Μαΐου 28, 2018

Θέατρο

Ένα σπονδυλωτό τρίπτυχο από τους Αντώνη Φωνιαδάκη, Μπενζαμέν Μιλπιέ και Ντάγλας Λη.

Επιχειρώντας να ανοίξει έναν νέο δρόμο στην καλλιτεχνική ταυτότητα του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, φέρνοντας σε δημιουργικό διάλογο διαφορετικά στιλ του νεοκλασικού μπαλέτου, το έργο «Τοπία» αποτελεί την πρώτη παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στην Κεντρική Σκηνή Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, κατά την περίοδο της δοκιμαστικής λειτουργίας.
Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό τρίπτυχο, που θα παρουσιαστεί από τους Αντώνη Φωνιαδάκη, Μπενζαμέν Μιλπιέ και Ντάγλας Λη.

Ο διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ θα παρουσιάσει τη χορογραφία The Shaker Loops, ο έως πρότινος διευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας των Παρισίων, διεθνώς αναγνωρισμένος Α' χορευτής και χορογράφος θα την πρώτη χορογραφία του με το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με τίτλο Sarabande, ενώ ο Βρετανός διακεκριμένος χορογράφος τη νέα του δημιουργία με τίτλο Fortress.
Οι τρείς χορογραφίες που θα παρουσιαστούν στα «Τοπία», είναι:

Fortress
Χορογραφία - κοστούμια Ντάγκλας Λη
Μουσική Έτσιο Μπόσσο
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Νέα χορογραφία
Με τους Α' Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de Ballet της ΕΛΣ

O διεθνώς αναγνωρισμένος χορογράφος και πρώην A' Χορευτής του Μπαλέτου της Στουτγάρδης Ντάγκλας Λη παρουσιάζει μια νέα δημιουργία, εμπνευσμένη ειδικά για το Μπαλέτο της ΕΛΣ, πάνω στο σόλο πιάνο του Έτσιο Μπόσσο με τίτλο Το 12ο δωμάτιο. Ο χορογράφος σημειώνει: «Δημιουργώντας ένα νέο έργο συχνά ξεκινώ με έναν πολύ γενικό καμβά. Δουλεύοντας έτσι με τους χορευτές, επιτρέπω στον εαυτό μου την ελευθερία να κινηθώ στην κατεύθυνση στην οποία με οδηγεί η δημιουργική διαδικασία· οι ιδέες μου και η μουσική διαμορφώνουν την κίνηση των χορευτών. Στη συνέχεια αποκρυσταλλώνω το βασικό θέμα και χτίζω το έργο μαζί με τους χορευτές, ειδικά στην περίπτωση ενός νέου έργου με χορευτές με τους οποίους δεν έχω εργαστεί ξανά. Η μουσική που επέλεξα είναι του Έτσιo Μπόσσο. Είναι μια μουσική με πολύ συναίσθημα, σύνθετη και με αντιθέσεις, τις οποίες θα ενσωματώσω στη χορογραφία, δημιουργώντας έτσι ένα σπονδυλωτό έργο, αποτελούμενο από επεισόδια, που επιτρέπουν διάφορα υποκεφάλαια ή μικρο-αφηγήσεις. Χρησιμοποιώντας μικρότερη διανομή ελπίζω να αναδείξω τις ποιότητες κάθε χορευτή ξεχωριστά και σε συνδυασμό με τη μουσική να επιτύχω μια αίσθηση οικειότητας ανάμεσα στη μουσική, στον χορευτή και το κοινό».

Sarabande
Χορογραφία Μπενζαμέν Μιλπιέ
Μουσική Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Κοστούμια Πωλ Κοξ
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Με τους Α' Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de Ballet της ΕΛΣ
Συμμετέχουν Κορυφαίοι της Ορχήστρας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Ο Μπενζαμέν Μιλπιέ, πρώην Διευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού, υπήρξε Α' Χορευτής του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης [NYCB]. Εκεί, τη δεκαετία του 1990 ερμήνευσε το έργο A Suite of Dances, σε χορογραφία Τζερόμ Ρόμπινς [Jerome Robbins]. Σε ανάμνηση αυτού του υπέροχου σόλο πάνω στις Σουίτες για βιολοντσέλο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, δημιούργησε με τη σειρά του το 2009 τη Sarabande, χορογραφία βασισμένη στις Σονάτες και Παρτίτες για σόλο βιολί και την Παρτίτα για σόλο φλάουτο του ίδιου συνθέτη. Και μπορεί να μοιράζεται με τον Αμερικανό μαιτρ μια μουσικότητα απαλλαγμένη από κάθε κινησιολογικό πλεονασμό, επιτυγχάνει όμως ταυτόχρονα να εγκαταστήσει τη δική του χορογραφική γλώσσα, ρευστή και γεμάτη πλαστικότητα. Το έργο ξεκινά με μια παραλλαγή σόλο, ενώ ακολουθούν αλληλουχίες ντουέτων, τρίο ή κουαρτέτων σε μια χορογραφία ανάλαφρη, που μοιάζει να επινοεί τον εαυτό της καθώς δημιουργείται. Ακριβώς πάνω στη νότα, αλλά χωρίς καμία βαρύτητα.

The Shaker Loops
Χορογραφία Αντώνης Φωνιαδάκης
Μουσική Τζων Άνταμς
Κοστούμια Τάσος Σοφρονίου
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Με τους Α' Χορευτές, τους Σολίστ, τους Κορυφαίους και το Corps de Ballet της ΕΛΣ

Πρόκειται για την πρώτη δουλειά του Διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ, Αντώνη Φωνιαδάκη με το Μπαλέτο της Λωρραίνης, για την οποία ο χορογράφος επέλεξε ένα από τα πιο δημοφιλή κομμάτια του Τζων Άνταμς, το Shaker Loops, που γράφτηκε το 1978 για σεπτέτο εγχόρδων και το οποίο αναγνωρίζεται ως ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του μινιμαλισμού. Η χορογραφία ακολουθεί την ξέφρενη παραδοξότητα της μουσικής, η οποία βασίζεται κυρίως στην έννοια των αέναων κύκλων και των κυματισμών. Η δόνηση της μουσικής ώθησε τον Αντώνη Φωνιαδάκη στη σύλληψη μιας ευαίσθητης χορογραφικής παρτιτούρας, παράλληλης με το έργο του Άνταμς. Η χορογραφία αποκαλύπτει πολλές πλευρές της μουσικής «που ταιριάζει απόλυτα με τον αναβρασμό της εποχής μας», όπως σημειώνει ο χορογράφος.

Info
ΚΠΙΣΝ: Λεωφόρος Συγγρού 364, 176 74 Καλλιθέα
31 Μαρτίου & 1, 2, 4, 5 Απριλίου & 5, 6, 10 Μαΐου 2017. Ώρα έναρξης 20.00.

Τιμές εισιτηρίων δοκιμαστικής περιόδου για τα ΤΟΠΙΑ: €20, €25, €30, €40, €45, €50. Παιδικό, φοιτητικό 15 €. Περιορισμένης ορατότητας €10.

Πληροφορίες για την πρόσβαση στο ΚΠΙΣΝ:

http://snfcc.org/you-the-snfcc/planning-your-visit/?lang=el.

 

Θέατρο

Ο Eugène Labiche (1815-1888) λέγεται ότι έγραψε το έργο ως αντίδραση στον ισχυρισμό κριτικού, σύμφωνα με τον οποίο «η μοιχεία δεν θα μπορέσει ποτέ να προκαλέσει γέλιο»

Τη συνταγή της διαρκούς και εν τέλει πλήρους μεταστροφής της δραματικής εξέλιξης, χρησιμοποιεί ο Eugène Labiche (1815-1888) και στο έργο του «Οι Τρισευτυχισμένοι» (Le plus heureux de Trois, 1870), που έγραψε (σε συνεργασία με τον Edmond Gondinet) ως αντίδραση –όπως λέγεται– στον ισχυρισμό ενός κριτικού, σύμφωνα με τον οποίο «η μοιχεία δεν θα μπορέσει ποτέ να προκαλέσει γέλιο». Με το έργο του αυτό, ο Labiche αποδεικνύει κατά τρόπο αδυσώπητο ότι ο παραπάνω ισχυρισμός δεν ισχύει.

Η υπόθεση του έργου είναι «απλή»: στο σπίτι του Μαρζαβέλ περιφέρεται ένα πλήθος ανθρώπων που τους συνδέουν μοιχείες -παρελθούσες, παροντικές και μελλοντικές- οι οποίες κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να αποκαλυφθούν εξαιτίας ενός οδηγού ταξί και διαφόρων αντικειμένων-φετίχ: ενός ρολογιού-κούκου, μιας ελαφοκεφαλής με κέρατα, μιας γυάλας με χρυσόψαρα, ενός κομματιού υδρορροής, δύο πορτοκαλιών.

Όλα τα παραπάνω σύρουν τυραννικά τους ήρωες από την ελπίδα στην απελπισία και αντιστρόφως. Εμείς, το κοινό, συμπάσχουμεμέσα από το γέλιο, ένα γέλιο, όμως, άγριο, ανελέητο, σχεδόν σαδιστικό, καθώς ανακαλύπτουμε τον ίδιο παραλογισμό και τα ίδια αδιέξοδα στις δικές μας σχέσεις, την ίδια σκοτεινή και ζωώδη πλευρά στη δική μας φύση.

Ο Labiche δεν ενδιαφέρεται, λοιπόν, μόνο για τους ήρωές του: οι κόσμοι που δημιουργεί είναι φτιαγμένοι από το υλικό του δικού μας κόσμου, μιας ζούγκλας με τους δικούς της κανόνες, που αντιστέκονται σχεδόν σε κάθε προσπάθεια αλλαγής τους. Φέρνει τους ήρωές του στα άκρα για να κάνει εμάς να αναμετρηθούμε με το αιώνιο ερώτημα «είναι, τελικά, εφικτή η ευτυχία;»

Σκηνοθετεί ο Γιάννης Χουβαρδάς. Παίζουν οι Δημήτρης Τάρλοου, Λαέρτης Μαλκότσης, Άγγελος Παπαδημητρίου, Χρήστος Λούλης, Άλκηστις Πουλοπούλου, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Λένα Παπαληγούρα.

Τιμές Εισιτηρίων: Τετάρτη γενική είσοδος (λαϊκή) 15 ευρώ, Παρασκευή έως Κυριακή: κανονικό 20 ευρώ, senior (άνω των 65): 17 ευρώ, φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων: 14 ευρώ.

Για κρατήσεις στα τηλ. 210 8210991, 210 8210082 και viva.gr.

Θέατρο

Πώς μπορεί να επανακατοικηθεί η πόλη; Πώς ανακυκλώνουν την πόλη οι άστεγοι, χρησιμοποιώντας τα «νεκρά» σημεία της, τα κενά ανάμεσα σε δύο κτίρια, τους χώρους κάτω από μια γέφυρα;

Πώς ένα είδος χορού, που πάει κόντρα στο ανθρώπινο σώμα και την οργανικότητά του, μπορεί μέσα από τον πόνο να γεννήσει ομορφιά; Πώς μπορεί μια κοινωνία, που λόγω κρίσης λειτουργεί κόντρα στην ανθρώπινη φύση, να παράγει ομορφιά, λυρισμό, να ξυπνήσει την αισιόδοξη πλευρά μας;

Η Πατρίσια Απέργη επιστρέφει με την ομάδα χορού Αερίτες στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με το Cementary, από 1 έως 3 Μαρτίου 2017, λίγο προτού ταξιδέψει με την παράσταση στη Λυών και τη Μασσαλία. Η χορογράφος υποστηρίζει ότι «ανήκουμε σε μια γενιά που μας έχουν αρπάξει το μέλλον. Η μεγαλύτερη μορφή αντίστασης είναι να μπορείς να ονειρευτείς το μέλλον σου με αισιοδοξία και όχι προς την κατεύθυνση της καταστροφής.»

Η Απέργη, μια χορογράφος σε διαρκή διάλογο με την εποχή της και τα συνεχώς μεταβαλλόμενα κοινωνικά δεδομένα, μετά από τα era povera και Πλάνητες, βάζει και πάλι την πόλη στο προσκήνιο, για να τροφοδοτήσει σκέψεις γύρω από τους δυνατούς τρόπους (επανα)κατοίκησης. Μεσούσης της κρίσης, κόντρα στις κυρίαρχες «πένθιμες» αντιλήψεις, η πόλη εξακολουθεί να παραμένει ο κατεξοχήν χώρος στον οποίο οι κοινωνικές σχέσεις δημιουργούν διαρκώς τις συνθήκες για μια πιο αισιόδοξη απεικόνιση της ζωής . Ένα γενναίο εγχείρημα, με μουσική του Βασίλη Μαντζούκη και «συνοδοιπόρους», σε αυτή την ιδιαίτερη χαρτογράφηση, μερικούς από τους πιο εκλεκτούς χορευτές της νεότερης γενιάς: Εύα Γεωργιτσοπούλου, Νώντα Δαμόπουλο, Χαρά Κότσαλη, Γιώργο Μιχελάκη, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Ηλία Χατζηγεωργίου.

Η Απέργη αντιμετωπίζει την αστική πραγματικότητα ως το πεδίο μιας ιδιόμορφης καλλιτεχνικής έκφρασης, ένα «έργο τέχνης» μέσα από το οποίο η πόλη ανακατασκευάζεται, πλάθεται από τη διαχείριση των εικόνων της. Η χορογράφος εντοπίζει, σε αυτήν ακριβώς την «αυτόχθονα δημιουργικότητα», τη δυνατότητα αντίστασης του κάθε υποκειμένου. Μια δύναμη απορρέει από τους εκφραστικούς κώδικες και το κινητικό λεξιλόγιο που εγχαράσσεται στο «σώμα» της πόλης, ικανό να τροφοδοτήσει νέους χορογραφικούς πειραματισμούς και αναζητήσεις.

Συντελεστές

Σύλληψη & Χορογραφία: Πατρίσια Απέργη
Δραματουργία: Roberto Fratini
Μουσική σύνθεση: Βασίλης Μαντζούκης
Σκηνικά: Δημήτρης Νασιάκος
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Βοηθός Χορογράφου: Δήμητρα Μητροπούλου
Χορευτές: Εύα Γεωργιτσοπούλου, Νώντας Δαμόπουλος, Χαρά Κότσαλη, Γιώργος Μιχελάκης, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Ηλίας Χατζηγεωργίου
Καλλιτεχνικοί Συνεργάτες: Adrian Kolaritz, Δήμητρα Μερτζάνη
Εκτέλεση Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγή/Residencies: Maison de la Danse / European pole of creation (Λυών, Γαλλία), Centro de Criação de Candoso (Γκιμαράες, Πορτογαλία), O Espaco do Tempo (Μοντεμόρ, Πορτογαλία)

Με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού

ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΡΑΣΗ

Πέμπτη 2 Μαρτίου

Μετά την παράσταση, συζήτηση του κοινού με τους συντελεστές
Συντονισμός: Γιώργος Μητρόπουλος, δημοσιογράφος

Διαβάστε περισσότερα

Η Πατρίσια Απέργη πραγματοποιεί τη χορογραφική της έρευνα in situ, μελετώντας κινητικούς κώδικες που γεννιούνται στην πόλη για να τους εντάξει στη συνέχεια στο σκηνικό χώρο. Αυτή η διαδικασία επιτρέπει στη χορογράφο να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό της με στοιχεία που δεν αναγνωρίζονται αυτομάτως ως «χορευτικά», αλλά λειτουργούν ως ψηφίδες της ίδιας της καθημερινότητας εντός του θεάτρου. Έτσι, η σκηνή λειτουργεί ως συνέχεια του αστικού τοπίου, επιχειρεί να συγκεράσει το «μέσα» και το «έξω», δημιουργώντας έναν ιδιαίτερο διάλογο με τα διαρκώς μεταβαλλόμενα δεδομένα της πόλης. Όπως έχει δηλώσει και η ίδια, «το δημιουργικό κομμάτι υποχρεωτικά τροφοδοτείται από τα κοινωνικά δρώμενα, αφού εντείνεται η ανάγκη για έκφραση και δράση».

Λόγω της θεματικής των έργων της, η Πατρίσια Απέργη χαρακτηρίζεται από το διεθνή Τύπο ως «η χορογράφος της γενιάς της κρίσης». Πράγματι, από το era povera έως το πιο πρόσφατο Πλάνητες, η Απέργη θεωρεί πως η δημιουργικότητα δεν μπορεί να μένει ανεπηρέαστη από το κοινωνικό περιβάλλον μέσα από το οποίο αναδύεται. Έτσι, είτε πρόκειται για τη βίαιη και καταστροφική σχέση του σώματος με την πόλη (ή του σώματος της πόλης με τους κατοίκους της), είτε για τους αφανείς, ανέστιους κατοίκους της, το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί επί σκηνής ένα πρίσμα κατανόησης των φαινομένων που εκδηλώνονται ή εκτονώνονται στο καθημερινό αστικό τοπίο.

Πέρα από το διάλογο με τη σύγχρονη αστική πραγματικότητα, η δουλειά της Απέργη χαρακτηρίζεται από μια ιδιάζουσα «ελληνικότητα». Το στοιχείο αυτό δεν έχει να κάνει με το φολκλόρ ή με ένα μεταμοντέρνο πάντρεμα του παλιού με το νέο, αλλά αποκαλύπτει το ίδιο το θραυσματικό στοιχείο εντός της ελληνικής ταυτότητας: το διχασμό ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν και την κατακερματισμένη σύγχρονη κουλτούρα του Νεοέλληνα. Έτσι, και το κινητικό της λεξιλόγιο ξεπηδά από τις ρωγμές του τοπίου του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα μείγμα χοροθεατρικών στοιχείων με μια λανθάνουσα αφηγηματική τάση, σε συνδυασμό με εντελώς εφήμερες αστικές «ντοπιολαλιές». Σκοπός της είναι να αναδείξει ότι η γλώσσα του χορού είναι διαρκώς εν τω γίγνεσθαι, ανοιχτή σε πειραματισμούς και επιμειξίες. Σύμφωνα με την ίδια, «[τα πάντα] χορεύονται, ακόμη και οι ειδήσεις».


Πληροφορίες
Τοποθεσία: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Συγγρού 107, Αθήνα

Ημερομηνία: 1 - 3 Μαρτίου 2017, 20:30

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 7 - 10 - 15 - 20 €
Μειωμένο, Φίλος ή Μικρή Παρέα (5-9 άτομα): 6 - 8 - 12 - 16 €
Μεγάλη Παρέα (10+ άτομα): 5 - 7 - 11 - 14 €
ΑΜΕΑ & Άνεργοι: 5 € | Συνοδός ΑΜΕΑ: 10 €

Προπώληση: Ομαδικές κρατήσεις στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
- Γραμμή εισιτηρίων, τηλ.: 210 900 5 800, ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00
- Γραμμή Φίλων της Στέγης, τηλ.: 213 017 8200, ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-20:00
- Εκδοτήρια: Συγγρού 107, ωράριο λειτουργίας: ΔΕ-ΚΥΡ 09:00-21:00
- ΓΕΡΜΑΝΟΣ & COSMOTE σε όλο το δίκτυο καταστημάτων
- IANOS στο κατάστημα οδού Σταδίου

Πληροφορίες: Τηλ.: 210 900 5 800

Θέατρο

Το νέο έργο του Ανδρέα Φλουράκη Ταπ-άουτ ανεβαίνει στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας-Β' σκηνή, από τις 23 Φεβρουαρίου και κάθε Πέμπτη.

Μία μπουνιά βγαίνει έξω από το ρινγκ και αρχίζει να βαράει όλους όσους έχουν πληρώσει εισιτήριο για να τη δουν. Αυτή η μπουνιά περιμένει να τους περιποιηθεί όλους έναν-έναν, άντρες-γυναίκες, δεξιούς-αριστερούς, έξυπνους και βλάκες.
Το Ταπ-άουτ αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού kickboxer που σε λίγες ώρες πρόκειται να δώσει τον σημαντικότερο αγώνα της ζωής του ενάντια στον Τζόνι, τον πατέρα του, την καφετέρια που δουλεύει, την χώρα που είχε την ατυχία να γεννηθεί.
Μετά την παράσταση η μπουνιά του ενδέχεται να σας ακολουθήσει…

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

Συντελεστές:
Κείμενο, Σκηνοθεσία: Ανδρέας Φλουράκης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελένη Κουρνέτα, Έλλη Βεϊνόγλου
Σκηνικός χώρος: Χριστόφορος Κώνστας
Μουσική: Άρης Γεροντάκης
Φωτισμοί: Δημήτρης Μαργαρίτης
Διεύθυνση Παραγωγής: Παναγιώτης Μπουμπουράκας
Φωτογραφίες – video: Κάλλια Γερακιανάκη
Σχεδιασμός αφίσας: Γιάννης Πάλλης

Ερμηνεία: Τάσος Κορκός 

 

Παραστάσεις: κάθε Πέμπτη στις 19.00
Διάρκεια: 70 λεπτά

Εισιτήρια:
Κανονικό: 12 ευρώ
Φοιτητικό: 8 ευρώ
Άνεργοι και Ατέλειες: 5 ευρώ
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-odou-kefallinias-skhnh-b-tap-out/

Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, Β' Σκηνή
Κεφαλληνίας 16-18, Κυψέλη
Τηλ: 210 88 38 727

Θέατρο

Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Ανγκ Λη σκηνοθετεί το θεατρικό μονόλογο του Άκη Δήμου «…και Ιουλιέτα», με την Πέμη Ζούνη, στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, σε μια μοναδική εμπειρία 3D Live Theater.

Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα πριν από 16 χρόνια και καθιέρωσε τον δημιουργό του ως έναν από τους σημαντικότερους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς της νεότερης γενιάς.

Στην εκδοχή του Άκη Δήμου βρίσκουμε την Ιουλιέτα μόνη στο σπίτι της. Δεν υπάρχει Ρωμαίος, δεν υπάρχει κανείς. Μιλά σε ένα φανταστικό επισκέπτη για τη ζωή της, τον έρωτα, τη γυναικεία φύση. Μια Ιουλιέτα κουλουριασμένη, ακίνητη, ξεχασμένη – απομεινάρι της πιο ένδοξης ερωτικής ιστορίας που γράφτηκε ποτέ- θυμάται, στοχάζεται και προβλέπει, προειδοποιεί και αποκαλύπτει, μετέχοντας ακούσια σε μια μυσταγωγία της ανθρώπινης ύπαρξης.


Η Ιουλιέτα –όπως το περιγράφει ο συγγραφέας- «όταν μιλάει, δεν αισθάνεται, προσπαθεί να επαναλάβει τα παλιότερα αισθήματά της, να εκβιάσει τη μνήμη της για να γίνει παρόν, ενώ ξέρει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Σαν να ξεκλειδώνει ένα σεντούκι: από εκεί ανασύρει (από τα βάθη των αισθήσεών της) μια λησμονημένη τρυφερότητα, σκονισμένα αγγίγματα, χνούδια φιλιών- τα ράκη του έρωτά της.»

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Ανγκ Λη σπούδασε θέατρο στο Πανεπιστήμιο Illinois των ΗΠΑ και κινηματογράφο στο New York University, απ’ όπου και απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας για την ταινία «Fine Line» στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού του.

O Ανγκ Λη έχει βραβευθεί με δύο Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τις ταινίες «Το μυστικό του Brokeback Mountain» (2005) και «Η ζωή του Πι» (2012), με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για την ταινία «Τίγρης και Δράκος» (2000), με το Βραβείο Directors Guild of America Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τις ταινίες «Τίγρης και Δράκος» και «Το μυστικό του Brokeback Mountain», με Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Δραματικής ταινίας και Σκηνοθεσίας για «Το μυστικό του Brokeback Mountain», με Χρυσό Λιοντάρι στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ταινία «Προσοχή, Πόθος» (2007), με Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας από το National Board of Review και υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για την ταινία «Λογική και Ευαισθησία» (1995), ενώ δύο ακόμα ταινίες του, το «Γαμήλιο Πάρτυ» (1993) και «Φαϊ, ποτό, αρσενικό, θηλυκό»(1994) ήταν υποψήφιες για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Συντελεστές της παράστασης

Κείμενο: Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία: Ang Lee
Ιουλιέτα: Πέμη Ζούνη
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Stage Design, Digital scenography, Art Direction:
Βίκη Μπέτσου
3D modeling, texturing & animation:
Γιώργος Φαραζής, Χρήστος Μπουραντάς, Νίκος Ραδαίος,
Γιώργος Ζήτης, Τάσσος Κατσίκας, Μαργαρίτα Σιμοπούλου
Compositing σκηνών, Color Grading, editing: Βίκη Μπέτσου
3D mapping projection: Βίκη Μπέτσου, Alfredo Pechuan
3D mapping operator: Αντώνης Δελαπόρτας
Προγραμματιστικά περιβάλλοντα εικόνας: Άγγελος Φλώρος
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Κοστούμια: Λουκία
Επιμέλεια σκηνικών στοιχείων: Έβελυν Σιούπη
Hair designer: Γιώργος Δουδέσης
Κατασκευή σκηνικών: Θανάσης Θαλασσινός
Φωτογράφηση πρόβας-παράστασης: Γεωργία Σιέττου - Στέλιος Δανιήλ
Video πρόβας-παράστασης: 77 Films
Graphic designer: Μαρία Βεϊοπούλου
Συνεργάτης φωτισμού: Εβίνα Βασιλακοπούλου
Τεχνικοί σκηνής: Κώστας Μαρινόπουλος
Μιχάλης Μακρυνάκης
Φάνης Κουλούρης
Χάρης Σκέντζος


Παραγωγή : ART TANK
Διεύθυνση-Εκτέλεση παραγωγής: POINT BLANK
Βοηθός Παραγωγής: Ντέπη Ζούνη

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ
Κυριακή 19/02, 20:00
Σάββατο 25/02, 19:00
Κυριακή 26/02, 20:00
Σάββατο 04/03, 19:00
Κυριακή 05/03, 20:00

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Γενική είσοδος:
22 ευρώ (προπώληση)
25 ευρώ (ταμείο την ημέρα της παράστασης)
Μειωμένο: 15 ευρώ

Θέατρο

Η δύναμη του σκότους
Δράμα του Λέοντος Τολστόι
Διαρκεια : 130 '
Σκηνοθ.:Ελ. Σκότη, Γ. Χατζηνικολάου
Ερμηνεύουν: Αγ. Οικονόμου, Γ. Παπαγεωργίου, Π. Τρικαλιώτη, Χρ. Σαπουντζής.
Ο Τολστόι μας οδηγεί στα δικά του συμπεράσματα για τα σκοτεινά και τα δυσβάσταχτα που διέπουν την ανθρώπινη φύση, σε ένα έργο σκοτεινό που θυμίζει τον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ και την «Κόλαση» του Δάντη

​Χρωστάμε στην Ελένη Σκότη και τον Γιώργο Χατζηνικολάου ένα από τα πιο αγαπημένα σχήματα –την ομάδα Νάμα– και ένα από τα πιο δημοφιλή θέατρα της πόλης, το Επί Κολωνώ. Η ομάδα γιορτάζει φέτος τα εικοσάχρονά της, αποκτώντας μια ακόμα σκηνή, στο Σύγχρονο Θέατρο.

Εκεί ανεβάζει από 12/2 ένα άγνωστο και πανίσχυρο θεατρικό δράμα του Λέοντα Τολστόι, με την Πέγκυ Τρικαλιώτη επικεφαλής ενός δεκαμελούς θιάσου.

Τι πρέπει να ξέρετε για την παράσταση
Μετά το «Λεωφορείο ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς, η δεύτερη νέα παραγωγή της ομάδας Νάμα στο Σύγχρονο θέατρο είναι ένα ακόμη έργο του κλασικού ρεπερτορίου, το άγνωστο θεατρικό αριστούργημα του Λέοντος Τολστόι «Η δύναμη του σκότους» (1886, αλλιώς «Το κράτος του ζόφου», όπως μεταφραζόταν παλιότερα).

Γραμμένο μετά την «Άννα Καρένινα» και το «Πόλεμος και Ειρήνη» και πριν την «Ανάσταση», το απαγορευμένο την εποχή του πεντάπρακτο αυτό δράμα χαρακτηρίστηκε ως «η πιο ρωμαλέα αγροτική τραγωδία του νατουραλισμού». Σε αντίθεση, λοιπόν, με τα προαναφερθέντα μυθιστορήματα, όπου ο Τολστόι στηλιτεύει τα ήθη της αριστοκρατίας και το ρόλο των ηγετικών μορφών, εδώ καταρρίπτει το στερεότυπο του «αγνού» και «καλού» χωρικού.

Ο Τολστόι εμπνεύστηκε την υπόθεση από ένα ανατριχιαστικό έγκλημα του 1880. Ένας μουζίκος ομολόγησε δημόσια, στο γάμο της πρόγονής του, πως είχε κάνει παιδί μαζί της, το σκότωσε αμέσως μετά και ύστερα προσπάθησε να σκοτώσει και το δικό του παιδί. Έξι χρόνια μετά, ο Τολστόι γράφει τη «Δύναμη του σκότους» και προκαλεί σκάνδαλο, παρουσιάζοντας τις ζοφερές συνθήκες διαβίωσης των αμόρφωτων χωρικών της εποχής του.

Η Πέγκυ Τρικαλιώτη ηγείται του δεκαμελούς θιάσου που απαρτίζεται από τους Αγορίτσα Οικονόμου, Γιώργο Παπαγεωργίου, Αθανασία Κουρκάκη, Χρήστο Σαπουντζή, Θανάση Χαλκιά, Μιχαήλ Γιαννικάκη, Μαρία Προιστάκη, Βαλέρια Δημητριάδου και Αθηνά Αλεξοπούλου.

 

Πού παίζεται
Σύγχρονο Θέατρο
On mapΕυμολπιδών 45,Γκάζι
Τηλ : 2103464380
Παραστάσεις : Έως : 11/4
Πληροφορίες : Απόγ.: Δευτ. 7.30 μ.μ., Σάβ. 5 μ.μ. Βραδ.: Κυρ., Τρ. 9 μ.μ.
Τιμη : € 16, 12, 13 (Κυρ.), 14, 12 (Δευτ., Τρ., Σάβ.). Σε avant premiere για τους αναγνώστες του www.athinorama.gr στις 11/2.
Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 12/2

 

 

 

Θέατρο

Για το «Πέτρες στις τσέπες του» της Μαρί Τζόουνς που ανεβαίνει από τους Μάκη Παπαδημητρίου και Γιώργο Χρυσοστόμου

Κείμενο: Τώνια Καράογλου
Το έργο με τον αινιγματικό (που αποκαλύπτεται μόνο όταν γίνει γνωστό το story) τίτλο «Πέτρες στις τσέπες του» («Stones in his pockets», 1996) βραβεύτηκε ως κωμωδία (Βραβείο Ολιβιέ, 2001) αλλά η συγγραφέας του, η Ιρλανδή Μαρί Τζόουνς, το έχει χαρακτηρίσει μάλλον ως τραγωδία την οποία «ο κόσμος βρίσκει αστεία».

Ένα από τα χαρίσματά του είναι ακριβώς το ότι δεν κατατάσσεται σε ένα μόνο είδος, αλλά αποτελεί και σάτιρα της χολιγουντιανής βιομηχανίας και κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων, και θεατρικότατο κατασκεύασμα για δύο μόνο ηθοποιούς και δράμα και έργο κοινωνικού προβληματισμού – το οποίο, μάλιστα, δεν αποκαλύπτεται με την πρώτη στους αποδέκτες του. Στην πραγματικότητα, το έργο επιδεικνύει το ίδιο στοιχείο αιφνιδιασμού που επιφυλάσσουν προς τους θεατές οι δύο όλοι κι όλοι ηθοποιοί που καλούνται να το ενσαρκώσουν επί σκηνής.

Να ενσαρκώσουν, δηλαδή, τους δύο νεαρούς Ιρλανδούς που συμμετέχουν ως κομπάρσοι στη χολιγουντιανή παραγωγή που γυρίζεται στα μέρη τους. Και παράλληλα (να ενσαρκώσουν) όλους τους υπόλοιπους ρόλους: τα μέλη του συνεργείου παραγωγής, την Αμερικανίδα σταρ, το δάσκαλο της ιρλανδικής προφοράς και το σεκιουριτά της, τους υπόλοιπους ντόπιους· και το νεαρό Σον, που θα αυτοκτονήσει στη λίμνη, αφού γεμίσει πέτρες τις τσέπες του, ύστερα από μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια να βρει θέση στην ταινία ως κομπάρσος.

Πέτρες στις τσέπες του

Όσο οι δύο ηθοποιοί αντλούν από τα πολεμοφόδια της ερμηνευτικής τους τεχνικής για να μας παρουσιάσουν, χωρίς κανένα εξωτερικό εφέ ή βοήθημα, δεκαπέντε απολύτως ξεχωριστούς χαρακτήρες, τόσο η ιστορία ανοίγει ένα ένα τα «φύλλα» της. Κι έτσι, αυτή η κωμωδία για δύο ηθοποιούς είναι και αντιπαραβολή δύο κόσμων, του star system και των «ανώνυμων» κομπάρσων που επιζητούν ελάχιστα λεπτά δημοσιότητας και μερικά δολάρια· είναι, επίσης, σάτιρα της ματαιοδοξίας, αλλά και σχόλιο για τη χολιγουντιανή λάμψη που έρχεται να επισκιάσει, αλλά μόνο παροδικά, τη σκληρή πραγματικότητα της ιρλανδικής επαρχίας που τη θερίζει η φτώχεια και η ανεργία· είναι, επίσης, η δραματική ιστορία ενός νεαρού που δεν καταφέρνει να πραγματευτεί μέσα του τη ματαίωση της προσωπικής του διαδρομής και μέσω αυτού είναι και η ανησυχία για την πορεία μιας ολόκληρης χώρας. Βέβαια, η κωμική πένα της Μαρί Τζόουνς είναι αδιαμφισβήτητη και μάλιστα η κωμική επένδυση του θέματος υπερισχύει, ενισχυμένη κατά κύριο λόγο από το συγγραφικό τέχνασμα των δύο ηθοποιών σε πολλαπλούς ρόλους. Το κινηματογραφικό αντίστοιχο του έργου θα μπορούσε να είναι το Full monty, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η μεταθατσερική Αγγλία ενέπνευσε κοινωνικές ταινίες, όχι μονάχα στο δραματικό ύφος του Κεν Λόουτς, αλλά και απολαυστικές κωμωδίες.

Πέτρες στις τσέπες του

Ταυτοχρόνως, το «Πέτρες στις τσέπες του» είναι μια απολύτως «θεατρική υπόθεση» κι ας αναφέρεται στον κινηματογράφο· επιζητά δυο ηθοποιούς-«πολυεργαλεία», ικανούς να στηριχτούν μονάχα στις δικές τους δυνάμεις τους για να επιδοθούν σε ένα ρεσιτάλ αλλεπάλληλων ερμηνειών που φτάνει σε καταιγιστικούς ρυθμούς. Και έπειτα, αφορά στις ίδιες τους τις ανησυχίες. Την αγωνία του ηθοποιού όχι κυριολεκτικά -τουλάχιστον όχι μόνο κυριολεκτικά- να γίνει από κομπάρσος πρωταγωνιστής, να βρει μια θέση στο «σύστημα», αλλά την αγωνία του να δηλώσει με τη δημιουργία του: «είμαι αυτός και είμαι εδώ». Υπό αυτό το πρίσμα, είναι απολύτως δικαιολογημένη η απήχηση του έργου στους καλλιτέχνες· από τη μια, τους προσφέρει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αντιμετωπίσουν μια ερμηνευτική πρόκληση και από την άλλη, τους βάζει σε μια («ψυχοθεραπευτικής» φύσεως;) διαδικασία σάτιρας, αλλά και υπεράσπισης της «κατάστασής» τους.

 

Ο Μάκης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Χρυσοστόμου σκηνοθετούν και ερμηνεύουν την παράσταση που ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, αποδεικνύοντας πως αυτή αποτέλεσε αληθινά προσωπική τους υπόθεση. Η εμπλοκή τους με το έργο είναι εμφανής, πέραν της απόδοσής τους, στις μικρές προσωπικές πινελιές της σκηνοθεσίας τους, στη φροντίδα του συνόλου της παράστασης (ειδική μνεία στα δισδιάστατα σκηνικά της Μαγδαληνής Αυγερινού), στο κέφι αλλά και τη σοβαρότητα που μεταδίδει η σκηνική τους παρουσία. Ενδεχομένως να αναγνωρίσει κάποιος, κυριότερα στον Μάκη Παπαδημητρίου, την καταφυγή σε κάποιες «ευκολίες» του προσωπικού του ύφους, αλλά και πάλι δεν μπορεί να μην επισημανθεί και για τους δύο η τεχνικά άρτια και πλούσια ερμηνευτική γκάμα που οδήγησε στο σκιτσάρισμα απολαυστικότατων θεατρικών τύπων, η διατήρηση ενός ακατάπαυστου ρυθμού, καθώς και η γλυκόπικρη γεύση που φροντίζουν να μεταδώσουν, έστω στο background μιας κατά βάση κωμικής παρουσίας, για να καταθέσουν μια συνολικά απολαυστική παραστασιακή στιγμή, που κρύβει περισσότερα απ ό,τι δείχνει εκ πρώτης όψεως.

Info παράστασης: Πέτρες στις τσέπες του | 19 Ιανουαρίου – 28 Μαΐου 2017 | Θέατρο του Νέου Κόσμου

Θέατρο

Νέα Ο «Καλιγούλας» του Αλμπέρ Καμύ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά


Ο Καλιγούλας, το κορυφαίο έργο του βραβευμένου με Νόμπελ Αλμπέρ Καμύ, ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, σε σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη Knutsen, με το Γιάννη Στάνκογλου στον ομώνυμο ρόλο, έναν πολυμελή θίασο εξαιρετικών ηθοποιών και πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής από τον Blaine Reininger των Tuxedomoon.

Ο «Καλιγούλας» δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Μάιο 1944. Ο ίδιος Καμύ το εντάσσει στον «Κύκλο του Παραλόγου», στον οποίο ανήκουν «Ο Ξένος» (1942) και το δοκίμιο «Ο μύθος του Σισύφου» (1942).

Η Αλίκη Δανέζη Knutsen, μετά τις θεατρικές επιτυχίες «Festen» και «Οι ζωές των άλλων», σκηνοθετεί έναν πολυμελή θίασο 13 ηθοποιών σε ένα από τα πιο σημαντικά θεατρικά έργα του 20ου αιώνα, αποτυπώνοντας επί σκηνής την δραματική πορεία του Καλιγούλα προς το θάνατο ως μια πράξη «αυτοθυσίας» κι όχι παραφροσύνης.

ΤΟ ΕΡΓΟ….
O Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καλιγούλας οδηγείται στα όρια της παράνοιας μετά την απώλεια της αδελφής και ερωμένης του Δρουσίλλας. Η βία, οι συγκρούσεις, οι πλεκτάνες, οι διαξιφισμοί με τους Πατρίκιους συνθέτουν ένα ασφυκτικό σκηνικό, που ο ίδιος επί της ουσίας δημιουργεί, προκειμένου να προκαλέσει τον θάνατό του. Γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας γύρω του και ενσαρκώνει με απόλυτη συνείδηση τον παραλογισμό της ύπαρξης και το ανέφικτο της ευτυχίας. Ο Καλιγούλας είναι η ιστορία μιας «ανώτερης» αυτοκτονίας.


Ο ΚΑΜΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΙΓΟΥΛΑ
Σύμφωνα με τον Καμύ (1957): «Ο Καλιγούλας, είναι ένας σχετικά ευγενικός πρίγκιπας ως τη στιγμή που με το θάνατο της Δρουσίλα, αδελφής κι ερωμένης του, συνειδητοποιεί ότι «Οι άνθρωποι πεθαίνουν και δεν είναι ευτυχισμένοι». Ως εκ τούτου, παθιασμένος με την αναζήτηση του Απόλυτου και δηλητηριασμένος από το αίσθημα της περιφρόνησης και τη τρόμου, προσπαθεί να ασκήσει, μέσα από δολοφονίες και τη συστηματική διαστρέβλωση όλων των αξιών, μια ελευθερία που όπως ανακαλύπτει στο τέλος είναι μάταιη.

Η δική του αλήθεια είναι η επανάσταση απέναντι στη μοίρα, το λάθος του ότι αρνείται τους ανθρώπους. Δεν μπορεί να καταστρέψει τίποτα αν δεν καταστραφεί ο ίδιος πρώτα. Γι’ αυτό το λόγο ο Καλιγούλας ερημώνει τον κόσμο γύρω του και πιστός στη λογική του, προβαίνει στις απαιτούμενες ρυθμίσεις για να οπλίσει εκείνους που τελικά θα τον σκοτώσουν. Μια ιστορία των πιο ανθρώπινων και τραγικών λαθών. Άπιστος απέναντι στον άνθρωπο, πιστός στον εαυτό του, ο Καλιγούλας συναινεί επί τους ουσίας στο να πεθάνει αφού αντιληφθεί ότι κανείς δεν μπορεί να σώσει μόνος του τον εαυτό, εξασφαλίζοντας την ελευθερία όπως αυτός την ορίζει».

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Φρανσουάζ Αρβανίτη
Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη Knutsen
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Μαρίνα Χατζηλουκά
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Μουσική: Blaine Reininger
Κίνηση: Νίκος Δραγώνας
Ειδικός συνεργάτης: Μανώλης Δούνιας
Βοηθός σκηνοθέτη: Βένια Σταματιάδη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαντώ Ψυχουντάκη
Βοηθός ενδυματολόγου-Eιδικές κατασκευές: Μυρτώ Κοσμοπούλου

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Γιάννης Στάνκογλου, Θεοδώρα Τζήμου, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Μιχάλης Afolayan, Δημήτρης Κίτσος/Κώστας Νικούλι, Αριστοτέλης Αποσκίτης, Χάρης Εμμανουήλ, Δημήτρης Λιόλιος, Γιώργος Νάκος, Στράτος Σωπύλης, Κώστας Λάσκος.


Πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής: ο Blaine Reininger των Tuxedomoon

Promo φωτογραφίες: Bill Γεωργούσης
Σχεδιασμός αφίσας: Φίλιππος Βασιλειάδης
Make up: Σίσσυ Πετροπούλου
Κατασκευή κοστουμιών: Σάλι Αλάραμπι

Mε την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών

Μια παραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με την Stefi Theaterworks-Γιάννης Μ. Κώστας



Πληροφορίες
Τοποθεσία: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Ηρώων Πολυτεχνείου 32 - 34, Πειραιάς

Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη & Κυριακή: 19:00
Πέμπτη & Παρασκευή: 20:30
Σάββατο: 18:00 & 21:00
ΠΡΟΣΟΧΗ: Αλλαγή ώρας Κυριακή 5/2 και 12/2 έναρξη στις 6μ.μ.

Διάρκεια παράστασης: 120 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: Προπώληση (για τα πρώτα 100 εισιτήρια κάθε παράστασης)
Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο (απογευματινή)
Κανονικό (διακεκριμένη) 16
Κανονικό: 10
Φοιτητικό, 65+: 9
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 6
Μειωμένης ορατότητας: 7

Παρασκευή, Σάββατο (βραδινή), Κυριακή
Κανονικό (διακεκριμένη): 20
Κανονικό: 15
Φοιτητικό, 65+: 10
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 8
Μειωμένης ορατότητας: 9

Κανονικές τιμές:
Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο (απογευματινή)
Κανονικό (διακεκριμένη) 16
Κανονικό: 12
Φοιτητικό, 65+: 10
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 6
Μειωμένης ορατότητας: 8

Παρασκευή, Σάββατο (βραδινή), Κυριακή
Κανονικό (διακεκριμένη): 23
Κανονικό: 17
Φοιτητικό, 65+: 13
ΑΜΕΑ, Άνεργοι: 10
Μειωμένης ορατότητας: 10

Προπώληση: Στα ταμεία του θεάτρου και στα viva.gr, 11876, Media Markt, Public, SevenSpots, Βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης»

Πληροφορίες - κρατήσεις: www.dithepi.gr
Ώρες ταμείου: Δευτέρα: ΑΡΓΕΙ
Τρίτη έως Σάββατο: 10.00-14.00 και 18.00-21.00
Κυριακή: 15.00-21.00

Θέατρο

Το κύκνειο άσμα του Τόμας Μπέρνχαρντ, ενός εκ των κορυφαίων συγγραφέων της σύγχρονης λογοτεχνίας, την Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz), παρουσιάζει από την 3η Φεβρουαρίου 2017 η Λυκόφως σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά με τους Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστο Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργο Μπινιάρη, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτη Εξαρχέα, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων Λευτέρης Βογιατζής .

Ο Καθηγητής Σούστερ, ο μεγάλος απών του έργου, αυτοκτονεί πέφτοντας από το παράθυρο του διαμερίσματός του στην πλατεία Ηρώων της Βιέννης, την ίδια πλατεία, όπου τον Μάρτιο του 1938 ο Χίτλερ είχε γίνει δεκτός με κραυγές επευφημίας από τους κατοίκους της πόλης. Η προσωπικότητά του φωτίζεται μέσα από τις διηγήσεις των οικείων του και φωτίζει με τη σειρά της τον κίνδυνο από την άνοδο του φασισμού, την τυραννική επιβολή του παρελθόντος πάνω στα άτομα και την κωμωδία της ύπαρξης.

Κωμωδία του παραλόγου ή δριμεία κριτική κατά της Αυστρίας, το έργο καυτηριάζει τους πάντες και τα πάντα: την πατρίδα, τους Αυστριακούς, το θέατρο, τη μουσική , τους θεσμούς, τα αστικά σαλόνια, τις συζυγικές σχέσεις, τον ακαδημαϊκό κόσμο, την πολιτική ζωή.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Burgtheater της Βιέννης, το 1988, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων εξαιτίας των σχολίων περί αντισημιτισμού των κατοίκων της πόλης και των υπαινιγμών για την προσωπικότητα του Αυστριακού Προέδρου.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Φωτογραφίες-βίντεο: Γκέλυ Καλαμπάκα
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

Μια συμπαραγωγή της Λυκόφως με το Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»

Ερμηνεύουν οι: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργος Μπινιάρης, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτης Εξαρχέας

 

Λίγα λόγια για τον Τόμας Μπέρνχαρντ

Ο Τόμας Μπέρνχαρντ κατατάσσεται στους κορυφαίους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας, μαζί με τον Σάμουελ Μπέκετ και τον Τζέιμς Τζόις. Το έργο του έχει χαρακτηριστεί ως «το μεγαλύτερο επίτευγμα στη λογοτεχνία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά». Ο ίδιος το έχει ονομάσει «ένα ολοκληρωμένο κωμικο-φιλοσοφικό πρόγραμμα». Είναι ο συγγραφέας που έκανε τη γερμανική γλώσσα, την «επιτηδευμένη και αδέξια» όπως τη χαρακτήριζε ο ίδιος, να ακουστεί όπως ποτέ στο παρελθόν, προσδίδοντάς της έναν ρυθμό αμιγώς μουσικό και «νεκρώνοντας, από την αρχή κιόλας, τις ολοκληρωμένες προτάσεις που θα ήταν ενδεχομένως δυνατόν να σχηματιστούν».

Βιογραφικό Δημήτρη Καραντζά

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή "Εμπρός-Θέατρο εργαστήριο" και στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έχει σκηνοθετήσει τα: "Δωδέκατη Νύχτα" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (Εθνικό Θέατρο), "Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί" του Χένρικ Ίψεν (Θέατρο Τέχνης), "Τα Κύματα" της Βιρτζίνια Γούλφ (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), "Τέφρα και Σκιά" του Χάρολντ Πίντερ (Θέατρο Ροές), "Φαέθων" του Δημήτρη Δημητριάδη (Θέατρο της Οδού Κυκλάδων- Λ.Βογιατζής), "Σλάντεκ" του Έντεν φον Χόρβατ (Θέατρο Πόρτα), "Ελένη" του Ευριπίδη (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Πειραιώς 260- Φεστιβάλ Αθηνών), "Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" του Λουίτζι Πιραντέλλο (Εθνικό Θέατρο), "Ο Κυκλισμός του τετραγώνου" του Δημήτρη Δημητριάδη (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), "Η Κοκκινοσκουφίτσα" του Σ.Μπάραμπ (Εθνική Λυρική Σκηνή), "Ελένη" του Ευριπίδη (Εθνικό Θέατρο- Εφηβική Σκηνή), "Ο Μικρός Έγιολφ" του Χένρικ Ίψεν (Φεστιβάλ Αθηνών 2013, Θέατρο Πόρτα), " Θείος Βάνιας" του Α. Τσέχωφ (Θέατρο του Νέου Κόσμου, συνσκηνοθεσία με τον Ε.Λυγίζο), "Οδυσσεβάχ" της Ξένιας Καλογεροπούλου (ΘέατροΠόρτα), “Η γυναίκα που κάθεται" του Δ.Καραντζά (Θέατρο Άρτι)
"The new electric ballroom" του Έντα Ουόλς (Θέατρο Χώρα), "Ιβάνοφ" του Ά. Τσέχωφ (Θέατρο Χώρα), "Χιόνι στο στόμα" του Δ. Καραντζά (Αμόρε- Θέατρο του Νότου)

Συμμετείχε στο Festival d' Avignon (68th edition) με τον "Κυκλισμό του Τετραγώνου" και στο Kunsten Festival Des Arts 2015 ως guest artist στο Residence and Reflections project. Toν Σεπτέμβριο του 2015 "Ο Κυκλισμός του Τετραγώνου" παρουσιάστηκε στο Gulbenkian Foundation (Proximo Futuro) στη Λισαβόνα. Το 2016 το Εθνικό Θέατρο της Νορβηγίας προσκάλεσε την παράστασή του "Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί" στο πλαίσιο του Ibsen Festival 2016

Μικρά αποσπάσματα από την “Πλατεία ηρώων”
(Μετάφραση Έρι Κύργια)

"Ολόκληρη η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο
από μια διαρκής πρόκληση πόνου
ένας πόνος και μόνο είναι η ζωή - "

"Είναι μέρες που βλέπω μόνο ευτυχισμένους ανθρώπους γύρω μου
είναι αλήθεια είχε πει
όλοι είν' ευτυχισμένοι δείχνουν όλοι ευτυχισμένοι
και δεν απατώμαι
σε όλους και στους πιο φτωχούς τους πιο κατατρεγμένους
υπάρχει ευτυχία
κι έπειτα βλέπω πάλι
ότι όλοι στο σύνολό τους είναι δυστυχείς μέχρι θανάτου - "

" δεν υπάρχει τίποτα πια μου είχε πει
δεν πάει άλλο είχε πει
τελικά τα υπολόγισα λάθος
προφανώς τα υπολόγισα με βάση τη μεγαλομανία μου είχε πει
δεν καταλαβαίνω τα σημεία των καιρών πια - "

"θέλουμε όλοι να ζούμε μόνο στο παρελθόν
το 'χουμε τακτοποιήσει τόσο καλ ά το παρελθόν
όπως θέλουμε
όλοι όμως πρέπει να βαδίσουμε προς το μέλλον
εκεί που είναι μόνο ψυχρά και εχθρικά "

" Αν πας ένα κοστούμι γεμάτο αίμα
στο καθαριστήριο
πρέπει να δώσεις και μιάν εξήγηση "

"Τον πνευματικό άνθρωπο δεν τον καταλαβαίνουν ποτέ
έλεγε ο Καθηγητής
ο πνευματικός άνθρωπος ποτέ δεν βρίσκει κατανόηση
μόνος του τελείως πορεύεται ο μοναχικός άνθρωπος
σ όλη του τη ζωή - "


Πληροφορίες
Τοποθεσία: Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής», Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη, Αθήνα

Ημερομηνία: Πρεμιέρα 3 Φεβρουαρίου 2016
Τετάρτη 20.00, Πέμπτη & Παρασκευή 20.30, Σάββατο 21.00 και Κυριακή στις 19.00

Διάρκεια: 140 λεπτά (με διάλειμμα)

Τιμές των εισιτηρίων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο απόγευμα: 16 κανονικό και 12 μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων, ΑμεΑ)
Σάββατο & Κυριακή: 18 κανονικό και 12 μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων, ΑμεΑ)

Προπώληση: http://www.ticketservices.gr/event/plateia-iroon/

Θέατρο

Ένα ισχυρό και συγχρόνως παράδοξο ερωτικό τρίγωνο συνθέτει το κορυφαίο αυτό δράμα του αμερικανικού ρεαλισμού. Ο δεσποτικός πατέρας, η τρίτη σύζυγός του και ο μικρότερος γιος του από το δεύτερο γάμο συμβιώνουν υποχρεωτικά στη φάρμα του πρώτου, με δραματικές συνέπειες για όλους.

Συναισθηματικά και οικογενειακά αδιέξοδα ως συνέπεια της παθολογίας του αμερικανικού ονείρου και της ζωτικής ανάγκης για ιδιοκτησία και κυριαρχία, αναδεικνύονται στο έργο του Ο"Νηλ, ενός συγγραφέα που γνωρίζει τις δαιδαλώδεις διαδρομές της ανθρώπινης ψυχής.

Αν και δεν ανεβαίνει συχνά στην ελληνική σκηνή, το έργο είναι ένα κορυφαίο δείγμα του αμερικανικού ρεαλισμού, με αναφορές σε ελληνικά μυθολογικά πρότυπα, τα οποία εμπνέουν τον σπουδαίο δραματουργό.

Πόθοι κάτω από τις λεύκες του Ευγένιου Ο΄ Νηλ
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία Αντώνης Αντύπας
Σκηνικά - Κοστούμια Γιώργος Πάτσας
Μουσική Ελένη Καραΐνδρου
Φωτισμοί Μελίνα Μάσχα
Κίνηση Σταυρούλα Σιάμου
Βοηθός σκηνοθέτη Ορέστης Τάτσης
Συνεργάτης δραματολόγος Άννα Αγγέλου
Συνεργάτις Ενδυματολόγος Τότα Πρίτσα
Βοηθός φωτιστή Μιχάλης Κλουκίνας
Σχεδιασμός κομμώσεων Χρόνης Τζήμος
Διανομή:
Ήμπεν Γιώργος Χριστοδούλου
Πήτερ Νίκος Γιαλελής
Σίμεον Παναγιώτης Παναγόπουλος
Εφραίμ Κάμποτ Γιώργος Κέντρος
Άμπι Πάτναμ Μαρία Κίτσου
Βιολιστής Κώστας Λώλος
Σερίφης Σταύρος Μερμήγκης
Βοηθοί Σερίφη Γιώργος Ζυγούρης, Ανδρέας Παπανικόλας
Αγρότες Μαργαρίτα Ανθίδου, Γιώργος Βερτσώνης, Ιουλιέττα Θύμη, Χριστίνα Ντέμου
Μάρθα Λαμπίρη - Φεντόρουφ, Μάγδα Λέκκα, Άλκης Μαγγόνας, Δημήτρης Τσεσμελής, Ανθούλα Χαιροπούλου

 

Τοποθεσία: Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22 - 24, Αθήνα

 


Ημερομηνία: Από 19 Ιανουαρίου έως 9 Απριλίου 2017
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 20:00
Κυριακή στις 19:00

 


Τιμές εισιτηρίων: 15€, 10€ (φοιτητικό), κάτοχοι κάρτας ΟΑΕΔ 5€
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη ενιαία τιμή 13€

 


Πληροφορίες - κρατήσεις: Τηλ.: 210.5288170-171, 210.7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας) και στο

 

n-t.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin