Ιουλίου 20, 2018

Θέατρο

Μετά τη μεγάλη περσινή επιτυχία και την Ευρωπαϊκή περιοδεία του, το «Ανκόρ», σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, επαναλαμβάνεται στο Θέατρο Άττις από 15 Δεκεμβρίου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Μετά το Alarme και το Amor, με το Ανκόρ, βασισμένο σε ποίηση του Θωμά Τσαλαπάτη, ολοκληρώνεται ένα τρίπτυχο με κοινή θεματολογία.

Στον πυρήνα της η σύγκρουση ως μυθική αρχή της δημιουργίας και του χρόνου. Η πυκνή δύναμη της συνάντησης των σωμάτων επί σκηνής και η σαδιστική κατανάλωση του ενός από τον άλλον αφανίζει στο τέλος και τους δυο.

Οι ηθοποιοί μ’ ένα χαμόγελο, σαν χαραγμένο από ξυράφι, συνεχίζουν ψιθυρίζοντας «κι άλλο, κι άλλο… Encore», σηματοδοτώντας τη συνέχεια του Θεάτρου Άττις, που συμπλήρωσε το 2016 τριάντα χρόνια από την ίδρυσή του.


Βασισμένο σε ποίηση του Θωμά Τσαλαπάτη
Σκηνοθεσία – Σκηνική εγκατάσταση: Θεόδωρος Τερζόπουλος
Μουσική: Παναγιώτης Βελιανίτης
Κοστούμια: Λουκία
Φωτισμοί: Θεόδωρος Τερζόπουλος, Κωνσταντίνος Μπεθάνης
Εκτέλεση σκηνικής εγκατάστασης: Χαράλαμπος Τερζόπουλος
Υπεύθυνη παραγωγής: Μαρία Βογιατζή
Παίζουν: Σοφία Χιλλ, Αντώνης Μυριαγκός

Διάρκεια παράστασης: 55 λεπτά

Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 9μμ και Κυριακή στις 7μμ.

Τοποθεσία:
Θέατρο Άττις, Λεωνίδου 7, Μεταξουργείο

Eισιτήρια:
15€ (κανονικό), 10€ (φοιτητικό/ μαθητικό/ ανέργων)

Πληροφορίες / Κρατήσεις:
τηλ. 210 5226260 | www.attistheatre.com

 

Θέατρο

Oι πρώτες νότες του 2018 στο Μέγαρο Μουσικής μας μεταφέρουν σε ένα ονειρικό ταξίδι στην αυτοκρατορική Βιέννη!

 

Οι Μουσικοί της Καμεράτας, το λαμπερό Αθηναϊκό σύνολο με την διεθνή ακτινοβολία, με επικεφαλής τον υποψήφιο για Γκράμμυ Γιώργο Πέτρου, γιορτάζουν το νέο έτος, την Πέμπτη 4 Ιανουαρίου στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης.

Μεθυστικές μελωδίες του Γιόχαν Στράους υιού και του Όττο Νικολάι υποδέχονται τη νέα χρονιά στο πλαίσιο της καθιερωμένης πλέον πρωτοχρονιάτικης συναυλίας των Μουσικών της Καμεράτας στο Μέγαρο.

Μια καθόλα βιενέζικη βραδιά πίστη στην παράδοση της πρωτοχρονιάτικης συναυλίας της Φιλαρμονικής ορχήστρας της Βιέννης, αφιερωμένη σε πολυαγαπημένα χορευτικά έργα που όλοι έχουμε ακούσει και σιγοτραγουδήσει.

Το ωραιότερο μουσικό «ποδαρικό» για τη καινούργια χρονιά με βαλς, πόλκες και μαζούρκες αλλά και με πολλές εκπλήξεις!

Πρόγραμμα
Τον τόνο στην αρχή της βραδιάς δίνει η ζωηρή Εισαγωγή από τις Εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ, την απολαυστική όπερα του Otto Nicolai [Όττο Νικολάι] (1810-1849), του γερμανού ιδρυτή της Φιλαρμονικής της Βιέννης, η οποία είναι εμπνευσμένη από την ομώνυμη σαιξπηρική κωμωδία.

Τη συνέχεια μονοπωλεί ο Johann Strauss ll [Γιόχαν Στράους ο Νεότερος] (1825-1899), ο «βασιλιάς του βαλς», ο οποίος ύμνησε τη χαρά της ζωής μέσα από τις αθάνατες χορευτικές μελωδίες του αλλά και μέσα από τις οπερέτες του που άφησαν εποχή. Στο πρόγραμμα της πρωτοχρονιάτικης συναυλίας των Μουσικών της Καμεράτας εναλλάσσονται τα βαλς «Κρασί, γυναίκα και τραγούδι» και «Η ζωή του καλλιτέχνη» με την «Νέα πιτσικάτο πόλκα» και τη γρήγορη «Τικ τακ πόλκα», μια σύνθεση από την οπερέτα Η Νυχτερίδα.

Άλλωστε, με την αστραφτερή Εισαγωγή της πιο αγαπημένης οπερέτας του Γιόχαν Στράους του Νεότερου αρχίζει το δεύτερο μέρος της πρωτοχρονιάτικης συναυλίας των Μουσικών της Καμεράτας στο Μέγαρο. Στο πρόγραμμα, η πόλκα-μαζούρκα «Φάτα Μοργκάνα», το βαλς «Ρόδα από τον Νότο», η γαλλική «Πόλκα των χωρικών» και η γρήγορη πόλκα «Eljen á Magyar», ένας ξέφρενος χορευτικός σκοπός εμπνευσμένος από τη μουσική παράδοση των Μαγυάρων, με τον οποίο κλείνει τυπικά η βραδιά.

 

04/01/2018

Στις 20:30 

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών - Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, Αθήνα

Eισιτήρια:
9 € (φοιτητές, νέοι έως 25 ετών, άνεργοι, ΑΜΕΑ, 65+, πολύτεκνοι) ● 12 € ● 18 € ● 26 € ● 32 € ● 38 € ● 45 € (διακεκριμένη ζώνη)

Πληροφορίες / Κρατήσεις:
Τηλ.: 210 72.82.333 |

www.megaron.gr

Θέατρο

Το αριστουργηματικό έργο του Άρθουρ Μίλλερ «Το Τίμημα», από τα γνωστότερα έργα του, με αυτοβιογραφικά στοιχεία, γραμμένο το 1967 και πολυανεβασμένο σε θεατρικές σκηνές παγκοσμίως με πιο πρόσφατη αυτή του Broadway και πρωταγωνιστή το Danny DeVito, ανεβαίνει στις 5 Οκτωβρίου, στο Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ με μια μοναδική διανομή. Οι διαχρονικές αλήθειες του έργου του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα ζωντανεύουν και φωτίζονται από την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά της Ιωάννας Μιχαλακοπούλου.

Το «Τίμημα» ήταν από τα αγαπημένα έργα του Άρθουρ Μίλλερ, καθώς είναι και το μόνο έργο που αποφάσισε να σκηνοθετήσει. Σκιαγραφεί τους χαρακτήρες του περίτεχνα να προσπαθούν να ισορροπήσουν και να αναμετρηθούν με τον εαυτό τους, σε ένα κόσμο χωρίς δικαιοσύνη, όπου το παρελθόν καθορίζει το παρόν σε μια πραγματικότητα χωρίς λογική.

Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή του ΙΛΙΣΙΑ για να ερμηνεύσει τον Ρωσοεβραίο παλαιοπώλη Gregory Solomon, την πηγή του κωμικού στο έργο, τον ρόλο που κινεί τα νήματα της δράσης. Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης και ο Χρήστος Σαπουντζής ενσαρκώνουν τα δύο αδέλφια που συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια για να αντιμετωπίσουν το παρελθόν τους. Μαζί τους η Ρένια Λουιζίδου στο ρόλο της γυναίκας, η οποία διεκδικεί τη ζωή της που τόσα χρόνια βρίσκεται σε αναμονή.

Σε κάθε μεγάλη απόφαση καλούμαστε να πληρώσουμε ένα «Τίμημα». Το αριστουργηματικό έργο του Άρθουρ Μίλλερ μοιάζει να γράφτηκε για τις αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε κι εμείς στην Ελλάδα του σήμερα.

Τι κάνεις όταν όλα γύρω σου καταρρέουν; Διαγράφεις τα όνειρά σου στην προσπάθεια σου να επιβιώσεις ή τα κυνηγάς προσπερνώντας τις ανάγκες των άλλων ακόμα και της οικογένειας σου; Το έργο με επιδεξιότητα μας βάζει μπροστά σ’ αυτό το δίλημμα. Ο καθένας μας κάποια στιγμή στέκεται στο σταυροδρόμι, ανάμεσα σε αυτά που χρωστάει στους άλλους και σε όσα χρωστάει στον εαυτό του. Οι ήρωες, 30 χρόνια μετά από τις μοιραίες αποφάσεις τους, συναντώνται και μπροστά μας εξελίσσεται μια παράσταση που μας φέρνει αντιμέτωπους με όσα έχουμε ουσιαστικά ανάγκη, δείχνοντας μας, με αριστοτεχνικό τρόπο, τον μονόδρομο προς την λύτρωση: «Αν κοιτάξεις το παρελθόν με γενναιότητα, τότε μπορεί και να ελευθερωθείς».

Οι ήρωες του έργου εκπρόσωποι μιας κοινωνίας που κάποτε φαινόταν να αλλάζει, ώστε να ισορροπήσει ανάμεσα στην ευαισθησία και τη δύναμη, το δίκαιο και την ανάγκη… Μιας κοινωνίας που τελικά δεν έχει αλλάξει και τόσο, αλλά πρέπει να συνεχίσει να πιστεύει στη δύναμη της αλλαγής γιατί αλλιώς έχει πεθάνει…

Θέατρο

 

Σε νέα μετάφραση Γιώργου Δεπάστα και σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, με τον ίδιο στον ομώνυμο ρόλο και ένα θίασο εξαιρετικών ηθοποιών
«Να σου είναι αρκετός ο εαυτός σου
Για όλους τους άλλους να µσαι πάντοτε κλειστός
Τίποτε άλλο δεν έχεις στο μυαλό σου
Αυτό θα είναι ο μόνος σου σκοπός»

Ορκος του Πέερ στα ξωτικά

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το αριστούργημα του Χένρικ Ιψεν Πέερ Γκυντ, στην Κεντρική Σκηνή, σε νέα μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, με τον ίδιο στον ομώνυμο ρόλο και ένα θίασο εξαιρετικών ηθοποιών σε μια παράσταση που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία.

Ο Πέερ Γκυντ, το δραματικό ποίημα του Ίψεν, γραμμένο το 1867 κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία, είναι εμπνευσμένο και διαποτισμένο από τα λαϊκά Νορβηγικά παραμύθια (ο ίδιος ο Πέερ Γκυντ άλλωστε είναι κι ήρωας λαϊκού παραμυθιού).

Ο Πέερ Γκυντ παλεύει με το όνειρο και τον πειρασμό επιμένοντας με το πείσμα μικρού παιδιού να ζήσει τη ζωή του «ως αυτοκράτωρ του εαυτού του» μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι σε όλη του τη ζωή υποκρινόταν ότι είναι κάποιος άλλος.

Μετά από την οδυνηρή συνειδητοποίηση της ματαιότητας της περιπλάνησης του, βρίσκει την αναγνώριση στην αγκαλιά της ιδανικής συντρόφου, της γυναίκας που τον αγάπησε για αυτό που ήταν και που τον περίμενε ως το τέλος.

Ο ίδιος ο Ιψεν προόριζε το δραματικό αυτό ποίημα για ανάγνωση και όχι για σκηνική παρουσίαση όμως τελικά ενέδωσε στις πιέσεις να το προσαρμόσει για το θέατρο (δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του) και το έργο αναγνωρίστηκε ως αριστούργημα της σκανδιναβικής λογοτεχνίας.

Το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε τον Πέερ Γκυντ το 1935 (σκηνοθεσία Δημήτρης Ροντήρης και Αλέξης Μινωτής στον ομώνυμο ρόλο) και το 2002 (σκηνοθεσία Βασίλης Νικολαϊδης και Λάζαρος Γεωργακόπουλος στον ομώνυμο ρόλο).

Περισσότερα για το έργο…

«Μπορεί να σας ενδιαφέρει να γνωρίζετε ότι ο Πέερ Γκυντ ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Έζησε στο Γκούντμπραντσνταλεν, κατά πάσα πιθανότητα στο τέλος του προηγούμενου ή στις αρχές αυτού του αιώνα», έγραφε ο Ίψεν στον εκδότη του το 1867.

Αν ο Πέερ Γκυντ ήταν υπαρκτό πρόσωπο, τότε ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος. Ψεύτης ή ονειροπόλος. Προκάλεσε τη ζωή ή τη φοβήθηκε πολύ. Επεδίωξε το ακατόρθωτο ή απέφυγε το κάθε τι. Αψήφησε την πραγματικότητα ή προσπάθησε να της ξεφύγει. Κυνήγησε την τύχη ή κυριεύτηκε από πόθους χιμαιρικούς. Ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου ή περιπλανήθηκε σε τόπους νοερούς. Αναζήτησε τον εαυτό του ή δραπέτευσε από αυτόν. Υπήρξε «αρκετός στον εαυτό του», ώστε να τον ξεχωρίσει η Ιστορία, ή παρέμεινε ένα απλό και ταπεινό της «κουμπί», όπως οι περισσότεροι άνθρωποι.

Το δραματικό έργο του Ίψεν, το οποίο εμπνεύστηκε από νορβηγικά παραμύθια και θρύλους, είναι ένα έργο ρομαντικό αλλά απόλυτα σύγχρονο, για την αδιέξοδη Οδύσσεια του δυτικού ανθρώπου, για τα όνειρα και την πορεία προς την πραγματοποίησή τους. Ή μήπως την απομυθοποίησή τους;

Διάρκεια
2 ώρες και 15 λεπτά με το διάλειμμα

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
ΑΓ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 22-24 (Ομόνοια)
ΤΗΛ. ΤΑΜΕΙΟΥ:
210 5288170 - 171

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Τετάρτη & Πέμπτη
15€ (Γενική Είσοδος)
10€ (B' Εξώστης)

Παρασκευή
13€ (Γενική Είσοδος)
10€ (B' Εξώστης)

Σάββατο & Κυριακή
Διακεκριμένη: 22€
Α Ζώνη: 17€
Β Ζώνη: 15€ (Α' εξώστης)
Γ Ζώνη: 10€ (Β' εξώστης)

Φοιτητικό/Νεανικό/Ανω 65
Τετάρτη/Πέμπτη: 10€
Παρασκευή: 13€
Σάββατο/Κυριακή: 13€
(πλην διακεκριμένης ζώνης)

Πολύτεκνοι
10 € όλες τις ημέρες
(πλην διακεκριμένης ζώνης)

Κάρτα ανεργίας
6€
- Μόνο Τετάρτη/Πέμπτη
- Μόνο από τα ταμεία του θεάτρου

Για την αγορά και παραλαβή μειωμένου εισιτηρίου απαιτείται η επίδειξη αντίστοιχου δικαιολογητικού/κάρτας.

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
- ΤΑΜΕΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

- TICKET SERVICES
τηλεφωνικά: 210 7234567
online: www.ticketservices.gr

Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου)

Θέατρο

Μαγικά Χριστούγεννα στο Μέγαρο με τα παραμύθια του Χ. Κ. Άντερσεν
Από Μαρία Κρύουftgtf v

Μπορείτε να δώσετε όποια διάσταση θέλετε στις γιορτές: πιο ρομαντική, πιο παιχνιδιάρικη, πιο μυστηριώδη, πιο παραμυθένια... Η χριστουγεννιάτικη παράσταση «Τα παραμύθια του Χ.Κ. Άντερσεν» που σκηνοθετεί ο Γιώργος Νανούρης στο Μέγαρο Μουσικής τα έχει όλα. Μαζί με τη Μαρία Ναυπλιώτου, τον Νίκο Κουρή, τη Λένα Παπαληγούρα και μια πολυμελή ορχήστρα, θα μας οδηγήσουν στην ουσία της γιορτής – που δεν είναι άλλη από τη μαγεία!


Θέλοντας να παντρέψει τη λάμψη των γιορτών με την πάντα σαγηνευτική­ μαγεία των παρα­μυθιών, ο Γιώργος Νανούρης άντλησε υλικό από επτά παραμύθια του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και δημιούργησε μια παράσταση για όλη την οικογένεια πλημμυρισμένη από μελωδίες κλασικής μουσικής.

Από τη δεύτερη ημέρα­ των Χριστουγέννων, και μόνο για επτά παραστάσεις στις 26, 29, 30/12, 5 και 7/1, ένα μαγικό κουτί θα ανοίξει στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Μουσικής και από μέσα θα ξεπηδήσουν οι ήρωες των παραμυθιών «Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Η Πριγκίπισσα και το Μπιζέλι», «Ο Μολυβένιος Στρατιώτης», «Το Μαγικό Σεντούκι», «Ο Χιο­νάνθρωπος», «Το Έλατο», για να μας διηγηθούν την ιστορία τους με τρόπο διαφορετικό.

Ο Γιώργος Νανούρης σκηνοθετεί την παράσταση και μαζί με τη Μαρία Ναυπλιώτου, τον Νίκο Κουρή και τη Λένα Παπαληγούρα θα ξεφυλλίσουν τις σελίδες των παραμυθιών, για να μας ταξιδέψουν στο γοητευτικό κόσμο του Δανού παραμυθά. Ο ίδιος μας είπε για την παράσταση: «Κάνοντας μια ελεύθερη απόδοση των παραμυθιών του Χ.Κ. Άντερσεν, έφτια­ξα μια νέα ιστορία.

Ο Μολυβένιος­ Στρατιώτης έγινε ξύλινος και η όμορφη Μπαλαρίνα που τον ερωτεύεται ήταν κάποτε το Κοριτσάκι με τα σπίρτα που, αν θυμάστε, έκανε τρεις ευχές. Ε, μία από αυτές ήταν να γίνει χορεύτρια. Όταν εμφανίστηκε μπροστά της η Νεράιδα –από άλλο παραμύθι–, της έδωσε να φορέσει τα κόκκινα παπούτσια για να πραγματοποιηθεί η ευχή της...

Κάπως έτσι οι ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους, για να δημιουργηθεί μια νέα αφήγηση. Πέρα από τη μαγεία, θέλω να δώσω και μια άλλη διάσταση στις ιστορίες­. Από πού έρχεται το Κοριτσάκι με τα σπίρτα και γιατί περιπλανιέται μόνο; Τα παιδιά θα συνδυάσουν τους ήρωες που ήδη γνωρίζουν με πράγματα που βλέπουν να συμβαίνουν γύρω τους. Πολλές φορές εμείς οι μεγάλοι κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που συμβαίνει δίπλα μας και δεν σκεφτόμαστε ότι τα παιδιά μπορεί να καταλαβαίνουν περισσότερα και ότι ίσως πρέπει να μάθουν πως τα πράγματα δεν είναι πάντα δεδομένα».


Ανατρεπτικός κι αισιόδοξος, με αγάπη για την περιπέτεια αλλά και τη ζωή, γεμάτος χιούμορ και διεισδυτική ματιά ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν μπορεί να φέρνει τους ήρωές του αντιμέτωπους με τα πιο απίθανα εμπόδια, όμως δεν αφήνει κανέναν να παραιτηθεί. Την ίδια αισιοδοξία, δοσμένη με μια ιδιαίτερη ποιητικότητα, αποπνέει και αυτή η παράσταση, που ακολουθεί τις τεχνικές του θεάτρου αντικειμένων (object theater). Ο εικαστικός Φίλιππος Φωτιάδης έχει δημιουργήσει ένα ονειρικό σκηνικό που ζωντανεύει μέσα από σκίτσα και προβολές. Την ατμόσφαιρα ενισχύουν οι μουσικές κλασικών έργων του Μπετόβεν, του Τσαϊκόφσκι και άλλων σπουδαίων συνθετών, τα οποία ερμηνεύει 18μελής ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Παναγιώτη Βλάχου. Αφήστε τη Νεράιδα να σας αγγίξει με το μαγικό ραβδάκι της και ζήστε τα Χριστούγεννα σαν παραμύθι!

Θέατρο

Το «Ανκόρ», σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, με τη Σοφία Χιλλ και τον Αντώνη Μυριαγκό, επιστρέφει στο Θέατρο Άττις. Μετά το «Alarme» και το «Amor», το «Ανκόρ», βασισμένο σε ποίηση του Θωμά Τσαλαπάτη, ολοκληρώνεται ένα τρίπτυχο με κοινή θεματολογία. Στον πυρήνα του, η σύγκρουση ως μυθική αρχή της δημιουργίας και του χρόνου. Η πυκνή δύναμη της συνάντησης των σωμάτων επί σκηνής και η σαδιστική κατανάλωση του ενός από τον άλλον αφανίζει στο τέλος και τους δύο. (Από 15/12)


Στο Θέατρο Πόρτα, ο Θωμάς Μοσχόπουλος επαναλαμβάνει την πρόσφατα βραβευμένη από το κοινό του «α» (Θωμας Μοσχόπουλος-3ο βραβείο σκηνοθεσίας και Ευαγγελία Θεριανού 3ο βραβείο σκηνογραφίας)«Δίκη του Κ.» με μια ομάδα νέων ηθοποιών που πέρσι κέρδισε τις εντυπώσεις. Το εμβληματικό μυθιστόρημα του Φραντς Κάφκα «Η Δίκη» διασκευάζεται στη σκηνή σε μια εξαντλητικά δουλεμένη και άρτια παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστούν ηθοποιοί που αξίζουν την προσοχή σας, καθώς σίγουρα θα μας απασχολήσουν στο μέλλον: Κίττυ Παϊταζόγλου, Θάνος Λέκκας, Παντελής Βασιλόπουλος, Ειρήνη Μπούνταλη, Μιχάλης Μιχαλακίδης, Ελένη Βλάχου, Φοίβος Συμεωνίδης. (Από 18/12)

«Ορφέας και Ευρυδίκη»

Η λυπητερή ερωτική ιστορία ζωντανεύει σε μια σπαρακτική ποιητική αφήγηση για την ατόφια, οικουμενική παντοτινή αγάπη. Η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Μπογδάνου και στην παράσταση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου πρωταγωνιστούν οι Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης κι Ευθαλία Παπακώστα. (Δώμα, πρεμιέρα 18/12)

«Women selfies»

Η Ρούλα Πατεράκη φιλοτεχνεί πορτρέτα γυναικών στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά βασισμένη σε ποίηση του Γιώργο Βέλτσου. Όπως λέει ο ίδιος: «Οι “Γυναίκες” είναι ένα μακρύ ποίημα σε 24 “σκηνές”, όσα και τα γράμματα του αλφαβήτου. Είναι όχι απλώς όλες οι γυναίκες της ζωής, αλλά όλες οι γυναίκες της ζωής ενός άντρα». (Από 18/12)

«Εξω χιονίζει»

Στο Black Box του Θεάτρου Επί Κολωνώ ανεβαίνει, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Αιγινίτου, το «Έξω χιονίζει» του Γιώργου Σερέφα. Σύμφωνα με την υπόθεση, εκατό χρόνια μετά τον Α΄ Παγκόσμιο ένα μέντιουμ καλεί στη σκηνή γνωστού κινηματοθεάτρου τα εκτοπλάσματα έξι ξένων στρατιωτών που είχαν βρεθεί στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης. (Από 16/12)

«Splinters»

Το «Splinters» είναι το νέο έργο της Ν. Ράπη, που θα παρουσιαστεί στη Σκηνή A Small Argo full of Αrt του Θεάτρου Αργώ, σε σκηνοθεσία Α. Μιχαήλ. Επίκαιρα και διαχρονικά, επτά μονόπρακτα για όλα αυτά που (δεν) τολμάμε: επιθυμίες και όρια, ελευθερία, σχέσεις ερωτικές, ανθρώπινες, εξουσιαστικές, ελπίδες που δεν πεθαίνουν... (Από 18/12)

«Ο Συλλέκτης»

Ο Έν. Φεζολάρι σκηνοθετεί τον «Συλλέκτη» του Τζ.Φόουλς στο Vault, με τους Γ. Παπαπαύλου και Π. Μυλωνά. Το μυθιστόρημα, που καθιέρωσε τον συγγραφέα του ως έναν από τους κορυφαίους σύγχρονους πεζογράφους διεθνώς, έχει μεταφερθεί στο σινεμά και το θέατρο και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα θρίλερ της μεταπολεμικής λογοτεχνίας. (Από 18/12)

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό θεάτρου
Μήδεια
Μήδεια
Κωμωδία
του Μποστ | Διάρκ. 120'

Ορφέας και Ευρυδίκη
Ορφέας και Ευρυδίκη
Σκηνική Σύνθεση
Διάρκ. 80'

Vivawww.viva.gr
Έξω χιονίζει
Έξω χιονίζει
Δραματοποιημένη Νουβέλα
του Σάκη Σερέφα | Διάρκ. 75'

Splinters
Splinters
Σκηνική Σύνθεση
| Διάρκ. 60'

Ο συλλέκτης
Δράμα
του Τζον Φόουλς | Διάρκ. 80'

Women Selfies
Women Selfies
Σκηνική Σύνθεση
| Διάρκ. 80'

Θέατρο

Χαρακτηρίστηκε από κοινό και κριτικούς ως “η παράσταση της χρονιάς”, “καλλιτεχνικός θρίαμβος” και “ζωντανή παρτιτούρα”. Η Δίκη του Κ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, επιστρέφει για 2η χρονιά από τις 18 Δεκεμβρίου για λίγες μόνο παραστάσεις.


“Κάποιος θα πρέπει να είχε συκοφαντήσει τον Γιόζεφ Κ., καθώς χωρίς να έχει κάνει τίποτε κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη”. Έτσι αρχίζει ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα. Ο Γιόζεφ Κ., ανώτερος υπάλληλος τραπέζης και καθ’ όλα αξιοπρεπής πολίτης, ειδοποιείται από μια σειρά οργάνων μιας ακαθόριστης ανώτερης Αρχής, ότι πρόκειται να δικαστεί για κάτι που κανείς δεν τον πληροφορεί ως προς το τι είναι ακριβώς ούτε και ο ίδιος μπορεί να προσδιορίσει τι του καταλογίζεται.

Ένα όμως είναι σίγουρο: θα δικαστεί κάποια στιγμή, παρ’ ότι είναι ελεύθερος να συνεχίσει τη ζωή του όπως πριν. Κατόπιν τούτου, μπλέκει σε έναν γκροτέσκο εφιάλτη στον οποίο βυθίζεται σταδιακά όλο και πιο βαθιά προσπαθώντας αφενός να καταλάβει τη λειτουργία του συστήματος που τον διώκει μέσα από τους παρανοϊκούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που εμφανίζει και ταυτόχρονα να βρει, μέσα από τους προσωπικούς δαιδάλους του νου του, τη ρίζα της ενοχής που του προσάπτουν. Υπάρχει ένα σύστημα που τον συνθλίβει άδικα ή είναι και ο ίδιος ένα ακόμα γρανάζι που ενισχύει το σύστημα και την πολυπλοκότητα;

Σημείωμα του Θωμά Μοσχόπουλου

Το έργο του Κάφκα δεν χρειάζεται συστάσεις, όπως δεν χρειάζονται ο Όμηρος, ο Σαίξπηρ ή ο Γκαίτε . Έχουν γραφτεί πολύ περισσότερες γραμμές γι’ αυτόν και το έργο του απ’ όσες ο ίδιος είχε γράψει ποτέ, δημιουργώντας την παρακαταθήκη του σκοτεινού του μύθου. Η ανεξίτηλη γοητεία των έργων του και η ένταση των κόσμων που δημιουργεί έχει γίνει ο καθρέφτης άπειρων ερμηνευτών και ερμηνειών που υποστηρίζουν πως εκείνες ρίχνουν το σωστό φως μέσα από τις τεκμηριωμένες προσεγγίσεις τους στο μυστήριο των κλασσικών αυτών κειμένων.

Έτσι, έχουμε ψυχαναλυτικές αναγνώσεις του Κάφκα, άμεσα συνδυασμένες με την προσωπική του ζωή, φιλοσοφικές, κοινωνικοπολιτικές, θεολογικές-μεταφυσικές, μεταμοντέρνες, καθώς επίσης αναγνώσεις υπό το πρίσμα της εβραϊκής ταυτότητας του συγγραφέα έως και κάποιες που προσδίδουν “προφητικό” χαρακτήρα στο έργο του, μιας και σύμφωνα μ’ αυτές ο συγγραφέας προεικάζει την επερχόμενη άνοδο του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη ή ακόμα και το ίδιο το Ολοκαύτωμα. (Οι τρεις μικρότερες αδερφές του και οι οικογένειές τους έχασαν τις ζωές τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης). Ποια όμως είναι η “σωστή”; Όλες. Και καμία. Όπως σε κάθε μεγάλο έργο τέχνης, οι ερμηνείες είναι ανατρεπτικά υποκειμενικές και διαρκώς μεταβαλλόμενες ακολουθώντας πιστά το zeitgeist της κάθε εποχής που αναζητά να αναγνωρίσει τον εαυτό της μέσα στο μεγάλο έργο του παρελθόντος.

Γιατί όμως επιλέξαμε εμείς να παρουσιάσουμε την δική μας ανάγνωση και σε αυτόν το συγκεκριμένο χωροχρόνο; Ο Κάφκα “χρεώνεται” και κάτι για το οποίο ελάχιστοι συγγραφείς θα μπορούσαν να καυχηθούν. Μια νέα λέξη στο παγκόσμιο λεξιλόγιο για να προσδιοριστεί μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση και ατμόσφαιρα. Η λέξη “καφκικός”.

Μια λέξη που αυτόματα απαντά στην παραπάνω ερώτηση. Άραγε πόσοι από μας θυμούνται εποχές, που ο χαρακτηρισμός “καφκικές” να ήταν πιο ταιριαστός; Πολιτικολογούμε; Καθόλου. Ενεργοποιούμε τους πιο σαρδόνιους επιβιωτικούς μηχανισμούς μας. Όπως άλλωστε σημειώνει ο μελετητής του Κάφκα Franz Baumer, ο Κάφκα δεν αρθρώνει “κάποιο πολιτικό δόγμα, αλλά μια πνευματική κατάσταση και μια κριτική ευαισθησία που το κύριο όπλο της είναι η ειρωνεία και το χιούμορ.”

Ναι, ο Κάφκα έχει χιούμορ. Μαύρο φυσικά. Αλλά χιούμορ. Παρωδεί, σχολιάζει, ασκεί αμείλικτη κριτική και αυτοκριτική και θα μπορούσε άνετα να διεκδικήσει την πνευματική πατρότητα του θεάτρου του Παραλόγου. (Κάτι που πολλοί από τους εκπροσώπους του έχουν ανοιχτά παραδεχτεί, όπως ο Χάρολντ Πίντερ που έχει διασκευάσει τη Δίκη σε κινηματογραφικό σενάριο, ενώ το έργο του Πάρτυ Γενεθλίων θα μπορούσε άνετα να θεωρηθεί ανάπτυγμα των πρώτων κεφαλαίων του βιβλίου). Όταν ο Κάφκα, διάβαζε στους φίλους του τα πρώτα κεφάλαια της Δίκης όλοι μαζί ξελιγώνονταν στα γέλια. Παράδοξο; Ίσως. Αλλά μήπως αυτό εννοεί ο Μπέκετ λέγοντας “μπροστά σου το χειρότερο ώσπου να αρχίσεις να γελάς”;

Επίσης, ναι, ο Κάφκα έχει θεατρικότητα. Δεν θα επικαλεστούμε τις συνεχείς μεταφορές του έργου του– και ειδικότερα της Δίκης- στη σκηνή, αλλά κάτι που αφορά τις αναφορές του ίδιου του συγγραφέα. Όπως μελετητές του Κάφκα σαν την Evelyn Torton Beck ή τον Guido Massino, που υπογραμμίζουν την πολύ βαθιά εντύπωση που έκανε στον Φράντς Κάφκα καθώς και την καθοριστική σημασία που είχε στην τελική διαμόρφωση του ύφους των ώριμων έργων του–και φυσικά της Δίκης- η επαφή του με το θέατρο Yiddish: μια μορφή λαϊκού εβραϊκού θεάτρου που αναπτύχθηκε αρχικά στην Κεντρική Ευρώπη από το τέλος του 18ου αιώνα και που το ρεπερτόριο των “μπουλουκιών” που το στήριζαν ήταν απλοϊκά μελοδράματα με έντονες εναλλαγές κωμικού στοιχείου γραμμένα στα Yiddish– γλώσσα που μιλούσαν οι Eβραίοι της Κεντρο-Ανατολικής Ευρώπης.

Η πρώτη επαφή του νεαρού Κάφκα με το είδος έγινε το 1910 στο Café Savoy της Πράγας, όπου σε μια μικρή αυτοσχέδια σκηνή, η σχεδόν γκροτέσκα αυτή μορφή θεατρικής τέχνης προκαλεί μια “φώτιση” στον εκκολαπτόμενο μεγάλο συγγραφέα, όπως άλλωστε και ο ίδιος σημειώνει στα ημερολόγιά του. Ο θιασάρχης, σκηνοθέτης και ηθοποιός του θιάσου Yitzak Levi γίνεται πολύ στενός του φίλος. Οι μελετητές αναγνωρίζουν άμεσες αναφορές και δείγματα παρωδίας σκηνών των έργων που παρακολούθησε στα μετέπειτα γραπτά του.

Όπως αναφέρει η E. T. Beck “η δομή και η τεχνική, η θεατρικότητα των Yiddish έργων διατρέχουν την ύφανση της Δίκης […] το στοιχείο του μυστηρίου του σασπένς διατηρείται σε όλο το έργο […] σε μια μορφή κλιμακώσεων και αποκλιμακώσεων συγγενών με αυτές της δραματικής τέχνης […] Επιπλέον, η εμφανής έλλειψη ενδιαφέροντος του Κάφκα για βαθύτερη ανάλυση της ψυχολογίας των χαρακτήρων του αντανακλά την πρωτόλεια καταγραφή και τα υπεραπλουστευμένα κίνητρα που ενεργοποιούν τους χαρακτήρες των Yiddish θεατρικών έργων”.

Τι σημαίνουν εν τέλει όλα αυτά; Πώς η ενασχόληση με τη Δίκη μπορεί να βυθίσει σε γνωστούς- άγνωστους… ονειρικούς κόσμους, να τρομάξει, να διασκεδάσει, να γοητεύσει, να ταράξει, να ανακουφίσει, να προκαλέσει γέλιο ή το ακριβώς αντίθετο; Ανάλογα με το τι θα επιλέξει να δει το κοινό που θα παρακολουθήσει την παράσταση “Η Δίκη του Κ.” που το “Φυσικό Θέατρο της Οκλαχόμα”- το οποίο επισκέπτεται εκτάκτως την πόλη μας – παρουσιάζει στο ΠΟΡΤΑ. Τα υπόλοιπα επί σκηνής.

Συντελεστές:
Διασκευή- Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Επιμέλεια Κίνησης: Σοφία Πάσχου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παντελής Φλατσούσης
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Με τους: Μιχάλη Συριόπουλο, Κίττυ Παϊταζόγλου, Θάνο Λέκκα, Μάνο Γαλανή, Ειρήνη Μπούνταλη, Παντελή Βασιλόπουλο, Μιχάλη Μιχαλακίδη, Ελένη Βλάχου, Φοίβο Συμεωνίδη, Βασίλη Κουλακιώτη

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Τρίτη 26 Δεκεμβρίου στις 18:30

2 Ιανουαρίου στις 18:30

Από: 18/12/2017 Εως: 27/03/2018
26/12/2017 02/01/2018

Πρεμιέρα: Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 2017
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15

Τοποθεσία:
Θέατρο Πόρτα, Μεσογείων 59, Αθήνα
Eισιτήρια:
Κανονικό 15€ | Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, άνω των 65, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων) 12€ | Ανέργων 8€
Προπώληση:
www.viva.gr |
Πληροφορίες / Κρατήσεις:
Τηλ.: 210 77 11 333

www.porta-theatre.gr

Θέατρο

Η Νίνα Ράπη γράφει για ακίδες και θραύσματα, με αφορμή τo νέο της έργο «Splinters», το οποίο ανεβαίνει στο Θέατρο Αργώ από τις 18 Δεκεμβρίου.

 

Πάντα με γοήτευε η εκστατική ελευθερία και παραδοξότητα του υποσυνείδητου, ιδιαίτερα των ονείρων, όπου μπορείς να πετάς σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο ή να είσαι στη μέση τού πουθενά και ν’ ακούς θεϊκή μουσική, ή να περνάς μια γέφυρα και να βλέπεις ανθρωπόμορφα τέρατα. Υπέροχες, δυνατές εμπειρίες. Όχι μόνο βιωματικά αλλά και συγγραφικά.

Έχω εμπνευστεί έργα, ιστορίες ή σκηνές από όνειρα, όπως και άλλοι συγγραφείς φυσικά. Ένας άλλος τρόπος να έχεις πρόσβαση στο υποσυνείδητο για να αντλήσεις υλικό είναι η συνειρμική γραφή. Παίρνεις μια φράση, μια εικόνα, ένα ήχο και γράφεις ασταμάτητα ότι σου εμπνέουν. Μπορεί το αποτέλεσμα να είναι τελείως ακατανόητο αλλά σίγουρα θα είναι αποκαλυπτικό. Εννοείται ότι για να βγει κάποιο νόημα πρέπει να επιμεληθείς το υλικό, να το δομήσεις.

Αυτή η ταλάντωση συνείδησης και υποσυνείδητου ήταν κάτι που ένιωσα την ανάγκη να εξερευνήσω συγγραφικά πιο έντονα τα τελευταία δυο χρόνια και έτσι προέκυψαν τα μονόπρακτα του Splinters.

Έχω γράψει πολλά μονόπρακτα στο παρελθόν και βασικά έτσι ξεκίνησα να γράφω. Ήταν όμως αυτόνομα. Με αυτό το πρόσφατο ξέσπασμα συνειρμικής γραφής σύντομα διαπίστωσα ότι προέκυπτε μια κοινή θεματική, το όλο θέμα της έλξης-απώθησης, εξουσιαστικότητας και παιχνιδιού (ηδονικού και τυρρανικού), κυρίως στις ερωτικές σχέσεις αλλά και στις φιλικές και στη σχέση μας με τον εαυτό μας. Και αυτό ταίριαζε στη μικρή φόρμα όπου στόχος είναι να πιάσεις μια καίρια στιγμή.

Η μικρή φόρμα με μαγεύει. Μου αρέσει η πρόκληση να επικοινωνήσεις σε λίγες στιγμές μια ολόκληρη κατάσταση/δυναμική/σχέση. Απαιτεί αυστηρή οικονομία λόγου. Είναι μια φόρμα που έχουν χρησιμοποιήσει αγαπημένοι συγγραφείς όπως η Κάρυλ Τσέρτσιλ, ο Πίντερ, ο Μπέκετ, ο Μάρτιν Κρίμπ. Βέβαια η ιδιαίτερη πρόκληση στο Splinters ήταν να δημιουργήσω μια σύνθεση, ένα ενιαίο σύνολο. Ούτως ή άλλως, όμως, τα ίδια τα μονόπρακτα αναζητούσαν το ένα το άλλο. Ήταν σαν να μην ήθελαν να υπάρξουν από μόνα τους αλλά σε σχέση με τα άλλα: το ένα να συνδέεται, να επικοινωνεί με το άλλο, να συν-υπάρχει. Και έτσι όλα μαζί να δημιουργήσουν ένα σύμπαν από Splinters.

Γιατί όμως Splinters και όχι ακίδες, την ελληνική του μετάφραση; Διότι Splinters σημαίνει όχι μόνο ακίδες αλλά και θραύσματα. Εδώ, θραύσματα σχέσεων, εαυτού, συνείδησης. Θραύσματα αγάπης, επικοινωνίας, ονείρων. Θραύσματα που αποτελούν μια ολότητα (και ας ακούγεται κάπως παράδοξο αυτό).

Νίνα Ράπη και Αλέξανδρος Μιχαήλ
Info:
Η Νίνα Ράπη γράφει θεατρικά & διηγήματα. Στα θεατρικά της συγκαταλέγονται τα: Angelstate, Άγριες Νότες/Wild Beats, Kiss the Shadow, Reasons to Hide, Edgewise/Ακροβασία, Lovers, Dreamhouse, Dance of Guns, Ithaka καθώς και πολλά μονόπρακτα. Έργα της έχουν βραβευτεί ή διακριθεί και όλα έχουν ανεβεί/παρουσιαστεί σε χώρους όπως: SouthbankCentre, SohoTheatreStudio, LyricTheatreStudio, ICA, RiversideStudios, GielgudTheatre {Λονδίνο}. Εθνικό θέατρο, Θέατρο Τέχνης, Θέατρο Εμπρός, Αγγέλων Βήμα, Θέατρο Μπίπ {Ελλάδα}. BITS Festival, Πιράνι, Ινδία (πρώτο βραβείο), 10Χ10 Φεστιβάλ, Estaca Zero Teatro, Πορτογαλία.

Το 2014 κυκλοφόρησε η τελευταία της συλλογή διηγημάτων Κατάσταση Φούγκας (Κέδρος). Τον ίδιο χρόνο, το λιμπρέτο της Raven ανέβηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Το 2017 κυκλοφόρησε στο Λονδίνο ο συλλογικός τόμος The Oberon Anthology of Contemporary Greek Plays, ο οποίος συμπεριλαμβάνει το έργο της Angelstate. Δίδαξε Δημιουργική/Θεατρική Γραφή στα Πανεπιστήμια του Λονδίνου και του Greenwich για πολλά χρόνια. Διετέλεσε επίσης Ιδρύτρια και Αρχισυντάκτρια του πρωτοποριακού περιοδικού Brand Literary Magazine.

Θέατρο

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ
του Χένρικ Ίψεν

Η ΑΓΡΙΟΠΑΠΙΑ

ή η διαλεκτική της μετα-αρετής

σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου

Αν έχεις εσύ δίκιο κι εγώ άδικο, τότε δεν αξίζει να τη ζει κανείς αυτή τη ζωή.

Ο Γκραίγκερς γυρίζει στην πατρίδα του έπειτα από χρόνια απουσίας σ’ ένα ερημικό μέρος, όπου ανέπτυξε τη φιλοσοφία του για τη ζωή, την οποία αποκαλεί «επιταγή του ιδεώδους» και συνοψίζεται στον αγώνα για επίτευξη της αλήθειας με κάθε θυσία. Επιστρέφοντας ξανασυναντά τον παιδικό του φίλο Γιάλμαρ Έκνταλ, ο οποίος ζει σε μία πλάνη ως προς την οικογενειακή του γαλήνη, τη συζυγική του ευτυχία και το μέγεθος της προσωπικότητάς του. Ο Γκραίγκερς τον θεωρεί τότε ιδανικό παραλήπτη για την «επιταγή» του και επιχειρεί να οδηγήσει την οικογένεια Έκνταλ στη συνειδητοποίηση της ψευδαίσθησής της και να «σώσει» με κάθε κόστος την αγριόπαπια από τον βυθό.

Η αλήθεια πρέπει να αποκαλύπτεται, όποιο κι αν είναι το κόστος, διότι μόνο τότε μπορεί κανείς να γίνει κοινωνός της ιδεώδους ζωής, υποστηρίζει ο Γκραίγκερς κατά την αντιπαράθεσή του με τον Ρέλινγκ πάνω στη μοίρα του Γιάλμαρ. Το ζωτικό ψεύδος είναι η θεραπεία διά πάσαν νόσον, αντιτείνει ο πνευματικός του αντίπαλος. Ο Χένρικ Ίψεν, ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές κι επαναστάτες του παγκόσμιου θεάτρου, για άλλη μια φορά αποκαθηλώνει πρότυπα γράφοντας την Αγριόπαπια, μια ποιητική και γεμάτη συμβολισμούς τραγικωμωδία για τα ζωτικά ψεύδη και τις μετα-αρετές μας, που διαδραματίζεται μέσα στο χάσμα δύο οικογενειών.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Δημήτρης Τάρλοου, σημειώνει: «Σε μια χώρα όπου η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας τρέφεται από τα ζωτικά της ψεύδη, ιδεολογικά και ιστορικά, σε μια χώρα που κανείς δεν θέλει να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, σ’ έναν τόπο που έχει εξορίσει ό,τι αληθινό και ουσιώδες, που έχει μετατρέψει τη φύση σε τσιμέντο, εκεί μας μεταφέρει η Αγριόπαπια. Στην πατρίδα των παθιασμένων αγωνιστών με τις φουσκωμένες τσέπες, εκείνων που εξαιτίας των δικών τους τραυμάτων, συμπλεγμάτων και ανεπαρκειών δεν διστάζουν να καταστρέψουν τα πάντα γύρω τους, σ’ έναν τόπο αυταπάτης, ντρόγκας και ακραίου συμφέροντος. Σε μια χώρα με θύματα παιδιά και εφήβους που σαν τις κυνηγημένες από τις άθλιες καραμπίνες αγριόπαπιες, χώνουν το κεφάλι μέσα στην λάσπη του βυθού και μένουν για πάντα εκεί. Ακίνητα και σιωπηλά.»

Διάρκεια: 180 λεπτά, με διάλειμμα

Τιμές Εισιτηρίων: Τετάρτη γενική είσοδος (λαϊκή) 15 ευρώ, Παρασκευή έως Κυριακή: κανονικό 20 ευρώ, senior (άνω των 65): 17 ευρώ, φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων, ΑμεΑ: 14 ευρώ.

Κατά την διάρκεια της παράστασης ακούγονται ήχοι πυροβολισμών.

Θέατρο

Η «Κυρία Ντάλογουεϊ», το εμβληματικό έργο της Βιρτζίνια Γουλφ, ανεβαίνει στις 22 Δεκεμβρίου στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Oδού Κεφαλληνίας σε διασκευή και σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου με τη Φαίη Ξυλά, τη Στέλλα Αντύπα και την Κατερίνα Φωτιάδη. Μαζί τους επί σκηνής ο Λόλεκ, ο οποίος ερμηνεύει ζωντανά την -σε δική του σύνθεση-μουσική της παράστασης.

Πρόκειται για την θεατρική μεταφορά στην Ελλάδα του γνωστού μυθιστορήματος που εκδόθηκε το 1925 και εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια μίας μέρας του Ιουνίου 1923 στο Λονδίνο. Το έργο διηγείται την ιστορία της Κλαρίσσα Ντάλογουεϊ, μίας γυναίκας ανώτερης κοινωνικής τάξης η οποία αναμετράται με τον εσωτερικό της κόσμο προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με τη ζωή, αναλογιζόμενη συχνά το παρελθόν και τις επιλογές που τη σημάδεψαν. Η Γουλφ σκιαγραφεί αριστοτεχνικά ανθρώπινα πορτρέτα και σχέσεις, αναδεικνύοντας ιδιαίτερα τη δυσμενή κοινωνική θέση της γυναίκας, όπως την βίωνε και η ίδια, γεγονός που κάνει πολλούς μελετητές να θεωρούν την Κλαρίσα Ντάλογουεϊ alter ego της συγγραφέως.

Όπως σημειώνει η σκηνοθέτης: «Η κυρία Ντάλογουεϊ είναι ίσως το πιο σπουδαίο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ. Τα θέματα που ανοίγονται αφορούν σχεδόν όλα τα πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ιδέα της ελευθερίας και το βασικό ερώτημα: πόσο συχνά αναγκαζόμαστε να υπάρχουμε ως άλλοι στην κοινωνική μας συμπεριφορά ενώ γνωρίζουμε το αναπότρεπτο της ανθρώπινης μοίρας; Και ο έρωτας; Μία ζωή χωρίς έρωτα αξίζει να τη ζει κανείς; Φεύγοντας από την παράσταση αυτό που επιθυμώ είναι ο θεατής να έχει την αίσθηση πως πήγε μια βόλτα σε έναν ξένο τόπο, όπου δεν γνωρίζει κανέναν και κανείς δεν τον αναγνωρίζει, όπου κινείται μόνος του με τον εαυτό του, παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω του, και πως μεταφέρεται από το ένα μέρος στο άλλο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, αλλά μόνο για να κοιτάζει χωρίς να κρίνει, ώστε μετά να μπορεί να δει πιο καθαρά μέσα του».

«Τα καθρεφτίσματα και οι αντανακλάσεις γίνονται δομικό στοιχείο της παράστασης. Η Βιρτζίνια Γούλφ, η Κυρία Ντάλογουεϊ, η νεανική και περισσότερο τολμηρή εκδοχή της ως Κλαρίσα, ο Σέπτιμος ως ταυτόχρονα βουβή και έντονα ηχηρή παρουσία, είναι είδωλα που μπερδεύονται, που αλληλοσυμπληρώνονται, είναι αναμνήσεις και θραύσματα που ψάχνουν διαρκώς τον τρόπο να εκφράσουν την ίδια αγωνία. Την αγωνία για ένα διαρκές αίσθημα έρωτα διάχυτου μέσα τους, που όμως δεν καταφέρνει παρά σπάνια να μετατραπεί σε κοινό βίωμα, που καταντάει ένας μονόλογος με το εγώ, ένας ακήρυχτος πόλεμος με τα κοινωνικά προσωπεία, τους φόβους των ανθρώπων, τα πρέπει και τα όχι τώρα, μια αδιάκοπη πορεία προς το θάνατο αντί για μια γιορτή της ζωής. Την αγωνία που συνόδευε τη Βιρτζίνια Γούλφ σε όλο της το έργο. Μια αγωνία που μετατρέπεται σε ποίηση, σε μουσική και σε θεατρικό σπαραγμό, ανάλαφρο όμως σαν ένα ανοιξιάτικο λουλούδι που μαραίνεται σε ένα όμορφο βάζο».
Κ. Αλέξης Αλάτσης

Συντελεστές
Μετάφραση: Δέσποινα Κερεβάντη, Γιάννης Βαλλούρδος
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Μαρία Ξανθοπουλίδου
Συνεργασία στη διασκευή: Κ. Αλέξης Αλάτσης
Καλλιτεχνική συνεργασία - Κίνηση: Μαριέλα Νέστορα
Μουσική: Λόλεκ
Σκηνικά-Κοστούμια: Αριάδνη Βοζάνη
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Μπίκα
Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη-Έλενα Γρίβα
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

Ερμηνεύουν: Φαίη Ξυλά, Στέλλα Αντύπα, Κατερίνα Φωτιάδη και ο Λόλεκ

Παραγωγή Kart Productions

INFO:
Β’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας
Κεφαλληνίας 18 Κυψέλη
Πληροφορίες – κρατήσεις: 2114117878 (νέο τηλέφωνο επικοινωνίας)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Από 22 Δεκεμβρίου 2017 έως 28 Ιανουαρίου 2018
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 21.00

Διάρκεια:
100 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 15 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ
Ατέλειες: 5 ευρώ

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin