Ιουλίου 20, 2018

Θέατρο

Μετά την sold out για δύο χρόνια επιτυχία «Το Κουκλόσπιτο», ο Γιώργος Σκεύας επιστρέφει στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων διασκευάζοντας για το θέατρο και σκηνοθετώντας τη μεγαλύτερη κινηματογραφική επιτυχία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ «O Γάμος της Μαρίας Μπράουν».
Στον ομώνυμο ρόλο η Λένα Παπαληγούρα,τον θιάσο συμπληρώνουν οι :Μάξιμος Μουμούρης, Γιάννης Νταλιάνης, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Γιώργος Συμεωνίδης, Νίκος Γεωργάκης.
Ο Γάμος της Μαρίας Μπράουν υπήρξε η μεγαλύτερη επιτυχία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του Γερμανικού κινηματογράφου και θεάτρου. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με θέμα την ιστορία της Γερμανίας, αμέσως μετά την ήττα του Ναζισμού, κατά την περίοδο του ‘οικονομικού θαύματος”.
“Προτιμώ να κάνω εγώ τα θαύματα, παρά να περιμένω να γίνουν” λέει η Μαρία Μπράουν. Η θρυλική, όπως πλέον θεωρείται, ανοικοδόμηση της Γερμανίας και το “οικονομικό θαύμα” μετά τον πόλεμο, ισοδυναμούσε με εξάλειψη του πρόσφατου παρελθόντος του ίδιου του έθνους. Ο απαιτούμενος όγκος εργασίας σε συνδυασμό με τη δημιουργία μιας νέας, απρόσωπης πραγματικότητας, απέκλεισε εκ των προτέρων κάθε ενδεχόμενη αναμέτρηση με το παρελθόν, στρέφοντας το βλέμμα των ανθρώπων αποκλειστικά προς το μέλλον και αναγκάζοντάς τους να αποσιωπήσουν και να λησμονήσουν το πάθημά τους. Η απώλεια των αισθήσεων και των αισθημάτων αποτέλεσε προϋπόθεση για την “επιτυχία’. Η Μαρία παντρεύεται τον Χέρμαν, εν μέσω βομβαρδισμών και ζούνε μαζί “για μισή μέρα και μια ολόκληρη νύχτα”. Εκείνος φεύγει για το Ανατολικό μέτωπο και η Μαρία μάταια τον περιμένει να γυρίσει. Έχοντας την πληροφορία πως είναι νεκρός, προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της, μέσα στα ερείπια του πολέμου. Η γνωριμία της με ένα βιομήχανο υφασμάτων της προσφέρει την ευκαιρία που ζητά. Τίποτα δεν τη σταματά μπροστά στην επίτευξη του στόχου. Κοιτάζει μόνο το μέλλον και ξεχνά το παρελθόν, προκειμένου να πετύχει το όνειρό της. Η επιστροφή του συζύγου θα ανατρέψει ριζικά την εξέλιξη των πραγμάτων. Η Μαρία Μπράουν, έχοντας βιώσει την προδοσία, οδηγείται στο αναπάντεχο και τραγικό της τέλος. Το “Οικονομικό θαύμα” αποδεικνύεται, κατά τα λόγια του σπουδαίου μελετητή Τζορτζ Στάινερ, ένα “κούφιο θαύμα”.
Μετάφραση – Διασκευή - Σκηνοθεσία: Γιώργος Σκεύας Σκηνικά - Κοστούμια: Άγγελος Μέντης Μουσική: Σήμη Τσιλαλή Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη Φιλμ: Γιώργος Σκεύας Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Σαβουιδάκης Διεύθυνση παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή Παραγωγή: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος - ΛΥΚΟΦΩΣ
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και η πρεμιέρα αναμένεται για τις 18 Νοεμβρίου. Η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει.

Θέατρο

Tο πολυβραβευμένο μιούζικαλ Cabaret έρχεται στο Παλλάς!

Το πολυβραβευμένο μιούζικαλ Cabaret σφράγισε την ιστορία των μιούζικαλ, όχι μόνο στο χώρο του θεάτρου αλλά και του σινεμά, αφού η κινηματογραφική μεταφορά του από τον Μπομπ Φος το 1972, με τη Λάιζα Μινέλλι στον πρωταγωνιστικό ρόλο, απέσπασε 8 χρυσά αγαλματίδια κι έκανε το Cabaret πασίγνωστο σε όλο τον κόσμο.

To Cabaret θα παρουσιαστεί σε παραγωγή Θεατρικών Σκηνών, σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη σε μια υπερπαραγωγή ενάντια σε συμβάσεις, γεμάτη σαγήνη, έρωτα, εκκεντρικότητα, χορό και πολλή μουσική!

Χώρος ονείρου ή εφιάλτη, εικόνα παρακμής ή διέξοδος, τόπος αμφισβήτησης ή διασκέδασης το Cabaret θα μείνει ριζωμένο για πάντα στη μνήμη των Θεατών.

Βερολίνο, 1930. Στη σκιά του ναζισμού ένα υπόγειο Καμπαρέ κινείται στους ρυθμούς της νύχτας. Όλα τα πρόσωπα του έργου ζουν την προσωπική τους ιστορία, συνδεδεμένη με την ιστορία της εποχής. Στο κέντρο της πλοκής, η ιστορία της νεαρής performer Σάλλυ Μπόουλς, που εμπλέκεται συναισθηματικά μ’ έναν Αμερικανό συγγραφέα, τον Κλίφορντ Μπράντσο.

Σε παράλληλο επίπεδο κινείται η σχέση ενός ζευγαριού, της Φροιλάιν Σνάιντερ με τον Χερ Σουλτζ. Πάνω σε όλους αυτούς και στην ιστορία της εποχής που σηματοδοτεί την παρακμή της Δημοκρατίας στη Βαϊμάρη πέφτει η σχολιαστική ματιά του Κομπέρ, ενός πληθωρικού παρουσιαστή με σαρδόνιο χιούμορ.

Στο ρόλο του Κομπέρ ο Τάκης Ζαχαράτος & Σάλλυ Μπόουλς η Τάμτα.

Πρωταγωνιστούν Αλφαβητικά

Κατερίνα Διδασκάλου, Ευθύμης Ζησάκης, Δήμητρα Λημνιού, , Βασίλης Μπισμπίκης Τάσος Νούσιας.
Μαζί τους οι, Δημήτρης Γαλάνης, Έλενα Μεντζέλου, Ελευθερία Παρασκευά και 12μελής θίασος.

Συμμετέχει 10μελή ζωντανή ορχήστρα υπό την Διεύθυνση του Αλέξιου Πρίφτη

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Διεύθυνση Ορχήστρας - Ενορχήστρωση: Αλέξιος Πρίφτης
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Καρακωνσταντή
Διεύθυνση Επικοινωνίας : Μαργαρίτα Δρούτσα

ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Τετάρτη: 19.00
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο: 21.00
Κυριακή: 19.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

VIP ZΩΝΗ: 80 ευρώ
ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΖΩΝΗ: 50 ευρώ
Α ΖΩΝΗ: 30 ευρώ
Β ΖΩΝΗ: 20 ευρώ
Γ ΖΩΝΗ: 15 ευρώ
Δ ΖΩΝΗ: 10 ευρώ

Ισχύουν ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις τηλ. Επικοινωνίας 210 3639343

Θέατρο

Απευθείας μετάδοση από τη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης


- W.A. Mozart: Ο μαγικός αυλός
Λιμπρέτο: Emanuel Schikaneder

Στα γερμανικά με ελληνικούς υπότιτλους

Το αριστουργηματικό έργο του Μότσαρτ Ο μαγικός αυλός διευθύνει ο επίτιμος μαέστρος της Μet Τζέιμς Λήβαϊν σε σκηνοθεσία της βραβευμένης Τζούλι Τέυμορ.
Η Νοτιοαφρικανή Γκόλντα Σουλτς κάνει το ντεμπούτο της στη Met ως Παμίνα, Βασίλισσα της Νύχτας ερμηνεύει η Αμερικανίδα Κάθρυν Λουέκ, Ταμίνο ο Τσαρλς Καστρονόβο και Παπαγκένο ο Μάρκους Βέρμπα. Είναι η πρώτη φορά που ολόκληρη η γερμανική όπερα μεταδίδεται στη σειρά Live in HD.


Σκηνοθεσία - Κοστούμια: Julie Taymor
Σκηνικά: George Tsypin
Φωτισμοί: Donald Holder
Μαριονέτες: Julie Taymor, Michael Curry
Χορογραφίες: Mark Dendy

Παμίνα: Golda Schultz
Βασίλισσα της Νύχτας: Kathryn Lewek
Ταμίνο: Charles Castronovo
Παπαγκένο: Markus Werba
Ομιλητής: Christian Van Horn
Ζαράστρο: René Pape

Μουσική διεύθυνση: James Levine

MET HD LIVE
W.A. Mozart: Ο μαγικός αυλός

14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017/19:55

Θέατρο

Ηλέκτρα θα παρουσιαστεί σε νέα φιλόδοξη παραγωγή, σε μουσική διεύθυνση Βασίλη Χριστόπουλου, σκηνοθεσία – σκηνικά Γιάννη Κόκκου, στις 15, 18, 22, 26, 31 Οκτωβρίου 2017, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ.

Η Ηλέκτρα χαρακτηρίζεται ως μια από τις σημαντικότερες αλλά ταυτόχρονα και πιο απαιτητικές όπερες του 20ού αιώνα. Το ανέβασμά της αποτελεί μεγάλη πρόκληση για την Εθνική Λυρική Σκηνή και τα μουσικά της σύνολα, καθώς η ιδιαίτερα σύνθετη παρτιτούρα, στην οποία ο Στράους ωθεί την εξπρεσιονιστική έκφραση στα άκρα και αγγίζει τα όρια της τονικότητας, προβλέπει περίπου 110 μουσικά όργανα.

Η Ηλέκτρα του Στράους δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ από την Εθνική Λυρική Σκηνή. Ο συμβολισμός είναι πολλαπλός, καθώς επιλέγεται ως εναρκτήριο ένα έργο ελληνικής θεματολογίας, εμπνευσμένο από τον μύθο των Ατρειδών (Κύκλος Ατρειδών), αλλά ταυτόχρονα ένα έργο του 20ού αιώνα (Κύκλος 20ος αιώνας), καθώς μεταξύ των προθέσεων της ΕΛΣ είναι η ανάδειξη του γεγονότος ότι η λυρική τέχνη δεν εξαντλείται στον 19ο αιώνα.

Η μονόπρακτη όπερα Ηλέκτρα του Ρίχαρντ Στράους βασίζεται σε ποιητικό κείμενο του Αυστριακού συγγραφέα και ποιητή Χούγκο φον Χόφμανσταλ, το οποίο αντλήθηκε από το ομώνυμο θεατρικό του (1903). Παρότι στηρίζεται στην τραγωδία του Σοφοκλή, το κείμενο επικεντρώνεται κυρίως στην εμμονή της Ηλέκτρας να εκδικηθεί για τον θάνατο του πατέρα της, αλλά και στα συναισθήματα και την ψυχολογία της καθώς συνομιλεί με τα υπόλοιπα πρόσωπα της τραγωδίας, την αδελφή της Χρυσοθέμιδα, τον αδελφό της Ορέστη και τη μητέρα της Κλυταιμνήστρα.

Η Ηλέκτρα, ανήκει στο είδος που οι Γερμανοί ονόμασαν Literaturoper, δηλαδή όπερα η οποία βασίζεται άμεσα σε λογοτεχνικό κείμενο. Επιπροσθέτως, το ποιητικό κείμενο του Χούγκο φον Χόφμανσταλ έχει αυτόνομη λογοτεχνική αξία και μπορεί να εκτιμηθεί για τις αρετές της γραφής του, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει χαρακτηριστικά που υπηρετούν τους σκοπούς της λυρικής τέχνης, καθώς μπορεί να παρακολουθήσει κανείς την όπερα χωρίς να καταλαβαίνει λέξη.

Η Ηλέκτρα του Χόφμανσταλ θεωρείται ότι υπήρξε ένα πραγματικό εύρημα στη μετά-Βάγκνερ εποχή. Ως κείμενο οδήγησε στα άκρα τη βαγκνερική σύγκρουση ανάμεσα στο αρχαϊκό και το σύγχρονο, ανάμεσα στην αποστασιοποίηση που προσφέρει ο μύθος και σε μια προβολή προς τα μέσα, που έχει την αφετηρία της στην ψυχανάλυση. Έτσι, επέτρεψε στον Στράους να προχωρήσει το μουσικό δράμα ένα βήμα παραπέρα από τον Βάγκνερ. Ο προϊστορικός τόπος της δράσης γίνεται ο τόπος ενός ψυχολογικού δράματος με εξαιρετικά μελετημένη ορχηστρική αντίστιξη, χωρίς καμία εμφανή ασυνέχεια ανάμεσα σε εσωτερικό και εξωτερικό, μουσική και σκηνή.

Δεν είναι τυχαία η αναφορά του Ίγκορ Στραβίνσκι, το 1913, ότι «οι μοναδικές σημαντικές όπερες που γράφτηκαν μετά τον Πάρσιφαλ είναι η Ηλέκτρα του Στράους και ο Πελλέας και Μελισάνθη του Ντεμπυσσύ».

Ο Στράους ανταποκρίθηκε στις προκλήσεις του ποιητικού κειμένου του Χόφμανσταλ με μια παρτιτούρα η οποία, σε διάρκεια περίπου εκατό λεπτών, περιλαμβάνει δεκάδες Leitmotive (καθοδηγητικά μουσικά σχήματα), τα οποία σχολιάζουν τη δράση και την ψυχολογία των βασικών προσώπων. Η δομή της ορχηστρικής συνοδείας στην Ηλέκτρα επιτρέπει στον ακροατή να προσλάβει τη μουσική χωρίς να τον απασχολεί το ακριβές νόημα κάθε λεπτομέρειας. Μπορεί να απορροφηθεί από όσα συμβαίνουν στη σκηνή και την ίδια στιγμή να υποκύψει στη «μαγεία των σχέσεων» ανάμεσα στα Leitmotive, χωρίς να αναζητά τι σημαίνει το καθένα, αλλά έχοντας μιαν αόριστη αίσθηση ότι υπάρχει συνοχή ανάμεσά τους σ’ ένα απερίγραπτα εκλεπτυσμένο επίπεδο. Αυτό δίνει στη μουσική τη λειτουργία ενός ψυχολογικού ή ψυχαναλυτικού σχολιασμού όσων διαδραματίζονται επί σκηνής, ενός σχολιασμού καθηλωτικού όσο και δύσκολου να διατυπωθεί με λέξεις.

Η όπερα έχει συμμετρική δομή και αποτελείται από οκτώ εικόνες, που διαδέχονται άμεσα η μία την άλλη· ανάμεσά τους περιλαμβάνονται τέσσερα ντουέτα. Στην πρώτη σκηνή εμφανίζονται οι θεραπαινίδες. Ακολουθεί ο μονόλογος της Ηλέκτρας, το πρώτο ντουέτο ανάμεσα σε Ηλέκτρα και Χρυσοθέμιδα, το ντουέτο ανάμεσα σε Ηλέκτρα και Κλυταιμνήστρα, το δεύτερο ντουέτο ανάμεσα σε Ηλέκτρα και Χρυσοθέμιδα, το ντουέτο ανάμεσα σε Ηλέκτρα και Ορέστη, ένα σύντομο επεισόδιο με τον Αίγισθο, οι φόνοι και ο τελικός μονόλογος της Ηλέκτρας.

Για την «ψυχολογική πολυφωνία» που εμπνεύστηκε –ο όρος ανήκει στον ίδιο– ο Στράους επιστρατεύει τις μεγαλύτερες ορχηστρικές δυνάμεις από οποιαδήποτε άλλη όπερα ρεπερτορίου, μία ορχήστρα που ξεπερνά σε αριθμό τους εκατό μουσικούς και περιλαμβάνει είκοσι ξύλινα πνευστά, είκοσι χάλκινα, 62 έγχορδα, γκλόκενσπιλ, τσελέστα, δύο άρπες και κρουστά, δυνάμεις μεγαλύτερες από αυτές που προβλέπει ο Βάγκνερ στο Δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ. Από το τεράστιο αυτό σύνολο σε ένα έργο γεμάτο αίμα, εφιάλτες και ακραία συναισθήματα, ο Στράους ζητά να αποδοθεί η μουσική «σαν να πρόκειται για Μέντελσον: νεραϊδομουσική»! Ο συνθέτης αξιοποιεί όλα αυτά τα όργανα προκειμένου να διαρρήξει την ηχητική ομοιογένεια, να κινηθεί με μεγάλη φαντασία στον κόσμο των ηχοχρωμάτων, να οδηγήσει τη λαμπρότητα της λεπτομέρειας στα όρια της δεξιοτεχνίας.

Τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά της Ηλέκτρας υπογράφει ο σπουδαίος Έλληνας σκηνοθέτης της όπερας, Γιάννης Κόκκος, ο οποίος αναφέρει για την παραγωγή: «Η σκηνή γίνεται ένας τόπος ο οποίος μιλά για τον εγκλωβισμό και την τρέλα, την εμμονή και τη φαντασίωση, τη λάσπη και τον χρυσό. Και ταυτόχρονα την αντοχή αρχαίων ιστοριών, οι οποίες ζουν στο παρόν. Υπάρχει η ανάμνηση των Μυκηνών και της Βιέννης, όπως επίσης θραύσματα μιας πρόσφατης ιστορικής μνήμης. Όμως πάνω απ’ όλα υπήρξε η πρόθεση να καταστεί ορατή αυτή η ελληνική μήτρα, η τόσο αγαπητή στον Χόφμανσταλ. Από αυτήν ξεπροβάλλει η τρομακτική άβυσσος του ασυνειδήτου, η οποία ακριβώς διερευνάται στη Βιέννη της αυγής του 20ού αιώνα, όπου μαίνεται η καταιγίδα της Ηλέκτρας».

 

Λίγα λόγια για τους συντελεστές:

Γιάννης Κόκκος

Ο Γιάννης Κόκκος, με έδρα του το Παρίσι, έχει παρουσιάσει δουλειές του στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου από τη Σκάλα του Μιλάνου έως το Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου και από το Ρεάλ της Μαδρίτης έως την Όπερα της Βιέννης και το Μαριίνσκι, έχει συνεργαστεί με τους κορυφαίους μαέστρους (Αμπάντο, Μούτι, Γκάρντινερ, Μέτα κ.α.) ενώ έχει τιμηθεί με πληθώρα βραβείων για το έργο του.

Αγνή Μπάλτσα

Η Ηλέκτρα σηματοδοτεί την πρώτη συνεργασία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την κορυφαία Ελληνίδα μεσόφωνο Αγνή Μπάλτσα, η οποία θα αναλάβει τον ρόλο της Κλυταιμνήστρας σε όλες τις παραστάσεις. Η Αγνή Μπάλτσα πρωτοεμφανίστηκε το 1968, σε ηλικία μόλις 24 ετών και με μεγάλη επιτυχία, ως Κερουμπίνο (Οι γάμοι του Φίγκαρο) στην Όπερα της Φραγκφούρτης, ενώ ακολούθησε ο Οκταβιανός (Ο ιππότης με το ρόδο) στην Όπερα της Βιέννης. Έκτοτε ξεκίνησε μια συναρπαστική καλλιτεχνική διαδρομή, η οποία την οδήγησε στα σπουδαιότερα θέατρα του κόσμου: Κρατική Όπερα Βαυαρίας (Μόναχο), Βασιλική Όπερα Λονδίνου (Κόβεντ Γκάρντεν), Όπερα Παρισιού, Σκάλα Μιλάνου, Μητροπολιτική Όπερας Νέας Υόρκης, Θέατρο Ρεάλ Μαδρίτης κ.ά. Συνεργάστηκε επανειλημμένα με τη Γερμανική Όπερα Βερολίνου, την Κρατική Όπερα Βιέννης, το Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ, ενώ οι επιτυχημένες περιοδείες της έφτασαν έως τη Λατινική Αμερική, την Ιαπωνία και την Κορέα.

Καθοριστική στην καλλιτεχνική της πορεία υπήρξε η στενή δεκαπεντάχρονη συνεργασία της με τον θρυλικό αρχιμουσικό Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ο οποίος θεωρούσε τη Μπάλτσα «τη σπουδαιότερη δραματική μεσόφωνο της εποχής μας».

Καθ’ όλη τη διάρκεια της πολύχρονης σταδιοδρομίας της, συνεργάστηκε με τα πιο ηχηρά ονόματα σκηνοθετών, αλλά και αρχιμουσικών όπως οι Καρλ Μπαιμ, Λέοναρντ Μπερνστάιν, Ρικκάρντο Μούτι, Λόριν Μααζέλ, Σεΐτζι Οζάουα, Κλάουντιο Αμπάντο, Κόλιν Ντέιβις, Τζουζέππε Σινόπολι και Αντονέλλο Αλλεμάντι. Σε σύμπραξη δε με σπουδαίους μονωδούς πραγματοποίησε πολυάριθμες τηλεοπτικές εμφανίσεις, αλλά και ηχογραφήσεις για λογαριασμό των σπουδαιότερων δισκογραφικών εταιρειών (ΕΜΙ, DG, BMG, Decca κ.ά.).

Η Αγνή Μπάλτσα όλα αυτά τα χρόνια έχει εισπράξει τον ύψιστο θαυμασμό, το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού, αλλά και τα αποθεωτικά σχόλια των μουσικοκριτικών. Η τεχνικά άψογη φωνή της, η οποία συνδυάζει μεστότητα και ευλυγισία, η επιβλητική σκηνική παρουσία, το λαμπερό ταμπεραμέντο, αλλά και οι σωστές επιλογές ρεπερτορίου την κατάλληλη χρονική στιγμή, το ταλέντο της να πετυχαίνει με ό,τι καταπιάνεται οδήγησαν σε μια σπουδαία σταδιοδρομία, σε συνεργασίες αξιοζήλευτες και εμφανίσεις μοναδικές στις πιο σημαντικές σκηνές παγκοσμίως.

Σπάνια περίπτωση καλλιτέχνιδας η οποία συνδυάζει μουσικότητα, θεατρικότητα και λυρική ερμηνεία, η ίδια δεν αναλώθηκε στην υπέρμετρη προσπάθεια προβολής – μέχρι και σήμερα άλλωστε έχει δώσει ελάχιστες συνεντεύξεις και δεν έχει προσωπική διαδικτυακή σελίδα. Ακολουθώντας τη λογική και το ένστικτό της υπήρξε προσηλωμένη στους στόχους της.

Ζαμπίνε Χογκρέφε

Τον ρόλο της Ηλέκτρας θα ερμηνεύσει η διακεκριμένη Γερμανίδα υψίφωνος Ζαμπίνε Χογκρέφε. Η Χογκρέφε έχει ερμηνεύσει τον ρόλο της Ηλέκτρας με μεγάλη επιτυχία, μεταξύ άλλων, στην όπερα του Γκαίτεμποργκ, το Θέατρο Σαν Κάρλο Νάπολης και το Κρατικό Θέατρο Ντέτμολντ. Έχει εμφανιστεί στο Φεστιβάλ του Μπάυροϋτ, στις Όπερες της Φρανκφούρτης, του Μονάχου, του Αννόβερου, του Αμβούργου κ.α.

Φρανκ βαν Άκεν

Ο Ολλανδός τενόρος Φρανκ βαν Άκεν, ο οποίος θα ερμηνεύσει τον ρόλο του Αίγισθου, συγκαταλέγεται στους δημοφιλέστερους της γενιάς του. Έχει τραγουδήσει σε Φεστιβάλ Μπάυροϋτ και Μπάντεν-Μπάντεν, Μεγάλο Θέατρο Λισέου Βαρκελώνης, Βασιλική Όπερα Λονδίνου, Κρατική Όπερα Βιέννης και Σκάλα Μιλάνου. Έλαβε εξαιρετικές κριτικές ως Ζήγκμουντ (Βαλκυρία, 2012) στη Μητροπολιτική Όπερα Νέας Υόρκης. Πρόσφατα ερμήνευσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στα έργα Τάνχωυζερ (Βουδαπέστη, Κρατική Όπερα Δρέσδης), Τριστάνος και Ιζόλδη, Γκούντραμ του Ρ. Στράους, καθώς επίσης Ζήγκμουντ (Βαλκυρία, Βαρκελώνη).

Γκουν-Μπριτ Μπάρκμιν

Η Γερμανίδα υψίφωνος Γκουν-Μπριτ Μπάρκμιν ερμηνεύει τον ρόλο της Χρυσόθεμις. Μεταξύ άλλων, έχει ερμηνεύσει ρόλους όπως Σαλώμη, Χρυσόθεμις και Αριάδνη. Σημείωσε μεγάλη επιτυχία ως Μαρί (Βότσεκ) στην πρώτη της εμφάνιση στην Εθνική Όπερα του Παρισιού την προηγούμενη σεζόν. Διαθέτοντας ένα εντυπωσιακά ευρύ ρεπερτόριο, έχει εμφανιστεί στην Κωμική Όπερα Βερολίνου, την Όπερα της Ζυρίχης, το Φεστιβάλ Ζάλτσμπουργκ, το Βασιλικό Θέατρο Μαδρίτης, την Κρατική Όπερα Βιέννης κ.α.

Δημήτρης Τηλιακός

Στον ρόλο του Ορέστη ο σπουδαίος Έλληνας βαρύτονος Δημήτρης Τηλιακός, ο οποίος μετά τη μεγάλη επιτυχία της πολυβραβευμένης ηχογράφησης του Ντον Τζοβάννι με τον Θόδωρο Κουρετζή και ύστερα από τις ιδιαιτέρως επιτυχημένες εμφανίσεις σε Παρίσι, Μπολσόι, Βαρκελώνη, Βρυξέλλες, Ζυρίχη, Περμ, Νέα Υόρκη κ.α., θα αναμετρηθεί για πρώτη φορά με το αριστούργημα του Στράους.

Βασίλης Χριστόπουλος

Το ιδιαιτέρως απαιτητικό κομμάτι της μουσικής διεύθυνσης της Ηλέκτρας έχει αναλάβει ο διακεκριμένος Έλληνας αρχιμουσικός Βασίλης Χριστόπουλος. Διετέλεσε διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (2011/14) και κορυφαίος αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής της Νοτιοδυτικής Γερμανίας στην Κωνσταντία (2005/15). Έχει διευθύνει ορχήστρες όπως: Φιλαρμόνια Λονδίνου, Ορχήστρα Μοτσαρτέουμ Ζάλτσμπουργκ, Φιλαρμονική Ορχήστρα Ραδιοφωνίας Αννόβερου, Κρατική Φιλαρμονική Ορχήστρα Νυρεμβέργης, Νέα Φιλαρμονική Ιαπωνίας, Συμφωνική Ορχήστρα Φλάνδρας, Συμφωνική Ορχήστρα Κουήνσλαντ και Εθνική Ορχήστρα Χωρών του Λίγηρα. Το οπερατικό του ρεπερτόριο καλύπτει ένα ευρύτατο φάσμα το οποίο εκτείνεται από το μπαρόκ έως τον 21ο αιώνα. Πρόσφατα διηύθυνε με μεγάλη επιτυχία τα έργα Ηλέκτρα και Γυναίκα δίχως σκιά του Ρίχαρντ Στράους στην Κρατική Όπερα Βησμπάντεν. Το 2016 εξελέγη καθηγητής διεύθυνσης ορχήστρας στη Μουσική Ακαδημία Φραγκφούρτης.

Σημείωμα του σκηνοθέτη Γιάννη Κόκκου: Ένας χορός θανάτου
Στη Βιέννη, ειδικά την εποχή κατά την οποία ο Στράους και ο Χόφμανσταλ δημιουργούσαν την Ηλέκτρα, οι ιδέες και οι νέες αισθητικές φόρμες διαχώριζαν βίαια τον 20ό αιώνα από τον «κόσμο του χθες» και τον ωθούσαν προς ένα αβέβαιο μέλλον, το οποίο θα αποκάλυπτε το αληθινό του πρόσωπο στις σφαγές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Δύο έργα ενσάρκωναν τη ριζοσπαστικότητα της στιγμής: η Ηλέκτρα του Στράους και η Προσμονή του Σαίνμπεργκ. Το τελευταίο αυτό, το οποίο θα αποτελέσει μέρος των «εκφυλισμένων έργων» που καταδικάστηκαν από τους ναζί, άνοιξε τον δρόμο της σημερινής μουσικής, μέσα από την πλήρη ρήξη με τους μουσικούς κανόνες. Το άλλο, η όπερα του Στράους, μέσα από έναν διαφορετικό δρόμο, συγκρουόμενη με τις μουσικές επιρροές του παρελθόντος, ώθησε τις φωνές μέχρι τα όριά τους και έδωσε ένταση στα ηχοχρώματα μέχρι πυράκτωσης. Μέσω αυτών ανέκτησε μια αρχαϊκή βαρβαρότητα και βρήκε έναν ξεχωριστό τρόπο να επανεφεύρει τη «γέννηση της τραγωδίας».

Εμπνευσμένη από τον Σοφοκλή, η όπερα επικεντρώνεται στη μορφή της Ηλέκτρας, η οποία ενσαρκώνει απολύτως την εμμονή της εκδίκησης και τα ακραία όρια της ανθρώπινης φύσης. Αφήνοντας κατά μέρος τον μηχανισμό του φόνου και του μοιραίου στην αλληλουχία των εγκλημάτων του παρελθόντος –της δολοφονίας του Θυέστη, πατέρα του Αίγισθου, της ανήθικης δολοφονίας της Ιφιγένειας από τον πατέρα της– η όπερα του Στράους εστιάζει στη διπλή εικόνα ενός πλάσματος το οποίο έγινε άγριο λόγω της ταπείνωσης και της αδικίας, και μιας μορφής σχεδόν θρησκευτικής, η οποία περιγράφεται ως καθαγιασμένη από τη θλίψη.

Η Ηλέκτρα ενσαρκώνει την άρνηση. Άρνηση να ξεχάσει. Άρνηση να προσποιηθεί. Άρνηση να δει τον εαυτό της στο μέλλον. Γι’ αυτήν ο χρόνος σταμάτησε τη βραδιά κατά την οποία ο πατέρας της δολοφονήθηκε από τους δύο συνεργούς. Από τότε, κάθε βράδυ την ίδια ώρα η επίκληση του πατέρα, η μανιακή αναπαράσταση του φόνου την κινητοποιούν και τη συντηρούν σε μια κατάσταση επιβίωσης. Μοναδικός λόγος της ύπαρξής της είναι η προετοιμασία του φόνου των δολοφόνων, την οποία οραματίζεται ως τελετουργική θυσία που οφείλει να τελέσει ο Ορέστης. Όταν αυτός ξεπροβάλλει από τη νύχτα ως φάντασμα και πραγματοποιεί την πράξη, ο μοναδικός λόγος ύπαρξής της παύει. Εκμηδενισμένη, η Ηλέκτρα πεθαίνει κατά τη διάρκεια ενός εξιλεωτικού χορού, έξοχου αλλά και αξιολύπητου.

Σε αυτή την Ηλέκτρα συναντά κανείς τους οδυνηρούς τόνους των προβλέψεων και της απόγνωσης της Κασσάνδρας, φυλακισμένης και ερωμένης του πατέρα, στερημένης από το πεπρωμένο της. Συναντά κανείς εξίσου τη μορφή του Άμλετ, μεταγενέστερου δημιουργήματος. Ακολουθώντας το αίτημα του φαντάσματος του πατέρα, τραυματισμένος από την προδοσία της μητέρας, ο Άμλετ, βαθιά πληγωμένος και διστακτικός, Ηλέκτρα και Ορέστης ταυτόχρονα, δεν δρα παρά στο τέλος της τραγωδίας του Σαίξπηρ και τότε σχεδόν παρά τη θέλησή του.

Όσο για την Κλυταιμνήστρα, η μοναξιά, οι εφιάλτες της νύχτας, ο φόβος του θανάτου που τη συνοδεύουν αποδυναμώνουν την ισχύ της. Αληθινή υπνοβάτιδα, με τα βλέφαρα βαριά από την αϋπνία να καλύπτουν ένα βλέμμα τρομοκρατημένο, αντικρίζει την ανυπαρξία.

Η Χρυσόθεμις, η ανεστραμμένη όψη της Ηλέκτρας, δύναμη ζωής αλλά δέσμια της ιστορίας της, των τόπων αλλά και του εαυτού της, προσπαθεί να φανταστεί το μέλλον.

Σαν να επέστρεψε στη ζωή από τον κόσμο των νεκρών, ο Ορέστης, ο αδερφός τον οποίο ανέμεναν, έρχεται για να σκοτώσει. Εργαλείο μιας εκδίκησης, οφείλει να τιμωρήσει το έγκλημα των άλλων με ένα έγκλημα. Το χρέος του επιβάλλεται από την εμμονική μνήμη της αδελφής του Ηλέκτρας. Πραγματοποιώντας το, αυτός, ο φορέας απόδοσης του δικαίου, γίνεται μητροκτόνος.

Όλοι οι άλλοι, υπηρέτες, έμπιστοι, φρουροί, αγγελιοφόροι, με επικεφαλής τον εραστή-σφετεριστή Αίγισθο, αποτελούν μια σκοτεινή αυλή, ταυτόχρονα τρομακτική και τρομοκρατημένη. Οι μορφές αυτές, γεμάτες από τις προγονικές αγωνίες, εμπλεκόμενες στο έγκλημα, ξαναζούν σε σημερινά σώματα την ακόρεστη διαφθορά τους.

Με αυτό τον τρόπο θα επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε την Ηλέκτρα. Η σκηνή γίνεται ένας τόπος ο οποίος μιλά για τον εγκλωβισμό και την τρέλα, την εμμονή και τη φαντασίωση, τη λάσπη και τον χρυσό. Και ταυτόχρονα την αντοχή αρχαίων ιστοριών, οι οποίες ζουν στο παρόν. Υπάρχει η ανάμνηση των Μυκηνών και της Βιέννης, όπως επίσης θραύσματα μιας πρόσφατης ιστορικής μνήμης. Όμως πάνω απ’ όλα υπήρξε η πρόθεση να καταστεί ορατή αυτή η ελληνική μήτρα, η τόσο αγαπητή στον Χόφμανσταλ. Από αυτήν ξεπροβάλλει η τρομακτική άβυσσος του ασυνειδήτου, η οποία ακριβώς διερευνάται στη Βιέννη της αυγής του 20ού αιώνα, όπου μαίνεται η καταιγίδα της Ηλέκτρας.

Η Ηλέκτρα με μια ματιά
Ο συνθέτης

Ο Ρίχαρντ Στράους γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1864 στο Μόναχο και πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου 1949 στο Γκάρμις της Βαυαρίας. Ο πατέρας του, o Φραντς Στράους [Franz Strauss], ήταν κορνίστας στην Ορχήστρα της Αυλής του Μονάχου. Σε πολύ νεαρή ηλικία ο συνθέτης άρχισε μαθήματα πιάνου, βιολιού και σύνθεσης, ενώ στα έξι του χρόνια έγραψε τα πρώτα του έργα. Την περίοδο 1882/83 παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, το 1885 διορίστηκε βοηθός αρχιμουσικού του Χανς φον Μπύλο [Hans von Bülow] στην Ορχήστρα του Μάινινγκεν.
Αργότερα διετέλεσε αρχιμουσικός στη Βαϊμάρη, το Μόναχο, το Βερολίνο και τη Βιέννη. Το 1894 παντρεύτηκε την υψίφωνο Παουλίνε ντε Άνα [Pauline de Ahna].

Η πλούσια εργογραφία του περιλαμβάνει μεταξύ άλλων συμφωνικά ποιήματα, όπως τα έργα Μάκβεθ [Macbeth, 1890], Δον Χουάν [Don Juan, 1889], Θάνατος και εξαΰλωση [Tod und Verklärung, 1890], Τα φαιδρά καμώματα του Τιλ Ώυλενσπηγκελ [Till Eulenspiegels lustige Streiche, 1895], Τάδε έφη Ζαρατούστρα [Also sprach Zarathustra, 1896], Η ζωή ενός ήρωα [Ein Heldenleben, 1899] κ.ά., και όπερες, όπως οι Γκούντραμ [Guntram, 1894), Σαλώμη [Salome, 1905], Ηλέκτρα [Elektra, 1909], Ο ιππότης με το ρόδο [Der Rosenkavalier, 1911], Αριάδνη στη Νάξο [Ariadne auf Naxos, 1912/16], Η γυναίκα δίχως σκιά [Die Frau ohne Schatten, 1919], Αραμπέλλα [Arabella, 1933], Δάφνη [Daphne, 1938] κ.ά.

Πρεμιέρες

Η όπερα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Όπερα της Αυλής της Δρέσδης στις 25 Ιανουαρίου 1909.. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Αυστριακός Ερνστ φον Σουχ [Ernst von Schuch], ο οποίος υπήρξε σταθερός συνεργάτης του Στράους και είχε συμβάλει αποφασιστικά στην ανάδειξη της Όπερας της Δρέσδης σε μια από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές λυρικές σκηνές.

Στην Αθήνα η Ηλέκτρα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, στις 24 Ιουνίου 1942, στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού από την Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών. Έκτοτε έχει επανέλθει αρκετές φορές σε διάφορες σκηνές ενώ από την Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

 

Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

 

Ημερομηνία:

15/10/2017 18/10/2017 22/10/2017 26/10/2017 31/10/2017
Ώρα έναρξης: 20.00
Τοποθεσία:

Εθνική Λυρική Σκηνή - Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος, ΚΠΙΣΝ, Λ. Συγγρού 364, Καλλιθέα
Eισιτήρια:

15, 30, 40, 60, 65, 100 ευρώ | Φοιτητικό, παιδικό: 15 ευρώ | Περιορισμένης ορατότητας: 10 ευρώ
Προπώληση:

Ταμεία της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ – Τ. 2130885700 (Καθημερινά 09.00-21.00) | PUBLIC & http://tickets.public.gr/ | www.ticketservices.gr | www.nationalopera.gr

Θέατρο

Η εναρκτήρια παραγωγή της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης είναι η Νόρμα του Μπελλίνι, μια όπερα που συναρπάζει χάρη στις υπέροχες μελωδίες, τις φωνητικές απαιτήσεις και τη δραματουργική της δύναμη.

Η υπόθεση, αρχετυπική: μια δυναμική γυναίκα προδίδεται από τον άντρα της για μιαν άλλη, νεότερη. Ο θυμός της έχει τραγικές συνέπειες για τα αγαπημένα της πρόσωπα. Στον επώνυμο ρόλο η Σόντρα Ραντβανόφσκι, από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες αυτής της πολύπλευρης ηρωίδας.

Στα ιταλικά με ελληνικούς υπότιτλους.

incenzo Bellini: Νόρμα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

 

 

7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017/19:55

 

Θέατρο

Δημήτρης Πετρόπουλος: «Τα όριά μας πάντα μας εκπλήσσουν»

 Ο Δημήτρης Πετρόπουλος επανέρχεται με την Ντάνη Γιαννακοπούλου ως Ολεάννα επί σκηνής και εμείς θυμόμαστε την κουβέντα που κάναμε μαζί του για όλα όσα διαδραματίζονται στη διάρκεια της παράστασης.

Το «Ολεάννα» αποτελεί μεταφορά του ομώνυμου έργου που εμπνεύστηκε ο βραβευμένος με Πούλιτζερ, Ντέιβιντ Μάμετ. Ο θεατρικός συγγραφέας «κλείνει» στο γραφείο ενός καθηγητή τον ίδιο και την φοιτήριά του, Κάρολ. Εκεί, ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός εκ των δυο πρωταγωνιστών, ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης προκύπτει ή δεν προκύπτει.
Ο τίτλος τού έργου είναι παρμένος από ένα παραδοσιακό νορβηγικό τραγούδι που σαρκάζει την προσπάθεια του διάσημου Νορβηγού Olle Bull να συστήσει μια σύγχρονη αποικία της Νορβηγίας στην Πενσυλβάνια της Αμερικής. Το έργο υλοποιήθηκε μόνο μερικώς, με τον οραματιστή να εγκαταλείπει το μεγαλεπήβολο σχέδιό του και να επιστρέφει στην μουσική του καριέρα. Το «Ολεάννα» ανέβηκε στη θεατρική σκηνή για πρώτη φορά το 1992 και από τότε η ιστορία έχει ζωντανέψει με μεγάλη επιτυχία σε διάφορες σκηνές του κόσμου, αλλά και στην μεγάλη οθόνη.
Remaining Time -0:00
Fullscreen
Unmute
Πρόκειται για μια συμπαγή παράσταση τριών πράξεων που μέσα στα 85 λεπτά της διάρκειάς της ξετυλίγει μια σειρά θεμάτων καίριων και πάντα επίκαιρων. Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, ο καθηγητής Τζων επί σκηνής, μας εξηγεί περισσότερα για το έργο που, όπως ο ίδιος λέει, σε τίποτα δεν τον γοήτευσε αρχικά, για να καταλήξει ερωτευμένος με τον ρόλο.
Το έργο θίγει μια σειρά από ζητήματα, όπως τα όρια της οικειότητας, τη χρήση και την κατάχρηση της εξουσίας, έως και το νόημα/αντίκρισμα του εκπαιδευτικού προϊόντος. Είναι αυτή η συνύπαρξη ένας λόγος που καθιστά το κείμενο γοητευτικό;
Νέες πτυχές ή επιπλέον θεματικές προσθέτουν πιθανόν ενδιαφέρον, η γοητεία όμως ενός έργου εξαρτάται συνήθως από δυσκαθόριστα χαρίσματα της γραφής και μια σειρά από συγκυρίες κατά την πρόσληψή του. Μια γόνιμη παράσταση καλείται να αξιοποιήσει αυτές τις συγκυρίες ή και να τις δημιουργήσει. Στην «Ολεάννα» αυτό που εισπράττουμε επί σκηνής κατά τη διάρκεια της παράστασης αλλά και από την επικοινωνία μας με το κοινό μετά την παράσταση είναι πως η επίδραση του έργου θεωρείται αναμφισβήτητη. Ο τρόπος που οι θεατές εμπλέκονται και οι δυναμικές που εντοπίζουν αποκαλύπτουν πως δεν πρόκειται για ένα απλό ενδιαφέρον αλλά πως, μέσω του έργου, κάποιοι προβληματισμοί ή κάποιες εμπειρίες των θεατών, λιγότερο ή περισσότερο τραυματικές, αναβιώνουν και διεκδικούν αναθεώρηση.

Πόσο επίκαιρο είναι το «Ολεάννα» σήμερα και υπό ποια έννοια συμβαίνει αυτό;
Αν δεχτούμε πως άξονας του έργου είναι το θέμα της πολιτικής ορθότητας και οι προκύπτουσες χειραγωγήσεις, τότε σε χώρες όπως η δική μας το ενδιαφέρον θα ήταν σχετικά περιορισμένο. Αν όμως το πραγματικό θέμα του έργου είναι η επικοινωνία -όπως κατά τη γνώμη μου συμβαίνει- τότε τίποτα δεν θα θεωρούσα πιο επίκαιρο. Σήμερα, ο πολλαπλασιασμός των μέσων επικοινωνίας και των τρόπων κοινωνικής δικτύωσης καλλιεργεί όσο ποτέ την ψευδαίσθηση μιας μοιρασιάς, ιδίως στις νεότερες γενιές. Η πλάνη αυτή δεν διαρκεί. Οι νέοι συνειδητοποιούν αργά ή γρήγορα πως πρόκειται για επικοινωνιακή ρηχότητα ή κενότητα και καταλήγουν να καταβυθίζονται σε αβύσσους μοναξιάς ή καταφεύγουν σε υπεραπλουστεύσεις για να μπορούν να το αντέξουν.
Τι σας ιντρίγκαρε στον ρόλο και τι αποκομίσατε από αυτόν;
Τίποτα αρχικά δεν με γοήτευσε και συγχωρείστε μου την τόση ωμότητα. Τ

α τρομαγμένα συναισθήματα και η προκύπτουσα σκληρότητα στη σχέση των προσώπων αρχικά με κατέθλιψαν. Δυσκολευόμουν επιπλέον να ερωτευτώ έναν ρόλο με τον οποίο έχω μερικά κοινά στοιχεία που δεν τα βρίσκω διόλου ερωτεύσιμα. Και δεν πιστεύω καθόλου στην ψυχοθεραπευτική λειτουργία του θεάτρου –για τον ηθοποιό τουλάχιστον. Μπήκα παρόλα αυτά στον πειρασμό, ως ηθοποιός που συμβαίνει να είναι και χρόνια εκπαιδευτικός, να αποκαλύψω στο κοινό αυτά που μέχρι τώρα μόνον οι μαθητές μου ήξεραν.

Τα λάθη μου εννοώ. Τις ανεπάρκειές μου. Και την πολύ οδυνηρή για έναν εκπαιδευτικό απόκλιση ανάμεσα στις καλές του προθέσεις και τη συγκριτικά περιορισμένη αποτελεσματικότητά του. Δεν θά 'λεγα λοιπόν πως κάτι άγνωστο αποκόμισα απ΄ τον ρόλο –πέραν ενός ακόμα τρόπου αυτογνωσίας.

Το είδα μάλλον σαν μια δημόσια εξομολόγηση, πράξη πολιτική. Με ολίγη αποκαθήλωση. Εξέθεσα δημόσια αυτό που με πονάει. Και που πονάει συγχρόνως την κοινωνία ολόκληρη. Βαθιά πληγή το θέμα της δυσλειτουργίας της εκπαίδευσης στα σωθικά της χώρας. Αντανακλά όλες τις ανεπάρκειες. Προσώπων και θεσμών. Και καθορίζει και το μέλλον. Αυτό ήταν το αρχικό μου ερέθισμα. Ύστερα… ήρθε ο έρωτας. Θα σας εξομολογηθώ ακόμα κάτι. Και πέρσι είχα επιφυλάξεις όταν μου πρότεινε ο Χανιωτάκης τον «Κουλοχέρη του Σποκέιν» κι όχι μονάχα ερωτεύτηκα τον ρόλο, αλλά η ερημιά του ακόμα μου παγώνει την ψυχή και η παρέα του μου λείπει. Φαίνεται ότι είναι μάταιο να αντιστέκεσαι στα σκοτεινά αντικείμενα του πόθου σου. Στους ανοιχτούς λογαριασμούς σου δηλαδή.

Στο βάθος της συμπεριφοράς της πρωταγωνίστριας αχνοφαίνονται τα αντιφατικά συναισθήματα που τρέφει για τον καθηγητή της. Μπορεί ο έρωτας να υπαγορεύσει βίαιες συμπεριφορές;

Μπορεί η τρυφερότητα να συνυπάρξει με το αντίθετό της;

Η ερωτική έλξη, είτε λανθάνουσα, είτε συνειδητή σπανίως είναι μονοσήμαντη. Αντίθετα. Συνήθως είναι αντιφατική. Υπάρχουνε στιγμές που ευχαρίστως θα καταβροχθίζαμε τον άλλο για να τον κάνουμε δικό μας. Εδώ όμως δεν πρόκειται γι αυτό αλλά για τη συνήθη γοητεία που ασκεί ένας εκπαιδευτικός σε μερικούς από τους μαθητές του. Κι όπως στον έρωτα, η Κάρολ θέλει να φέρει τον καθηγητή στα μέτρα της, συνειδητά ή ασυνείδητα, για να μπορεί να τον θαυμάζει χωρίς φόβο, χωρίς επιφυλάξεις, με όποιο τίμημα.

Ένα άλλο θέμα που φαίνεται να πραγματεύεται το έργο είναι τα όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς και πώς αυτά ρευστοποιούνται και μεγεθύνονται υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Πόσο δύσκολο ήταν να αποδοθεί αυτό επί σκηνής;
Δύσκολο τι θα πει, αλήθεια; Όλα είναι δύσκολα –ακόμη και το να πεις μια καλημέρα– και όλα γίνονται. Το πιο σημαντικό για μένα είναι η έκθεση. Και το πιο δύσκολο ίσως. Η έκθεση χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας. Η έκθεση η αληθινή, όχι τα καμώματα.

Δεν σου εξασφαλίζει δυστυχώς μια αξιόλογη ερμηνεία –χρειάζονται και άλλα εργαλεία– σου εξασφαλίζει όμως μια αυθεντικότητα που ο θεατής την προσλαμβάνει στον αέρα όπως τα κυνηγόσκυλα το θήραμα. Ανεξάρτητα από το πόσο καλή είναι η επίδοσή σου, το κοινό αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς αν είσαι εκεί ολόκληρος και στη διάθεσή του. Τώρα, ως προς τα όρια που ρωτάτε, αν αφεθείς στα ερεθίσματα, το σώμα κι η ψυχή ακολουθούν. Τα όριά μας πάντα μας εκπλήσσουν.

Τι είναι αυτό που πυροδοτεί την δύναμη και την αυτοπεποίθηση εντός των πρωταγωνιστών ώστε να τους βλέπουμε τόσο «μεταλλαγμένους» στο δεύτερο μέρος της παράστασης συγκριτικά με το πρώτο;

Η Κάρολ μεταλλάσσεται μέσα από την ένταξή της σε ομάδα. Έτσι αποκτά φωνή και δύναμη. Θα έλεγα πως «πολλαπλασιάζεται». Παιδιά μοναχικά, κοινωνικά ανένταχτα, απελπισμένα, σε αναζήτηση οράματος, απογοητευμένα από τις σάπιες, παρηκμασμένες δυτικές κοινωνίες που καταφεύγουν σε όποια ομάδα είναι πρόθυμη να τα ενσωματώσει. Να τα χειραγωγήσει, ενδεχομένως.

Ο Τζων, αντίθετα, ο καθηγητής, πιστεύω πως επιστρέφει στον εαυτό του ωριμότερος και πιο συνειδητοποιημένος. Μια στιγμιαία βίαιη αντίδραση, μια στιγμιαία απόγνωση, στο τέλος του έργου δεν αναιρεί αυτό που λέω.

Όπως και να 'χει, όπου υπάρχουν μεταλλάξεις η πρώτη ύλη της νέας μορφής ήταν εκεί εξ υπαρχής. Είναι υποκρισία να το θεωρούμε έκπληξη ή υπέρβαση. Είμαστε ικανοί για όλα. Όλα είναι θέμα συνθηκών.
Η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα σε ένα λιτό σκηνικό μεταξύ δυο μόνο προσώπων.

Η απλότητα των μέσων διευκολύνει την απόδοση μιας τόσο μεστής ιστορίας ή απαιτεί μεγαλύτερη κατάθεση από τους πρωταγωνιστές;
Νομίζω πως η ιστορία αναπτύσσεται σε ένα αφαιρετικό μεν αλλά πολύ ισχυρό σκηνικό περιβάλλον με όλες τις αναγκαίες καταδηλώσεις και συμπαραδηλώσεις όπως θα έλεγαν οι σημειολόγοι.

Έχουμε μόνον ό,τι μας χρειάζεται. Τίποτα περιττό. Μακάρι να συμβαίνει το ίδιο και με τις ερμηνείες. Θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη πυκνότητα.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ 

clickatlife.gr

Θέατρο

Μια σύγχρονη προσέγγιση του σκηνοθέτη Simon Stone, βασισμένη στο αριστούργημα του Λόρκα

Πρωταγωνιστεί η ηθοποιός της χρονιάς Billie Piper που έχει σαρώσει τα βρετανικά θεατρικά βραβεία! (Olivier Award 2017, Evening Standard Awards, What’s On Stage Awards, Critic’s Circle Awards, Broadway UK Awards, Glamour Award)


Πέμπτη 12 Οκτωβρίου, ώρα 21:00
Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, Μέγαρο Μουσικής
Με αγγλικούς υπότιτλους

*****
«Εκπληκτικό, ένας θεατρικός θρίαμβος.»
The Times

*****
«Billie Piper, μια συγκλονιστική Γέρμα.»
The Observer

*****
«Συνταρακτικό και αιχμηρό. Μην το χάσετε.»
Mail on Sunday

*****
«Ένα έργο με συντριπτική δύναμη.»
The Independent

*****
«Η Billie Piper μαγεύει με την ωμή, θηριώδη ερμηνεία της.»
Evening Standard


«Σκοπός μου ήταν να δημιουργήσω μια τραγωδία γεμάτη ποίηση. Κάνουμε θέατρο για να δείξουμε στους ανθρώπους τις ζωές των άλλων.Κρυμμένες ιστορίες που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι συμβαίνουν στον κόσμο μας. Κάνουμε θέατρο για να μπορούμε να συμπάσχουμε με ανθρώπους που υπάρχουν γύρω μας, κι ας μην τους συναντούμε στον δρόμο».

Simon Stone

Τα εισιτήρια έχουν γίνει ανάρπαστα σε ολόκληρη τη Βρετανία για την παράσταση της δεκαετίας, τη «Γέρμα» του Simon Stone [Σάιμον Στόουν] που συγκλόνισε το Λονδίνο, αυτό το καλοκαίρι. Μια σύγχρονη εκδοχή του ομώνυμου θεατρικού (1934) του Federico García Lorca [Φεδερίκο Γαρθία Λόρκα] που ξεχειλίζει από πρωτόγονη ένταση. Ένας τεράστιος θρίαμβος όχι μόνο για το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας και το Young Vic Theatre αλλά και για την πρωταγωνίστρια του έργου, την Billie Piper [Μπίλλι Πάιπερ] (Penny Dreadful, Great Britain), που καθήλωσε κοινό και κριτικούς με τη σπαρακτική της Γέρμα. Και μια πλειάδα σπουδαίων διακρίσεων για τη συνταρακτική ερμηνεία της, με κορυφαίο το βραβείο Olivier καλύτερης ηθοποιού για το 2017. Μια ερμηνεία που χάρισε στη νεαρή πολυτάλαντη καλλιτέχνιδα –ηθοποιό, τραγουδίστρια, χορεύτρια– ουκ ολίγα θεατρικά βραβεία αυτή τη χρονιά: Evening Standard, What’s On Stage, Critic’s Circle, Broadway UK και Glamour.

 

Απεγνωσμένη Γέρμα του 21ου αιώνα, η Billie Piper ερμηνεύει με καθηλωτική δύναμη μια τριαντάρα λονδρέζα δημοσιογράφο που φτάνει στο έγκλημα από την απελπισμένη λαχτάρα της να κάνει παιδί. Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών δίνει τη μοναδική ευκαιρία στους θεατρόφιλους να παρακολουθήσουν στην Ελλάδα μέσω δορυφορικής μετάδοσης την περιζήτητη αυτή παραγωγή του National Theatre που θα προβληθεί την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου στις 9:00 μ.μ. στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη (με αγγλικούς υπότιτλους).

Η μετάδοση πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Βρετανική Πρεσβεία και το British Council.

NT LIVE – «Υerma»
του Federico García Lorca (1898 – 1936)

Συνολική διάρκεια: 1 ώρα και 40 λεπτά χωρίς διάλειμμα
(Το κείμενο της παράστασης περιέχει αθυροστομίες, ενώ γίνεται χρήση στροβοσκοπικών φωτισμών)

 


Τιμές εισιτηρίων
8 € (φοιτητικά) και 15 €

Πληροφορίες
210 72.82.333
megaron.gr

 

Θέατρο

Λίγες μέρες πριν απολαύσουμε στη σκηνή τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και την ομάδα του στην παράσταση «Ο Φάρος» του Κόνορ Μακφέρσον ο αγαπημένος σκηνοθέτης και ηθοποιός μας έδειξε ένα μικρό δείγμα από τις πρόβες τους.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης αστειευόμενος για την αντροπαρέα που επικρατεί πάνω στη σκηνή διευκρίνισε ότι πίσω από αυτή έχουν τα καλύτερα κορίτσια.

«Έχουν περάσει πολλές ώρες. Το δωμάτιο είναι πιο σκοτεινό, ίσα που φωτίζεται μόνο από μερικά φωτιστικά, τα κεριά και τη λάμψη από τη σόμπα. Ο αέρας έξω λυσσομανάει, ενώ η καταιγίδα μαστιγώνει την ακτή. Το παιχνίδι με τα χαρτιά είναι σε εξέλιξη.» είναι το απόσπασμα του έργου που ο ίδιος διάλεξε να μοιραστεί μαζί μας και συνόδευε τις φωτογραφίες του Σταύρου Χαμπάκη.

Στην παράσταση που θα κάνει πρεμιέρα στις 4 Οκτωβρίου πέντε σημαντικοί πρωταγωνιστές θα συναντηθούν επί σκηνής στο θέατρο Αθηνών με αφορμή ένα πολυβραβευμένο έργο. Μετά την μεγάλη επιτυχία του «Πουπουλένιου» και του «Θεού της Σφαγής» στο ίδιο θέατρο, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης επιλέγει και σκηνοθετεί, σε πανελλήνια πρεμιέρα, το συνταρακτικό θρίλερ - μαύρη κωμωδία του Κόνορ Μακφέρσον «Ο Φάρος», συμπρωταγωνιστώντας με τον Αιμίλιο Χειλάκη, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, τον Νίκο Ψαρρά και τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο.


Η υπόθεση

Παραμονή Χριστουγέννων, στο υπόγειο ενός σπιτιού, σ’ έναν παραθαλλάσιο οικισμό στα βόρεια του Δουβλίνου, ενώ έξω μαίνεται η καταιγίδα, τέσσερεις φίλοι κι ένας μυστηριώδης ξένος θα περάσουν τη νύχτα γιορτάζοντας με τον τρόπο που ξέρουν: παίζοντας χαρτιά και πίνοντας.
Ο Σάρκυ έχει επιστρέψει μετά από καιρό, για να προσέχει τον Ρίτσαρντ, τον μεγαλύτερο αδελφό του, που τυφλώθηκε πρόσφατα. Στη γιορτινή βραδιά είναι μαζί τους ο Ιβάν κι ο Νίκυ, φίλοι αδελφικοί, στο ποτό και τις αποτυχίες της ζωής. Κι ένας ακόμη απρόσκλητος επισκέπτης, ο κύριος Λόκχαρτ, που κανείς δεν τον γνωρίζει, ενώ εκείνος μοιάζει να γνωρίζει πολλά.
Ενώ η νύχτα βαθαίνει κι η καταιγίδα θριαμβεύει, οι πέντε άντρες θα παίξουν μέχρι το τέλος, ποντάροντας όλο και περισσότερα: μια πιθανότητα να ξεφύγουν απ’ το παρελθόν τους. Και μια τελευταία ευκαιρία να σώσουν την ψυχή τους.

Το έργο

Ακροβατώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στο θρίλερ, τη μαύρη κωμωδία, τις κλασσικές ιστορίες μυστηρίου, το δράμα, τον μαγικό ρεαλισμό, με χιούμορ, με εξαιρετικά διαγραμμένους χαρακτήρες και ευφυείς διαλόγους, το έργο είναι στην ουσία ένα «μακρύ ταξίδι της νύχτας μέσα στη μέρα». Mια τρυφερή παραβολή για την εξιλέωση και τη λύτρωση.
Ο Μακφέρσον αγαπάει τους ήρωές του και μας κάνει να τους αγαπήσουμε κι εμείς. Αν η ζωή είναι ένα ταξίδι όπου όλοι ξέρουμε το τέλος, αξίζει να το κάνουμε μαζί. Κι αν αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν αποτύχει σε όλα, δουλειά, έρωτα, σχέσεις, αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, τότε την αξίζουμε κι εμείς.

Ο αγγλικός τίτλος του έργου, The Seafarer (ο Ναυτικός), είναι δανεισμένος από ένα ομώνυμο ποίημα ανωνύμου, γράμμένο στα αρχαία Αγγλικά, στα μέσα του 8ου αιώνα μ.Χ., όπου ένας ναυτικός μιλάει στους στεριανούς για τις οδύνες της ζωής στη θάλασσα και προσεύχεται στον Θεό.

Το έργο έκανε πρεμιέρα το 2006 στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, στο Λονδίνο και ακολούθως το 2007 στη Ν. Υόρκη, στο Μπρόντγουεϊ, και τις δυο φορές σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα και τιμήθηκε με υποψηφιότητες κσι βραβεία Ολιβιέ και Τόνυ. Έκτοτε, οπουδήποτε ανέβηκε διεθνώς σημείωσε πολύ μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Τώρα, σ’ ένα από τα κεντρικότερα θέατρα της Αθήνας, με ένα θίασο καταξιωμένων πρωταγωνιστών παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρεμιέρα.

Τα πρόσωπα

Τέσσερις άνθρωποι που έχουν αποτύχει σε όλα, εκτός από την ικανότητά τους να παραμείνουν μαζί.
Ο Ρίτσαρντ, ο μεγάλος αδελφός, τυφλός, μέθυσος, με παιδικό θυμό κι ανελέητο χιούμορ, καταπιέζει με την αδυναμία του τον αδελφό του, σαν άλλος Χαμ από «Το τέλος του Παιχνιδιού».

Ο Σάρκυ, ο μικρότερος, «εγγύηση αποτυχίας», απολυμένος από δεκάδες δουλειές, μόνιμα οργισμένος, με έναν ανεκπλήρωτο έρωτα για τη γυναίκα του αφεντικού του, προσπαθεί να ξαναπιάσει από κάπου το νήμα της ζωής του.

Ο Ιβάν, αδύναμος κι επιπόλαιος, δεν έχει πάει σπίτι του δυο μέρες, ζώντας με το φόβο της γυναίκας του, παρασυρμένος μόνιμα απ’ τη θαλπωρή του ποτού και των φίλων.

Ο Νίκυ, με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, και με όνειρο να φτιάξει μια αυτοκρατορία από την εμπορία τυροκομικών, τώρα που κανένας γονιός δεν τον εμπιστεύεται για μπέιμπισίτινγκ.

Κι ο κύριος Λόκχαρτ, ο καταλύτης, ένας μυστηριώδης, γοητευτικός άγνωστος, κομψός κι ευγενικός, μ’ ένα σχέδιο που πρέπει να πετύχει αυτή τη συγκεκριμμένη νύχτα, της παραμονής των Χριστουγέννων.
Πέντε άντρες, αυτή τη νύχτα, μακριά από κάθε γυναικεία παρουσία που θα μπορούσε να τους σώσει, ανώριμοι, ανήλικοι, απόλυτα ανθρώπινοι, θα γιορτάσουν, θα παίξουν, θα πιουν όσο δεν πάει άλλο και θα παλέψουν με τους δαίμονές τους.

Ο συγγραφέας

Ο Κόνορ Μακφέρσον (1971 - ) είναι Ιρλανδός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Έργα του έχουν ανέβει σε όλον τον κόσμο κι έχουν τιμηθεί με πολλά βραβεία. Στην Ελλάδα έχει ανέβει μόνο «Το Φράγμα» (The Weir) από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, στη Θεσσαλονίκη, το 1997.

Οι συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης – Αθανασία Σμαραγδή
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Βοηθοί σκηνοθέτη: Μανώλης Δούνιας – Έλενα Σκουλά
Παραγωγή: Κάρολος Παυλάκης

Θέατρο

 

Μήδεια, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στο Θέατρο Πορεία 

 

Ένας διάλογος του έργου του Ευριπίδη με τα έργα των Πιέρ Πάολο Παζολίνι, Ζαν Ανούιγ και Χάινερ Μύλλερ

 

Το θέατρο Πορεία ξεκινά δυναμικά τη νέα σεζόν, με τη Μήδεια του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, την οποία παρουσίασε στο πλαίσιο του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

«Θέλω τον κόσμο να κόψω στα δύο
Να κατοικήσω στο κενό ανάμεσα Εγώ
Ούτε γυναίκα ούτε άντρας.»

 

 

Η παράσταση παρουσιάστηκε στη Μικρή Επίδαυρο στις 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου 2017, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2017.

Το κείμενο της παράστασης –εκτός από τη Μήδεια του Ευριπίδη σε μετάφραση Μίνου Βολανάκη– περιέχει και χωρία από το έργο Μήδειας υλικό του Χάινερ Μύλλερ (Verkommenes Ufer MedeaMaterial Landschaft mit Argonauten by Heiner Müller, 1982, © henschel SCHAUSPIEL Theaterverlag Berlin GmbH), σε μτφ. Νίκου Φλέσσα, το σενάριο της ομώνυμης ταινίας του Πιέρ Πάολο Παζολίνι σε μτφ. Δημήτρη Αρβανιτάκη (Εκδόσεις Καστανιώτη) και το ομώνυμο έργο του Ζαν Ανούιγ, σε μτφ. Φώντα Κονδύλη (Εκδόσεις Δωδώνη).

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Διασκευή – Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Καραντζάς, Θεοδώρα Καπράλου
Μουσική: Ανρί Κεργκομάρ
Σκηνικά: Ελένη Μανωλοπούλου
(Ευχαριστούμε το Νίκο Καρρά για την πολύτιμη βοήθειά του στη σκηνογραφία της παράστασης )
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Βοηθός Σκηνογράφου: Κατερίνα Αριανούτσου, Αλέξανδρος Γαρναβός

Παίζουν: Γιώργος Γάλλος (Μήδεια), Χρήστος Λούλης (Ιάσων, Κρέοντας, Παιδαγωγός, Αιγέας,), Μιχάλης Σαράντης (Χορός, Άγγελος,Τροφός)

Θέατρο

Σταύρος Ξηντάρας

Μία επετειακή παράσταση – αφιέρωμα των διάσημων μπαλέτων Μπολσόι για τα 75 χρόνια του ζωντανού θρύλου Μιχαήλ Λαβρόφσκι, που ανεβαίνει κι αυτός ξανά στην σκηνή, συμπρωταγωνιστώντας με τον κορυφαίο χορευτή του κόσμου σήμερα, τον μοναδικό Ιβάν Βασίλιεφ.

Η πολιτιστική εταιρία Λάβρυς παρουσιάζει, μετά την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 4 Μαΐου στην Μόσχα, το αφιέρωμα των περίφημων Μπαλέτων Μπολσόι στον Μιχαήλ Λαβρόφσκι, την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης και την Τρίτη 19 και Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα.

Στο πιο μεγάλο χορευτικό γεγονός φέτος στη χώρα μας, σε μία λαμπρή επετειακή παραγωγή τους, αφιερωμένη στα 75 χρόνια τού μεγάλου χορευτή, χορογράφου και δασκάλου τους.

Με τον μοναδικό Ιβάν Βασίλιεφ που πρόσφατα αποθεώθηκε στις sold out εμφανίσεις του στο Μέγαρο, να πρωτοστατεί μεταξύ των πρώτων χορευτών των Μπολσόι, αλλά και του Corps de Ballet των φημισμένων μπαλέτων, σε μία αληθινά μοναδική στιγμή απ’ όλες τις απόψεις.

Μία πολύ ξεχωριστή και ιδιαίτερα παράσταση, αφού εκτός από την εκπληκτική και σπάνια αυτή σύνοδο αστέρων, εμφανίζεται σ’ αυτήν επί σκηνής μετά από πολλά χρόνια, ο ίδιος ο Μιχαήλ Λαβρόφσκι!

 

Ο Μιχαήλ Λαβρόφσκι υπήρξε Καλλιτεχνικός Διευθυντής τόσο του Θεάτρου Στανισλάφσκι, όσο και της Ακαδημίας χορού της Μόσχας. Ως σολίστας χόρεψε όλους τους πρώτους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου υπό την καθοδήγηση των μεγαλύτερων χορογράφων, ενώ ως χορογράφος δημιούργησε δικά του αριστουργηματικά έργα και καθοδήγησε τους διασημότερους πρωταγωνιστές. Τέλος ως ο «σπουδαιότερος δάσκαλος χορού στην ιστορία του ρώσικου μπαλέτου», ανέδειξε τους κορυφαίους σολίστες και τους σούπερ σταρς της διεθνούς χορευτικής σκηνής των δύο τελευταίων γενεών, πολλούς από τους οποίους θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε σε αυτές τις τρεις μοναδικές παραστάσεις και στην Ελλάδα!

Το επετειακό αφιέρωμα για τα 75 χρόνια τού Μιχαήλ Λαβρόφσκι είναι γεμάτο από μοναδικές στιγμές!

Το πρόγραμμα αποτελείται από δύο μέρη:

Στο πρώτο το κοινό θα απολαύσει την περίφημη χορογραφία του Λαβρόφσκι «ΚΑΖΑΝΟΒΑΣ» σε μία one act full ballet παράσταση.

Στο δεύτερο θα δούμε το περίφημο «ΝΙΖΙΝΣΚΙ», αφιερωμένο στον αλησμόνητο σολίστα, τον «επί γης Θεό του χορού», τον πρώτο σταρ χορευτή στην ιστορία του μπαλέτου, τον άνθρωπο που έκανε το πλατύ κοινό ν’ αγαπήσει αυτήν την τέχνη. Φυσικά τον ρόλο του δεν θα μπορούσε να τον υποδυθεί κανείς άλλος από τον σημερινό «επί γης θεό του χορού», τον Ιβάν Βασίλιεφ, που μάλιστα συμπρωταγωνιστεί εδώ με τον τιμώμενο Μιχαήλ Λαβρόφσκι. Σε μία άκρως συγκινητική και συγκλονιστική συνεύρεση δύο «ιερών τεράτων», που θα χαραχθεί με ανεξίτηλα γράμματα στην μνήμη των τυχερών θεατών, αλλά και στην παγκόσμια χορευτική ιστορία.

Επίσης συνυπάρχουν αποσπάσματα από παραστάσεις που χορογράφησε ο Λαβρόφσκι όπως η «Ρωσίδα Μπαλαρίνα», αλλά και χόρεψε ο ίδιος, φυσικά με το αντάτζιο από τον ΣΠΑΡΤΑΚΟ και το Grand Pas de Deux από τον ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ σε περίοπτη θέση, αφού είναι δύο μπαλέτα στα οποία μεγαλούργησε.

Και τέλος, τα Μπολσόι μας επιφυλάσσουν μια ευχάριστη έκπληξη! Θα παρουσιάσουν σε παγκόσμια πρώτη, ένα κομμάτι από την όπερα – μπαλέτο ΑΜΟΚ που έχει προγραμματιστεί να παρουσιαστεί το 2018 (!) σε σκηνοθεσία και χορογραφία πάντα του Λαβρόφσκι.

Ένα σημαντικό αφιέρωμα λοιπόν, μια μεγάλη στιγμή όπου η πιο πρόσφατη παραγωγή των Μπολσόι θα λάμψει με τον Ιβάν Βασίλιεφ, τον ίδιο τον Μιχαήλ Λαβρόφσκι, την Νίνα Καπτσόβα, τον Ιγκόρ Τσβίρκο, την Μαρία Βινογκράντοβα και όλα τα άλλα υπέρλαμπρα αστέρια του χορευτικού μας σύμπαντος, την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Δάσους και την Τρίτη 19 και Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο.

 

 

Προπώληση εισιτηρίων:

www.viva.gr, 11876, Seven sports, Reload, Media Markt, Ευριπίδης

 

Τιμές εισιτηρίων:

 

Ηρώδειο:

Άνω διάζωμα: 38€ (παιδικά – μαθητικά – φοιτητικά – ανέργων: 28€)

Ζώνη Γ’: 55€

Ζώνη Β’: 65€

Ζώνη Α’: 85€

Ζώνη VIP: 100€

Gold: 120€

75 χρόνια Μιχαήλ Λαβρόφσκι: Μία επετειακή παράσταση – αφιέρωμα στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού

Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης:

Άνω διάζωμα: 38€ (παιδικά – μαθητικά – φοιτητικά – ανέργων: 28€)

Κάτω διάζωμα: 55€

Ζώνη A’: 85€

 

MIKHAIL LAVROVSKY

 

Ο εμβληματικός χορευτής των Μπολσόι Μιχαήλ Λαβρόφσκι, θεωρείται μαζί με τους Βλαντιμίρ Βασίλιεφ και Γιούρι Βλαντιμίροφ, ένας από τους τρεις σημαντικότερους ιστορικά σολίστες της ρωσικής κλασικής παράδοσης.

 

Ο επονομαζόμενος και «σούπερμαν του κλασικού χορού», επειδή “μπορούσε να χορέψει τα πάντα”, έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομά του στο πάνθεον όχι μόνο των μεγάλων χορευτών, αλλά και των χορογράφων και των δασκάλων.

Είναι ετεροθαλής αδελφός του ελληνορώσου γλύπτη Ηρακλή Βαλλιάνου και γόνος της διασημότερης μπαλετικής δυναστείας της Ρωσίας, αφού μητέρα του ήταν η μεγάλη μπαλαρίνα Elena Chikvaidze και πατέρας του ο σπουδαίος Leonid Lavrovsky, αρχικά χορευτής και χορογράφος του Μαριίνσκι και ακολούθως επί 20 ολόκληρα χρόνια, πρώτος (chief) χορογράφος των Μπολσόι.

Είναι ένας από τους πλέον βραβευμένους καλλιτέχνες διεθνώς, αλλά ο ίδιος θεωρεί ως μεγαλύτερη διάκρισή του, την απονομή του τίτλου «καλλιτέχνης του λαού της Ρωσίας».

Ο Μιχαήλ Λαβρόφσκι στην τεράστια καριέρα του έχει πετύχει κάτι φοβερά σπάνιο που πιθανόν να μην έχει προηγούμενο παγκοσμίως: Ποτέ μα ποτέ δεν πήρε κάποια κακή, μέτρια, ή έστω χλιαρή κριτική. Πάντα, σ’ όλες τις ερμηνείες του, όλες οι κριτικές που εισέπραξε κινήθηκαν απόλυτα σε υπερθετικό βαθμό

 

ΙVAN VASILIEV

«Ιβάν ο Υπέροχος», «Το αγόρι που μπορεί να πετάξει», «Ρωσικός Πύραυλος», «Διάδοχος του Νουρέγιεφ» αλλά και … «Διάδοχος του Μπαρίσνικοφ»!!!

Μερικοί μόνον από τους υπερθετικούς χαρακτηρισμούς που χάρισαν στον μόλις εικοσιοκτάχρονο χορευτή, τόσο η διεθνής κριτική και το παγκόσμιο χορευτικό κοινό, όσο ακόμη και οι ίδιοι οι ομότεχνοί του. Όλοι αυτοί που σήμερα τον τοποθετούν μόνο του στην κορυφή της ερμηνευτικής πυραμίδας του κλασικού μπαλέτου παγκοσμίως.

Ο Ιβάν Βασίλιεφ ως πρώτος χορευτής των Μπολσόι, μέχρι το 2010 είχε χορέψει ήδη όλους σχεδόν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου: Κουρσάρος, Σπάρτακος, Δον Κιχώτης, Ζιζέλ, Καρυοθραύστης, Εσμεράλντα, Λίμνη των Κύκνων, Μπαγιαντέρα κ.τ.λ.

Από το 2011 μαζί με την τότε σύντροφό του, την επίσης μεγάλη μπαλαρίνα Ναταλία Οσίποβα, αρχίζουν να συνεργάζονται και με άλλα διάσημα μπαλέτα όπως το American Ballet Theater της Ν.Υ., τη Σκάλα του Μιλάνου, το Κόβεν Γκάρντεν του Λονδίνου, το μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, του Σίδνεϋ κ.τ.λ.

Συνεργασίες που του έδωσαν την ευκαιρία να εδραιώσει ακόμη περισσότερο την φήμη του και να χτίσει μέσα σε ελάχιστο χρόνο μία εκπληκτική καριέρα.

 

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin