ, ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ: ΕΛΕΑΝΑ ΤΣΙΧΛΗ, ΑΡΗΣ ΛΑΣΚΟΣ

ΠΑΙΖΟΥΝ: ΑΡΗΣ ΛΑΣΚΟΣ, ΕΛΕΑΝΑ ΚΑΥΚΑΛΑ

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΣΕΛΑΜΣΗΣ

ΣΚΗΝΙΚΑ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΤΙΝΑ ΤΖΟΚΑ

ΦΩΤΙΣΜΟΙ: ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΛΤΣΟΥ

ΒΟΗΘΟΙ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΥ - ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΥ: ΤΖΕΛΑ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΑΙΡΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Θέατρο

Το Εθνικό Θέατρο ταξιδεύει το φετινό καλοκαίρι με Πλούτο και Ηλέκτρα
Ερχόμαστε κοντά, πάμε μακρυά!


Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Στάθης Λιβαθινός, παρουσίασε στην καθιερωμένη Συνέντευξη Τύπου τις φετινές καλοκαιρινές παραγωγές αλλά και τις σημαντικές διεθνείς συμπαραγωγές με την Κίνα και την Σερβία.

 

Με σύνθημα «Ερχόμαστε κοντά, πάμε μακρυά» το Εθνικό θέατρο θέτει ως προτεραιότητα να είναι και να παραμείνει ένα «ανοιχτό Εθνικό» ταξιδεύοντας με τις παραγωγές του εκτός συνόρων, επιδιώκοντας σημαντικές συνεργασίες σε διεθνές επίπεδο.

Ο κ. Λιβαθινός, αφού έκανε μια μικρή αναδρομή στη χρονιά που πέρασε, κατόπιν παρουσίασε τις παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου για το καλοκαίρι του 2018. Πρώτα, θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον Πλούτο του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία του Nikita Milivojevic, με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. H παράσταση, μια συμπαραγωγή με το Εθνικό Θέατρο της Σερβίας, ξεκινά από την Επίδαυρο στις 13 και 14 Ιουλίου, συνεχίζοντας με μία μικρή περιοδεία σε Ελευσίνα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα, για να καταλήξει τον Σεπτέμβριο στο Βελιγράδι.

Η δεύτερη παραγωγή είναι η Ηλέκτρα του Σοφοκλή, που θα κάνει πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 20-21 Ιουλίου, σε σκηνοθεσία του ταλαντούχου Θάνου Παπακωνσταντίνου, ο οποίος σκηνοθετεί για πρώτη φορά στην Επίδαυρο. Στη συνέχεια η παράσταση θα περιοδεύσει σε νησιά του ανατολικού Αιγαίου και άλλες πόλεις της Ελλάδας.

ADTECH GmbH (Master default)
Τέλος, ο κ. Λιβαθινός ανακοίνωσε μία ακόμη διεθνή συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο της Κίνας στην παράσταση Αγαμέμνων του Αισχύλου, που προγραμματίζεται να ανέβει στα μέσα του Δεκεμβρίου 2018 στο Πεκίνο, σε σκηνοθεσία του ίδιου, με τη Στεφανία Γουλιώτη και την Αντιγόνη Φρυδά και δεκαπέντε ακόμη Κινέζους ηθοποιούς.

Αναλυτικά οι παραστάσεις:

Πλούτος του Αριστοφάνη
13 & 14 Ιουλίου Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
19-29/9 Βελιγράδι

Το Εθνικό Θέατρο έχοντας ως προτεραιότητά του την ανάπτυξη ενός δικτύου συνεργασιών και τη σύμπραξη με σημαντικούς διεθνείς θεατρικούς οργανισμούς, πραγματοποιεί το φετινό καλοκαίρι μια νέα συμπαραγωγή με το Κρατικό Θέατρο της Σερβίας παρουσιάζοντας τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Nikita Milivojevic.

Η παράσταση του Nikita Milivojevic με τον μικτό θίασο, από Έλληνες και Σέρβους ηθοποιούς, στοχάζεται πάνω στο κεντρικό ερώτημα που θέτει ο Αριστοφάνης για τον τρόπο κατανομής του πλούτου και εξετάζει τις αναγωγές του στο σήμερα.

Ο Χρεμύλος μετά την επίσκεψή του στο μαντείο των Δελφών επιστρέφει φέρνοντάς μαζί του έναν τυφλό γέρο άντρα, ύστερα από παραίνεση του Απόλλωνα. Με τη βοήθεια του δούλου του, Καρίωνα, ανακαλύπτει πως ο άντρας που έχει πάρει στο κατόπι δεν είναι άλλος από τον Πλούτο. Ο Χρεμύλος και όλοι οι τίμιοι συμπολίτες του θα ευημερήσουν, αν ο Πλούτος ξαναδεί το «φως το αληθινό». Η θεραπεία του Ασκληπιού στέφεται με επιτυχία κι η δικαιοσύνη αποκαθίσταται. Η Πενία (Φτώχεια) που τόσο καιρό διαφέντευε την πόλη, προσπαθεί τώρα να υπερασπιστεί τις χάρες της φτωχής πλην τίμιας ζωής. αλλά οι Αθηναίοι δεν πείθονται και σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν τον Πλούτο στην παλιά του θέση, στο πίσω μέρος του ναού της Αθηνάς (εκεί όπου φυλάσσονταν τα χρήματα του Δημοσίου).

Ο σκηνοθέτης σημειώνει:
Μία από τις μεγάλες μου απορίες εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί η ύπαρξη διάφορων λιστών διανομής του πλούτου ανά τον κόσμο. Πώς είναι δυνατόν 100 άνθρωποι να είναι πλουσιότεροι από τη μισή ανθρωπότητα… Τι κόσμος είναι αυτός; Το αν ο Πλούτος είναι τυφλός ή βλέπει πολύ καλά τί κάνει μοιάζει παντελώς αδιάφορο: οι πλούσιοι γίνονται όλο και πιο πλούσιοι, οι φτωχοί όλο και πιο φτωχοί. Από τον καιρό του Αριστοφάνη μέχρι σήμερα τα πράγματα μοιάζουν να μην έχουν αλλάξει καθόλου. Ο Πλούτος προφανώς είναι ακόμη ο πιο ισχυρός Θεός του πλανήτη, η κινητήρια δύναμη του κόσμου, ενώ διάφορα «οικονομικά συμφέροντα» καθορίζουν τα πάντα. Η Ελλάδα και η Σερβία (και με ευρύτερη έννοια και ολόκληρα τα Βαλκάνια), είναι οι δύο όψεις του νομίσματος στα ψιλά του Πλούτου. Ο ρόλος μας σε τούτη την επ’ άπειρον επίκαιρη παγκόσμια κωμωδία είναι πάντα ίδιος: κορώνα ή γράμματα για μας δεν υπάρχει διαφορά.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Nikita Milivojevic
Σκηνικά: Kenny MacLellan
Κοστούμια: Marina Medenica
Συνθέτης: Άγγελος Τριανταφύλλου
Φωτιστής: Αλέκος Αναστασίου
Χορογράφος: Amalia Bennett

Διανομή
Πλούτος Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Χρεμύλος Γιώργος Γάλλος
Καρίων Μανώλης Μαυροματάκης
Πενία Γαλήνη Χατζηπασχάλη
Ασκληπιός Γιάννης Κότσιφας
Βλεψίδημος Μάνος Βακούσης
Δίκαιος άνθρωπος-γυναίκα Χρεμύλου Κώστας Κορωναίος
Συκοφάντης-Ερμής Γιάννης Κότσιφας
Γυναίκα Μαρία Διακοπαναγιώτου
Κορυφαίος Χορού Nenad Maričić

& 9μελής χορός-μουσικών από την Κρατική Ορχήστρα Βελιγραδίου

Εκτός της Επιδαύρου και της Σερβίας η παράσταση θα παρουσιαστεί στην Ελευσίνα 2/9, στη Θεσσαλονίκη 6/9 και στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού 10/9.

Εθνικό Θέατρο της Σερβίας
Στις αρχές του 19ου αιώνα, γεννήθηκε η ιδέα ενός θεάτρου ως θεσμού, που θα συνέβαλε στην καταπολέμηση τ​ου συντηρητισμού, του αναλφαβητισμού, θα ενίσχυε τη δημιουργία προοδευτικών ιδεών και την ανάπτυξη του εθνικού πολιτισμού. Ο πρίγκιπας Mihajlo, μαζί με το ​​Κρατικό ​Σ​υμβούλιο, αποφάσισε την ανέγερση του κτιρίου κοντά στην Stambol Gate – άλλοτε τουρκοκρατούμενη περιοχή.

Το 1868 ιδρύθηκε στο Βελιγράδι το Εθνικό Θέατρο της Σερβίας, που αποτελεί έως και σήμερα τον κορυφαίο θεατρικό οργανισμό της χώρας. ​Προβάλλει τ​ον πολιτισμό της Σερβίας στο εξωτερικό ​αποσπώντας διεθνείς διακρίσεις. Στη διάρκεια της πλούσιας ιστορίας του φιλοξένησε παραστάσεις με διάσημους ηθοποιούς, τραγουδιστές​ και χορευτές. Η σταθερή ποιότητα του ρεπερτορίου σε συνδυασμό ​ με την παράδοση και τη σύγχρονη προσέγγιση της θεατρικής τέχνης κα​θώς και το υψηλό επίπεδο των παραστάσεων αποτελεί το σήμα κατατεθέν του. Οι παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου της Σερβίας ταξιδεύουν τον πολιτισμό της χώρας ​στο εσωτερικό και στο εξωτερικό στα καλύτερα ευρωπαϊκά θέατρα. ​Όπερα, Θέατρο και Χορός συνυπάρχουν κάτω από την ίδια στέγη. Διαθέτει δύο σκηνές και δίνει περίπου 70 παραστάσεις κάθε μήνα.

Ηλέκτρα του Σοφοκλή
20 & 21 Ιουλίου Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Η δεύτερη καλοκαιρινή παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου είναι η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή που θα σκηνοθετήσει ο Θάνος Παπακωνσταντίνου στην πρώτη του δουλειά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

Η Ηλέκτρα, έργο της όψιμης περιόδου του Σοφοκλή, (γράφτηκε πιθανότητα το 412 ή 411π.Χ.), δραματοποιεί ένα από τα πιο ζοφερά επεισόδια του μύθου των Ατρειδών: την εκδίκηση της Ηλέκτρας και του Ορέστη για τον φόνο του Αγαμέμνονα που διέπραξαν η Κλυταιμνήστρα και ο Αίγισθος. Κεντρική μορφή του δράματος, η Ηλέκτρα, διατηρεί ζωντανή την ανάμνηση του φόνου του πατέρα της παρακαλώντας τους θεούς να βοηθήσουν στην τιμωρία των δολοφόνων του. Η επιστροφή του αδελφού της, του εξόριστου Ορέστη, δρομολογεί το έργο της τιμωρίας που θα ολοκληρωθεί με την πράξη του διπλού φόνου.

Γραμμένη μέσα στη δίνη του καταστροφικού Πελοποννησιακού πολέμου, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή φέρει έντονα τα σημάδια της «παθολογίας του πολέμου», μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τον θεϊκό λόγο στην ανθρώπινη πράξη.

Η Ηλέκτρα, πλάσμα απειλητικό και άγριο, «γεννά πολέμους». Μετουσιώνει τον θρήνο σε όργανο εκδίκησης. Ο θρήνος αντί να κατευνάζει τον πόνο της, επιτείνει την παραφορά του.

Συντελεστές:
Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου
Σκηνικά-Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική: Δημήτρης Σκύλας
Χορογραφία: Χαρά Κότσαλη

Διανομή

Ηλέκτρα Αλεξία Καλτσίκη
Κλυταιμνήστρα Μαρία Ναυπλιώτου
Ορέστης Αλέξανδρος Μαυρόπουλος
Αίγισθος Χρήστος Λούλης
Χρυσόθεμις Ελένη Μολέσκη
Πυλάδης Μάριος Παναγιώτου
Παιδαγωγός Νίκος Χατζόπουλος

Χορός

Ασημίνα Αναστασοπούλου, Σοφία Αντωνίου, Ιωάννα Δερμετζίδου, Νάντια Κατσούρα, Ελένη Κουτσιούμπα, Κλεοπάτρα Μάρκου, Μαρία Μηνά, Τζωρτζίνα Παλαιοθεοδώρου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Δανάη Τίκου, Μαρία Χάνου.

Η «Ηλέκτρα» θα παρουσιαστεί σε συνεργασία με το Υπουργείο Ναυτιλίας και τους αντίστοιχους Δήμους σε νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (Μυτιλήνη 26/7, Λήμνο 30/7 και Αϊ Στράτη 1/8). Επίσης θα περιοδεύσει: Καβάλα 25/8, Θεσσαλονίκη 28/8, Πάτρα 4/9, Ελευσίνα 10/9, Βύρωνας 14/9, Παπάγου 19/9

Οι παραστάσεις του «Πλούτου» και της «Ηλέκτρας» στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ.

Αγαμέμνων του Αισχύλου στο Εθνικό Θέατρο της Κίνας
Δεκέμβριος 2018

Το Εθνικό Θέατρο της Κίνας στο Πεκίνο και το Εθνικό μας Θέατρο συνεργάζονται σε ένα μεγάλης σημασίας θεατρικό πρόγραμμα, μια πρωτοβουλία που ενώνει δύο από τους αρχαιότερους πολιτισμούς του κόσμου και τις παραδόσεις τους ενώ ταυτόχρονα γεφυρώνει τη σύγχρονη θεατρική δημιουργία.

Η διμερής συνεργασία πραγματοποιείται με την υποστήριξη των Υπουργείων Πολιτισμού των δύο χωρών στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Έτους Ελλάδας – Κίνας.

Τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, την πρώτη τραγωδία της Ορέστειας (458 π.Χ.) της μοναδικής σωζόμενης τριλογίας, θα σκηνοθετήσει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Στάθης Λιβαθινός στο Πεκίνο, στο Εθνικό Θέατρο της Κίνας στο πλαίσιο της διμερούς συνεργασίας των δύο θεάτρων.

Η τραγωδία πραγματεύεται την επάνοδο του στρατηλάτη των Ελλήνων στο Άργος, την υποδοχή του από τη γυναίκα του Κλυταιμνήστρα και τους πιστούς πολίτες του, τον φόνο του από την Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της Αίγισθο. Ένας κύκλος αίματος που παραμένει ανοιχτός αναζητώντας την εκδίκηση.

Οι πρόβες θα ξεκινήσουν τον Οκτώβριο και η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στα μέσα Δεκεμβρίου στο Εθνικό Θέατρο της Κίνας στο Πεκίνο.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Στάθης Λιβαθινός
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Κίνηση: Μαριάννα Καβαλλιεράτου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Έλληνες ηθοποιοί: Στεφανία Γουλιώτη, Αντιγόνη Φρυδά
Και δεκαπέντε ακόμη Κινέζοι ηθοποιοί

Θέατρο

Από Τώνια Καράογλου

Σύγχρονη, ενδιαφέρουσα ανάγνωση του αριστουργήματος του αμερικανικού ρεπερτορίου, όπου ο ποιητικός ρεαλισμός του συγγραφέα διαρρηγνύεται, χωρίς να ζημιώνεται, από τις μεταδραματικές ρωγμές που του εμφυτεύει η σκηνοθεσία.


Ήδη από τη νέα μετάφραση (Αντώνης Γαλέος), που αλλάζει ακόμη και τον παραδεδομένο­ μέχρι σήμερα τίτλο «Λεωφορείον ο Πόθος», προδίδεται πως η παράσταση σκοπεύει να πάρει τις αποστάσεις της από την αισθητική παράδοση που ακολουθεί λίγο πολύ το έργο, αλλά είναι κυρίως η παρουσία του Μιχαήλ Μαρμαρινού που το επιβεβαιώνει. Η ισχυρή σφραγίδα του σκηνοθέτη, που βασίζεται κυρίως σε εργαλεία του μεταμοντέρνου θεάτρου, προδιαθέτει –τουλάχιστον τους υποψιασμένους θεατές– ότι θα επιφυλάξει στο έργο μια ανάγνωση πέραν της ρεαλιστικής. Το γεγονός πως η επιλογή του αφορά ένα έργο της ρεαλιστικής σχολής (κάτι που δεν συνηθίζει) καθιστά το εγχείρημα ίσως επίφοβο, σίγουρα προκλητικό, εν τέλει όμως το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Και αυτό επειδή η πρότασή του πάνω στο κείμενο του Ουίλιαμς δεν έχει να κάνει με μια πάση θυσία παράβλεψη της ρεαλιστικής του υπόστασης, αλλά με μια άλλου τύπου ανάδειξή της, ώστε τελικά στην παράσταση να συνδιαλέγονται –με αναπάντεχα αρμονικό αποτέλεσμα– διαφορετικές «σχολές ερμηνείας».

Για παράδειγμα, τον σκηνοθέτη μπορεί να μην τον απασχολεί η ρεαλιστική σκηνογραφία, κι έτσι το σκηνικό της Εύας Νάθενα να μην αναπαριστά το σπίτι της Στέλλας και του Κοβάλσκι παρά μόνο θραύσματα αυτού, όμως η ουσιαστική τοπογραφία του έργου, η ταυτότητα της πολυπολιτισμικής Νέας Ορλεάνης, εισβάλλει εμφαντικά στη σκηνή από το πρώτο δευτερόλεπτο, μέσω του βίντεο που ανοίγει την παράσταση, και κυριαρχεί μέχρι τέλους χάρη στη μουσική σύνθεση του Άγγελου Τριανταφύλλου, ο οποίος δικαιωματικά μπορεί να θεωρηθεί συνδημιουργός της παράστασης.

Ο Μαρμαρινός κινείται επιδέξια μεταξύ του ρεαλισμού του συγγρα­φέα –δίνοντας έμφαση στις ποιητικές ποιότητες και όχι στη γειωμένη πλευρά του– και της δικής του μεταδραματικής ανάγνωσης, την οποία όμως εφαρμόζει μάλλον συγκρατημένα. Το σημαντικό είναι πως, ενώ την παράσταση διατρέχουν γνώριμα μεταδραματικά εργαλεία, όπως οι δια­κοπές της δράσης, η σε σημεία εκφώνηση των σκηνικών οδηγιών, τα βίντεο που εστιάζουν στα σκηνικά δρώμενα, το αποτέλεσμα όχι μόνο δεν ζημιώνεται –τουλάχιστον όχι σε αποφασιστικό βαθμό παρά σε κάποιες επιμέρους στιγμές– αλλά, αντιθέτως, προσδίδεται στο έργο μια νέα αισθητική ταυτότητα. Για την ακρίβεια, η διάρρηξη της ρεαλιστικής συνοχής λειτουργεί προσθετικά, καθώς εξωτερικεύει τον αποδιαρθρωμένο (εσωτερικό) κόσμο των ηρώων.


Χαρακτηριστική της συνύπαρξης ετερόκλητων αισθητικών τάσεων είναι η καθοδήγηση των ηθοποιών, που καλούνται να ερμηνεύσουν τους ρόλους τους σε δια­φορετικό ύφος, συστήνοντας ένα ανομοιογενές αλλά εν τέλει αρμονικό υποκριτικό ψηφιδωτό. Ο σκηνοθέτης, για παράδειγμα, δεν ενδιαφέρεται να αποδομήσει την εικόνα της Μπλανς. Η Μαρία Ναυπλιώτου έχει εμφανώς ως οδηγό της τη ρεαλιστική σχολή. η Μπλανς της κουβαλάει τη «μυθολογία» της εμβληματικής ηρωίδας του Ουίλιαμς (όπως προδίδει και η ενδυματολογία της, που την τοποθετεί κατά πολύ έξω και πέρα από την αισθητική των κοστουμιών των υπόλοιπων ρόλων) και μαζί όλες τις ρωγμές της, σε μια ουσιαστικά­ δραματική ερμηνεία που ούτε στιγμή δεν ξεπέφτει προς το μελοδραματισμό.

Η παρουσία του Χάρη Φραγκούλη, από την άλλη, επιβεβαιώνει την πρόθεση του σκηνοθέτη να απομακρύνει το κοινό από τις προσλαμβάνουσες του macho αρσενικού που έχει δημιουργήσει η παραστασιακή ιστορία του έργου, επιλογή που τον δικαιώνει, καθώς ο ηθοποιός ενσαρκώνει πράγματι μια νέα, σύγχρονη και πειστική εικόνα του Κοβάλσκι. Ο κόσμος στον οποίον εισβάλλει η Μπλανς φέρει ακόμη εμφανέστερα την αισθητική σφραγίδα του Μαρμαρινού, ιδιαίτερα η καθοδήγηση της Θεοδώρας Τζήμου, που ερμηνεύει τη Στέλλα στο μεταίχμιο μιας σπασμωδικής «υστερίας» –όχι πάντα καλοδεχούμενη– την οποία της προκαλεί ο διχασμός μεταξύ των δύο κόσμων που αντιπροσωπεύουν ο σύζυγος και η αδερφή της.

Επιμέρους ενστάσεις υπάρχουν, κυρίως για τη «φλύαρη», αδικαιολόγητη κινητικότητα επί σκηνής και τη μάλλον αμήχανη ανάγνωση των δύο γειτόνων (τους ερμηνεύουν όπως τους έχει ζητηθεί η Ευαγγελία Καρακατσάνη και ο Adrian Frieling), δεν στερούν όμως από την παράσταση τις συνολικές ποιότητες που την καθιστούν μία από τις σημαντικές στιγμές της σεζόν καθώς και της παραστασιακής ιστορίας του έργου.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ Ηρώων Πολυτεχνείου & Βασιλέως Γεωργίου, Πειραιάς, 2104143310-20. Διάρκεια: 150΄.

Θέατρο

Από 15 Φεβρουαρίου στην Κεντρική Σκηνή.

To Εθνικό Θέατρο θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στην ιστορία του, ένα από τα εμβληματικότερα θεατρικά κείμενα του εικοστού αιώνα, το έργο του Άρθουρ Μίλλερ «Ψηλά από τη γέφυρα».

Η παράσταση θα παρουσιάζεται από τις 15 Φεβρουαρίου, στην Κεντρική Σκηνή, με τον Γιώργο Κιμούλη, μέσα από τη διεισδυτική ματιά της Νικαίτης Κοντούρη. Oι δυο τους συνυπογράφουν και τη μετάφραση του έργου.

Ο Αμερικανός συγγραφέας, με αφορμή ένα πραγματικό γεγονός, στήνει ένα σχεδόν αστυνομικής ροής δράμα, άμεσα επηρεασμένο ως προς τη δομή του από την αρχαία ελληνική τραγωδία. Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά ως μονόπρακτο στο Θέατρο Coronet του Μπρόντγουέι τον Σεπτέμβριο του 1955. Ο Μίλλερ το ξαναδούλεψε δίνοντάς του δίπρακτη μορφή για τον Πίτερ Μπρουκ που ανέβασε το έργο στο Γουέστ Εντ στο Λονδίνο (1956).

Αμερική, Μπρούκλιν, δεκαετία του ’50. Ενας Ιταλός μετανάστης, ο Έντι Καρμπόνε εργάζεται σκληρά στο λιμάνι για να συντηρήσει τη σύζυγό του Μπέατρις και την ανιψιά της Κάθριν, την οποία μεγαλώνουν σαν δικό τους παιδί. Η άφιξη Ιταλών συγγενών της Μπέατρις, που μπήκαν παράνομα στη χώρα αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον και φιλοξενούνται στο σπίτι τους ανατρέπει την ισορροπία της οικογένειας. Η Κάθριν ερωτεύεται τον Ροντόλφο, τον νεαρό ξάδελφο της Μπέατρις, ξυπνώντας στη ψυχή του Έντι μια καταστροφική ζήλια, που τον ωθεί σε ακραίες συμπεριφορές.

Φωτογράφος παράστασης: Μαριλένα Σταφυλίδου

Σε όλες τις παραστάσεις της Κεντρικής Σκηνής κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή υπάρχουν αγγλικοί υπέρτιτλοι.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ», Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, τηλ. 210.5288170-171, 210.7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας) και στο www.n-t.gr. Kρατήσεις για συλλόγους: 210 5288178

Ημέρες και ώρες παραστάσεων Από Τετάρτη έως και Κυριακή στις 20:00

Τιμές εισιτηρίων: 22€, 17€, 10€ (φοιτητικό), κάτοχοι κάρτας ΟΑΕΔ 5€ Kάθε Τετάρτη και Πέμπτη ενιαία τιμή 15€ Παρασκευή ενιαία τιμή 13€

 

Θέατρο

Φιλαρμονική Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας
Mikko Franck, Κάτια Μπουνιατισβίλι,
Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης

7 & 8 Μαρτίου 2018
Η προπώληση αρχίζει στις 14 Φεβρουαρίου

H Φιλαρμονική Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας έχει ογδόντα χρόνια παρουσίας στο ευρωπαϊκό συμφωνικό τοπίο, με μουσικούς που μπορούν να προσεγγίζουν με την ίδια άνεση την κλασική εργογραφία, τις μεγάλες ρομαντικές συνθέσεις αλλά και τη σύγχρονη μουσική. Η Ορχήστρα έχει συνεργαστεί με τους σπουδαιότερους μαέστρους της εποχής μας. Στις δύο εμφανίσεις της στο Μέγαρο υπό τον Μίκκο Φρανκ, ερμηνεύει έργα Ντεμπυσσύ, Ραχμάνινοφ, Σιμπέλιους, Μπερλιόζ, Ραβέλ και Φρανκ και συμπράττει με δυο εξαιρετικούς σολίστ, την Κάτια Μπουνιατισβίλι στις 7 Μαρτίου και τον Γιώργο-Εμμανουήλ Λαζαρίδη στις 8 Μαρτίου.

Φιλαρμονική Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας
Μουσική διεύθυνση: Mikko Franck

Η σούπερ σταρ του πιάνου Κάτια Μπουνιατισβίλι, που μαγεύει τα πλήθη παγκοσμίως όπου εμφανίζεται και μας είχε μαγέψει το 2011 ως Rising Star, ερμηνεύει, την Τετάρτη 7 Μαρτίου, το περίφημο Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2 του Ραχμάνινοφ στην πρώτη συναυλία της Φιλαρμονικής της Γαλλικής Ραδιοφωνίας.

Claude Debussy: Συμφωνία σε σι ελάσσονα
Σεργκέι Ραχμάνινοφ: Κοντσέρτο αρ. 2
Jan Sibelius: Συμφωνία αρ. 3

Κάτια Μπουνιατισβίλι, πιάνο

Το Κοντσέρτο για το αριστερό χέρι του Ραβέλ ερμηνεύει, την Πέμπτη 8 Μαρτίου, ο διεθνής Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης, ο οποίος έχει δώσει ερμηνείες «τόσο ξεχωριστές, ώστε να είναι υπεράνω σύγκρισης ακόμη και όταν αναλογιστούμε σπουδαίες ηχογραφήσεις των Άργκεριχ, Χόροβιτς, Μπρέντελ, Τσίμερμαν» (Gramophone Music Magazine).

Hector Berlioz: Βεατρίκη και Βενέδικτος (Εισαγωγή)
Maurice Ravel: Κοντσέρτο για το αριστερό χέρι
César Franck: Συμφωνία σε ρε ελάσσονα

Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης, πιάνο
περισσότερα...

Τον κύκλο Vive La France υποστηρίζει το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδας

Θέατρο

Να σου είναι αρκετός ο εαυτός σου
Για όλους τους άλλους να ‘σαι πάντοτε κλειστός 
Τίποτε άλλο δεν έχεις στο μυαλό σου
Αυτό θα είναι ο μόνος σου σκοπός

- Ορκος του Πέερ στα ξωτικά

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το αριστούργημα του Χένρικ Ιψεν Πέερ Γκυντ, στην Κεντρική Σκηνή, σε νέα μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, με τον ίδιο στον ομώνυμο ρόλο και ένα θίασο εξαιρετικών ηθοποιών σε μια παράσταση που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία.

Ο Πέερ Γκυντ, το δραματικό ποίημα του Ίψεν, γραμμένο το 1867 κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία, είναι εμπνευσμένο και διαποτισμένο από τα λαϊκά Νορβηγικά παραμύθια (ο ίδιος ο Πέερ Γκυντ άλλωστε είναι κι ήρωας λαϊκού παραμυθιού).

Ο Πέερ Γκυντ παλεύει με το όνειρο και τον πειρασμό επιμένοντας με το πείσμα μικρού παιδιού να ζήσει τη ζωή του «ως αυτοκράτωρ του εαυτού του» μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι σε όλη του τη ζωή υποκρινόταν ότι είναι κάποιος άλλος.
Μετά από την οδυνηρή συνειδητοποίηση της ματαιότητας της περιπλάνησης του, βρίσκει την αναγνώριση στην αγκαλιά της ιδανικής συντρόφου, της γυναίκας που τον αγάπησε για αυτό που ήταν και που τον περίμενε ως το τέλος.

Ο ίδιος ο Ιψεν προόριζε το δραματικό αυτό ποίημα για ανάγνωση και όχι για σκηνική παρουσίαση όμως τελικά ενέδωσε στις πιέσεις να το προσαρμόσει για το θέατρο (δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του) και το έργο αναγνωρίστηκε ως αριστούργημα της σκανδιναβικής λογοτεχνίας.

Το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε τον Πέερ Γκυντ το 1935 (σκηνοθεσία Δημήτρης Ροντήρης και Αλέξης Μινωτής στον ομώνυμο ρόλο) και το 2002 (σκηνοθεσία Βασίλης Νικολαϊδης και Λάζαρος Γεωργακόπουλος στον ομώνυμο ρόλο).

Περισσότερα για το έργο…

«Μπορεί να σας ενδιαφέρει να γνωρίζετε ότι ο Πέερ Γκυντ ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Έζησε στο Γκούντμπραντσνταλεν, κατά πάσα πιθανότητα στο τέλος του προηγούμενου ή στις αρχές αυτού του αιώνα», έγραφε ο Ίψεν στον εκδότη του το 1867.

Αν ο Πέερ Γκυντ ήταν υπαρκτό πρόσωπο, τότε ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος. Ψεύτης ή ονειροπόλος. Προκάλεσε τη ζωή ή τη φοβήθηκε πολύ. Επεδίωξε το ακατόρθωτο ή απέφυγε το κάθε τι. Αψήφησε την πραγματικότητα ή προσπάθησε να της ξεφύγει. Κυνήγησε την τύχη ή κυριεύτηκε από πόθους χιμαιρικούς. Ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου ή περιπλανήθηκε σε τόπους νοερούς. Αναζήτησε τον εαυτό του ή δραπέτευσε από αυτόν. Υπήρξε «αρκετός στον εαυτό του», ώστε να τον ξεχωρίσει η Ιστορία, ή παρέμεινε ένα απλό και ταπεινό της «κουμπί», όπως οι περισσότεροι άνθρωποι.

Το δραματικό έργο του Ίψεν, το οποίο εμπνεύστηκε από νορβηγικά παραμύθια και θρύλους, είναι ένα έργο ρομαντικό αλλά απόλυτα σύγχρονο, για την αδιέξοδη Οδύσσεια του δυτικού ανθρώπου, για τα όνειρα και την πορεία προς την πραγματοποίησή τους. Ή μήπως την απομυθοποίησή τους;

Θέατρο

Η περίφημη «Τόσκα» του Πουτσίνι, μια από τις διασημότερες όπερες του διεθνούς ρεπερτορίου αναβιώνει από τις 26 Ιανουαρίου και για έξι παραστάσεις στη νέα στέγη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Θα παρουσιαστεί σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού, σκηνοθεσία-σκηνικά και κοστούμια Νίκου Σ. Πετρόπουλου ενώ εντάσσεται στο πλαίσιο του αφιερώματος της ΕΛΣ στον διάσημο σκηνογράφο και πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου Στέφανο Λαζαρίδη.

H παραγωγή, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2007, μετά από πρόσκληση του Λαζαρίδη στον Νίκο Πετρόπουλο ο οποίος μετέφερε τη δράση στην περίοδο του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου στη Ρώμη. Η παράσταση υπογραμμίζει το στοιχείο της βίας και του σαδισμού, ενώ επιτρέπει στα ακραία συναισθήματα να εκφραστούν με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Στον νέο κύκλο παραστάσεων από την Εθνική Λυρική Σκηνή, την ευθύνη της αναβίωσης της σκηνοθεσίας έχει ο Ιων Κεσούλης, τον ρόλο της ντίβας της όπερας Φλόρια Τόσκα θα ερμηνεύσει η σοπράνο Τσέλια Κοστέα, του Μάριο Καβαραντόσι σε διπλή διανομή ο τσέχος τενόρος Πάβελ Τσέρνοχ και ο Δημήτρης Πακσόγλου και του βαρόνου Σκάρπια ο βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός. Στους υπόλοιπους ρόλους θα εμφανιστούν διακεκριμένοι Ελληνες μονωδοί.

Το αφιέρωμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στον Στέφανο Λαζαρίδη πέρα από τις παραγωγές της «Μποέμ» (η οποία αναβίωσε πριν από λίγο καιρό) και της «Τόσκα» περιλαμβάνει επίσης και μεγάλη έκθεση αφιερωμένη στο έργο του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε συνεργασία με το Μορφωτικό Ιδρυμα της Εθνικής Τράπεζας.

Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί από τις 4 Φεβρουαρίου ως τις 10 Μαρτίου στο αίθριο του 4ου ορόφου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος και αποτελεί συνδιοργάνωση της ΕΛΣ, της ΕΒΕ, της ΚΠΙΣΝ Α.Ε και του ΜΙΕΤ.

in.gr

Θέατρο

 

«Σμήνος πουλιών, πυγολαμπίδες που έλκονται από μια δεσμίδα φωτός, η φύση που πάλλεται. Δέκα χορευτές αλληλεπιδρούν και διαφεύγουν, προκαλώντας το βλέμμα μας να περιπλανηθεί και να ταξιδέψει στο ανεξάντλητο τοπίο των σχέσεων».

Το Ιόν του Χρήστου Παπαδόπουλου παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή από 1 έως 4 Φεβρουαρίου σε διεθνή συμπαραγωγή της Στέγης και αποδεικνύει γιατί ο κόσμος του χορού στην Ευρώπη μιλάει για τον Χρήστο Παπαδόπουλο ως ένα νέο αστέρι που ανατέλλει: στο μινιμαλιστικό, ποιητικό καλλιτεχνικό του σύμπαν μπορείς να κατοικήσεις. Μια παράσταση που επικεντρώνεται στη μικροφυσική της κίνησης, στον όγκο των λεπτομερειών που μπορούν να προκύψουν από ένα κινητικό μοτίβο, επιτρέποντας στο βλέμμα να περιπλανηθεί, να ταξιδέψει στο ανεξάντλητο πεδίο των ανθρώπινων σχέσεων.

«Το πέταγμα των πουλιών, ο συντονισμός των πυγολαμπίδων, μια σειρά από μικροφαινόμενα που συνιστούν τον κόσμο της φύσης γίνονται η αφορμή για την κινητική έρευνα του Χρήστου Παπαδόπουλου. Ωστόσο, ο χορογράφος δεν αρκείται στο να αναπαραστήσει απλώς τις παραπάνω γοητευτικές συμπτώσεις, αλλά προχωρά σε μια αφαιρετική προσέγγιση των κινητικών μοτίβων που απαντώνται γύρω μας. Με γλώσσα μινιμαλιστική –στοιχείο που μέχρι τώρα έχει χαρακτηρίσει τις δουλειές του– αναζητά τους μηχανισμούς ή τον αλγόριθμο πίσω από τη λειτουργία του συντονισμού. Ένα ζωντανό σύστημα από 10 χορευτές (Νάντη Γώγουλου, Νώντας Δαμόπουλος, Αμαλία Κοσμά, Χαρά Κότσαλη, Γεώργιος Κοτσιφάκης, Ευθύμης Μοσχόπουλος, Δήμητρα Μερτζάνη, Μαρία Μπρέγιαννη, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Αλέξης Τσιάμογλου) δοκιμάζει την παρατηρητικότητά μας στις ανεπαίσθητες αλλαγές, στις αθόρυβες μεταβάσεις, προκειμένου να αποκαλυφθεί η ευθραυστότητα των ανθρώπινων σχέσεων που επαληθεύουν τον ρυθμό της ζωής, τη φυσική τάξη των πραγμάτων», αναφέρει το δελτίο τύπου της παράστασης.

«Έτσι, ενώ ο τίτλος μάς παραπέμπει άμεσα στο φαινόμενο του ιονισμού, θα λέγαμε ότι η παράσταση λειτουργεί μάλλον συνειρμικά προς αυτό, εντοπίζοντας στοιχεία που πάνε πέρα από τη φόρμα, τον μηχανισμό της χορογραφίας, την αυστηρότητα ενός συστήματος. Άλλωστε, αυτό που γοητεύει τον χορογράφο δεν είναι η «επικράτεια των σημείων», αλλά το πώς ενώνονται αυτά φτιάχνοντας έναν κόσμο μοναδικό. Η σαγήνη του συντονισμού βρίσκεται τόσο στη σύντομη διάρκεια του φαινομένου, στην παροδικότητά του, όσο και στην εντύπωση του τυχαίου, που δημιουργεί και την προσδοκία της επανεμφάνισής του», συνεχίζει.

«Ο Χρήστος Παπαδόπουλος καταθέτει με τη νέα του δημιουργία, Ιόν, ένα πολυαισθητηριακό πείραμα, το οποίο δεν εξαντλείται στους εύκολους μηχανισμούς εντυπωσιασμού. Η χορογραφία στοχεύει στην ανάδειξη του ελαχίστου, στην εκστατική ηρεμία, όπως εκείνη η ρωγμή από την οποία εισέρχεται το φως προτού μας αποκαλυφθεί το μεγαλείο της φωτεινότητας του ουρανού.

Η γραφή του Χρήστου Παπαδόπουλου εστιάζει στην επαναληπτικότητα των κινητικών μοτίβων, στην καθαρότητα του σκηνικού χώρου που διαμορφώνεται μέσα από τους φωτισμούς και την ίδια τη δράση. Ο χορογράφος εμπιστεύεται τα πρωτογενή υλικά που συνθέτουν το έργο του: ρυθμός, κίνηση, χώρος και χρόνος. Ωστόσο, ο τρόπος που υφαίνει τις δράσεις μάς επιτρέπει να ανακαλύψουμε σταδιακά την αλληλεπίδραση της κίνησης με τα λοιπά στοιχεία, την έμφαση του φωτός στα κινούμενα σώματα, την επίδραση της μουσικής στη δημιουργία ενός ηχητικού περιβάλλοντος που δεν καθοδηγεί απλώς, αλλά συνομιλεί με τη χορογραφία».

Συντελεστές
Σύλληψη & Χορογραφία: Χρήστος Παπαδόπουλος
Δραματουργία: Τάσος Κουκουτάς
Μουσική: Coti K
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Α΄ Βοηθός Χορογράφου: Κατερίνα Σπυροπούλου
Β΄ Βοηθός Χορογράφου: Ιωάννα Αντώναρου
Οργάνωση Παραγωγής: Θεοδώρα Καπράλου

Χορεύουν: Νάντη Γώγουλου, Νώντας Δαμόπουλος, Αμαλία Κοσμά, Χαρά Κότσαλη, Γεώργιος Κοτσιφάκης, Ευθύμης Μοσχόπουλος, Δήμητρα Μερτζάνη, Μαρία Μπρέγιαννη, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Αλέξης Τσιάμογλου

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Με την υποστήριξη του Fondation d' entreprise Hermès, στο πλαίσιο του προγράμματος New Settings
Συμπαραγωγή: Théâtre de la Ville (Παρίσι), Le Lieu unique, Scène Nationale de Nantes (Νάντη, Γαλλία)
Σε συνεργασία με το Dublin Dance Festival (Ιρλανδία)

ΠΑ
Σάββατο 3 Φεβρουαρίου
Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές

Info:
Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Συγγρού 107
1 – 4 Φεβρουαρίου 2018 | 20:30
Κεντρική Σκηνή
Εισιτήρια:
Κανονικό: 7, 10, 18, 25, 28 €
Μειωμένο, Φίλος, Παρέα 5-9 άτομα: 8, 14, 20, 22 €
Παρέα 10+ άτομα: 7, 13, 18, 20 €
Κάτοικος Γειτονιάς: 7 €
Ανεργίας, ΑμεA: 5 € | Συνοδός ΑμεA: 10 €

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin