Νοεμβρίου 23, 2017

Θέατρο

Η δύναμη του σκότους
Δράμα του Λέοντος Τολστόι
Διαρκεια : 130 '
Σκηνοθ.:Ελ. Σκότη, Γ. Χατζηνικολάου
Ερμηνεύουν: Αγ. Οικονόμου, Γ. Παπαγεωργίου, Π. Τρικαλιώτη, Χρ. Σαπουντζής.
Ο Τολστόι μας οδηγεί στα δικά του συμπεράσματα για τα σκοτεινά και τα δυσβάσταχτα που διέπουν την ανθρώπινη φύση, σε ένα έργο σκοτεινό που θυμίζει τον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ και την «Κόλαση» του Δάντη

​Χρωστάμε στην Ελένη Σκότη και τον Γιώργο Χατζηνικολάου ένα από τα πιο αγαπημένα σχήματα –την ομάδα Νάμα– και ένα από τα πιο δημοφιλή θέατρα της πόλης, το Επί Κολωνώ. Η ομάδα γιορτάζει φέτος τα εικοσάχρονά της, αποκτώντας μια ακόμα σκηνή, στο Σύγχρονο Θέατρο.

Εκεί ανεβάζει από 12/2 ένα άγνωστο και πανίσχυρο θεατρικό δράμα του Λέοντα Τολστόι, με την Πέγκυ Τρικαλιώτη επικεφαλής ενός δεκαμελούς θιάσου.

Τι πρέπει να ξέρετε για την παράσταση
Μετά το «Λεωφορείο ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς, η δεύτερη νέα παραγωγή της ομάδας Νάμα στο Σύγχρονο θέατρο είναι ένα ακόμη έργο του κλασικού ρεπερτορίου, το άγνωστο θεατρικό αριστούργημα του Λέοντος Τολστόι «Η δύναμη του σκότους» (1886, αλλιώς «Το κράτος του ζόφου», όπως μεταφραζόταν παλιότερα).

Γραμμένο μετά την «Άννα Καρένινα» και το «Πόλεμος και Ειρήνη» και πριν την «Ανάσταση», το απαγορευμένο την εποχή του πεντάπρακτο αυτό δράμα χαρακτηρίστηκε ως «η πιο ρωμαλέα αγροτική τραγωδία του νατουραλισμού». Σε αντίθεση, λοιπόν, με τα προαναφερθέντα μυθιστορήματα, όπου ο Τολστόι στηλιτεύει τα ήθη της αριστοκρατίας και το ρόλο των ηγετικών μορφών, εδώ καταρρίπτει το στερεότυπο του «αγνού» και «καλού» χωρικού.

Ο Τολστόι εμπνεύστηκε την υπόθεση από ένα ανατριχιαστικό έγκλημα του 1880. Ένας μουζίκος ομολόγησε δημόσια, στο γάμο της πρόγονής του, πως είχε κάνει παιδί μαζί της, το σκότωσε αμέσως μετά και ύστερα προσπάθησε να σκοτώσει και το δικό του παιδί. Έξι χρόνια μετά, ο Τολστόι γράφει τη «Δύναμη του σκότους» και προκαλεί σκάνδαλο, παρουσιάζοντας τις ζοφερές συνθήκες διαβίωσης των αμόρφωτων χωρικών της εποχής του.

Η Πέγκυ Τρικαλιώτη ηγείται του δεκαμελούς θιάσου που απαρτίζεται από τους Αγορίτσα Οικονόμου, Γιώργο Παπαγεωργίου, Αθανασία Κουρκάκη, Χρήστο Σαπουντζή, Θανάση Χαλκιά, Μιχαήλ Γιαννικάκη, Μαρία Προιστάκη, Βαλέρια Δημητριάδου και Αθηνά Αλεξοπούλου.

 

Πού παίζεται
Σύγχρονο Θέατρο
On mapΕυμολπιδών 45,Γκάζι
Τηλ : 2103464380
Παραστάσεις : Έως : 11/4
Πληροφορίες : Απόγ.: Δευτ. 7.30 μ.μ., Σάβ. 5 μ.μ. Βραδ.: Κυρ., Τρ. 9 μ.μ.
Τιμη : € 16, 12, 13 (Κυρ.), 14, 12 (Δευτ., Τρ., Σάβ.). Σε avant premiere για τους αναγνώστες του www.athinorama.gr στις 11/2.
Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 12/2

 

 

 

Θέατρο

Για το «Πέτρες στις τσέπες του» της Μαρί Τζόουνς που ανεβαίνει από τους Μάκη Παπαδημητρίου και Γιώργο Χρυσοστόμου

Κείμενο: Τώνια Καράογλου
Το έργο με τον αινιγματικό (που αποκαλύπτεται μόνο όταν γίνει γνωστό το story) τίτλο «Πέτρες στις τσέπες του» («Stones in his pockets», 1996) βραβεύτηκε ως κωμωδία (Βραβείο Ολιβιέ, 2001) αλλά η συγγραφέας του, η Ιρλανδή Μαρί Τζόουνς, το έχει χαρακτηρίσει μάλλον ως τραγωδία την οποία «ο κόσμος βρίσκει αστεία».

Ένα από τα χαρίσματά του είναι ακριβώς το ότι δεν κατατάσσεται σε ένα μόνο είδος, αλλά αποτελεί και σάτιρα της χολιγουντιανής βιομηχανίας και κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων, και θεατρικότατο κατασκεύασμα για δύο μόνο ηθοποιούς και δράμα και έργο κοινωνικού προβληματισμού – το οποίο, μάλιστα, δεν αποκαλύπτεται με την πρώτη στους αποδέκτες του. Στην πραγματικότητα, το έργο επιδεικνύει το ίδιο στοιχείο αιφνιδιασμού που επιφυλάσσουν προς τους θεατές οι δύο όλοι κι όλοι ηθοποιοί που καλούνται να το ενσαρκώσουν επί σκηνής.

Να ενσαρκώσουν, δηλαδή, τους δύο νεαρούς Ιρλανδούς που συμμετέχουν ως κομπάρσοι στη χολιγουντιανή παραγωγή που γυρίζεται στα μέρη τους. Και παράλληλα (να ενσαρκώσουν) όλους τους υπόλοιπους ρόλους: τα μέλη του συνεργείου παραγωγής, την Αμερικανίδα σταρ, το δάσκαλο της ιρλανδικής προφοράς και το σεκιουριτά της, τους υπόλοιπους ντόπιους· και το νεαρό Σον, που θα αυτοκτονήσει στη λίμνη, αφού γεμίσει πέτρες τις τσέπες του, ύστερα από μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια να βρει θέση στην ταινία ως κομπάρσος.

Πέτρες στις τσέπες του

Όσο οι δύο ηθοποιοί αντλούν από τα πολεμοφόδια της ερμηνευτικής τους τεχνικής για να μας παρουσιάσουν, χωρίς κανένα εξωτερικό εφέ ή βοήθημα, δεκαπέντε απολύτως ξεχωριστούς χαρακτήρες, τόσο η ιστορία ανοίγει ένα ένα τα «φύλλα» της. Κι έτσι, αυτή η κωμωδία για δύο ηθοποιούς είναι και αντιπαραβολή δύο κόσμων, του star system και των «ανώνυμων» κομπάρσων που επιζητούν ελάχιστα λεπτά δημοσιότητας και μερικά δολάρια· είναι, επίσης, σάτιρα της ματαιοδοξίας, αλλά και σχόλιο για τη χολιγουντιανή λάμψη που έρχεται να επισκιάσει, αλλά μόνο παροδικά, τη σκληρή πραγματικότητα της ιρλανδικής επαρχίας που τη θερίζει η φτώχεια και η ανεργία· είναι, επίσης, η δραματική ιστορία ενός νεαρού που δεν καταφέρνει να πραγματευτεί μέσα του τη ματαίωση της προσωπικής του διαδρομής και μέσω αυτού είναι και η ανησυχία για την πορεία μιας ολόκληρης χώρας. Βέβαια, η κωμική πένα της Μαρί Τζόουνς είναι αδιαμφισβήτητη και μάλιστα η κωμική επένδυση του θέματος υπερισχύει, ενισχυμένη κατά κύριο λόγο από το συγγραφικό τέχνασμα των δύο ηθοποιών σε πολλαπλούς ρόλους. Το κινηματογραφικό αντίστοιχο του έργου θα μπορούσε να είναι το Full monty, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η μεταθατσερική Αγγλία ενέπνευσε κοινωνικές ταινίες, όχι μονάχα στο δραματικό ύφος του Κεν Λόουτς, αλλά και απολαυστικές κωμωδίες.

Πέτρες στις τσέπες του

Ταυτοχρόνως, το «Πέτρες στις τσέπες του» είναι μια απολύτως «θεατρική υπόθεση» κι ας αναφέρεται στον κινηματογράφο· επιζητά δυο ηθοποιούς-«πολυεργαλεία», ικανούς να στηριχτούν μονάχα στις δικές τους δυνάμεις τους για να επιδοθούν σε ένα ρεσιτάλ αλλεπάλληλων ερμηνειών που φτάνει σε καταιγιστικούς ρυθμούς. Και έπειτα, αφορά στις ίδιες τους τις ανησυχίες. Την αγωνία του ηθοποιού όχι κυριολεκτικά -τουλάχιστον όχι μόνο κυριολεκτικά- να γίνει από κομπάρσος πρωταγωνιστής, να βρει μια θέση στο «σύστημα», αλλά την αγωνία του να δηλώσει με τη δημιουργία του: «είμαι αυτός και είμαι εδώ». Υπό αυτό το πρίσμα, είναι απολύτως δικαιολογημένη η απήχηση του έργου στους καλλιτέχνες· από τη μια, τους προσφέρει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αντιμετωπίσουν μια ερμηνευτική πρόκληση και από την άλλη, τους βάζει σε μια («ψυχοθεραπευτικής» φύσεως;) διαδικασία σάτιρας, αλλά και υπεράσπισης της «κατάστασής» τους.

 

Ο Μάκης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Χρυσοστόμου σκηνοθετούν και ερμηνεύουν την παράσταση που ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, αποδεικνύοντας πως αυτή αποτέλεσε αληθινά προσωπική τους υπόθεση. Η εμπλοκή τους με το έργο είναι εμφανής, πέραν της απόδοσής τους, στις μικρές προσωπικές πινελιές της σκηνοθεσίας τους, στη φροντίδα του συνόλου της παράστασης (ειδική μνεία στα δισδιάστατα σκηνικά της Μαγδαληνής Αυγερινού), στο κέφι αλλά και τη σοβαρότητα που μεταδίδει η σκηνική τους παρουσία. Ενδεχομένως να αναγνωρίσει κάποιος, κυριότερα στον Μάκη Παπαδημητρίου, την καταφυγή σε κάποιες «ευκολίες» του προσωπικού του ύφους, αλλά και πάλι δεν μπορεί να μην επισημανθεί και για τους δύο η τεχνικά άρτια και πλούσια ερμηνευτική γκάμα που οδήγησε στο σκιτσάρισμα απολαυστικότατων θεατρικών τύπων, η διατήρηση ενός ακατάπαυστου ρυθμού, καθώς και η γλυκόπικρη γεύση που φροντίζουν να μεταδώσουν, έστω στο background μιας κατά βάση κωμικής παρουσίας, για να καταθέσουν μια συνολικά απολαυστική παραστασιακή στιγμή, που κρύβει περισσότερα απ ό,τι δείχνει εκ πρώτης όψεως.

Info παράστασης: Πέτρες στις τσέπες του | 19 Ιανουαρίου – 28 Μαΐου 2017 | Θέατρο του Νέου Κόσμου

Θέατρο

Νέα Ο «Καλιγούλας» του Αλμπέρ Καμύ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά


Ο Καλιγούλας, το κορυφαίο έργο του βραβευμένου με Νόμπελ Αλμπέρ Καμύ, ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη Knutsen, με το Γιάννη Στάνκογλου στον ομώνυμο ρόλο, έναν πολυμελή θίασο εξαιρετικών ηθοποιών και πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής από τον Blaine Reininger των Tuxedomoon.

Ο «Καλιγούλας» δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Μάιο 1944. Ο ίδιος Καμύ το εντάσσει στον «Κύκλο του Παραλόγου», στον οποίο ανήκουν «Ο Ξένος» (1942) και το δοκίμιο «Ο μύθος του Σισύφου» (1942).

Η Αλίκη Δανέζη Knutsen, μετά τις θεατρικές επιτυχίες «Festen» και «Οι ζωές των άλλων», σκηνοθετεί έναν πολυμελή θίασο 13 ηθοποιών σε ένα από τα πιο σημαντικά θεατρικά έργα του 20ου αιώνα, αποτυπώνοντας επί σκηνής την δραματική πορεία του Καλιγούλα προς το θάνατο ως μια πράξη «αυτοθυσίας» κι όχι παραφροσύνης.

ΤΟ ΕΡΓΟ….
O Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καλιγούλας οδηγείται στα όρια της παράνοιας μετά την απώλεια της αδελφής και ερωμένης του Δρουσίλλας. Η βία, οι συγκρούσεις, οι πλεκτάνες, οι διαξιφισμοί με τους Πατρίκιους συνθέτουν ένα ασφυκτικό σκηνικό, που ο ίδιος επί της ουσίας δημιουργεί, προκειμένου να προκαλέσει τον θάνατό του. Γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας γύρω του και ενσαρκώνει με απόλυτη συνείδηση τον παραλογισμό της ύπαρξης και το ανέφικτο της ευτυχίας. Ο Καλιγούλας είναι η ιστορία μιας «ανώτερης» αυτοκτονίας.


Ο ΚΑΜΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΙΓΟΥΛΑ
Σύμφωνα με τον Καμύ (1957): «Ο Καλιγούλας, είναι ένας σχετικά ευγενικός πρίγκιπας ως τη στιγμή που με το θάνατο της Δρουσίλα, αδελφής κι ερωμένης του, συνειδητοποιεί ότι «Οι άνθρωποι πεθαίνουν και δεν είναι ευτυχισμένοι». Ως εκ τούτου, παθιασμένος με την αναζήτηση του Απόλυτου και δηλητηριασμένος από το αίσθημα της περιφρόνησης και τη τρόμου, προσπαθεί να ασκήσει, μέσα από δολοφονίες και τη συστηματική διαστρέβλωση όλων των αξιών, μια ελευθερία που όπως ανακαλύπτει στο τέλος είναι μάταιη.

Η δική του αλήθεια είναι η επανάσταση απέναντι στη μοίρα, το λάθος του ότι αρνείται τους ανθρώπους. Δεν μπορεί να καταστρέψει τίποτα αν δεν καταστραφεί ο ίδιος πρώτα. Γι’ αυτό το λόγο ο Καλιγούλας ερημώνει τον κόσμο γύρω του και πιστός στη λογική του, προβαίνει στις απαιτούμενες ρυθμίσεις για να οπλίσει εκείνους που τελικά θα τον σκοτώσουν. Μια ιστορία των πιο ανθρώπινων και τραγικών λαθών. Άπιστος απέναντι στον άνθρωπο, πιστός στον εαυτό του, ο Καλιγούλας συναινεί επί τους ουσίας στο να πεθάνει αφού αντιληφθεί ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει μόνος του τον εαυτό, εξασφαλίζοντας την ελευθερία όπως αυτός την ορίζει».

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Φρανσουάζ Αρβανίτη
Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη Knutsen
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Μαρίνα Χατζηλουκά
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Μουσική: Blaine Reininger
Κίνηση: Νίκος Δραγώνας
Ειδικός συνεργάτης: Μανώλης Δούνιας
Βοηθός σκηνοθέτη: Βένια Σταματιάδη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαντώ Ψυχουντάκη
Βοηθός ενδυματολόγου-Eιδικές κατασκευές: Μυρτώ Κοσμοπούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Γιάννης Στάνκογλου, Θεοδώρα Τζήμου, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Μιχάλης Afolayan, Δημήτρης Κίτσος/Κώστας Νικούλι, Αριστοτέλης Αποσκίτης, Χάρης Εμμανουήλ, Δημήτρης Λιόλιος, Γιώργος Νάκος, Στράτος Σωπύλης, Κώστας Λάσκος.


Πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής: ο Blaine Reininger των Tuxedomoon

Promo φωτογραφίες: Bill Γεωργούσης
Σχεδιασμός αφίσας: Φίλιππος Βασιλειάδης
Make up: Σίσσυ Πετροπούλου
Κατασκευή κοστουμιών: Σάλι Αλάραμπι

Mε την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών

Μια παραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με την Stefi Theaterworks-Γιάννης Μ. Κώστας



Πληροφορίες
Τοποθεσία: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Ηρώων Πολυτεχνείου 32 - 34, Πειραιάς

Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη & Κυριακή: 19:00
Πέμπτη & Παρασκευή: 20:30
Σάββατο: 18:00 & 21:00
ΠΡΟΣΟΧΗ: Αλλαγή ώρας Κυριακή 5/2 και 12/2 έναρξη στις 6μ.μ.

Διάρκεια παράστασης: 120 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: Προπώληση (για τα πρώτα 100 εισιτήρια κάθε παράστασης)
Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο (απογευματινή)
Κανονικό (διακεκριμένη) 16
Κανονικό: 10
Φοιτητικό, 65+: 9
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 6
Μειωμένης ορατότητας: 7

Παρασκευή, Σάββατο (βραδινή), Κυριακή
Κανονικό (διακεκριμένη): 20
Κανονικό: 15
Φοιτητικό, 65+: 10
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 8
Μειωμένης ορατότητας: 9

Κανονικές τιμές:
Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο (απογευματινή)
Κανονικό (διακεκριμένη) 16
Κανονικό: 12
Φοιτητικό, 65+: 10
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 6
Μειωμένης ορατότητας: 8

Παρασκευή, Σάββατο (βραδινή), Κυριακή
Κανονικό (διακεκριμένη): 23
Κανονικό: 17
Φοιτητικό, 65+: 13
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 10
Μειωμένης ορατότητας: 10

Προπώληση: Στα ταμεία του θεάτρου και στα viva.gr, 11876, Media Markt, Public, SevenSpots, Βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης»

Πληροφορίες - κρατήσεις: www.dithepi.gr
Ώρες ταμείου: Δευτέρα: ΑΡΓΕΙ
Τρίτη έως Σάββατο: 10.00-14.00 και 18.00-21.00
Κυριακή: 15.00-21.00

Θέατρο

Το κύκνειο άσμα του Τόμας Μπέρνχαρντ, ενός εκ των κορυφαίων συγγραφέων της σύγχρονης λογοτεχνίας, την Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz), παρουσιάζει από την 3η Φεβρουαρίου 2017 η Λυκόφως σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά με τους Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστο Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργο Μπινιάρη, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτη Εξαρχέα, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων Λευτέρης Βογιατζής .

Ο Καθηγητής Σούστερ, ο μεγάλος απών του έργου, αυτοκτονεί πέφτοντας από το παράθυρο του διαμερίσματός του στην πλατεία Ηρώων της Βιέννης, την ίδια πλατεία, όπου τον Μάρτιο του 1938 ο Χίτλερ είχε γίνει δεκτός με κραυγές επευφημίας από τους κατοίκους της πόλης. Η προσωπικότητά του φωτίζεται μέσα από τις διηγήσεις των οικείων του και φωτίζει με τη σειρά της τον κίνδυνο από την άνοδο του φασισμού, την τυραννική επιβολή του παρελθόντος πάνω στα άτομα και την κωμωδία της ύπαρξης.

Κωμωδία του παραλόγου ή δριμεία κριτική κατά της Αυστρίας, το έργο καυτηριάζει τους πάντες και τα πάντα: την πατρίδα, τους Αυστριακούς, το θέατρο, τη μουσική , τους θεσμούς, τα αστικά σαλόνια, τις συζυγικές σχέσεις, τον ακαδημαϊκό κόσμο, την πολιτική ζωή.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Burgtheater της Βιέννης, το 1988, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων εξαιτίας των σχολίων περί αντισημιτισμού των κατοίκων της πόλης και των υπαινιγμών για την προσωπικότητα του Αυστριακού Προέδρου.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Φωτογραφίες-βίντεο: Γκέλυ Καλαμπάκα
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

Μια συμπαραγωγή της Λυκόφως με το Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»

Ερμηνεύουν οι: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργος Μπινιάρης, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτης Εξαρχέας

 

Λίγα λόγια για τον Τόμας Μπέρνχαρντ

Ο Τόμας Μπέρνχαρντ κατατάσσεται στους κορυφαίους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας, μαζί με τον Σάμουελ Μπέκετ και τον Τζέιμς Τζόις. Το έργο του έχει χαρακτηριστεί ως «το μεγαλύτερο επίτευγμα στη λογοτεχνία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά». Ο ίδιος το έχει ονομάσει «ένα ολοκληρωμένο κωμικο-φιλοσοφικό πρόγραμμα». Είναι ο συγγραφέας που έκανε τη γερμανική γλώσσα, την «επιτηδευμένη και αδέξια» όπως τη χαρακτήριζε ο ίδιος, να ακουστεί όπως ποτέ στο παρελθόν, προσδίδοντάς της έναν ρυθμό αμιγώς μουσικό και «νεκρώνοντας, από την αρχή κιόλας, τις ολοκληρωμένες προτάσεις που θα ήταν ενδεχομένως δυνατόν να σχηματιστούν».

Βιογραφικό Δημήτρη Καραντζά

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή "Εμπρός-Θέατρο εργαστήριο" και στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έχει σκηνοθετήσει τα: "Δωδέκατη Νύχτα" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (Εθνικό Θέατρο), "Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί" του Χένρικ Ίψεν (Θέατρο Τέχνης), "Τα Κύματα" της Βιρτζίνια Γούλφ (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), "Τέφρα και Σκιά" του Χάρολντ Πίντερ (Θέατρο Ροές), "Φαέθων" του Δημήτρη Δημητριάδη (Θέατρο της Οδού Κυκλάδων- Λ.Βογιατζής), "Σλάντεκ" του Έντεν φον Χόρβατ (Θέατρο Πόρτα), "Ελένη" του Ευριπίδη (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Πειραιώς 260- Φεστιβάλ Αθηνών), "Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" του Λουίτζι Πιραντέλλο (Εθνικό Θέατρο), "Ο Κυκλισμός του τετραγώνου" του Δημήτρη Δημητριάδη (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), "Η Κοκκινοσκουφίτσα" του Σ.Μπάραμπ (Εθνική Λυρική Σκηνή), "Ελένη" του Ευριπίδη (Εθνικό Θέατρο- Εφηβική Σκηνή), "Ο Μικρός Έγιολφ" του Χένρικ Ίψεν (Φεστιβάλ Αθηνών 2013, Θέατρο Πόρτα), " Θείος Βάνιας" του Α. Τσέχωφ (Θέατρο του Νέου Κόσμου, συνσκηνοθεσία με τον Ε.Λυγίζο), "Οδυσσεβάχ" της Ξένιας Καλογεροπούλου (ΘέατροΠόρτα), “Η γυναίκα που κάθεται" του Δ.Καραντζά (Θέατρο Άρτι)
"The new electric ballroom" του Έντα Ουόλς (Θέατρο Χώρα), "Ιβάνοφ" του Ά. Τσέχωφ (Θέατρο Χώρα), "Χιόνι στο στόμα" του Δ. Καραντζά (Αμόρε- Θέατρο του Νότου)

Συμμετείχε στο Festival d' Avignon (68th edition) με τον "Κυκλισμό του Τετραγώνου" και στο Kunsten Festival Des Arts 2015 ως guest artist στο Residence and Reflections project. Toν Σεπτέμβριο του 2015 "Ο Κυκλισμός του Τετραγώνου" παρουσιάστηκε στο Gulbenkian Foundation (Proximo Futuro) στη Λισαβόνα. Το 2016 το Εθνικό Θέατρο της Νορβηγίας προσκάλεσε την παράστασή του "Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί" στο πλαίσιο του Ibsen Festival 2016

Μικρά αποσπάσματα από την “Πλατεία ηρώων”
(Μετάφραση Έρι Κύργια)

"Ολόκληρη η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο
από μια διαρκής πρόκληση πόνου
ένας πόνος και μόνο είναι η ζωή - "

"Είναι μέρες που βλέπω μόνο ευτυχισμένους ανθρώπους γύρω μου
είναι αλήθεια είχε πει
όλοι είν' ευτυχισμένοι δείχνουν όλοι ευτυχισμένοι
και δεν απατώμαι
σε όλους και στους πιο φτωχούς τους πιο κατατρεγμένους
υπάρχει ευτυχία
κι έπειτα βλέπω πάλι
ότι όλοι στο σύνολό τους είναι δυστυχείς μέχρι θανάτου - "

" δεν υπάρχει τίποτα πια μου είχε πει
δεν πάει άλλο είχε πει
τελικά τα υπολόγισα λάθος
προφανώς τα υπολόγισα με βάση τη μεγαλομανία μου είχε πει
δεν καταλαβαίνω τα σημεία των καιρών πια - "

"θέλουμε όλοι να ζούμε μόνο στο παρελθόν
το 'χουμε τακτοποιήσει τόσο καλ ά το παρελθόν
όπως θέλουμε
όλοι όμως πρέπει να βαδίσουμε προς το μέλλον
εκεί που είναι μόνο ψυχρά και εχθρικά "

" Αν πας ένα κοστούμι γεμάτο αίμα
στο καθαριστήριο
πρέπει να δώσεις και μιάν εξήγηση "

"Τον πνευματικό άνθρωπο δεν τον καταλαβαίνουν ποτέ
έλεγε ο Καθηγητής
ο πνευματικός άνθρωπος ποτέ δεν βρίσκει κατανόηση
μόνος του τελείως πορεύεται ο μοναχικός άνθρωπος
σ όλη του τη ζωή - "


Πληροφορίες
Τοποθεσία: Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής», Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη, Αθήνα

Ημερομηνία: Πρεμιέρα 3 Φεβρουαρίου 2016
Τετάρτη 20.00, Πέμπτη & Παρασκευή 20.30, Σάββατο 21.00 και Κυριακή στις 19.00

Διάρκεια: 140 λεπτά (με διάλειμμα)

Τιμές των εισιτηρίων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο απόγευμα: 16 κανονικό και 12 μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων, ΑμεΑ)
Σάββατο & Κυριακή: 18 κανονικό και 12 μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων, ΑμεΑ)

Προπώληση: http://www.ticketservices.gr/event/plateia-iroon/

Θέατρο

Ένα ισχυρό και συγχρόνως παράδοξο ερωτικό τρίγωνο συνθέτει το κορυφαίο αυτό δράμα του αμερικανικού ρεαλισμού. Ο δεσποτικός πατέρας, η τρίτη σύζυγός του και ο μικρότερος γιος του από το δεύτερο γάμο συμβιώνουν υποχρεωτικά στη φάρμα του πρώτου, με δραματικές συνέπειες για όλους.

Συναισθηματικά και οικογενειακά αδιέξοδα ως συνέπεια της παθολογίας του αμερικανικού ονείρου και της ζωτικής ανάγκης για ιδιοκτησία και κυριαρχία, αναδεικνύονται στο έργο του Ο"Νηλ, ενός συγγραφέα που γνωρίζει τις δαιδαλώδεις διαδρομές της ανθρώπινης ψυχής.

Αν και δεν ανεβαίνει συχνά στην ελληνική σκηνή, το έργο είναι ένα κορυφαίο δείγμα του αμερικανικού ρεαλισμού, με αναφορές σε ελληνικά μυθολογικά πρότυπα, τα οποία εμπνέουν τον σπουδαίο δραματουργό.

Πόθοι κάτω από τις λεύκες του Ευγένιου Ο΄ Νηλ
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία Αντώνης Αντύπας
Σκηνικά - Κοστούμια Γιώργος Πάτσας
Μουσική Ελένη Καραΐνδρου
Φωτισμοί Μελίνα Μάσχα
Κίνηση Σταυρούλα Σιάμου
Βοηθός σκηνοθέτη Ορέστης Τάτσης
Συνεργάτης δραματολόγος Άννα Αγγέλου
Συνεργάτις Ενδυματολόγος Τότα Πρίτσα
Βοηθός φωτιστή Μιχάλης Κλουκίνας
Σχεδιασμός κομμώσεων Χρόνης Τζήμος
Διανομή:
Ήμπεν Γιώργος Χριστοδούλου
Πήτερ Νίκος Γιαλελής
Σίμεον Παναγιώτης Παναγόπουλος
Εφραίμ Κάμποτ Γιώργος Κέντρος
Άμπι Πάτναμ Μαρία Κίτσου
Βιολιστής Κώστας Λώλος
Σερίφης Σταύρος Μερμήγκης
Βοηθοί Σερίφη Γιώργος Ζυγούρης, Ανδρέας Παπανικόλας
Αγρότες Μαργαρίτα Ανθίδου, Γιώργος Βερτσώνης, Ιουλιέττα Θύμη, Χριστίνα Ντέμου
Μάρθα Λαμπίρη - Φεντόρουφ, Μάγδα Λέκκα, Άλκης Μαγγόνας, Δημήτρης Τσεσμελής, Ανθούλα Χαιροπούλου

 

Τοποθεσία: Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22 - 24, Αθήνα

 


Ημερομηνία: Από 19 Ιανουαρίου έως 9 Απριλίου 2017
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 20:00
Κυριακή στις 19:00

 


Τιμές εισιτηρίων: 15€, 10€ (φοιτητικό), κάτοχοι κάρτας ΟΑΕΔ 5€
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη ενιαία τιμή 13€

 


Πληροφορίες - κρατήσεις: Τηλ.: 210.5288170-171, 210.7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας) και στο

 

n-t.gr

Θέατρο

Η εμβληματική όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ, Λόενγκριν, έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 27 Ιανουαρίου 2017 και για πέντε μόνο παραστάσεις, 52 χρόνια μετά την πρώτη, και μοναδική έως σήμερα, παρουσίαση του έργου από την Εθνική Λυρική Σκηνή , τον Ιανουάριο του 1965.

Πρόκειται για μια νέα παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, προερχόμενη από την Εθνική Όπερα της Ουαλίας και το Θέατρο Βιέλκι - Εθνική Όπερα Πολωνίας, σε ένα έργο-ορόσημο της μουσικής ιστορίας, από τα σημαντικότερα του συνθέτη. Η παραγωγή έλαβε θετικότατες κριτικές από το σύνολο του βρετανικού Τύπου, όταν πρωτοπαρουσιάστηκε, το 2013, στο Κάρντιφ και στο Μπέρμινγχαμ της Μεγάλης Βρετανίας.

Την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ, Μύρων Μιχαηλίδης, ενώ τη σκηνοθεσία , τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει ο πολυβραβευμένος Βρετανός σκηνοθέτης και σκηνογράφος Άντονυ ΜακΝτόναλντ.

Ο Λόενγκριν, μία από τις σημαντικότερες όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ, σηματοδοτεί τη μετάβαση από τις όπερες της πρώτης περιόδου στα μουσικά δράματα της ωριμότητας του συνθέτη. Ο συνθέτης και αρχιμουσικός Πιερ Μπουλέζ είχε χαρακτηριστικά αναφέρει: «Εκείνο το οποίο χαρακτηρίζει τον Βάγκνερ και αποτελεί μέρος του μεγαλείου του είναι η πρόθεσή του να οικοδομήσει και να ολοκληρώσει ένα πλήρες σύμπαν στο εσωτερικό μιας ύπαρξης και όχι να προσθέτει απλά ένα έργο στο επόμενο, χωρίς να τα εγγράφει όλα μαζί στην απαραίτητη συνέχεια».

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στις 28 Αυγούστου του 1850 στη Βαϊμάρη, υπό την διεύθυνση του Φραντς Λιστ, και βασίζεται σε ποιητικό κείμενο του ίδιου του Βάγκνερ, όπως και όλες του οι όπερες. Η υποδοχή του Λόενγκριν αρχικά δεν υπήρξε ιδιαίτερα θερμή, αλλά σε διάστημα λίγων μηνών η παρουσίαση του προκαλούσε τεράστιο ενθουσιασμό, με αποτέλεσμα το έργο σύντομα να αναδειχτεί στο δημοφιλέστερο του Βάγκνερ.

Η επιτυχία υπήρξε τόσο σημαντική, ώστε χάρη σε αυτό το έργο ο Βάγκνερ να αποκτήσει φήμη «εθνικού» συνθέτη. Εξάλλου ο Λιστ έγραψε για την μουσική του Λόενγκριν: «Το βασικό χαρακτηριστικό της μουσικής αυτής της όπερας είναι ότι διαθέτει τέτοια ενότητα σύλληψης και ύφους, ώστε δεν υπάρχει ούτε μία μελωδική φράση, πολύ δε λιγότερο κάποιο σύνολο ή οποιοδήποτε μέρος της όπερας, το οποίο μπορεί να γίνει αντιληπτό ξεχωριστά από το σύνολο ως προς την ιδιομορφία και την πραγματική του σημασία. Τα πάντα έχουν σχέση μεταξύ τους, τα πάντα συνδέονται, τα πάντα εντείνονται. Όλα είναι τόσο ενσωματωμένα στην υπόθεση που δεν μπορούν να διαχωριστούν από αυτήν».

O μύθος ανάγεται σε ένα από τα πλέον αιματηρά ποιήματα ηρωικών ανδραγαθημάτων –chanson de geste– των τροβαδούρων του 12ου αιώνα. Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας μυστηριώδης ιππότης έρχεται να υπερασπιστεί την Έλζα της Βραβάντης, η οποία κατηγορείται για τη δολοφονία του αδερφού της, που έχει εξαφανιστεί. Για να αγωνιστεί υπέρ της θέτει ως μοναδικό όρο εκείνη να μη ρωτήσει ποτέ σχετικά με το όνομα και την καταγωγή του. Ο Λόενγκριν νικά, η Έλζα αθωώνεται και γίνεται σύζυγός του. Ο κόμης Τέλραμουντ, υποκινούμενος από τη μάγισσα σύζυγό του Όρτρουντ, κατορθώνουν τελικά να σπείρουν στην Έλζα την αμφιβολία και να την κάνουν να θέσει την ερώτηση. Ο ιππότης αποκαλύπτει την ταυτότητά του κι έτσι υποχρεώνεται πλέον να αναχωρήσει. Ως τελευταία προσφορά, λύνει τα μάγια της Όρτρουντ και επιστρέφει στην Έλζα τον αγαπημένο της αδερφό.

Η υπόθεση ενέπνευσε στον Βάγκνερ ορισμένες από τις ωραιότερες μουσικές σελίδες, αλλά και κάποιες από τις πιο γνωστές, όπως το περίφημο «γαμήλιο εμβατήριο» στην αρχή της Γ’ Πράξης. Στον Λόενγκριν η χορωδία έχει ξεχωριστή θέση, αφενός λόγω της εξαιρετικής ποιότητας της μουσικής -μεταξύ άλλων του «γαμήλιου εμβατηρίου»-, την οποία της προσφέρει ο Βάγκνερ, αφετέρου λόγω του ρόλου που της επιφυλάσσει ο συνθέτης στη θεατρική δραματουργία του έργου.

Η Ορχήστρα και η Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, υπό τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή της ΕΛΣ, αρχιμουσικό Μύρωνα Μιχαηλίδη, θα αναμετρηθούν με ένα έργο ύψιστων απαιτήσεων, του οποίου η πλαστική ρευστότητα της μορφής το καθιστά ένα από τα πιο δύσκολα του ρεπερτορίου.

Ο διακεκριμένος Βρετανός σκηνοθέτης και σκηνογράφος Άντονυ ΜακΝτόναλντ, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τα κοστούμια, σημειώνει: «Καταρχάς, είναι η πιο ρομαντική απ’ όλες τις όπερες του Βάγκνερ. Μετά τον Λόενγκριν ο συνθέτης μετακινήθηκε από το συγκεκριμένο ιδίωμα – τόσο μελωδικό που θυμίζει ακόμα και Μπελλίνι. Κατά μία έννοια είναι η πιο συμβατική απ’ όλες του τις όπερες και δείγμα του ώριμου γερμανικού ρομαντισμού.

Έτσι, στράφηκα προς ζωγράφους εκείνης της εποχής, τον Φρήντριχ και τους άλλους. Ήταν μία μάλλον ενστικτώδης επιλογή. Ήθελα οπτικά να υπάρχει το στοιχείο της βόρειας Ευρώπης. Τα κοστούμια μοιάζουν μάλλον γερμανικά, παρά από την Αμβέρσα. Το ίδιο στη Β’ Πράξη, που διαδραματίζεται σε μία αυλή σαν αυτές που συναντά κανείς συχνά στη Γερμανία, αλλά και στην Αυστρία. Ξεκίνησα από το γεγονός ότι στη σκηνή υπάρχει πολύ ώρα μεγάλη χορωδία. Ήθελα, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί να εμφανίζονται σε έναν τόπο συγκέντρωσης. Καθώς η χώρα δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση, επέλεξα ένα βιομηχανικό χώρο σε παρακμή. (…) Είναι ένα πολύ λυπητερό έργο επειδή είναι γεμάτο από έρωτα χωρίς ανταπόκριση. Όπως και ο Τριστάνος. (…) Θεωρώ ότι όλες οι όπερες του Βάγκνερ είναι πολύ αυτοβιογραφικές. Το γεγονός ότι έγραφε ο ίδιος τα ποιητικά κείμενα και προσάρμοζε και διαμόρφωνε με έναν πολύ προσωπικό τρόπο όλες τις ιστορίες, τις οποίες συνέλεγε, συνηγορεί σε αυτό.

Επίσης υπάρχει η διαρκής αναζήτηση της ταυτότητας, η οποία διατρέχει όλο το δημιουργικό έργο του συνθέτη. Ο ίδιος δεν ήταν βέβαιος ποιος ήταν ο πατέρας του. Πιστεύω ότι πάντοτε ο Βάγκνερ ταυτίζεται με όλους τους χαρακτήρες των έργων του. Γι’ αυτό και γράφει τόσο καλά κείμενα. (…) Ενδιαφέρομαι περισσότερο για τις σχέσεις μεταξύ των προσώπων και το μυστήριο που έχει κάθε χαρακτήρας. Ήθελα η παράσταση να έχει μια πολύ ανθρώπινη αίσθηση και οι χαρακτήρες να μοιάζουν με ανθρώπους όπως εμείς∙ να πλάσω πρόσωπα και μία κοινωνία που το κοινό θα μπορεί να αναγνωρίσει εύκολα, παρότι δεν επέλεξα να τοποθετήσω τη δράση στην εποχή μας. (…)Ο Λόενγκριν είναι ένα παραμύθι. Και τα παραμύθια βρίσκονται βαθιά μέσα μας. Αυτή η ιδέα ότι θα έρθει ο πρίγκιπας και θα μας σώσει. Είναι μια ανάγκη που έχουμε. Ότι δυνάμεις εκεί έξω θα έρθουν να μας βοηθήσουν. Είναι η πίστη που νιώθει η Έλζα ότι κάποιος θα έρθει τελικά να τη βοηθήσει. Υπάρχει επίσης η κάθαρση. Είναι τελικά η ανθρωπιά αυτού του έργου, αυτό το οποίο είναι ενδιαφέρον και ελκυστικό. Επίσης θεωρώ ότι η μουσική είναι γοητευτική. Απολύτως γοητευτική. Και πιστεύω ότι συναρπάζει το κοινό. Δεν έχει τίποτε το πομπώδες. Είναι τόσο ευαίσθητη».

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, οι οποίοι θεωρούνται από τους πιο απαιτητικούς και δύσκολους του ρεπερτορίου, ερμηνεύουν διεθνώς αναγνωρισμένοι Έλληνες και ξένοι μονωδοί.

Ο Βρετανός τενόρος Πήτερ Ουεντ, ο οποίος θα ερμηνεύσει τον ρόλο του Λόενγκριν, έχει σημειώσει μια λαμπρή πορεία στα σημαντικότερα λυρικά θέατρα της Βρετανίας, ενώ έχει ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους και σε Ολλανδία, Ελβετία, Τσεχία, Μεξικό, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία κ.α. Πλέον έχει αφιερωθεί στο βαγκνερικό ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας με επιτυχία τους κορυφαίους ρόλους των αριστουργημάτων του Γερμανού συνθέτη. Έκανε το ντεμπούτο του ως Λόενγκριν τον Μάιο του 2013 στη Εθνική Όπερα της Ουαλίας, λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές.

Στο ρόλο της Έλζα δύο σπουδαίες διεθνούς φήμης σοπράνο: στην πρώτη διανομή η Σλοβάκα Γιολάνα Φογκάσοβα και στη δεύτερη η Ρουμάνα Γιούλια Ισάεφ. Η Φογκάσοβα έχει σημειώσει μία θεαματική πορεία, έχοντας ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους από ένα ευρύ οπερατικό ρεπερτόριο στα σημαντικότερα λυρικά θέατρα της Ευρώπης, αλλά και σε Αργεντινή, Κίνα, Ιαπωνία. Η Ισάεφ έχει ήδη ερμηνεύσει με επιτυχία το ρόλο της Έλζα στο Βουκουρέστι, ενώ έχει διακριθεί σε Ευρώπη, Ασία, αλλά και στη Μετροπόλιταν Όπερα.

Με το ρόλο του Τέλραμουντ ντεμπουτάρει σε βαγκνερικό ρόλο ο σπουδαίος Έλληνας μονωδός της ΕΛΣ, Δημήτρης Πλατανιάς. Στη δεύτερη διανομή το ρόλο ερμηνεύει ο ταλαντούχος Ρουμάνος βαρύτονος Βαλεντίν Βασίλιου. Ο Βασίλιου έχει ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους του ρεπερτορίου σε Ρουμανία, Αμερική, Ιαπωνία, Νότιο Κορέα και Κίνα.

Στην πρώτη διανομή, στο ρόλο της Όρτρουντ η Σουηδή μεσόφωνος Μαρτίνα Ντίκε, η οποία έχει καθιερωθεί με τις ερμηνείες της σε βαγκνερικούς ρόλους. Στη δεύτερη διανομή, το ρόλο θα ερμηνεύσει η σπουδαία Ελληνίδα υψίφωνος Τζούλια Σουγλάκου. Το καστ συμπληρώνουν οι διακεκριμένοι μονωδοί της ΕΛΣ Τάσος Αποστόλου και Πέτρος Μαγουλάς (Βασιλιάς), Διονύσης Σούρμπης και Δημήτρης Κασιούμης (Κήρυκας).

Ο Λόενγκριν με μια ματιά

Ο συνθέτης

Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ γεννήθηκε στη Λειψία το 1813, την ίδια χρονιά με τον Τζουζέππε Βέρντι. Αποτελεί μοναδική περίπτωση ανάμεσα στους συνθέτες του 19ου αιώνα και εμβληματική μορφή του γερμανικού ρομαντισμού, καθώς η δράση και το δημιουργικό του έργο επηρέασαν βαθύτατα τη σκέψη, τα γράμματα και την τέχνη όχι μόνο της δικής του εποχής, αλλά και των μεταγενέστερων. Συνέγραψε θεωρητικά δοκίμια όπως επίσης τα ποιητικά κείμενα για όλα του τα σκηνικά έργα, οραματίστηκε μία τέχνη πέρα από την ψυχαγωγία, με διδακτικό περιεχόμενο, στα πρότυπα του αρχαίου ελληνικού δράματος. Εμπνεύστηκε και υλοποίησε το ιδανικό κτίριο θεάτρου για την παρουσίαση των μουσικών του δραμάτων κοντά στη φύση, μακριά από την πολυτέλεια των κοσμικών μεγαλουπόλεων. Η πρωτοποριακή δομή των κειμένων του, κυρίως όμως οι μουσικές του καινοτομίες (αρμονία, προσωδία, χρήση εξαγγελτικών θεμάτων κ.λπ.) υποχρέωσαν τους συναδέλφους του να ξαναδούν το σύνολο της μουσικής τέχνης με διαφορετική οπτική. Πέθανε στη Βενετία το 1883. Σημαντικότερα έργα του είναι Ο ιπτάμενος Ολλανδός (1843), Τάνχωυζερ (1845/61), Λόενγκριν (1850), Τριστάνος και Ιζόλδη (1864), Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης (1867), Το δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ (1876), Πάρσιφαλ (1882).

Το έργο

Ρομαντική όπερα σε τρεις πράξεις, ο Λόενγκριν βασίζεται σε ποιητικό κείμενο του ίδιου του Βάγκνερ. O μύθος ανάγεται σε ένα από τα πλέον αιματηρά ποιήματα ηρωικών ανδραγαθημάτων –chanson de geste– των τροβαδούρων του 12ου αιώνα. Σύμφωνα με την υπόθεση της όπερας ένα άγνωστος ιππότης έρχεται να υπερασπιστεί την Έλζα της Βραβάντης, η οποία κατηγορείται για τη δολοφονία του αδελφού της, που έχει εξαφανιστεί. Μοναδική προϋπόθεση για να αγωνιστεί υπέρ της είναι εκείνη να δεχτεί να μην ρωτήσει ποτέ σχετικά με το όνομα και την καταγωγή του. Ο ιππότης νικά, η Έλζα αθωώνεται και γίνεται σύζυγός του. Ο κόμης Τέλραμουντ υποκινούμενος από τη μάγισσα σύζυγό του Όρτρουντ κατορθώνουν τελικά να σπείρουν στην Έλζα την αμφιβολία και να την κάνουν να θέσει την απαγορευμένη ερώτηση. Ο ιππότης αποκαλύπτει την ταυτότητά του κι έτσι υποχρεώνεται να αναχωρήσει. Τελευταία προσφορά στην αγαπημένη του είναι να λύσει τα μάγια της Όρτρουντ και να επιστρέψει στην Έλζα τον αγαπημένο αδελφό της.

Πρεμιέρες

O Λόενγκριν πρωτοπαρουσιάστηκε στις 28 Αυγούστου του 1850 στη Βαϊμάρη, στο Θέατρο της Αυλής του Μεγάλου Δούκα. Με την όπερα αυτή εγκαινιάστηκε στις 7/21 Δεκεμβρίου του 1902 το Δημοτικό Θέατρο της Κέρκυρας ενώ η Αθήνα πρωτάκουσε το έργο λίγους μήνες αργότερα, στις 6 Μαρτίου του 1903 στο δικό της Δημοτικό Θέατρο. Και στις δύο περιπτώσεις η όπερα δόθηκε σε ιταλική γλώσσα. Από την Εθνική Λυρική Σκηνή, η όπερα παραστάθηκε για πρώτη φορά στις 12 Ιανουαρίου του 1965 στο θέατρο Ολύμπια, σε μουσική διεύθυνση Ανδρέα Παρίδη, με τον Δανό τενόρο Τίχο Πάρλυ στον κεντρικό ρόλο και τη Μαρία Κερεστετζή ως Έλζα. Το έργο είχε αποδοθεί σε ελληνική μετάφραση της Βέτας Πεζοπούλου από όλους τους καλλιτέχνες πλην του πρωταγωνιστή. Η παρούσα είναι η πρώτη απόδοση της όπερας στην πρωτότυπη γλώσσα από την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Συντελεστές:

Νέα παραγωγή, προερχόμενη από την Εθνική Όπερα της Ουαλίας και το Θέατρο Βιέλκι - Εθνική Όπερα Πολωνίας

Μουσική διεύθυνση: Μύρων Μιχαηλίδης
Σκηνοθεσία-σκηνικά-κοστούμια: Άντονυ ΜακΝτόναλντ
Φωτισμοί: Λούσυ Κάρτερ
Κινησιολογία: Φιλίπ Ζιρωντώ
Συνεργάτις Σκηνοθεσίας: Έλεν Κούπερ
Συνεργάτις Κινησιολογίας: Λίζη Σώντερσον
Συνεργάτης Φωτισμών: Νηλ Μπρίνκουορθ
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

Βασιλιάς: Τάσος Αποστόλου (27/1 & 1, 5/2) - Πέτρος Μαγουλάς (29/1, 3/2)
Λόενγκριν: Πήτερ Ουέντ (27, 29/1 & 1, 3, 5/2)
Έλζα: Γιολάνα Φογκάσοβα (27/1 & 1, 5/2) - Γιούλια Ισάεφ (29/1, 3/2)
Τέλραμουντ: Δημήτρης Πλατανιάς (27/1 & 1, 3, 5/2) – Βαλεντίν Βασίλιου (29/1)
Όρτρουντ: Μαρτίνα Ντίκε (27/1, 1/2) - Τζούλια Σουγλάκου (29/1 & 3, 5/2)
Κήρυκας: Διονύσης Σούρμπης (27/1 & 1, 5/2) - Δημήτρης Κασιούμης (29/1, 3/2)
Τέσσερις ευγενείς: Μανώλης Λορέντζος (27, 29/1 & 1, 3, 5/2) - Παναγιώτης Πρίφτης (27/1 & 1, 5/2) - Βασίλης Κωτσικογιάννης (29/1, 3/2) - Αναστάσιος Λαζάρου (27, 29/1 & 1, 3, 5/2) - Θεόδωρος Μωραΐτης (27, 29/1 & 1, 3, 5/2)
Τέσσερις νεαροί ευγενείς: Τριανταφυλλιά Γεωργιάδου (27/1 & 1, 5/2) - Ελένη Κουτσούμπη (27/1 & 1, 5/2) - Φωτεινή Χατζιδάκη (29/1, 3/2) - Θέη Σταύρου (29/1, 3/2) - Μπαρούνκα Πράισινγκερ (27/1 & 1, 5/2) - Βάσω Πετρόγιαννη (27/1 & 1, 5/2) - Ελένη Σωτηρίου (29/1, 3/2) - Αναστασία Χριστοφιλάκη (29/1, 3/2)

Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ


Τοποθεσία: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών - Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, Αθήνα

Ημερομηνία: 27, 29 Ιανουαρίου & 1, 3, 5 Φεβρουαρίου 2017
Ώρα έναρξης: 18.30

Τιμές εισιτηρίων: 22€, 40€, 60€, 80€ / Παιδικό & φοιτητικό 15€

Προπώληση: Ταμεία Θεάτρου Ολύμπια - Ακαδημίας 59-61, Αθήνα
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη - Κυριακή: 09.00-21.00 & Δευτέρα: 09.00-16.00
Τηλ.: 210 3662 100
Ομαδικές πωλήσεις: 210 3711 342

Ταμεία Μεγάρου Μουσικής Αθηνών - Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-18.00 & Σάββατο 10.00-14.00
και κατά τις ημέρες των παραστάσεων: Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-20.30 /
Σάββατο 10.00-14.00 & 18.00-20.30 / Κυριακή 18.00-20.30

Εκδοτήρια Μεγάρου Μουσικής Αθηνών - Ομήρου 8
Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-16.00
Τηλ.: 210 7282333

Ηλεκτρονική προπώληση: www.nationalopera.gr
www.megaron.gr

Θέατρο

Γράφει η θεατρολόγος Ελένη Αναγνωστοπούλου

Νέες παρουσίες δίνουν μια λυρική υπόσταση στην αρχαία τραγωδία και κερδίζουν επάξια το χειροκρότημα. «Το δέντρο του Οιδίποδα» στο θέατρο Άλφα-Ιδέα.

Η ομάδα Ιδέα φαίνεται πως είναι ενωμένη. Αυτό το διαπιστώνουμε επί σκηνής, καθώς όλοι οι συντελεστές αλληλεπιδρούν αρμονικά μεταξύ τους. Σέβονται το θεατρικό κοινό και παρουσιάζουν μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση. Στο θέμα μας τώρα. Αναπαρίσταται μέσα σε δύο ώρες, όλη η ιστορία του θηβαϊκού κύκλου. Θεωρώ ότι έγινε καλή διασκευή στο αρχαίο κείμενο.

Η συγγραφική ομάδα που επιφορτίστηκε με αυτή τη δουλειά και αποτελείται από τους Μαρίνα Αργυρίδου, Έκτορα Λίατσο, Γιώργο Βουρδαμή και Νεφέλη Μαρκάκη, αντιμετώπισε με δέουσα προσοχή το αρχαίο κείμενο και το διασκεύασε επιδέξια χωρίς να αλλάξει το νόημα και το συναίσθημα που βγάζει προς τα έξω ένα δραματικό κείμενο βεληνεκούς, όπως είναι η τραγική ποίηση.Η σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, εστιάζει στο λυρισμό. Το δέντρο του Οιδίποδα εξάλλου, είναι μια ιστορική αναδρομή που αναφέρεται στους προγόνους του κεντρικού ήρωα. Ξεκινάει από τον Κάδμο και το Λάιο, συνεχίζει με τον αιμομικτικό γάμο του Οιδίποδα με τη μητέρα του Ιοκάστη που έχει σαν αποτέλεσμα, το θάνατο του Ετεοκλή και του Πολυνείκη για να καταλήξει στον άδικο νόμο του Κρέοντα που αψηφά τους άγραφους θεϊκούς νόμους και εξωθεί την Αντιγόνη να θάψει συμβολικά τον αδερφό της. Η πράξη της αυτή, θα την οδηγήσει στο θάνατο επειδή παράκουσε τη βουλή της κρατικής εξουσίας. Ευρηματική ιδέα ήταν να παρουσιαστεί η θεατρική παράσταση με ζωντανή μουσική. Πιο συγκεκριμένα, ο ήχος του πιάνου τονίζει τις δραματικές σκηνές που ενέχουν μέσα τους, το στοιχείο 

της συνειδητοποίησης που βγάζει τους ήρωες από την πρότερη πλάνη τους και τους καθιστά τραγικές οντότητες.

Ο ήχος του μεταλόφωνου μας ταξιδεύει πίσω στο παρελθόν και δημιουργεί μια αίσθηση ονείρου. Η ευτυχισμένη οικογένεια που ζούσε έχοντας άγνοια. Σε άλλες στιγμές, το μεταλόφωνο επιτείνει το εφιαλτικό κομμάτι της τραγωδίας και αναμοχλεύει τον έλεο, στοιχείο της αριστοτελικής τραγωδίας. Και ως αφηγητής, ο Κώστας Γάκης ήταν αυτό που λέμε, περιεκτικός. Μπορεί να μην έχει πολλά λόγια να πει στο δραματικό κείμενο, εντούτοις «μιλάει» περισσότερο με τις εκφράσεις και με τους ψιθύρους. «Το δέντρο του Οιδίποδα» Η Βασιλική Σύρμα δημιουργεί μια έξυπνα πρωτότυπη σκηνογραφία που λειτουργεί συνδετικά με το θέαμα της ακροβασίας. Οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανασούλα αποδίδουν μια μυστηριακή χροιά στην τραγική ιστορία του γενεαλογικού δέντρου του Οιδίποδα.

Η Μυρτώ Γκόνη κερδίζει τις εντυπώσεις ως Ιοκάστη. Ξεδιπλώνει την προσωπικότητα μιας γυναίκας που ζει και λειτουργεί μέσα στην άγνοια. Βίωνε κάθε λεπτό, τις τραγικές αποχρώσεις της ηρωίδας. Η Αθηνά Μουστάκα υποδύθηκε άψογα την Αντιγόνη. Κατόρθωσε με σταθερότητα και πυγμή να αναδείξει με τον δέοντα σεβασμό την πασίγνωστη ηρωίδα. Η Κρυστάλλη Ζαχαριουδάκη, ενσάρκωσε την Ισμήνη, βγάζοντας ένα είδος παιδικής αθωότητας. Είχε ωραία εκφορά στο λόγο της. Ο Κώστας Μαγκλάρας δεν έδειξε ιδιαίτερη ένταση ως Ετεοκλής. Αντιθέτως, εντυπωσίασε ως άτεγκτη παρουσία στο ρόλο του Κρέοντα. Ήταν αλλαζονικός και αυτό πιστεύω το πέρασε και στους θεατές.

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Εντυπωσίασε ως Οιδίποδας και ήταν άρτιος τόσο υποκριτικά όσο και εκφραστικά. Η Νεφέλη Μαρκάκη συνέβαλε στην παράσταση με τον ήχο του βιολιού. Με τον ήχο της λυπημένης νότας μπαίνει κανείς στο πνεύμα της τραγωδίας. «Το δέντρο του Οιδίποδα» Το μόνο πράγμα που βρήκα «αρνητικό» ήταν ότι όλη αυτή η σύμπραξη των τεχνών κατέληξε να βγάζει μια σχετική κούραση. Και αυτό γιατί όταν παρακολουθεί κανείς μια τέτοια παράσταση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν μπορεί να εστιάσει συνολικά στην υποκριτική διότι τραβούν το μάτι του θεατή τα ακροβατικά. Αυτό είναι λογικό να συμβαίνει διότι η ακροβασία αποτελεί μια εντυπωσιακή κατηγορία από μόνη της.

Παρολαυτά, είναι σπουδαίο να βλέπει κανείς παρουσίες που έχουν δίψα και πάθος για την υποκριτική τέχνη. Όταν το ταλέντο συνδυάζεται με την ισχυρή θέληση, τότε γεννιέται αναπόφευκτα το καλό αποτέλεσμα. Κλείνοντας, πιστεύω ότι η ομάδα Ιδέα θα μας απασχολήσει στο μέλλον, ένεκα της δημιουργικότητας της.

Θέατρο

Γράφει η θεατρολόγος Ελένη Αναγνωστοπούλου

Νέες παρουσίες δίνουν μια λυρική υπόσταση στην αρχαία τραγωδία και κερδίζουν επάξια το χειροκρότημα. «Το δέντρο του Οιδίποδα» στο θέατρο Άλφα-Ιδέα.

Η ομάδα Ιδέα φαίνεται πως είναι ενωμένη. Αυτό το διαπιστώνουμε επί σκηνής, καθώς όλοι οι συντελεστές αλληλεπιδρούν αρμονικά μεταξύ τους. Σέβονται το θεατρικό κοινό και παρουσιάζουν μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση. Στο θέμα μας τώρα. Αναπαρίσταται μέσα σε δύο ώρες, όλη η ιστορία του θηβαϊκού κύκλου. Θεωρώ ότι έγινε καλή διασκευή στο αρχαίο κείμενο.

Η συγγραφική ομάδα που επιφορτίστηκε με αυτή τη δουλειά και αποτελείται από τους Μαρίνα Αργυρίδου, Έκτορα Λίατσο, Γιώργο Βουρδαμή και Νεφέλη Μαρκάκη, αντιμετώπισε με δέουσα προσοχή το αρχαίο κείμενο και το διασκεύασε επιδέξια χωρίς να αλλάξει το νόημα και το συναίσθημα που βγάζει προς τα έξω ένα δραματικό κείμενο βεληνεκούς, όπως είναι η τραγική ποίηση.Η σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, εστιάζει στο λυρισμό. Το δέντρο του Οιδίποδα εξάλλου, είναι μια ιστορική αναδρομή που αναφέρεται στους προγόνους του κεντρικού ήρωα. Ξεκινάει από τον Κάδμο και το Λάιο, συνεχίζει με τον αιμομικτικό γάμο του Οιδίποδα με τη μητέρα του Ιοκάστη που έχει σαν αποτέλεσμα, το θάνατο του Ετεοκλή και του Πολυνείκη για να καταλήξει στον άδικο νόμο του Κρέοντα που αψηφά τους άγραφους θεϊκούς νόμους και εξωθεί την Αντιγόνη να θάψει συμβολικά τον αδερφό της. Η πράξη της αυτή, θα την οδηγήσει στο θάνατο επειδή παράκουσε τη βουλή της κρατικής εξουσίας. Ευρηματική ιδέα ήταν να παρουσιαστεί η θεατρική παράσταση με ζωντανή μουσική. Πιο συγκεκριμένα, ο ήχος του πιάνου τονίζει τις δραματικές σκηνές που ενέχουν μέσα τους, το στοιχείο 

της συνειδητοποίησης που βγάζει τους ήρωες από την πρότερη πλάνη τους και τους καθιστά τραγικές οντότητες.

Ο ήχος του μεταλόφωνου μας ταξιδεύει πίσω στο παρελθόν και δημιουργεί μια αίσθηση ονείρου. Η ευτυχισμένη οικογένεια που ζούσε έχοντας άγνοια. Σε άλλες στιγμές, το μεταλόφωνο επιτείνει το εφιαλτικό κομμάτι της τραγωδίας και αναμοχλεύει τον έλεο, στοιχείο της αριστοτελικής τραγωδίας. Και ως αφηγητής, ο Κώστας Γάκης ήταν αυτό που λέμε, περιεκτικός. Μπορεί να μην έχει πολλά λόγια να πει στο δραματικό κείμενο, εντούτοις «μιλάει» περισσότερο με τις εκφράσεις και με τους ψιθύρους. «Το δέντρο του Οιδίποδα» Η Βασιλική Σύρμα δημιουργεί μια έξυπνα πρωτότυπη σκηνογραφία που λειτουργεί συνδετικά με το θέαμα της ακροβασίας. Οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανασούλα αποδίδουν μια μυστηριακή χροιά στην τραγική ιστορία του γενεαλογικού δέντρου του Οιδίποδα.

Η Μυρτώ Γκόνη κερδίζει τις εντυπώσεις ως Ιοκάστη. Ξεδιπλώνει την προσωπικότητα μιας γυναίκας που ζει και λειτουργεί μέσα στην άγνοια. Βίωνε κάθε λεπτό, τις τραγικές αποχρώσεις της ηρωίδας. Η Αθηνά Μουστάκα υποδύθηκε άψογα την Αντιγόνη. Κατόρθωσε με σταθερότητα και πυγμή να αναδείξει με τον δέοντα σεβασμό την πασίγνωστη ηρωίδα. Η Κρυστάλλη Ζαχαριουδάκη, ενσάρκωσε την Ισμήνη, βγάζοντας ένα είδος παιδικής αθωότητας. Είχε ωραία εκφορά στο λόγο της. Ο Κώστας Μαγκλάρας δεν έδειξε ιδιαίτερη ένταση ως Ετεοκλής. Αντιθέτως, εντυπωσίασε ως άτεγκτη παρουσία στο ρόλο του Κρέοντα. Ήταν αλλαζονικός και αυτό πιστεύω το πέρασε και στους θεατές.

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Εντυπωσίασε ως Οιδίποδας και ήταν άρτιος τόσο υποκριτικά όσο και εκφραστικά. Η Νεφέλη Μαρκάκη συνέβαλε στην παράσταση με τον ήχο του βιολιού. Με τον ήχο της λυπημένης νότας μπαίνει κανείς στο πνεύμα της τραγωδίας. «Το δέντρο του Οιδίποδα» Το μόνο πράγμα που βρήκα «αρνητικό» ήταν ότι όλη αυτή η σύμπραξη των τεχνών κατέληξε να βγάζει μια σχετική κούραση. Και αυτό γιατί όταν παρακολουθεί κανείς μια τέτοια παράσταση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν μπορεί να εστιάσει συνολικά στην υποκριτική διότι τραβούν το μάτι του θεατή τα ακροβατικά. Αυτό είναι λογικό να συμβαίνει διότι η ακροβασία αποτελεί μια εντυπωσιακή κατηγορία από μόνη της.

Παρολαυτά, είναι σπουδαίο να βλέπει κανείς παρουσίες που έχουν δίψα και πάθος για την υποκριτική τέχνη. Όταν το ταλέντο συνδυάζεται με την ισχυρή θέληση, τότε γεννιέται αναπόφευκτα το καλό αποτέλεσμα. Κλείνοντας, πιστεύω ότι η ομάδα Ιδέα θα μας απασχολήσει στο μέλλον, ένεκα της δημιουργικότητας της.

Θέατρο

Από κωμωδίες επιστημονικής φαντασίας μέχρι ελληνικό νουάρ και κλασικά έργα, οι πρεμιέρες που έρχονται καλύπτουν μεγάλη γκάμα γούστων. 

«Jeronimo space: το κυνήγι των σούσι»



Κωμωδία επιστημονικής φαντασίας είναι το έργο των Ζ. Ρούμπου και Γ. Αγγελόπουλου. Ήρωάς τους ένας διαγαλαξιακός πλην ξεπεσμένος κυνηγός κεφαλών. Μαζί με τις Ν. Δήμου και Σ. Χατζημανώλη ερμηνεύουν όλα τα sci-fi ανδροειδή του έργου τους. (Άβατον, από 20/1 )
«Αμερικάνικος Βούβαλος»



Οι Π. Φιλιππίδης, Γ. Μπέζος και Ορφ. Αυγουστίδης μεταμορφώνονται σε μπατίρηδες και αθυρόστομους losers που σχεδιάζουν μια αποτυχημένη διάρρηξη, με τον πρώτο να τους σκηνοθετεί στον περίφημο «Αμερικάνικο βούβαλο» του Ντέιβιντ Μάμετ. (Μουσούρη, από 28/1 )

«Ο συγγραφέας σου πέθανε»



Ο Γ. Βούρος παίζει τον... Γκοντό, η Ζ. Δούκα γίνεται Μπλανς Ντιμπουά και ο Στ. Ζαλμάς ο τσεχοφικός Φιρς. Όλα αυτά γίνονται στο έργο-ενδοθεατρικό σχόλιο που έγραψε και σκηνοθετεί η Άσπα Καλλιάνη. 

«Η μύτη»



Κάνει θραύση η ομάδα Patari Project με την πρωτότυπη παιδική παράσταση «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο». Αν εκεί η σκηνοθέτις Σ. Πάσχου έστησε την παράσταση πάνω σε ένα πιάνο, τώρα διασκευάζει για το θέατρο και στήνει το διήγημα του Ν. Γκόγκολ πάνω στα καθίσματα των θεατών. (Πόρτα, από 30/1 )

«Η κυρία της νύχτας»



Για άλλη μία φορά η σκηνοθέτις Φρ. Λύτρα μας παρασύρει στα άδυτα του νουάρ, καθώς ζωντανεύει με όρους μίνι υπερπαραγωγής το μυθιστόρημα του Γ. Μαρή, με τη Λ. Σακκά στον πρώτο ρόλο. (Κιβωτός, 26/1 )

Θέατρο

Από κωμωδίες επιστημονικής φαντασίας μέχρι ελληνικό νουάρ και κλασικά έργα, οι πρεμιέρες που έρχονται καλύπτουν μεγάλη γκάμα γούστων. 

«Jeronimo space: το κυνήγι των σούσι»



Κωμωδία επιστημονικής φαντασίας είναι το έργο των Ζ. Ρούμπου και Γ. Αγγελόπουλου. Ήρωάς τους ένας διαγαλαξιακός πλην ξεπεσμένος κυνηγός κεφαλών. Μαζί με τις Ν. Δήμου και Σ. Χατζημανώλη ερμηνεύουν όλα τα sci-fi ανδροειδή του έργου τους. (Άβατον, από 20/1 )
«Αμερικάνικος Βούβαλος»



Οι Π. Φιλιππίδης, Γ. Μπέζος και Ορφ. Αυγουστίδης μεταμορφώνονται σε μπατίρηδες και αθυρόστομους losers που σχεδιάζουν μια αποτυχημένη διάρρηξη, με τον πρώτο να τους σκηνοθετεί στον περίφημο «Αμερικάνικο βούβαλο» του Ντέιβιντ Μάμετ. (Μουσούρη, από 28/1 )

«Ο συγγραφέας σου πέθανε»



Ο Γ. Βούρος παίζει τον... Γκοντό, η Ζ. Δούκα γίνεται Μπλανς Ντιμπουά και ο Στ. Ζαλμάς ο τσεχοφικός Φιρς. Όλα αυτά γίνονται στο έργο-ενδοθεατρικό σχόλιο που έγραψε και σκηνοθετεί η Άσπα Καλλιάνη. 

«Η μύτη»



Κάνει θραύση η ομάδα Patari Project με την πρωτότυπη παιδική παράσταση «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο». Αν εκεί η σκηνοθέτις Σ. Πάσχου έστησε την παράσταση πάνω σε ένα πιάνο, τώρα διασκευάζει για το θέατρο και στήνει το διήγημα του Ν. Γκόγκολ πάνω στα καθίσματα των θεατών. (Πόρτα, από 30/1 )

«Η κυρία της νύχτας»



Για άλλη μία φορά η σκηνοθέτις Φρ. Λύτρα μας παρασύρει στα άδυτα του νουάρ, καθώς ζωντανεύει με όρους μίνι υπερπαραγωγής το μυθιστόρημα του Γ. Μαρή, με τη Λ. Σακκά στον πρώτο ρόλο. (Κιβωτός, 26/1 )

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin