Μαΐου 28, 2018

Θέατρο

Η «Ολεάννα», έργο εμβληματικό του βραβευμένου με Πούλιτζερ συγγραφέα Ντέιβιντ Μάμετ, παρουσιάζεται από τις 11 Φεβρουαρίου στο θέατρο Olvio. Ο Δημήτρης Πετρόπουλος στον ρόλο του καθηγητή Πανεπιστημίου και η Κατερίνα Παπουτσάκη στον ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης.

Ένας επιτυχημένος Καθηγητής Πανεπιστημίου προτείνει σε μια νεαρή φοιτήτριά του ιδιαίτερα μαθήματα, καθώς εκείνη ανησυχεί, ότι θα αποτύχει στις εξετάσεις. Μια συνήθης, όμως, συμφωνία εξελίσσεται σε μια βίαιη λεκτικά, ψυχολογικά και σωματικά αντιπαράθεση: η φοιτήτρια τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας και σεξουαλική παρενόχληση και για τον καθηγητή το όνειρο της μονιμοποίησης και της αγοράς ενός καινούργιου σπιτιού καταρρέει.

Στην «Ολεάννα» ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα.

Γραμμένη το 1992, η «Ολεάννα» ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theatre σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Νομπέλ Χάρολντ Πίντερ. To 1994 o ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο με τον ομώνυμο τίτλο.

Μέρες και ώρες παραστάσεων:

Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:30

Διάρκεια: 85 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

 

Τιμές εισιτηρίων:

Ταμείο: 12ευρώ κανονικό, 8ευρώ μειωμένο (για φοιτητές, ανέργους, ΑΜΕΑ).

Προπώληση: 10ευρώ

Θέατρο Olvio

Ιερά Οδός 67 και Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ: 210 34 14 118

Ώρες κράτησης εισιτηρίων: 17.00- 21.00

 www.olviotheater.gr | Μ Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | FB OLVIO.theater

 

 

 

 

Θέατρο

Μια υπέροχη "Σονάτα" από τον Ξαρχάκο στο "Gazarte"
Από Γιώργο Χαρωνίτη 

Από τη μεριά της μουσικής, άκουγα τον Νεοκλή Νεοφυτίδη να παίζει σχεδόν σε όλη την γκάμα του πιανιστικού ρεπερτορίου, από την κλασική ως την αβάν γκαρντ, με την σφραγίδα της συνθετικής / μελωδικής / ρυθμικής ιδιαιτερότητας που χαρακτηρίζει έναν συνθέτη του επιπέδου του Σταύρου Ξαρχάκου και έναν Γιάννη Παλαμίδα να έχει ωριμάσει πάνω στις avant pop / rock φωνητικές ιδιότητες και δράσεις που ο ίδιος είχε «εισάγει» προ ετών με την Λένα Πλάτωνος.

Το ποιητικό / θεατρικό κείμενο του Ρίτσου είναι τόσο ανοιχτό, ως μορφικό περιεχόμενο, που επιτρέπει σε ποικίλες ερμηνείες και μουσικοποιητικές δυναμικές να το «μεταφράσουν» και να το αποδώσουν σκηνικά / θεατρικά. Αυτό κάνει και ο Σταύρος Ξαρχάκος και πετυχαίνει (σε κάθε περίπτωση ) υψηλό αισθητικό αποτέλεσμα. Πριν από δύο περίπου χρόνια, την «Σονάτα του Σεληνόφωτος» ερμήνευσε η Μαρινέλλα – και ήταν μια υπέροχη στιγμή.

Τώρα την «Σονάτα του Σεληνόφωτος» την ερμηνεύει ο Γιάννης Παλαμίδας – και είναι μία… υπεροχότερη στιγμή καθώς οι δικές του φωνητικές / ερμηνευτικές ποιότητες δεν έχουν σχέση με την μεταρομαντική αφήγηση ή το όποιο… bel canto μπορεί να ανιχνεύσει κανείς στην ποίηση του Γιάννη Ρίτσου αλλά είναι σε τέτοια ευρεία γκάμα ποιοτήτων που αποδίδουν τελειότερα και πληρέστερα, δηλαδή πολύ πιο σύγχρονα και πολύ πιο κοντά στην μουσική ευρύτητα πάνω στην οποία έχει συνθέσει ο Ξαρχάκος. Και «δένει» πολύ πιο άμεσα με την γκάμα της πιανιστικής γραφής του συνθέτη την οποία ο θαυμάσιος πιανίστας Νεοκλής Νεοφυτίδης έχει κάνει δεύτερη φύση!

Μ’ αυτό θέλω να πω πως εδώ έχουμε μια πλήρη, σε κάθε διάσταση, εκδοχή της «Σονάτας» όπου το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καλλιτεχνικά άρτιο και, παράλληλα, (μετα )μοντέρνα προκλητικό και ρηξικέλευθο. Τώρα προκαλεί ακόμα περισσότερα συναισθήματα και υπάρχουν στιγμές που ο Μαέστρος – συνθετικά και σκηνοθετικά – αναδεικνύει τις συγγένειές της με την αρχαία τραγωδία. Ζυγίζοντας συνολικά το αποτέλεσμα: μια υπέροχη πολύτεχνη σύνθεση του Σταύρου Ξαρχάκου που αποδίδουν ιδανικά ο Γιάννης Παλαμίδας και Νεοκλής Νεοφυτίδης. [Δεν θα πρέπει να κινηματογραφηθεί;]

Info
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος
Μελοποίηση - Σκηνοθεσία: Σταύρος Ξαρχάκος
Gazarte Theatre Stage​​

​Βουτάδων 32-34, Γκάζι​ /
210 3460347​ )​
1, 2, 8, 9, 22 & 23 Απριλίου

Τιμή εισιτηρίου: Κανονικό 18€, Φοιτητικό 12€
Ώρα έναρξης: Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00

Θέατρο

Η Θεία Κωμωδία περιγράφει ένα ταξίδι προς το φως, που αρχίζει τον Απρίλιο του 1300. Επτά αιώνες μετά, μεταφέρεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης. Ένα ταξίδι-θεατρική εμπειρία με τρεις οριακούς σταθμούς: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος.

«Πότε έζησες; Ποια ήταν η ζωή σου;»

Ένα πνευματικό road trip. Μια υπαρξιακή φαντασμαγορία. Τρεις οριακοί σταθμοί: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος. Για πρώτη φορά, Έλληνες δημιουργοί καταπιάνονται με το κορυφαίο έργο της μεσαιωνικής Ευρώπης, τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Η σκηνοθέτις Αργυρώ Χιώτη και η ομάδα Vasistas, με την πορεία εντός και εκτός συνόρων, επιστρέφουν στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, δύο χρόνια μετά τα Αίματα, και παρουσιάζουν, από 22 Απριλίου έως 7 Μαΐου στην Κεντρική Σκηνή, αυτή τη μνημειώδη «οραματική αυτοβιογραφία» του Δάντη, το φανταστικό ταξίδι του στο βασίλειο των νεκρών.

Από τον ανεξάντλητο όγκο της τριλογίας του Δάντη, η ομάδα δημιουργεί μια εξαιρετικά συμπυκνωμένη εκδοχή της, επιλέγοντας αποσπάσματα που μεταφέρουν το βαθιά προσωπικό χαρακτήρα του κειμένου και τη δύσβατη πορεία ενός ανθρώπου, από τα σκοτεινά βιώματα της καθημερινότητας στις επίπονες στιγμές της κρίσης, ως φωτεινές διαφυγές της ζωής, από την κατάδυση στον κόσμο των σκιών μέχρι την έξοδο στο φως.

Στη σκηνή, ένας συμπαγής πυρήνας ερμηνευτών ξεδιπλώνει την αφήγηση, εμβαθύνοντας στους κώδικες που αναπτύσσουν οι Vasistas τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι βασίζονται στην εκφραστική δυναμική του σώματος και τη μουσική διάσταση της χορικότητας.

Στην παράσταση συμπράττει ένα κουαρτέτο εγχόρδων, παρόν επί σκηνής καθ’ όλη τη διάρκειά της και ενταγμένο στη σκηνική δράση.

Μουσικός μινιμαλισμός και ηλεκτρονική μουσική συνομιλούν ζωντανά με τη χρήση σύγχρονων μέσων, συντελώντας έτσι στη δημιουργία της ιδιαίτερης σκηνικής εμπειρίας του road trip της Θείας Κωμωδίας.

Ο ποιητής και μεταφραστής Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, βαθύς γνώστης της μεσαιωνικής παράδοσης και λογοτεχνίας και δημιουργός του περίφημου έργου Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια, υπογράφει τη δραματουργία της παράστασης.

Ο Δάντης (Dante Alighieri, περ. 1265-1321) έγραψε τη Θεία Κωμωδία στις αρχές του 14ου αιώνα και, πιθανότατα, η συγγραφή του διήρκησε περίπου δεκαπέντε χρόνια. Πρόκειται για ένα επικό αφηγηματικό ποίημα, συνολικής έκτασης 14.233 ομοιοκατάληκτων 11σύλλαβων στίχων, χωρισμένο σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο, Παράδεισος.

Στη Θεία Κωμωδία, ο Δάντης περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο ένα φανταστικό ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο. Το ταξίδι διαρκεί επτά ημέρες (όσο και η δημιουργία του κόσμου) και υποτίθεται πως ξεκινά στις 7 Απριλίου 1300, λίγο πριν από το Πάσχα. Οδηγοί και συνοδοιπόροι του Δάντη είναι ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος και η Βεατρίκη – η τελευταία αποτελεί αναφορά στην ισόβια αγαπημένη του, Beatrice Portinari (1266-1290).

Εμβληματικό έργο της μεσαιωνικής Ευρώπης και από τα πιο επιδραστικά κείμενα για την ιταλική γλώσσα αλλά και την ανθρώπινη σκέψη, η Θεία Κωμωδία, ποίημα αλληγορικό όσο και αυτοβιογραφικό, πολύσημο και πολυπρισματικό, αποτελεί μια θαυμαστή σύνοψη των κοσμολογικών και χριστιανικών αντιλήψεων που επικρατούσαν την εποχή του Δάντη: στο λυκόφως του Μεσαίωνα και τη χαραυγή της Αναγέννησης (τέλη 13ου με αρχές 14ου αιώνα).

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

Δραματουργία: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, Vasistas

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Σχεδιασμός ήχου: Jan Van de Engel

Μουσική επιμέλεια: Μάρκελλος Χρυσικόπουλος

Καλλιτεχνική συνεργάτρια: Ariane Labed

Βοηθός δραματουργίας: Άρτεμις Χρυσοστομίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα

Βοηθός σκηνογράφου: Μυρτώ Μεγαρίτου

Βοηθός ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Διδασκαλία roller-skating: Κωνσταντίνος Μαρτζέκης

Εκτέλεση παραγωγής: Γκέλυ Καλαμπάκα, Βασιλική Γεωργιοπούλου

Ερμηνεύουν: Ευθύμης Θέου, Ελένη Βεργέτη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Ματίνα Περγιουδάκη, Γιάννης Κλίνης

Κουαρτέτο εγχόρδων: Αλέξης Καραϊσκάκης Νάστος (τσέλο), Φαίδων Μηλιάδης / Μιγκέν Σελμάνι (πρώτο βιολί), Αγγελική Κασδά (δεύτερο βιολί), Κρυσταλλία Γαϊτάνου / Ηλίας Λιβιεράτος (βιόλα)

Το κείμενο της παράστασης βασίστηκε στη μετάφραση της Θείας Κωμωδίας από τον Κώστα Καιροφύλλα, υπό την επιμέλεια του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου.

Χρησιμοποιούνται επίσης ποιήματα του Edgar Lee Masters από τη συλλογή Ανθολογία του Σπουν Ρίβερ σε μετάφραση Σπύρου Αποστόλου, με την ευγενική άδεια των εκδόσεων Gutenberg, καθώς και τα Cantos XIV και XV του Ezra Pound σε μετάφραση Γιώργου Βάρσου, με την ευγενική άδεια των εκδόσεων Πατάκη.

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγή: Les Théâtres (Γαλλία)

Με την υποστήριξη: KOMM’N’ACT (Γαλλία)

 

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ

Τρίτη 25 Απριλίου

Συμπόσιο για τον Δάντη

Παρασκευή 28 Απριλίου

Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές

Συντονισμός: Γρηγόρης Ιωαννίδης, κριτικός θεάτρου και επίκουρος καθηγητής του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Τετάρτη 3 & Πέμπτη 4 Μαΐου

Εργαστήριο με την Αργυρώ Χιώτη και την ομάδα Vasistas

 

Θέατρο

Μετά τους Ντάριο Φο, Μπρετ Μπέιλι, Κριστόφ Βαρλικόφσκι και Ανατόλι Βασίλιεφ, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ) επέλεξε φέτος τη βραβευμένη γαλλίδα ηθοποιό, Ιζαμπέλ Ιπέρ, να γράψει το Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου.


Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου και εορτάζεται στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εκπροσωπεί για τη θεατρική κοινότητα μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που αυτή έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα. Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 50 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο.

Το ΔΙΘ έχει ως στόχο να προωθεί τις εθνικές και διεθνείς δραστηριότητες που διοργανώνονται στο πλαίσιο των εορτασμών για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

Φέτος, η Γενική Διευθύντρια της ΟΥΝΕΣΚΟ, Ιρίνα Μπόκοβα, χαιρετίζει με τη σειρά της την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2017.

Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2017 από την Ιζαμπέλ Ιπέρ
Μας βρίσκει εδώ, όπως και κάθε χρόνο την Άνοιξη, το 55ο έτος εορτασμών της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Μια μέρα, σημαίνει 24 ώρες, που ξεκινούν πρώτα από το θέατρο Νο και το Bunraku, περνούν από την Όπερα του Πεκίνο και το Kathakali, καθυστερούν κάπου μεταξύ Ελλάδας και Σκανδιναβίας, από τον Αισχύλο έως τον Ίψεν, από τον Σοφοκλή στον Στρίντμπεργκ, μεταξύ Αγγλίας και Ιταλίας, από τη Σάρα Κέιν στον Πιραντέλλο, μα και στη Γαλλία μεταξύ άλλων, εδώ που βρισκόμαστε τώρα, στο Παρίσι, στην πόλη που εξακολουθεί να φιλοξενεί τα περισσότερα θεατρικά σχήματα από το εξωτερικό. Έπειτα, σε αυτές τις 24 ώρες, θα οδηγηθούμε από το Παρίσι στη Ρωσία, από τον Ρακίνα και τον Μολιέρο στον Τσέχωφˑ μπορούμε ακόμη να διασχίσουμε τον Ατλαντικό για να καταλήξουμε σ’ ένα πανεπιστήμιο στην Καλιφόρνια, όπου εκεί οι νέοι άνθρωποι ίσως ανακαλύπτουν εκ νέου το θέατρο. Γιατί το θέατρο πάντοτε αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Είναι η σύμβαση που πρέπει διαρκώς και ακαταπόνητα να καταργείται. Και έτσι παραμένει ζωντανό. Το θέατρο σφύζει από ζωή, αψηφώντας το χώρο και το χρόνοˑ τα πιο σύγχρονα έργα τρέφονται από τα επιτεύγματα των περασμένων αιώνων, τα πιο κλασικά ρεπερτόρια εκσυγχρονίζονται κάθε φορά που ερμηνεύονται ξανά.

Μια Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, προφανώς, δεν είναι μια συνηθισμένη, καθημερινή, μέρα. Είναι η μέρα που αναβιώνει έναν απέραντο χωροχρόνο και για να επικαλεστώ αυτόν το χωροχρόνο θα ήθελα να καλέσω εδώ έναν γάλλο θεατρικό συγγραφέα, τόσο ταλαντούχο όσο και διακριτικό, τον Ζαν Ταρντιέ. Για το χώρο ερωτά ποια είναι η μακρύτερη διαδρομή από το ένα σημείο στο άλλο… Για το χρόνο προτείνει να μετρούμε σε δέκατα δευτερολέπτου το χρόνο που χρειαζόμαστε για να προφέρουμε τη λέξη «αιωνιότητα». Για το χωροχρόνο είπε επίσης: «Πριν κοιμηθείτε εστιάστε την προσοχή σας, νοερά, σε δύο σημεία στο χώρο και υπολογίστε πόσος χρόνος χρειάζεται, στο όνειρο, να πάτε από το ένα σημείο στο άλλο». Στη μνήμη μου έχω κρατήσει τη φράση «στο όνειρο». Φαίνεται ότι ο Ζαν Ταρντιέ και ο Μπομπ Γουίλσον έχουν συναντηθεί. Μπορούμε επίσης να συνοψίσουμε τη σημασία της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου μας, ανακαλώντας στη μνήμη μας τον Σάμουελ Μπέκετ, μέσα από τον οποίο λέει η Γουίνι, με εκείνο το σβέλτο ύφος της: «Ω, τι όμορφη μέρα πρόκειται να ήταν». Καθώς σκεφτόμουνα αυτό το μήνυμα, που είχα την τιμή να προσκληθώ να γράψω, ερχόντουσαν στη μνήμη μου όλα τα όνειρα, από όλες αυτές τις σκηνές. Έτσι, δεν ήρθα εντελώς μόνη σε αυτήν την αίθουσα της ΟΥΝΕΣΚΟˑ όλοι οι χαρακτήρες που ερμήνευσα επάνω στη σκηνή είναι εδώ μαζί μου, οι ρόλοι που φαινομενικά με εγκατέλειπαν όταν όλα τελείωναν, μα που χάραξαν μέσα μου μια υπόγεια ζωή, έτοιμοι να βοηθήσουν ή να καταστρέψουν τους επόμενους ρόλους: Φαίδρα, Αραμίντ, Ορλάντο, Έντα Γκάμπλερ, Μήδεια, Μερτέιγ, Μπλανς Ντιμπουά… Με συνοδεύουν επίσης όλοι οι χαρακτήρες που αγάπησα και χειροκρότησα ως θεατής. Έτσι, ανήκω σε όλο τον κόσμο. Είμαι Ελληνίδα, Αφρικανή, Σύρια, Βενετσιάνα, Ρωσίδα, Βραζιλιάνα, Περσίδα, Ρωμαία, Γιαπωνέζα, Νεοϋορκέζα, γυναίκα από τη Μασσαλία, Φιλιππινέζα, Αργεντινή, Νορβηγίδα, Κορεάτισσα, Γερμανίδα, Αυστριακή, Αγγλίδα, πραγματικά ανήκω σε όλο τον κόσμο. Εκεί, στη σκηνή, βρίσκεται η πραγματική παγκοσμιοποίηση.

Στους εορτασμούς της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 1964, ο Λόρενς Ολιβιέ ανακοίνωσε ότι μετά από αγώνες που διήρκησαν πάνω από έναν αιώνα, η Αγγλία απέκτησε το Εθνικό της Θέατρο και εξέφρασε αμέσως την επιθυμία του να το διαμορφώσει ως ένα διεθνές θέατρο, τουλάχιστον στο ρεπερτόριό του. Γνώριζε πολύ καλά πως ο Σαίξπηρ ανήκει στον κόσμο.

Με χαρά ανακάλυψα ότι το πρώτο Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το εμπιστεύτηκαν στον Ζαν Κοκτώ, μια τέλεια επιλογή, αφού είναι ο συγγραφέας του Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες. Κι εγώ γύρισα τον κόσμο, με διαφορετικό τρόπο, έκανα το γύρο του κόσμου σε 80 θεατρικά έργα ή ταινίες. Περιλαμβάνω εδώ και τις ταινίες γιατί δεν βρίσκω ότι διαφέρουν οι ερμηνείες τους από το θέατρο και εκπλήττομαι κάθε φορά που το λέω, μα είναι αλήθεια, έτσι είναι. Δεν υπάρχει διαφορά.

Καθώς σας μιλώ εδώ δεν είμαι εγώ, δεν είμαι ηθοποιός, είμαι απλά ένας άνθρωπος από τους πολλούς που χρησιμοποιεί το θέατρο για να συνεχίσει να υπάρχει. Είναι, λίγο, καθήκον μας. Και ανάγκη μας: με άλλα λόγια: το θέατρο δεν υπάρχει χάρη σε μας, μάλλον χάρη στο θέατρο υπάρχουμε εμείς. Το θέατρο είναι παντοδύναμο, αντιστέκεται, επιβιώνει από το κάθε τι, πολέμους, λογοκρισία, φτώχια. Αρκεί να πούμε «Το σκηνικό είναι μια γυμνή σκηνή μιας ακαθόριστης εποχής» και να προσθέσουμε έναν ηθοποιό. Ή μία ηθοποιό. Τι θα κάνει αυτός; Τι θα πει αυτή; Θα μιλήσουν; Το κοινό περιμένει, θα αναγνωρίσει, γιατί χωρίς το κοινό δεν υπάρχει θέατρο, ποτέ δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Ένας μόνο θεατής στο κοινό είναι το κοινό. Μα ας μην είναι πολλές οι άδειες καρέκλες! Εκτός στον Ιονέσκο… Στο τέλος λέει η γριούλα: «Ναι, ναι, ας πεθάνουμε ενδόξως… Ας πεθάνουμε για να γίνουμε μύθος… τουλάχιστον θα αποκτήσουμε το δρόμο μας…»

Γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για 55 χρόνια τώρα. Στα 55 αυτά χρόνια είμαι η όγδοη γυναίκα που καλούμαι να μεταδώσω ένα μήνυμα και τελικά δεν ξέρω αν η λέξη μήνυμα ταιριάζει. Οι προγενέστεροί μου (η πλειοψηφία επιβάλλει το αρσενικό γένος!) μίλησαν για το θέατρο της φαντασίας, της ελευθερίας, της καταγωγής, συζήτησαν το πολυπολιτισμικό θέατρο, το θέατρο της ομορφιάς, το θέατρο που θέτει αναπάντητα ερωτήματα… Το 2013, μόλις πριν τέσσερα χρόνια, ο Ντάριο Φο είπε: «Έτσι, η μόνη λύση στην κρίση βρίσκεται στην ελπίδα ότι θα οργανωθεί ένας μεγάλος διωγμός εναντίον μας και ιδιαίτερα εναντίον των νέων ανθρώπων που επιθυμούν να μάθουν την τέχνη του θεάτρου: μια νέα διασπορά των Commedianti, των δημιουργών του θεάτρου, ο οποίοι αναμφισβήτητα θα αντλήσουν από ένα τέτοιο περιορισμό αφάνταστα οφέλη για μια νέα αναπαράσταση.». Τα αφάνταστα οφέλη μοιάζουν μια πολύ καλή συνταγή, που επάξια θα μπορούσε να περιληφθεί σε κάθε πολιτική ρητορική, δεν συμφωνείτε;… Και αφού βρίσκομαι στο Παρίσι, λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές, εισηγούμαι σε αυτούς που φαίνεται ότι επιθυμούν να μας κυβερνήσουν να προσέξουν αυτά τα αφάνταστα οφέλη του θεάτρου. Όχι όμως κυνήγι μαγισσών!

Το θέατρο για μένα είναι ο άλλος, είναι ο διάλογος, η απουσία του μίσους. Η φιλία μεταξύ των λαών, δεν γνωρίζω πολύ καλά τι θα πει αυτό, μα πιστεύω στην κοινότητα, στη φιλία μεταξύ των θεατών και των ηθοποιών, πιστεύω στην ενότητα όλων αυτών που επανενώνει το θέατρο, τους θεατρικούς συγγραφείς, τους μεταφραστές, τους φωτιστές, τους σχεδιαστές κοστουμιών, τους σκηνογράφους, αυτούς που ερμηνεύουν το θέατρο και αυτούς που το δημιουργούν και αυτούς που το επισκέπτονται. Το θέατρο μας προστατεύει, μας προφυλάσσει… Μου φαίνεται πως μας αγαπά… όσο το αγαπάμε…

Θυμάμαι έναν παλιό σκηνοθέτη, ο οποίος κάθε βράδυ στα παρασκήνια, προτού να ανοίξει η αυλαία, φώναζε με στεντόρεια φωνή: «Τόπο για το Θέατρο!». Και αυτή είναι και η τελευταία μου φράση. Σας ευχαριστώ.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Αγγέλα Χριστοφίδου

Ιζαμπέλ Ιπέρ │Isabelle Huppert
Βιογραφία

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ σπούδασε τη ρωσική γλώσσα στο Ινστιτούτο Εθνικών (Σλαβικών) Γλωσσών και Ανατολικών Πολιτισμών, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή de la rue Blanche και στην Εθνική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών, στο Παρίσι. Μαθήτευσε κοντά σε διαπρεπείς καθηγητές όπως ο Ζαν-Λοράν Κοσέ και ο Αντουάν Βιτέζ.

Διακρίθηκε από τις πρώτες της εμφανίσεις στον κινηματογράφο, σε ταινίες όπως Ο χορός των διεφθαρμένων (Les Valseuses) του Μπερτράν Μπλιέ, Aloise της Λιλιάν ντε Κερμαντέκ και Ο ανακριτής και ο δολοφόνος (Le Juge et l’ Assassin) του Μπερτάν Ταβερνιέ. Για την ερμηνεία της στην ταινία Για μια νύχτα αγάπης (La Dentellière) του Κλοντ Κορετά απέσπασε το Βραβείο της πιο Υποσχόμενης Νέας Ηθοποιού από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (BAFTA). Η συνεργασία της με τον Κλοντ Σαμπρόλ είχε ως αποτέλεσμα μια σειρά από εξαιρετικές ερμηνείες σε διάφορα είδη ταινιών όπως: κωμωδία [Τέρμα τ’ αστεία (Rien ne va plus)], δράμα [Μια υπόθεση γυναικών (Une affaire de femmes)] και φιλμ νουάρ [Μερσί για τη σοκολάτα (Merci pour le chocolat)]. Η επιδεξιότητά της, καθώς και η βαθιά της κατανόηση της υποκριτικής τέχνης συνέτειναν στο να δώσει πνοή σε χαρακτήρες λογοτεχνικών διασκευών, όπως στην ταινία Η κυρία Μποβαρύ (Madame Bovary) και πολιτικών μυθιστοριών, όπως στην ταινία Η γοητεία της εξουσίας (L’ Ivresse du pouvoir). Τιμήθηκε με πολλά βραβεία για τις ερμηνείες της στις ταινίες του σκηνοθέτη Κλοντ Σαμπρόλ: Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών του 1978, για την ταινία Βιολέτ Νοζιέρ (Violette Nozière), Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ταινία Μια υπόθεση γυναικών (Une affaire de femmes) και στο Φεστιβάλ Μόσχας για την ταινία Η κυρία Μποβαρύ (Madame Bovary), καθώς και το Βραβείο καλύτερης ερμηνείας και το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης γυναίκας ηθοποιού στο Φεστιβάλ Βενετίας για την ερμηνεία της στην ταινία Η τελετή (La Cérémonie).

Συνεργάστηκε με πολλούς διακεκριμένους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες: Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Αντρέ Τεσινέ, Μορίς Πιαλά, Πατρίς Σερό, Μίκαελ Χάνεκε, Ραούλ Ρουίζ, Μπενουά Ζακό, Ζακ Ντουαγιόν, Κρίστιαν Βίνσεντ, Λώρενς Φερέιρα Μπαρμπόζα, Ολιβιέ Ασσάγιας, Φρανσουά Οζόν/Αν Φοντέν, Εύα Ιονέσκο, Γιακίμ Λαφόζ, Σερζ Μποζόν/Κατρίν Μπρεγιά, Γκιγιόμ Νικλού και Σάμουελ Μπενχετρίτ. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ συνεργάστηκε και με σπουδαίους, διεθνούς φήμης σκηνοθέτες όπως ο Μάικλ Τσιμίνο, ο Τζόσεφ Λόσεϊ, ο Ότο Πρέμινγκερ, οι αδερφοί Ταβιάνι, ο Μάρκο Φερέρι, ο Χαλ Χάρτλεϊ, ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, ο Βέρνερ Σρέτερ και ο Αντρέι Βάιντα, καθώς και ο Ρίθι Παν, ο Μπριγιάντε Μεντόζα και ο Χονγκ Σανγκ Σου.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας την τίμησε με τον Ειδικό Χρυσό Λέοντα της Επιτροπής για το σύνολο της καριέρας της, καθώς και για την ερμηνεία της στην ταινία Γκαμπριέλ (Gabriell) του Πατρίς Σερό.

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών απέσπασε δύο φορές το Βραβείο καλύτερης ηθοποιού [τη δεύτερη φορά για την ερμηνεία της στην ταινία Η δασκάλα του πιάνου, (La Pianiste) του Μίκαελ Χάνεκε)]. Στις Κάννες όμως θα βρεθεί και ως μέλος και προεδρεύουσα (στην 62η διοργάνωση) της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, αλλά και ως υπεύθυνη της τελετής.

Εκτός από τον κινηματογράφο, η Ιζαμπέλ Ιπέρ διαπρέπει και στο θέατρο στη Γαλλία, αλλά και διεθνώς. Έχει ερμηνεύσει ρόλους υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Μπομπ Γουίλσον (Ορλάντο της Βιρτζίνια Γουλφ και Κουαρτέτο του Χάινερ Μίλερ), του Πέτερ Ζάντεκ (Με το ίδιο μέτρο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ), του Κλοντ Ρεζί (Ψύχωση 4.48 της Σάρα Κέιν και Η Ιωάννα στην πυρά του Κλωντέλ). Έχει ερμηνεύσει επίσης τη Μήδεια του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία του Ζακ Λασσάλ στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, την Έντα στο έργο Έντα Γκάμπλερ του Ερρίκου Ίψεν σε σκηνοθεσία του Ερίκ Λακασκάντ και τη Μπλανς στο Ένα Λεωφορείο (A Tramway), βασισμένο στο Λεωφορείο ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία του Κριστόφ Βαρλικόφσκι στο Théâtre de l’Odéon, το οποίο ταξίδεψε σε μια επιτυχή περιοδεία στην Ευρώπη και διεθνώς. Αξιοσημείωτη είναι και η ερμηνεία της δίπλα στην Κέιτ Μπλάνσετ στο έργο Οι Δούλες του Ζαν Ζενέ σε σκηνοθεσία του Μπένεντικτ Άντριους με το Θεατρικό Σχήμα Sydney στο New York City Centre, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Lincoln Center. Επιτυχώς περιόδευσε στην Ευρώπη και με το Ψευδοεξομολογήσεις του Μαριβώ, σε σκηνοθεσία Λικ Μποντί, αφού αυτό παρουσιάστηκε στο Théâtre de l’Odéon. Αυτή τη θεατρική περίοδο ερμηνεύει τη Φαίδρα στις Φαίδρες [Phaedra(s)] των Ουαζντί Μουαουάντ, Σάρα Κέιν και Τζον Μάξγουελ Κούτσι, σε σκηνοθεσία Κριστόφ Βαρλικόφσκι, μια παραγωγή που περιοδεύει σε Ευρώπη και διεθνώς.

Στον κινηματογράφο έχουν πρόσφατα παρουσιαστεί αρκετές ταινίες της: Το Μέλλον (L’ avenir) της Μία Χάνσεν Λαβ, Αμέσως τώρα (Tout de suite maintenant) του Πασκάλ Μπονιτζέρ και Εκείνη (Elle) του Πολ Βερχόφεν (Φεστιβάλ Καννών 2016) και Σουβενίρ (Souvenir) του Μπαβό Ντεβούρν. Το 2017 θα κυκλοφορήσει η τέταρτη ταινία της σε συνεργασία με τον Μίκαελ Χάνεκε, Αίσιο Τέλος (Happy End) μαζί με ένα έργο σε σκηνοθεσία του Σερζ Μποζόν, τιτλοφορούμενο Κυρία Χάιντ (Madame Hyde). Η Ιζαμπέλ Ιπέρ έχει πρόσφατα τιμηθεί με πολλά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Gotham και η Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού για την ταινία Εκείνη (Elle), ένας ρόλος για τον οποίο προτάθηκε για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής, Ιππότης του Εθνικού Τάγματος Αξίας και Διοικητής του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών στη Γαλλία.

Μετάφραση: Αγγέλα Χριστοφίδου

Μήνυμα από τη Γενική Διευθύντρια της ΟΥΝΕΣΚΟ κα. Ιρίνα Μπόκοβα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου
Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η οποία θεσπίστηκε το 1961 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, τιμά ένα από τα αρχαιότερα και πιο ζωντανά είδη καλλιτεχνικής έκφρασης της ανθρωπότητας. Η ιστορία του θεάτρου ταξιδεύει πίσω στην απαρχή της ίδιας της γλώσσας και τα διάφορα είδη της έκφρασής του αντικατοπτρίζουν την κοινή μας πολιτιστική ετερότητα. Η ΟΥΝΕΣΚΟ προστατεύει και εκτιμά τα δεκάδες θεατρικά είδη που έχουν εγγραφεί στη Λίστα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, όπως το παραδοσιακό μουσικό θέατρο Kumiodori της Οκινάουα (Ιαπωνία), το Mystery Play of Elche (Ισπανία) και το Θέατρο Mak Yong (Καμποτία).

Το Θέατρο ξεπερνά κατά πολύ τα είδη ψυχαγωγίας. Με την αμεσότητά του, με την κωμική ή τραγική σχέση που μόνο αυτό κτίζει μεταξύ της σκηνής και του κοινού, το θέατρο αποτελεί ένα μοναδικό εργαλείο έκφρασης, στοχασμού και (επί)κοινωνίας. Ως μια κατ’ εξοχήν ζωντανή τέχνη, το θέατρο απεικονίζει τις αλήθειες, τα δράματα και τα καθολικά ερωτήματα που δομούν τις ανθρώπινες κοινωνίες και τους δίνει την ευκαιρία να εκπροσωπηθούν, ακόμη και σε καθοριστικές στιγμές. Ιδιαίτερα σε καταστάσεις που δημιουργούνται μετά από συγκρούσεις, ο πολιτισμός και το θέατρο βοηθούν τις κοινότητες να ξαναρχίσουν το διάλογο και να επιταχύνουν τη συμφιλίωση. Το είδαμε στο Τσαντ, για παράδειγμα, το 2014, όταν το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου πραγματοποίησε ένα πρόγραμμα με τη στήριξη του Διεθνούς Ταμείου Πολιτισμικής Ετερότητας της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, το οποίο ιδρύθηκε το 1948 από την ΟΥΝΕΣΚΟ, είναι ένας απαραίτητος εταίρος στην προσπάθεια να δώσουμε ζωή σε αυτό το μήνυμα και να προωθήσουμε το θέατρο. Μαζί, τιμούμε τη δέσμευσή μας να στηρίζουμε τις κυβερνήσεις στο να υιοθετούν δημιουργικές στρατηγικές, να αναπτύσσουν τις δραστηριότητες των παραγωγών, των καλλιτεχνών και των θεατρικών σχημάτων και μέσα από αυτούς όλη την οικογένεια και τους εμπειρογνώμονες του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας, ως μια δυναμική για την ειρήνη και την ανάπτυξη.

Μετάφραση: Αγγέλα Χριστοφίδου

Θέατρο

Συν & Πλην: Τρεις ψηλές γυναίκες στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας
Όλγα Σελλά

Θετικές και αρνητικές σκέψεις για την παράσταση «Τρεις ψηλές γυναίκες» του Εντουαρντ Αλμπι, στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Αρη Τρουπάκη.

Το έργο
Η τελευταία επιτυχία ενός προικισμένου θεατρικού συγγραφέα, που του χάρισε, το 1991, το τρίτο βραβείο Pulitzer. Ολη η δράση εκτυλίσσεται στο υπνοδωμάτιο μιας υπέργηρης και δεσποτικής γυναίκας (Μπέττυ Αρβανίτη), που έχει όλες τις ανασφάλειες, τις φοβίες, αλλά και τις ιδιοτροπίες και τα πείσματα των γηρατειών. Δίπλα της η ώριμη γυναίκα που την προσέχει (Μαρία Κεχαγιόγλου) και ξέρει πολύ καλά τα χούγια της, αλλά και το πώς θα χειριστεί αυτά τα χούγια, καθώς και μία νεαρή ασκούμενη δικηγόρος (Νεφέλη Κουρή) που έχει έρθει για να τακτοποιήσει κάποιες εκκρεμότητές.

Αυτή η τελευταία, η νεότερη (η νεότητα) αντιμετωπίζει ευθέως και θυμωμένα την υπέργηρη κυρία (που είναι όμως έξυπνη και χειριστική) και η ώριμη γυναίκα προσπαθεί να αποσοβήσει τις εντάσεις και να χειριστεί και τις δύο: και το γήρας και τη νεότητα. Αυτή είναι η ψίχα του έργου του Αλμπι, η διαρκής συνομιλία με το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον, το τέλος της ανθρώπινης διαδρομής. Ο Εντουαρντ Αλμπι μας καλεί να δούμε τις τρεις φάσεις της ζωής ενός ανθρώπου, τις διαφορετικές ηλικίες, τις διαφορετικές αντιδράσεις, τις διαφορετικές αντιλήψεις. Μας καλεί σε μια συνομιλία με τις ηλικίες μας. Αλλά είναι μια συνομιλία με χιούμορ -πικρό χιούμορ-, με τρυφερότητα, με ορθολογισμό, με αλήθεια, με συγκίνηση.

Η παράσταση
Είναι η δεύτερη φορά που παρουσιάζεται αυτό το έργο στις αθηναϊκές θεατρικές σκηνές. Η πρώτη ήταν στο Θέατρο «Αθηνών» τη σεζόν 1995-96, με τις Ελένη Χατζηαργύρη, Ζωή Λάσκαρη, Κατερίνα Μαραγκού. Δεν το είχα δει τότε. Το είδα στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας και από την αρχή καθηλώθηκα από το κείμενο του Αλμπι. Κι επειδή, φυσικά, δεν άκουγα θέατρο στο ραδιόφωνο, αλλά έβλεπα μια παράσταση, αυτή η παράσταση και το όλο της στήσιμο προκάλεσε αυτή την καθήλωση και την ικανοποίηση.

Κατά πρώτον ήταν η «εικόνα» της παράστασης: ένα δωμάτιο με ολόασπρα έπιπλα είχε στηθεί στη σκηνή του θεάτρου, με μόνο χρώμα, το απαλό γαλάζιο στη ρόμπα της Μπέττυς Αρβανίτη, το ασπρόμαυρο κοστούμι της ωριμότητας, το κυρίως μαύρο κοστούμι της νεότητας και τις χρωματιστές φρέζιες (αυτές οι «μικρές» λεπτομέρειες της Ελένης Μανωλοπούλου). Οι κολώνες της σκηνής ήταν είχαν σκίτσα με άλογο και αναβάτη, σκίτσα ιππασίας -κάτι τον καλπασμό της ζωής το εισέπραξα, αλλά ίσως για άλλον λόγο είχε εντάξει τη συχνή αναφορά για ιππασία ο Αλμπι στο κείμενό του, το οποίο εμπνεύστηκε από τη θετή του μητέρα. Κατά δεύτερον (ή μήπως πρώτο και καθοριστικό;) ήταν ο τρόπος που ο Αρης Τρουπάκης -μας έχει δώσει δείγματα σκηνοθετικής ευφυΐας το τελευταίο διάστημα- προσέγγισε το κείμενο του Αλμπι, ο τρόπος που καθοδήγησε τις τρεις ηθοποιούς του, ο τρόπος που μας μετέφερε το χιούμορ, τη μελαγχολία, την αδυναμία, την αγωνία, τη σκέψη, τον στοχασμό, τη διαδρομή. Ασφαλώς ήταν οι ερμηνείες των τριών γυναικών στη σκηνή, που απέδωσαν γλαφυρά τις τρεις διαφορετικές φάσεις της ζωής και στης αντίδρασης.

Τα Συν (+)
Το κείμενο και η μετάφραση: Ισως είναι από τα πιο ενδιαφέροντα θεατρικά κείμενα για την ανθρώπινη αυτογνωσία, που αποτυπώνει με σπαρακτική ευφυΐα τον βίο, τις ηλικίες, τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές. Ευτύχισε στη μετάφραση του αείμνηστου Ερρίκου Μπελιέ το κείμενο του Εντουαρντ Αλμπι. Σύγχρονη μετάφραση, ζωντανή, ρέουσα.

Οι ερμηνείες: Εξαιρετικές η Μπέττυ Αρβανίτη, που ακροβατούσε θαυμαστά σε όλες τις αποχρώσεις του ψυχισμού και της προσωπικότητας της υπέρηγηρης ηρωίδας (ακόμα έχω στ' αυτιά μου την απελπισμένη φράση της «έχω συρρικνωθεί», αυτή που καμάρωνε για το ότι ήταν ψηλή γυναίκα. Ακόμα γελάω με τα πείσματα και τα «βασανιστήρια» που έκανε στις νεότερες -αφού θαύμασα ιδιαιτέρως και τις κωμικές της στιγμές, που είναι πολλές στην παράσταση) και η Μαρία Κεχαγιόγλου, που απέδωσε τον ορθολογισμό (τον απελπισμένο κυνισμό κάποιες στιγμές) της ώριμης γυναίκας μπροστά στα δύο άκρα του βίου -τη νεότητα και το γήρας- με σοφία. Στη Νεφέλη Κουρή, μια ταλαντούχα νέα ηθοποιό, διέκρινα, ειδικά στην αρχή της παράστασης, άγχος, που απορροφήθηκε στη διάρκειά της.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια: Η Ελένη Μανωλοπούλου βρίσκεται συχνά σε μεγάλα κέφια τελευταίως. Και αυτή τη φορά, και σ' αυτή την παράσταση. Εχει μεγάλο μερίδιο στη συνολική αίσθηση που μετέδωσε η παράσταση, χωρίς να αφήσει τίποτα στην τύχη: ούτε εκείνη την κουρτίνα γάζας (σαν αχλή, σαν ανάμνηση, σαν όνειρο -αυτό που βλέπουμε στο τέλος του βίου), ούτε τα κοστούμια των ηθοποιών, ούτε τα άλογα στις κολώνες, ούτε τις φρέζιες, το μόνο χρώμα στο άσπρο της ανάμνησης και του ονείρου.

Φωτισμοί και μουσική: Ο Αλέκος Αναστασίου φώτισε τα όνειρα, τις φοβίες, τις αναμνήσεις -κυρίως της υπέργηρης ηρωίδας- και ο Αρης Τρουπάκης υπογράμισε μουσικά, με ευστοχία τις στιγμές.

Τα Πλην (-)

Το κείμενο, οι αλήθειες του. Σχήμα λόγου είναι φυσικά, δεν πρόκειται για πλην, δεν πρόκειται για αρνητικό στοιχείο. Παρ' όλα αυτά ήταν ένα κείμενο που σε καλούσε να δεις κατάματα την εξέλιξη του βίου, να αποδεχθείς τη διαδρομή του, τα όριά του, τις φάσεις του ανθρώπου. Τη θρασύτητα και και την αυθάδεια της νεότητας, την ωριμότητα και την καρτερικότητα της ωριμότητας, την ανασφάλεια, τη μοναξιά και τις φοβίες της τρίτης ηλικίας. Κι αυτό δεν είναι εύκολο, για κανέναν. Γίνεται ευκολότερο σε μια θεατρική παράσταση, ακόμα κι όταν στη διάρκειά της ο καθένας από τους θεατές είναι σίγουρο ότι σκεφτόταν ή τον εαυτό του ή τους κοντινούς του υπερήλικες.

Για μια ακόμη φορά το Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας μας προσφέρει ένα σπουδαίο θεατρικό έργο, σε μια παραγωγή που δεν τσιγκουνεύεται, χωρίς να επιδεικνύεται. Στα 30 χρόνια λειτουργίας του, η Μπέττυ Αρβανίτη και ο Βασίλης Πουλαντζάς συνεχίζουν να επενδύουν στα καλά κείμενα, στους έμπειρους αλλά και στους νέους ανθρώπους του θεάτρου, προσφέροντας άρτιες παραστάσεις. Το «Τρεις ψηλές γυναίκες» είναι μια από τις πολύ ευχάριστες θεατρικές στιγμές της φετινής σεζόν.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Χώρος: Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας
Α΄σκηνή Κεφαλληνίας 16 Κυψέλη
Τηλ. 210.8838727

Συγγραφέας: Εντουαρντ Αλμπι
Μετάφραση: Eρρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης
Σκηνικά: Eλένη Μανολωπούλου
Κοστούμια: Eλένη Μανολωπούλου
Φωτισμοί: Aλέκος Αναστασίου

Παίζουν: Μπέττυ Αρβανίτη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Νεφέλη Κουρή
Διάρκεια: 100 λεπτα
Τιμές Εισιτηρίων: Tετάρτη & Πέμπτη 13 ευρώ, Παρασκευή & Κυριακή 16 ευρώ

Σάββατο 18 ευρώ, Φοιτητικό 10 ευρώ

Παραστάσεις: Τετάρτη & Κυριακή στις 8.00μμ, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 9.00μμ


Πηγή: monopoli.gr

Θέατρο

Μετά από τέσσερα χρόνια ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και παρουσιάζει την παραγωγή «Πέρσες» του Αισχύλου.

Το έργο πραγματεύεται την οδύνη των Περσών, όταν πληροφορούνται για τη συντριπτική ήττα τους στη Σαλαμίνα.

Τους «Πέρσες» σκηνοθέτησε ο νεαρός και ταλαντούχος Άρης Μπινιάρης ενώ το ρόλο της Άτοσσας ερμηνεύει η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Σε πρωταγωνιστικό ρόλο ο Νίκος Ψαρράς.

Το έργο θα περιοδεύσει και στην κυπριακή και ελληνική επικράτεια.

Σύμφωνα με το monopoli.gr θα παρουσιαστούν στο Φεστιβάλ και τα ακόλουθα θεατρικά έργα:

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει φέτος δύο παραστάσεις, την τραγωδία του Ευριπίδη, «Άλκηστις» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου και την αριστοφανική «Ειρήνη», μια συνεργασία των Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, Νίκου Κυπουργού και Τζίμη Πανούση.

Με την τραγωδία του Ευριπίδη «Μήδεια» επιστρέφει το Θέατρο Τέχνης. Το έργο σκηνοθέτησε η Μαριάννα Κάλμπαρη.

Την περσινή του μεγάλη επιτυχία, «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις θα παρουσιάσει το ΚΘΒΕ. Μόνη διανομή στο φετινό Φεστιβάλ, ο Γιάννης Στάνκογλου στο ρόλο του Ετεοκλή.

Τις «Βάκχες» του Ευριπίδη παρουσιάζει φέτος ο νεαρός σκηνοθέτης Έκτορας Λυγίζος με τον Αργύρη Πανταζάρα στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Έκτορας Λυγίζος έκανε την εμφάνισή του στην ορχήστρα του αργολικού θεάτρου με τον «Προμηθέα Δεσμώτη», υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιώργου Λούκου.

Τέλος, με τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» του Σοφοκλή εμφανίζεται στο Φεστιβάλ, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Το έργο σκηνοθέτησε ο Σταύρος Τσακίρης ενώ τον ομώνυμο ρόλο κρατά ο Κώστας Καζάκος.

 

Θέατρο

Η λευκή ΣΚΗΝΗ παρουσιάζει για πρώτη φορά το αδημοσίευτο έργο του σπουδαίου Δημήτρη Δημητριάδη «Ο Γύρος του κόμπου: Σικελική τραγωδία» στο θέατρο TempusVerum / Εν Αθήναις, σε σκηνοθεσία Γιώργου Δούλου, σε μια παράσταση αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους.


Ο ετοιμοθάνατος τύραννος της Σικελίας, Λορέντζο Λαλίνι, καλεί τον Αθηναίο φιλόσοφο Αρίσταρχο Ερμίδη, προκειμένου να λύσει τον «κόμπο» που ο ίδιος έχει δέσει: αφήνει ολόκληρη την περιουσία του στο νόθο γιο του. Οι δύο νόμιμοι γιοι του σχεδιάζουν να τον σκοτώσουν. Ο τύραννος δεν αλλάζει τη διαθήκη του. Μέσα από διαδοχικές συζητήσεις με όλα τα μέλη της οικογένειας, το νήμα περιπλέκεται και ο φιλόσοφος αντιλαμβάνεται πως τίποτε δεν είναι όπως παρουσιάζεται. Όταν γνωρίζει το νόθο γιο, όλα καταρρέουν κι από Σωτήρας μεταμορφώνεται σε Τέρας.

Πέρα και κάτω από την αστυνομική του διάσταση, το έργο στηρίζεται στην ολοκληρωμένη και αντισυμβατική ιδεολογία του Δημητριάδη. Έργο – μήτρα του δραματουργικού του σύμπαντος, όπου αποδομείται αριστοτεχνικά η πλατωνική φιλοσοφία. Με πρόδηλες αναφορές στο μύθο του Σπηλαίου, την Έβδομη επιστολή και τη σικελική εμπειρία του φιλοσόφου, με σπαράγματα πλατωνικών φράσεων και προσώπων, ο Δημητριάδης γκρεμίζει μεθοδικά τον πνευματικό του εχθρό, γιατί «πίστεψε ότι νίκησε τον Άνθρωπο μέσα του».


, περιστρεφόμενος γύρω από δίπολα (Αλήθεια – Ψεύδος, Σάρκα – Πνεύμα, Σκοτάδι – Φως, Καλό – Κακό, Θύμα – Θύτης, Φύση – Ηθική) και δημητριαδικές έννοιες (Έρωτας, Άνθρωπος, Θνητότητα, Εξουσία, Πόνος), καταλήγει στον πλήρη αφανισμό του Ανθρώπου.

Τη σύνθεση ενός τέτοιου θεατρικού οικοδομήματος επιχειρεί να αποδώσει σκηνικά, με πυκνή ατμόσφαιρα και ιδιαίτερη έμφαση στην ύφανση της (περι)πλοκής, η παράσταση της λευκήςΣΚΗΝΗΣ.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία, Σκηνικά, Κοστούμια: Γιώργος Δούλος
Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Δούλος – Νίνα Σκριβάνου
Δραματολόγος – Ηχητική δραματουργία: Νίνα Σκριβάνου
Κίνηση: Κορίνα Κόκκαλη
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογραφίες: Νίκος Πανταζάρας
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Υπεύθυνη οργάνωσης παραγωγής: Νίνα Σκριβάνου
Εκτέλεση παραγωγής: Constantly Productions

Παίζουν: Μαρία Αποστολακέα, Αλκινόη Ζαχαρόγιωργα, Ηρώ Κισσανδράκη, Απόστολος Μαλεμπιτζής, Ιάσονας Νικητέας, Νικόλας Παπαευθυμίου, Γιάννης Σιαμσιάρης

Διάρκεια: 120’

Ημερομηνία:

Από: 24/04/2017 Εως: 23/05/2017
Δευ., Τρί. στις 21.00
Τοποθεσία:

Θέατρο TempusVerum / Εν Αθήναις, Ιάκχου 19, Γκάζι
Eισιτήρια:

Γενική είσοδος 12 ευρώ | Μειωμένο – Φοιτητικό 8 ευρώ | Ατέλειες 5 ευρώ
Προπώληση:

Viva.gr
Πληροφορίες / Κρατήσεις:

Τηλ.: 210 3425170

Θέατρο

Το Θέατρο της ΑΣΚΤ φιλοξενεί την παράσταση Κόσμοι από γάλα, μια σκηνική σύνθεση βασισμένη στον πίνακα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι “Ο Μυστικός Δείπνος” και σε κείμενα των Οκτάβιο Πας, Ροντρίγκο Γκαρσία, Ανν Σέξτον.


Επειδή το μωρό κυριαρχεί υπάρχει μια αυγή των ανθρώπων στον κόσμο. Επειδή το μωρό πλέει στο νερό και στο αίμα του υπάρχει μια κραυγή των ανθρώπων στον κόσμο. Επειδή το μωρό θηλάζει υπάρχει ένας λαός φτιαγμένος από γάλα… υπάρχουν πολλοί κόσμοι από γάλα στους οποίους μπορείς να περπατήσεις κάτω από το φεγγαρόφωτο.

Ανν Σέξτον

Ένας νέος μυστικός δείπνος στήνεται επί σκηνής. Καλεσμένοι αυτή τη φορά μια Μητέρα και τα τέσσερα παιδιά της. Ο παλιός κόσμος μοιάζει να καταρρέει και ένας καινούριος κόσμος πρέπει να δημιουργηθεί στην θέση του. Το νέο ευαγγέλιο θα προκύψει από ένα ξεχασμένο παλιό ημερολόγιο.

Μια παράσταση που στηρίζεται στις αρχές του σωματικού θεάτρου και διερευνά τα αιώνια ζητήματα του θεού, της προδοσίας, της αγάπης, του θανάτου και της αναζήτησης μιας βιώσιμης ευτυχίας.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Κλειτσιώτη
Φωτισμοί: Γιάννης Βολέλης
Βίντεο- αφίσα: Γιώργος Ευθυμίου
Κοστούμια: Ντόνα Πλατανιώτου
Φωτογραφίες: Γιάννης Μισουρίδης

Παίζουν:
Πόλυ Ανδρεάδη
Κατερίνα Κλειτσιώτη
Μαγδαληνή Κρυσταλλινού
Βαγγέλης Ντίνος
Βασίλης Χατζηδημητράκης

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά
Ταυτότητα Εκδήλωσης

Ημερομηνία:

Από: 20/03/2017 Εως: 11/04/2017
Δευ., Τρί., στις 21:00
Τοποθεσία:

Θέατρο ΑΣΚΤ, Πειραιώς 256, Ταύρος
Eισιτήρια:

Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά
Πληροφορίες / Κρατήσεις:



Θέατρο

Δυο επιτυχημένοι μονόλογοι στο Μεταξουργείο
Εκφραστικές και πηγαίες η Άννα Βαγενά και η Γιασεμί Κηλαηδόνη επαναλαμβάνουν τους επιτυχημένους μονολόγους τους.

«Μαράν Αθά»

Το 2010, η Γιασεμί Κηλαηδόνη ενδύθηκε για πρώτη φορά υποκριτικά το ράσο ενός 90χρονου μοναχού για να μας οδηγήσει στον απολογισμό της ζωής του, ο οποίος αναγκάστηκε να συγκρουστεί με τη θρησκευτική εξουσία, και μας εντυπωσίασε με την καθαρότητα, την ακρίβεια της ερμηνείας της και την αντοχή της – η παράσταση διαρκεί 150΄. Ο δραματικός μονόλογος –από το μυθιστόρημα «Μαράν Αθά» του Θωμά Ψύρρα– φέρει έναν απόηχο Παπαδιαμάντη και Βιζυηνού και παρουσιάζεται σε μια ιδιότυπη στην εκφορά της αφήγηση σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη 

Η φράση "Μαράν Αθά" προέρχεται από την πρώτη επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς Κορινθίους, κεφάλαιο 16, παράγραφος 22: "Όστις δεν αγαπά τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ας ήναι ανάθεμα. Μαράν αθά". Η φράση είναι Χαλδαϊκής προέλευσης (η Χαλδαϊκή γλώσσα ταυτίζεται με την Αραμαϊκή του Ευαγγελίου και, εκμοντερνισμένη, ομιλείται ακόμα στις μέρες μας σε κάποιες περιοχές της Συρίας). Σημαίνει "Ο Κύριος είναι κοντά".

Μαράν Αθά σημαίνει "Ο Κύριος είναι κοντά" για να τιμωρήσει τα όσα ανόσια και βλάσφημα έπραξες.
Μαράν Αθά είναι η κολασμένη ζωή ενός άντρα που στα νιάτα του έζησε τον έρωτα σαν αμαρτία και τον ιερατικό βίο σαν τιμωρία.
Σε προχωρημένη πια ηλικία, αφήνεται σε μια εκ των υστέρων χειμαρρώδη εξομολόγηση.
Γιατί όσοι πατήσουν το αγκάθι της ζωής ματώνουν εκ των υστέρων.

"Η γραφή γίνεται Κόλαση, αφού με βάνει να ξαναζώ εις τον πόνον... Ματώνει η καρδία μου να λέγω όσα έπραξα. Άμα πάλιν δεν ιστορήσω τα όσα της ζωής, ουδέν μένει. Σκύβαλα κι ανεμίδα! Και τίποτις... Ωσάν να μην πέρασα από τον κόσμο τούτο! Ο ύστερος Λόγος είναι οπού πετσώνει τα όσα επράχθησαν. Κι έτσι η γραφή γένεται σωτηρία".


Τώρα στη θεατρική σκηνή
Μαράν Αθά, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Θωμά Ψύρρα, σε διασκευή και σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη.

Ένας 90χρονος μοναχός, ύστερα από 65 χρόνια ηθελημένης σιωπής εξομολογείται, λίγο προτού πεθάνει, τα πεπραγμένα της ζωής του, τη φρικτή τιμωρία και τον ευνουχισμό του από τον προστάτη δεσπότη που τον ανέθρεψε και τον προόριζε για τη διαδοχή του. Σταλμένος απ’ αυτόν σ’ ένα απόμακρο χωριό της Θεσσαλίας να παρακολουθήσει τις μυστικές τελετουργικές συναντήσεις εννέα γυναικών, των Ταρσών, μυείται άθελά του στην γυναικεία απόκρυφη γνώση και του αποκαλύπτεται ένα άγνωστο γοητευτικό σύμπαν που τον οδηγεί στον αληθινό έρωτα και την αγάπη του για μια Ταρσή.
Η αναγνώριση του εαυτού μας, μέσα από την αναγνώριση του άλλου και τα όρια της προσωπικής μας βούλησης και ευθύνης είναι τα εσώτερα μοτίβα της παράστασης.

 

«Αγγέλα Παπάζογλου»

Οι μνήμες και ο λόγος αυτής της σπουδαίας Μικρασιάτισσας, της Αγγέλας Παπάζογλου, γυναίκας του ρεμπέτη Βαγγέλη Παπάζογλου, όπως τις διηγήθηκε στον γιο της Γιώργη Παπάζογλου, έγιναν μέσα από το στόμα, τον λόγο και την ψυχή της Άννας Βαγενά που την ενσαρκώνει όλα αυτά τα χρόνια, κτήμα όλου του κόσμου, πολύτιμη παρακαταθήκη για τις νέες γενιές. Η Άννα Βαγενά για μια ακόμα φορά ένα θεατρικό μάθημα ιστορικής μνήμης, υπογράφοντας και τη σκηνοθεσία μαζί με τον Λάμπρο Λιάβα (από 5/3 ).

 Αγγέλα Παπάζογλου
Μονόλογος Διάρκεια: 85'

Έως : 7/5
Κυρ. Απόγ.: Κυρ. 7 μ.μ.

Μαράν Αθά
Μαράν Αθά
Μονόλογος Διάρκεια: 150'

Έως : 8/4
Σάβ. Βραδ.: Σάβ. 8 μ.μ.

 

Θέατρο

Η «Νίκη» του Χρήστου Α. Χωμενίδη, αφού διαβάστηκε από δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες και τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, ανεβαίνει από τις 19 Φεβρουαρίου στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» σε θεατρική διασκευή Σταμάτη Φασουλή – Γιώργου Λύρα και σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, σε παραγωγή του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού.

«Νίκη»… Ένα έργο που ζωντανεύει αριστοτεχνικά τα πάθη, τις εξάρσεις και τα τραύματα της Ελλάδας του τελευταίου αιώνα από την Μικρασιατική καταστροφή μέχρι το 2008. Ο Σταμάτης Φασουλής δίνει σάρκα και οστά στους ήρωες του Χωμενίδη και παραθέτει μοναδικές εικόνες της Ελλάδας που σημάδεψαν το μέλλον της. Επί σκηνής θα ζωντανέψουν όλα όσα ζήσαμε, ακούσαμε, χορέψαμε, τραγουδήσαμε, δακρύσαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Όχι, η ζωή της Νίκης δεν ήταν παραμύθι. Δεν μεγάλωσε όπως τα κορίτσια της ηλικίας της, με παιχνίδια, φλερτ και συνοικέσια. Κουβαλούσε εκ γενετής ένα φορτίο τόσο βαρύ, ώστε κινδύνεψε να τη συντρίψει. Πήρε ωστόσο τη ζωή στα χέρια της. Επαναστάτησε κόντρα στην «επανάσταση» για τον έρωτα. Ο συγγραφέας πλέκει πραγματικότητα και μυθοπλασία και δίνει στην ηρωίδα φωνή για να μας πει την ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο.

Υπόθεση
Και το όνομα αυτής; Νίκη!

Η Νίκη Αρμάου φεύγει από τη ζωή, σε ώριμη ηλικία, το 2008. Αμέσως μετά τον θάνατό της -απελευθερωμένη από το θνητό σαρκίο της- υπερίπταται, ταξιδεύει στον χώρο και στον χρόνο και ξαναβλέπει τη ζωή της ολόκληρη σαν μια ταινία ή σαν πελώρια τοιχογραφία εποχής. Βλέπει και αφηγείται.

Η ιστορία ξεκινά δύο γενιές πίσω, στις αρχές του 20ου αιώνα. Όταν ο ένας της παππούς, περιπλανώμενος μουσικός στον κάμπο της Μεσσηνίας, έκλεψε τη γιαγιά της και λίγο έλειψε να ξεπαστρέψει το μισό της σόι. Όταν ο άλλος της παππούς, Μικρασιάτης με εμπορικό δαιμόνιο, κατάφερε να αποφύγει την Καταστροφή, για να καταστραφεί λίγο αργότερα μονάχος του, ποντάροντας τα πάντα στο χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης.

Η ιστορία συνεχίζει με τους γονείς της. Με την ωραία Άννα, η οποία απαρνήθηκε το νυφικό με τα χρυσά φλουριά που της ετοίμαζε ο πατέρας της και ήρθε στην Αθήνα για να γίνει επαναστάτρια. Με τον Αντώνη Αρμάο, που μυήθηκε στο αριστερό κίνημα και αναδείχθηκε -μέσα από τη φλογερή του δράση- σε ηγέτη του.

Γύρω τους, ένας χορός ξεχωριστών προσώπων που το καθένα τους πλάθει και υπηρετεί τον δικό του μύθο. Ο αλητάκος –«σκάνταλος»- θείος Γιάννος, που βγάζει το ψωμί του κάνοντας τον παπατζή και τον γραμμοφωνατζή. Η σκαμπρόζα θεία Μαρκέλλα, πότε του λυρικού και πότε του ελαφρού τραγουδιού, έτοιμη πάντοτε να ενθουσιαστεί, να ερωτευθεί και να χαράξει καινούργια ρότα. Η «σοβαρή» θεία Φανή, δακτυλογράφος σε τράπεζα, η οποία παντρεύεται τον διοικητή της και καταλήγει σύζυγος υπουργού της κατοχικής κυβέρνησης… Στο κέντρο όλων, η γιαγιά Σεβαστή, προσωποποίηση –λες- της ίδιας της Ελλάδας. «Ποιόν αγαπάς, κυρά Σεβαστή; Τους αριστερούς σου γιούς ή τις δεξιές σου θυγατέρες;» «Όλα τα παιδιά μου αγαπώ. Και όλα τα παιδιά του κόσμου!»

Τα γεγονότα τρέχουν καταιγιστικά. Η Νίκη ζει στο πετσί της, εκ γενετής, τους κοινωνικοπολιτικούς κραδασμούς. Βρέφος επί δικτατορίας Μεταξά στην εξορία μαζί με τη μάνα της. Νήπιο στην Κατοχή, στη φροντίδα των προνομιούχων τότε θειάδων της. Παιδάκι στην Απελευθέρωση, να ξανασμίγει ύστερα από χρόνια με τους γονείς της, να γράφει με μπογιά «ΕΑΜ» στον τοίχο. Στα Δεκεμβριανά, το ίδιο το σπίτι της ανατινάζεται. Κι ενώ ο Εμφύλιος βαθαίνει, ο πατέρας της διαγράφεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα και γίνεται –στα μάτια των συντρόφων του- από ήρωας, προδότης της εργατικής τάξης. Βρίσκεται πλέον στο στόχαστρο και της Δεξιάς και της Αριστεράς.

Η Νίκη θα περάσει όλη της την εφηβεία σε κατάσταση βαθιάς παρανομίας, κλεισμένη σε μια αυλή με τους γονείς της, με ψεύτικο όνομα και χίλια ανομολόγητα μυστικά. Σαν Ελληνίδα Άννα Φρανκ, που όμως βγαίνει ζωντανή από την προσωπική της φυλακή.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η Νίκη δουλεύει σερβιτόρα στο κοσμικό εστιατόριο «Αφρόεσσα», στο κέντρο της Αθήνας, που το διευθύνουν ο πρώην υπουργός θείος της Σάββας Μπογδάνος και η θεία Μαρκέλλα. Εκεί θα συναντήσει τον Αλέξανδρο Στρόφαλη, έναν ανατρεπτικό, εκρηκτικό, ιδιόρρυθμο εικοσιπεντάρη, γόνο αριστερής οικογένειας, ο οποίος πιστεύει ωστόσο πως η ζωή δεν είναι μόνο πεδίο μάχης, αλλά κι ολάνθιστος κήπος. Ότι το παρελθόν μας, μάς ανήκει – δεν του ανήκουμε. Ότι μονάχα ο έρωτας απογειώνει τους ανθρώπους.

Ερωτευμένοι παράφορα –«έξω νου και νόμου»- η Νίκη και ο Αλέξανδρος κάνουν τη δική τους επανάσταση. Μαζί ξεπερνούν ό,τι τους πλήγωσε, τους σκλάβωσε, τους στέρησε τη χαρά. Μαζί σκοτώνουν θριαμβευτικά τη νύχτα.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Θεατρική διασκευή: Σταμάτης Φασουλής – Γιώργος Λύρας
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς – Γιάννης Μουρίκης
Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη
Χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Λύρας

Διανομή
Φιλαρέτη Κομνηνού, Στέλιος Μάινας, Ευγενία Δημητροπούλου, Γωγώ Μπρέμπου Ευαγγελία Μουμούρη, Σοφία Φαραζή, Μάξιμος Μουμούρης, Αλέξανδρος Καλπακίδης.

Στο ρόλο της γιαγιάς Σεβαστής η Μίρκα Παπακωνσταντίνου.
Την Νίκη σε μικρή ηλικία ερμηνεύουν σε διπλή διανομή: Αναστασία Γουλιάμου & Αυγή Σταυροπούλου.

Παίζουν αλφαβητικά: Νεκταρία Γιαννουδάκη, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Βερόνικα Δαβάκη, Δημήτρης Δεγαΐτης, Γιώργος Δεπάστας, Λήδα Καπνά, Αυγουστίνος Κούμουλος, Κίμων Κουρής, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Δανάη Μπάρκα, Πάνος Μπόρας, Φοίβος Ριμένας, Αχιλλέας Σκεύης, Κώστας Φαλελάκης, Βάσια Χρήστου

Πληροφορίες εισιτηρίων

Κανονικό εισιτήριο: VIP: 35€, Α Ζώνη: 30€, Β Ζώνη: 25€, Γ Ζώνη: 20€, Θεωρείο: 15€
Φοιτητικό/Νεανικό: VIP: 30€, Α Ζώνη: 25€, Β Ζώνη: 20€, Γ Ζώνη: 15€, Θεωρείο: 12€
Ανέργων: VIP: 28€, Α Ζώνη: 23€, Β Ζώνη: 18€, Γ Ζώνη: 14€, Θεωρείο: 12€
Α.Μ.Ε.Α.: Πλατεία: 15€, Θεωρείο: 10€

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin