Φεβρουαρίου 21, 2018

Θέατρο

Η πορνική ζωή της μητέρας της είναι η μεγάλη της ντροπή. ο ελληνικός πολιτισμός το ευγενές καταφύγιό της. Αυτή είναι η Μαρίνα Μπαρέ, μια νεαρή Γαλλίδα ελληνολάτρης με διδακτορικό στη Μήδεια. Κάποτε παραδίνεται και η ίδια στην ηδονή της πορνείας και ο σαρκικός πόθος γίνεται η νεύρωσή της. Ένας Έλληνας καπετάνιος θα τη φέρει στη χώρα των ονείρων της και θα διαλύσει –για λίγο– τα συμπλέγματα που την κατατρύχουν. Όταν όμως εκείνη ποθήσει τον αδερφό του, η τραγωδία θα είναι ολοσχερής και η ίδια μια σύγχρονη Μήδεια. Είναι δύσκολο να περιγράψεις την υπόθεση της «Μεγάλης Χίμαιρας». πόσο μάλλον να τη διασκευάσεις.

Η αφήγηση του Καραγάτση, με πρόσχημα ένα ευτελές ερωτικό μελόδραμα, ανοίγεται σε μια θάλασσα στοχασμών: από τους μύθους και τα αρχέτυπα μέχρι το ρομαντικό amor mortis και από την ψυχανάλυση μέχρι τα ιδεώδη της γενιάς του ’30 περί «ελληνικότητας», τη διαλεκτική Δύσης - Ανατολής και διονυσιακού - απολλώνιου στοιχείου. Ίσως δηλαδή ο Καραγάτσης επιδίωξε με τη «Χίμαιρα» να γράψει ένα «μεγάλο ελληνικό μυθιστόρημα» κατ’ αναλογία με εκείνα των Αμερικανών ομότεχνων του, αλλά αυτό είναι αντικείμενο μιας άλλης κριτικής. Πάντως, η «Χίμαιρα» συνομιλεί μεν ευθέως με τη «Μαντάμ Μποβαρύ» του Γκ. Φλομπέρ, αλλά υπογείως με τον «Μεγάλο Γκάτσμπι» του Φ.Σ. Φιτζέραλντ: περί χαμένων ψευδαισθήσεων ο λόγος και στις τρεις περιπτώσεις.

Ο Στρατής Πασχάλης επιδίωξε στη διασκευή του να συμπεριλάβει τους βασικούς κόμβους της πλοκής αλλά και «κάτι» από την πολυσχιδή δημιουργική φαντασία του Καραγάτση. Ως ένα βαθμό τα κατάφερε. Νοικοκύρεψε όμως με περισσή ευταξία το τρικυμιώδες αρχικό υλικό. Η διασκευή του είναι στρωτή κι εύληπτη, αλλά αντι-θεατρικά παρατακτική και περιγραφική, ενώ προτάσσει το μελόδραμα δίχως να αποφεύγει τους ακαδημαϊσμούς.

Ωστόσο η «Χίμαιρα» απαιτούσε μια επική σύνθεση που να εμφορείται από θεατρικότητα και –κυρίως– από εκείνο το καραγατσικό παίγνιο, αυτό το κάποτε μελαγχολικά φιλοσοφικό και άλλοτε δαιμονικά θυμοσοφικό ύφος στα όρια του λυρισμού και του σαρκασμού. Συμβατική, σαν τηλεοπτικό ντεκόρ, είναι και η σκηνογραφία-ενδυματολογία της Ελένης Μανωλοπούλου.

Η σκηνοθεσία συντάχθηκε με τις προδιαγραφές της διασκευής, αλλά ο Δημήτρης Τάρλοου κατάφερε να της προσδώσει το κύρος ενός μεγάλου αστικού θεάματος με καίριες μοντερνιστικές πινελιές: τα κινηματογραφημένα σε στιλ φιλμ νουάρ μέρη (διά χειρός Χρήστου Δήμα ), η εμφάνιση του ίδιου του Καραγάτση, η ζωώδης κλινοπάλη της Μαρίνας και του εραστή της (χορογραφημένη από τη Ζωή Χατζηαντωνίου ) κ.ά. Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη με το αλαφροΐσκιωτο βλέμμα, τη λιγνή κορμοστασιά και το λαγαρό λόγο έχει χτίσει με θαυμαστή βιρτουοζιτέ το σύνθετο –μια απιθανότητα είναι– ρόλο της Μαρίνας: ακόμη κι όταν στέκει χαμογελαστή και ήρεμη, κάτι ανησυχαστικό τη διαφεντεύει, θαρρείς κι έχει σωματοποιήσει το αναπότρεπτο της συντριβής της.

Καλό αντίβαρο δίπλα της ο Νίκος Ψαρράς (Γιάννης ), κάπως αναποφάσιστος για διανοούμενος γόης ο Όμηρος Πουλάκης (Μηνάς ), σαφής, αλλά στεγνή η Σοφία Σεϊρλή (Ρείζαινα ), ξεχωριστή νότα η Αλίκη Αλεξανδράκη (Αννεζιώ ), όμορφη παρουσία η Ηλιάνα Μαυρομάτη. Οι ατμοσφαιρικές μελωδίες της Κατερίνας Πολέμη προσδίδουν στην παράσταση άρωμα εποχής.



Ερμηνεύουν: Αλ. Αϊδίνη, Ν. Ψαρράς, Όμ. Πουλάκης, Σ. Σεϊρλή, Δ.Τάρλοου, Αλ. Αλεξανδράκη, Ηλ. Μαυρομάτη. Σκην.-κοστ.: Ελ. Μανωλοπούλου. Μουσ.: Κ. Πολέμη.

Παίζεται στο θέατρο Πορεία

Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69,Πλ. Βικτωρίας
Τηλ : 2108210991
Πληροφορίες : Απόγ.: Τετ., Κυρ. 7.30 μ.μ. Βραδ.: Πέμ.-Σάβ. 9 μ.μ.
Τιμη : € 20-14 (Πέμ.-Κυρ.). Κάθε Τετ. € 14.

Θέατρο

Δύο καρδιακοί φίλοι, μία γυναίκα και ένας απροσδόκητα γενναιόδωρος εργοδότης αποτελούν τον καμβά του λογοτεχνικού αριστουργήματος του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι “Αδύναμη Καρδιά” που μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή , σε σκηνοθεσία και θεατρική απόδοση της Κερασίας Σαμαρά.


Τριάντα έξι ώρες αποδεικνύονται αρκετές για να αλλάξουν τα πάντα και για πάντα στη ζωή των ηρώων. Η ιστορία της παράστασης, μας ταξιδεύει στην Αγία Πετρούπολη της τσαρικής Ρωσίας, στο τέλος του 19ου αιώνα. Δυο νεαροί συνάδελφοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ο Αρκάντι και ο Βάσια, μοιράζονται για χρόνια το ίδιο φτωχικό δωμάτιο.

Η ζωή του Βάσια αλλάζει ξαφνικά καθώς από τη μια ο προϊστάμενός του, Ζούλιαν Μαστάκοβιτς, τον ευνοεί, ενώ από την άλλη η σύντροφός του, Λίζα, δέχεται με χαρά να γίνει γυναίκα του.

Ο Βάσια αδυνατεί να διαχειριστεί την ξαφνική εύνοια της τύχης και κλονίζεται ψυχικά. Νιώθει αγνώμων απέναντι στον προϊστάμενό του και ο νους του ξεστρατίζει.

Ο αδερφικός του φίλος ο Αρκάντι, ανήμπορος να τον βοηθήσει, παρακολουθεί έντρομος τον Βάσια να οδηγείται στην παράνοια μέσα σε μόλις τριάντα έξι βασανιστικές ώρες.


Η πορεία αυτής της απώλειας της λογικής αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της παράστασης και περνάει από επτά στάδια. Σε καθένα από αυτά αποτυπώνεται ο πανικός του Αρκάντι και η εξέλιξη της ψυχικής διαταραχής του Βάσια, η οποία κορυφώνεται με απρόβλεπτες συνέπειες.


Οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι, θύματα μιας ταραγμένης περιόδου και του επερχόμενου τέλους εποχής, μοιάζουν με ανθρώπους της δικής μας πραγματικότητας.

Τους βλέπουμε να λυγίζουν ανήμποροι κάτω από το βάρος της οικονομικής ανέχειας. Ελπίζουν σ’ έναν καλύτερο κόσμο και δουλεύουν σκληρά γι' αυτόν. Αλλά νιώθουν ανίσχυροι και εξαρτημένοι από τον «ευεργέτη» εργοδότη που εξουσιάζει τη ζωή τους.

Τα δυνατά συναισθήματα της φιλίας και του έρωτα αντί να στηρίζουν, κλονίζουν ακόμη περισσότερο τον ήδη ταραγμένο ψυχισμό των ηρώων.


Στην παράσταση ερμηνεύονται ζωντανά μελοποιημένα ποιήματα του Πούσκιν, τον οποίο ο Ντοστογιέφσκι λάτρευε.


Η ψυχική κατάσταση των ηρώων φωτίζεται σε κάθε σκηνή από τη μουσική του συνθέτη και κιθαρίστα Τάκη Μπαρμπέρη, ο οποίος παίζει ζωντανά στην παράσταση.


Συντελεστές:

Μετάφραση – Στιχουργική απόδοση: Ηρακλής Δ. Λογοθέτης
Σκηνοθεσία - Θεατρική απόδοση: Κερασία Σαμαρά
Σκηνικά – Κοστούμια: Κώστας Βελινόπουλος
Μουσική σύνθεση: Τάκης Μπαρμπέρης
Επιμέλεια κίνησης: Χριστίνα Βασιλοπούλου
Φωτισμοί: Γιώργος Μπούχρας
Βοηθός σκηνοθέτη: Κέλλυ Ανυφαντή
Κινηματογράφηση: Νίκος Βουτενιώτης

Παίζουν:

Αλέξανδρος Νταβρής
Bασίλης Γιακουμάρος
Κέλλυ Ανυφαντή
Ζωή Αρβανιτάκη
Αφήγηση – Τραγούδι: Κερασία Σαμαρά
Ζωντανή μουσική: Τάκης Μπαρμπέρης
Μαγνητοσκοπημένα, ο Γρηγόρης Βαλτινός σε φιλική συμμετοχή.

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Τοποθεσία: Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος, Σπύρου Πάτση & Μαραθωνομάχων 8 (Έναντι Εθνικής Βιβλιοθήκης, Λεωφ.Αθηνών), Βοτανικός


Ημερομηνία: Από Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9.00 μ.μ.


Τιμές εισιτηρίων: 13 € γενική είσοδος
7 € για φοιτητές, κατόχους ΟΓΑ, Α.Μ.Ε.Α., 65 +
5 € για  ανέργους
Ατέλειες ηθοποιών δωρεάν.


Προπώληση: viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου, τηλ.: 2114097332, 2104830330


Πληροφορίες: Τηλ.: 2114097332, 2104830330

Θέατρο

Λένα Παπαληγούρα: «H Νύφη στο "Ματωμένο Γάμο" είναι ρόλος-χειροβομβίδα»
Κουν, Γκάτσος, Τσαρούχης, Χατζιδάκις: ο «Ματωμένος Γάμος» πρωτανέβηκε στην Ελλάδα το 1948 από αυτήν την... ιερή συμμαχία, με την 22χρονη τότε Έλλη Λαμπέτη ως Νύφη. Φέτος ο Γιάννης Κακλέας σκηνοθετεί την αξεπέραστη λυρική τραγωδία του Λόρκα κρατώντας τη μετάφραση του Γκάτσου και χρίζει Νύφη τη Λένα Παπαληγούρα. Λαμπερή και σκεπτόμενη, η νεαρή ηθοποιός έχει αποδείξει πως αντέχει τους βαρύτιμους ρόλους..

Έχετε παίξει πρωταγωνιστικούς ρόλους, έχετε λάβει το Βραβείο «Μελίνα Μερκούρη», κάνετε φωτογραφήσεις-editorial μόδας, αυτήν τη σεζόν το σόλο σας «Κατερίνα» στο Θέατρο Θησείον είναι sold out κι ετοιμάζεστε να ερμηνεύσετε τη Νύφη, ένα ρόλο-όνειρο ζωής για πολλές ηθοποιούς…
Νιώθω πολύ τυχερή, αλλά γεμάτη­ αγωνία. Κάθε φορά, λίγο προτού βγω στη σκηνή, αναρωτιέμαι: «Θα τα καταφέρω; Είμαι αρκετή; Είναι αρκετά γυμνασμένα το σώμα, το πνεύμα και η ψυχή μου;» Η Νύφη είναι ένας ρόλος που δεν είχα τολμήσει ποτέ μου να φανταστώ. Πίστευα εξάλλου πως δεν είμαι αρκετά Ισπανίδα, ως φιζίκ εννοώ, γι’ αυτόν! Είναι πάντως ένας ρόλος-χειροβομβίδα. Όταν εκρήγνυται, δεν υπάρχει πια επιστροφή.
Η Νύφη είναι το καλό και το κακό μαζί, μια μορφή καταραμένη όσο και ηρωική, η οποία προτού οδηγήσει στο θάνατο οδηγεί στον απόλυτο έρωτα. Έλκει το απόλυτο, ό,τι μορφή κι αν πάρει αυτό. Ορισμένοι άνθρωποι ζουν, ζουν και δεν ζουν τίποτα, ενώ εκείνη μέσα σε μια στιγμή ζει τα πάντα, μια ολόκληρη ζωή! Όπως έλεγε και ο Λόρκα: «Η μόνη ελπίδα ευτυχίας βρίσκεται στο να ζεις τη ζωή των ενστίκτων στην εντέλειά της». Ο Λεονάρντο και η Νύφη βιώνουν τον απόλυτο έρωτα μόνο όταν ξέρουν ότι μπορεί να σκοτωθούν. Είναι σαν να μας λέει ο Λόρκα ότι ο άνθρωπος βιώνει έντονα συναισθήματα μόνο υπό την απειλή όπλου. Έχουμε άραγε τόση ανάγκη από το φόβο του τέλους προκειμένου να αφήσουμε τον εγωισμό μας και να δεχτούμε να χαθούμε μες στα μάτια του άλλου, να χαθούμε μέσα στον άλλον, να χαθούμε για τον άλλον; Αυτή η σκέψη με ανατριχιάζει.

Η υπόθεση του «Ματωμένου Γάμου» είναι στη βάση της τόσο απλή ώστε έχει γίνει υλικό για σαπουνόπερες ή κομεντί του στιλ «Η νύφη το ’σκασε»…
Όχι βέβαια με αυτήν τη γραφή! Στον Λόρκα ο ερωτευμένος λέει: «Θα κοιμηθώ στα πόδια σου για να φυλάω τα όνειρά σου»… Σημασία έχει πάντα ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε για κάτι, το πώς δηλαδή διαχειρίζεται κάποιος μια ιστορία. Ο Λόρκα άντλησε έμπνευση από ένα πραγματικό περιστατικό ερωτικής προδοσίας που συνέβη στη Γρανάδα. Το ερωτικό πάθος σήμερα έχει ευτελιστεί από τις σαπουνόπερες και τα καψουροτράγουδα, όμως στον Λόρκα μιλάμε για πάθος που συνταράσσει τις ψυχές και μετατρέπεται σε ποίηση, για το ίδιο το ντουέντε, τον δαίμονα που μας καταλαμβάνει και μας οδηγεί μες στην καρδιά των ιδεών. Γι’ αυτό ο Λόρκα βάζει στον «Ματωμένο Γάμο» αυτήν την υπέροχη πράξη όπου ακόμη και η φύση έχει φωνή και το φεγγάρι μιλάει για τον έρωτα και το θάνατο. Είναι ένας πολύ μεταφυσικός συγγραφέας. Αγγίζει τα πράγματα στην απόλυτη ουσία τους ή όπως πολύ ομορφότερα θα έλεγε ο ίδιος αγγίζει «τη σκοτεινή ρίζα της κραυγής».

Γενιές ολόκληρες «γνώρισαν» την Ανδαλουσία μέσα από τα έργα του Λόρκα. Αντέχουν όμως οι καιροί μας το λυρισμό του;
Όχι απλώς τον αντέχουν, αλλά τον αποζητούν. Γιατί το μαγικό στον Λόρκα είναι το πώς ο λυρισμός συνδέεται με τη σκληρότητα. Όταν ακόμη φοιτούσα στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, είχα μαγευτεί από το λυρισμό, την ποίηση και το ονειρικό στοιχείο στο έργο του –είχα γενικά μια πολύ ρομαντική εικόνα για εκείνον. Πέρα όμως από λυρικός, ο Λόρκα είναι και πολύ σωματικός: μιλά για την επιθυμία να φύγεις από τον εαυτό σου και να ενωθείς με κάποιον άλλον. Δουλεύοντας με τον ­Γιάννη [σ.σ.: Κακλέας] αντιλαμβάνομαι πως πίσω από το λυρισμό του ο Λόρκα έχει έναν πολύ σκληρό πυρήνα. Αυτό προσπαθούμε να καταδείξουμε και στην παράσταση. Τα πάντα συμβαίνουν σε ένα σκοτεινό χώρο ασυνείδητου, ένα τοπίο ψυχικό. Όταν όμως κλέβεται το ζευγάρι, το τοπίο ανοίγει…

Ο Γιάννης Κακλέας έχει δηλώσει­ πως με τον «Ματωμένο Γάμο» αναζωπυρώνεται το όνειρό του για μια ομάδα όπως εκείνη του Τεχνοχώρου... Μακάρι να συμβεί! Δεν θα ξεχάσω πως, όταν ήμουν ακόμη μαθήτρια, με είχε πάρει μαζί του ο πατέρας μου να δούμε στον Τεχνοχώρο τον «Ρομπέρτο Τσούκο» του Κολτές και στο ταμείο, όταν διαπίστωσαν πως ήμουν ανήλικη, δεν μου επέτρεπαν να μπω! Τελικά το είδα. Τώρα πια, όταν περνώ από τον παλιό Τεχνοχώρο, βλέπω τις μπασκέτες όπου άλλοτε ήταν η σκηνή και… ονειρεύομαι. Περάσαμε δύσκολα κατά τη διάρκεια των προβών του «Ματωμένου γάμου». Αλλάξαμε παραγωγό γιατί του έγινε έξωση από το θέατρο στο οποίο επρόκειτο αρχικά να παίξουμε, δεν ξέραμε για αρκετό καιρό αν θα γίνει η παράσταση και, ενώ όλο αυτό θα μπορούσε να μας έχει ξενερώσει, τουναντίον μας ένωσε ως ομάδα.

Τι είναι εκείνο που σας έχει ­συγκινήσει περισσότερο στον Λόρκα;

Διαβάζοντας τη βιογραφία του από τον Ίαν Γκίμπσον (εκδ. Μικρή Άρκτος ), διαπίστωσα πως ήταν ένας πολύ ταλαιπωρημένος άνθρωπος, ένας επί της ουσίας επαναστάτης και όχι μόνο λόγω του θανάτου του [σ.σ.: ο Λόρκα απήχθη και δολοφονήθηκε από τους φασίστες του Φράνκο το 1936]. «Επαναστάτη» τον καθιστά όλη η πορεία του. Με ένα μπουλούκι, έναν περιπλανώμενο θίασο, «Λα Μπαράκα» λεγόταν, περιόδευε στα χωριά της πατρίδας του παίζοντας αυτά τα τόσο σουρεαλιστικά και βαθιά επαναστατικά έργα, ζωγραφίζοντας ο ίδιος τα σκηνικά και, βέβαια, σκηνοθετώντας τα.

Καθώς μιλάμε για επαναστάτες, σκληρότητα και φασισμό, το μυαλό μου γυρίζει διαρκώς γύρω από τον Νίκο Ρωμανό. Είστε ένας νέος άνθρωπος, και μάλιστα προέρχεστε από μια πολιτική οικογένεια – εγγονή πρωθυπουργού και κόρη υπουργού Δικαιοσύνης. Τι πιστεύετε πως συνέβη εκείνες τις 31 ημέρες;
Αυτό το παιδί κατάφερε να μας ξυπνήσει όλους. Η αρχική αναλγησία με τρόμαξε. Ένιωσα ανακούφιση και συγκίνηση με την εξέλιξη της υπόθεσης. Ο Ρωμανός κατάφερε να μας βγάλει από τη νάρκωση στην οποία έχουμε βυθιστεί…
Είναι εποχή για θέατρο ή για ­διαδηλώσεις;

Γιατί να βάζουμε «ή»; Ο κόσμος έχει ανάγκη το «μαζί», όπου και όπως αυτό συμβαίνει. Η δυναμική παρουσία του στο θέατρο συνδέεται με αυτήν την ανάγκη να βρεθεί με άλλους μπροστά σε έναν κοινό στόχο. Κι εμείς οι ηθοποιοί κάνουμε δυο και τρεις παραστάσεις ταυτόχρονα, κι επειδή δεν επαρκούν τα χρήματα, και για κάτι ακόμη: ψάχνουμε διαρκώς να βρούμε αυτό το «μαζί».

Ο «Ματωμένος γάμος» έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Αποθήκη στις 19/12. Παίζουν επίσης οι Εβελίνα Παπούλια, Δημήτρης Μοθωναίος, Λάμπρος Κτεναβός, Ιφιγένεια Αστεριάδη κ.ά.

Θέατρο

Από τη μία η κρίση και από την άλλη οι sold out θεατρικές παραστάσεις. Το λες και «σχήμα οξύμωρο» πάντα όμως, σε περιόδους ύφεσης η Τέχνη λειτουργούσε ως μια ασφαλής διέξοδος.

Οι τιμές των εισιτηρίων άλλωστε, έχουν μειωθεί αισθητά προκειμένου θεατές όλων των κοινωνικών ομάδων να έχουν πρόσβαση στη σκηνή. Ισχύουν φυσικά και οι ειδικές προσφορές που αφορούν ανέργους, ΑμεΑ και φοιτητές όπως και οι κερδισμένες προσκλήσεις που δίνονται από ραδιόφωνα και λοιπά ΜΜΕ. Δεν είναι όμως το «τσάμπα» ο λόγος που κάθε βράδυ οι θεατές σχηματίζουν ουρές έξω από τα αθηναϊκά θέατρα αλλά τα καλοδουλεμένα -με νόημα- έργα που συνεχώς ανεβαίνουν και η παρηγορητική ανάγκη του κοινού για ψυχαγωγία ουσίας. Να βάλει το συναίσθημα της Τέχνης ξανά μπροστά τον εσωτερικό τροχό...

Τα θεατράκια των 50 - 100 θέσεων είναι καθημερινά πλημμυρισμένα έλα όμως, που το ίδιο ακριβώς φαινόμενο συναντούμε και στους μεγάλους θεατρικούς χώρους με τα βελούδινα καθίσματα.

Για ακόμη μία σεζόν βρίσκονται στο καλλιτεχνικό προσκήνιο παραστάσεις που κουμπώνουν με το κλίμα της εποχής: Διαχρονικά έργα σε σύγχρονες αποδόσεις, επικαιροποιημένες σκηνές διανθισμένες με ιστορικές αναδρομές σε ένα αγωνιστικό παρελθόν που σχεδόν λησμονήσαμε, ενώ ηχηρή είναι η απουσία των λεγόμενων ηθοποιών - stars.

Τους τράβηξε η εθιστική αναγνωρισιμότητα της τηλεόρασης, αφήνοντας περισσότερο ελεύθερο χώρο σε ηθοποιούς νέους, καλά διαβασμένους και ορκισμένους να υπηρετήσουν με σεβασμό την υψηλή Τέχνη του θεάτρου.

Όσο για τις παραστάσεις που θεωρούνται οι «επιτυχίες της σεζόν» που διανύουμε; Πέντε στον αριθμό και όλες... sold out:

Σμύρνη μου αγαπημένη», Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού: «Η Μιμή διώχνει καθημερινά κόσμο» λένε στα θεατρικά πηγαδάκια. Τρία χρόνια ετοίμαζε αυτήν την υπερπαραγωγή για την ιστορία της Σμύρνης και η στιγμή της δικαίωσης έρχεται σε κάθε υπόκλιση, με το χειροκρότημα του κόσμου να έχει παρατεταμένη ένταση και διάρκεια. Όσο και αν η τηλεοπτική σάτιρα εμμένει να την χαρακτηρίζει... πιο ατάλαντη από το τρένο, εκείνη κάθε βράδυ γεμίζει καθίσματα.

 

«Άνδρες Έτοιμοι για Όλα», θέατρο Λαμπέτη: Τρίτη συνεχόμενη χρονιά που ανεβαίνουν και η επιγραφή «sold out» είναι σχεδόν μόνιμα κολλημένη στο τζάμι των ταμείων. Το δημιουργικό δίδυμο των Ρέππα - Παπαθανασίου έβαλε όλα τα ακριβά υλικά του σε αυτήν την καλομαγειρεμένη κωμωδία καταστάσεων που χαρίζει δυνατό γέλιο. Από αυτό που σε κάνει να διπλώνεσαι στα δυο!

 

Πουπουλένιος, θέατρο Αθηνών: 2ος χρόνος επιτυχίας. Αστυνομική ιστορία, με πολύ δυνατές ερμηνείες και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη να μιλά δικαίως για το μεγαλύτερο θεατρικό του στοίχημα. Το απολαυστικό αυτό έργο του Μάρτιν ΜακΝτόνα είναι μεγάλης διάρκειας, κλιμακούμενης έντασης και... μέχρι η αυλαία να πέσει η δημιουργική υπερένταση του θεατή λόγω των εναλλασσόμενεων σκηνών βίας και τρυφερότητας, έχει χτυπήσει κόκκινο.

 

«Σωσίας», θέατρο Ροές: Η καλοσκηνοθετημένη ερμηνεία του Άρη Σερβετάλη στο ψυχολογικό αυτό έργο του Ντοστογιέφσκι σε παρασύρει στον τρελό χορό της. Όπως μάλιστα, ανακοινώθηκε θα δοθούν έξτρα παραστάσεις λόγω της μεγάλης ανταπόκρισης του κόσμου σε ένα πολύπλοκο έργο με κεντρικούς άξονες την διαφορετικότητα, την κοινωνική αποκοπή, την απομόνωση, τον θόρυβο και τη σιωπή.

 

Η «Μελωδία της Ευτυχίας», θέατρο Παλλάς: Όποιος αποφασίσει να επισκεφθεί τη συγκεκριμένη παράσταση χωρίς προηγουμένως να έχει «κρατήσει» εισιτήρια, θα βρει θέσεις μόνο στον εξώστη και αν... Αυτό το υπέροχο πλάσμα που ακούει στο όνομα Νάντια Κοντογεώργη κρατά τον βασικό ρόλο και πλαισιώνεται από έναν 45μελή επιλεγμένο θίασο. Το συγκεκριμένο μιούζικαλ διατηρεί ακόμη το άρωμα της Αλίκης η δουλειά όμως, που έχει κάνει η Θέμις Μαρσέλλου είναι ολοκληρωμένη, εκπέμπει συνέπεια, σεβασμό και αν μη τι άλλο διάθεση να την αγκαλιάσουμε από την πρώτη στιγμή.

newpost.gr

Θέατρο

Το Μαύρο Θέατρο της Πράγας καταφθάνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά από τις 19/12 μέχρι τις 28/12 με την παράσταση «Ανθολογία».

Ο πρωτεργάτης του Μαύρου Θεάτρου, Jiri Srnec, επιστρέφει στην Αθήνα με τον θίασο του για να μας ταξιδέψουν στο χρόνο και να μας γνωρίσουν την ιστορία του Μαύρου Θεάτρου της Πράγας Srnec.

Η παράσταση «Ανθολογία» αποτελείται από σκηνές έργων της 53χρονης πορείας του θεάτρου, την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» το «Ιπτάμενο Ποδήλατο», τον «Πήτερ Πάν», «Φωτογράφος», οι «Αποσκευές» κ.ά.. Το Black Theater Jiri Srnec είναι από τα πιο διάσημα του είδους και τα έργα του συνδυάζουν τις θεατρικές τεχνικές του «μαύρου θεάτρου» με το σύγχρονο χορό, την μουσική και την παντομίμα.

Η προπώληση εισιτηρίων έχει ξεκινήσει στα ταμεία του Δημοτικού Θεάτρου, στο viva.gr και στα καταστήματα: Public, Παπασωτηρίου, Seven Spots, Ianos, Reload, ενώ μπορείτε να κάνετε κρατήσεις τηλεφωνικά στο 11876.

Πού παίζεται

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Ηρώων Πολυτεχνείου & Βασ. Γεωργίου,Πειραιάς
Τηλ : 2104143310-20

Παραστάσεις : Mέχρι : 28/12/2014

Πληροφορίες : Μεση..: 20, 21, 25, 26, 27, 28/12, 2 μ.μ. Πρωί.: 20, 25, 27/12, 11 π.μ. Απόγ.: 19, 21, 22, 23, 25, 26, 28/12, 5 μ.μ. Βραδ.: 22/12, 8 μ.μ.

Τιμη : € 30, 25, 20, 15 (20, 21, 25, 26, 27/12), € 25, 20, 15, 10 (19, 22, 23/12).

Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 19/12

Θέατρο

Με μια ιστορική παράσταση επιστρέφει στη Στέγη ο διεθνούς κύρους σκηνοθέτης και εικαστικός Ουίλιαμ Κέντριτζ. Στο «Ο Υμπύ και η Επιτροπή της Αλήθειας», ο μέγας αυτός Νοτιοαφρικανός μπλέκει με ντανταϊστική τρέλα ένα εμβληματικό έργο του 19ου αιώνα με τις μαρτυρίες των θυμάτων αλλά και των θυτών του απαρτχάιντ αναζητώντας, ως γνήσιος ουμανιστής, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Το απαρτχάιντ, η αποικιοκρατία και το συλλογικό τραύμα αποτελούν κεντρικά ζητήματα στο έργο του Ουίλιαμ Κέντριτζ. Κι όμως, παρά τη σοβαρότητα των θεμάτων του, ο 59χρονος Νοτιοαφρικανός αντιμετωπίζει τη σκηνή με την τρέλα του ντανταϊστή και τον ιδεαλισμό του ουμανιστή, μέσω μιας απόλυτα προσωπικής αισθητικής γλώσσας, που συνδυάζει την παράδοση της Mama Africa με εκείνη του ρώσικου κονστρουκτιβισμού και την εφευρετικότητα του ready made με τις hi tech εφαρμογές των multimedia.
Πριν από δύο χρόνια στη Στέγη, στην πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα με το sold out «Refuse the hour», ο Κέντριτζ μας πρότεινε να αρνηθούμε το χρόνο και μαζί όλα όσα μας καταδυναστεύουν. Αυτήν τη φορά επανέρχεται, σε συμπαραγωγή με τη Στέγη, με την ιστορική παράστασή του «Ο Υμπύ και η Επιτροπή της Αλήθειας» (1997 ). Ηθοποιοί, χειροκίνητες κούκλες, βιντεο-προβολές και ηχητικές μαρτυρίες βασανιστών και θυμάτων της περιόδου του απαρτχάιντ και, βέβαια, τα μοναδικά χειροποίητα «πρωτόγονα animations» του ίδιου του Κέντριτζ, συμμετέχουν στο ευφάνταστο αυτό ανθρωποκεντρικό χάπενινγκ.

Ένα εμβληματικό θεατρικό έργο, ο «Βασιλιάς Υμπύ» (1896 ) του Αλφρέ Ζαρί, αποτελεί το σημείο εκκίνησης. Μην ξεχνάμε πως η μορφή του Ιμπί, με το κωνικό κεφάλι και την παραφουσκωμένη κοιλιά, όπως δηλαδή τον συνέλαβε ο ίδιος ο Ζαρί, εισβάλλει εδώ και μία εικοσαετία στο έργο του Κέντριτζ ως συνώνυμο του ολοκληρωτισμού. Η υπόθεση του έργου του Ζαρί αφορά την πορεία ενός γελοίου, λαίμαργου και ματαιόδοξου τύπου ο οποίος αρπάζει το θρόνο από τον βασιλιά της Πολωνίας δολοφονώντας τον και αρχίζει να βασανίζει και να φορολογεί με κτηνώδη αναισθησία τον λαό του.

Στην εκδοχή του ­Κέντριτζ ο Υμπύ διακτινίζεται στον 20ό αιώνα και μετατρέπεται σε έκπτωτο καταπιεστή της Νότιας Αφρικής, ο οποίος διέπραξε σωρεία εγκλημάτων κατά την περίοδο του απαρτχάιντ και πλέον βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη. συγκεκριμένα με τις ανακρίσεις της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης (Truth and Reconciliation Commision ), του δικαστικού σώματος που συστήθηκε στη Νότια Αφρική με την εκλογή του Νέλσον Μαντέλα (1994 ). Δύο υπέροχοι ηθοποιοί, οι Νταβίντ Μινάαρ και Μπούσι Ζοκούφα, συμπρωταγωνιστούν στο ιδιότυπο αυτό θέαμα με τρεις κουκλοπαίκτες και τις «ζωντανές» μαριονέτες της πολυβραβευμένης νοτιοαφρικανικής Handspring Puppet Company, ­μιας από τις διασημότερες ομάδες κουκλοθεάτρου στον κόσμο, η οποία μάλιστα θα κάνει στη Στέγη κι ένα εργαστήριο για τη δουλειά της στις 20-21/12.

Η παράσταση «Ο Υμπύ και η Επιτροπή της Αλήθειας» παρουσιάζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών σήμερα 17-21/12.

Θέατρο

Το «9:05» είναι μια πρωτότυπη μουσικοθεατρική παράσταση που εμπλέκει μερικούς από τους πιο ξεχωριστούς ανθρώπους της τέχνης μας – και ιδιαίτερα της μουσικής και τραγουδοποιητικής.

Αυτό που πρωταγωνιστεί όμως εδώ είναι το ίδιο το ελληνικό τραγούδι, μια και υλοποιεί καταστάσεις που συνδέουν τόσο τη συλλογική μας μνήμη όσο και τις προσωπικές μας ιστορίες.

Σε ένα σταθμό όπου το τρένο δείχνει να καθυστερεί, ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης με τα κείμενα και την παρουσία του Οδυσσέα Ιωάννου και τις κινηματογραφικές του παρεμβάσεις «οδηγεί» μια ομάδα μουσικών –με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Χρήστο Θηβαίο στην πρώτη γραμμή– σε ένα συναρπαστικό ταξίδι όπου παίζουν τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι εικόνες, οι προσδοκίες και, βέβαια, τα τραγούδια.

(Διάνα, πρεμιέρα: 11/12 )

Θέατρο

Η ιστορία του κλασικού μπαλέτου παραμένει ζωντανή και διαδίδεται στις νεότερες γενιές από δυναμικά χορευτικά σχήματα αλλά και κορυφαίους σολίστ που αποτελούν την καλύτερη ενσάρκωση της παράδοσής του.

Ξεχωριστή περίπτωση ανάμεσά τους η πρίμα μπαλαρίνα Σβετλάνα Ζαχάροβα, η οποία επιστρέφει στην Αθήνα στις 11-13/12 πλαισιωμένη από εκλεκτούς συνεργάτες για ένα ατμοσφαιρικό Christmas gala στο Μέγαρο Μουσικής.

«Η Σβετλάνα Ζαχάροβα έχει ευλογηθεί από τη φύση να διαθέτει όλα τα χαρίσματα ώστε ο χορός της να είναι άρτιος. Για μένα είναι η επιτομή της τελειότητας», είχε πει ο Γάλλος χορογράφος Ρολάν Πετί, ενώ ο θρύλος του χορού Γιούρι Γκριγκορόβιτς παρατήρησε πως «η παρουσία της σηματοδοτεί σήμερα το βάθος, την ομορφιά, το άρωμα και την καθαρότητα του ρωσικού χορού».

Η ουκρανικής καταγωγής Σβετλάνα Ζαχάροβα στα δεκαεπτά της έγινε η πρώτη χορεύτρια στο Μπαλέτο Μαριίνσκι, από το 2003 χόρεψε ως πρίμα μπαλαρίνα στα Μπαλέτα Μπολσόι, έχει συνεργαστεί με διεθνή καλλιτεχνικά σχήματα (New York City Ballet, Κρατικό Μπαλέτο της Βαυαρίας, Μπαλέτο της Όπερας της Ρώμης, Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, Νέο Εθνικό Θέατρο του Τόκιο, Θέατρο San Carlo της Νάπολης, American Ballet Theater, Μπαλέτο του Αμβούργου ), κατάφερε να γίνει η πρώτη μπαλαρίνα στη Σκάλα του Μιλάνου το 2008, ενώ προηγήθηκαν πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις: 2ο βραβείο για Νέους Χορευτές της Ακαδημίας Vaganova (1995 ), Baltica (1997 ), Golden Sophit (1998 ), Golden Mask ως η καλύτερη χορεύτρια της χρονιάς από το περιοδικό «Danza & Danza» (1999 και 2000 ), Εξέχουσα Καλλιτέχνις της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2005 ), βραβείο The soul of Dance και Queen of the Dance του περιοδικού «Ballet» (2006 ), ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν της απένειμε πριν από λίγα χρόνια τον τίτλο του Καλλιτέχνη του Λαού της Ρωσίας. Αυτά σε ό,τι αφορά την καλλιτεχνική δράση της τριανταπεντάχρονης χορεύτριας, διότι ο δυναμισμός της την οδήγησε παράλληλα και σε πολιτικά μονοπάτια.

Πριν από μερικά χρόνια, στις εθνικές εκλογές της Ρωσίας, εξελέγη στο κοινοβούλιο. «Το μπαλέτο έχει μεγάλη παράδοση στη χώρα μου και η κυβέρνηση το υποστηρίζει, αλλά σίγουρα χρειαζόταν έναν εκπρόσωπο που να γνωρίζει το θέμα και τις ανάγκες του καλύτερα και να προσπαθήσει να δουλέψει πάνω σε αυτό.

Πλέον είμαι μέλος στην επιτροπή του προέδρου για τα πολιτιστικά θέματα και από αυτήν τη θέση προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ», μας είπε μιλώντας για τη δράση σε θέματα πολιτισμού και συγκεκριμένα του χορού. Η Ζαχάροβα, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια αέρινη μπαλαρίνα αλλά και μια πολιτικός με σιδερένια πυγμή –η μοναδική εν ενεργεία χορεύτρια– που καταφέρνει να ισορροπεί ανάμεσα στη σκηνή του χορού και της πολιτικής.

Κάθε φορά που παρουσιάζει ένα γκαλά χορού επιλέγει διακεκριμένους χορευτές όπως ο Μιχαήλ Λομπούκιν, ο Αντρέι Μερκιούρεφ, ο Πάτρικ ντε Μπάνα, η Άννα Ολ, η Τατιάνα Μέλνικ, ο Ντμίτρι Ζαγκρέμπιν κ.ά., που την κάνουν να νιώθει ασφάλεια πάνω στη σκηνή.

Το Christmas gala που θα παρουσιάσουν στο Μέγαρο Μουσικής, και συγκεκριμένα στην αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη», περιλαμβάνει αποσπάσματα μπαλέτων του κλασικού ρεπερτορίου όπως η «Λίμνη των Κύκνων» και ο «Κουρσάρος» αλλά και σύγχρονες χορογραφίες του Γίρζι Κίλιαν, της Μοτόκο Χιραγιάμα κ.ά.

Η Ζαχάροβα δεν είναι εκλεκτική μόνο στις συνεργασίες της με τους χορευτές που τη συνοδεύουν αλλά και στις χορογραφίες που ερμηνεύει. Η «Λίμνη των Κύκνων» και η «Αποκάλυψη» είναι από τα πιο αγαπημένα της έργα.

Άλλωστε, όπως μας δήλωσε πρόσφατα, χορεύει μόνο τις χορογραφίες που αγαπά πραγματικά: «Αν δεν μου αρέσει μια χορογραφία, δεν τη βάζω ποτέ στο πρόγραμμά μου.

Πιστεύω ότι αυτό που θα παρουσιάσουμε θα αρέσει στο ελληνικό κοινό, καθώς όλες οι χορογραφίες είναι από τις αγαπημένες μας».

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη, 2107282333 από σήμερα  11-13/12.

Θέατρο

Σκάσε και φίλα με… από την Ερωφίλη Κόκκαλη στο Studio Μαυρομιχάλη


Το Studio Μαυρομιχάλη παρουσιάζει από την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014 τη παράσταση «Σκάσε και φίλα με» από την Ερωφίλη Κόκκαλη, σε σκηνοθεσία Πέμης Ζούνη. 

Που είναι οι μεγάλοι έρωτες; Που βρίσκονται; Που κατοικούν; Κι αν όντως εξαφανίστηκαν;

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που αναζητούν τον αληθινό ,μεγάλο, και μοιραίο έρωτα, τον έρωτα χωρίς συμβιβασμούς κι έξω απ τα κουτάκια, τελικά τον βρίσκουν στην αίθουσα ενός γυμναστηρίου.

Το power game της σχέσης, οι συγκρούσεις, τα «μέλια» , τα εξουθενωτικά οχτάωρα, η καθημερινότητα που σχολιάζεται πολύ και βιώνεται λίγο ,τα προσωπικά «θέλω» που δεν είναι πάντα κοινά.

Οκτώ αναγνωρίσιμες εικόνες μιας σχέσης μας κλείνουν το μάτι γραμμένες από την πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα Ερωφίλη Κόκκαλη και σκηνοθετημένες από την Πέμη Ζούνη.

 

Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Καίσαρης Ντορέτα Λεωνίδα 

Συντελεστές:

Κείμενο: Ερωφίλη Κόκκαλη

Σκηνοθεσία: Πέμη Ζούνη

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Εικονογράφηση – Σκηνογραφία: Χριστίνα Αντουανέττα Νεοφώτιστου – Σμαράγδα Μάγκου

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

 

 

Μαυρομιχάλη 134,Εξάρχεια
Τηλ.: 2106453330

 

 

Θέατρο

Μια μεγάλη τσεχοφική πρεμιέρα θέλει βετεράνους και νεότερους ηθοποιούς να συναντιούνται με αφορμή τον «Θείο Βάνια» στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν». Ο Γιάννης Φέρτης επωμίζεται τον ομώνυμο ρόλο, οι Γιάννης Βόγλης, Στέλιος ­Μάινας, Μαρίνα Ψάλτη και Αλεξία Καλτσίκη συμπρωταγωνιστούν, η παραγωγή ­είναι της εταιρείας Λυκόφως και η σκηνοθεσία της αλλοτινής μαθήτριας και κατοπινής συνεργάτιδας του Στάθη Λιβαθινού, της Λίλυς Μελεμέ. 

«Σκηνές από την αγροτική ζωή σε τέσσερις πράξεις» είναι ο υπότιτλος του έργου και, πράγματι, παρακολουθούμε τι συμβαίνει όταν ο καθηγητής Σερεμπριάκοφ, συνοδευόμενος από τη δεύτερη και πολύ νεότερη σύζυγό του, την ωραία Ελένα (Μαρίνα Ψάλτη ), επισκέπτεται τη Σόνια, την κόρη του από την πρώτη –και νεκρή εδώ και χρόνια– σύζυγό του, και τον πρώην κουνιάδο του Βάνια.

Βουτηγμένοι στους λογαριασμούς και στην πλήξη της επαρχίας, οι δύο τελευταίοι έχουν θυσιάσει τη ζωή τους στο να συντηρούν το κτήμα της νεκρής μητέρας της Σόνια και να στέλνουν σεβαστά ποσά στον ξιπασμένο και αγνώμονα καθηγητή για να απολαμβάνει την κοσμική ζωή στην Αγία Πετρούπολη και να συντηρεί το ακαδημαϊκό του γόητρο.

Ο «Θείος Βάνιας» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1899 στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, σε σκηνοθεσία του Κονσταντίν Στανισλάφσκι, ο οποίος ερμήνευσε και τον γιατρό Αστρόφ, ενώ η σύζυγός του Λιλίνα τη Σόνια και η κατοπινή σύζυγος του ίδιου του Τσέχοφ, η Όλγα Κνίπερ, την Ελένα.

 

Όπως και τα περισσότερα έργα του Τσέχοφ, ο «Θείος Βάνιας» έχει περάσει στη μεγάλη οθόνη μέσω δύο σπουδαίων κινηματογραφικών μεταφορών: το 1971 από τον Αντρέι Μιχάλκοφ-Κοντσαλόφσκι με πρωταγωνιστή τον θρυλικό ηθοποιό Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι και το 1994, υπό τον τίτλο «Vanya on 42nd street», από τον Λουί Μαλ, σε διασκευή του Ντέιβιντ Μάμετ, με τον Γουάλας Σον και την Τζούλιαν Μουρ να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνεύοντας τον Βάνια και την Ελένα.

«Τα έργα του Τσέχοφ απαιτούν πολύ καλούς ηθοποιούς, ικανούς να ερμηνεύσουν εκείνες τις λεπτές αποχρώσεις αισθημάτων και ζωής που φέρουν οι ήρωες», επισημαίνει η Λίλυ Μελεμέ και συμπληρώνει:

«Είναι πολύ ευτυχής συγκυρία που με εμπιστεύτηκαν ως σκηνοθέτιδα σε ένα υλικό τόσο δύσκολο όσο ο “Θείος Βάνιας”, ένα έργο που είναι από μόνο του ένας ολόκληρος κόσμος.

Έμαθα πολλά από τους συγκεκριμένους ηθοποιούς – υπήρξε μεταξύ μας μια δημιουργική αλληλεπίδραση. Η θεατρική τους εμπειρία είναι καταγεγραμμένη στο σώμα, στη φωνή, στο ήθος, στην ίδια την ψυχή τους».

Παίζουν επίσης οι Μελίνα Βαμβακά, Χάρης Χαραλάμπους κι Έρση Μαλικένζου.

 


Το κλασικό αριστούργημα του Άντον Τσέχοφ, ένα έργο βαθιά ποιητικό, τρυφερό και ανθρώπινο, όπου η ζωή σχοινοβατεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία, παρουσιάζεται για δεύτερη μόλις φορά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου -μετά την ιστορική παράσταση του 1953 σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Χουβαρδάς πραγματοποιεί την πρώτη του σκηνοθεσία στην ανακαινισμένη Κεντρική Σκηνή, έχοντας μαζί του ένα σημαντικό επιτελείο συνεργατών και μία εξαιρετική διανομή.


Στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου θα εφαρμοστεί εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, με την παράλληλη παρουσίαση παραστάσεών της στο ίδιο χρονικό διάστημα.

Αναλυτικές πληροφορίες για τις ημέρες και ώρες των παραστάσεων θα δίνονται από τα ταμεία και την ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου με την έναρξη της προπώλησης.

 

Προ-παράσταση: 18/12/2009

 

Πρώτη παράσταση: 19/12/2009

 

Τελευταία παράσταση: 28/03/2010

 

Τηλέφωνο ταμείου:: 210 5288170-171

 

 

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin