Νοεμβρίου 23, 2017

Θέατρο

«Αύγουστος» του Tracy Letts σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στο θέατρο Δημήτρης Χoρν
Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το βραβευμένο με τα βραβεία Pulitzer και Tony, θεατρικό έργο «Αύγουστος» του Tracy Letts, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, στο Θέατρο Δημήτρης Χορν 

Ο «Αύγουστος» αποτελεί το γλαφυρό πορτρέτο μιας βαθιά δυσλειτουργικής οικογένειας. Ένα έργο σκληρό αλλά και αστείο, πικρόχολο αλλά και τρυφερό, δραματικό αλλά συγχρόνως διασκεδαστικό.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι: Θέμις Μπαζάκα, Μαρία Πρωτόπαππα, Βίκυ Βολιώτη, Μαρίνα Ασλάνογλου, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνος Βακούσης, Μαρία Κατσιαδάκη, Νίκος Αλεξίου, Θύμιος Κούκιος, Κώστας Ανταλόπουλος, Σίσσυ Τουμάση, Aurora Marion.

 

Λίγα λόγια για το έργο:

Μια αυγουστιάτικη νύχτα ο Μπέβερλυ Γουέστον (Μάνος Βακούσης) – διάσημος ποιητής και διαβόητος αλκοολικός- εξαφανίζεται. Οι τρεις κόρες του, Μπάρμπαρα (Μαρία Πρωτόπαπα), Άιβυ (Βίκυ Βολιώτη) και Κάρεν (Μαρίνα Ασλάνογλου) επιστρέφουν στο πατρικό τους -μαζί με τις δικές τους δυσλειτουργικές οικογένειες (Κώστας Ανταλόπουλος, Νίκος Αλεξίου, Σίσσυ Τουμάση) και τα δικά τους μυστικά- για να φροντίσουν μητέρα τους Βάιολετ (Θέμις Μπαζάκα) . Η Βάιολετ όμως, δεν είναι από τις γυναίκες που αφήνουν κάποιον άλλο να τους κάνει κουμάντο, καθώς η σοβαρή αρρώστια της και η εξάρτησή της από τα χάπια ενισχύουν τα βιτριολικά της ξεσπάσματα προς τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Αυτόπτες μάρτυρες της μοναδικής ικανότητας των Γουέστον να αλληλοκατασπαράζονται, η νεαρή ινδιάνα οικονόμος Τζόνα (Aurora Marion) και η αδερφή της Βάιολετ, Μάττυ Φέη (Μαρία Κατσιαδάκη) - η οποία κατέχει εξίσου καλά την τέχνη της σκληρότητας - που καταφτάνει με την οικογένειά της (Αλέξανδρος Μυλωνάς, Θύμιος Κούκιος).

 

Το οικογενειακό τραπέζι στρώνεται, η οικογένεια συγκεντρώνεται και η μάχη αρχίζει: καλά κρυμμένα μυστικά αποκαλύπτονται, ανομολόγητα πάθη αναζωπυρώνονται, παλιές έχθρες βγαίνουν στην επιφάνεια, προσβολές ανταλλάσσονται και απειλές εκτοξεύονται. Ένα τυπικό οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι των Γουέστον.

Ο «Αύγουστος» («August: Osage County») είναι μια από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες στην Αμερική και την Αγγλία αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς έχει παρουσιαστεί σε πάνω από 30 χώρες.

Έχει κερδίσει το βραβείο Pulitzer, 3 βραβεία Tony, 2 Drama Desk Awards και έχει συγκεντρώσει διθυραμβικές κριτικές από τον ξένο Τύπο που επαίνεσε την ικανότητα του Tracy Letts να ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία. Ο καταιγισμός αστείων διαλόγων, η εξαιρετική σκιαγράφηση των βιτριολικών χαρακτήρων και η εκρηκτική παρουσίαση των οικογενειακών συναισθηματικών συγκρούσεων επιβεβαιώνουν την άποψη των New York Times ότι, «καμια οικογένεια δεν υπήρξε τόσο δυστυχισμένη για τόσους διαφορετικούς λόγους και με τόσο διασκεδαστικό τρόπο, όσο οι Γουέστον στον “Αύγουστο”».

Την ίδια επιτυχία γνώρισε και η κινηματογραφική μεταφορά του έργου, με πρωταγωνιστές τους Meryl Streep, Julia Roberts, Ewan McGregor, Benedict Cumberbatch, Juliette Lewis κ.α. το 2013, που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μανώλης Δούνιας
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική σύνθεση: Μίνως Μάτσας
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Σκουλά
Βοηθός Σκηνογράφου: Γιώργος Θεοδοσίου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Ημέρες – ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη, Παρασκευή 21:00
Σάββατο, Κυριακή 18:00, 21:00

Κατά την περίοδο των εορτών το πρόγραμμα των παραστάσεων θα τροποποιηθεί.

Εισιτήρια: από 15 ευρώ

Κρατήσεις – αγορά εισιτηρίων:

Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα Α.Ε.

Θέατρο

«Αύγουστος» του Tracy Letts σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στο θέατρο Δημήτρης Χoρν
Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το βραβευμένο με τα βραβεία Pulitzer και Tony, θεατρικό έργο «Αύγουστος» του Tracy Letts, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, στο Θέατρο Δημήτρης Χορν 

Ο «Αύγουστος» αποτελεί το γλαφυρό πορτρέτο μιας βαθιά δυσλειτουργικής οικογένειας. Ένα έργο σκληρό αλλά και αστείο, πικρόχολο αλλά και τρυφερό, δραματικό αλλά συγχρόνως διασκεδαστικό.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι: Θέμις Μπαζάκα, Μαρία Πρωτόπαππα, Βίκυ Βολιώτη, Μαρίνα Ασλάνογλου, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνος Βακούσης, Μαρία Κατσιαδάκη, Νίκος Αλεξίου, Θύμιος Κούκιος, Κώστας Ανταλόπουλος, Σίσσυ Τουμάση, Aurora Marion.

 

Λίγα λόγια για το έργο:

Μια αυγουστιάτικη νύχτα ο Μπέβερλυ Γουέστον (Μάνος Βακούσης) – διάσημος ποιητής και διαβόητος αλκοολικός- εξαφανίζεται. Οι τρεις κόρες του, Μπάρμπαρα (Μαρία Πρωτόπαπα), Άιβυ (Βίκυ Βολιώτη) και Κάρεν (Μαρίνα Ασλάνογλου) επιστρέφουν στο πατρικό τους -μαζί με τις δικές τους δυσλειτουργικές οικογένειες (Κώστας Ανταλόπουλος, Νίκος Αλεξίου, Σίσσυ Τουμάση) και τα δικά τους μυστικά- για να φροντίσουν μητέρα τους Βάιολετ (Θέμις Μπαζάκα) . Η Βάιολετ όμως, δεν είναι από τις γυναίκες που αφήνουν κάποιον άλλο να τους κάνει κουμάντο, καθώς η σοβαρή αρρώστια της και η εξάρτησή της από τα χάπια ενισχύουν τα βιτριολικά της ξεσπάσματα προς τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Αυτόπτες μάρτυρες της μοναδικής ικανότητας των Γουέστον να αλληλοκατασπαράζονται, η νεαρή ινδιάνα οικονόμος Τζόνα (Aurora Marion) και η αδερφή της Βάιολετ, Μάττυ Φέη (Μαρία Κατσιαδάκη) - η οποία κατέχει εξίσου καλά την τέχνη της σκληρότητας - που καταφτάνει με την οικογένειά της (Αλέξανδρος Μυλωνάς, Θύμιος Κούκιος).

 

Το οικογενειακό τραπέζι στρώνεται, η οικογένεια συγκεντρώνεται και η μάχη αρχίζει: καλά κρυμμένα μυστικά αποκαλύπτονται, ανομολόγητα πάθη αναζωπυρώνονται, παλιές έχθρες βγαίνουν στην επιφάνεια, προσβολές ανταλλάσσονται και απειλές εκτοξεύονται. Ένα τυπικό οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι των Γουέστον.

Ο «Αύγουστος» («August: Osage County») είναι μια από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες στην Αμερική και την Αγγλία αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς έχει παρουσιαστεί σε πάνω από 30 χώρες.

Έχει κερδίσει το βραβείο Pulitzer, 3 βραβεία Tony, 2 Drama Desk Awards και έχει συγκεντρώσει διθυραμβικές κριτικές από τον ξένο Τύπο που επαίνεσε την ικανότητα του Tracy Letts να ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία. Ο καταιγισμός αστείων διαλόγων, η εξαιρετική σκιαγράφηση των βιτριολικών χαρακτήρων και η εκρηκτική παρουσίαση των οικογενειακών συναισθηματικών συγκρούσεων επιβεβαιώνουν την άποψη των New York Times ότι, «καμια οικογένεια δεν υπήρξε τόσο δυστυχισμένη για τόσους διαφορετικούς λόγους και με τόσο διασκεδαστικό τρόπο, όσο οι Γουέστον στον “Αύγουστο”».

Την ίδια επιτυχία γνώρισε και η κινηματογραφική μεταφορά του έργου, με πρωταγωνιστές τους Meryl Streep, Julia Roberts, Ewan McGregor, Benedict Cumberbatch, Juliette Lewis κ.α. το 2013, που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μανώλης Δούνιας
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική σύνθεση: Μίνως Μάτσας
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Σκουλά
Βοηθός Σκηνογράφου: Γιώργος Θεοδοσίου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Ημέρες – ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη, Παρασκευή 21:00
Σάββατο, Κυριακή 18:00, 21:00

Κατά την περίοδο των εορτών το πρόγραμμα των παραστάσεων θα τροποποιηθεί.

Εισιτήρια: από 15 ευρώ

Κρατήσεις – αγορά εισιτηρίων:

Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα Α.Ε.

Θέατρο

Καμίλ Κλοντέλ: MUDNESS στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Λίγα λόγια για το έργο
Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη γλύπτρια Camille Claudel και τη ψυχίατρο Constance Pascal. Μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ.
Η ιστορία δύο γυναικών που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο ρόλο της συζύγου και της μάνας. Η Camille και η Constance δε συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στον έρωτα.

Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1913 στο ψυχιατρικό άσυλο της Ville Evrard. Η πρώτη γυναίκα ψυχίατρος της Γαλλίας Constance Pascal αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση της μεγάλης γλύπτριας Camille Claudel , η οποία έχει μεταφερθεί εκεί παρά τη θέληση της από την οικογένεια της, κατηγορούμενη για σοβαρή ψυχική διαταραχή. Μέσα από τις συναντήσεις τους ξετυλίγονται οι αντισυμβατικές ζωές των δύο γυναικών και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός που ξεπερνά τη σχέση γιατρού ασθενή.

Πάρα της προσπάθειες της γιατρού και τη σταδιακή βελτίωση της ψυχικής υγείας της Camille, η Constance θα έρθει αντιμέτωπη με ένα ολόκληρο σύστημα που καταδικάζει σε εγκλεισμό και απομόνωση τα άτομα που διεκδικούν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής. Η Camille και η Costance πλήρωσαν ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.

Η πρώτη τιμωρήθηκε από την οικογένειά της με τον πρωτοφανή εγκλεισμό της για τριάντα περίπου χρόνια στο ψυχιατρικό άσυλο και η δεύτερη έζησε μια διπλή ζωή βυθισμένη στο φόβο, στα ψέματα και στην αγωνία.

Σημείωμα του σκηνοθέτη
Αποφάσισα να γράψω αυτό το έργο και να κάνω την πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα γοητευμένος από όλα εκείνα τα ανήσυχα πνεύματα και σώματα που επέλεξαν να ζήσουν ελεύθερα, κόντρα σε ηθικές και κοινωνικές συμβάσεις πληρώνοντας συχνά πολύ ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.

Το αφιερώνω σε όλους εκείνους που συνεχίζουν να αμφισβητούν, που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανές την παιδικότητα και τη φαντασία τους ,σε εκείνους που επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή που εκείνοι θέλουν και όχι τη ζωή που τους ορίζουν οι άλλοι.
Γιάννης Λασπιάς

Βιογραφικά στοιχεία Constance Pascal και Camille Claudel
Constance Pascal
Στον ιατρικό χώρο το επάγγελμα του γιατρού ήταν καθαρά αντρική υπόθεση. Οι γυναίκες μπορούσαν να είναι νοσοκόμες και μαίες, όχι γιατροί. Η παραβίαση αυτής της παραδοσιακής σειράς φάνταζε αδιανόητη. Μια Ισπανίδα φοιτήτρια λιθοβολήθηκε το 1881,όταν εμφανίστηκε στην ιατρική σχολή ,ενώ μια τάξη στη Γαλλία έκαψε το ομοίωμα μιας γυναίκας που είχε το θράσος να κάνει το ίδιο.

Μέσα σ 'αυτό το κλίμα η Costance Pascal καταφέρνει να τελειώσει την ιατρική σχολή του Παρισιού και λίγο αργότερα να γίνει η πρώτη γυναίκα κλινική ψυχίατρος της Γαλλίας. Ωστόσο η προσωπική της ζωή παραμένει κρυφή και προφυλαγμένη για χρόνια, αφού ο δεσμός της με τον παντρεμένο και κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της στρατηγό Justin Mengin αποτελεί σκάνδαλο για την εποχή. Η Costance λίγο αργότερα μένει έγκυος και κόντρα στις συμβάσεις και τα κοινωνικά πρέπει της εποχής αποφασίζει να κρατήσει το μωρό. Έτσι γεννιέται σε πλήρη μυστικότητα η κόρη της η οποία δίνεται για υιοθεσία προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι βιολογικοί γονείς του παιδιού και υιοθετείται από την ίδια την Pascal λίγα χρόνια αργότερα.
«Εκείνος που υποφέρει από έρωτα είναι εκείνος που διαθέτει ισχυρή συναισθηματική μνήμη.Υποφέρει γιατί θυμάται»

Camille Claudel
Στο χώρο της Γλυπτικής η Camille Claudel ολοκληρώνει τις σπουδές της στην ιδιωτική σχολή Academie Colarossi (που μόλις λίγα χρόνια πριν έχει ανοίξει τις πόρτες της και σε γυναίκες φοιτήτριες) καθώς η φοίτηση στο σπουδαίο πανεπιστήμιο τεχνών Ecole des Beaux και το δικαίωμα συμμετοχής στο μεγάλο διαγωνισμό γλυπτικής Prix de Rome ήταν αποκλειστικά αντρικό δικαίωμα.

Ασυμβίβαστη ,πρωτοπόρα και δυναμική ασκεί το δύσκολο και κοινωνικά στιγματισμένο για μια γυναίκα επάγγελμα της γλύπτριας σ' έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο και συνάπτει ένα θυελλώδη δεσμό με τον κατά 24 χρόνια μεγαλύτερό της γλύπτη και δάσκαλό της Rodin. Ο Rodin είναι ήδη πατέρας ενός παιδιού από τη επί χρόνια σύντροφό του Rosa την οποία και δε θα χωρίσει ποτέ, καταδικάζοντας την Claudelle στο ρόλο της μόνιμης ερωμένης του.

Η Claudelle μετά από πολυετή σχέση χωρίζει, κατηγορώντας το Rodin ότι ευθύνεται για τη μη επαγγελματική της εξέλιξη και την έκτρωση στην οποία υποβάλλεται εξαιτίας της άρνησης του να χωρίσει τη Rosa.

Έτσι αρχίζει το ταξίδι της Καμίλ στην τρέλα. Μια τρέλα που όσο ανθίζει, ανθίζει και η ιδιοφυϊα της στην τέχνη.Τα παθιασμένα γλυπτά που παίρνουν πνοή από τα χέρια της είναι η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων της.

Η οικογένεια της την αφήνει αβοήθητη και εγκαταλειμμένη. Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Κλοντέλ πεθαίνει στις 19 Οκτωβρίου 1943 και η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet. "God will take pity on the sad ones, you say. Where is he, your god, tell me, and who is he. Who? » «Ο Θεός θα δείξει το έλεός του για τους δυστυχείς, μου είπες. Που είναι τώρα ο θεός σου Πωλ; Και ποιός είναι; Ποιός;

Συντελεστές
Κείμενο Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Παίζουν : Καμιλ Κλοντέλ : Δάφνη Μανούσου, Κονστάνς Πασκάλ : Στέλλα Μπούρου
Σκηνογραφική επιμέλεια- Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας

Επεξεργασία φωτογραφιών : Παντελής Ξηροχειμώνας

Στην παράσταση ακούγονται στα ηχογραφημένα μέρη οι ηθοποιοί : Στέλιος Μάινας (Ως Ροντέν), Αγγελική Καρυστινού (Ως μητέρα της Καμίλ Κλοντέλ), Ιωάννα Σταυροπούλου και ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες. Μια συμπαραγωγή της ομάδας square theatre company και του θεάτρου Αγγέλων Βήμα.

Θέατρο

Καμίλ Κλοντέλ: MUDNESS στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Λίγα λόγια για το έργο
Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη γλύπτρια Camille Claudel και τη ψυχίατρο Constance Pascal. Μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ.
Η ιστορία δύο γυναικών που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο ρόλο της συζύγου και της μάνας. Η Camille και η Constance δε συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στον έρωτα.

Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1913 στο ψυχιατρικό άσυλο της Ville Evrard. Η πρώτη γυναίκα ψυχίατρος της Γαλλίας Constance Pascal αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση της μεγάλης γλύπτριας Camille Claudel , η οποία έχει μεταφερθεί εκεί παρά τη θέληση της από την οικογένεια της, κατηγορούμενη για σοβαρή ψυχική διαταραχή. Μέσα από τις συναντήσεις τους ξετυλίγονται οι αντισυμβατικές ζωές των δύο γυναικών και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός που ξεπερνά τη σχέση γιατρού ασθενή.

Πάρα της προσπάθειες της γιατρού και τη σταδιακή βελτίωση της ψυχικής υγείας της Camille, η Constance θα έρθει αντιμέτωπη με ένα ολόκληρο σύστημα που καταδικάζει σε εγκλεισμό και απομόνωση τα άτομα που διεκδικούν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής. Η Camille και η Costance πλήρωσαν ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.

Η πρώτη τιμωρήθηκε από την οικογένειά της με τον πρωτοφανή εγκλεισμό της για τριάντα περίπου χρόνια στο ψυχιατρικό άσυλο και η δεύτερη έζησε μια διπλή ζωή βυθισμένη στο φόβο, στα ψέματα και στην αγωνία.

Σημείωμα του σκηνοθέτη
Αποφάσισα να γράψω αυτό το έργο και να κάνω την πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα γοητευμένος από όλα εκείνα τα ανήσυχα πνεύματα και σώματα που επέλεξαν να ζήσουν ελεύθερα, κόντρα σε ηθικές και κοινωνικές συμβάσεις πληρώνοντας συχνά πολύ ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.

Το αφιερώνω σε όλους εκείνους που συνεχίζουν να αμφισβητούν, που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανές την παιδικότητα και τη φαντασία τους ,σε εκείνους που επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή που εκείνοι θέλουν και όχι τη ζωή που τους ορίζουν οι άλλοι.
Γιάννης Λασπιάς

Βιογραφικά στοιχεία Constance Pascal και Camille Claudel
Constance Pascal
Στον ιατρικό χώρο το επάγγελμα του γιατρού ήταν καθαρά αντρική υπόθεση. Οι γυναίκες μπορούσαν να είναι νοσοκόμες και μαίες, όχι γιατροί. Η παραβίαση αυτής της παραδοσιακής σειράς φάνταζε αδιανόητη. Μια Ισπανίδα φοιτήτρια λιθοβολήθηκε το 1881,όταν εμφανίστηκε στην ιατρική σχολή ,ενώ μια τάξη στη Γαλλία έκαψε το ομοίωμα μιας γυναίκας που είχε το θράσος να κάνει το ίδιο.

Μέσα σ 'αυτό το κλίμα η Costance Pascal καταφέρνει να τελειώσει την ιατρική σχολή του Παρισιού και λίγο αργότερα να γίνει η πρώτη γυναίκα κλινική ψυχίατρος της Γαλλίας. Ωστόσο η προσωπική της ζωή παραμένει κρυφή και προφυλαγμένη για χρόνια, αφού ο δεσμός της με τον παντρεμένο και κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της στρατηγό Justin Mengin αποτελεί σκάνδαλο για την εποχή. Η Costance λίγο αργότερα μένει έγκυος και κόντρα στις συμβάσεις και τα κοινωνικά πρέπει της εποχής αποφασίζει να κρατήσει το μωρό. Έτσι γεννιέται σε πλήρη μυστικότητα η κόρη της η οποία δίνεται για υιοθεσία προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι βιολογικοί γονείς του παιδιού και υιοθετείται από την ίδια την Pascal λίγα χρόνια αργότερα.
«Εκείνος που υποφέρει από έρωτα είναι εκείνος που διαθέτει ισχυρή συναισθηματική μνήμη.Υποφέρει γιατί θυμάται»

Camille Claudel
Στο χώρο της Γλυπτικής η Camille Claudel ολοκληρώνει τις σπουδές της στην ιδιωτική σχολή Academie Colarossi (που μόλις λίγα χρόνια πριν έχει ανοίξει τις πόρτες της και σε γυναίκες φοιτήτριες) καθώς η φοίτηση στο σπουδαίο πανεπιστήμιο τεχνών Ecole des Beaux και το δικαίωμα συμμετοχής στο μεγάλο διαγωνισμό γλυπτικής Prix de Rome ήταν αποκλειστικά αντρικό δικαίωμα.

Ασυμβίβαστη ,πρωτοπόρα και δυναμική ασκεί το δύσκολο και κοινωνικά στιγματισμένο για μια γυναίκα επάγγελμα της γλύπτριας σ' έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο και συνάπτει ένα θυελλώδη δεσμό με τον κατά 24 χρόνια μεγαλύτερό της γλύπτη και δάσκαλό της Rodin. Ο Rodin είναι ήδη πατέρας ενός παιδιού από τη επί χρόνια σύντροφό του Rosa την οποία και δε θα χωρίσει ποτέ, καταδικάζοντας την Claudelle στο ρόλο της μόνιμης ερωμένης του.

Η Claudelle μετά από πολυετή σχέση χωρίζει, κατηγορώντας το Rodin ότι ευθύνεται για τη μη επαγγελματική της εξέλιξη και την έκτρωση στην οποία υποβάλλεται εξαιτίας της άρνησης του να χωρίσει τη Rosa.

Έτσι αρχίζει το ταξίδι της Καμίλ στην τρέλα. Μια τρέλα που όσο ανθίζει, ανθίζει και η ιδιοφυϊα της στην τέχνη.Τα παθιασμένα γλυπτά που παίρνουν πνοή από τα χέρια της είναι η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων της.

Η οικογένεια της την αφήνει αβοήθητη και εγκαταλειμμένη. Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Κλοντέλ πεθαίνει στις 19 Οκτωβρίου 1943 και η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet. "God will take pity on the sad ones, you say. Where is he, your god, tell me, and who is he. Who? » «Ο Θεός θα δείξει το έλεός του για τους δυστυχείς, μου είπες. Που είναι τώρα ο θεός σου Πωλ; Και ποιός είναι; Ποιός;

Συντελεστές
Κείμενο Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Παίζουν : Καμιλ Κλοντέλ : Δάφνη Μανούσου, Κονστάνς Πασκάλ : Στέλλα Μπούρου
Σκηνογραφική επιμέλεια- Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας

Επεξεργασία φωτογραφιών : Παντελής Ξηροχειμώνας

Στην παράσταση ακούγονται στα ηχογραφημένα μέρη οι ηθοποιοί : Στέλιος Μάινας (Ως Ροντέν), Αγγελική Καρυστινού (Ως μητέρα της Καμίλ Κλοντέλ), Ιωάννα Σταυροπούλου και ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες. Μια συμπαραγωγή της ομάδας square theatre company και του θεάτρου Αγγέλων Βήμα.

Θέατρο

Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου, αυτό το αριστούργημα του κλασικού ρεπερτορίου, το έργο που πολεμήθηκε στην εποχή του όσο κανένα, ανεβαίνει στη Στέγη σε μια σύγχρονη εκδοχή από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, ενσωματώνοντας γύρω από τον πυρήνα του θραύσματα κι από άλλους Δον Ζουάν της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ακροβατώντας στα σύνορα δύο γλωσσών: του σινεμά και του θεάτρου.

Ο Δον Ζουάν, αυτός ο αιώνιος καρδιοκατακτητής, που ζει μέσα από τα πάθη του, που είναι σε μια διαρκή κίνηση, που αδημονεί να γευτεί τις χαρές της ζωής , ο σκεπτικιστής που δεν αρνείται να διαπραγματευτεί με το μεταφυσικό, προκαλεί τη συντηρητική κοινωνία της κάθε εποχής, αμφισβητώντας κανόνες, αναδεικνύοντας την υποκρισία, παραβιάζοντας κοινωνικά ταμπού. Με την αξεπέραστη γοητεία του, την αίσθηση ελευθερίας που τον διαποτίζει και το οξύ πνεύμα του, εκθέτει τους εχθρούς του αλλά και τον εαυτό του.

Ένας ήρωας-μύθος και ένα έργο-αίνιγμα που θίγει μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης: την επιθυμία, το φόβο, την ελευθερία. «Ένα πρόσωπο-σημείο μέσα στο χάρτη του ανθρώπινου πόθου, του ανθρώπινου φόβου, τόσο πραγματικό όσο ένα μετείκασμα, τόσο φαντασιακό όσο ένα ποίημα» σημειώνει ο Μαρμαρινός. «Μια πλασματική, ψεύτικη επανάσταση του ανθρώπου απέναντι σε ό,τι υποδύεται σταθερότητα, γεμάτη θύματα πραγματικά και φανταστικά».
συντελεστές

Η παράσταση θα παρουσιαστεί με αγγλικούς υπέρτιτλους τα Σαββατοκυριακα 4-5, 11-12 και 18-19 Φεβρουαρίου 2017 (Μετάφραση υπερτίτλων: Μέμη Κατσώνη).

Συντελεστές:

Μετάφραση κειμένου Μολιέρου: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Δραματουργία: Μιχαήλ Μαρμαρινός, Έρι Κύργια
Μουσική – Μεταγραφή Don Giovanni του Μότσαρτ: Δημήτρης Καμαρωτός
Διαμόρφωση Χώρου: Kenny McLellan
Κοστούμια: Εύα Νάθενα
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Επιμέλεια Κίνησης: Τάσος Καραχάλιος
Σχεδιασμός Ήχου: Κώστας Μπώκος
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου, Ιωάννα Μπιτούνη
Υπεύθυνη Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη

Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης):
Γιάννος Περλέγκας (Σγαναρέλ)
Χάρης Φραγκούλης (Δον Ζουάν)
Έλενα Μαυρίδου (Ελβίρα)
Γιάννης Βογιατζής (Δον Κάρλος)
Ευαγγελία Καρακατσάνη (Σαρλότ)
Τάσος Καραχάλιος (Πιερρό)
Έφη Γούση (Ματιουρίν)
Adrian Frieling (Δον Λουίς)
Ντένης Μακρής (Φρανσίσκ, ένας φτωχός)
Ilya Algaer (Δον Αλόνς)

Χορός
Χορωδία γυναικών

Σοπράνο: Μυρσίνη Μαργαρίτη
Ακορντεόν: Στέλιος Κατσατσίδης

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΡΑΣΗ

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου
Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές

Με αγγλικούς υπέρτιτλους.

 

Ο Μολιέρος (1622-1673), ένας από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς του παγκόσμιου ρεπερτορίου, υπήρξε δραματουργός, ηθοποιός και θιασάρχης. Έζησε τον «μεγάλο αιώνα» της γαλλικής κλασικής δραματουργίας. Στα έργα του στηλιτεύει την υποκρισία και μέσα από μοναδικές κωμικές καταστάσεις, εξερευνά τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Η φήμη των ηρώων του ξεπερνά συχνά τα στενά όρια των έργων, περνώντας πια στη σφαίρα του μύθου: Δον Ζουάν, Ταρτούφος, Μισάνθρωπος.

Ο Δον Ζουάν ανεβαίνει για πρώτη φορά στις 15 Φεβρουαρίου 1665 στο Παλαί Ρουαγιάλ. Το έργο προκαλεί φοβερές αντιδράσεις. Ο Μολιέρος κατηγορείται ως άθεος και αναγκάζεται να προχωρήσει σε περικοπές του κειμένου. Ο βασιλιάς, που θαυμάζει τον συγγραφέα αλλά δεν μπορεί να διαχειριστεί τις αντιδράσεις, ζητά από τον Μολιέρο να αποσύρει το έργο, ανανεώνοντας ταυτόχρονα δημόσια την υποστήριξη σε αυτόν: αποδέχεται να γίνει ο ανάδοχος του πρώτου παιδιού του Μολιέρου και πιστώνει τον θίασο με μια γενναία επιχορήγηση και με τον τίτλο του «Βασιλικού Θιάσου». Ο Μολιέρος αποσύρει την παράσταση και δεν εκδίδει ποτέ το κείμενο . Από τότε και για σχεδόν δύο αιώνες το έργο θα μείνει στην αφάνεια. Το πλήρες κείμενο παρουσιάζεται στη Γαλλία ξανά μόλις το 1841 στο Θέατρο Οντεόν και στην Κομεντί Φρανσαίζ στο 1847. Ακόμη και το 1947 όταν το ανέβασε το Λουί Ζουβέ, ο Δον Ζουάν είχε πραγματοποιήσει μόλις 100 παραστάσεις στην Κομεντί Φρανσαίζ, ενώ για παράδειγμα, ο Ταρτούφος πλησίαζε τις 2.500. Από τότε, όμως, ο Δον Ζουάν δεν εγκατέλειψε τη σκηνή: αυτό το απαγορευμένο έργο, το έργο-θύμα των «ορθώς σκεπτόμενων» θεατών, καταγράφεται πια στον 20ό αιώνα ως κορυφαίο έργο του γαλλικού κλασικού θεάτρου.

Ο Δον Ζουάν γεννήθηκε από την πένα του ισπανού δραματουργού Τίρσο ντε Μολίνα, αλλά η φήμη του εξαπλώθηκε στα πέρατα του κόσμου. Ο Μολιέρος μας έχει δώσει ίσως τον πιο γνήσιο, τον πιο ασεβή Δον Ζουάν απ’ όλους. Η μορφή του Δον Ζουάν έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον σημαντικών δραματουργών, ποιητών, πεζογράφων και φιλόσοφων ανά τους αιώνες: Μπωντλέρ, Μυσσέ, Σταντάλ, Πούσκιν, Βύρων, Χόρβατ, Κίργκεργκωρ, Νίτσε , Καμύ, Μαξ Φρις, Μοντερλάν προσέγγισαν εκ νέου τον αμετανόητο άθεο, τον αδίστακτο καρδιοκατακτητή με στόχο να τον «αναστήσουν» ανάλογα με την επιθυμία ή τη φαντασία τους.

«O Δον Ζουάν είναι ένας μύθος και η λειτουργία του μύθου είναι να μας παρουσιάζει σε καθαρή, πυρακτωμένη μορφή αυτό που κινείται μέσα μας ανάμεσα σε κάθε είδους σκουριές και συμβιβασμούς.» -Jean Massin

«Το μεγαλείο του Δον Ζουάν δεν είναι μόνο γήινο. Εκδηλώνεται παράλληλα σε ένα μεταφυσικό επίπεδο, μέσα από την επιθυμία της πρόκλησης, της περιφρόνησης και της αντιπαράθεσής του με το θεϊκό στοιχείο, γεγονός που κάνει απαραίτητη μια υπερφυσική εξέλιξη. Υπάρχει κάτι στον Δον Ζουάν που ξεπερνά τα συνήθη όρια της ανθρώπινης υπόστασης.» -Paul Bénichou

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός σπούδασε βιολογία, υποκριτική και θέατρο. Το 1983-84 ίδρυσε την εταιρεία Θεάτρου «διπλούς Έρως», η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε "Theseum Ensemble" και χρησιμοποίησε ως βάση της το «Θησείον – ένα θέατρο για τις Τέχνες». Από τις πρώτες του παραστάσεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με σταθερή συνεργάτιδα την Αμαλία Μουτούση, μέχρι τα κορυφαία θεάματα Ρομαντισμός και Άμλετ τη δεκαετία του 1990 και από τα περίφημα έργα-σταθμούς Εθνικός Ύμνος (2002) και Ρομέο και Ιουλιέτα (2004) έως τις μνημειώδεις και site-specific περφόρμανς Πεθαίνω σαν χώρα και Insenso του Δημήτρη Δημητριάδη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά και τον Ηρακλή Μαινόμενο, τη Νέκυια σε συνεργασία με τον Rokuro Gensho Umewaka και το ιαπωνικό Θέατρο Νο, και τη Λυσιστράτη στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, ο Μαρμαρινός παραμένει σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Έχει σκηνοθετήσει σε κορυφαία θέατρα της Ευρώπης, όπως στη Volksbühne του Βερολίνου, και έχει ανεβάσει παραστάσεις του στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Στη Στέγη, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είχε αναλάβει την τελετή των εγκαινίων της σε δική του σύλληψη και σκηνοθεσία και έχει σκηνοθετήσει τον Φάουστ του Γκαίτε, σε μια παράσταση που πυροδότησε μια συζήτηση για αυτό το έργο-μύθο της νεότερης ευρωπαϊκής σκέψης.

Στο Παρίσι, και μάλιστα στο φημισμένο θέατρο της Comédie Française, είχε την τιμή να βρεθεί ο Μιχαήλ Μαρμαρινός το Μάρτιο του 2013, όπου σκηνοθέτησε τη Φαίδρα του Ρακίνα με το ανσάμπλ του ιστορικού γαλλικού θεάτρου. Ο Μαρμαρινός είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά δουλειά του στο γαλλικό κοινό, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις , το 2007, όταν ανέβασε στο θέατρο Odéon, στο πλαίσιο του Festival d’Automne, το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημητριάδη. Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με σημαντικούς δημιουργούς, όπως ο Heiner Goebbels και οι Rimini Protokoll.

Η δουλειά του Μιχαήλ Μαρμαρινού διατρέχεται από δύο επίμονες παραδοχές: (α) Θέατρο είναι η τέχνη πάνω στην ιστορία των ανθρώπων. (β) Δεν υπάρχει στιγμή στην καθημερινότητα που να μην είναι «θέατρο» μόλις υπάρξει το κατάλληλο βλέμμα.


Πληροφορίες
Τοποθεσία: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Λ. Συγγρού 107, Αθήνα

Ημερομηνία: 25 Ιανουαρίου - 19 Φεβρουαρίου 2017
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή
Στις 20:30

Τιμές εισιτηρίων: Early Bird προπώληση για περιορισμένο αριθμό θέσεων από 13 έως 31 Δεκεμβρίου 2016
Ζώνη Α: 20 €
Ζώνη Β: 15 €

Κανονικό: 7 - 10 - 15 - 20 - 25 €
Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 8 - 12 - 16 - 20 €
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 7 - 11 - 14 - 18 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 € / Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

Πληροφορίες - κρατήσεις: Ομαδικές κρατήσεις στο T. 213 017 8176 και στο

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
www.sgt.gr

Θέατρο

Ο Δον Ζουάν του Μολιέρου, αυτό το αριστούργημα του κλασικού ρεπερτορίου, το έργο που πολεμήθηκε στην εποχή του όσο κανένα, ανεβαίνει στη Στέγη σε μια σύγχρονη εκδοχή από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, ενσωματώνοντας γύρω από τον πυρήνα του θραύσματα κι από άλλους Δον Ζουάν της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ακροβατώντας στα σύνορα δύο γλωσσών: του σινεμά και του θεάτρου.

Ο Δον Ζουάν, αυτός ο αιώνιος καρδιοκατακτητής, που ζει μέσα από τα πάθη του, που είναι σε μια διαρκή κίνηση, που αδημονεί να γευτεί τις χαρές της ζωής , ο σκεπτικιστής που δεν αρνείται να διαπραγματευτεί με το μεταφυσικό, προκαλεί τη συντηρητική κοινωνία της κάθε εποχής, αμφισβητώντας κανόνες, αναδεικνύοντας την υποκρισία, παραβιάζοντας κοινωνικά ταμπού. Με την αξεπέραστη γοητεία του, την αίσθηση ελευθερίας που τον διαποτίζει και το οξύ πνεύμα του, εκθέτει τους εχθρούς του αλλά και τον εαυτό του.

Ένας ήρωας-μύθος και ένα έργο-αίνιγμα που θίγει μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης: την επιθυμία, το φόβο, την ελευθερία. «Ένα πρόσωπο-σημείο μέσα στο χάρτη του ανθρώπινου πόθου, του ανθρώπινου φόβου, τόσο πραγματικό όσο ένα μετείκασμα, τόσο φαντασιακό όσο ένα ποίημα» σημειώνει ο Μαρμαρινός. «Μια πλασματική, ψεύτικη επανάσταση του ανθρώπου απέναντι σε ό,τι υποδύεται σταθερότητα, γεμάτη θύματα πραγματικά και φανταστικά».
συντελεστές

Η παράσταση θα παρουσιαστεί με αγγλικούς υπέρτιτλους τα Σαββατοκυριακα 4-5, 11-12 και 18-19 Φεβρουαρίου 2017 (Μετάφραση υπερτίτλων: Μέμη Κατσώνη).

Συντελεστές:

Μετάφραση κειμένου Μολιέρου: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Δραματουργία: Μιχαήλ Μαρμαρινός, Έρι Κύργια
Μουσική – Μεταγραφή Don Giovanni του Μότσαρτ: Δημήτρης Καμαρωτός
Διαμόρφωση Χώρου: Kenny McLellan
Κοστούμια: Εύα Νάθενα
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Επιμέλεια Κίνησης: Τάσος Καραχάλιος
Σχεδιασμός Ήχου: Κώστας Μπώκος
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου, Ιωάννα Μπιτούνη
Υπεύθυνη Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη

Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης):
Γιάννος Περλέγκας (Σγαναρέλ)
Χάρης Φραγκούλης (Δον Ζουάν)
Έλενα Μαυρίδου (Ελβίρα)
Γιάννης Βογιατζής (Δον Κάρλος)
Ευαγγελία Καρακατσάνη (Σαρλότ)
Τάσος Καραχάλιος (Πιερρό)
Έφη Γούση (Ματιουρίν)
Adrian Frieling (Δον Λουίς)
Ντένης Μακρής (Φρανσίσκ, ένας φτωχός)
Ilya Algaer (Δον Αλόνς)

Χορός
Χορωδία γυναικών

Σοπράνο: Μυρσίνη Μαργαρίτη
Ακορντεόν: Στέλιος Κατσατσίδης

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΡΑΣΗ

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου
Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές

Με αγγλικούς υπέρτιτλους.

 

Ο Μολιέρος (1622-1673), ένας από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς του παγκόσμιου ρεπερτορίου, υπήρξε δραματουργός, ηθοποιός και θιασάρχης. Έζησε τον «μεγάλο αιώνα» της γαλλικής κλασικής δραματουργίας. Στα έργα του στηλιτεύει την υποκρισία και μέσα από μοναδικές κωμικές καταστάσεις, εξερευνά τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Η φήμη των ηρώων του ξεπερνά συχνά τα στενά όρια των έργων, περνώντας πια στη σφαίρα του μύθου: Δον Ζουάν, Ταρτούφος, Μισάνθρωπος.

Ο Δον Ζουάν ανεβαίνει για πρώτη φορά στις 15 Φεβρουαρίου 1665 στο Παλαί Ρουαγιάλ. Το έργο προκαλεί φοβερές αντιδράσεις. Ο Μολιέρος κατηγορείται ως άθεος και αναγκάζεται να προχωρήσει σε περικοπές του κειμένου. Ο βασιλιάς, που θαυμάζει τον συγγραφέα αλλά δεν μπορεί να διαχειριστεί τις αντιδράσεις, ζητά από τον Μολιέρο να αποσύρει το έργο, ανανεώνοντας ταυτόχρονα δημόσια την υποστήριξη σε αυτόν: αποδέχεται να γίνει ο ανάδοχος του πρώτου παιδιού του Μολιέρου και πιστώνει τον θίασο με μια γενναία επιχορήγηση και με τον τίτλο του «Βασιλικού Θιάσου». Ο Μολιέρος αποσύρει την παράσταση και δεν εκδίδει ποτέ το κείμενο . Από τότε και για σχεδόν δύο αιώνες το έργο θα μείνει στην αφάνεια. Το πλήρες κείμενο παρουσιάζεται στη Γαλλία ξανά μόλις το 1841 στο Θέατρο Οντεόν και στην Κομεντί Φρανσαίζ στο 1847. Ακόμη και το 1947 όταν το ανέβασε το Λουί Ζουβέ, ο Δον Ζουάν είχε πραγματοποιήσει μόλις 100 παραστάσεις στην Κομεντί Φρανσαίζ, ενώ για παράδειγμα, ο Ταρτούφος πλησίαζε τις 2.500. Από τότε, όμως, ο Δον Ζουάν δεν εγκατέλειψε τη σκηνή: αυτό το απαγορευμένο έργο, το έργο-θύμα των «ορθώς σκεπτόμενων» θεατών, καταγράφεται πια στον 20ό αιώνα ως κορυφαίο έργο του γαλλικού κλασικού θεάτρου.

Ο Δον Ζουάν γεννήθηκε από την πένα του ισπανού δραματουργού Τίρσο ντε Μολίνα, αλλά η φήμη του εξαπλώθηκε στα πέρατα του κόσμου. Ο Μολιέρος μας έχει δώσει ίσως τον πιο γνήσιο, τον πιο ασεβή Δον Ζουάν απ’ όλους. Η μορφή του Δον Ζουάν έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον σημαντικών δραματουργών, ποιητών, πεζογράφων και φιλόσοφων ανά τους αιώνες: Μπωντλέρ, Μυσσέ, Σταντάλ, Πούσκιν, Βύρων, Χόρβατ, Κίργκεργκωρ, Νίτσε , Καμύ, Μαξ Φρις, Μοντερλάν προσέγγισαν εκ νέου τον αμετανόητο άθεο, τον αδίστακτο καρδιοκατακτητή με στόχο να τον «αναστήσουν» ανάλογα με την επιθυμία ή τη φαντασία τους.

«O Δον Ζουάν είναι ένας μύθος και η λειτουργία του μύθου είναι να μας παρουσιάζει σε καθαρή, πυρακτωμένη μορφή αυτό που κινείται μέσα μας ανάμεσα σε κάθε είδους σκουριές και συμβιβασμούς.» -Jean Massin

«Το μεγαλείο του Δον Ζουάν δεν είναι μόνο γήινο. Εκδηλώνεται παράλληλα σε ένα μεταφυσικό επίπεδο, μέσα από την επιθυμία της πρόκλησης, της περιφρόνησης και της αντιπαράθεσής του με το θεϊκό στοιχείο, γεγονός που κάνει απαραίτητη μια υπερφυσική εξέλιξη. Υπάρχει κάτι στον Δον Ζουάν που ξεπερνά τα συνήθη όρια της ανθρώπινης υπόστασης.» -Paul Bénichou

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός σπούδασε βιολογία, υποκριτική και θέατρο. Το 1983-84 ίδρυσε την εταιρεία Θεάτρου «διπλούς Έρως», η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε "Theseum Ensemble" και χρησιμοποίησε ως βάση της το «Θησείον – ένα θέατρο για τις Τέχνες». Από τις πρώτες του παραστάσεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με σταθερή συνεργάτιδα την Αμαλία Μουτούση, μέχρι τα κορυφαία θεάματα Ρομαντισμός και Άμλετ τη δεκαετία του 1990 και από τα περίφημα έργα-σταθμούς Εθνικός Ύμνος (2002) και Ρομέο και Ιουλιέτα (2004) έως τις μνημειώδεις και site-specific περφόρμανς Πεθαίνω σαν χώρα και Insenso του Δημήτρη Δημητριάδη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά και τον Ηρακλή Μαινόμενο, τη Νέκυια σε συνεργασία με τον Rokuro Gensho Umewaka και το ιαπωνικό Θέατρο Νο, και τη Λυσιστράτη στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, ο Μαρμαρινός παραμένει σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Έχει σκηνοθετήσει σε κορυφαία θέατρα της Ευρώπης, όπως στη Volksbühne του Βερολίνου, και έχει ανεβάσει παραστάσεις του στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Στη Στέγη, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είχε αναλάβει την τελετή των εγκαινίων της σε δική του σύλληψη και σκηνοθεσία και έχει σκηνοθετήσει τον Φάουστ του Γκαίτε, σε μια παράσταση που πυροδότησε μια συζήτηση για αυτό το έργο-μύθο της νεότερης ευρωπαϊκής σκέψης.

Στο Παρίσι, και μάλιστα στο φημισμένο θέατρο της Comédie Française, είχε την τιμή να βρεθεί ο Μιχαήλ Μαρμαρινός το Μάρτιο του 2013, όπου σκηνοθέτησε τη Φαίδρα του Ρακίνα με το ανσάμπλ του ιστορικού γαλλικού θεάτρου. Ο Μαρμαρινός είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά δουλειά του στο γαλλικό κοινό, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις , το 2007, όταν ανέβασε στο θέατρο Odéon, στο πλαίσιο του Festival d’Automne, το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημητριάδη. Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με σημαντικούς δημιουργούς, όπως ο Heiner Goebbels και οι Rimini Protokoll.

Η δουλειά του Μιχαήλ Μαρμαρινού διατρέχεται από δύο επίμονες παραδοχές: (α) Θέατρο είναι η τέχνη πάνω στην ιστορία των ανθρώπων. (β) Δεν υπάρχει στιγμή στην καθημερινότητα που να μην είναι «θέατρο» μόλις υπάρξει το κατάλληλο βλέμμα.


Πληροφορίες
Τοποθεσία: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Λ. Συγγρού 107, Αθήνα

Ημερομηνία: 25 Ιανουαρίου - 19 Φεβρουαρίου 2017
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή
Στις 20:30

Τιμές εισιτηρίων: Early Bird προπώληση για περιορισμένο αριθμό θέσεων από 13 έως 31 Δεκεμβρίου 2016
Ζώνη Α: 20 €
Ζώνη Β: 15 €

Κανονικό: 7 - 10 - 15 - 20 - 25 €
Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 8 - 12 - 16 - 20 €
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 7 - 11 - 14 - 18 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 € / Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

Πληροφορίες - κρατήσεις: Ομαδικές κρατήσεις στο T. 213 017 8176 και στο

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
www.sgt.gr

Θέατρο

Ο ευφυής και ανατρεπτικός Γάλλος δημιουργός Ζερόμ Μπελ επιστρέφει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με τη νέα του παράσταση «Gala», στις 9 και 10 Ιανουαρίου 2017.

Μια παράσταση-ωδή στη διαφορετικότητα, ένα γκαλά με πρωταγωνιστές ανθρώπους της διπλανής πόρτας, της πόλης μας, που καταθέτουν επί σκηνής εαυτούς, θέτοντας και πάλι το ερώτημα: τι είναι χορός;

Ο Jérôme Bel δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Προκλητικά ευφυής και ανατρεπτικός δημιουργός, συνοψίζει με το έργο του εκείνο το είδος του καλλιτέχνη που συνεχώς διευρύνει τα «όρια» της σκηνής, παίζοντας με τις προσδοκίες και τις προσλαμβάνουσες των θεατών. Για τον Μπελ, η σκηνή αποτελεί ένα εργαστήρι πειραματισμών: άλλοτε ως δυνάμει χώρος κριτικής της σύγχρονης ζωής , και άλλοτε πάλι ως αμφίσημο κατώφλι που στόχο έχει να προβληματοποιεί και όχι να επιβεβαιώνει τις επικρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις.

Σε κάθε περίπτωση, οι παραστάσεις του «κακού παιδιού» της γαλλικής χορευτικής σκηνής αποτελούν γεγονότα, λόγω της σχέσης που εγκαθιδρύει ανάμεσα στους «ερμηνευτές» και το κοινό, αλλά και επειδή τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται δεν οριοθετούνται απλώς στη θεατρική σκηνή, μα διαχέονται στην καθημερινή ζωή, χειραφετούν το βλέμμα και αφυπνίζουν τον θεατή.

Ο Μπελ επιμένει στον παιγνιώδη και διαλεκτικό χαρακτήρα της τέχνης. Στη νέα αυτή παραγωγή, χρησιμοποιεί την πιο κοινότοπη θεατρική φόρμα, το γκαλά, για να αναδείξει ό,τι λιγότερο κοινότοπο: ένα χορό ιδιοσυγκρασιακό, «κοινωνικό», απαλλαγμένο από στερεότυπα και κανόνες έκφρασης.

Συγκεντρώνει ανθρώπους κάθε ηλικίας, τάξης και κινητικής «ιδιαιτερότητας», μετατρέποντας τη σκηνή σε κάδρο της κοινωνικής πραγματικότητας. Καθένας από εμάς μπορεί να συμμετέχει, ως δυνητικός ερμηνευτής της ίδιας της ταυτότητάς του, αλλά και των συμβάσεων που την κατασκευάζουν. Εδώ, το θέατρο προβάλλει ως ιδανική κοινότητα, κατεξοχήν χώρος της ετερότητας και υπεράσπισης της διαφορετικότητας.

Συντελεστές:

Σύλληψη: Jérôme Bel
Βοηθός: Maxime Kurvers
Βοηθοί στη περιοδεία: Maxime Kurvers, Dina Ed Dik
Από και με τους: θίασος εν εξελίξει
Κοστούμια: οι χορευτές
Καλλιτεχνικός σύμβουλος & εταιρική ανάπτυξη: Rebecca Lee
Διεύθυνση παραγωγής: Sandro Grando
Τεχνική υποστήριξη: Gilles Gentner

Συμπαραγωγή: Dance Umbrella (Λονδίνο), TheaterWorks Singapore/72-13 (Σιγκαπούρη), KunstenFestivaldesArts (Βρυξέλλες), Tanzquartier Wien (Βιέννη), Nanterre-Amandiers Centre Dramatique National (Ναντέρ), Festival d'Automne à Paris (Παρίσι), Theater Chur (Κουρ, Ελβετία) και TAK Theater Liechtenstein (Λίχτενσταϊν) - TanzPlan Ost (Ελβετία), Fondazione La Biennale di Venezia (Βενετία), Théâtre de la Ville (Παρίσι), HAU Hebbel am Ufer (Βερολίνο), BIT Teatergarasjen (Μπέργκεν), La Commune Centre dramatique national d’Aubervilliers (Ομπερβίλ), Tanzhaus nrw (Ντύσελντορφ), House on Fire με την υποστήριξη του πολιτιστικού προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Παραγωγή: R.B. Jérôme Bel (Παρίσι)
Με την υποστήριξη των: Centre National de la Danse (Παντέν, Γαλλία) και Ménagerie de Verre (Παρίσι) στο πλαίσιο του Studiolab για την παροχή αιθουσών

Ο θίασος R.B. Jérôme Bel υποστηρίζεται για τις διεθνείς περιοδείες του από τους: Direction régionale des affaires culturelles d'Ile-de-France, French Ministry for Culture and Communication, Institut Français, French Ministry for Foreign Affairs

Ευχαριστίες στους συνεργάτες και τους συμμετέχοντες των Dance and voice workshops, NL Architects και Les rendez-vous d’ailleurs

Διαβάστε περισσότερα:

Παίζοντας με τα δομικά υλικά της χορογραφίας, ο Μπελ επιχειρεί να επαληθεύσει την (τετριμμένη πλέον) παραδοχή ότι οποιαδήποτε ερμηνεία ενός καλλιτεχνικού έργου είναι εν πολλοίς αυθαίρετη και εναπόκειται στην «αναγνωστική» δεινότητα του θεατή, δηλαδή στην ικανότητά του να αναδιατάσσει το ήδη υπάρχον υλικό σύμφωνα με τις εμπειρίες του ή τις προσλαμβάνουσες της κοινωνίας. Επομένως, αφού υπάρχουν τόσες ερμηνείες όσοι και οι θεατές , το ενδιαφέρον μας μετατοπίζεται από αυτό που θέλει να πει ο δημιουργός (ένα «κλειστό», αμετακίνητο νόημα), σε αυτό που θέλει να πει το έργο (ένα ανοιχτό πεδίο συνειρμών) στη δεδομένη χρονική και κοινωνική συγκυρία.

Αφορμή για το έργο Gala αποτέλεσαν κάποια σεμινάρια με ερασιτέχνες από την ευρύτερη περιοχή του Seine Saint-Denis. Ο Μπελ αναζητούσε μια ευέλικτη θεατρική φόρμα, η οποία θα ήταν προσβάσιμη σε ανθρώπους χωρίς χορευτική παιδεία και από την οποία θα προέκυπτε ένα πολυποίκιλο κινητικό υλικό. Σκοπός του ήταν η κατάθεση των ανθρώπων αυτών να είναι όσο το δυνατόν πιο αυθεντική, ανεπηρέαστη από προϋπάρχοντες κώδικες και στυλ. Στο Gala –που αναφέρεται ακριβώς σε αυτή τη διάθεση παντρέματος ετερόκλητων στοιχείων, τα οποία δεν δημιουργούν μια ενιαία αφηγηματική φόρμα– ο χορογράφος επεδίωξε να εισάγει μια συνθήκη όπου τόσο το ατομικό όσο και το συλλογικό μπορούν να υπάρξουν χωρίς το ένα να υπονομεύει το άλλο. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, με κοινωνικούς όρους, αποτελεί την επιθυμητή και ιδανική κοινωνική συνθήκη συνύπαρξης με τον Άλλον.

Σε όλη την εργογραφία του Μπελ, διαπιστώνει κανείς έναν ιδιαίτερο τρόπο διαχείρισης της σωματικότητας, της «αλήθειας» που το ίδιο το σώμα εκπέμπει – «αλήθεια» όχι με όρους οικουμενικούς, ως κάτι υπερβατικό, αλλά ως μια οπτική που μας επιτρέπει να δούμε το ίδιο το υποκείμενο πίσω από αυτό που ερμηνεύει ή επιχειρεί να αποδώσει σκηνικά. Αυτή η «δόση αλήθειας», η αδιαμεσολάβητη παρουσία των περφόρμερ-καθημερινών ανθρώπων, παρέχει στο κοινό τη δυνατότητα να παρακολουθήσει τις δράσεις επί σκηνής δίχως κριτική διάθεση, να παραμερίσει τις «υψηλές» προσδοκίες και να εναρμονιστεί-συσχετιστεί με τη διαφορετικότητα του κάθε «ερμηνευτή». Να πλησιάσουμε τον άλλον, κατά τον Μπελ, σημαίνει μάλλον να καταστούμε γνώστες της ποικιλότητας των κόσμων μας.

Όπως οι ήρωες στο Worstword Ho του Σάμουελ Μπέκετ, ο Μπελ παροτρύνει τους περφόρμερ να «προσπαθήσουν ξανά. Να αποτύχουν ξανά. Να αποτύχουν καλύτερα», ώστε να μετατρέψουν τις όποιες ερμηνευτικές αδυναμίες ή την όποια έλλειψη δεξιοτήτων σε μια διαφορετική αίσθηση πλαστικότητας. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος να «παράγει» κανείς κίνηση, ξεκινώντας από αυτό στο οποίο «υστερεί». Η παράσταση αποτελεί εγκώμιο «αντι-τεχνογνωσίας», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι καταλήγει να γίνει ωδή στη μετριότητα.


Πληροφορίες
Τοποθεσία: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Λ. Συγγρού 107, Αθήνα

Ημερομηνία: 9 και 10 Ιανουαρίου 2017, 20:30

Διάρκεια: 1 ώρα και 30 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 10 - 12 - 15 - 18 €
Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 8 - 10 - 12 - 14 €
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 7 - 9 - 11 - 13 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 €
Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

Πληροφορίες - κρατήσεις: Ομαδικές κρατήσεις στο T. 213 017 8176
www.sgt.gr

Θέατρο

Στη φιλική προς το ευρύ κοινό, γεμάτη συγκίνηση και ιδεαλισμό διασκευή του κλασικού έργου, ο Τάσος Ιορδανίδης κάνει τον ρόλο του Ρασκόλνικοφ δικό του, καταθέτοντας μια από τις καλύτερες ερμηνείες στην καριέρα του.


Ποιο είναι το αποτύπωμα της κοινωνίας στην ανθρώπινη ύπαρξη; Δικαιούται ο άνθρωπος να εγκληματήσει για το καλό της ανθρωπότητας μέσα σε μια κοινωνία ανισότητας; Μπορεί η πίστη να συγκρατήσει τον άνθρωπο από την κατακρήμνισή του στη διαφθορά; Είναι πάμπολλα τα ζητήματα που πραγματεύεται το έργο του 1866, στο οποίο ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι παρουσιάζει με καθηλωτικό τρόπο την περιπέτεια της ανθρώπινης ύπαρξης και τις αγωνίες απέναντι στην ελευθερία, στην εξουσία, στην ηθική.

Ο βασικός χαρακτήρας του έργου, ο πάμφτωχος φοιτητής της Νομικής Ρασκόλνικοφ (Τάσος Ιορδανίδης ), δομείται από ένα σύνολο συμπεριφορών τροφοδοτημένων από το σύστημα και από δια­στρεβλωμένες σχέσεις ισχύος.

Ζώντας περιθωριακά, βυθίζεται στην απελπισία και δεν διστάζει να δολοφονήσει μια τοκογλύφο. Όλα εξελίσσονται γύρω από αυτό το γεγονός. Τι τον έσπρωξε στο έγκλημα; Ούτε κι ο ίδιος γνωρίζει καλά καλά. Ο συγγραφέας δεν αναζητά απλώς τα κίνητρα του ήρωά του. Διεισδύει στην ανθρώπινη ψυχή και τη φωτίζει.

Ο Τάσος Ιορδανίδης αφοσιώνεται με τόση τρυφερότητα και κατανόηση στον ρόλο, που σε συγκινεί με την ερμηνεία του και, το βασικότερο, σου επιτρέπει να δεις το χτίσιμο της συνείδησης γύρω από το ρήγμα που ανοίγει ο Ρασκόλνικοφ στον εαυτό του. Και έχουμε την αίσθηση πως θα ήταν ακόμα πιο καθηλωτικές οι στιγμές μαζί του, αν ο Γεωργιανός σκηνοθέτης δεν έκανε μια μονομερή ανάγνωση της καταλυτικής συνάντησής του με τον ανακριτή Πορφύρη (τον οποίο ερμηνεύει κάπως άνευρα ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης ).

Πατώντας στις πλείστες αναλύσεις που έχουν γίνει για τη σχέση του Ντοστογιέφσκι με τον πατέρα του και την πατρική παρουσία στα έργα του, παρουσίασε ως τέτοια τη σχέση του Πορφύρη με τον τραγικό νέο, αφαιρώντας από τη συνθετότητά της.

Εκείνο που σίγουρα πετυχαίνει ο Τσουλάτζε σ’ αυτήν τη δεύτερη σκηνοθεσία του στη χώρα μας είναι να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για τρεις ώρες, καθιστώντας σαφές πως η ντοστογιεφσκική δραματουργία δεν είναι δυσνόητη και μονότονη, αλλά ερεθιστική και ζωντανή. Με μουσικές που επέλεξε ο ίδιος ο σκηνοθέτης μέσα στο λιτό, μοντέρνας υφής σκηνικό του Σταύρου Λίτινα, παρουσιάζει το «Έγκλημα και τιμωρία» ως μια μελοδραματική ιστορία με εύρυθμα ενορχηστρωμένες δράσεις.
Αμφιταλαντευόμενοι ανάμεσα στο νατουραλισμό και στην ηθογραφία φαίνεται να είναι οι ηθοποιοί, ερμηνεύοντας τους άλλοτε θλιμμένους κι άλλοτε σαρκαστικούς τύπους του έργου. Μας άρεσε η μαρτυρική Σόνια της Θάλειας Ματίκα.

Η ηθοποιός τής προσέδωσε μια κοριτσίστικη αύρα και ταυτόχρονα μια γυναικεία γοητεία. τι δύσκολος συνδυασμός! Αισθανθήκαμε τη μοναξιά, την απελπισία και την ανάγκη για πίστη του τραγικού Μαρμελάντοφ από τον εκφραστικό Θοδωρή Κατσαφάδο και μας χάρισε μια νότα αισιοδοξίας η χαρούμενη αύρα της νεαρής Ντούνια, την οποία ερμηνεύει με φρεσκάδα η Σοφία Πανάγου.

ΑΝΕΣΙΣ Λεωφ. Κηφισίας 14, 2107488881. Διάρκεια 150΄.

Θέατρο

Κωφοί και ακούοντες ηθοποιοί θα παρουσιάσουν το ανάλαφρο και ταυτόχρονα σκοτεινό έργο του Μαριβώ.
Μετρώντας 33 χρόνια ενεργούς δράσης και παρά τους δύσκολους καιρούς, το Θέατρο Κωφών Ελλάδος συνεχίζει ακάθεκτο την καλλιτεχνική του δράση, με γνώμονα πάντα τη διάδοση της νοηματικής γλώσσας, τη σχέση νοηματικής και ομιλουμένης γλώσσας και την ενσωμάτωση κωφών και ακουόντων καλλιτεχνών.

Στη μέχρι τώρα πορεία του, έχει καταπιαστεί με έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο δραματολόγιο και τα τελευταία χρόνια συνεχίζει προς μια πιο πολιτική κατεύθυνση. Ασχολείται με θέματα όπως η μετανάστευση, οι άστεγοι αλλά και ιστορικές περιόδους της Ελλάδας (π.χ Εμφύλιος, Χούντα) σε μια προσπάθεια να εκπαιδεύσει τους κωφούς σε έννοιες και περιόδους που ποτέ δε διδάχθηκαν στα σχολεία τους.

Προς αυτή την κατεύθυνση, λοιπόν, θα ανεβάσει από 20 Ιανουαρίου 2017 «Το νησί των σκλάβων» του Μαριβώ, ανάλαφρο και ταυτόχρονα σκοτεινό έργο του κλασικού Γάλλου συγγραφέα, που, αν και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1725, σήμερα μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.

Η υπόθεσή του περιστρέφεται γύρω από δύο αριστοκράτες και τους υπηρέτες τους, που ναυαγούν σε ένα νησί το οποίο κατοικείται από εξεγερμένους σκλάβους. Στον παράξενο αυτό τόπο, τα αφεντικά υποχρεώνονται να ανταλλάξουν ρούχα και ρόλους με τους σκλάβους τους και να τους υπηρετούν μέχρι να «νιώσουν τι σημαίνει πόνος», προκειμένου να πάρουν ένα ισχυρό μάθημα δικαιοσύνης και ανθρωπιάς.

Το παιχνίδι των ρόλων ανάμεσα σε αφεντικά και σκλάβους, γρήγορα μετατρέπεται σε ένα επικίνδυνο και αποκαλυπτικά βίαιο παιχνίδι εξουσίας, εκδίκησης και έρωτα.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στο σημείωμα της παράστασης τα μέλη του Θεάτρου Κωφών:

«Αυτή η μοναδική αντιστροφή των ρόλων του Μαριβώ, ο αφέντης που γίνεται δούλος και ο δούλος που αλλάζει σε αφέντη, επιβεβαιώνει ότι η κοινωνική ταυτότητα του ατόμου είναι πιο ισχυρή από τη θέλησή του να την υπερβεί και οδηγεί σε σύγχρονους συνειρμούς της πολιτικής πραγματικότητας. Κωφοί και ακούοντες ηθοποιοί συμπράττουν επάνω στη σκηνή. Μπλέκονται, μιλούν ταυτόχρονα, μοιράζονται τους ίδιους ρόλους και τους ερμηνεύουν παράλληλα, σεβόμενοι ο ένας τη γλώσσα του άλλου.

Μια ιδιαίτερη πλατφόρμα διπλής διανομης που προσφέρει μια παράσταση-εμπειρία σε δύο γλώσσες: Τη νοηματική και την ομιλουμένη».

Ερμηνεύουν οι κωφοί ηθοποιοί: Απόστολος Γιαννόπουλος, Πάνος Κατσής, Κώστας Μητσιόπουλος, Μάρθα Μπάμπη, Φωτεινή Ταχά. Ακούοντες ηθοποιοί: Σοφία Καρρά, Ιάσων Bitter Κουρούνης, Ονησίφορος Ονησιφόρου, Χριστίνα Ροκαδάκη, Βασιλική Σουρρή.

Μετάφραση: Μαριάννα Κάλμπαρη Σκηνοθεσία: Βασίλης Βηλαράς Διερμηνεία/χρονισμός: Σοφία Ρομπόλη Φωτισμοί: Ανδριάνα Δακανάλη Σκηνικά/Κοστούμια: Βασίλης Βηλαράς Φωτογραφίες: Γκέλυ Καλαμπάκα Βίντεο: Αλέξανδρος Βηλαράς Βοηθοί σκηνοθέτη: Βούλα Βερδελή, Άννα Παπαδάκη

Info
Θέατρο Κωφών Ελλάδος
Σαχτούρη 8-10, Πλατεία Κουμουνδούρου
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 3214708 και 6945390799 | Κρατήσεις (μόνο με sms): 6981167502.

Από 20 Ιανουαρίου 2017. Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή, 21:15. Είσοδος: 10 ευρώ, 7 ευρώ μειωμένο, 5 ευρώ ανέργων | Διάρκεια: 60 λεπτά
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΦΑΡΑΖΗ

Θέατρο

Συν + Πλην: Relax... Mynotis στο θέατρο Τέχνης
Όλγα Σελλά
Θετικές και αρνητικές εντυπώσεις από την παράσταση «Relax... Mynotis», σε κείμενο και σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασίλείου, στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου.

Το έργο

Ένα τεράστιο πανό που έχει τη φιγούρα ενός επίσης υπερμεγέθους λαγού αντικρίζουν οι θεατές μπαίνοντας στο θέατρο της οδού Φρυνίχου. Το υπόλοιπο σκηνικό είναι γκρι, ατοπικό γκρι. Δύο καρέκλες, ένα γραφείο, ένα παλιό τηλέφωνο με καντράν, και ένας καναπές, περίπου ανάκλιντρο. Υπάρχει κι ένα ηλεκτρονικό ρολόι πάνω στο πανό με τον λαγό, που μετράει τον χρόνο όπως αυτό θέλει... Και στη σκηνή υπάρχουν δύο άνθρωποι.

Ένας μεγάλος σε ηλικία, (στην παράσταση είναι ήδη 102 χρονών!!!) που υποδύεται έναν νάρκισσο, σαρκαστικό, κυνικό, αλλά δαιμονικά σοφό μεγάλο ηθοποιό, που θα μπορούσε να είναι ο Αλέξης Μινωτής, και ένας νεότερος, που είναι ο 35ος βοηθός συμβολαιογράφου που επιχειρεί να συντάξει τη διαθήκη του μεγάλου. Πάντως οπωσδήποτε φαίνεται (καθόλου δεν αχνοφαίνεται) η Κατίνα Παξινού και η λατρεία της με την τέχνη της μαγειρικής. Και μέσα από αυτή τη συνάντηση των δύο αυτών ανθρώπων, μέσα από τη συνομιλία τους, την «καπελωτική» ασφαλώς συνομιλία του μεγαλύτερου με τον νεότερο, ξεδιπλώνονται πολλά. Γιατί τα κείμενα του Βασίλη Παπαβασιλείου εμπεριέχουν πάντα, τα πάντα. Τη χώρα, τις σχέσεις των ανθρώπων, το θέατρο -σ' αυτό το κείμενο, πολύ το θέατρο, τον ρόλο του, τον κόσμο του-, τη γλώσσα, την πολιτική, τους πολιτικούς, την Ελλάδα, τα πάθη της και τις παθογένειές της.


Η παράσταση

Ασφαλώς μια παράσταση που στηρίζεται απολύτως στο κείμενο και στις ερμηνείες. Είναι δηλαδή μία ακραιφνώς θεατρική συνθήκη. Δεν έχει τόση σημασία ούτε το σκηνικό, ούτε οι ήχοι (υπάρχουν ήχοι, σ' όλη τη διάρκεια της παράστασης ακούγονται έξω φωνές παιδιών, σαν σε σχολικό διάλειμμα -το μέλλον;), ούτε οι φωτισμοί. Μόνο αυτοί που βρίσκονται επί σκηνής και εκφέρουν το κείμενο. Ενα κείμενο που έχει τόσα πολλά, τόσες αιχμές, τόσες ατάκες, τόσες θλιβερές αλήθειες...

Μερικά δείγματα: «Δεν ξέρεις τι θα πει να είσαι ο μόνος, γενικώς»• «η μουσική ήταν η μεγάλη έξοδος από τη φυλακή της γλώσσας»• «η τέχνη είναι δάσκαλος θάρρους»• «ένας παράδεισος φερτών υλικών είναι η Ελλάδα»• «το θέατρο συναναστρέφεται και τον διάβολο προκειμένου να επιβιώσει» (και εδώ κληθήκαμε να σκεφτούμε πολλά και πολλούς)• «πεθαμένοι μπορούν να θεωρηθούν όσοι έζησαν και ζουν ματαίως»• «τη Ρωμιοσύνη να την κλαις, αν είναι να χαθούμε» (ένα μεγάλο μέρος του έργου έχει τη συνομιλία του «Μινωτή» με τον Γιάννη Ρίτσο, ένας ακόμη φόρος τιμής του Βασίλη Παπαβασιλείου στο έργο του Ρίτσου, μια υπόμνηση για εκείνην την «Ελένη» και των δύο). Ειναι μια παράσταση που απευθύνεται στη σκέψη, στο συναίσθημα, έχει αδυσώπητο χιούμορ και αβυσσαλέο σαρκασμό και αυτοσαρκασμό (γιατί πώς αλλιώς μπορείς να πεις οδυνηρά πράγματα και δυσάρεστες αλήθειες;).

Είχα δει και την περυσινή παράσταση του Βασίλη Παπαβασιλείου «Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή», αλλά νομίζω ότι φέτος έχει κάνει πολλά βήματα μπρος. Γιατί το υπαινικτικό και το κρυπτικό είναι, συνήθως, καλύτερο, από το προφανές.

Το φετινό κείμενο του Βασίλη Παπαβασιλείου κοιτάζει τον κόσμο του θεάτρου, κοιτάζει την ιστορία -μέσα από το θέατρο και με τον τρόπο του θεάτρου.

Τα Συν (+)
Το κείμενο: Ο θεατής καλείται ν' ακούσει πρωτίστως. Και μετά να σκεφτεί. Και μετά να δει όσα γίνονται πάνω στη σκηνή. Ενα κείμενο πυκνό, με πολλά υπονοούμενα, θεατρικά και μη, ένα κείμενο που σε κάνει άλλες στιγμές να γελάς χαχανιστά, κι άλλες να σιωπάς θλιμμένα. Για τις αλήθειες του, για το χιούμορ του, για τον δημιουργικό κυνισμό του, για την ευφυΐα του.
Οι ερμηνείες: Ο Βασίλης Παπαβασιλείου σκιτσάρισε τη φιγούρα, τα χαρακτηριστικά και την προσωπικότητα του Αλέξη Μινωτή με τρόπο συναρπαστικό, με χιούμορ απεριόριστο και με ευστοχία συγκινητική. Και ταυτοχρόνως ανέδειξε μοναδικά τον άνθρωπο που γνωρίζει την αξία, καλπάζει πάνω στον ναρκισσισμό του, αλλά ταυτοχρόνως μπορεί να κοιτάζει και γύρω του και να «αποδελτιώνει» τις συμπεριφορές και τις στάσεις των ανθρώπων. Δίπλα του ο Γιάννος Περλέγκας στον ρόλο του υποταγμένου και αφελούς, αρχικά, βοηθού συμβολαιογράφου, ξετυλίγει σιγά σιγά τις πτυχές αυτού του ανώνυμου απλού ανθρώπου, που θαυμάζει τον μεγάλο ηθοποιό, που απορεί και που δίπλα σ' εκείνον μαθαίνει την τέχνη του θεάτρου. Γιατί κάποια στιγμή ο Παπαβασιλείου-Μινωτής αντιλαμβάνεται ότι ο νεαρός που έχει απέναντί του θέλει κατά βάση να γίνει ηθοποιός (ή ξέρει εξ αρχής; Ή οι αλλαγές τόσων βοηθών συμβολαιογράφου, όλα αυτά τα χρόνια που γράφει και σβήνει διαθήκες είναι ένας τρόπος διδασκαλίας μέχρι να βρει τον κατάλληλο;).

Κοστούμια. Εξαιρετικό το κοστούμι του Βασίλη Παπαβασιλείου, ανέδιδε τη φιγούρα του Μινωτή, όπως και τα ψιλοτάκουνα σκαρπίνια που φορούσε (Κώστας Ηρακλής Γεωργίου). Η αντίστιξη του απλού, σπορ ντυσίματος του Γιάννου Περλέγκα υπογράμμιζε και την αισθητική και την «ταξική» διαφορά των δύο προσώπων.

Τα Πλην (-)
Οι φωτισμοί. Εχοντας ήδη πει ότι σ' αυτή την παράσταση κυριαρχεί το κείμενο και οι ερμηνείες, μικρή σημασία έχει ότι μου φάνηκαν ανεπαρκείς οι φωτισμοί (Ελευθερία Ντεκώ), ότι θα ήθελα να τονίζουν περισσότερο τα πρόσωπα και το περιβάλλον.

Το άθροισμα (=)
Μια παράσταση που περιλαμβάνει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων, όλη τη γκάμα της απόλαυσης του θεατή, αλλά και του πολίτη.

Παίζεται στο Θέατρο Τέχνης- Κάρολος Κουν, Φρυνίχου 14 (Πλάκα) κάθε Παρασκευή, Σάββατο (21.15) και Κυριακή (19.00) έως τις 15 Ιανουαρίου.


Πηγή:www.monopoli.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin