Ιουνίου 23, 2018

Θέατρο

Μία ιστορία για έναν καταστροφικό έρωτα που αναπτύσσεται στο ασφυκτικό πλαίσιο μιας μικρής κοινωνίας σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης. Ο Γιώργης, έφηβος (ή μήπως παιδί ακόμα;), αγάπησε τη Βαγγελιώ, μια γυναίκα μεγαλύτερη σε ηλικία. Το καθηλωτικό θεατρικό έργο του Άκη Δήμου βασίζεται στη νουβέλα του Ιωάννη Κονδυλάκη "Πρώτη Αγάπη".

"Τι είναι η αγάπη; Ξέρεις; / Αναπνοή. / Και το φιλί τι είναι;/ Τσίμπημα πεταλούδας/Και ποια είναι του φιλιού η καλύτερη ώρα;/Μεσάνυχτα, που χαμηλώνουν τ'άστρα/ Και πότε μεγαλώνει το γέλιο του ανθρώπου;/Όταν ξαστερώνει η καρδιά του/Και πώς αλλιώς τη λένε την καρδιά;/Δόλωμα για το θαύμα/Και τι είναι θαύμα;/Το κορμί,/Και του κορμιού η άκρη;/Εκεί που πνίγεται η στιγμή:ένα ρυάκι ασπρο"

Το έργο ανεβαίνει στο θέατρο Τέχνης από την ομάδα bijoux de kant και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιάννης Σκουρλέτης. Οι τέσσερις ηθοποιοί της παράστασης (ανάμεσα τους και η Τάνια Τσανακλίδου) με τη βοήθεια ενός σκηνικού που θυμίζει λαϊκό σπίτι της αγροτικής υπαίθρου, ξετυλίγουν ποιητικά πάνω στη σκηνή τα λάθη, τα πάθη και τους δαίμονές τους, σε μία ιστορία γεμάτη νεράιδες, γκρεμούς, ακροβασίες, κυνήγι και καταπιεσμένα ένστικτα.

Το έργο ανασυνθέτει την ατμόσφαιρα της εποχής και σε αρκετά σημεία μοιάζει με ποίημα. Μία ερωτική περιπέτεια που είναι καταδικασμένη στην αρρώστεια και το θάνατο, όμως μοιάζει τόσο ζωντανή. Ο πρωταγωνιστής πορεύεται προς την ερωτική ωρίμανση, ενώ η αγαπημένη του μαραζώνει νικημένη από την αρρώστια, την απουσία, τον χρόνο, τα όνειρα.

Η ιστορία του Γιώργη και της Βαγγελιώς βρίσκεται στο επίκεντρο της αφήγησης, όμως και τα άλλα δύο πρόσωπα καθορίζουν την εξέλιξη και βάζουν προς διερεύνηση ζητήματα για τη σεξουαλική ταυτότητα, το φύλο, τη μοναξιά, την απομόνωση, την ηλικία.

Τι είναι τελικά η πρώτη αγάπη; Πως ξεπερνιέται και πως συμφιλιώνεται κανείς μαζί της; Τι μνήμες, όνειρα και απωθημένα κουβαλάει μέσα στο χρόνο;

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιάννης Σκουρλέτης σημειώνει για το έργο: «Ο Γιωργής βρέχεται από μια θάλασσα κι ανεβαίνει ένα βουνό για να στεγνώσει. Αυτή ήταν η εικόνα που καρφώθηκε στην καρδιά μου, διαβάζοντας την «Πρώτη αγάπη». Αυτήν την εικόνα ακολούθησε πιστά κι ο λόγος του Άκη Δήμου, που ανέλαβε να συνομιλήσει με τον Ιωάννη Κονδυλάκη, παραδίδοντας ένα νέο έργο, το «Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα».

Η σκηνοθεσία ακολουθεί την υγρή γραμμή της επιθυμίας, το αδύναμο φωτάκι που μεταμορφώνεται μέρα με τη μέρα, λέξη τη λέξη σε μαύρο ήλιο. Σκηνοθετώ ακραία καιρικά φαινόμενα σ’ αυτή την παράσταση.

Σκηνοθετώ απόκρημνα τοπία και επιθυμίες, ένα βήμα πρίν τον γκρεμό. Γνώριμοι τόποι για την bijoux de kant που συχνάζει σε βυθούς και γυμνά βράχια".

Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα

Σκηνική Σύνθεση των bijoux de kant

Διαρκεια : 85 '
Σκηνοθ.: Γ. Σκουρλέτης
Ερμηνεύουν: Τ. Τσανακλίδου, Λ. Δροσάκη, Γ. Παπαδόπουλος, Ν. Αγγελής

Πρεμιέρα: 14 Ιανουαρίου 2016
Παραστάσεις: έως 21 Φεβρουαρίου
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.15 & Κυριακή στις 20.00

Τιμές εισιτηρίων:
Πέμπτη: 10 € γενική είσοδος
Παρασκευή 15 € | 10 € (μειωμένο ) | 5 € (άνεργοι)
Σάββατο 18 € | 12 € (μειωμένο) | 5 € (άνεργοι)
Κυριακή 16 € | 12 € (μειωμένο ) | 5 € (άνεργοι)

Θέατρο

Πέντε μετανάστριες που εργάζονται στη χώρα μας ως καθαρίστριες είναι οι υπερηρωίδες της «Καθαρής πόλης» και φέρνουν μαζί τους,  Γραμμάτων και Τεχνών, έναν άλλο κόσμο.

Ή, για να είμαστε ακριβείς, πολλούς διαφορετικούς κόσμους και κουλτούρες τις οποίες ο Ανέστης Αζάς και ο Πρόδρομος Τσινικόρης ενώνουν για να δημιουργήσουν αυτό που στην καθημερινότητά μας αδυνατούμε: έναν τόπο συνύπαρξης!

Η κρυφή γοητεία της καταγωγής: η Ντρίτα από την Αλβανία, η Μέιμπελ από τη Νότια Αφρική, η Βαλεντίνα από τη Μολδαβία, η Ροσίτσα από τη Βουλγαρία και η Φρίντα από τις Φιλιππίνες είναι οι πέντε γυναίκες που επέλεξαν μέσα από οντισιόν ο Ανέστης Αζάς και ο Πρόδρομος Τσινικόρης, κι όλες μαζί χτίζουν μέσα από αφηγήσεις, προβολές και δράσεις την «Καθαρή πόλη».

Στο μεταμοντέρνο ή μεταδραματικό θέατρο που υπηρετούν οι δυο πειραματιστές και καλλιτεχνικοί διευθυντές της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου υπάρχει μια ενέργεια που είναι παρούσα πριν από την παράσταση και συνεχίζεται μετά τη λήξη της. Σε όλες τις δουλειές τους, το βασικό υλικό προκύπτει βάσει αυτοσχεδιασμών και πηγή έμπνευσης είναι τα προσωπικά βιώματα μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο.

Όπως δεν γνωρίζουμε την πραγματική ζωή ενός σούπερ ήρωα, π.χ. του Σούπερμαν που εμφανίζεται ως δημοσιογράφος, έτσι δεν γνωρίζουμε την πραγματικότητα αυτών των γυναικών που ενώ έκαναν άλλη δουλειά στη χώρα τους –κάποια ήταν καθηγήτρια, άλλη αρχιτεκτόνισσα, άλλη ασφαλίστρια– θυσίασαν τα πάντα για την επιβίωση. Από τη δεκαετία του ’80, στην κορύφωση του φεμινιστικού κινήματος εδώ, συνεισέφεραν στη χειραφέτηση των γυναικών. Έδωσαν στην Ελληνίδα την ευκαιρία να κυνηγήσει τα όνειρά της, αφού εκείνες μπήκαν στα σπίτι για να κάνουν τις δουλειές. Άλλαξαν τη χώρα».
«Η ιδέα γεννήθηκε το 2012, την εποχή που οι επιχειρήσεις-σκούπα ήταν καθημερινότητα και ηχούσε το απάνθρωπο σύνθημα «να ξεβρομίσει ο τόπος». «Τότε αναρωτηθήκαμε», λέει ο Πρόδρομος Τσινικόρης, «ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά καθαρίζουν τον τόπο.»

Τα θεμέλια της «Καθαρής πόλης» βρίσκονται στην πραγματικότητα. Στις εμπειρίες δηλαδή που είχαν στη χώρα μας μετανάστριες που εργάστηκαν ή εργάζονται ως καθαρίστριες. «Οι Έλληνες μας άνοιξαν τα σπίτια τους και με κάποιους γίναμε οικογένεια. Αυτό όμως που πάντα με ενοχλεί είναι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η ερώτηση “από πού είσαι;” αλλά και οι δυσκολίες που προκύπτουν με το θέμα της ιθαγένειας για τους ξένους που μπορεί να έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή εδώ», μου λέει η Ντρίτα, μητέρα του σκηνοθέτη Ένκε Φεζολάρι, η οποία παίρνει μέρος στην παράσταση. Καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αλβανίας και καθαρίστρια εδώ, θεωρεί τις οικονομικές μετανάστριες που παλεύουν για τα δικαιώματά τους ηρωίδες και μέσα από τις αφηγήσεις της μας θυμίζει κάτι αυτονόητο: ότι «ανεξάρτητα από τη μόρφωση το πιο σημαντικό είναι να είσαι άνθρωπος».

Δεξιοτέχνες στη σύνδεση της θεατρικής σύμβασης με το πραγματικό γεγονός, οι δυο σκηνοθέτες καταθέτουν και αυτήν τη φορά υλικό πλούσιο σε σκέψεις και συναισθήματα. Η ιδέα γεννήθηκε το 2012, την εποχή που οι επιχειρήσεις-σκούπα ήταν καθημερινότητα και ηχούσε το απάνθρωπο σύνθημα «να ξεβρομίσει ο τόπος». «Τότε αναρωτηθήκαμε», λέει ο Πρόδρομος Τσινικόρης, «ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά καθαρίζουν τον τόπο. Με πρωταγωνίστριες τις καθαρίστριες κάνουμε ένα έργο για τη σημερινή Ελλάδα μέσα από την οπτική γωνία αυτών των γυναικών.
«Δεν μας ενδιαφέρει η θυματοποίηση», μας είπε ο Ανέστης Αζάς. «Ο άνθρωπος που μετακινείται για να βρει μια καλύτερη ζωή δεν είναι μόνο θύμα. Είναι ένα ενεργό υποκείμενο που αλλάζει τον κόσμο κι αυτό θέλουμε να αναδείξουμε».
Στα στιγμιότυπα από τις πρόβες, θαυμάσαμε τις πέντε γυναίκες να θυμούνται, να σαρκάζουν και να γελούν και τους δυο σκηνοθέτες να αξιοποιούν σκηνικά στη συνέχεια τα στοιχεία του λόγου τους. «Δεν μας ενδιαφέρει η θυματοποίηση», μας είπε ο Ανέστης Αζάς. «Το μεταναστευτικό είναι ένα θέμα που επανέρχεται στα έργα μας και ο άνθρωπος που μετακινείται για να βρει μια καλύτερη ζωή δεν είναι μόνο θύμα. Είναι ένα ενεργό υποκείμενο που αλλάζει τον κόσμο κι αυτό θέλουμε να αναδείξουμε. Το σύστημα των νόμων μας δεν κοιτάζει πώς να ενοποιήσει το σύνολο, δεν δουλεύει για να αμβλύνει τις αντιθέσεις μιας κοινωνίας και να ενώσει, αλλά για το αντίθετο.

Δεν πιστεύουμε στον αποκλεισμό. Θα πρέπει να καταλάβουμε πως η κρίση δεν είναι μόνο ελληνικό σύμπτωμα. Έχει να κάνει με την απώλεια κάποιων βεβαιοτήτων και με την παγκόσμια κατάσταση, τους πολέμους που κλιμακώνονται». Μια παράσταση που λειτουργεί σαν καθρέφτης είναι η «Καθαρή Πόλη»: θέλει να μας δείξει πράγματα που ίσως αγνοούμε αλλά και να μας φέρει μπροστά σε άβολες αλήθειες, που ίσως θα προτιμούσαμε να ξεχάσουμε. Μετά τη Στέγη η παράσταση θα βγει εκτός συνόρων, σε ευρωπαϊκά θέατρα και διεθνή φεστιβάλ.

Πληροφορίες:

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση
Λεωφ. Συγγρού 107-109, Νέος Κόσμος,Νέος Κόσμος
Τηλ : 2109005800

Παραστάσεις : Από : 3/2 Έως : 14/2
Πληροφορίες : Βραδ.: Καθημερινά 9 μ.μ.

Τιμη : € 15, 10, 9, 5. Την Κυρ. 7/2 μετά την παράσταση θα ακολουθήσει συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές.
Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 3/2

Θέατρο

Δύσκολα μια γυναίκα εγκαταλείπει σύζυγο και παιδιά. Πόσο μάλλον το 1879, όταν πρωτοπαίχτηκε το «Κουκλόσπιτο». 137 χρόνια μετά, η Αμαλία Μουτούση συναντά την Νόρα κι εμείς το έργο-σκάνδαλο


Το έργο Αστικό δράμα; Επαναστατικό; Φεμινιστικό; Στην εποχή του Ίψεν, πάντως, κάποιοι είδαν το «Κουκλόσπιτο» σαν λίβελο κατά της οικογένειας.

Η πρωταγωνίστρια Η Αμαλία Μου­τούση κλείνει τριάντα πέντε χρόνια στο θέατρο, αλλά ερμηνεύει τη Νόρα για πρώτη φορά. Θα αποδειχθεί, άραγε, για εκείνη ρόλος ζωής;

Παίζουν οι Άρης Λεμπεσόπουλος, Μ. Ζορμπά, Γ. Συμεω­νίδης, Ν. Παπαγιάννης. Σκηνοθετεί ο διακεκριμένος κινηματογραφιστής Γ. Σκεύας.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ

Η «πρώτη» Νόρα

Η Μπέτι Χένινγκς ήταν η πρώτη που έπαιξε τη μοιραία φυγάδα των αστικών συμβάσεων στη θριαμβευτική παγκόσμια πρεμιέρα του έργου στην Κοπεγχάγη το 1879. Λέγεται πως, φοβούμενη το σκάνδαλο, μια ηθοποιός στη Γερμανία αρνήθηκε να παίξει τη Νόρα, αν ο Ίψεν δεν άλλαζε το τέλος του έργου. Ακόμη διίστανται οι απόψεις τον μελετητών για το αν, τελικά, τον έπεισε!

«Πειράζοντας» το Εργο
Ο Τόμας Οστερμάγερ, στην παράσταση που έφερε και στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2006, θέλει τη Νόρα, με στιλ… Λάρα Κροφτ, όχι απλώς να φεύγει από το σπίτι της αλλά προηγουμένως να πυροβολεί στον κρόταφο το σύζυγό της. Επίσης στο Φεστιβάλ, το 2008, η ομάδα Mabοu Mines έβαλε ηθοποιούς-νάνους να παίξουν τους ανδρικούς ρόλους – η Νόρα φάνταζε σωστός γίγαντας!

Διάσημες αλλα ανεπιτυχείς Νόρες
Οι Τζέιν Φόντα και Κλερ Μπλουμ (η τελευταία, με παρτενέρ τον Άντονι Χόπκινς ) ήταν οι... Νόρες στις δύο όχι ιδιαίτερα πετυχημένες κινηματογραφικές εκδοχές του «Κουκλόσπιτου» (το 1973 και οι δύο ), ενώ η Γκίλιαν Άντερσον στο πρόσφατο θεατρικό ανέβασμα του έργου στο Λονδίνο δεν πήρε τόσο ευμενείς κριτικές όσο για το «X-Files».


Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας,Κυψέλη
Τηλ : 2108217877

Παραστάσεις : Στις : 3/2
Πληροφορίες : Βραδ.: Τετ., Κυρ. 8 μ.μ., Πέμ., Παρ. 9 μ.μ., Σάβ. 9.15 μ.μ.
Τιμη : € 16, 12, 10.
Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 3/2

Θέατρο

Στις «Ιδιοτροπίες της Μαριάννας» τα φαινόμενα απατούν. Ξεκινώντας από την ίδια την υπόθεση: αρχικά όλα δείχνουν γνώριμα- ένας νέος είναι απελπισμένα ερωτευμένος με μια απόμακρη και ακατάδεχτη νέα, ωραία παντρεμένη γυναίκα. Ο καλύτερός του φίλος αναλαμβάνει να μεσολαβήσει για χάρη του, με απρόβλεπτες συνέπειες και ανατροπές… Ή μήπως προβλεπόμενες; Ο ερωτευμένος νέος τι ακριβώς αγαπάει; Μια γυναίκα που δεν έχει δει ποτέ του; Τον ίδιο τον έρωτα; Ή κάτι ακόμα πιο σκοτεινό; Ο έκλυτος και ελευθεριάζων φίλος του που σαρκάζει ιερά και όσια, γιατί αναλαμβάνει μια τόσο «ιερή αποστολή»; Για να αποκαθηλώσει πλήρως ή να εξυψώσει την ίδια την ιδέα του έρωτα; Η νεαρή Μαριάννα τι είναι τελικά; Μια ιδιότροπη κακομαθημένη γυναίκα ή ένα πλάσμα που διεκδικεί το δικαίωμά της να αγαπάει και όχι μόνο να αγαπιέται, να νιώσει πραγματική και όχι σύμβολο;

Γύρω από το βασικό τρίγωνο του έργου δημιουργούνται παράλληλα «τρίγωνα» σε διαστρωματώσεις ηλικιακές (σύζυγοι σε κρίση ηλικίας που το πάθος τους οδηγεί μέχρι το έγκλημα ή μητέρες που, όπως σημειώνουν μελετητές, αν ο Φρόυντ γνώριζε το έργο, σίγουρα θα στήριζε μέρος της θεωρίας του στον τρόπο που ο Μυσσέ τις παρουσιάζει) αλλά και ταξικές (αήθεις υπηρέτες, εξαθλιωμένες ρουφιάνες, θλιβερές πόρνες, ένας κόσμος ένδειας και απελπισμένης προσπάθειας επιβίωσης, σε πλήρη αντιδιαστολή με τον κόσμο των «κακομαθημένων» πλουσιόπαιδων).

Αρκετά χρόνια μετά την έκδοσή του, το έργο παρέμενε άπαιχτο. Προκειμένου να παιχτεί ζητήθηκε αργότερα από τον συγγραφέα του να αυτολογοκρίνει το κείμενό του, κόβοντας βλάσφημες αναφορές και αφαιρώντας τα στοιχεία του τολμηρού ερωτισμού που το χαρακτήριζαν. Ο Μυσσέ υπάκουσε, είτε γιατί είχε «ηττηθεί» από τη ζωή όπως εν τέλει οι ήρωές του είτε γιατί κατάλαβε ότι η πραγματική τόλμη του έργου κρυβόταν κάπου αλλού.

Είναι χαρακτηριστικό πάντως πως ενώ έργα άλλων συγγραφέων όπως ο Ουγκώ ή ο Γκωτιέ που μεσουρανούσαν στο ρομαντικό γαλλικό θέατρο την εποχή που το έργο του Μυσσέ παρέμενε άπαιχτο έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από τις σκηνές του 20ου και 21ου αιώνα, η «Μαριάννα» και οι «Ιδιοτροπίες» της συνεχίζουν να γοητεύουν αδιαλείπτως τις σκηνές των δυτικών θεάτρων. Έδωσαν μάλιστα την έμπνευση σε μια ταινία που συγκαταλέγεται στις σπουδαιότερα κινηματογραφικά δημιουργήματα όλων των εποχών: Τον «Κανόνα του Παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ του 1939.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος εμβαθύνει στον εκρηκτικό κόσμο του ρομαντικού Αλφρέ ντε Μυσσέ μέσα από ένα έργο τρυφερό και ευαίσθητο, αλλά συνάμα ξεδιάντροπα σαρκαστικό.

Η υπόθεσή του αριστουργήματος του Γάλλου συγγραφέα περιστρέφεται γύρω από τον απελπισμένο έρωτα ενός νέου για μία όμορφη, αλλά απόμακρη και κακομαθημένη νεαρή, παντρεμένη γυναίκα τη Μαριάννα.

Όταν ο καλύτερός του φίλος θα μεσολαβήσει για χάρη του, τα πάντα θα ανατραπούν. Οι ιδιοτροπίες της Μαριάννας θα βγουν στη φόρα, η αποκαθήλωση δεν θα αργήσει να έρθει και η αγάπη και ο έρωτας θα περάσουν μέσα από σκοτεινά μονοπάτια.

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μοσχόπουλος:

«Το έργο είναι ένα μικρό κομψοτέχνημα. Σκιαγραφεί το πανόραμα μιας ολόκληρης κοινωνίας που αιωρείται μεταξύ λάσπης, ακριβών αρωμάτων, ιδρωμένης σάρκας και φίνων κρασιών, φαντασίωσης και άχθους. Είναι ο κόσμος του πρώτου «εκρηκτικού» ρομαντισμού που μακράν απέχει από τη μετέπειτα «ζαχαρένια» επιφάνεια που του έχει προσδοθεί στις μετέπειτα μεταλλάξεις του. Ένας κόσμος εκρηκτικός, βίαιος, ιλιγγιώδης, σαρδόνιος, μηδενιστικός και λάγνος, ένας κόσμος όπου το πάθος αποτελεί τη μόνη πιθανότητα χαράς, ζωής και απόλαυσης, ένας κόσμος όπου η ανάγκη για αλήθεια παλεύει λυσσαλέα πριν την καταπιεί πλήρως η λήθη και η άρνηση. Κι όμως όσο σκοτεινά κι αν ακούγονται όλα αυτά, ο Μυσσέ, με την λεπτή του προσωπική ειρωνεία, καταφέρνει να καθιστά τον κόσμο αυτό ανάλαφρο και παιγνιώδη, σαν ένα πρόσκαιρο μεθύσι, μια φαιδρή εξαπάτηση της σοβαροφάνειας μας».


ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΤΑ,
Λεωφόρος Μεσογείων 59, Αμπελόκηποι ,
Τηλ.: 210-7711333

Συγγραφέας
Αλφρέ ντε Μυσσέ

Σκηνοθέτης
Θωμάς Μοσχόπουλος

Ηθοποιοί
Ηλιάνα Μαυρομάτη, Ξένια Καλογεροπούλου, Ντένης Μακρής, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Χρήστος Σαπουντζής, Παντελής Βασιλόπουλος, Γιώργος Παπαγεωργίου, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου
Συντελεστές
Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου. Δραματουργική συνεργασία: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου. Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού. Κοστούμια: Κλαίρ Μπρέσγουελ. Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου. Μουσικός Συνεργάτης: Κορνήλιος Σελαμσής. Βοηθός σκηνοθέτη: Θάλεια Γρίβα. Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Χανδρά.

28 Ιανουαρίου Μέχρι Κυριακή των Βαΐων

Πέμπτη και Παρασκευή 21:15

Κυριακή 18:30, από 20/2 και Σάββατο 21:15

Κανονικό 15€, Φοιτητικό, AMEA, άνω των 65, Πολυτέκνων 10€, Ανέργων 8€

Θέατρο

Το θέατρο Διθύραμβος παρουσιάζει το θεατρικό έργο της Στέργιας Κάββαλου, Άλκηστις [Ο μονόλογος της εξώπορτας].

Μια 45χρονη γυναίκα ξεχνάει τα κλειδιά της και στο σπίτι δεν είναι κανείς. Έξω από την πόρτα της, περιμένοντας το γιο της να επιστρέψει, μονολογεί. Δεν καταφεύγει σε αναμνήσεις και παράπονα. Δεν απολογείται, δεν καταγγέλλει. Τα λόγια της απλώς προκύπτουν. Όπως όλη της η ζωή. Όπως η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, η ζωή μας, που κάποιες φορές προκύπτει. Σχεδόν ερήμην μας.

Η Άλκηστις καταθέτει την αλήθεια της με αβίαστη σκληρότητα και «εφηβικό» κυνισμό. Κρατιέται από την επιφάνεια και κλείνει τα αυτιά της στο βάθος.

Μια μεταμοντέρνα νευρωτική γυναίκα μέσα σε ένα σκληρό αστικό περιβάλλον.

Που συνεχώς σκοντάφτει στις πληγές της, που δεν γνωρίζει τον βαθύ εαυτό της, γιατί είναι κινούμενη άμμος, γιατί έχει θολή ταυτότητα.

Η στροφή της ηλικίας της όμως, επιτάσσει τα βαθιά και τα κρυμμένα να βγουν στο φως.

Κι ενώ μέχρι τώρα, η Άλκηστις, με την ορμή μιας ενηλικίωσης που δεν ερχόταν ποτέ, άρπαζε το μαχαίρι που την πλήγωνε και το έκανε καθρεφτάκι για να βάλει το κραγιόν της, τώρα ίσως για πρώτη φορά, επιδιώκει να «οριοθετήσει» καλύτερα τον εαυτό της και τα θέλω της.

Σκηνοθεσία / ερμηνεία: Έφη Νιχωρίτη

Σκηνικά / κοστούμια: Αγγελική Δημουλή

Μουσική/Artwork: Γιώργος Μυλωνάς (Jnk)

Φωτογραφίες: Θανάσης Μπαρλαγιάννης.

 

ΕΝΑΡΞΗ: Σάββατο 5 Δεκέμβρη 2015.

ΠΟΤΕ: Κάθε Σάββατο στις 9.00μμ και κάθε Κυριακή στις 8.00μμ.

ΠΟΥ: Θέατρο Διθύραμβος, Λητούς 6, πλατεία Αγίας Λαύρας στο Μαρούσι.

Τιμές εισιτηρίων 10 ευρώ, φοιτητικό/άνεργοι 8 ευρώ.

Τηλ. Κρατήσεων: 210-6106897, 6977357799/ facebook.com/Theatro-Dithiramvos

Διάρκεια παράστασης 60΄

Από τη μέρα της παράστασης το έργο της Στέργιας Κάββαλου, θα κυκλοφορεί και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Βακχικόν (www.vakxikon.gr)

Θέατρο

Νέοι πειραματιστές δίνουν θεατρική υπόταση στους λογοτεχνικούς και κοινωνικούς κόσμους του Σκαρίμπα, του Ραφτόπουλου και της Κιτσοπούλου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

«Ο Κύριος του Τζακ»

«Όταν διάβασα για πρώτη φορά το διήγημα αυτό, πέρα από το γλωσσικό μεγαλείο του Γιάννη Σκαρίμπα, είδα την ανάγκη και την πίστη για το διαφορετικό». Έτσι εξηγεί η σκηνοθέτις Ειρήνη Φαναριώτη την επιλογή της να ανεβάσει με την ομάδα Terre de Semis το παράδοξο διήγημα, στο οποίο κάθε βεβαιότητα ή προσδοκία του ήρωα ανατρέπεται με φοβερή ευκολία (από 21/1 ).

«Λούλα»

Τι λένε τα κορίτσια μεταξύ τους; Με μια ματιά που στάζει πόθο, χιούμορ και απελπισία ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος μετέφερε στο επιτυχημένο μυθιστόρημά του αυστηρά κοριτσίστικους προβληματισμούς. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η νεαρή Λούλα αναδεικνύουν την εμπορευματοποίηση της ζωής μας στην παράσταση που συνσκηνοθετούν ο Δημήτρης Αγαρτζιδης και η Δέσποινα Αναστάσογλου και στην οποία πρωταγωνιστούν η Ανθή Ευστρατιάδου και η Βίκυ Κατσίκα (από 25/1 ).

«Μεγάλοι δρόμοι»

Η ομάδα T.d.S. (Terre de Semis ) επανέρχεται με νέα ματιά στην περσινή δουλειά της «Μεγάλοι δρόμοι». Παρασυρμένοι από τη χειμαρρώδη, αγριεμένη και σουρεαλιστικά ποιητική γραφή της Λένας Κιτσούλου, οι ηθοποιοί της ομάδας κάνουν με βάση τα διηγήματά της μια εβδομηνταπεντάλεπτη σκηνική περιπλάνηση στην Αθήνα (από 27/1 ).

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό θεάτρου

Μεγάλοι δρόμοι
Σκηνική Σύνθεση
από την ομάδα T.d.S | Διάρκ. 75'

Λούλα
Δραματοποιημένο Μυθιστόρημα
του Βαγγέλη Ραπτόπουλου | Διάρκ. 70'


Ο Κύριος του Τζακ
Δραματοποιημένο Διήγημα
του Γιάννη Σκαρίμπα | Διάρκ. 70'

Θέατρο

Το έργο παίρνει τη μορφή μονολόγου και τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Φώτης Μακρής. Η ιστορία του εκτυλίσσεται στα τέλη του ελληνικού εμφυλίου. Μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει να μεταφέρει ένα κιβώτιο στη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης διασχίζοντας εχθρικό έδαφος.

Μόνο ένας καταφέρνει να φτάσει ζωντανός και να το παραδώσει. Το κιβώτιο όμως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Στην προσπάθειά του να αποδείξει την αθωότητά του, συντάσσει αναφορές στον ανακριτή στις οποίες εξηγεί το νόημα της παράδοξης αποστολής τους, χωρίς να γνωρίζει αν κανείς διαβάζει τα όσα γράφει.

Αυτές οι αναφορές αποτελούν το μυθιστόρημα που ερμηνεύθηκε ως αλληγορία για τον εμφύλιο και καταγγελία των κάθε είδους εξουσιών και ιερατείων αλλά και ως ένα σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό. Το έργο γράφτηκε την περίοδο 1966-1972, στο μεγαλύτερο του μέρος στο Παρίσι στο οποίο ο συγγραφέας αυτοεξορίστηκε μετά την επιβολή της δικτατορίας και έζησε μέχρι το θάνατό του το 1978.

Η ζωή του Άρη Αλεξάνδρου, ήταν γεμάτη πολιτικές περιπέτειες. Από το 1944, που συνελήφθη πρώτη φορά, και για 15 χρόνια, γνώρισε διώξεις και εξορίστηκε για τις πολιτικές του ιδέες στην Ελ Ντάμπα της Λιβύης, στο Μούδρο της Λήμνου, στη Μακρόνησο, στον Άγιο Ευστράτιο και σε άλλες φυλακές πολιτικών κρατουμένων. Ασχολήθηκε με τις μεταφράσεις κλασικών και νεότερων Ρώσων συγγραφέων (Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχωφ κ.α. ) αλλά και Άγγλων, Αμερικάνων και Γάλλων.

Η πρώτη δική του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1946 με τίτλο «Ακόμα τούτη η άνοιξη». Ακολούθησε η «Άγονος Γραμμή» (1952 ), η «Ευθύτης Οδών» (1959 ) και τα «Ποιήματα» (1941-1971 ).


 H παράσταση θα παίζεται εως 29/1

Του Αρη Αλεξανδρου. Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής, Κλεοπάτρα Τολόγκου.Ερμηνεία: Φώτης Μακρής. Σκηνικά: Διονύσης Μανουσάκης. Μουσική: Γιώργος Νινιός

Κάθε Παρασκευή, στις 21:00

http://www.studiomavromihali.gr/

Θέατρο

Και θα σφάξουμε το κουνέλι. Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι καλή. Θα σφάξουμε το κουνέλι. H Σοφία Κορώνη και η Αγγελική Παπαθεμελή συνεργάζονται και παρουσιάζουν στο Bios μια ενδιαφέρουσα παράσταση , με κείμενα των Lewis Carroll και Virginia Wolf.

Θα έδινα όλα τα πλούτη που τα χρόνια έχουν συσσωρεύσει
Το αργό αποτέλεσμα της φθοράς της Ζωής
Για να είμαι μια φορά ακόμη μικρό παιδί
Μια λαμπρή καλοκαιρινή ημέρα

Lewis Carroll

Να ζήσουμε με ζαβολιές. Δεν βρίσκω άλλη λέξη. Ζαβολιές.

Ρολάν Μπαρτ

Μια κρίσιμη νύχτα ή μια νύχτα σαν όλες τις άλλες, ένα όνειρο ή ένα ξύπνημα. Η Πτώση σ’ έναν άναρχο, επικίνδυνο και συναρπαστικό κόσμο, όπου η συνοχή του ατόμου διαλύεται σε κάθε παφλασμό των κυμάτων κι ο Χρόνος κινείται καταπώς του αρέσει, όπου βασιλεύουν η επανάσταση στη λογική και η αναζήτηση της ανέφικτης ελευθερίας, όπου η ύπαρξη αναγνωρίζεται μόνο μέσα στον καθρέφτη του βλέμματος των Άλλων και ο Έρωτας γίνεται η γλώσσα που πλάθει την αλήθεια των πραγμάτων.

Η Αγγελική Παπαθεμελή και η Σοφία Κορώνη, με αφετηρία την αναρώτηση Περί αλήθειας και ψεύδους υπό εξωηθική έννοια του Φ. Νίτσε , ταξιδεύουν μέσα απ’ τ’ αφρισμένα Κύματα της Β. Γουλφ και ακολουθούν την Αλίκη του Λ. Κάρολ, Μέσα από τον Καθρέφτη, προς μια Χώρα των Θαυμάτων όπου οτιδήποτε μπορεί να συμβεί.

Οι δυο τους ενσαρκώνουν από κοινού μια σύγχρονη Αλίκη και στήνουν ένα ενήλικο παιχνίδι ψηλαφώντας τα όρια της πολλαπλής πραγματικότητας και του ονείρου. Σε μια πορεία αναζήτησης της Αλίκης για την Αλίκη, με μοναδικό σύντροφο και συνομιλητή τον κατακερματισμένο εαυτό, εισχωρούν στο σύμπαν της Βιρτζίνια Γουλφ όπου η βιωμένη εμπειρία αναπαράγεται στη μόνη έγκυρη πραγματικότητά της: στη συνειδησιακή ροή της, και γίνεται πλέον ποίηση της ζωής .

Η Σοφία Κορώνη και η Αγγελική Παπαθεμελή ενώνουν την πολύχρονη θεατρική εμπειρία τους με την πρωτότυπη μουσική του Θάνου Ανεστόπουλου από τα Διάφανα Κρίνα και υπό την κινησιολογική κατεύθυνση της Αγγελικής Στελλάτου, συνθέτουν μια παράσταση που με ένα κλικ εκτός κανονικότητας -ή αλλιώς με ένα κλικ εντός μας- μας συνοδεύει στο λαβύρινθο του Εγώ, σε μια γοητευτική περιπλάνηση.

Ένα κυνήγι θησαυρού για έναν κόσμο που αποκτά νόημα χάνοντάς το, για μια ταυτότητα που αποκαλύπτεται μόνον αφού την εκδυθείς, για μια νικητήρια θέση μαζί με τους άλλους, μέσα στο παζλ του αχανούς σύμπαντος, μέσα στα όρια του χρόνου που μας αναλογεί, κάτω απ’ το ανελέητο τικ τακ του ρολογιού.

Διάρκεια παράστασης: 100’

Πληροφορίες
Τοποθεσία: BIOS.TESLA Main, Πειραιώς 84, Αθήνα


Ημερομηνία: Δευτέρα 18 Ιανουαρίου - 1 Μαρτίου 2016
Δευτέρα & Τρίτη
Ώρα έναρξης: 20:30


Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ (ενιαίο)

Πληροφορίες: Τηλ.: 210 3425335
www.bios.gr

Θέατρο

Ποια θέση έχει η φαντασία στον πραγματικό κόσμο; Πώς μπορεί να διαμορφώσει τον προσωπικό και το δημόσιο χώρο; Τι είναι σπίτι; Μπορεί ένα άτομο με αναπηρία να διαμορφώσει ελεύθερα το περιβάλλον στο οποίο ζει; Το σύστημα πρόνοιας έχει τη δυνατότητα να υπηρετήσει την ατομική ανάγκη και επιθυμία; Και ποιος μπορεί να απαντήσει στο βασανιστικό και επίμονο ερώτημα του γονέα: «Τι θα γίνει το παιδί μου, όταν εγώ φύγω;»
Μετά την παράσταση

Ο άνθρωπος ανεμιστήρας ή πώς να ντύσετε έναν ελέφαντα, το νέο εγχείρημα της ανήσυχης ομάδας «Εν δυνάμει», σε σκηνοθεσία και πάλι της χαρισματικής Ελένης Ευθυμίου, διερευνά την έννοια του χώρου ως αντανάκλαση της ταυτότητας του ατόμου.

Στο όριο μεταξύ θεάτρου-ντοκουμέντου και θεάτρου επινόησης, η δουλειά της ομάδας «Εν δυνάμει», που αποτελείται από άτομα με και χωρίς αναπηρίες, βασίζεται στη συλλογή προσωπικών ιστοριών των μελών της, με θέμα την αναπηρία. Με αφετηρία αυτό το αυθεντικό υλικό, οι «Εν δυνάμει» εκφράζουν χωρίς αναστολές, με ευαισθησία και με απροσδόκητο χιούμορ τις αγωνίες και τα ανομολόγητα μυστικά των ανθρώπων που βιώνουν το αρνητικό πρόσημο του «Άλλου».

Το «άλλο» σπίτι είναι αποτέλεσμα πολύμηνης έρευνας, που πραγματοποιήθηκε τόσο με στοχευμένα εργαστήρια, ερωτηματολόγια και αυτοσχεδιασμούς της ομάδας «Εν δυνάμει», όσο και με συνεντεύξεις ανθρώπων που βρίσκονται στη δύσκολη κοινωνική συνθήκη να ζουν ακούσια εκτός της οικογενειακής δομής και προστασίας (γηροκομεία, άσυλα, ορφανοτροφεία, οικοτροφεία).

Στην παράσταση, η κοινωνία, το «μεγάλο σπίτι» όλων μας, διασταυρώνεται με το «άλλο» σπίτι, αυτό που η κοινωνία παρέχει στις αδύναμες κοινωνικές ομάδες, αλλά και με τα όνειρα, τις ελπίδες, τους φόβους και τις προσδοκίες των προσώπων-μελών της ομάδας «Εν δυνάμει». Διαφορετικές όψεις μιας αθέατης πραγματικότητας έρχονται στο φως, με στόχο να γεφυρωθεί η απόσταση που μας χωρίζει από αυτόν τον Άλλο διπλανό μας.

Καλλιτεχνική διεύθυνση ομάδας «Εν δυνάμει»: Ελένη Δημοπούλου

Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

Πληροφορίες

Από τις 9 έως τις 24 Ιανουαρίου στη Μικρή Σκηνή, της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών
Πρωινές παραστάσεις για σχολεία (Τρίτη-Παρασκευή, 11:00-13:15)
και απογευματινές παραστάσεις για το κοινό:
Σάββατο 9 Ιανουαρίου | 21:00
Κυριακή 10 Ιανουαρίου | 19:00
Σάββατο 16 Ιανουαρίου | 12:00 και 21:00
Κυριακή 17 Ιανουαρίου | 19:00
Σάββατο 23 Ιανουαρίου | 12:00 και 21:00
Κυριακή 24 Ιανουαρίου | 19:00

Εισητήρια

Κανονικό: 12 €
Μειωμένο ή Παρέες (5+ άτομα): 9 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 €
Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

Θέατρο

Θέαμα-σπουδή στην παραγωγή σκηνικής μαγείας, η φεστιβαλικής υφής παράσταση είναι μια γοητευτική διασκευή της σαιξπηρικής «Τρικυμίας», η οποία παίζεται από δύο μόνο ηθοποιούς, μέσα σε ένα διαμερισματάκι τον καιρό της Χούντας.


«Κοριτσάκι μου, καρδιά μου, ψυχούλα μου, ξύπνησες»: Στη συγκινητική έναρξη, έτσι στοργικά ξυπνά ο Λαέρτης Μαλκότσης την κοιμωμένη Ιωάννα Παππά. Εκείνη του απαντά με άναρθρες κραυγές και σπασμωδικές κινήσεις. Είναι ανάπηρη – μόνο τα χέρια της «μιλούν». Φτύνει τη σούπα που της προσφέρει, περιφρονεί τα κανακέματά του κι ένα μόνο του ζητά: να της διαβάσει την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ. «Πάλι; Ποτέ δεν θα κουραστείς μ’ αυτό το βιβλίο;» αναρωτιέται εκείνος – είναι, καθώς φαίνεται, το εσωτερικό τους συνήθειο. Αυτό ήταν.

Η ανάγνωση σύντομα θα σβήσει και το θέατρο θα (ξανα )ξεκινήσει. Πατέρας και κόρη θα αναπαραστήσουν το πεντάπρακτο παραμυθόδραμα ερμηνεύοντας τους βασικούς ρόλους, ανακαλώντας τη φαντασμαγορία του στα λίγα τετραγωνικά μέτρα του δια­μερίσματός τους και αξιοποιώντας (κάποτε ευρηματικά κι άλλοτε ανερμάτιστα ) ολόκληρη την οικοσκευή.

Θέατρο μέσα στο θέατρο, έκκληση της σκηνικής μαγγανείας, ατέρμονο παιχνίδι μεταμορφώσεων, αυτοσχεδιασμός, σωματικότητα, σαρκασμός, μεταφυσική, παιδικότητα, διάθεση αναστοχασμού, αλλά και ένας φόρτος μικρών ιδεών, σχηματική αφέλεια και «ζορισμένη» πληθωρικότητα: η «Μιράντα» του διακεκριμένου Λιθουανού δημιουργού τα έχει όλα. Οι δύο ηθοποιοί μάς «συστήνονται» ως πατέρας και παραπληγική κόρη, κλεισμένοι σε ένα διαμερισματάκι, φορτωμένο με βιβλία, κάπου στα χρόνια της επταετίας, με την ασπρόμαυρη τηλεόραση να δείχνει τον Παπαδόπουλο, τον Παττακό και τη Μάγια Πλισέτσκαγια.


Κι ενώ στη μακρά «εισαγωγή» λαμβάνουμε πάμπολλες πληροφορίες, ακολουθεί νέο κύμα (κανονική «τρικυμία» ) πληροφοριών, όταν οι δύο ηθοποιοί αρχίζουν να παίζουν την «Τρικυμία». Αμφιβάλλω αν τα νοήματα, η υψηλή ποιητικότητα ή, έστω, η παραμυθώδης υπόθεση της «Τρικυμίας» γίνεται σαφής στον «μη διαβασμένο» θεατή, εκείνον δηλαδή που δεν γνωρίζει, έστω αμυδρά, τι διακυβεύεται σε αυτό το έργο-παλίμψηστο. Η «Μιράντα» είναι μάλλον μια φεστιβαλική παράσταση ειδικού κοινού. Η αρχική συνθήκη (ένας αυτοεξόριστος και η ανάπηρη ψυχή του παρηγορούνται από τον Σαίξπηρ ) είναι οντολογικά ισχυρή. Στοιχειώνει με το μελαγχολικό της βάρος την παιγνιώδη αλαφράδα που ακολουθεί. Η χωροχρονική τοποθέτηση στην περίοδο της Χούντας μένει μάλλον μετέωρη – είναι σχεδόν βεβιασμένη, σκέτο ντεκόρ.

Ο Λ. Μαλκότσης ξεκινά την ερμηνεία του ως ένα γοητευτικό αίνιγμα, αλλά, όταν πια «μπαίνει» στο παιχνίδι ρόλων, αναλώνεται συχνά στη φλύαρη αναπαράσταση. Η Ιωάννα Παππά απομένει μόνη, να δονείται σε ένα ψυχοσωματικό ρεσιτάλ διάπυρου λυρισμού. Αν, πάντως, ο Λιθουανός δημιουργός «ξυπνήσει» μέσα σας τη σκηνική μαγγανεία μέσω της υπερρεαλιστικής εικονοπλασίας, τότε η «Μιράντα» θα σας μείνει αλησμόνητη. Εξάλλου, τόσο η σκηνογραφία (Dainius Liskevicius ) όσο και η μουσική (Antanas Jasenka ) είναι μαγευτική – εξίσου και η πρόθεση του Κορσουνόβας να μεταλαμπαδεύσει τη θεώρηση ότι το θέατρο είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα θαύματα αυτού του κόσμου και, συνάμα, μια πράξη ελευθερίας.

ΠΟΡΕΙΑ Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69, 2108210991, 2108210082. Διάρκεια: 90΄.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin