Σεπτεμβρίου 24, 2018

Θέατρο

Πιστή στους προγραμματικούς της στόχους –εξαγγέλλονται, άλλωστε, από την ίδια επί σκηνής–, η Πατεράκη καταθέτει μια παράσταση-εργαστήριο. Η ταινία του Τρίερ γίνεται θέατρο εμμονικό, διχαστικό, εξαντλητικό, ριζοσπαστικό, απελευθερωτικό κι απροσμέτρητα διαφωτιστικό.


Στο «Δόγμα ’95» του Λαρς φον Τρίερ και των ομοτέχνων του, η Ρ. Πατεράκη προτάσσει το δικό της. Το διακηρύσσει, μάλιστα, ενώπιον του κοινού: «Να είσαι εσύ. Να μην υποδύεσαι τον άλλον. Να είσαι ο άλλος / Η Τέχνη να είναι ένα πείραμα. Ένα αγχωτικό πείραμα. Ένα θρασύ πείραμα. / Η παράσταση να είναι θεομίσητη και να τη λατρεύουμε. / Να προσπαθήσουμε να μείνουμε στη μνήμη του κοινού τουλάχιστον για τρεις ημέρες. / Να πολεμήσουμε για έναν απρόβλεπτο, συνταρακτικό ρεαλισμό που μας εξουθενώνει. Να προτάξουμε τη Magna Carta του Σύγχρονου Ρεαλισμού». Απεκδύεται έτσι η σκηνοθέτις την «τέλεια ομορφιά» και, στη θέση της, ορθώνει, μνημειοποιώντας το, το εργαστήριο, το έργο-εν-εξελίξει, το πείραμα. Ίσως γιατί τα έργα, οι ερμηνείες και οι κρίσεις μας πειράματα είναι, εφήμερες, αμφίβολες και ατελείς συνθήκες – όπως, εξάλλου, και η ύπαρξή μας.

Ασπαζόμενη το επιμελώς ατημέλητο, η Πατεράκη αφήνει σε κοινή θέα τις σιδεριές και τους ξεβαμμένους τοίχους του θεάτρου που μέχρι πρότινος λειτουργούσε σαν μπουζουξίδικο (σκην.-κοστ.: Άγγ. Μέντης ). Αισθητικοποιώντας τη σύμβαση της ανοιχτής πρόβας, καθίζει σε έδρανα τον 16μελή θίασο αλλά και τον εαυτό της – με το τσάι και τις σημειώσεις της εκεί. Εγκαλεί τη βάσανο του ηθοποιού και του θεατή υιοθετώντας εξαντλητικούς χρόνους, παθητικούς ρυθμούς, υποτονικές σιωπές. Διατηρεί το σάουντρακ της ταινίας, αλλά πειράζοντάς το (ηχητ. σύνθ.: Γ. Πούλιος ).

Στήνει ψεύτικες τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ της ιδίας και του Τρίερ. Αποδιώχνει –με λανθάνοντα μπρεχτικό τρόπο– τον υφέρποντα ρομαντισμό, το μελοδραματισμό και τη μεταφυσική της ταινίας αποζητώντας έναν αντι-ψευδαισθησιακό κώδικα ρεαλισμού που να καθιστά την αληθινή και τη σκηνική ζωή εξίσου ισχυρές πραγματικότητες. «Σερβίρει» έτσι στους θεατές γυμνή σάρκα, αληθοφανείς πεολειχίες και εμετούς και στήνει επιτηδευμένα tableaux vivants-αναφορά στη φιλμογραφία του Τρίερ και την Ιστορία της Τέχνης, αλλά ανοίγει κι ένα «παράθυρο» στον κόσμο – συγκεκριμένα, στην οδό Φειδίου.


«Μεταμορφώσου, Μπες, από ένα κοριτσάκι φρόνιμο σε παρωδία πόρνης», προστάζει, κάποια στιγμή η σκηνοθέτις την –ιδανική για τον ομώνυμο ρόλο– ηθοποιό Ιωάννα Τσιριγκούλη, προδίδοντας το πώς βλέπει η ίδια την ταινία «Δαμάζοντας τα κύματα» (1996 ): σαν μια προσομοίωση βιβλικής παραβολής σε συνθήκες παρωδίας δίκης και, ταυτόχρονα, οντολογικής τραγωδίας.

Θυμίζω την υπόθεση: η Μπες, το «διαφορετικό» αυτό μέλος μιας περίκλειστης κοινότητας Σκoτσέζων καλβινιστών, ακολουθεί την προτροπή του ανάπηρου συζύγου της και συνευρίσκεται ερωτικά με άλλους άνδρες.

Η Πατεράκη, διατηρώντας ανέπαφη την αφήγηση, μας πηγαίνει πέρα από το σινεμά και το θέατρο, νοηματοδοτώντας εκ νέου τα σύνθετα όσο και αμφίσημα ηθικά, φιλοσοφικά και θεολογικά ερωτήματα του Τρίερ περί πίστης, αγάπης, καλοσύνης, ελεύθερης βούλησης, νόμων, θυσίας και τέχνης. Ο 16μελής θίασος, με προεξάρχοντες τους Ι. Τσιριγκούλη (Μπες ), Άκη Σακελλαρίου (Γιαν ), Παρθ. Μπουζούρη (Ντόντο ) και Γ. Βογιατζή (Μίνιστερ ), ασπάζεται το διεστραμμένα γοητευτικό αυτό όραμα με την προσήλωση του εργάτη της σκηνής.

Το Εθνικό Θέατρο θέλοντας συστήνει στο κοινό τη νέα του εντυπωσιακή σκηνή, το Νέο Rex της οδού Πανεπιστημίου, διαθέτει όλα τα εισιτήρια για την παράσταση «Δαμάζοντας τα κύματα» του Λαρς φον Τρίερ την Παρασκευή 11 Μαρτίου στην τιμή των 5 €. Ας σημειωθεί πως το ισόγειο του ιστορικού κτιρίου Rex λειτουργεί τη φετινή θεατρική περίοδο για πρώτη φορά ως μία από τις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου και - μαζί με την Σκηνή "Μαρίκα Κοτοπούλη" και την Πειραματική Σκηνή - ολοκληρώνει την ταυτότητα του επιβλητικού κτιρίου επί της οδού Πανεπιστημίου.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ - ΝΕΟ ΡΕΞ Πανεπιστημίου 48.

2103301881.

Διάρκεια: 150΄

Θέατρο

«Οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού. Οι συνθήκες μόνο αλλάζουν»

Επιστρέφοντας για λίγο από το Βερολίνο, όπου ζει πλέον, ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης μιλά στη Μαρία Κρύου με αφορμή το ανέβασμα του «Καζιμίρ και Καρολίνα» του Έντεν Φον Χόρβαρτ, ένα γερμανικό έργο, που μιλάει για όσα ζουν οι Έλληνες σήμερα.


Πριν από τέσσερα χρόνια, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στην καλύτερη ίσως στιγμή της καριέρας του, έχοντας ανά χείρας βραβεία από τον τηλεοπτικό Καρυωτάκη και τη θεατρική «Λήθη», ένιωσε την ανάγκη της αλλαγής και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο. Επέστρεψε όμως, για λίγο, στην Αθήνα και σκηνοθετεί μια ομάδα ηθοποιών στο «Καζιμίρ και Καρολίνα» του Έντεν Φον Χόρβαρτ, ένα γερμανικό έργο, που μιλάει καίρια για αυτό που ζουν οι Έλληνες σήμερα. Με αφορμή την επιστροφή του στην ελληνική θεατρική σκηνή του ζητήσαμε να μοιραστεί μαζί μας βαθύτερες σκέψεις του.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ανοίγω το παράθυρο και οδηγώ στην λεωφόρο Αλεξάνδρας πηγαίνοντας στην πρόβα του έργου «Καζιμίρ και Καρολίνα». Ανάβω τσιγάρο. Πίνω μια τζούρα από τον καφέ στο πλαστικό. Ο ήλιος λάμπει. Ευλογημένος τόπος, λέω. Τέλη Φεβρουαρίου με ήλιο και ανοιχτό παράθυρο. Στο Βερολίνο αυτόν τον καιρό κάνει τόσο κρύο, που το σκέφτεσαι, αν θα βγεις από το σπίτι. Πρώτος χειμώνας στην Αθήνα μετά από 5 χρόνια διαμονής στην Γερμανία.

Στην πρόβα παρακολουθώ το πρώτο πέρασμα του έργου. Είναι συγκινητικό. Έχω την αίσθηση ότι παρακολουθώ ένα ορφανοτροφείο. Μία ομάδα παιδιών σ’ έναν κλειστό παρακμιακό χώρο, το Cartel, σε μία απόμερη και σκοτεινή περιοχή του Βοτανικού, που μου διηγούνται μία σκληρή ιστορία.

Πώς κάποιοι μαχαίρωσαν την αθωότητά τους. Πώς ματαίωσαν τα όνειρα τους. Πήραν τις ελπίδες τους. Μία ομάδα ηθοποιών με πολύ πίστη σε αυτό που κάνουν. Εννιά παιδιά που παίζουν μαζί. Διηγούνται την άγρια αυτή ιστορία του Χόρβατ. Και ακριβώς αυτό το οξύμωρο είναι η δύναμη και η γοητεία αυτής της πρόβας. Το βράδυ για ποτό. Παντού παιδιά. Παιδιά που πίνουν.

 

Πίνουν για να αντέξουν την ανημπόρια τους. Πίνουν για να διασκεδάσουν την ματαιότητα του σύγχρονου κόσμου. Αυτός ο συνδυασμός αθωότητας, ματαίωσης και σκληρότητας επικρατεί ξαφνικά σε όλη την πόλη. Σαν ταινία με σάουντρακ τον Nick Cave ή τους Tindersticks.

«Μερικές φορές νομίζεις ότι κρατάς κάτι στα χέρια σου. Μετά κάτι γίνεται. Και ξαφνικά είσαι πάλι με άδεια χέρια. Σαν να μην είχες τίποτα. Ποτέ. Σαν να μην έζησες», λέει η Καρολίνα στο τέλος του έργου. Η Αθήνα σε μια παρακμιακή γοητεία. Βρώμικοι τοίχοι από μπετόν. Μια ανησυχητική ηρεμία. Μπορεί και απάθεια. Ή κατάθλιψη. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Στο Βερολίνο η πόλη χωρίζεται στα δύο. Η γερμανική τάξη και η τουριστική ατραξιόν. Ο κόσμος ξυπνά από νωρίς. Παίρνει το λεωφορείο που φτάνει στις 7.43 ακριβώς για να πάει στη δουλειά του. Αν φτάσει 3 λεπτά αργότερα, μπορεί να γίνει και κάποια παρατήρηση στον οδηγό. Ώρες πολλές μπροστά σ’ ένα computer. Διάλειμμα για φαγητό στις 12.

Αν ξεμυτίσει δειλά κάποια ηλιαχτίδα τρέχουμε να κάτσουμε από κάτω να φορτώσουμε φως. Το απόγευμα ραντεβού με τον ψυχίατρο και το βράδυ φαγητό με φίλους και ύπνο. Τα Σαββατοκύριακα του δίνουμε να καταλάβει. Κραιπάλη μέχρι τελικής πτώσεως. Να φύγει η ένταση της βδομάδας. Ένα ορφανοτροφείο καθαρό, οργανωμένο, που έχει προγραμματίσει την σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Κι ένας παράλληλος κόσμος τουριστών και ξένων που ζουν ένα Βερολίνο που δεν υπάρχει πια. Την πόλη του David Bowie, την ενέργεια της πόλης πριν πέσει το τείχος. Την εποχή που έσφυζε από μουσική, τέχνη και επαναστατικότητα.

Στο θέατρο η πρόβα τρέχει άκρως οργανωμένα και επαγγελματικά. Η πρεμιέρα έχει οριστεί. Έχουν κλειστεί ήδη οι προσκλήσεις. Όλα βαίνουν καλώς. Τίποτα προσωπικό. Τίποτα εκτός ορίων. Δεν υπάρχει άλλωστε χρόνος για αυτά. Στόχος η πρεμιέρα. Τα υπόλοιπα αναλύονται το απόγευμα με τον γιατρό. Δεν ενοχλούμε τους συναδέλφους. Εδώ είναι δουλειά. Πρόβα. Θέατρο. Πρεμιέρα σε 4 βδομάδες. Όλα καλά. Οδηγώ με ανοιχτό παράθυρο πηγαίνοντας στην πρεμιέρα του «Καζιμίρ και Καρολίνα».


Φοράω τα καλά μου κι ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια που αγόρασα στο Βερολίνο. Στην Savigny Platz. Πρώτη φορά που ντύνομαι καλά σε πρεμιέρα. Τα κόκκινα παπούτσια θα γίνουν χάλια στον χωματόδρομο του Βοτανικού, το ξέρω, αλλά θέλω να τιμήσω την μέρα αυτή. Βλέπω την παράσταση. Ένα έργο γερμανικό, που μιλάει τόσο καίρια για αυτό που ζουν οι Έλληνες σήμερα.

Οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού. Οι συνθήκες μόνο αλλάζουν. Όλα εξαρτώνται από τη διοίκηση του ορφανοτροφείου. Αν ζούσαμε καλά, θα ήμασταν κι εμείς καλύτεροι, λέει η Έρνα στο έργο. Οδηγώ και πάλι με ανοιχτό παράθυρο μετά την πρεμιέρα. Πάμε να πιούμε. Καπνίζω. Βλέπω την Αθήνα την νύχτα σε μια γοητευτική παρακμή. Ευλογημένος τόπος, λέω.

Οι παραστάσεις στη Γερμανία

Renaissance Theater (Βερολίνο )
«Geister in Princeton» του Daniel Kehlman , σκηνθ. Torsten Fischer
«Das Richtfest» των Lutz Hübner και Sarah Nemitz, σκηνθ. Torsten Fische

Ernst-Deutsch-Theater (Αμβούργο )
«Mein Kampf» του George Tabori , σκην. Torsten Fischer
«Was Ihr wollt» ( Δωδέκατη Νύχτα ) του Σαίξπηρ, όπου έπαιξα την Ολίβια, σκηνθ. Mona Kraushaar ( πρόκειται για μία από τις καλύτερες νέες σκηνοθέτριες, πριν δύο χρόνια σκηνοθέτησε Ρομέο και Ιουλιέτα στο Berliner Ensemble ). Η παράσταση της Δωδέκατης Νύχτας πήρε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας από τους κριτικούς στο Αμβούργο.
«Τρικυμία» του Shakespear, όπου έπαιξα τον Κάλιμπαν, πάλι σε σκηνοθεσία της Mona Kraushaar.


Cartel
Αγ. Άννης & Μικέλης 4 ,Βοτανικός
Τηλ : 6939898258
Παραστάσεις :
Πληροφορίες : Βραδ.: Παρ.-Κυρ. 9 μ.μ.
Τιμη : € 12, 8, 5.

 

 

 

Θέατρο

Η ιστορία του Εθνικού Θεάτρου μας είναι μεγάλη και άμεσα συνδεδεμένη με τις κοινωνικοιστορικές συνθήκες που καθόρισαν την πορεία της τέχνης στο ελληνικό κράτος.

Το Εθνικό Θέατρο ως πρώτο κρατικό θέατρο, εγκαινιάστηκε το 1901 και πρωτολειτούργησε ως Βασιλικό Θέατρο. Το 1908 έκλεισε «επ΄αόριστον» και από το 1930, χάρη στον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Παπανδρέου λειτουργεί με τη σημερινή μορφή, ως οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

Περιλαμβάνει την Κεντρική Σκηνή –που ανεβάζει έργα κυρίως κλασικού ρεπερτορίου–, τη Νέα Σκηνή και την Πειραματική Σκηνή.

Από το 1991 λειτουργεί επίσης η σκηνή «Κοτοπούλη» στο Θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ και από το 1995 το παιδικό στέκι (σκηνή «Κατίνα Παξινού»).

Άρχισε να κτίζεται ως Βασιλικό θέατρο το 1891 χάρη σε δωρεά ύψους 10.000 αγγλικών λιρών που πρόσφερε ο ομογενής Ευστράτιος Ράλλης στον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ προκειμένου να τα διαθέσει εκείνος όπου νόμιζε καλύτερα. Έτσι με απόφαση του βασιλιά Γεωργίου Α΄ τελικά επιλέχθηκε μετά από πολύμηνη αναζήτηση οικοπέδου, αρχικά πλησίον της σημερινής πλατείας Κλαυθμώνος, σε οικόπεδο του αυλικού Νικολάου Θων επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, που για την ολοκλήρωσή του όμως συνεισέφεραν επίσης οι Κοριαλένης και Ευγενίδης καθώς φυσικά και το δημόσιο ταμείο.

Ο Γερμανός αρχιτέκτονας του κτιρίου Ερνέστος Τσίλλερ, εμπνεόμενος από τον αναγεννησιακό ρυθμό, σχεδίασε την πρόσοψη έχοντας ως πρότυπο τη βιβλιοθήκη του Αδριανού.

Το κεντρικό της τμήμα είναι εξαιρετικά πλούσιο σε διακοσμητικά στοιχεία, με κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού ενώ τα δύο πλευρικά τμήματα αποτελούν μία τυπική νεοκλασική σύνθεση. Οι αρχικές εσωτερικές εγκαταστάσεις σκηνής, φωτισμού και θέρμανσης ήταν οι πιο προηγμένες εκείνης της εποχής, σχεδιασμένες από Βιεννέζους μηχανικούς και κατασκευασμένες σε εργοστάσια του Πειραιά.

 

Το κτίριο ανακαινίστηκε για πρώτη φορά το 1930-31, υπό την εποπτεία του σκηνογράφου Κλεόβουλου Κλώνη. Το 1960-63 κατεδαφίστηκε το ξενοδοχείο «Μεσσήνη» στη γωνία της οδού Μενάνδρου και κτίστηκε η νέα πτέρυγα (της Νέας Σκηνής). Το 1979-1982 κτίστηκε το τριώροφο υπόγειο στο πίσω οικόπεδο, το οποίο όμως παρέμεινε ημιτελές μέχρι τις μέρες μας.

Λεπτομέρεια του διάκοσμου.
Σήμερα το κτίριο είναι διατηρητέο και ανακαινισμένο. Οι εργασίες, που αρχικά προβλέπονταν να ολοκληρωθούν στα τέλη του 2007, τελικά ήρθαν σε πέρας τον Οκτώβριο του 2009 και περιλαμβάνουν ανάπλαση ολόκληρου του οικοδομικού τετραγώνου, του διάκοσμου, ένα νέο κτίριο, αναβάθμισμη του εξοπλισμού της σκηνής, βελτιωμένη αίθουσα (πλατεία και εξώστες), καινούργιο θέατρο 260-300 θέσεων για τη Νέα Σκηνή και διαρρύθμιση που ενοποιεί και τα τέσσερα κτίρια.


Το Θέατρο ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1900 ως επίσημο Βασιλικό Θέατρο για να κλείσει όμως σε σύντομο χρονικό διάστημα (1908) και να δοθεί σε κοινή χρήση μέχρι το 1932. Ως Εθνικό Θέατρο επανιδρύθηκε με νόμο του τότε Υπουργού Παιδείας, Γεωργίου Παπανδρέου στις 3 Μαΐου του 1930.

Τα εγκαίνια έγιναν με τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου και τη μονόπρακτη κωμωδία Ο Θείος Όνειρος του Ξενόπουλου στις 19 Μαρτίου 1932. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που συγκαταλέγονταν στον πρώτο πυρήνα του Εθνικού Θεάτρου συναντώνται οι Αιμίλιος Βεάκης, Γιώργος Γληνός, Ελένη Παπαδάκη, Αλέξης Μινωτής, Κατίνα Παξινού, Θάνος Κωτσόπουλος, Δημήτρης Μυράτ

Το 1939, ιδρύθηκε η Εθνική Λυρική Σκηνή ως τμήμα του Εθνικού Θεάτρου. Το 1956 αναγνωρίστηκε η ανάγκη προώθησης του νεοελληνικού ρεπερτορίου με την ίδρυση της Δεύτερης Σκηνής που αργότερα το 1971 ονομάστηκε Νέα Σκηνή, επί Αιμίλιου Χουρμούζιου, και που σαν εναρκτήριο έργο της επιλέγεται Η έβδομη ημέρα της δημιουργίας του Ιάκωβου Καμπανέλλη. (23 Ιανουαρίου 1956) Το 1996 ιδρύθηκε η Πειραματική σκηνή, ο Άδειος Χώρος και το Εργαστήριο Ηθοποιών.


Το ελληνικό θέατρο αντιμετωπίστηκε από την πολιτεία σοβαρά και συστηματικά για πρώτη φορά το 1932 με την επίσημη ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου και τη στελέχωσή του με τις σημαντικότερες πνευματικές μορφές του τόπου. 

Η συνολική αυτή προσπάθεια καθώς και η λειτουργία της δραματικής σχολής αποτέλεσαν γερές βάσεις για την ανάπτυξη της θεατρικής τέχνης. Η δραματική σχολή του Εθνικού έχει τροφοδοτήσει αλλά και τροφοδοτεί ακόμα τα θέατρα με μερικούς από τους αξιώτερους Έλληνες ηθοποιούς.


11/9/1938: Ηλέκτρα, η πρώτη μετά την αρχαιότητα παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο
Το Εθνικό έχει συμβάλλει σημαντικά και στην αναβίωση του αρχαίου δράματος ζωντανεύοντας -υπό την καθοδήγηση του Ροντήρη - τα αρχαία θέατρα του Ηρωδείου και της Επιδαύρου και υπογραμμίζοντας την ανάγκη δημιουργίας ενός θεατρικού Φεστιβάλ αφιερωμένου στο αρχαίο δράμα.

Πράγματι το 1955 το Εθνικό καθιέρωσε το φεστιβάλ Επιδαύρου με τις παραστάσεις Εκάβη, Οιδίπους Τύραννος και Ιππόλυτος.

Τέλος αποτελεί ένα ζωντανό θεατρικό μουσείο με βιβλιοθήκη, εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο, ηχογραφήσεις, μακέτες, σκηνογραφικά σχέδια και τεράστιο βεστιάριο (20.000 κοστούμια).

 

Πηγή: el.wikipedia.org

Ευχαριστούμε τον Κύριο Μ. Σπετσιέρη που μας φιλοξένησε και βοήθησε στο αφιέρωμα!

forwoman.gr 

Θέατρο

Στην παράξενη χώρα που κατοικούν αυτός ο Ρωμαίος και αυτή η Ιουλιέτα, τίποτα δεν είναι οικείο: τα τοπία στερούνται ομορφιάς, ήλιος ποτέ δεν ξημερώνει, η μουσική ενοχλεί αντί να ευφραίνει, ο ρομαντισμός χλευάζεται, το machismo εξαίρεται, ο έρωτας απαγορεύεται, το μίσος επιβάλλεται απ’ την παράδοση και η εξουσία -αόρατη, μα πανταχού παρούσα- προάγει και τιμωρεί ταυτόχρονα το ξέσπασμα της βίας.

Στον δυσοίωνο αυτόν τόπο, όπου η δημόσια τάξη διασαλεύεται κάθε μία νύχτα, ένα ζευγάρι πάει κόντρα στην παράδοση και επαναστατεί με τον δικό του τρόπο. Τι φέρνει αυτή η επανάσταση; Και ποιος θα συνεχίσει την παράδοση;

Του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Μετάφραση: Δημήτριος Βικέλας. Σκηνοθεσία - Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ρήγος. Παίζουν: Αλέξανδρος Αχτάρ, Δανάη Επιθυμιάδη, Γιάννης Καραούλης, Αναστάσιος Καραχανίδης, Γιώργος Κατσής, Παναγιώτης Μπρατάκος, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Αντώνης Σταμόπουλος, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αρτεμις Μπόγρη, Λητώ Μεσσήνη. Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης. Ήχος: Studio 19. Φωτισμοί: Χρήστος Τσόγκας


Τετάρτη, Κυριακή 18.30, Πέμπτη, Παρασκευή 20.30, Σάββατο 17.00 και 21.0010 - 25 ευρώ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Ηρώων Πολυτεχνείου 32, 210-4143310

Θέατρο

Στον κινηματογράφο έγινε διάσημο από την ερμηνεία της Τζούλι Άντριους κερδίζοντας μια υποψηφιότητα στα Βραβεία Τόνι και βασίστηκε στην ομώνυμη ταινία του 1982, ενώ στο ελληνικό κοινό μας συστήθηκε από την Αλίκη Βουγιουκλάκη το 1983 με την ίδια, τον Βλάση Μπονάτσο και τον Ηλία Λογοθέτη.

Η υπόθεση
Στο Παρίσι του μεσοπολέμου, η Βικτόρια Γκραντ, μια σοπράνο με οικονομικά προβλήματα προκειμένου να βρει δουλειά ως τραγουδίστρια, αναγκάζεται να μεταμορφωθεί σε άνδρα, ύστερα από υπόδειξη του ιμπρεσάριου Τόντι. Σύντομα θα γίνει διάσημη ως Βίκτορ, μέχρι τη στιγμή που ο έρωτας θα μπει στη ζωή της με το πρόσωπο ενός Αμερικανού γκάνγκστερ.

Πρωταγωνιστούν:
Εβελίνα Παπούλια, Γιάννης Ζουγανέλης, Γιάννης Στάνκογλου, Θεοδώρα Τζήμου, Γιώργος Κοψιδάς, Δημήτρης Φραγκιόγλου, Γιώργος Σουξές, Ιάσονας Μανδηλάς, Άρης Πλασκασοβίτης, Παναγιώτης Μαλικούρτης, Πέτρος Ιωάννου

Τετάρτη 20.00, Πέμπτη - Σάββατο 21.00, Κυριακή 19.00 15 - 45 ευρώ

ΠΑΝΘΕΟΝ
Πειραιώς 166, 210-3471111

 

Θέατρο

http://pantheontheater.gr/

 

Θέατρο

Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα της σύγχρονης νεοελληνικής δραματουργίας, «Το πανηγύρι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, επέλεξε να μεταφέρει στη σκηνή Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου ο Θανάσης Παπαγεωργίου από τις 23 Φεβρουαρίου.

Η υπόθεση του «Πανηγυριού» αφορά τον Στρατηλάτη (παπλωματά στο επάγγελμα, παλιό στρατιώτης της Μικρασιατικής Εκστρατείας) και την οικογένειά του, που ζουν και εργάζονται στο θεσσαλικό κάμπο, κάνοντας κυρίως δουλειές του ποδαριού. Η νομαδική ζωή, η αμορφωσιά, η φτώχεια, αλλά και η αδράνεια εμποδίζουν την προκοπή τους, αφήνοντάς τους στο έλεος της μοίρας. Ο αφύσικος γάμος της μικρής κόρης, προσωρινή λύση στο οικονομικό πρόβλημα της οικογένειας, επιδεινώνει την κατάσταση και η οικογένεια σταδιακά αποξενώνεται μέχρι που φτάνει στον οριστικό χωρισμό και την απομόνωση.

«Από τότε που γράφτηκε το Πανηγύρι μέχρι σήμερα, έχει κυλήσει πολύ νερό στo αυλάκι. Όταν ο Κεχαΐδης το έγραφε το 1964, σε μια εποχή που το ελληνικό έργο κατείχε μια δυσάρεστη θέση στο ρεπερτόριο των ελληνικών θιάσων και μιας συμπαθητικής ανοχής στις επιλογές των θεατρόφιλων, δεν θα φανταζότανε πως, πενήντα δύο χρόνια μετά, θα απευθυνότανε σε ένα κοινό, που τώρα πλέον αγκαλιάζει με πάθος ένα καλό ελληνικό έργο και το κατατάσσει μέσα στις μεγάλες επιτυχίες μιας θεατρικής χρονιάς» σημειώνει ο Θανάσης Παπαγεωργίου.

«Κανείς, ούτε ο πιο αισιόδοξος, δεν θα μπορούσε να διανοηθεί τότε, πως οι απόπειρες κάποιων ονειροπόλων νεαρών εκείνης της εποχής θα έστρωναν το χαλί για μια λαμπερή πορεία του νεοελληνικού έργου, τέτοια που σήμερα πλέον να μην υπάρχει θεατρική περίοδος χωρίς να περιλαμβάνει μια μεγάλη εμπορική επιτυχία ενός ελληνικού έργου, που τότε αποκαλούντο δύσκολα, αντιεμπορικά και βαριά, ονομασίες που αντικαταστάθηκαν από τον ειρωνικό τίτλο “κουλτουριάρικα”, δηλαδή έργα για λίγους. Δυσνόητα και βαρετά. Ο Έλληνας θεατρόφιλος κατανόησε πως δεν υπάρχει ελπίδα προόδου του ελληνικού θεάτρου δίχως την ύπαρξη του ελληνικού έργου. Και το αγκάλιασε και το τοποθέτησε στην πρώτη γραμμή των επιλογών του και το δόξασε, κατά πώς αξίζει να δοξάζονται τα πνευματικά προϊόντα της γης του» προσθέτει

Δουλειές του ποδαριού προσφέρει στον Στρατηλάτη, τον κεντρικό ήρωα, και την οικογένειά του ο θεσσαλικός κάμπος. Η νομαδική ζωή, η αμορφωσιά, η φτώχεια, αλλά και η αδράνεια εμποδίζουν την προκοπή τους, αφήνοντάς τους στο έλεος της μοίρας. Ο αφύσικος γάμος της μικρής κόρης, προσωρινή λύση στο οικονομικό πρόβλημα της οικογένειας, επιδεινώνει τελικά την κατάσταση και η οικογένεια αποξενώνεται σταδιακά, μέχρι τον οριστικό χωρισμό και την απομόνωση.

 

Πρώτη παράσταση: 23/02/2016
Τελευταία παράσταση: 24/04/2016
Τηλέφωνο ταμείου:: 210 5288170 - 210 5288171, ομαδικές κρατήσεις : 210 5288179

Σκηνοθεσία, Φωτισμοί Θανάσης Παπαγεωργίου
Σκηνικά Γιώργος Πάτσας
Κοστούμια Λέα Κούση
Μουσική Δημήτρης Μαραμής
Βοηθός σκηνοθέτη Αγγελική Ψωμαδέλη
Διανομή:
Φραγκοράφτης Κώστας Βελέντζας
Σύζυγος Εύα Καμινάρη
Νύφη Κόρα Καρβούνη
Χνούδι Αναστασία - Ραφαέλα Κονίδη
Γιος Λάμπρος Κτεναβός
Φαντάρος Α Βασίλης Μαγουλιώτης
Φαντάρος Β Νικόλας Μακρής
Γιαγιά Μαρία Μαυρομματάκη
Νάτσινας Δημήτρης Παπανικολάου

 

 

Θέατρο

Στο πνεύμα στήριξης που παρέχει στους Έλληνες χορογράφους, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση φέρνει φέτος στη Μικρή Σκηνή την Ίριδα Καραγιάν και την ομάδα της, Ζήτα, με τη νέα τους παραγωγή, , από 26 έως 29 Φεβρουαρίου.

Η χορεύτρια και χορογράφος και η ομάδα της, Ζήτα, έχουν χαράξει με σταθερά και προσεκτικά βήματα μια πορεία που περιλαμβάνει σημαντικούς σταθμούς στην Ελλάδα, ενώ οι διεθνείς διακρίσεις προσφέρουν νέες ευκαιρίες σε αυτή τη δυναμική εκπρόσωπο του σύγχρονου ελληνικού χορού. Η βιαιότητα της ανθρώπινης φύσης, η σχέση του ατόμου με την ομάδα, η κατασκευή της κίνησης και η διαδικασία εξέλιξής της, η εξερεύνηση της δράσης στο χώρο και του ίχνους που αυτή αφήνει, είναι θέματα που την απασχόλησαν σε προηγούμενα έργα.

Στη νέα παραγωγή της, η Ίρις Καραγιάν εμπιστεύεται και πάλι έναν από τους μόνιμους συνεργάτες της, τον τσελίστα και συνθέτη ηλεκτρονικής μουσικής Νίκο Βελιώτη, ενώ παράλληλα αποδεικνύει ότι είναι ανοιχτή σε νέες συνεργασίες από τον ευρύτερο χώρο των τεχνών, προσκαλώντας τον θεωρητικό Τέχνης, επιμελητή εκθέσεων και συγγραφέα Σωτήρη Μπαχτσετζή ως σύμβουλο δραματουργίας και τον εικαστικό Γιώργο Μαραζιώτη στη δημιουργία του σκηνικού περιβάλλοντος.

Μαζί με την ομάδα Ζήτα, πειραματίζονται με τις αισθήσεις και τον τρόπο με τον οποίο αυτές λειτουργούν σε σχέση με την αντίληψη και την κατανόηση της εικόνας σε κίνηση.
Μέσα σε έναν άδειο λευκό χώρο, πέντε σώματα κινούνται ευρισκόμενα σε διαρκή επαφή. Κατευθύνουν την προσοχή τους σε μια χορογραφία που σχεδιάζεται πάνω στις επιφάνειες των σωμάτων και, σταδιακά, στο χώρο που προκύπτει καθώς απομακρύνονται. Γλιστρούν το ένα πάνω στο άλλο, δημιουργούν στενούς, οριακούς χώρους, ενεργοποιούν και δέχονται κινητικά ερεθίσματα.

 

Πρωταρχικό σημείο της έρευνας του έργου είναι η εμπειρία της επαφής των σωμάτων με βασικό άξονα την αφή. Οι χορευτές δουλεύουν με την ιδέα ότι η κάθε κίνηση που δημιουργεί την επαφή μεταξύ των σωμάτων προεκτείνεται και επιχειρεί να μπει στο σώμα του άλλου. Η λεπτομέρεια της κίνησης του συνόλου και του καθενός ξεχωριστά, σαν σε κοντινό πλάνο (close-up), βάζει τον θεατή σε διαδικασία θέασης μιας μικροχορογραφίας. Αυξομειώσεις εντάσεων, εναλλαγές στην ταχύτητα και το ρυθμό δημιουργούν χώρους δράσης ανάμεσα στο φανταστικό και το ρεαλιστικό.



Συντελεστές
Ιδέα & Χορογραφία: Ίρις Καραγιάνη
Μουσική: Νίκος Βελιώτης
Εικαστική εγκατάσταση: Γιώργος Μαραζιώτης
Σύμβουλοι δραματουργίας: Μυρτώ Κατσίκη, Σωτήρης Μπαχτσετζής
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Κοστούμια: Ελευθερία Αράπογλου

Ερμηνεύουν: Φίλιππος Βασιλείου, Νώντας Δαμόπουλος, Χαρά Κότσαλη, Κατερίνα Λιόντου, Ιωάννα Παρασκευοπούλου

Το 2003, η Ίρις Καραγιάν, ανερχόμενη τότε χορογράφος, έκανε το πρώτο της «καλλιτεχνικό» ταξίδι στο εξωτερικό με τη νεοϊδρυθείσα ομάδα της, Ζήτα. Προορισμός της ήταν το Βουκουρέστι για τη Βαλκανική Πλατφόρμα Χορού, όπου παρουσίασε το εικοσάλεπτο έργο της με τίτλο Το Δάσος, μια παράσταση που κέρδισε τις εντυπώσεις. Δώδεκα χρόνια μετά, η Καραγιάν είναι πλέον από τις πιο αξιόλογες εκπροσώπους της νέας γενιάς του σύγχρονου ελληνικού χορού, με τις χορογραφίες της να έχουν ταξιδέψει και διακριθεί σε πολλά σημαντικά φεστιβάλ χορού του εξωτερικού.


Το 2014, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Unlimited Access (Πρόσβαση Άνευ Ορίων), στο οποίο συμμετείχε και η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, η Ίρις Καραγιάν συντόνισε μαζί με τον Μενέλαο Τσαούση ένα εργαστήριο για ανθρώπους με και χωρίς προβλήματα όρασης. Το Φεβρουάριο του 2015, στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Unlimited Access που οργανώθηκε στη Στέγη, η Καραγιάν χορογράφησε για τα άτομα που συμμετείχαν σε αυτό το εργαστήριο το έργο Ακούς έναν ήχο. Τρέχεις στην άκρη της σκηνής. Σταματάς. Νιώθεις ένα χέρι στον ώμο. Συνεχίζεις…

Το έργο Μητέρες της Καραγιάν παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2012 και στο Φεστιβάλ Καλαμάτας το 2013, ενώ παράλληλα επελέγη από το διεθνές ευρωπαϊκό δίκτυο Aerowaves και από το Dancenet Sweden για περιοδεία σε πόλεις της Σουηδίας, το φθινόπωρο του 2014. Το έργο παρουσιάστηκε επίσης στο Διεθνές Φεστιβάλ του Σαράγιεβο, στο Dansehallerne της Κοπεγχάγης, στο Le Phénix, Scène Nationale Valenciennes και στο Next Festival, Focus Europe#1 (Γαλλία).
Το 2013, η Καραγιάν, σε συνεργασία με τον Βρετανό εικαστικό Mat Chivers, δημιούργησε την περφόρμανς με τίτλο Root που παρουσιάστηκε στα εγκαίνια της ατομικής του έκθεσης στην γκαλερί Καππάτος.

Info
Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Συγγρού 107

Πληροφορίες – κρατήσεις: 210 900 5 800
Μικρή Σκηνή
Από 26 έως 29 Φεβρουαρίου 2016 | 21:00

Θέατρο

Το θέατρο «Κιβωτός» παρουσιάζει από τις 12 Φλεβάρη και για 30 μόνο παραστάσεις την σκοτεινή κωμωδία του Μολιέρου “Ταρτούφος ή Οι απατεώνες’’, σε διασκευή και σκηνοθεσία των Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια. Πρόκειται για μια σύγχρονη ανάγνωση του κλασικού έργου του Μολιέρου, σε νέα έμμετρη μετάφραση του βραβευμένου ποιητή Γιώργου Μπλάνα.

Ο Ταρτούφος, ένας ψευτοθρησκευόμενος μικροαπατεώνας που παρουσιάζεται ως υπέρμαχος της ενάρετης ζωής, φιλοξενείται από μια πλούσια, αστική οικογένεια του Παρισιού και διαταράσσει τις ενδοοικογενειακές σχέσεις επηρεάζοντας τον πατέρα της οικογένειας, Οργκόν. Παρόλες τις εκκλήσεις των υπολοίπων να τον πείσουν ότι ο Ταρτούφος είναι κατ’ επίφαση μόνο άνθρωπος της εκκλησίας, ο Οργκόν επιμένει ότι η παρουσία του μέσα στο σπίτι είναι προς όφελος ολόκληρης της οικογένειας.

Είναι τελικά ο Ταρτούφος επικίνδυνος όπως τον περιγράφουν ή είναι ένας κοινός απατεώνας που είχε την “ατυχία” να πέσει μέσα στο λάκκο των λεόντων, σε μια οικογένεια που είναι και οι ίδιοι θιασώτες μιας υποκριτικής στάσης ζωής;

Μήπως τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν και ο Οργκόν δεν είναι ένα αφελές υποχείριο αλλά έχει έναν άλλο λόγο που επέτρεψε στον Ταρτούφο να αναστατώσει την οικογένειά του;

Ο Ταρτούφος είναι ένα έργο που η λογοκρισία της εποχής του, εμπόδισε την παρουσίαση του επί πέντε χρόνια. Χρειάστηκε τη στήριξη του Βασιλιά, του Λουδοβίκου XIV, για να γνωρίσει στο τέλος πρωτοφανή επιτυχία, σε βαθμό που το όνομα ‘’Ταρτούφος΄΄ να έχει καταχωρηθεί στο επίσημο λεξικό της Γαλλικής Ακαδημίας, ως συνώνυμο της λέξης΄΄απατεώνας΄΄.

Θέατρο

«ΛΟΥΛΟΥ», Μια τραγωδία τεράτων του Φρανκ Βέντεκιντ σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ


«Η σάρκα έχει το δικό της πνεύμα» (Φρανκ Βέντεκιντ)

Ο Φρανκ Βέντεκιντ (1864-1918) στην «Λούλου» συνθέτει ένα σκοτεινό παραμύθι, ένα παράξενο μείγμα κωμωδίας και τραγωδίας με απροσδόκητα γκροτέσκα στοιχεία-δάνεια από τον κόσμο του τσίρκο που τόσο αγαπά. Με γλώσσα αιχμηρή και προκλητική, ο σπουδαίος Γερμανός δημιουργός τολμά να αποκαλύψει την σήψη και τη διαφθορά που φωλιάζει στα πολυτελή σαλόνια της ηδονής, ασκώντας δριμεία κριτική στον κοινωνικό καθωσπρεπισμό και την υποκρισία.

Η εμβληματική μορφή της Λούλου αποτελεί την προσωποποίηση της αρχέγονης σεξουαλικότητας και του σκοτεινού αδηφάγου ερωτικού ενστίκτου που απογυμνώνει όσους βρίσκονται γύρω της, φέρνοντας στην επιφάνεια τα πιο ταπεινά και ζωώδη τους ένστικτα.

Ένα αιθέριο πλάσμα με ατσαλένιους μύες, γέννημα-θρεμμα ενός σαρκοβόρου συστήματος, ενός κατασκευασμένου, ανδροκρατούμενου παραδείσου, που αντιμετωπίζει τον έρωτα ως αγοραπωλησία και το γυναικείο κορμί ως αντικείμενο προς πλειστηριασμό.

Μια ιδιόρρυθμη παιδική ψυχή με καθαρό βλέμμα εγκλωβισμένη στο σώμα μιας εκθαμβωτικής γυναίκας, η οποία με τον πηγαίο αισθησιασμό και την απροσδόκητη αθωότητά της λειτουργεί ως άγγελος-εξολοθρευτής, και παρασύρει τους γύρω της σε έναν εξαντλητικό χορό θανάτου.

 Άντρες και γυναίκες στέκονται αποσβολωμένοι μπροστά στο μεγαλείο αυτού του άγριου θηρίου, που σφύζει από ζωή, σαν σαστισμένα αρπακτικά. Οι προσπάθειες να την κατατάξουν, να την χαλιναγωγήσουν, να την εξημερώσουν, θα αποδειχθούν μάταιες.

Μόνη εναντίων όλων, η Λούλου αλλάζει συνεχώς πρόσωπα, αντικατοπτρίζοντας με τρόπο μοναδικό τις προβολές και τις φαντασιώσεις των εραστών της. Μινιόν, Πόπσυ, Εύα, Μίτσι, Κάτια είναι μερικές από τις ταυτότητες της….

 

Σονινγκ: Άγγελος είσαι ή δαίμονας;

Λούλου: Τίποτα απ’ τα δυο. Αυτή είμαι. Όλα τα υπόλοιπα απλώς τα φανταστήκατε.

Ακολουθώντας μια φρενήρη διαδρομή ενηλικίωσης που ξεκινά απ’ το σκοτάδι για να καταλήξει στο φως, η Λούλου μεταμορφώνεται από θύμα σε θύτη και σαρώνει τους πάντες στο πέρασμά της, με τη δύναμη σχεδόν ενός φυσικού φαινομένου, ενός μαύρου ήλιου που σπέρνει την καταστροφή, ενός παντοδύναμου και ανυπότακτου «πνεύματος της γης». Στο παραισθησιογόνο σύμπαν του Βέντεκιντ, ο έρωτας και ο θάνατος βαδίζουν χέρι-χέρι και το κουτί της Πανδώρας έχει μόλις ανοίξει…

Παίζουν οι ηθοποιοί (αλφαβητικά):

Νίκος Αλεξίου, Ευτυχία Γιακουμή, Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Χρήστος Καπενής, Μάγδα Κόρπη, Ιάσων Bitter- Κουρούνης, Αγαπητός Μανδαλιός, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Δημήτρης Πετρόπουλος

 

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου

Μετάφραση προλόγου: Νίκος Αλεξίου

Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ

Σκηνικά- κοστούμια: Αριάδνη Βοζάνη

Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης

Επιμέλεια κίνησης: Μόνικα Κολοκοτρώνη

Σχεδιασμός φωτισμών: Μελίνα Μάσχα

Βίντεο παράστασης: Αλέξανδρος Κακλαμάνος

Βοηθός σκηνοθέτη: Μάγδα Κόρπη

Βοηθός σκηνογράφου: Αναστασία Γκολιομύτη

Φωτογραφίες παράστασης: Νικολέττα Γιαννούλη

 

Παράταση παραστάσεων

3 – 25 Φεβρουαρίου 2016

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων :

Τετάρτη 18.30

Πέμπτη 20.30

Διάρκεια παράστασης: 110 λεπτά, χωρίς διάλειμμα
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 12 ευρώ (φοιτητικό / άνω των 65), 8 ευρώ (ανέργων)

 

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 52 42 211

 

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ»

Σατωβριάνδου 36, στάση μετρό «Ομόνοια»

Θέατρο

Μετά από την μεγάλη ανταπόκριση και την επιθυμία του κοινού, το Θέατρο Κωφών Ελλάδος παρατείνει τις παραστάσεις του για την περίοδο 12 έως 27 Φεβρουαρίου 2016 κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00.

Η παράσταση "Οδός Αστέγων"

Εφόσον η κυβέρνηση δεν παρέχει σίτιση και στέγαση, μια ομάδα αστέγων αποφασίζει να επαναστατήσει, παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια της και οργανώνοντας μια παράξενη ληστεία. Οι άστεγοι συσπειρώνονται και κατευθύνονται στο A' Νεκροταφείο. Κλέβουν όσα φέρετρα χρειάζονται και μπαίνουν μέσα σε αυτά, δημιουργώντας μια ιδιόμορφη καθιστική διαμαρτυρία στους δρόμους της Αθήνας, με απρόσμενες συνέπειες…
Η παράσταση, η οποία υλοποιείται με τη χρηματοδότηση του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση, βασίζεται στο διήγημα «Ζωή εν τάφω» του Γιάννη Ζευγώλη από το βιβλίο του «Αστεγοσκόπιο». Κωφοί και ακούοντες ηθοποιοί συμπράττουν επάνω στη σκηνή, προσφέροντας μια παράσταση-εμπειρία σε δύο γλώσσες. Τη νοηματική και την ομιλουμένη.

Επιπλέον, κάνοντας ένα βήμα παράπάνω, η παράσταση διερευνά την ισορροπία μεταξύ του χιούμορ κωφών και ακουόντων. Πρόκειται για μια κωμική παράσταση που προσπαθεί να ερευνήσει την έννοια του αστείου στην νοηματική αλλά και στην ομιλουμένη γλώσσα, καθώς και να διασκεδάσει για πρώτη φορά με το διαφορετικό χιούμορ που υπάρχει μεταξύ της κουλτούρας των κωφών και της κουλτούρας των ακουόντων.



Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Βασίλης Βηλαράς
Διερμηνεία - Χρονισμός: Σοφία Ρομπόλη
Κείμενο: Γιάννης Ζευγώλης

Κωφοί ηθοποιοί: Απόστολος Γιαννόπουλος, Νίκος Γιόβκοφ, Μάρθα Μπάμπη, Φωτεινή Ταχά
Ακούοντες ηθοποιοί: Βούλα Βερδελή, Βασίλης Βηλαράς, Γιάννης Ιωάννου

Info
Θέατρο Κωφών Ελλάδος
Σαχτούρη 8-10, Πλατεία Κουμουνδούρου
Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή, 21:00

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6945390799 | Κρατήσεις (μόνο με sms): 6981167502
Είσοδος: 10 ευρώ, 7 ευρώ μειωμένο | Διάρκεια: 60 λεπτά
social


ΘΕΑΤΡΟ ΚΩΦΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
Σαχτουρη 8 - 10 , Πλατεία Κουμουνδούρου , 210-3214708
deaftheaterofgreece.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin