Νοεμβρίου 23, 2017

Θέατρο

 

Ένα road trip με οδηγό τον Δάντη.

Η Θεία Κωμωδία περιγράφει ένα ταξίδι προς το φως, που αρχίζει τον Απρίλιο του 1300. Επτά αιώνες μετά, μεταφέρεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης. Ένα ταξίδι-θεατρική εμπειρία με τρεις οριακούς σταθμούς: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος.

«Πότε έζησες; Ποια ήταν η ζωή σου;»

Ένα πνευματικό road trip. Μια υπαρξιακή φαντασμαγορία. Τρεις οριακοί σταθμοί: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος.

Για πρώτη φορά, Έλληνες δημιουργοί καταπιάνονται με το κορυφαίο έργο της μεσαιωνικής Ευρώπης, τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Η σκηνοθέτις Αργυρώ Χιώτη και η ομάδα Vasistas, με την πορεία εντός και εκτός συνόρων, επιστρέφουν στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, δύο χρόνια μετά τα Αίματα, και παρουσιάζουν, από 22 Απριλίου έως 7 Μαΐου στην Κεντρική Σκηνή, αυτή τη μνημειώδη «οραματική αυτοβιογραφία» του Δάντη, το φανταστικό ταξίδι του στο βασίλειο των νεκρών.

Από τον ανεξάντλητο όγκο της τριλογίας του Δάντη, η ομάδα δημιουργεί μια εξαιρετικά συμπυκνωμένη εκδοχή της, επιλέγοντας αποσπάσματα που μεταφέρουν το βαθιά προσωπικό χαρακτήρα του κειμένου και τη δύσβατη πορεία ενός ανθρώπου, από τα σκοτεινά βιώματα της καθημερινότητας στις επίπονες στιγμές της κρίσης, ως φωτεινές διαφυγές της ζωής, από την κατάδυση στον κόσμο των σκιών μέχρι την έξοδο στο φως.

Στη σκηνή, ένας συμπαγής πυρήνας ερμηνευτών ξεδιπλώνει την αφήγηση, εμβαθύνοντας στους κώδικες που αναπτύσσουν οι Vasistas τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι βασίζονται στην εκφραστική δυναμική του σώματος και τη μουσική διάσταση της χορικότητας.

Στην παράσταση συμπράττει ένα κουαρτέτο εγχόρδων, παρόν επί σκηνής καθ’ όλη τη διάρκειά της και ενταγμένο στη σκηνική δράση.

Μουσικός μινιμαλισμός και ηλεκτρονική μουσική συνομιλούν ζωντανά με τη χρήση σύγχρονων μέσων, συντελώντας έτσι στη δημιουργία της ιδιαίτερης σκηνικής εμπειρίας του road trip της Θείας Κωμωδίας.

Ο ποιητής και μεταφραστής Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, βαθύς γνώστης της μεσαιωνικής παράδοσης και λογοτεχνίας και δημιουργός του περίφημου έργου Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια, υπογράφει τη δραματουργία της παράστασης.

Ο Δάντης (Dante Alighieri, περ. 1265-1321) έγραψε τη Θεία Κωμωδία στις αρχές του 14ου αιώνα και, πιθανότατα, η συγγραφή του διήρκησε περίπου δεκαπέντε χρόνια. Πρόκειται για ένα επικό αφηγηματικό ποίημα, συνολικής έκτασης 14.233 ομοιοκατάληκτων 11σύλλαβων στίχων, χωρισμένο σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος.

Στη Θεία Κωμωδία, ο Δάντης περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο ένα φανταστικό ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο. Το ταξίδι διαρκεί επτά ημέρες (όσο και η δημιουργία του κόσμου) και υποτίθεται πως ξεκινά στις 7 Απριλίου 1300, λίγο πριν από το Πάσχα. Οδηγοί και συνοδοιπόροι του Δάντη είναι ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος και η Βεατρίκη – η τελευταία αποτελεί αναφορά στην ισόβια αγαπημένη του, Beatrice Portinari (1266-1290).

Εμβληματικό έργο της μεσαιωνικής Ευρώπης και από τα πιο επιδραστικά κείμενα για την ιταλική γλώσσα αλλά και την ανθρώπινη σκέψη, η Θεία Κωμωδία, ποίημα αλληγορικό όσο και αυτοβιογραφικό, πολύσημο και πολυπρισματικό, αποτελεί μια θαυμαστή σύνοψη των κοσμολογικών και χριστιανικών αντιλήψεων που επικρατούσαν την εποχή του Δάντη: στο λυκόφως του Μεσαίωνα και τη χαραυγή της Αναγέννησης (τέλη 13ου με αρχές 14ου αιώνα).


ΔΕΣ 2 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

Δραματουργία: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, Vasistas

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Σχεδιασμός ήχου: Jan Van de Engel

Μουσική επιμέλεια: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος

Καλλιτεχνική συνεργάτρια: Ariane Labed

Βοηθός δραματουργίας: Άρτεμις Χρυσοστομίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα

Βοηθός σκηνογράφου: Μυρτώ Μεγαρίτου

Βοηθός ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Διδασκαλία roller-skating: Κωνσταντίνος Μαρτζέκης

Εκτέλεση παραγωγής: Γκέλυ Καλαμπάκα, Βασιλική Γεωργιοπούλου

 

Ερμηνεύουν: Ευθύμης Θέου, Ελένη Βεργέτη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Ματίνα Περγιουδάκη, Γιάννης Κλίνης

Κουαρτέτο εγχόρδων: Αλέξης Καραϊσκάκης Νάστος (τσέλο), Φαίδων Μηλιάδης / Μιγκέν Σελμάνι (πρώτο βιολί), Αγγελική Κασδά (δεύτερο βιολί), Κρυσταλλία Γαϊτάνου / Ηλίας Λιβιεράτος (βιόλα)

Το κείμενο της παράστασης βασίστηκε στη μετάφραση της Θείας Κωμωδίας από τον Κώστα Καιροφύλλα, υπό την επιμέλεια του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου.

Χρησιμοποιούνται επίσης ποιήματα του Edgar Lee Masters από τη συλλογή Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ σε μετάφραση Σπύρου Αποστόλου, με την ευγενική άδεια των εκδόσεων Gutenberg, καθώς και τα Cantos XIV και XV του Ezra Pound σε μετάφραση Γιώργου Βάρσου, με την ευγενική άδεια των εκδόσεων Πατάκη.

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγή: Les Théâtres (Γαλλία)

Με την υποστήριξη: KOMM’N’ACT Γαλλία

 

 

Θέατρο

 «Αγάπη» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Τη Μεγάλη Δευτέρα, 10/4 η περφόρμανς «Αγάπη» (ναι, με το «Α» κεφαλαίο ), «κατοικεί» το χώρο δοκιμών του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, προς τέρψιν όλων όσοι θα έρθουν να τη συναντήσουν. Εκείνη τη νύχτα ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με το Πρόσωπο του. Αναζητά το είδωλο του στην πίσω μεριά του καθρέφτη και απολογείται. Αναλαμβάνει μια θέση που ποτέ δεν αποδέχεται: την προσωπική του ευθύνη. Ένα ιδιαίτερο θέαμα στη σκηνοθεσία του ηθοποιού και σκηνοθέτη –γνωστού από τις κατ’ οίκον παραστάσεις «Η Όγδοη Μέρα»- Ηλία Κουνέλα. Συμμετέχουν: Ιφιγένεια Γρίβα, Παναγιώτης Καμμένος, Χάρις Καρνέζη, Σοφία Κουνέλα, Κώστας Ξυκομηνός, Μαρία Προϊστάκη, Στέλλα Ράπτη, Ναταλία Στυλιανού, Άννα Χανιώτη, Λήδα Χατζή. Σκηνογραφική επιμέλεια: Μαρία Καραθάνου. Φωτιστική επιμέλεια: Γιώργος Αγιαννίτης.

«Αντιφώνηση» στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων

Τη Μεγάλη Τετάρτη, 12/4, ο συγγραφέας και στοχαστής Δημήτρης Δημητριάδης αυτοπροσώπως ανεβαίνει στη σκηνή και κουβεντιάζει με τον …Σαίξπηρ. Γιατί η «Αντιφώνηση» του Θεσσαλονικιού συγγραφέα είναι, ουσιαστικά, ένας διάλογος με το πρώτο σονέτο του άγγλου βάρδου. Ο Γιάννης Σκουρλέτης και η ομάδα bijoux de kant δημιουργούν στη σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής» ένα θρηνητικό ποιητικό σύμπαν. Με όρους ιερουργίας που σχετίζονται με την Εβδομάδα των Παθών, την εθελούσια Θυσία και το Θάνατο χαρτογραφεί μια πορεία Μαρτυρίου που κορυφώνεται με τον επιτάφιο θρήνο. Η λύτρωση του ήρωα θα έρθει όταν, αφού παραδώσει την φθαρτή ψυχή του στο λατρεμένο ον, θα απαλλαγεί από το αιώνια γερασμένο του σώμα κερδίζοντας την μόνη δυνατή Αθανασία. Μαζί με τον Δημητριάδη, συμμετέχει ο ηθοποιός Ζώης Ζούτσος. Με την «Αντιφώνηση» ολοκληρώνεται το αφιέρωμα του θεάτρου στα 400 χρόνια από το θάνατο του Σαίξπηρ.

«Από τη σιωπή της προθήκης στο θεατρικό λόγο» στο Μουσείο Μπενάκη

Μεγάλη Δευτέρα και Μεγάλη Τρίτη, 10 & 11/4, ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος της μοναδικού ενδιαφέροντος αυτής δράσης που ένωσε φέτος το Εθνικό θέατρο με το Μουσείο Μπενάκη, κάνοντας κάτι που δεν έχει ξαναγίνει: τα εκθέματα του μουσείου και οι ιστορίες τους «ζωντάνεψαν» από μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών –από τον Δημήτρη Ήμελλο μέχρι τον Στρατή Πανούριο, σε σκηνοθεσία και σύλληψη του τελευταίου. Δείτε τώρα τις τέσσερις τελευταίες θεματικές παραστάσεις: «Νεοπτόλεμου μύησις» (10/4, 7.30 μ.μ. ), «Σκόρδα κεφάλια δώδεκα κρομμύδια δεκαπέντε» (10/4, 10 μ.μ. ), Ερωφίλης κέντημα (11/4, 7.30 μ.μ. ) και «Το είπε ο γέρος» (11/4, 9.30 μ.μ. )

«Αφέντης και Δούλος» στο Νέο Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου»

Μεγάλη Δευτέρα και Τρίτη, 10 & 11/4 είναι οι δύο τελευταίες βραδιές για τη δευτερότριτη παράσταση που κέρδισε τις καρδιές των θεατών στο τέλος της φετινής σεζόν. Ένα διήγημα του Λέοντος Τολστόι. Ο Δημήτρης Λιγνάδης ως Αφέντης, με μια αποκαλυπτική εναρκτήρια εξομολόγηση-προσωπική μαρτυρία. Ο Γιώργος Νανούρης ως σκηνοθέτης, διασκευαστής αλλά και …Δούλος. Όλα αυτά, σε μια παράσταση-ανοιχτή παραβολή για το νόημα της ζωής και της ανθρωπιάς. Η υπόθεση θέλει έναν πλούσιο έμπορο να αψηφά τις ακραίες καιρικές συνθήκες και, με μοναδικό κίνητρο το κέρδος, να βγαίνει με τον υπηρέτη του μέσα στην παγωμένη νύχτα για να προλάβει να αγοράσει πρώτος ένα κτήμα σε τιμή ευκαιρίας. Στο δρόμο, εξαιτίας μιας δυνατής χιονοθύελλας, χάνονται και βρίσκονται ανυπεράσπιστοι μπροστά στους κινδύνους της μανιασμένης φύσης. Ο αφέντης θα προσπαθήσει να σώσει τον εαυτό του αφήνοντας τον δούλο μόνο και αβοήθητο. Πολύ σύντομα όμως θα βρεθεί στην ίδια θέση μ’ αυτόν και τότε θα ακούσει για πρώτη φορά την καρδιά του να χτυπά πραγματικά…

«Η Μεγάλη Θυσία» στο Έαρ Βικτώρια

Μεγάλη Δευτέρα, 10/4, στις 7.30, ένα θεατρικό αναλόγιο για το οδοιπορικό του Ιησού προς τη Σταύρωση και την Ανάσταση προτείνουν οι Γιώργος Χριστοδούλου, Γεωργία Ζωή και Λυδία Ψιλοβίκου. Κι έτσι, η Μεγάλη Εβδομάδα ξεκινά στο θέατρό τους τη Μεγάλη Δευτέρα με τη «Μεγάλη Θυσία», σε κείμενα Λυδίας Ψιλοβίκου, με την Αρετή Κοκκίνου να συνοδεύει τους τρεις ερμηνευτές με την κιθάρα της σε δικούς της μουσικούς αυτοσχεδιασμούς.

Θέατρο

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στον Λευτέρη Βογιατζή και στον Μένη Κουμανταρέα, εσαεί πρόεδρο του θεάτρου της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής.

ΚΑΘΩΣ ΨΥΧΟΡΡΑΓΩ ή η εκπλήρωση μιας ύστατης επιθυμίας

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας Μπάντρεν, ο μαραγκός, μαστορεύει το κιβούρι της, ετοιμοθάνατης ακόμα, μητέρας του Αντυ Μπάντρεν και η οικογένεια – πατέρας, τέσσερα αγόρια και μια κόρη ετοιμάζονται να το μεταφέρουν με την άμαξα και τα μουλάρια τους, από το βαμβακόσπιτο στην άλλη άκρη της φανταστικής επαρχίας Γιοκναπατάουφα του Αμερικανικού νότου μέσα στο κατακαλόκαιρο… Μια άγρια καταιγίδα θα ανατρέψει τα σχέδια τους αφού πλημμυρίζει το ποτάμι, καταρρέει η γέφυρα και τα κοράκια φέρνουν γυροβολιές πάνω από τα κεφάλια τους…

Μέσα από περιπέτειες και κινδύνους, κωμικοτραγικά περιστατικά και συγκρούσεις – που αναδεικνύουν την απανθρωπιά και την βρωμιά που συγκλόνιζαν τον Νότο στις αρχές του εικοστού αιώνα – οι ήρωες φτάνουν τελικά ρημαγμένοι, στον προορισμό τους και εκπληρώνουν την υπόσχεση που έδωσε ο πατέρας στην μάνα: να την θάψει στον τόπο και στα χώματα που εκείνη γεννήθηκε….

Ο Φώκνερ έγραψε το «Καθώς ψυχορραγώ» νέος, το 1929 δουλεύοντας νυχτοφύλακας ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στις τέσσερις το πρωί μέσα σε έξι βδομάδες. Το έργο θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της αμερικάνικης λογοτεχνίας, και φαίνεται να είναι μια τοιχογραφία του Αμερικανικού νότου.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Μελετώντας το έργο προκειμένου να συλλάβω το μεγαλείο της δεξιοτεχνίας του Ουίλλιαμ Φώκνερ παρατήρησα πως ο μεγάλος πρωτοπόρος της μοντέρνας γραφής, σπάζει τους παραδοσιακούς κανόνες της λογοτεχνίας και γράφοντας κατά την γνώμη μου, «δήθεν» αυτόματα, πλάθει αριστοτεχνικά μια νέα φόρμα πάνω στα χνάρια των μεγάλων εικαστικών του κυβισμού, παρατηρώντας τους χαρακτήρες από διάφορες πλευρές ταυτόχρονα, σαν να μετακινείται γύρω από ένα αντικείμενο για να παρατηρήσει τις πλευρές οι οποίες θα συγχωνευτούν σε μια εικόνα..

Η αρχική μου παρατήρηση μαζί με το άλλοτε απλό και αλλού ποιητικό – καμμιά φορά λόγιο ιδίωμα των χαρακτήρων – οι αφηγηματικοί μονόλογοι των ηρώων, αλλά και οι υποσυνείδητες τους διαδρομές, ο ημερολογιακός χρόνος των εννέα ημερών του μύθου, καθώς και ένας άλλος άχρονος λογοτεχνικός τόπος, της ιδιοφυΐας του Φώκνερ, μου έδωσε την «ελευθέρια» να δουλέψω με τον θίασο των συνεργατών μου την παράσταση «κλέβοντας» από όλα τα ήδη θεάτρου ακόμη και από τους περιοδεύοντες θιάσους τσίρκου που φαίνεται να έχουν γοητεύσει τον Φώκνερ.

Η εντελώς χειροποίητη παράσταση μας, επιθυμώ να παρασύρεται από το ένστικτο, να αφήνεται στην ανάγκη, να είναι καθαρτική με συναισθήματα εκρηκτικά (απόλυτη μελαγχολία – υπέρμετρη χαρά) σαν τα ρυθμικά χορευτικά μπλουζ του Μισισιπή.

Σοφία Φιλιππίδου


Συντελεστές:

Μετάφραση: Μένης Κουμανταρέας
Ελεύθερη απόδοση- διασκευή: Χλόη Κολύρη
Σκηνοθεσία: Σοφία Φιλιππίδου
Σκηνογραφική επιμέλεια: Κυριακή Μαυρογεώργη

Παίζουν: Σοφία Φιλιππίδου, Κώστας Βασαρδάνης, Μιχάλης Καλιότσος, Έλενα Μεγγρέλη, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης και Μορφέας Παπουτσάκης

Δευτέρα και Τρίτη
Ώρα έναρξης: 21.00
(Παράταση μέχρι 09/05/17)
Τοποθεσία:

Θέατρο της οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής, Κεφαλληνίας & Κυκλάδων 11, Κυψέλη
Eισιτήρια:

15€ | 10€ μειωμένο
Προπώληση:

Ταμείο του Θεάτρου | https://www.ticketservices.gr
Πληροφορίες / Κρατήσεις:

Τηλ.: 210 8217877

Θέατρο

Μαρία Χασάπη, χορογράφος με εικαστικό στίγμα
Από Μαρία Κρύου 

Φυσιογνωμία της νεοϋορκέζικης χορευτικής πρωτοπορίας η Μαρία Χασάπη (Maria Hassabi ) κινείται μεταξύ χορού και περφόρμανς κι έρχεται στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με τρεις εξαιρετικούς χορευτές.

Ο χορευτικός κόσμος της Κύπριας χορογράφου-χορεύτριας, άλλοτε στατικός κι άλλοτε κινούμενος, έχει μια εικαστική χροιά και η ένταση είναι πάντα παρούσα με διάφορους τρόπους, καθώς, όπως λέει και η ίδια «με την επιβράδυνση της ταχύτητας, αποχρώσεις που συνήθως παραβλέπονται γίνονται ο πυρήνας του έργου».

Τα σώματα των χορευτών της έχουν τραβήξει τα βλέμματα των θεατών ακόμα και των περαστικών σε περφόρμανς που έχουν φιλοξενηθεί σε μεγάλα μουσεία και χώρους τέχνης (Kunsthalle στο Όσλο, ArtSonje στη Σεούλ, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη κ.α. ), σε σημαντικά φεστιβάλ και θέατρα.

Στην κεντρική σκηνή της Στέγης έρχεται –για πρώτη φορά στη χώρα μας– με το «Staged», ένα έργο που έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2016 στο The Kitchen της Νέας Υόρκης, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Crossing the Line. Μαζί με τους Jessie Gold, Hristoula Harakas και Oisín Monaghan, τρεις από τους καλύτερους Νεοϋορκέζους χορευτές, δημιουργούν μέσα από παράλληλα σόλο μια ενιαία σύνθεση που μοιάζει με ένα γεμάτο εκπλήξεις, κινούμενο μεγάλο γλυπτό

 

Staged

 

Σύγχρονος Χορός Διάρκεια: 84'

 

Από : 7/4 Έως : 9/4

 

Απόγ.: Κυρ. των Βαΐων 9/4, 5.30 μ.μ. Βραδ.: Παρ. 7-Κυρ. 9/4, 8.30 μ.μ.

 

Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 7/4

 

Θέατρο

Το έργο του Κωνσταντίνου Δ. Τζαμιώτη, Μια εξαιρετικά απλή δουλειά, φιλοξενεί το Studio Μαυρομιχάλη, από τις 26 Απριλίου 2017, για 10 μόνο παραστάσεις.

Μια απρόσμενη επίσκεψη διαταράσσει την καθημερινότητα ενός ταριχευτή. Ο Ευστράτιος Ευθυμίου, αν και έμπειρος επαγγελματίας, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ασυνήθιστη κατάσταση. Κάτι πραγματικά καινούργιο που τον αναγκάζει να ξετυλίξει τις σκέψεις του και να οδηγηθεί σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση υπό τον ήχο του ραδιοφώνου στο εργαστήριο του.

«Μόνον τα νήπια και οι χειρότεροι εγκληματίες δικαιούνται να επικαλούνται την πραγματικότητα γιατί είναι οι μόνοι που πιστεύουν ειλικρινά σ’ αυτήν.

Οι μόνοι αυθεντικοί πραγματιστές, οι μόνοι που δεν τους καίγεται καρφί αν μοιάζουν με αυτό που μοιάζει να είναι ο άνθρωπος και γι’ αυτό είναι πιο ανθρώπινοι από κάθε άλλον. Εμείς οι υπόλοιποι αρκούμαστε σε μερικές φλοίδες πραγματικότητας που ίσα-ίσα φτάνουν για να κρύψουμε τη γύμνια μας όντας έκθετοι στο απόλυτο σκοτάδι. Κανονικοί τυφλοί. Να τι είμαστε οι περισσότεροι από μας. Και αδαείς.

Η αδαημοσύνη μας συναγωνίζεται την τυφλότητά μας. Δεν αναφέρομαι μονάχα στα σπουδαία. Η άγνοια μας εκτείνεται και στα πιο ταπεινά, η άγνοιά μας τυλίγει τα πάντα.»

Ένα έργο για τη χαμένη αίσθηση της ζωής, μια εκ βαθέων εξομολόγηση για την έννοια του καθήκοντος και της δημιουργικότητας και παράλληλα ένα αλληγορικό σχόλιο για την αμφιταλάντευση μεταξύ της ανάγκης για σταθερότητα και της επιθυμίας για αλλαγή.

Το έργο «Μια εξαιρετική απλή δουλειά» του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη πρωτοπαρουσιάστηκε το 2006 στο πλαίσιο του Θεσμού «Θεατρικά Αναλόγια» στο θέατρο Άλεκτον.. Κατόπιν επιλέχθηκε από το Ίδρυμα Qouasimodo και συμπεριλήφθηκε στην Ευρωπαϊκή Ανθολογία Θεάτρου, μεταφράστηκε σε αρκετές γλώσσες και παρουσιάστηκε στη Βουδαπέστη και το Μιλάνο.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Ορέστης Τάτσης
Σκηνικά -κοστούμια: Κώστας Γράβος
Φωτισμοί: Βαγγέλης Νάνος
Μουσική επιμέλεια/ραδιοφωνική παραγωγός: Θάλεια Καραμολέγκου
Ηχολήπτης: Γιάννης Σκανδάμης
Διαβάζει ο Στάθης Κόκκορης
Κατασκευή Σκηνικού: Λευτέρης Βουρεκάς, Κώστας Γράβος
Κατασκευή ομοιώματος: Βασιλική Κήτα

 

Στο ρόλο του Ευστράτιου Ευθυμίου ο Δημήτρης Μηλιώτης

Διάρκεια παράστασης: 60’ χωρίς διάλειμμα

 

Ταυτότητα Εκδήλωσης

Ημερομηνία:

Από: 26/04/2017 Εως: 07/05/2017
Τετ., Πέμ., Παρ., Σάβ., Κυρ. στις 21.15
Τοποθεσία:

Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα
Eισιτήρια:

Γενική είσοδος 10 ευρώ | Μειωμένο/φοιτητικό 5 ευρώ
Πληροφορίες / Κρατήσεις:

Τηλ. 210 6453330 | www.studiomavromihali.gr

Θέατρο

Η «Ολεάννα», έργο εμβληματικό του βραβευμένου με Πούλιτζερ συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ, παρουσιάζεται από τις 11 Φεβρουαρίου στο θέατρο Olvio. Ο Δημήτρης Πετρόπουλος στον ρόλο του καθηγητή Πανεπιστημίου και η Κατερίνα Παπουτσάκη στον ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης.

Ένας επιτυχημένος Καθηγητής Πανεπιστημίου προτείνει σε μια νεαρή φοιτήτριά του ιδιαίτερα μαθήματα, καθώς εκείνη ανησυχεί, ότι θα αποτύχει στις εξετάσεις. Μια συνήθης, όμως, συμφωνία εξελίσσεται σε μια βίαιη λεκτικά, ψυχολογικά και σωματικά αντιπαράθεση: η φοιτήτρια τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας και σεξουαλική παρενόχληση και για τον καθηγητή το όνειρο της μονιμοποίησης και της αγοράς ενός καινούργιου σπιτιού καταρρέει.

Στην «Ολεάννα» ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα.

Γραμμένη το 1992, η «Ολεάννα» ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theatre σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Νομπέλ Χάρολντ Πίντερ. To 1994 o ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο με τον ομώνυμο τίτλο.

Μέρες και ώρες παραστάσεων:

Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:30

Διάρκεια: 85 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

 

Τιμές εισιτηρίων:

Ταμείο: 12ευρώ κανονικό, 8ευρώ μειωμένο (για φοιτητές, ανέργους, ΑΜΕΑ).

Προπώληση: 10ευρώ

Θέατρο Olvio

Ιερά Οδός 67 και Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ: 210 34 14 118

Ώρες κράτησης εισιτηρίων: 17.00- 21.00

 www.olviotheater.gr | Μ Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | FB OLVIO.theater

 

 

 

 

Θέατρο

Μια υπέροχη "Σονάτα" από τον Ξαρχάκο στο "Gazarte"
Από Γιώργο Χαρωνίτη 

Από τη μεριά της μουσικής, άκουγα τον Νεοκλή Νεοφυτίδη να παίζει σχεδόν σε όλη την γκάμα του πιανιστικού ρεπερτορίου, από την κλασική ως την αβάν γκαρντ, με την σφραγίδα της συνθετικής / μελωδικής / ρυθμικής ιδιαιτερότητας που χαρακτηρίζει έναν συνθέτη του επιπέδου του Σταύρου Ξαρχάκου και έναν Γιάννη Παλαμίδα να έχει ωριμάσει πάνω στις avant pop / rock φωνητικές ιδιότητες και δράσεις που ο ίδιος είχε «εισάγει» προ ετών με την Λένα Πλάτωνος.

Το ποιητικό / θεατρικό κείμενο του Ρίτσου είναι τόσο ανοιχτό, ως μορφικό περιεχόμενο, που επιτρέπει σε ποικίλες ερμηνείες και μουσικοποιητικές δυναμικές να το «μεταφράσουν» και να το αποδώσουν σκηνικά / θεατρικά. Αυτό κάνει και ο Σταύρος Ξαρχάκος και πετυχαίνει (σε κάθε περίπτωση ) υψηλό αισθητικό αποτέλεσμα. Πριν από δύο περίπου χρόνια, την «Σονάτα του Σεληνόφωτος» ερμήνευσε η Μαρινέλλα – και ήταν μια υπέροχη στιγμή.

Τώρα την «Σονάτα του Σεληνόφωτος» την ερμηνεύει ο Γιάννης Παλαμίδας – και είναι μία… υπεροχότερη στιγμή καθώς οι δικές του φωνητικές / ερμηνευτικές ποιότητες δεν έχουν σχέση με την μεταρομαντική αφήγηση ή το όποιο… bel canto μπορεί να ανιχνεύσει κανείς στην ποίηση του Γιάννη Ρίτσου αλλά είναι σε τέτοια ευρεία γκάμα ποιοτήτων που αποδίδουν τελειότερα και πληρέστερα, δηλαδή πολύ πιο σύγχρονα και πολύ πιο κοντά στην μουσική ευρύτητα πάνω στην οποία έχει συνθέσει ο Ξαρχάκος. Και «δένει» πολύ πιο άμεσα με την γκάμα της πιανιστικής γραφής του συνθέτη την οποία ο θαυμάσιος πιανίστας Νεοκλής Νεοφυτίδης έχει κάνει δεύτερη φύση!

Μ’ αυτό θέλω να πω πως εδώ έχουμε μια πλήρη, σε κάθε διάσταση, εκδοχή της «Σονάτας» όπου το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καλλιτεχνικά άρτιο και, παράλληλα, (μετα )μοντέρνα προκλητικό και ρηξικέλευθο. Τώρα προκαλεί ακόμα περισσότερα συναισθήματα και υπάρχουν στιγμές που ο Μαέστρος – συνθετικά και σκηνοθετικά – αναδεικνύει τις συγγένειές της με την αρχαία τραγωδία. Ζυγίζοντας συνολικά το αποτέλεσμα: μια υπέροχη πολύτεχνη σύνθεση του Σταύρου Ξαρχάκου που αποδίδουν ιδανικά ο Γιάννης Παλαμίδας και Νεοκλής Νεοφυτίδης. [Δεν θα πρέπει να κινηματογραφηθεί;]

Info
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος
Μελοποίηση - Σκηνοθεσία: Σταύρος Ξαρχάκος
Gazarte Theatre Stage​​

​Βουτάδων 32-34, Γκάζι​ /
210 3460347​ )​
1, 2, 8, 9, 22 & 23 Απριλίου

Τιμή εισιτηρίου: Κανονικό 18€, Φοιτητικό 12€
Ώρα έναρξης: Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00

Θέατρο

Η Θεία Κωμωδία περιγράφει ένα ταξίδι προς το φως, που αρχίζει τον Απρίλιο του 1300. Επτά αιώνες μετά, μεταφέρεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης. Ένα ταξίδι-θεατρική εμπειρία με τρεις οριακούς σταθμούς: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος.

«Πότε έζησες; Ποια ήταν η ζωή σου;»

Ένα πνευματικό road trip. Μια υπαρξιακή φαντασμαγορία. Τρεις οριακοί σταθμοί: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος. Για πρώτη φορά, Έλληνες δημιουργοί καταπιάνονται με το κορυφαίο έργο της μεσαιωνικής Ευρώπης, τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Η σκηνοθέτις Αργυρώ Χιώτη και η ομάδα Vasistas, με την πορεία εντός και εκτός συνόρων, επιστρέφουν στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, δύο χρόνια μετά τα Αίματα, και παρουσιάζουν, από 22 Απριλίου έως 7 Μαΐου στην Κεντρική Σκηνή, αυτή τη μνημειώδη «οραματική αυτοβιογραφία» του Δάντη, το φανταστικό ταξίδι του στο βασίλειο των νεκρών.

Από τον ανεξάντλητο όγκο της τριλογίας του Δάντη, η ομάδα δημιουργεί μια εξαιρετικά συμπυκνωμένη εκδοχή της, επιλέγοντας αποσπάσματα που μεταφέρουν το βαθιά προσωπικό χαρακτήρα του κειμένου και τη δύσβατη πορεία ενός ανθρώπου, από τα σκοτεινά βιώματα της καθημερινότητας στις επίπονες στιγμές της κρίσης, ως φωτεινές διαφυγές της ζωής, από την κατάδυση στον κόσμο των σκιών μέχρι την έξοδο στο φως.

Στη σκηνή, ένας συμπαγής πυρήνας ερμηνευτών ξεδιπλώνει την αφήγηση, εμβαθύνοντας στους κώδικες που αναπτύσσουν οι Vasistas τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι βασίζονται στην εκφραστική δυναμική του σώματος και τη μουσική διάσταση της χορικότητας.

Στην παράσταση συμπράττει ένα κουαρτέτο εγχόρδων, παρόν επί σκηνής καθ’ όλη τη διάρκειά της και ενταγμένο στη σκηνική δράση.

Μουσικός μινιμαλισμός και ηλεκτρονική μουσική συνομιλούν ζωντανά με τη χρήση σύγχρονων μέσων, συντελώντας έτσι στη δημιουργία της ιδιαίτερης σκηνικής εμπειρίας του road trip της Θείας Κωμωδίας.

Ο ποιητής και μεταφραστής Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, βαθύς γνώστης της μεσαιωνικής παράδοσης και λογοτεχνίας και δημιουργός του περίφημου έργου Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια, υπογράφει τη δραματουργία της παράστασης.

Ο Δάντης (Dante Alighieri, περ. 1265-1321) έγραψε τη Θεία Κωμωδία στις αρχές του 14ου αιώνα και, πιθανότατα, η συγγραφή του διήρκησε περίπου δεκαπέντε χρόνια. Πρόκειται για ένα επικό αφηγηματικό ποίημα, συνολικής έκτασης 14.233 ομοιοκατάληκτων 11σύλλαβων στίχων, χωρισμένο σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος.

Στη Θεία Κωμωδία, ο Δάντης περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο ένα φανταστικό ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο. Το ταξίδι διαρκεί επτά ημέρες (όσο και η δημιουργία του κόσμου) και υποτίθεται πως ξεκινά στις 7 Απριλίου 1300, λίγο πριν από το Πάσχα. Οδηγοί και συνοδοιπόροι του Δάντη είναι ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος και η Βεατρίκη – η τελευταία αποτελεί αναφορά στην ισόβια αγαπημένη του, Beatrice Portinari (1266-1290).

Εμβληματικό έργο της μεσαιωνικής Ευρώπης και από τα πιο επιδραστικά κείμενα για την ιταλική γλώσσα αλλά και την ανθρώπινη σκέψη, η Θεία Κωμωδία, ποίημα αλληγορικό όσο και αυτοβιογραφικό, πολύσημο και πολυπρισματικό, αποτελεί μια θαυμαστή σύνοψη των κοσμολογικών και χριστιανικών αντιλήψεων που επικρατούσαν την εποχή του Δάντη: στο λυκόφως του Μεσαίωνα και τη χαραυγή της Αναγέννησης (τέλη 13ου με αρχές 14ου αιώνα).

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

Δραματουργία: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, Vasistas

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Σχεδιασμός ήχου: Jan Van de Engel

Μουσική επιμέλεια: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος

Καλλιτεχνική συνεργάτρια: Ariane Labed

Βοηθός δραματουργίας: Άρτεμις Χρυσοστομίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα

Βοηθός σκηνογράφου: Μυρτώ Μεγαρίτου

Βοηθός ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Διδασκαλία roller-skating: Κωνσταντίνος Μαρτζέκης

Εκτέλεση παραγωγής: Γκέλυ Καλαμπάκα, Βασιλική Γεωργιοπούλου

Ερμηνεύουν: Ευθύμης Θέου, Ελένη Βεργέτη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Ματίνα Περγιουδάκη, Γιάννης Κλίνης

Κουαρτέτο εγχόρδων: Αλέξης Καραϊσκάκης Νάστος (τσέλο), Φαίδων Μηλιάδης / Μιγκέν Σελμάνι (πρώτο βιολί), Αγγελική Κασδά (δεύτερο βιολί), Κρυσταλλία Γαϊτάνου / Ηλίας Λιβιεράτος (βιόλα)

Το κείμενο της παράστασης βασίστηκε στη μετάφραση της Θείας Κωμωδίας από τον Κώστα Καιροφύλλα, υπό την επιμέλεια του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου.

Χρησιμοποιούνται επίσης ποιήματα του Edgar Lee Masters από τη συλλογή Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ σε μετάφραση Σπύρου Αποστόλου, με την ευγενική άδεια των εκδόσεων Gutenberg, καθώς και τα Cantos XIV και XV του Ezra Pound σε μετάφραση Γιώργου Βάρσου, με την ευγενική άδεια των εκδόσεων Πατάκη.

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγή: Les Théâtres (Γαλλία)

Με την υποστήριξη: KOMM’N’ACT (Γαλλία)

 

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Τρίτη 25 Απριλίου

Συμπόσιο για τον Δάντη

Παρασκευή 28 Απριλίου

Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές

Συντονισμός: Γρηγόρης Ιωαννίδης, κριτικός θεάτρου και επίκουρος καθηγητής του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Τετάρτη 3 & Πέμπτη 4 Μαΐου

Εργαστήριο με την Αργυρώ Χιώτη και την ομάδα Vasistas

 

Θέατρο

Μετά τους Ντάριο Φο, Μπρετ Μπέιλι, Κριστόφ Βαρλικόφσκι και Ανατόλι Βασίλιεφ, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ) επέλεξε φέτος τη βραβευμένη γαλλίδα ηθοποιό, Ιζαμπέλ Ιπέρ, να γράψει το Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου.


Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου και εορτάζεται στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εκπροσωπεί για τη θεατρική κοινότητα μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που αυτή έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα. Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 50 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο.

Το ΔΙΘ έχει ως στόχο να προωθεί τις εθνικές και διεθνείς δραστηριότητες που διοργανώνονται στο πλαίσιο των εορτασμών για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

Φέτος, η Γενική Διευθύντρια της ΟΥΝΕΣΚΟ, Ιρίνα Μπόκοβα, χαιρετίζει με τη σειρά της την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2017.

Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2017 από την Ιζαμπέλ Ιπέρ
Μας βρίσκει εδώ, όπως και κάθε χρόνο την Άνοιξη, το 55ο έτος εορτασμών της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Μια μέρα, σημαίνει 24 ώρες, που ξεκινούν πρώτα από το θέατρο Νο και το Bunraku, περνούν από την Όπερα του Πεκίνο και το Kathakali, καθυστερούν κάπου μεταξύ Ελλάδας και Σκανδιναβίας, από τον Αισχύλο έως τον Ίψεν, από τον Σοφοκλή στον Στρίντμπεργκ, μεταξύ Αγγλίας και Ιταλίας, από τη Σάρα Κέιν στον Πιραντέλλο, μα και στη Γαλλία μεταξύ άλλων, εδώ που βρισκόμαστε τώρα, στο Παρίσι, στην πόλη που εξακολουθεί να φιλοξενεί τα περισσότερα θεατρικά σχήματα από το εξωτερικό. Έπειτα, σε αυτές τις 24 ώρες, θα οδηγηθούμε από το Παρίσι στη Ρωσία, από τον Ρακίνα και τον Μολιέρο στον Τσέχωφˑ μπορούμε ακόμη να διασχίσουμε τον Ατλαντικό για να καταλήξουμε σ’ ένα πανεπιστήμιο στην Καλιφόρνια, όπου εκεί οι νέοι άνθρωποι ίσως ανακαλύπτουν εκ νέου το θέατρο. Γιατί το θέατρο πάντοτε αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Είναι η σύμβαση που πρέπει διαρκώς και ακαταπόνητα να καταργείται. Και έτσι παραμένει ζωντανό. Το θέατρο σφύζει από ζωή, αψηφώντας το χώρο και το χρόνοˑ τα πιο σύγχρονα έργα τρέφονται από τα επιτεύγματα των περασμένων αιώνων, τα πιο κλασικά ρεπερτόρια εκσυγχρονίζονται κάθε φορά που ερμηνεύονται ξανά.

Μια Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, προφανώς, δεν είναι μια συνηθισμένη, καθημερινή, μέρα. Είναι η μέρα που αναβιώνει έναν απέραντο χωροχρόνο και για να επικαλεστώ αυτόν το χωροχρόνο θα ήθελα να καλέσω εδώ έναν γάλλο θεατρικό συγγραφέα, τόσο ταλαντούχο όσο και διακριτικό, τον Ζαν Ταρντιέ. Για το χώρο ερωτά ποια είναι η μακρύτερη διαδρομή από το ένα σημείο στο άλλο… Για το χρόνο προτείνει να μετρούμε σε δέκατα δευτερολέπτου το χρόνο που χρειαζόμαστε για να προφέρουμε τη λέξη «αιωνιότητα». Για το χωροχρόνο είπε επίσης: «Πριν κοιμηθείτε εστιάστε την προσοχή σας, νοερά, σε δύο σημεία στο χώρο και υπολογίστε πόσος χρόνος χρειάζεται, στο όνειρο, να πάτε από το ένα σημείο στο άλλο». Στη μνήμη μου έχω κρατήσει τη φράση «στο όνειρο». Φαίνεται ότι ο Ζαν Ταρντιέ και ο Μπομπ Γουίλσον έχουν συναντηθεί. Μπορούμε επίσης να συνοψίσουμε τη σημασία της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου μας, ανακαλώντας στη μνήμη μας τον Σάμουελ Μπέκετ, μέσα από τον οποίο λέει η Γουίνι, με εκείνο το σβέλτο ύφος της: «Ω, τι όμορφη μέρα πρόκειται να ήταν». Καθώς σκεφτόμουνα αυτό το μήνυμα, που είχα την τιμή να προσκληθώ να γράψω, ερχόντουσαν στη μνήμη μου όλα τα όνειρα, από όλες αυτές τις σκηνές. Έτσι, δεν ήρθα εντελώς μόνη σε αυτήν την αίθουσα της ΟΥΝΕΣΚΟˑ όλοι οι χαρακτήρες που ερμήνευσα επάνω στη σκηνή είναι εδώ μαζί μου, οι ρόλοι που φαινομενικά με εγκατέλειπαν όταν όλα τελείωναν, μα που χάραξαν μέσα μου μια υπόγεια ζωή, έτοιμοι να βοηθήσουν ή να καταστρέψουν τους επόμενους ρόλους: Φαίδρα, Αραμίντ, Ορλάντο, Έντα Γκάμπλερ, Μήδεια, Μερτέιγ, Μπλανς Ντιμπουά… Με συνοδεύουν επίσης όλοι οι χαρακτήρες που αγάπησα και χειροκρότησα ως θεατής. Έτσι, ανήκω σε όλο τον κόσμο. Είμαι Ελληνίδα, Αφρικανή, Σύρια, Βενετσιάνα, Ρωσίδα, Βραζιλιάνα, Περσίδα, Ρωμαία, Γιαπωνέζα, Νεοϋορκέζα, γυναίκα από τη Μασσαλία, Φιλιππινέζα, Αργεντινή, Νορβηγίδα, Κορεάτισσα, Γερμανίδα, Αυστριακή, Αγγλίδα, πραγματικά ανήκω σε όλο τον κόσμο. Εκεί, στη σκηνή, βρίσκεται η πραγματική παγκοσμιοποίηση.

Στους εορτασμούς της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 1964, ο Λόρενς Ολιβιέ ανακοίνωσε ότι μετά από αγώνες που διήρκησαν πάνω από έναν αιώνα, η Αγγλία απέκτησε το Εθνικό της Θέατρο και εξέφρασε αμέσως την επιθυμία του να το διαμορφώσει ως ένα διεθνές θέατρο, τουλάχιστον στο ρεπερτόριό του. Γνώριζε πολύ καλά πως ο Σαίξπηρ ανήκει στον κόσμο.

Με χαρά ανακάλυψα ότι το πρώτο Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το εμπιστεύτηκαν στον Ζαν Κοκτώ, μια τέλεια επιλογή, αφού είναι ο συγγραφέας του Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες. Κι εγώ γύρισα τον κόσμο, με διαφορετικό τρόπο, έκανα το γύρο του κόσμου σε 80 θεατρικά έργα ή ταινίες. Περιλαμβάνω εδώ και τις ταινίες γιατί δεν βρίσκω ότι διαφέρουν οι ερμηνείες τους από το θέατρο και εκπλήττομαι κάθε φορά που το λέω, μα είναι αλήθεια, έτσι είναι. Δεν υπάρχει διαφορά.

Καθώς σας μιλώ εδώ δεν είμαι εγώ, δεν είμαι ηθοποιός, είμαι απλά ένας άνθρωπος από τους πολλούς που χρησιμοποιεί το θέατρο για να συνεχίσει να υπάρχει. Είναι, λίγο, καθήκον μας. Και ανάγκη μας: με άλλα λόγια: το θέατρο δεν υπάρχει χάρη σε μας, μάλλον χάρη στο θέατρο υπάρχουμε εμείς. Το θέατρο είναι παντοδύναμο, αντιστέκεται, επιβιώνει από το κάθε τι, πολέμους, λογοκρισία, φτώχια. Αρκεί να πούμε «Το σκηνικό είναι μια γυμνή σκηνή μιας ακαθόριστης εποχής» και να προσθέσουμε έναν ηθοποιό. Ή μία ηθοποιό. Τι θα κάνει αυτός; Τι θα πει αυτή; Θα μιλήσουν; Το κοινό περιμένει, θα αναγνωρίσει, γιατί χωρίς το κοινό δεν υπάρχει θέατρο, ποτέ δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Ένας μόνο θεατής στο κοινό είναι το κοινό. Μα ας μην είναι πολλές οι άδειες καρέκλες! Εκτός στον Ιονέσκο… Στο τέλος λέει η γριούλα: «Ναι, ναι, ας πεθάνουμε ενδόξως… Ας πεθάνουμε για να γίνουμε μύθος… τουλάχιστον θα αποκτήσουμε το δρόμο μας…»

Γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για 55 χρόνια τώρα. Στα 55 αυτά χρόνια είμαι η όγδοη γυναίκα που καλούμαι να μεταδώσω ένα μήνυμα και τελικά δεν ξέρω αν η λέξη μήνυμα ταιριάζει. Οι προγενέστεροί μου (η πλειοψηφία επιβάλλει το αρσενικό γένος!) μίλησαν για το θέατρο της φαντασίας, της ελευθερίας, της καταγωγής, συζήτησαν το πολυπολιτισμικό θέατρο, το θέατρο της ομορφιάς, το θέατρο που θέτει αναπάντητα ερωτήματα… Το 2013, μόλις πριν τέσσερα χρόνια, ο Ντάριο Φο είπε: «Έτσι, η μόνη λύση στην κρίση βρίσκεται στην ελπίδα ότι θα οργανωθεί ένας μεγάλος διωγμός εναντίον μας και ιδιαίτερα εναντίον των νέων ανθρώπων που επιθυμούν να μάθουν την τέχνη του θεάτρου: μια νέα διασπορά των Commedianti, των δημιουργών του θεάτρου, ο οποίοι αναμφισβήτητα θα αντλήσουν από ένα τέτοιο περιορισμό αφάνταστα οφέλη για μια νέα αναπαράσταση.». Τα αφάνταστα οφέλη μοιάζουν μια πολύ καλή συνταγή, που επάξια θα μπορούσε να περιληφθεί σε κάθε πολιτική ρητορική, δεν συμφωνείτε;… Και αφού βρίσκομαι στο Παρίσι, λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές, εισηγούμαι σε αυτούς που φαίνεται ότι επιθυμούν να μας κυβερνήσουν να προσέξουν αυτά τα αφάνταστα οφέλη του θεάτρου. Όχι όμως κυνήγι μαγισσών!

Το θέατρο για μένα είναι ο άλλος, είναι ο διάλογος, η απουσία του μίσους. Η φιλία μεταξύ των λαών, δεν γνωρίζω πολύ καλά τι θα πει αυτό, μα πιστεύω στην κοινότητα, στη φιλία μεταξύ των θεατών και των ηθοποιών, πιστεύω στην ενότητα όλων αυτών που επανενώνει το θέατρο, τους θεατρικούς συγγραφείς, τους μεταφραστές, τους φωτιστές, τους σχεδιαστές κοστουμιών, τους σκηνογράφους, αυτούς που ερμηνεύουν το θέατρο και αυτούς που το δημιουργούν και αυτούς που το επισκέπτονται. Το θέατρο μας προστατεύει, μας προφυλάσσει… Μου φαίνεται πως μας αγαπά… όσο το αγαπάμε…

Θυμάμαι έναν παλιό σκηνοθέτη, ο οποίος κάθε βράδυ στα παρασκήνια, προτού να ανοίξει η αυλαία, φώναζε με στεντόρεια φωνή: «Τόπο για το Θέατρο!». Και αυτή είναι και η τελευταία μου φράση. Σας ευχαριστώ.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Αγγέλα Χριστοφίδου

Ιζαμπέλ Ιπέρ │Isabelle Huppert
Βιογραφία

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ σπούδασε τη ρωσική γλώσσα στο Ινστιτούτο Εθνικών (Σλαβικών) Γλωσσών και Ανατολικών Πολιτισμών, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή de la rue Blanche και στην Εθνική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών, στο Παρίσι. Μαθήτευσε κοντά σε διαπρεπείς καθηγητές όπως ο Ζαν-Λοράν Κοσέ και ο Αντουάν Βιτέζ.

Διακρίθηκε από τις πρώτες της εμφανίσεις στον κινηματογράφο, σε ταινίες όπως Ο χορός των διεφθαρμένων (Les Valseuses) του Μπερτράν Μπλιέ, Aloise της Λιλιάν ντε Κερμαντέκ και Ο ανακριτής και ο δολοφόνος (Le Juge et l’ Assassin) του Μπερτάν Ταβερνιέ. Για την ερμηνεία της στην ταινία Για μια νύχτα αγάπης (La Dentellière) του Κλοντ Κορετά απέσπασε το Βραβείο της πιο Υποσχόμενης Νέας Ηθοποιού από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (BAFTA). Η συνεργασία της με τον Κλοντ Σαμπρόλ είχε ως αποτέλεσμα μια σειρά από εξαιρετικές ερμηνείες σε διάφορα είδη ταινιών όπως: κωμωδία [Τέρμα τ’ αστεία (Rien ne va plus)], δράμα [Μια υπόθεση γυναικών (Une affaire de femmes)] και φιλμ νουάρ [Μερσί για τη σοκολάτα (Merci pour le chocolat)]. Η επιδεξιότητά της, καθώς και η βαθιά της κατανόηση της υποκριτικής τέχνης συνέτειναν στο να δώσει πνοή σε χαρακτήρες λογοτεχνικών διασκευών, όπως στην ταινία Η κυρία Μποβαρύ (Madame Bovary) και πολιτικών μυθιστοριών, όπως στην ταινία Η γοητεία της εξουσίας (L’ Ivresse du pouvoir). Τιμήθηκε με πολλά βραβεία για τις ερμηνείες της στις ταινίες του σκηνοθέτη Κλοντ Σαμπρόλ: Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών του 1978, για την ταινία Βιολέτ Νοζιέρ (Violette Nozière), Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ταινία Μια υπόθεση γυναικών (Une affaire de femmes) και στο Φεστιβάλ Μόσχας για την ταινία Η κυρία Μποβαρύ (Madame Bovary), καθώς και το Βραβείο καλύτερης ερμηνείας και το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης γυναίκας ηθοποιού στο Φεστιβάλ Βενετίας για την ερμηνεία της στην ταινία Η τελετή (La Cérémonie).

Συνεργάστηκε με πολλούς διακεκριμένους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες: Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Αντρέ Τεσινέ, Μορίς Πιαλά, Πατρίς Σερό, Μίκαελ Χάνεκε, Ραούλ Ρουίζ, Μπενουά Ζακό, Ζακ Ντουαγιόν, Κρίστιαν Βίνσεντ, Λώρενς Φερέιρα Μπαρμπόζα, Ολιβιέ Ασσάγιας, Φρανσουά Οζόν/Αν Φοντέν, Εύα Ιονέσκο, Γιακίμ Λαφόζ, Σερζ Μποζόν/Κατρίν Μπρεγιά, Γκιγιόμ Νικλού και Σάμουελ Μπενχετρίτ. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ συνεργάστηκε και με σπουδαίους, διεθνούς φήμης σκηνοθέτες όπως ο Μάικλ Τσιμίνο, ο Τζόσεφ Λόσεϊ, ο Ότο Πρέμινγκερ, οι αδερφοί Ταβιάνι, ο Μάρκο Φερέρι, ο Χαλ Χάρτλεϊ, ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, ο Βέρνερ Σρέτερ και ο Αντρέι Βάιντα, καθώς και ο Ρίθι Παν, ο Μπριγιάντε Μεντόζα και ο Χονγκ Σανγκ Σου.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας την τίμησε με τον Ειδικό Χρυσό Λέοντα της Επιτροπής για το σύνολο της καριέρας της, καθώς και για την ερμηνεία της στην ταινία Γκαμπριέλ (Gabriell) του Πατρίς Σερό.

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών απέσπασε δύο φορές το Βραβείο καλύτερης ηθοποιού [τη δεύτερη φορά για την ερμηνεία της στην ταινία Η δασκάλα του πιάνου, (La Pianiste) του Μίκαελ Χάνεκε)]. Στις Κάννες όμως θα βρεθεί και ως μέλος και προεδρεύουσα (στην 62η διοργάνωση) της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, αλλά και ως υπεύθυνη της τελετής.

Εκτός από τον κινηματογράφο, η Ιζαμπέλ Ιπέρ διαπρέπει και στο θέατρο στη Γαλλία, αλλά και διεθνώς. Έχει ερμηνεύσει ρόλους υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Μπομπ Γουίλσον (Ορλάντο της Βιρτζίνια Γουλφ και Κουαρτέτο του Χάινερ Μίλερ), του Πέτερ Ζάντεκ (Με το ίδιο μέτρο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ), του Κλοντ Ρεζί (Ψύχωση 4.48 της Σάρα Κέιν και Η Ιωάννα στην πυρά του Κλωντέλ). Έχει ερμηνεύσει επίσης τη Μήδεια του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία του Ζακ Λασσάλ στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, την Έντα στο έργο Έντα Γκάμπλερ του Ερρίκου Ίψεν σε σκηνοθεσία του Ερίκ Λακασκάντ και τη Μπλανς στο Ένα Λεωφορείο (A Tramway), βασισμένο στο Λεωφορείο ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία του Κριστόφ Βαρλικόφσκι στο Théâtre de l’Odéon, το οποίο ταξίδεψε σε μια επιτυχή περιοδεία στην Ευρώπη και διεθνώς. Αξιοσημείωτη είναι και η ερμηνεία της δίπλα στην Κέιτ Μπλάνσετ στο έργο Οι Δούλες του Ζαν Ζενέ σε σκηνοθεσία του Μπένεντικτ Άντριους με το Θεατρικό Σχήμα Sydney στο New York City Centre, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Lincoln Center. Επιτυχώς περιόδευσε στην Ευρώπη και με το Ψευδοεξομολογήσεις του Μαριβώ, σε σκηνοθεσία Λικ Μποντί, αφού αυτό παρουσιάστηκε στο Théâtre de l’Odéon. Αυτή τη θεατρική περίοδο ερμηνεύει τη Φαίδρα στις Φαίδρες [Phaedra(s)] των Ουαζντί Μουαουάντ, Σάρα Κέιν και Τζον Μάξγουελ Κούτσι, σε σκηνοθεσία Κριστόφ Βαρλικόφσκι, μια παραγωγή που περιοδεύει σε Ευρώπη και διεθνώς.

Στον κινηματογράφο έχουν πρόσφατα παρουσιαστεί αρκετές ταινίες της: Το Μέλλον (L’ avenir) της Μία Χάνσεν Λαβ, Αμέσως τώρα (Tout de suite maintenant) του Πασκάλ Μπονιτζέρ και Εκείνη (Elle) του Πολ Βερχόφεν (Φεστιβάλ Καννών 2016) και Σουβενίρ (Souvenir) του Μπαβό Ντεβούρν. Το 2017 θα κυκλοφορήσει η τέταρτη ταινία της σε συνεργασία με τον Μίκαελ Χάνεκε, Αίσιο Τέλος (Happy End) μαζί με ένα έργο σε σκηνοθεσία του Σερζ Μποζόν, τιτλοφορούμενο Κυρία Χάιντ (Madame Hyde). Η Ιζαμπέλ Ιπέρ έχει πρόσφατα τιμηθεί με πολλά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Gotham και η Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού για την ταινία Εκείνη (Elle), ένας ρόλος για τον οποίο προτάθηκε για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής, Ιππότης του Εθνικού Τάγματος Αξίας και Διοικητής του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών στη Γαλλία.

Μετάφραση: Αγγέλα Χριστοφίδου

Μήνυμα από τη Γενική Διευθύντρια της ΟΥΝΕΣΚΟ κα. Ιρίνα Μπόκοβα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου
Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η οποία θεσπίστηκε το 1961 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, τιμά ένα από τα αρχαιότερα και πιο ζωντανά είδη καλλιτεχνικής έκφρασης της ανθρωπότητας. Η ιστορία του θεάτρου ταξιδεύει πίσω στην απαρχή της ίδιας της γλώσσας και τα διάφορα είδη της έκφρασής του αντικατοπτρίζουν την κοινή μας πολιτιστική ετερότητα. Η ΟΥΝΕΣΚΟ προστατεύει και εκτιμά τα δεκάδες θεατρικά είδη που έχουν εγγραφεί στη Λίστα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, όπως το παραδοσιακό μουσικό θέατρο Kumiodori της Οκινάουα (Ιαπωνία), το Mystery Play of Elche (Ισπανία) και το Θέατρο Mak Yong (Καμποτία).

Το Θέατρο ξεπερνά κατά πολύ τα είδη ψυχαγωγίας. Με την αμεσότητά του, με την κωμική ή τραγική σχέση που μόνο αυτό κτίζει μεταξύ της σκηνής και του κοινού, το θέατρο αποτελεί ένα μοναδικό εργαλείο έκφρασης, στοχασμού και (επί)κοινωνίας. Ως μια κατ’ εξοχήν ζωντανή τέχνη, το θέατρο απεικονίζει τις αλήθειες, τα δράματα και τα καθολικά ερωτήματα που δομούν τις ανθρώπινες κοινωνίες και τους δίνει την ευκαιρία να εκπροσωπηθούν, ακόμη και σε καθοριστικές στιγμές. Ιδιαίτερα σε καταστάσεις που δημιουργούνται μετά από συγκρούσεις, ο πολιτισμός και το θέατρο βοηθούν τις κοινότητες να ξαναρχίσουν το διάλογο και να επιταχύνουν τη συμφιλίωση. Το είδαμε στο Τσαντ, για παράδειγμα, το 2014, όταν το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου πραγματοποίησε ένα πρόγραμμα με τη στήριξη του Διεθνούς Ταμείου Πολιτισμικής Ετερότητας της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, το οποίο ιδρύθηκε το 1948 από την ΟΥΝΕΣΚΟ, είναι ένας απαραίτητος εταίρος στην προσπάθεια να δώσουμε ζωή σε αυτό το μήνυμα και να προωθήσουμε το θέατρο. Μαζί, τιμούμε τη δέσμευσή μας να στηρίζουμε τις κυβερνήσεις στο να υιοθετούν δημιουργικές στρατηγικές, να αναπτύσσουν τις δραστηριότητες των παραγωγών, των καλλιτεχνών και των θεατρικών σχημάτων και μέσα από αυτούς όλη την οικογένεια και τους εμπειρογνώμονες του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας, ως μια δυναμική για την ειρήνη και την ανάπτυξη.

Μετάφραση: Αγγέλα Χριστοφίδου

Θέατρο

Συν & Πλην: Τρεις ψηλές γυναίκες στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας
Όλγα Σελλά

Θετικές και αρνητικές σκέψεις για την παράσταση «Τρεις ψηλές γυναίκες» του Εντουαρντ Αλμπι, στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Αρη Τρουπάκη.

Το έργο
Η τελευταία επιτυχία ενός προικισμένου θεατρικού συγγραφέα, που του χάρισε, το 1991, το τρίτο βραβείο Pulitzer. Ολη η δράση εκτυλίσσεται στο υπνοδωμάτιο μιας υπέργηρης και δεσποτικής γυναίκας (Μπέττυ Αρβανίτη), που έχει όλες τις ανασφάλειες, τις φοβίες, αλλά και τις ιδιοτροπίες και τα πείσματα των γηρατειών. Δίπλα της η ώριμη γυναίκα που την προσέχει (Μαρία Κεχαγιόγλου) και ξέρει πολύ καλά τα χούγια της, αλλά και το πώς θα χειριστεί αυτά τα χούγια, καθώς και μία νεαρή ασκούμενη δικηγόρος (Νεφέλη Κουρή) που έχει έρθει για να τακτοποιήσει κάποιες εκκρεμότητές.

Αυτή η τελευταία, η νεότερη (η νεότητα) αντιμετωπίζει ευθέως και θυμωμένα την υπέργηρη κυρία (που είναι όμως έξυπνη και χειριστική) και η ώριμη γυναίκα προσπαθεί να αποσοβήσει τις εντάσεις και να χειριστεί και τις δύο: και το γήρας και τη νεότητα. Αυτή είναι η ψίχα του έργου του Αλμπι, η διαρκής συνομιλία με το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον, το τέλος της ανθρώπινης διαδρομής. Ο Εντουαρντ Αλμπι μας καλεί να δούμε τις τρεις φάσεις της ζωής ενός ανθρώπου, τις διαφορετικές ηλικίες, τις διαφορετικές αντιδράσεις, τις διαφορετικές αντιλήψεις. Μας καλεί σε μια συνομιλία με τις ηλικίες μας. Αλλά είναι μια συνομιλία με χιούμορ -πικρό χιούμορ-, με τρυφερότητα, με ορθολογισμό, με αλήθεια, με συγκίνηση.

Η παράσταση
Είναι η δεύτερη φορά που παρουσιάζεται αυτό το έργο στις αθηναϊκές θεατρικές σκηνές. Η πρώτη ήταν στο Θέατρο «Αθηνών» τη σεζόν 1995-96, με τις Ελένη Χατζηαργύρη, Ζωή Λάσκαρη, Κατερίνα Μαραγκού. Δεν το είχα δει τότε. Το είδα στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας και από την αρχή καθηλώθηκα από το κείμενο του Αλμπι. Κι επειδή, φυσικά, δεν άκουγα θέατρο στο ραδιόφωνο, αλλά έβλεπα μια παράσταση, αυτή η παράσταση και το όλο της στήσιμο προκάλεσε αυτή την καθήλωση και την ικανοποίηση.

Κατά πρώτον ήταν η «εικόνα» της παράστασης: ένα δωμάτιο με ολόασπρα έπιπλα είχε στηθεί στη σκηνή του θεάτρου, με μόνο χρώμα, το απαλό γαλάζιο στη ρόμπα της Μπέττυς Αρβανίτη, το ασπρόμαυρο κοστούμι της ωριμότητας, το κυρίως μαύρο κοστούμι της νεότητας και τις χρωματιστές φρέζιες (αυτές οι «μικρές» λεπτομέρειες της Ελένης Μανωλοπούλου). Οι κολώνες της σκηνής ήταν είχαν σκίτσα με άλογο και αναβάτη, σκίτσα ιππασίας -κάτι τον καλπασμό της ζωής το εισέπραξα, αλλά ίσως για άλλον λόγο είχε εντάξει τη συχνή αναφορά για ιππασία ο Αλμπι στο κείμενό του, το οποίο εμπνεύστηκε από τη θετή του μητέρα. Κατά δεύτερον (ή μήπως πρώτο και καθοριστικό;) ήταν ο τρόπος που ο Αρης Τρουπάκης -μας έχει δώσει δείγματα σκηνοθετικής ευφυΐας το τελευταίο διάστημα- προσέγγισε το κείμενο του Αλμπι, ο τρόπος που καθοδήγησε τις τρεις ηθοποιούς του, ο τρόπος που μας μετέφερε το χιούμορ, τη μελαγχολία, την αδυναμία, την αγωνία, τη σκέψη, τον στοχασμό, τη διαδρομή. Ασφαλώς ήταν οι ερμηνείες των τριών γυναικών στη σκηνή, που απέδωσαν γλαφυρά τις τρεις διαφορετικές φάσεις της ζωής και στης αντίδρασης.

Τα Συν (+)
Το κείμενο και η μετάφραση: Ισως είναι από τα πιο ενδιαφέροντα θεατρικά κείμενα για την ανθρώπινη αυτογνωσία, που αποτυπώνει με σπαρακτική ευφυΐα τον βίο, τις ηλικίες, τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές. Ευτύχισε στη μετάφραση του αείμνηστου Ερρίκου Μπελιέ το κείμενο του Εντουαρντ Αλμπι. Σύγχρονη μετάφραση, ζωντανή, ρέουσα.

Οι ερμηνείες: Εξαιρετικές η Μπέττυ Αρβανίτη, που ακροβατούσε θαυμαστά σε όλες τις αποχρώσεις του ψυχισμού και της προσωπικότητας της υπέρηγηρης ηρωίδας (ακόμα έχω στ' αυτιά μου την απελπισμένη φράση της «έχω συρρικνωθεί», αυτή που καμάρωνε για το ότι ήταν ψηλή γυναίκα. Ακόμα γελάω με τα πείσματα και τα «βασανιστήρια» που έκανε στις νεότερες -αφού θαύμασα ιδιαιτέρως και τις κωμικές της στιγμές, που είναι πολλές στην παράσταση) και η Μαρία Κεχαγιόγλου, που απέδωσε τον ορθολογισμό (τον απελπισμένο κυνισμό κάποιες στιγμές) της ώριμης γυναίκας μπροστά στα δύο άκρα του βίου -τη νεότητα και το γήρας- με σοφία. Στη Νεφέλη Κουρή, μια ταλαντούχα νέα ηθοποιό, διέκρινα, ειδικά στην αρχή της παράστασης, άγχος, που απορροφήθηκε στη διάρκειά της.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια: Η Ελένη Μανωλοπούλου βρίσκεται συχνά σε μεγάλα κέφια τελευταίως. Και αυτή τη φορά, και σ' αυτή την παράσταση. Εχει μεγάλο μερίδιο στη συνολική αίσθηση που μετέδωσε η παράσταση, χωρίς να αφήσει τίποτα στην τύχη: ούτε εκείνη την κουρτίνα γάζας (σαν αχλή, σαν ανάμνηση, σαν όνειρο -αυτό που βλέπουμε στο τέλος του βίου), ούτε τα κοστούμια των ηθοποιών, ούτε τα άλογα στις κολώνες, ούτε τις φρέζιες, το μόνο χρώμα στο άσπρο της ανάμνησης και του ονείρου.

Φωτισμοί και μουσική: Ο Αλέκος Αναστασίου φώτισε τα όνειρα, τις φοβίες, τις αναμνήσεις -κυρίως της υπέργηρης ηρωίδας- και ο Αρης Τρουπάκης υπογράμισε μουσικά, με ευστοχία τις στιγμές.

Τα Πλην (-)

Το κείμενο, οι αλήθειες του. Σχήμα λόγου είναι φυσικά, δεν πρόκειται για πλην, δεν πρόκειται για αρνητικό στοιχείο. Παρ' όλα αυτά ήταν ένα κείμενο που σε καλούσε να δεις κατάματα την εξέλιξη του βίου, να αποδεχθείς τη διαδρομή του, τα όριά του, τις φάσεις του ανθρώπου. Τη θρασύτητα και και την αυθάδεια της νεότητας, την ωριμότητα και την καρτερικότητα της ωριμότητας, την ανασφάλεια, τη μοναξιά και τις φοβίες της τρίτης ηλικίας. Κι αυτό δεν είναι εύκολο, για κανέναν. Γίνεται ευκολότερο σε μια θεατρική παράσταση, ακόμα κι όταν στη διάρκειά της ο καθένας από τους θεατές είναι σίγουρο ότι σκεφτόταν ή τον εαυτό του ή τους κοντινούς του υπερήλικες.

Για μια ακόμη φορά το Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας μας προσφέρει ένα σπουδαίο θεατρικό έργο, σε μια παραγωγή που δεν τσιγκουνεύεται, χωρίς να επιδεικνύεται. Στα 30 χρόνια λειτουργίας του, η Μπέττυ Αρβανίτη και ο Βασίλης Πουλαντζάς συνεχίζουν να επενδύουν στα καλά κείμενα, στους έμπειρους αλλά και στους νέους ανθρώπους του θεάτρου, προσφέροντας άρτιες παραστάσεις. Το «Τρεις ψηλές γυναίκες» είναι μια από τις πολύ ευχάριστες θεατρικές στιγμές της φετινής σεζόν.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Χώρος: Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας
Α΄σκηνή Κεφαλληνίας 16 Κυψέλη
Τηλ. 210.8838727

Συγγραφέας: Εντουαρντ Αλμπι
Μετάφραση: Eρρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης
Σκηνικά: Eλένη Μανολωπούλου
Κοστούμια: Eλένη Μανολωπούλου
Φωτισμοί: Aλέκος Αναστασίου

Παίζουν: Μπέττυ Αρβανίτη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Νεφέλη Κουρή
Διάρκεια: 100 λεπτα
Τιμές Εισιτηρίων: Tετάρτη & Πέμπτη 13 ευρώ, Παρασκευή & Κυριακή 16 ευρώ

Σάββατο 18 ευρώ, Φοιτητικό 10 ευρώ

Παραστάσεις: Τετάρτη & Κυριακή στις 8.00μμ, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 9.00μμ


Πηγή: monopoli.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin