Μαΐου 28, 2018

Θέατρο

 

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το αριστούργημα του Χένρικ Ιψεν «Πέερ Γκυντ», στην Κεντρική Σκηνή, σε νέα μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, με τον ίδιο στον ομώνυμο ρόλο και ένα θίασο εξαιρετικών ηθοποιών σε μια παράσταση που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία.

Να σου είναι αρκετός ο εαυτός σου
Για όλους τους άλλους να ‘σαι πάντοτε κλειστός
Τίποτε άλλο δεν έχεις στο μυαλό σου
Αυτό θα είναι ο μόνος σου σκοπός

Όρκος του Πέερ στα ξωτικά

Ο Πέερ Γκυντ, το δραματικό ποίημα του Ίψεν, γραμμένο το 1867 κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία, είναι εμπνευσμένο και διαποτισμένο από τα λαϊκά Νορβηγικά παραμύθια (ο ίδιος ο Πέερ Γκυντ άλλωστε είναι κι ήρωας λαϊκού παραμυθιού).

Ο Πέερ Γκυντ παλεύει με το όνειρο και τον πειρασμό επιμένοντας με το πείσμα μικρού παιδιού να ζήσει τη ζωή του «ως αυτοκράτωρ του εαυτού του» μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι σε όλη του τη ζωή υποκρινόταν ότι είναι κάποιος άλλος.

Μετά από την οδυνηρή συνειδητοποίηση της ματαιότητας της περιπλάνησης του, βρίσκει την αναγνώριση στην αγκαλιά της ιδανικής συντρόφου, της γυναίκας που τον αγάπησε για αυτό που ήταν και που τον περίμενε ως το τέλος.

Ο ίδιος ο Ίψεν προόριζε το δραματικό αυτό ποίημα για ανάγνωση και όχι για σκηνική παρουσίαση όμως τελικά ενέδωσε στις πιέσεις να το προσαρμόσει για το θέατρο (δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του) και το έργο αναγνωρίστηκε ως αριστούργημα της σκανδιναβικής λογοτεχνίας.

Το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε τον «Πέερ Γκυντ» το 1935 (σκηνοθεσία Δημήτρης Ροντήρης και Αλέξης Μινωτής στον ομώνυμο ρόλο) και το 2002 (σκηνοθεσία Βασίλης Νικολαϊδης και Λάζαρος Γεωργακόπουλος στον ομώνυμο ρόλο).


Συντελεστές:

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Δραματουργική επιμέλεια: Ελένη Γκίνη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Απόλλων Παπαθεοχάρης
Μουσική: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Αναστασία Βαλσαμάκη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτης: Αναστασία Διαμαντοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: Σωτήρης Μητσούλας

Διανομή:
Μιχάλης Αφολαγιάν, Στεφανία Γουλιώτη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Δημήτρης Λιγνάδης, Δημήτρης Μοθωναίος, Νάνσυ Μπούκλη, Ζωή Μυλωνά, Πάνος Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Βαγγέλης Ρωμιός, Γιούλικα Σκαφίδα, Σπύρος Τσεκούρας, Γιάννης Τσουμαράκης, Γιωργής Τσουρής

Φωτογράφος παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας

Από: 23/11/2017 Εως: 04/02/2018
Τετάρτη έως Κυριακή: 20:00

Εθνικό Θέατρο - Κεντρική Σκηνή, Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα
Eισιτήρια:

22€, 17€, 10€ (φοιτητικό), κάτοχοι κάρτας ΟΑΕΔ 5€ | Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη ενιαία τιμή 15€ | Παρασκευή ενιαία τιμή 13€
Προπώληση:

Τηλ.: 210.5288170-171, 210.7234567 

Θέατρο

The Guardian «ένα δυνατό έργο για την συλλογική ενοχή»
Financial Times «μια πολύ δυνατή δουλειά που θέτει στο επίκεντρο τη συλλογική ευθύνη»
Curtain up «ένα θεατρικό κείμενο που δύσκολα ξεχνάς»

Η περσινή επιτυχία Η τάξη μας του Ταντέους Σλομποτζιάνεκ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο, ξανά στην Κεντρική Σκηνή από 28 Σεπτεμβρίου έως και 12 Νοεμβρίου 2017. Η σκηνοθεσία είναι του Τάκη Τζαμαργιά, ενώ την πρωτότυπη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Δημήτρης Μαραμής, ο οποίος εμπνεύστηκε από την πολωνική και εβραϊκή μουσική παράδοση.

Ένα σπουδαίο κείμενο της σύγχρονης ευρωπαϊκής δραματουργίας, γραμμένο το 2009, το έργο του πολωνού Ταντέους Σλομποτζιάνεκ, καταγράφει με ψυχραιμία, αλλά και γερές δόσεις συναισθήματος, πώς οι ιστορικές συγκυρίες στιγματίζουν τις ζωές των ανθρώπων, φέρνουν στην επιφάνεια τον «κρυμμένο» μας εαυτό και διαλύουν τους πιο ισχυρούς ανθρώπινους δεσμούς.

Το έργο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει παρουσιαστεί με τεράστια επιτυχία στο Ισραήλ, στην Ουγγαρία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ιταλία, στον Καναδά, στη Σουηδία και στη Μεγάλη Βρετανία. Έχει κερδίσει το αναγνωρισμένο βραβείο «Nike» το 2010 - το κορυφαίο Πολωνικό βραβείο λογοτεχνίας- που για πρώτη φορά απενεμήθη σε θεατρικό έργο. Επίσης κατατάχθηκε ανάμεσα στα καλύτερα σύγχρονα ευρωπαϊκά έργα που γράφτηκαν κατά το 2009/10, από το European Theatre Convention.

Περισσότερα για το έργο...

Πολωνία. Μια μικρή πόλη. Μια μικρή κοινωνία. Μια σχολική τάξη. Δέκα συμμαθητές με διαφορετική θρησκεία, διαφορετικά πιστεύω, αλλά κοινή εθνικότητα. Η ζωή τους από το 1920 έως σήμερα. Πολιτικά καθεστώτα που μεταβάλλονται, Β’ παγκόσμιος πόλεμος, εισβολή των ναζιστών. Κανείς και τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Η συνύπαρξη και η αλληλεγγύη μετατρέπονται σε μίσος. Το μίσος γεννά νέο μίσος και οι δεσμοί διαλύονται.

Το καθηλωτικό κείμενο του Πολωνού Ταντέους Σλομποτζιάνεκ, γραμμένο το 2009, βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία και αφορά στη δολοφονία των Εβραίων κατοίκων της πόλης Γιεντβάμπνε από τους καθολικούς συντοπίτες τους. Το έργο παρακολουθεί τη ζωή των συμμαθητών σε μια πορεία από το χθες στο σήμερα, καταγεγραμμένη με ψυχραιμία αλλά και συναίσθημα. Μπορεί άραγε ο χρόνος να επουλώσει τις πληγές; Το σήμερα να αθωώσει το χθες;

Τι συμβαίνει όταν οι ιστορικές συγκυρίες στιγματίζουν τις ζωές των ανθρώπων και αποκαλύπτουν τις σκοτεινές όψεις του εαυτού τους;

συντελεστές παράστασης
Έρι Κύργια
Μετάφραση
Τάκης Τζαμαργιάς
Σκηνοθεσία
Ελένη Μανωλοπούλου
Σκηνικά - Κοστούμια
Δημήτρης Μαραμής
Μουσική
Σωτήρης Τριβιζάς
Στίχοι τραγουδιών
Σάκης Μπιρμπίλης

ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Τιμές εισιτηρίων
Σάββατο - Κυριακή διακεκριμένη ζώνη 22€

Α΄ Ζώνη 17€

Β΄ Ζώνη (Α’ εξώστης) 15€

Παρασκευή (ενιαία τιμή) 13€

Τετάρτη, Πέμπτη (ενιαία τιμή) 15€

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή η παράσταση θα έχει αγγλικούς υπέρτιτλους.

Θέατρο

Σημαντικό έργο της νεοελληνικής δραματουργίας που απεικονίζει με χιούμορ τις νευρώσεις τεσσάρων γυναικών, ενώ προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από τα συναισθηματικά τους αδιέξοδα.

Το δημοφιλές και πολυπαιγμένο έργο των Κεχαΐδη - Χαβιαρά μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα στα χέρια του σκηνοθέτη που θα το αναλάβει.
Ως κωμωδία που είναι, πολλά πρέπει να μελετηθούν και να κατακτηθούν: ρυθμός, πλασάρισμα της ατάκας, κλιμάκωση του αστείου, παύσεις, κορυφώσεις. Έπειτα, είναι περισσότερα από όσα δείχνει. Δεν πρέπει να προδιαθέτει για κάτι εύκολο αυτή η χιουμοριστική ματιά στη ζωή τεσσάρων γυναικών που αγκιστρώνονται από τις ερωτικές τους περιπέτειες, μένοντας εγκλωβισμένες στο εδώ και το τώρα, ενώ συνεχώς φαντασιώνονται το άλμα προς τα εμπρός. Δεν πρόκειται για σαπουνόπερα, κι ας βλέπουμε τις ηρωίδες να περιφέρουν τα ερωτικά τους «δράματα» στο καλοβαλμένο κηφισιώτικο σαλόνι, ούτε έχουμε να κάνουμε με καρικατούρες, κι ας βρίσκονται σε συνεχή υστερία. Γι’ αυτό και το έργο μπορεί να σταθεί παντού, δεν εγκλωβίζεται στην ελληνική ταυτότητά του, ούτε εξαρτά από αυτήν τη δυναμική του.

Το ανέβασμά του δεν σηκώνει ιδιαίτερες «σκηνοθετικές απόψεις». Όμως η δουλειά που πρέπει να γίνει δεν είναι αμελητέα και αφορά κατά κύριο λόγο την ανάγνωση των τεσσάρων ηρωίδων. Για να δικαιωθεί το έργο επί σκηνής, χρειάζεται σκηνοθέτης και ηθοποιοί να πιστέψουν σε αυτές και να αγαπήσουν τα (κωμικά) ελαττώματά τους, τις υστερίες, τη φαντασιοπληξία τους. Και βέβαια χρειάζεται όλη η ερμηνευτική δουλειά να ξεκινάει από μέσα και όχι να επαναπαυθεί στην ευκολία της εξωτερικής υπερβολής.

Το στοίχημα, λοιπόν, δεν είναι εύκολο για τον Δημήτρη Καραντζά, με ένα έργο μάλιστα που είχε ευτυχήσει σε ένα συγκλονιστικό πρώτο ανέβασμα από τον Λευτέρη Βογιατζή είκοσι και κάτι χρόνια πριν. Η σκηνοθεσία του σωστά έδωσε χώρο και χρόνο στους χαρακτήρες, ενώ ενδιαφέρθηκε να δείξει και τα δραματικά ημιτόνια του έργου. Επιπλέον, κάποια μικρά σκηνικά ευρήματα έχουν την αξία τους, όπως η σκάλα του σκηνικού, που καταλήγει στο κενό, ακριβώς όπως οι μάταιες απόπειρες των ηρωίδων προς την πολυπόθητη φυγή. Από την άλλη, ο Καραντζάς φαίνεται να παίζει με το ρυθμό και έτσι η παράσταση κινείται μεταξύ στιγμών κινητικότητας και επιβράδυνσης –αδικαιολόγητα κάποιες φορές–, που ζημιώνουν την ευρυθμία της. Επίσης, υπερέβαλε, θεωρώ, στη δραματική ανάγνωση, ειδικά της τελευταίας σκηνής, η οποία καταλήγει να αποδοθεί γειωμένα και πολύ σοβαρά, παρόλο που είναι η σκηνή στην οποία απογειώνεται όλο το ζητούμενο της «μεγάλης φυγής».

Οι τέσσερις ηθοποιοί (Λυδία Φωτοπούλου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Έμιλυ Κολιανδρή, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη) καλούνται να καταφύγουν σε ερμηνείες που αγγίζουν το όριο της υπερβολής χωρίς να καταλήξουν άδεια σχήματα και να χειριστούν τα εκφραστικά τους μέσα και την αίσθηση του μέτρου έτσι ώστε η υπερβολή να μη γίνει καρικατούρα. Ύστερα από μια μουδιασμένη έναρξη, που τη δημιουργεί μια αίσθηση επιτήδευσης στις ερμηνείες, οι ισορροπίες κατακτώνται και οι τέσσερίς τους παίρνουν πάνω τους την ευθύνη του καλού αποτελέσματος. Πιο αδύναμη εμφανίζεται η Ευδοξία Ανδρουλιδάκη στο –σημαντικό αν και μικρότερο– ρόλο της Ηλέκτρας, που δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα με τις παρεμβολές της. Πάντως, η παράσταση ζεσταίνεται σταδιακά και γι’ αυτό συν τω χρόνω θεωρώ ότι θα καλυτερεύει.

 Τώνια Καράογλου -
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ- ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ Αντισθένους 7 & Θαρύπου, 2109212900. Διάρκεια: 120΄.

Θέατρο

Μετά την sold out για δύο χρόνια επιτυχία «Το Κουκλόσπιτο», ο Γιώργος Σκεύας επιστρέφει στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων διασκευάζοντας για το θέατρο και σκηνοθετώντας τη μεγαλύτερη κινηματογραφική επιτυχία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ «O Γάμος της Μαρίας Μπράουν».
Στον ομώνυμο ρόλο η Λένα Παπαληγούρα,τον θιάσο συμπληρώνουν οι :Μάξιμος Μουμούρης, Γιάννης Νταλιάνης, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Γιώργος Συμεωνίδης, Νίκος Γεωργάκης.
Ο Γάμος της Μαρίας Μπράουν υπήρξε η μεγαλύτερη επιτυχία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του Γερμανικού κινηματογράφου και θεάτρου. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με θέμα την ιστορία της Γερμανίας, αμέσως μετά την ήττα του Ναζισμού, κατά την περίοδο του ‘οικονομικού θαύματος”.
“Προτιμώ να κάνω εγώ τα θαύματα, παρά να περιμένω να γίνουν” λέει η Μαρία Μπράουν. Η θρυλική, όπως πλέον θεωρείται, ανοικοδόμηση της Γερμανίας και το “οικονομικό θαύμα” μετά τον πόλεμο, ισοδυναμούσε με εξάλειψη του πρόσφατου παρελθόντος του ίδιου του έθνους. Ο απαιτούμενος όγκος εργασίας σε συνδυασμό με τη δημιουργία μιας νέας, απρόσωπης πραγματικότητας, απέκλεισε εκ των προτέρων κάθε ενδεχόμενη αναμέτρηση με το παρελθόν, στρέφοντας το βλέμμα των ανθρώπων αποκλειστικά προς το μέλλον και αναγκάζοντάς τους να αποσιωπήσουν και να λησμονήσουν το πάθημά τους. Η απώλεια των αισθήσεων και των αισθημάτων αποτέλεσε προϋπόθεση για την “επιτυχία’. Η Μαρία παντρεύεται τον Χέρμαν, εν μέσω βομβαρδισμών και ζούνε μαζί “για μισή μέρα και μια ολόκληρη νύχτα”. Εκείνος φεύγει για το Ανατολικό μέτωπο και η Μαρία μάταια τον περιμένει να γυρίσει. Έχοντας την πληροφορία πως είναι νεκρός, προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της, μέσα στα ερείπια του πολέμου. Η γνωριμία της με ένα βιομήχανο υφασμάτων της προσφέρει την ευκαιρία που ζητά. Τίποτα δεν τη σταματά μπροστά στην επίτευξη του στόχου. Κοιτάζει μόνο το μέλλον και ξεχνά το παρελθόν, προκειμένου να πετύχει το όνειρό της. Η επιστροφή του συζύγου θα ανατρέψει ριζικά την εξέλιξη των πραγμάτων. Η Μαρία Μπράουν, έχοντας βιώσει την προδοσία, οδηγείται στο αναπάντεχο και τραγικό της τέλος. Το “Οικονομικό θαύμα” αποδεικνύεται, κατά τα λόγια του σπουδαίου μελετητή Τζορτζ Στάινερ, ένα “κούφιο θαύμα”.
Μετάφραση – Διασκευή - Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας Σκηνικά - Κοστούμια: Άγγελος Μέντης Μουσική: Σήμη Τσιλαλή Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη Φιλμ: Γιώργος Σκεύας Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Σαβουιδάκης Διεύθυνση παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή Παραγωγή: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος - ΛΥΚΟΦΩΣ
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και η πρεμιέρα αναμένεται για τις 18 Νοεμβρίου. Η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει.

Θέατρο

Tο πολυβραβευμένο μιούζικαλ Cabaret έρχεται στο Παλλάς!

Το πολυβραβευμένο μιούζικαλ Cabaret σφράγισε την ιστορία των μιούζικαλ, όχι μόνο στο χώρο του θεάτρου αλλά και του σινεμά, αφού η κινηματογραφική μεταφορά του από τον Μπομπ Φος το 1972, με τη Λάιζα Μινέλλι στον πρωταγωνιστικό ρόλο, απέσπασε 8 χρυσά αγαλματίδια κι έκανε το Cabaret πασίγνωστο σε όλο τον κόσμο.

To Cabaret θα παρουσιαστεί σε παραγωγή Θεατρικών Σκηνών, σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη σε μια υπερπαραγωγή ενάντια σε συμβάσεις, γεμάτη σαγήνη, έρωτα, εκκεντρικότητα, χορό και πολλή μουσική!

Χώρος ονείρου ή εφιάλτη, εικόνα παρακμής ή διέξοδος, τόπος αμφισβήτησης ή διασκέδασης το Cabaret θα μείνει ριζωμένο για πάντα στη μνήμη των Θεατών.

Βερολίνο, 1930. Στη σκιά του ναζισμού ένα υπόγειο Καμπαρέ κινείται στους ρυθμούς της νύχτας. Όλα τα πρόσωπα του έργου ζουν την προσωπική τους ιστορία, συνδεδεμένη με την ιστορία της εποχής. Στο κέντρο της πλοκής, η ιστορία της νεαρής performer Σάλλυ Μπόουλς, που εμπλέκεται συναισθηματικά μ’ έναν Αμερικανό συγγραφέα, τον Κλίφορντ Μπράντσο.

Σε παράλληλο επίπεδο κινείται η σχέση ενός ζευγαριού, της Φροιλάιν Σνάιντερ με τον Χερ Σουλτζ. Πάνω σε όλους αυτούς και στην ιστορία της εποχής που σηματοδοτεί την παρακμή της Δημοκρατίας στη Βαϊμάρη πέφτει η σχολιαστική ματιά του Κομπέρ, ενός πληθωρικού παρουσιαστή με σαρδόνιο χιούμορ.

Στο ρόλο του Κομπέρ ο Τάκης Ζαχαράτος & Σάλλυ Μπόουλς η Τάμτα.

Πρωταγωνιστούν Αλφαβητικά

Κατερίνα Διδασκάλου, Ευθύμης Ζησάκης, Δήμητρα Λημνιού, , Βασίλης Μπισμπίκης Τάσος Νούσιας.
Μαζί τους οι, Δημήτρης Γαλάνης, Έλενα Μεντζέλου, Ελευθερία Παρασκευά και 12μελής θίασος.

Συμμετέχει 10μελή ζωντανή ορχήστρα υπό την Διεύθυνση του Αλέξιου Πρίφτη

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Διεύθυνση Ορχήστρας - Ενορχήστρωση: Αλέξιος Πρίφτης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Καρακωνσταντή
Διεύθυνση Επικοινωνίας : Μαργαρίτα Δρούτσα

ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Τετάρτη: 19.00
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο: 21.00
Κυριακή: 19.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

VIP ZΩΝΗ: 80 ευρώ
ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΖΩΝΗ: 50 ευρώ
Α ΖΩΝΗ: 30 ευρώ
Β ΖΩΝΗ: 20 ευρώ
Γ ΖΩΝΗ: 15 ευρώ
Δ ΖΩΝΗ: 10 ευρώ

Ισχύουν ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις τηλ. Επικοινωνίας 210 3639343

Θέατρο

Απευθείας μετάδοση από τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης


- W.A. Mozart: Ο μαγικός αυλός
Λιμπρέτο: Emanuel Schikaneder

Στα γερμανικά με ελληνικούς υπότιτλους

Το αριστουργηματικό έργο του Μότσαρτ Ο μαγικός αυλός διευθύνει ο επίτιμος μαέστρος της Μet Τζέιμς Λήβαϊν σε σκηνοθεσία της βραβευμένης Τζούλι Τέυμορ.
Η Νοτιοαφρικανή Γκόλντα Σουλτς κάνει το ντεμπούτο της στη Met ως Παμίνα, Βασίλισσα της Νύχτας ερμηνεύει η Αμερικανίδα Κάθρυν Λουέκ, Ταμίνο ο Τσαρλς Καστρονόβο και Παπαγκένο ο Μάρκους Βέρμπα. Είναι η πρώτη φορά που ολόκληρη η γερμανική όπερα μεταδίδεται στη σειρά Live in HD.


Σκηνοθεσία - Κοστούμια: Julie Taymor
Σκηνικά: George Tsypin
Φωτισμοί: Donald Holder
Μαριονέτες: Julie Taymor, Michael Curry
Χορογραφίες: Mark Dendy

Παμίνα: Golda Schultz
Βασίλισσα της Νύχτας: Kathryn Lewek
Ταμίνο: Charles Castronovo
Παπαγκένο: Markus Werba
Ομιλητής: Christian Van Horn
Ζαράστρο: René Pape

Μουσική διεύθυνση: James Levine

MET HD LIVE
W.A. Mozart: Ο μαγικός αυλός

14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017/19:55

Θέατρο

Ηλέκτρα θα παρουσιαστεί σε νέα φιλόδοξη παραγωγή, σε μουσική διεύθυνση Βασίλη Χριστόπουλου, σκηνοθεσία – σκηνικά Γιάννη Κόκκου, στις 15, 18, 22, 26, 31 Οκτωβρίου 2017, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ.

Η Ηλέκτρα χαρακτηρίζεται ως μια από τις σημαντικότερες αλλά ταυτόχρονα και πιο απαιτητικές όπερες του 20ού αιώνα. Το ανέβασμά της αποτελεί μεγάλη πρόκληση για την Εθνική Λυρική Σκηνή και τα μουσικά της σύνολα, καθώς η ιδιαίτερα σύνθετη παρτιτούρα, στην οποία ο Στράους ωθεί την εξπρεσιονιστική έκφραση στα άκρα και αγγίζει τα όρια της τονικότητας, προβλέπει περίπου 110 μουσικά όργανα.

Η Ηλέκτρα του Στράους δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ από την Εθνική Λυρική Σκηνή. Ο συμβολισμός είναι πολλαπλός, καθώς επιλέγεται ως εναρκτήριο ένα έργο ελληνικής θεματολογίας, εμπνευσμένο από τον μύθο των Ατρειδών (Κύκλος Ατρειδών), αλλά ταυτόχρονα ένα έργο του 20ού αιώνα (Κύκλος 20ος αιώνας), καθώς μεταξύ των προθέσεων της ΕΛΣ είναι η ανάδειξη του γεγονότος ότι η λυρική τέχνη δεν εξαντλείται στον 19ο αιώνα.

Η μονόπρακτη όπερα Ηλέκτρα του Ρίχαρντ Στράους βασίζεται σε ποιητικό κείμενο του Αυστριακού συγγραφέα και ποιητή Χούγκο φον Χόφμανσταλ, το οποίο αντλήθηκε από το ομώνυμο θεατρικό του (1903). Παρότι στηρίζεται στην τραγωδία του Σοφοκλή, το κείμενο επικεντρώνεται κυρίως στην εμμονή της Ηλέκτρας να εκδικηθεί για τον θάνατο του πατέρα της, αλλά και στα συναισθήματα και την ψυχολογία της καθώς συνομιλεί με τα υπόλοιπα πρόσωπα της τραγωδίας, την αδελφή της Χρυσοθέμιδα, τον αδελφό της Ορέστη και τη μητέρα της Κλυταιμνήστρα.

Η Ηλέκτρα, ανήκει στο είδος που οι Γερμανοί ονόμασαν Literaturoper, δηλαδή όπερα η οποία βασίζεται άμεσα σε λογοτεχνικό κείμενο. Επιπροσθέτως, το ποιητικό κείμενο του Χούγκο φον Χόφμανσταλ έχει αυτόνομη λογοτεχνική αξία και μπορεί να εκτιμηθεί για τις αρετές της γραφής του, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει χαρακτηριστικά που υπηρετούν τους σκοπούς της λυρικής τέχνης, καθώς μπορεί να παρακολουθήσει κανείς την όπερα χωρίς να καταλαβαίνει λέξη.

Η Ηλέκτρα του Χόφμανσταλ θεωρείται ότι υπήρξε ένα πραγματικό εύρημα στη μετά-Βάγκνερ εποχή. Ως κείμενο οδήγησε στα άκρα τη βαγκνερική σύγκρουση ανάμεσα στο αρχαϊκό και το σύγχρονο, ανάμεσα στην αποστασιοποίηση που προσφέρει ο μύθος και σε μια προβολή προς τα μέσα, που έχει την αφετηρία της στην ψυχανάλυση. Έτσι, επέτρεψε στον Στράους να προχωρήσει το μουσικό δράμα ένα βήμα παραπέρα από τον Βάγκνερ. Ο προϊστορικός τόπος της δράσης γίνεται ο τόπος ενός ψυχολογικού δράματος με εξαιρετικά μελετημένη ορχηστρική αντίστιξη, χωρίς καμία εμφανή ασυνέχεια ανάμεσα σε εσωτερικό και εξωτερικό, μουσική και σκηνή.

Δεν είναι τυχαία η αναφορά του Ίγκορ Στραβίνσκι, το 1913, ότι «οι μοναδικές σημαντικές όπερες που γράφτηκαν μετά τον Πάρσιφαλ είναι η Ηλέκτρα του Στράους και ο Πελλέας και Μελισάνθη του Ντεμπυσσύ».

Ο Στράους ανταποκρίθηκε στις προκλήσεις του ποιητικού κειμένου του Χόφμανσταλ με μια παρτιτούρα η οποία, σε διάρκεια περίπου εκατό λεπτών, περιλαμβάνει δεκάδες Leitmotive (καθοδηγητικά μουσικά σχήματα), τα οποία σχολιάζουν τη δράση και την ψυχολογία των βασικών προσώπων. Η δομή της ορχηστρικής συνοδείας στην Ηλέκτρα επιτρέπει στον ακροατή να προσλάβει τη μουσική χωρίς να τον απασχολεί το ακριβές νόημα κάθε λεπτομέρειας. Μπορεί να απορροφηθεί από όσα συμβαίνουν στη σκηνή και την ίδια στιγμή να υποκύψει στη «μαγεία των σχέσεων» ανάμεσα στα Leitmotive, χωρίς να αναζητά τι σημαίνει το καθένα, αλλά έχοντας μιαν αόριστη αίσθηση ότι υπάρχει συνοχή ανάμεσά τους σ’ ένα απερίγραπτα εκλεπτυσμένο επίπεδο. Αυτό δίνει στη μουσική τη λειτουργία ενός ψυχολογικού ή ψυχαναλυτικού σχολιασμού όσων διαδραματίζονται επί σκηνής, ενός σχολιασμού καθηλωτικού όσο και δύσκολου να διατυπωθεί με λέξεις.

Η όπερα έχει συμμετρική δομή και αποτελείται από οκτώ εικόνες, που διαδέχονται άμεσα η μία την άλλη· ανάμεσά τους περιλαμβάνονται τέσσερα ντουέτα. Στην πρώτη σκηνή εμφανίζονται οι θεραπαινίδες. Ακολουθεί ο μονόλογος της Ηλέκτρας, το πρώτο ντουέτο ανάμεσα σε Ηλέκτρα και Χρυσοθέμιδα, το ντουέτο ανάμεσα σε Ηλέκτρα και Κλυταιμνήστρα, το δεύτερο ντουέτο ανάμεσα σε Ηλέκτρα και Χρυσοθέμιδα, το ντουέτο ανάμεσα σε Ηλέκτρα και Ορέστη, ένα σύντομο επεισόδιο με τον Αίγισθο, οι φόνοι και ο τελικός μονόλογος της Ηλέκτρας.

Για την «ψυχολογική πολυφωνία» που εμπνεύστηκε –ο όρος ανήκει στον ίδιο– ο Στράους επιστρατεύει τις μεγαλύτερες ορχηστρικές δυνάμεις από οποιαδήποτε άλλη όπερα ρεπερτορίου, μία ορχήστρα που ξεπερνά σε αριθμό τους εκατό μουσικούς και περιλαμβάνει είκοσι ξύλινα πνευστά, είκοσι χάλκινα, 62 έγχορδα, γκλόκενσπιλ, τσελέστα, δύο άρπες και κρουστά, δυνάμεις μεγαλύτερες από αυτές που προβλέπει ο Βάγκνερ στο Δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ. Από το τεράστιο αυτό σύνολο σε ένα έργο γεμάτο αίμα, εφιάλτες και ακραία συναισθήματα, ο Στράους ζητά να αποδοθεί η μουσική «σαν να πρόκειται για Μέντελσον: νεραϊδομουσική»! Ο συνθέτης αξιοποιεί όλα αυτά τα όργανα προκειμένου να διαρρήξει την ηχητική ομοιογένεια, να κινηθεί με μεγάλη φαντασία στον κόσμο των ηχοχρωμάτων, να οδηγήσει τη λαμπρότητα της λεπτομέρειας στα όρια της δεξιοτεχνίας.

Τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά της Ηλέκτρας υπογράφει ο σπουδαίος Έλληνας σκηνοθέτης της όπερας, Γιάννης Κόκκος, ο οποίος αναφέρει για την παραγωγή: «Η σκηνή γίνεται ένας τόπος ο οποίος μιλά για τον εγκλωβισμό και την τρέλα, την εμμονή και τη φαντασίωση, τη λάσπη και τον χρυσό. Και ταυτόχρονα την αντοχή αρχαίων ιστοριών, οι οποίες ζουν στο παρόν. Υπάρχει η ανάμνηση των Μυκηνών και της Βιέννης, όπως επίσης θραύσματα μιας πρόσφατης ιστορικής μνήμης. Όμως πάνω απ’ όλα υπήρξε η πρόθεση να καταστεί ορατή αυτή η ελληνική μήτρα, η τόσο αγαπητή στον Χόφμανσταλ. Από αυτήν ξεπροβάλλει η τρομακτική άβυσσος του ασυνειδήτου, η οποία ακριβώς διερευνάται στη Βιέννη της αυγής του 20ού αιώνα, όπου μαίνεται η καταιγίδα της Ηλέκτρας».

 

Λίγα λόγια για τους συντελεστές:

Γιάννης Κόκκος

Ο Γιάννης Κόκκος, με έδρα του το Παρίσι, έχει παρουσιάσει δουλειές του στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου από τη Σκάλα του Μιλάνου έως το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου και από το Ρεάλ της Μαδρίτης έως την Όπερα της Βιέννης και το Μαριίνσκι, έχει συνεργαστεί με τους κορυφαίους μαέστρους (Αμπάντο, Μούτι, Γκάρντινερ, Μέτα κ.α.) ενώ έχει τιμηθεί με πληθώρα βραβείων για το έργο του.

Αγνή Μπάλτσα

Η Ηλέκτρα σηματοδοτεί την πρώτη συνεργασία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την κορυφαία Ελληνίδα μεσόφωνο Αγνή Μπάλτσα, η οποία θα αναλάβει τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας σε όλες τις παραστάσεις. Η Αγνή Μπάλτσα πρωτοεμφανίστηκε το 1968, σε ηλικία μόλις 24 ετών και με μεγάλη επιτυχία, ως Κερουμπίνο (Οι γάμοι του Φίγκαρο) στην Όπερα της Φραγκφούρτης, ενώ ακολούθησε ο Οκταβιανός (Ο ιππότης με το ρόδο) στην Όπερα της Βιέννης. Έκτοτε ξεκίνησε μια συναρπαστική καλλιτεχνική διαδρομή, η οποία την οδήγησε στα σπουδαιότερα θέατρα του κόσμου: Κρατική Όπερα Βαυαρίας (Μόναχο), Βασιλική Όπερα Λονδίνου (Κόβεντ Γκάρντεν), Όπερα Παρισιού, Σκάλα Μιλάνου, Μητροπολιτική Όπερας Νέας Υόρκης, Θέατρο Ρεάλ Μαδρίτης κ.ά. Συνεργάστηκε επανειλημμένα με τη Γερμανική Όπερα Βερολίνου, την Κρατική Όπερα Βιέννης, το Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ, ενώ οι επιτυχημένες περιοδείες της έφτασαν έως τη Λατινική Αμερική, την Ιαπωνία και την Κορέα.

Καθοριστική στην καλλιτεχνική της πορεία υπήρξε η στενή δεκαπεντάχρονη συνεργασία της με τον θρυλικό αρχιμουσικό Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ο οποίος θεωρούσε τη Μπάλτσα «τη σπουδαιότερη δραματική μεσόφωνο της εποχής μας».

Καθ’ όλη τη διάρκεια της πολύχρονης σταδιοδρομίας της, συνεργάστηκε με τα πιο ηχηρά ονόματα σκηνοθετών, αλλά και αρχιμουσικών όπως οι Καρλ Μπαιμ, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Ρικκάρντο Μούτι, Λόριν Μααζέλ, Σεΐτζι Οζάουα, Κλάουντιο Αμπάντο, Κόλιν Ντέιβις, Τζουζέππε Σινόπολι και Αντονέλλο Αλλεμάντι. Σε σύμπραξη δε με σπουδαίους μονωδούς πραγματοποίησε πολυάριθμες τηλεοπτικές εμφανίσεις, αλλά και ηχογραφήσεις για λογαριασμό των σπουδαιότερων δισκογραφικών εταιρειών (ΕΜΙ, DG, BMG, Decca κ.ά.).

Η Αγνή Μπάλτσα όλα αυτά τα χρόνια έχει εισπράξει τον ύψιστο θαυμασμό, το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού, αλλά και τα αποθεωτικά σχόλια των μουσικοκριτικών. Η τεχνικά άψογη φωνή της, η οποία συνδυάζει μεστότητα και ευλυγισία, η επιβλητική σκηνική παρουσία, το λαμπερό ταμπεραμέντο, αλλά και οι σωστές επιλογές ρεπερτορίου την κατάλληλη χρονική στιγμή, το ταλέντο της να πετυχαίνει με ό,τι καταπιάνεται οδήγησαν σε μια σπουδαία σταδιοδρομία, σε συνεργασίες αξιοζήλευτες και εμφανίσεις μοναδικές στις πιο σημαντικές σκηνές παγκοσμίως.

Σπάνια περίπτωση καλλιτέχνιδας η οποία συνδυάζει μουσικότητα, θεατρικότητα και λυρική ερμηνεία, η ίδια δεν αναλώθηκε στην υπέρμετρη προσπάθεια προβολής – μέχρι και σήμερα άλλωστε έχει δώσει ελάχιστες συνεντεύξεις και δεν έχει προσωπική διαδικτυακή σελίδα. Ακολουθώντας τη λογική και το ένστικτό της υπήρξε προσηλωμένη στους στόχους της.

Ζαμπίνε Χογκρέφε

Τον ρόλο της Ηλέκτρας θα ερμηνεύσει η διακεκριμένη Γερμανίδα υψίφωνος Ζαμπίνε Χογκρέφε. Η Χογκρέφε έχει ερμηνεύσει τον ρόλο της Ηλέκτρας με μεγάλη επιτυχία, μεταξύ άλλων, στην όπερα του Γκαίτεμποργκ, το Θέατρο Σαν Κάρλο Νάπολης και το Κρατικό Θέατρο Ντέτμολντ. Έχει εμφανιστεί στο Φεστιβάλ του Μπάυροϋτ, στις Όπερες της Φρανκφούρτης, του Μονάχου, του Αννόβερου, του Αμβούργου κ.α.

Φρανκ βαν Άκεν

Ο Ολλανδός τενόρος Φρανκ βαν Άκεν, ο οποίος θα ερμηνεύσει τον ρόλο του Αίγισθου, συγκαταλέγεται στους δημοφιλέστερους της γενιάς του. Έχει τραγουδήσει σε Φεστιβάλ Μπάυροϋτ και Μπάντεν-Μπάντεν, Μεγάλο Θέατρο Λισέου Βαρκελώνης, Βασιλική Όπερα Λονδίνου, Κρατική Όπερα Βιέννης και Σκάλα Μιλάνου. Έλαβε εξαιρετικές κριτικές ως Ζήγκμουντ (Βαλκυρία, 2012) στη Μητροπολιτική Όπερα Νέας Υόρκης. Πρόσφατα ερμήνευσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στα έργα Τάνχωυζερ (Βουδαπέστη, Κρατική Όπερα Δρέσδης), Τριστάνος και Ιζόλδη, Γκούντραμ του Ρ. Στράους, καθώς επίσης Ζήγκμουντ (Βαλκυρία, Βαρκελώνη).

Γκουν-Μπριτ Μπάρκμιν

Η Γερμανίδα υψίφωνος Γκουν-Μπριτ Μπάρκμιν ερμηνεύει τον ρόλο της Χρυσόθεμις. Μεταξύ άλλων, έχει ερμηνεύσει ρόλους όπως Σαλώμη, Χρυσόθεμις και Αριάδνη. Σημείωσε μεγάλη επιτυχία ως Μαρί (Βότσεκ) στην πρώτη της εμφάνιση στην Εθνική Όπερα του Παρισιού την προηγούμενη σεζόν. Διαθέτοντας ένα εντυπωσιακά ευρύ ρεπερτόριο, έχει εμφανιστεί στην Κωμική Όπερα Βερολίνου, την Όπερα της Ζυρίχης, το Φεστιβάλ Ζάλτσμπουργκ, το Βασιλικό Θέατρο Μαδρίτης, την Κρατική Όπερα Βιέννης κ.α.

Δημήτρης Τηλιακός

Στον ρόλο του Ορέστη ο σπουδαίος Έλληνας βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός, ο οποίος μετά τη μεγάλη επιτυχία της πολυβραβευμένης ηχογράφησης του Ντον Τζοβάννι με τον Θόδωρο Κουρετζή και ύστερα από τις ιδιαιτέρως επιτυχημένες εμφανίσεις σε Παρίσι, Μπολσόι, Βαρκελώνη, Βρυξέλλες, Ζυρίχη, Περμ, Νέα Υόρκη κ.α., θα αναμετρηθεί για πρώτη φορά με το αριστούργημα του Στράους.

Βασίλης Χριστόπουλος

Το ιδιαιτέρως απαιτητικό κομμάτι της μουσικής διεύθυνσης της Ηλέκτρας έχει αναλάβει ο διακεκριμένος Έλληνας αρχιμουσικός Βασίλης Χριστόπουλος. Διετέλεσε διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (2011/14) και κορυφαίος αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής της Νοτιοδυτικής Γερμανίας στην Κωνσταντία (2005/15). Έχει διευθύνει ορχήστρες όπως: Φιλαρμόνια Λονδίνου, Ορχήστρα Μοτσαρτέουμ Ζάλτσμπουργκ, Φιλαρμονική Ορχήστρα Ραδιοφωνίας Αννόβερου, Κρατική Φιλαρμονική Ορχήστρα Νυρεμβέργης, Νέα Φιλαρμονική Ιαπωνίας, Συμφωνική Ορχήστρα Φλάνδρας, Συμφωνική Ορχήστρα Κουήνσλαντ και Εθνική Ορχήστρα Χωρών του Λίγηρα. Το οπερατικό του ρεπερτόριο καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα το οποίο εκτείνεται από το μπαρόκ έως τον 21ο αιώνα. Πρόσφατα διηύθυνε με μεγάλη επιτυχία τα έργα Ηλέκτρα και Γυναίκα δίχως σκιά του Ρίχαρντ Στράους στην Κρατική Όπερα Βησμπάντεν. Το 2016 εξελέγη καθηγητής διεύθυνσης ορχήστρας στη Μουσική Ακαδημία Φραγκφούρτης.

Σημείωμα του σκηνοθέτη Γιάννη Κόκκου: Ένας χορός θανάτου
Στη Βιέννη, ειδικά την εποχή κατά την οποία ο Στράους και ο Χόφμανσταλ δημιουργούσαν την Ηλέκτρα, οι ιδέες και οι νέες αισθητικές φόρμες διαχώριζαν βίαια τον 20ό αιώνα από τον «κόσμο του χθες» και τον ωθούσαν προς ένα αβέβαιο μέλλον, το οποίο θα αποκάλυπτε το αληθινό του πρόσωπο στις σφαγές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Δύο έργα ενσάρκωναν τη ριζοσπαστικότητα της στιγμής: η Ηλέκτρα του Στράους και η Προσμονή του Σαίνμπεργκ. Το τελευταίο αυτό, το οποίο θα αποτελέσει μέρος των «εκφυλισμένων έργων» που καταδικάστηκαν από τους ναζί, άνοιξε τον δρόμο της σημερινής μουσικής, μέσα από την πλήρη ρήξη με τους μουσικούς κανόνες. Το άλλο, η όπερα του Στράους, μέσα από έναν διαφορετικό δρόμο, συγκρουόμενη με τις μουσικές επιρροές του παρελθόντος, ώθησε τις φωνές μέχρι τα όριά τους και έδωσε ένταση στα ηχοχρώματα μέχρι πυράκτωσης. Μέσω αυτών ανέκτησε μια αρχαϊκή βαρβαρότητα και βρήκε έναν ξεχωριστό τρόπο να επανεφεύρει τη «γέννηση της τραγωδίας».

Εμπνευσμένη από τον Σοφοκλή, η όπερα επικεντρώνεται στη μορφή της Ηλέκτρας, η οποία ενσαρκώνει απολύτως την εμμονή της εκδίκησης και τα ακραία όρια της ανθρώπινης φύσης. Αφήνοντας κατά μέρος τον μηχανισμό του φόνου και του μοιραίου στην αλληλουχία των εγκλημάτων του παρελθόντος –της δολοφονίας του Θυέστη, πατέρα του Αίγισθου, της ανήθικης δολοφονίας της Ιφιγένειας από τον πατέρα της– η όπερα του Στράους εστιάζει στη διπλή εικόνα ενός πλάσματος το οποίο έγινε άγριο λόγω της ταπείνωσης και της αδικίας, και μιας μορφής σχεδόν θρησκευτικής, η οποία περιγράφεται ως καθαγιασμένη από τη θλίψη.

Η Ηλέκτρα ενσαρκώνει την άρνηση. Άρνηση να ξεχάσει. Άρνηση να προσποιηθεί. Άρνηση να δει τον εαυτό της στο μέλλον. Γι’ αυτήν ο χρόνος σταμάτησε τη βραδιά κατά την οποία ο πατέρας της δολοφονήθηκε από τους δύο συνεργούς. Από τότε, κάθε βράδυ την ίδια ώρα η επίκληση του πατέρα, η μανιακή αναπαράσταση του φόνου την κινητοποιούν και τη συντηρούν σε μια κατάσταση επιβίωσης. Μοναδικός λόγος της ύπαρξής της είναι η προετοιμασία του φόνου των δολοφόνων, την οποία οραματίζεται ως τελετουργική θυσία που οφείλει να τελέσει ο Ορέστης. Όταν αυτός ξεπροβάλλει από τη νύχτα ως φάντασμα και πραγματοποιεί την πράξη, ο μοναδικός λόγος ύπαρξής της παύει. Εκμηδενισμένη, η Ηλέκτρα πεθαίνει κατά τη διάρκεια ενός εξιλεωτικού χορού, έξοχου αλλά και αξιολύπητου.

Σε αυτή την Ηλέκτρα συναντά κανείς τους οδυνηρούς τόνους των προβλέψεων και της απόγνωσης της Κασσάνδρας, φυλακισμένης και ερωμένης του πατέρα, στερημένης από το πεπρωμένο της. Συναντά κανείς εξίσου τη μορφή του Άμλετ, μεταγενέστερου δημιουργήματος. Ακολουθώντας το αίτημα του φαντάσματος του πατέρα, τραυματισμένος από την προδοσία της μητέρας, ο Άμλετ, βαθιά πληγωμένος και διστακτικός, Ηλέκτρα και Ορέστης ταυτόχρονα, δεν δρα παρά στο τέλος της τραγωδίας του Σαίξπηρ και τότε σχεδόν παρά τη θέλησή του.

Όσο για την Κλυταιμνήστρα, η μοναξιά, οι εφιάλτες της νύχτας, ο φόβος του θανάτου που τη συνοδεύουν αποδυναμώνουν την ισχύ της. Αληθινή υπνοβάτιδα, με τα βλέφαρα βαριά από την αϋπνία να καλύπτουν ένα βλέμμα τρομοκρατημένο, αντικρίζει την ανυπαρξία.

Η Χρυσόθεμις, η ανεστραμμένη όψη της Ηλέκτρας, δύναμη ζωής αλλά δέσμια της ιστορίας της, των τόπων αλλά και του εαυτού της, προσπαθεί να φανταστεί το μέλλον.

Σαν να επέστρεψε στη ζωή από τον κόσμο των νεκρών, ο Ορέστης, ο αδερφός τον οποίο ανέμεναν, έρχεται για να σκοτώσει. Εργαλείο μιας εκδίκησης, οφείλει να τιμωρήσει το έγκλημα των άλλων με ένα έγκλημα. Το χρέος του επιβάλλεται από την εμμονική μνήμη της αδελφής του Ηλέκτρας. Πραγματοποιώντας το, αυτός, ο φορέας απόδοσης του δικαίου, γίνεται μητροκτόνος.

Όλοι οι άλλοι, υπηρέτες, έμπιστοι, φρουροί, αγγελιοφόροι, με επικεφαλής τον εραστή-σφετεριστή Αίγισθο, αποτελούν μια σκοτεινή αυλή, ταυτόχρονα τρομακτική και τρομοκρατημένη. Οι μορφές αυτές, γεμάτες από τις προγονικές αγωνίες, εμπλεκόμενες στο έγκλημα, ξαναζούν σε σημερινά σώματα την ακόρεστη διαφθορά τους.

Με αυτό τον τρόπο θα επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε την Ηλέκτρα. Η σκηνή γίνεται ένας τόπος ο οποίος μιλά για τον εγκλωβισμό και την τρέλα, την εμμονή και τη φαντασίωση, τη λάσπη και τον χρυσό. Και ταυτόχρονα την αντοχή αρχαίων ιστοριών, οι οποίες ζουν στο παρόν. Υπάρχει η ανάμνηση των Μυκηνών και της Βιέννης, όπως επίσης θραύσματα μιας πρόσφατης ιστορικής μνήμης. Όμως πάνω απ’ όλα υπήρξε η πρόθεση να καταστεί ορατή αυτή η ελληνική μήτρα, η τόσο αγαπητή στον Χόφμανσταλ. Από αυτήν ξεπροβάλλει η τρομακτική άβυσσος του ασυνειδήτου, η οποία ακριβώς διερευνάται στη Βιέννη της αυγής του 20ού αιώνα, όπου μαίνεται η καταιγίδα της Ηλέκτρας.

Η Ηλέκτρα με μια ματιά
Ο συνθέτης

Ο Ρίχαρντ Στράους γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1864 στο Μόναχο και πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 1949 στο Γκάρμις της Βαυαρίας. Ο πατέρας του, o Φραντς Στράους [Franz Strauss], ήταν κορνίστας στην Ορχήστρα της Αυλής του Μονάχου. Σε πολύ νεαρή ηλικία ο συνθέτης άρχισε μαθήματα πιάνου, βιολιού και σύνθεσης, ενώ στα έξι του χρόνια έγραψε τα πρώτα του έργα. Την περίοδο 1882/83 παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, το 1885 διορίστηκε βοηθός αρχιμουσικού του Χανς φον Μπύλο [Hans von Bülow] στην Ορχήστρα του Μάινινγκεν.
Αργότερα διετέλεσε αρχιμουσικός στη Βαϊμάρη, το Μόναχο, το Βερολίνο και τη Βιέννη. Το 1894 παντρεύτηκε την υψίφωνο Παουλίνε ντε Άνα [Pauline de Ahna].

Η πλούσια εργογραφία του περιλαμβάνει μεταξύ άλλων συμφωνικά ποιήματα, όπως τα έργα Μάκβεθ [Macbeth, 1890], Δον Χουάν [Don Juan, 1889], Θάνατος και εξαΰλωση [Tod und Verklärung, 1890], Τα φαιδρά καμώματα του Τιλ Ώυλενσπηγκελ [Till Eulenspiegels lustige Streiche, 1895], Τάδε έφη Ζαρατούστρα [Also sprach Zarathustra, 1896], Η ζωή ενός ήρωα [Ein Heldenleben, 1899] κ.ά., και όπερες, όπως οι Γκούντραμ [Guntram, 1894), Σαλώμη [Salome, 1905], Ηλέκτρα [Elektra, 1909], Ο ιππότης με το ρόδο [Der Rosenkavalier, 1911], Αριάδνη στη Νάξο [Ariadne auf Naxos, 1912/16], Η γυναίκα δίχως σκιά [Die Frau ohne Schatten, 1919], Αραμπέλλα [Arabella, 1933], Δάφνη [Daphne, 1938] κ.ά.

Πρεμιέρες

Η όπερα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Όπερα της Αυλής της Δρέσδης στις 25 Ιανουαρίου 1909.. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Αυστριακός Ερνστ φον Σουχ [Ernst von Schuch], ο οποίος υπήρξε σταθερός συνεργάτης του Στράους και είχε συμβάλει αποφασιστικά στην ανάδειξη της Όπερας της Δρέσδης σε μια από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές λυρικές σκηνές.

Στην Αθήνα η Ηλέκτρα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, στις 24 Ιουνίου 1942, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού από την Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών. Έκτοτε έχει επανέλθει αρκετές φορές σε διάφορες σκηνές ενώ από την Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

 

Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

 

Ημερομηνία:

15/10/2017 18/10/2017 22/10/2017 26/10/2017 31/10/2017
Ώρα έναρξης: 20.00
Τοποθεσία:

Εθνική Λυρική Σκηνή - Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος, ΚΠΙΣΝ, Λ. Συγγρού 364, Καλλιθέα
Eισιτήρια:

15, 30, 40, 60, 65, 100 ευρώ | Φοιτητικό, παιδικό: 15 ευρώ | Περιορισμένης ορατότητας: 10 ευρώ
Προπώληση:

Ταμεία της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ – Τ. 2130885700 (Καθημερινά 09.00-21.00) | PUBLIC & http://tickets.public.gr/ | www.ticketservices.gr | www.nationalopera.gr

Θέατρο

Η εναρκτήρια παραγωγή της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης είναι η Νόρμα του Μπελλίνι, μια όπερα που συναρπάζει χάρη στις υπέροχες μελωδίες, τις φωνητικές απαιτήσεις και τη δραματουργική της δύναμη.

Η υπόθεση, αρχετυπική: μια δυναμική γυναίκα προδίδεται από τον άντρα της για μιαν άλλη, νεότερη. Ο θυμός της έχει τραγικές συνέπειες για τα αγαπημένα της πρόσωπα. Στον επώνυμο ρόλο η Σόντρα Ραντβανόφσκι, από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες αυτής της πολύπλευρης ηρωίδας.

Στα ιταλικά με ελληνικούς υπότιτλους.

incenzo Bellini: Νόρμα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

 

 

7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017/19:55

 

Θέατρο

Δημήτρης Πετρόπουλος: «Τα όριά μας πάντα μας εκπλήσσουν»

 Ο Δημήτρης Πετρόπουλος επανέρχεται με την Ντάνη Γιαννακοπούλου ως Ολεάννα επί σκηνής και εμείς θυμόμαστε την κουβέντα που κάναμε μαζί του για όλα όσα διαδραματίζονται στη διάρκεια της παράστασης.

Το «Ολεάννα» αποτελεί μεταφορά του ομώνυμου έργου που εμπνεύστηκε ο βραβευμένος με Πούλιτζερ, Ντέιβιντ Μάμετ. Ο θεατρικός συγγραφέας «κλείνει» στο γραφείο ενός καθηγητή τον ίδιο και την φοιτήριά του, Κάρολ. Εκεί, ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός εκ των δυο πρωταγωνιστών, ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης προκύπτει ή δεν προκύπτει.
Ο τίτλος τού έργου είναι παρμένος από ένα παραδοσιακό νορβηγικό τραγούδι που σαρκάζει την προσπάθεια του διάσημου Νορβηγού Olle Bull να συστήσει μια σύγχρονη αποικία της Νορβηγίας στην Πενσυλβάνια της Αμερικής. Το έργο υλοποιήθηκε μόνο μερικώς, με τον οραματιστή να εγκαταλείπει το μεγαλεπήβολο σχέδιό του και να επιστρέφει στην μουσική του καριέρα. Το «Ολεάννα» ανέβηκε στη θεατρική σκηνή για πρώτη φορά το 1992 και από τότε η ιστορία έχει ζωντανέψει με μεγάλη επιτυχία σε διάφορες σκηνές του κόσμου, αλλά και στην μεγάλη οθόνη.
Remaining Time -0:00
Fullscreen
Unmute
Πρόκειται για μια συμπαγή παράσταση τριών πράξεων που μέσα στα 85 λεπτά της διάρκειάς της ξετυλίγει μια σειρά θεμάτων καίριων και πάντα επίκαιρων. Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, ο καθηγητής Τζων επί σκηνής, μας εξηγεί περισσότερα για το έργο που, όπως ο ίδιος λέει, σε τίποτα δεν τον γοήτευσε αρχικά, για να καταλήξει ερωτευμένος με τον ρόλο.
Το έργο θίγει μια σειρά από ζητήματα, όπως τα όρια της οικειότητας, τη χρήση και την κατάχρηση της εξουσίας, έως και το νόημα/αντίκρισμα του εκπαιδευτικού προϊόντος. Είναι αυτή η συνύπαρξη ένας λόγος που καθιστά το κείμενο γοητευτικό;
Νέες πτυχές ή επιπλέον θεματικές προσθέτουν πιθανόν ενδιαφέρον, η γοητεία όμως ενός έργου εξαρτάται συνήθως από δυσκαθόριστα χαρίσματα της γραφής και μια σειρά από συγκυρίες κατά την πρόσληψή του. Μια γόνιμη παράσταση καλείται να αξιοποιήσει αυτές τις συγκυρίες ή και να τις δημιουργήσει. Στην «Ολεάννα» αυτό που εισπράττουμε επί σκηνής κατά τη διάρκεια της παράστασης αλλά και από την επικοινωνία μας με το κοινό μετά την παράσταση είναι πως η επίδραση του έργου θεωρείται αναμφισβήτητη. Ο τρόπος που οι θεατές εμπλέκονται και οι δυναμικές που εντοπίζουν αποκαλύπτουν πως δεν πρόκειται για ένα απλό ενδιαφέρον αλλά πως, μέσω του έργου, κάποιοι προβληματισμοί ή κάποιες εμπειρίες των θεατών, λιγότερο ή περισσότερο τραυματικές, αναβιώνουν και διεκδικούν αναθεώρηση.

Πόσο επίκαιρο είναι το «Ολεάννα» σήμερα και υπό ποια έννοια συμβαίνει αυτό;
Αν δεχτούμε πως άξονας του έργου είναι το θέμα της πολιτικής ορθότητας και οι προκύπτουσες χειραγωγήσεις, τότε σε χώρες όπως η δική μας το ενδιαφέρον θα ήταν σχετικά περιορισμένο. Αν όμως το πραγματικό θέμα του έργου είναι η επικοινωνία -όπως κατά τη γνώμη μου συμβαίνει- τότε τίποτα δεν θα θεωρούσα πιο επίκαιρο. Σήμερα, ο πολλαπλασιασμός των μέσων επικοινωνίας και των τρόπων κοινωνικής δικτύωσης καλλιεργεί όσο ποτέ την ψευδαίσθηση μιας μοιρασιάς, ιδίως στις νεότερες γενιές. Η πλάνη αυτή δεν διαρκεί. Οι νέοι συνειδητοποιούν αργά ή γρήγορα πως πρόκειται για επικοινωνιακή ρηχότητα ή κενότητα και καταλήγουν να καταβυθίζονται σε αβύσσους μοναξιάς ή καταφεύγουν σε υπεραπλουστεύσεις για να μπορούν να το αντέξουν.
Τι σας ιντρίγκαρε στον ρόλο και τι αποκομίσατε από αυτόν;
Τίποτα αρχικά δεν με γοήτευσε και συγχωρείστε μου την τόση ωμότητα. Τ

α τρομαγμένα συναισθήματα και η προκύπτουσα σκληρότητα στη σχέση των προσώπων αρχικά με κατέθλιψαν. Δυσκολευόμουν επιπλέον να ερωτευτώ έναν ρόλο με τον οποίο έχω μερικά κοινά στοιχεία που δεν τα βρίσκω διόλου ερωτεύσιμα. Και δεν πιστεύω καθόλου στην ψυχοθεραπευτική λειτουργία του θεάτρου –για τον ηθοποιό τουλάχιστον. Μπήκα παρόλα αυτά στον πειρασμό, ως ηθοποιός που συμβαίνει να είναι και χρόνια εκπαιδευτικός, να αποκαλύψω στο κοινό αυτά που μέχρι τώρα μόνον οι μαθητές μου ήξεραν.

Τα λάθη μου εννοώ. Τις ανεπάρκειές μου. Και την πολύ οδυνηρή για έναν εκπαιδευτικό απόκλιση ανάμεσα στις καλές του προθέσεις και τη συγκριτικά περιορισμένη αποτελεσματικότητά του. Δεν θά 'λεγα λοιπόν πως κάτι άγνωστο αποκόμισα απ΄ τον ρόλο –πέραν ενός ακόμα τρόπου αυτογνωσίας.

Το είδα μάλλον σαν μια δημόσια εξομολόγηση, πράξη πολιτική. Με ολίγη αποκαθήλωση. Εξέθεσα δημόσια αυτό που με πονάει. Και που πονάει συγχρόνως την κοινωνία ολόκληρη. Βαθιά πληγή το θέμα της δυσλειτουργίας της εκπαίδευσης στα σωθικά της χώρας. Αντανακλά όλες τις ανεπάρκειες. Προσώπων και θεσμών. Και καθορίζει και το μέλλον. Αυτό ήταν το αρχικό μου ερέθισμα. Ύστερα… ήρθε ο έρωτας. Θα σας εξομολογηθώ ακόμα κάτι. Και πέρσι είχα επιφυλάξεις όταν μου πρότεινε ο Χανιωτάκης τον «Κουλοχέρη του Σποκέιν» κι όχι μονάχα ερωτεύτηκα τον ρόλο, αλλά η ερημιά του ακόμα μου παγώνει την ψυχή και η παρέα του μου λείπει. Φαίνεται ότι είναι μάταιο να αντιστέκεσαι στα σκοτεινά αντικείμενα του πόθου σου. Στους ανοιχτούς λογαριασμούς σου δηλαδή.

Στο βάθος της συμπεριφοράς της πρωταγωνίστριας αχνοφαίνονται τα αντιφατικά συναισθήματα που τρέφει για τον καθηγητή της. Μπορεί ο έρωτας να υπαγορεύσει βίαιες συμπεριφορές;

Μπορεί η τρυφερότητα να συνυπάρξει με το αντίθετό της;

Η ερωτική έλξη, είτε λανθάνουσα, είτε συνειδητή σπανίως είναι μονοσήμαντη. Αντίθετα. Συνήθως είναι αντιφατική. Υπάρχουνε στιγμές που ευχαρίστως θα καταβροχθίζαμε τον άλλο για να τον κάνουμε δικό μας. Εδώ όμως δεν πρόκειται γι αυτό αλλά για τη συνήθη γοητεία που ασκεί ένας εκπαιδευτικός σε μερικούς από τους μαθητές του. Κι όπως στον έρωτα, η Κάρολ θέλει να φέρει τον καθηγητή στα μέτρα της, συνειδητά ή ασυνείδητα, για να μπορεί να τον θαυμάζει χωρίς φόβο, χωρίς επιφυλάξεις, με όποιο τίμημα.

Ένα άλλο θέμα που φαίνεται να πραγματεύεται το έργο είναι τα όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς και πώς αυτά ρευστοποιούνται και μεγεθύνονται υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Πόσο δύσκολο ήταν να αποδοθεί αυτό επί σκηνής;
Δύσκολο τι θα πει, αλήθεια; Όλα είναι δύσκολα –ακόμη και το να πεις μια καλημέρα– και όλα γίνονται. Το πιο σημαντικό για μένα είναι η έκθεση. Και το πιο δύσκολο ίσως. Η έκθεση χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας. Η έκθεση η αληθινή, όχι τα καμώματα.

Δεν σου εξασφαλίζει δυστυχώς μια αξιόλογη ερμηνεία –χρειάζονται και άλλα εργαλεία– σου εξασφαλίζει όμως μια αυθεντικότητα που ο θεατής την προσλαμβάνει στον αέρα όπως τα κυνηγόσκυλα το θήραμα. Ανεξάρτητα από το πόσο καλή είναι η επίδοσή σου, το κοινό αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς αν είσαι εκεί ολόκληρος και στη διάθεσή του. Τώρα, ως προς τα όρια που ρωτάτε, αν αφεθείς στα ερεθίσματα, το σώμα κι η ψυχή ακολουθούν. Τα όριά μας πάντα μας εκπλήσσουν.

Τι είναι αυτό που πυροδοτεί την δύναμη και την αυτοπεποίθηση εντός των πρωταγωνιστών ώστε να τους βλέπουμε τόσο «μεταλλαγμένους» στο δεύτερο μέρος της παράστασης συγκριτικά με το πρώτο;

Η Κάρολ μεταλλάσσεται μέσα από την ένταξή της σε ομάδα. Έτσι αποκτά φωνή και δύναμη. Θα έλεγα πως «πολλαπλασιάζεται». Παιδιά μοναχικά, κοινωνικά ανένταχτα, απελπισμένα, σε αναζήτηση οράματος, απογοητευμένα από τις σάπιες, παρηκμασμένες δυτικές κοινωνίες που καταφεύγουν σε όποια ομάδα είναι πρόθυμη να τα ενσωματώσει. Να τα χειραγωγήσει, ενδεχομένως.

Ο Τζων, αντίθετα, ο καθηγητής, πιστεύω πως επιστρέφει στον εαυτό του ωριμότερος και πιο συνειδητοποιημένος. Μια στιγμιαία βίαιη αντίδραση, μια στιγμιαία απόγνωση, στο τέλος του έργου δεν αναιρεί αυτό που λέω.

Όπως και να 'χει, όπου υπάρχουν μεταλλάξεις η πρώτη ύλη της νέας μορφής ήταν εκεί εξ υπαρχής. Είναι υποκρισία να το θεωρούμε έκπληξη ή υπέρβαση. Είμαστε ικανοί για όλα. Όλα είναι θέμα συνθηκών.
Η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα σε ένα λιτό σκηνικό μεταξύ δυο μόνο προσώπων.

Η απλότητα των μέσων διευκολύνει την απόδοση μιας τόσο μεστής ιστορίας ή απαιτεί μεγαλύτερη κατάθεση από τους πρωταγωνιστές;
Νομίζω πως η ιστορία αναπτύσσεται σε ένα αφαιρετικό μεν αλλά πολύ ισχυρό σκηνικό περιβάλλον με όλες τις αναγκαίες καταδηλώσεις και συμπαραδηλώσεις όπως θα έλεγαν οι σημειολόγοι.

Έχουμε μόνον ό,τι μας χρειάζεται. Τίποτα περιττό. Μακάρι να συμβαίνει το ίδιο και με τις ερμηνείες. Θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη πυκνότητα.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ 

clickatlife.gr

Θέατρο

Μια σύγχρονη προσέγγιση του σκηνοθέτη Simon Stone, βασισμένη στο αριστούργημα του Λόρκα

Πρωταγωνιστεί η ηθοποιός της χρονιάς Billie Piper που έχει σαρώσει τα βρετανικά θεατρικά βραβεία! (Olivier Award 2017, Evening Standard Awards, What’s On Stage Awards, Critic’s Circle Awards, Broadway UK Awards, Glamour Award)


Πέμπτη 12 Οκτωβρίου, ώρα 21:00
Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, Μέγαρο Μουσικής
Με αγγλικούς υπότιτλους

*****
«Εκπληκτικό, ένας θεατρικός θρίαμβος.»
The Times

*****
«Billie Piper, μια συγκλονιστική Γέρμα.»
The Observer

*****
«Συνταρακτικό και αιχμηρό. Μην το χάσετε.»
Mail on Sunday

*****
«Ένα έργο με συντριπτική δύναμη.»
The Independent

*****
«Η Billie Piper μαγεύει με την ωμή, θηριώδη ερμηνεία της.»
Evening Standard


«Σκοπός μου ήταν να δημιουργήσω μια τραγωδία γεμάτη ποίηση. Κάνουμε θέατρο για να δείξουμε στους ανθρώπους τις ζωές των άλλων.Κρυμμένες ιστορίες που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι συμβαίνουν στον κόσμο μας. Κάνουμε θέατρο για να μπορούμε να συμπάσχουμε με ανθρώπους που υπάρχουν γύρω μας, κι ας μην τους συναντούμε στον δρόμο».

Simon Stone

Τα εισιτήρια έχουν γίνει ανάρπαστα σε ολόκληρη τη Βρετανία για την παράσταση της δεκαετίας, τη «Γέρμα» του Simon Stone [Σάιμον Στόουν] που συγκλόνισε το Λονδίνο, αυτό το καλοκαίρι. Μια σύγχρονη εκδοχή του ομώνυμου θεατρικού (1934) του Federico García Lorca [Φεδερίκο Γαρθία Λόρκα] που ξεχειλίζει από πρωτόγονη ένταση. Ένας τεράστιος θρίαμβος όχι μόνο για το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας και το Young Vic Theatre αλλά και για την πρωταγωνίστρια του έργου, την Billie Piper [Μπίλλι Πάιπερ] (Penny Dreadful, Great Britain), που καθήλωσε κοινό και κριτικούς με τη σπαρακτική της Γέρμα. Και μια πλειάδα σπουδαίων διακρίσεων για τη συνταρακτική ερμηνεία της, με κορυφαίο το βραβείο Olivier καλύτερης ηθοποιού για το 2017. Μια ερμηνεία που χάρισε στη νεαρή πολυτάλαντη καλλιτέχνιδα –ηθοποιό, τραγουδίστρια, χορεύτρια– ουκ ολίγα θεατρικά βραβεία αυτή τη χρονιά: Evening Standard, What’s On Stage, Critic’s Circle, Broadway UK και Glamour.

 

Απεγνωσμένη Γέρμα του 21ου αιώνα, η Billie Piper ερμηνεύει με καθηλωτική δύναμη μια τριαντάρα λονδρέζα δημοσιογράφο που φτάνει στο έγκλημα από την απελπισμένη λαχτάρα της να κάνει παιδί. Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών δίνει τη μοναδική ευκαιρία στους θεατρόφιλους να παρακολουθήσουν στην Ελλάδα μέσω δορυφορικής μετάδοσης την περιζήτητη αυτή παραγωγή του National Theatre που θα προβληθεί την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου στις 9:00 μ.μ. στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη (με αγγλικούς υπότιτλους).

Η μετάδοση πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Βρετανική Πρεσβεία και το British Council.

NT LIVE – «Υerma»
του Federico García Lorca (1898 – 1936)

Συνολική διάρκεια: 1 ώρα και 40 λεπτά χωρίς διάλειμμα
(Το κείμενο της παράστασης περιέχει αθυροστομίες, ενώ γίνεται χρήση στροβοσκοπικών φωτισμών)

 


Τιμές εισιτηρίων
8 € (φοιτητικά) και 15 €

Πληροφορίες
210 72.82.333
megaron.gr

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin