Φεβρουαρίου 21, 2018

Θέατρο

Ένα ισχυρό και συγχρόνως παράδοξο ερωτικό τρίγωνο συνθέτει το κορυφαίο αυτό δράμα του αμερικανικού ρεαλισμού. Ο δεσποτικός πατέρας, η τρίτη σύζυγός του και ο μικρότερος γιος του από το δεύτερο γάμο συμβιώνουν υποχρεωτικά στη φάρμα του πρώτου, με δραματικές συνέπειες για όλους.

Συναισθηματικά και οικογενειακά αδιέξοδα ως συνέπεια της παθολογίας του αμερικανικού ονείρου και της ζωτικής ανάγκης για ιδιοκτησία και κυριαρχία, αναδεικνύονται στο έργο του Ο"Νηλ, ενός συγγραφέα που γνωρίζει τις δαιδαλώδεις διαδρομές της ανθρώπινης ψυχής.

Αν και δεν ανεβαίνει συχνά στην ελληνική σκηνή, το έργο είναι ένα κορυφαίο δείγμα του αμερικανικού ρεαλισμού, με αναφορές σε ελληνικά μυθολογικά πρότυπα, τα οποία εμπνέουν τον σπουδαίο δραματουργό.

Πόθοι κάτω από τις λεύκες του Ευγένιου Ο΄ Νηλ
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Μετάφραση Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία Αντώνης Αντύπας
Σκηνικά - Κοστούμια Γιώργος Πάτσας
Μουσική Ελένη Καραΐνδρου
Φωτισμοί Μελίνα Μάσχα
Κίνηση Σταυρούλα Σιάμου
Βοηθός σκηνοθέτη Ορέστης Τάτσης
Συνεργάτης δραματολόγος Άννα Αγγέλου
Συνεργάτις Ενδυματολόγος Τότα Πρίτσα
Βοηθός φωτιστή Μιχάλης Κλουκίνας
Σχεδιασμός κομμώσεων Χρόνης Τζήμος
Διανομή:
Ήμπεν Γιώργος Χριστοδούλου
Πήτερ Νίκος Γιαλελής
Σίμεον Παναγιώτης Παναγόπουλος
Εφραίμ Κάμποτ Γιώργος Κέντρος
Άμπι Πάτναμ Μαρία Κίτσου
Βιολιστής Κώστας Λώλος
Σερίφης Σταύρος Μερμήγκης
Βοηθοί Σερίφη Γιώργος Ζυγούρης, Ανδρέας Παπανικόλας
Αγρότες Μαργαρίτα Ανθίδου, Γιώργος Βερτσώνης, Ιουλιέττα Θύμη, Χριστίνα Ντέμου
Μάρθα Λαμπίρη - Φεντόρουφ, Μάγδα Λέκκα, Άλκης Μαγγόνας, Δημήτρης Τσεσμελής, Ανθούλα Χαιροπούλου

 

Τοποθεσία: Εθνικό Θέατρο, Αγίου Κωνσταντίνου 22 - 24, Αθήνα

 


Ημερομηνία: Από 19 Ιανουαρίου έως 9 Απριλίου 2017
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 20:00
Κυριακή στις 19:00

 


Τιμές εισιτηρίων: 15€, 10€ (φοιτητικό), κάτοχοι κάρτας ΟΑΕΔ 5€
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη ενιαία τιμή 13€

 


Πληροφορίες - κρατήσεις: Τηλ.: 210.5288170-171, 210.7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας) και στο

 

n-t.gr

Θέατρο

Η εμβληματική όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ, Λόενγκριν, έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 27 Ιανουαρίου 2017 και για πέντε μόνο παραστάσεις, 52 χρόνια μετά την πρώτη, και μοναδική έως σήμερα, παρουσίαση του έργου από την Εθνική Λυρική Σκηνή , τον Ιανουάριο του 1965.

Πρόκειται για μια νέα παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, προερχόμενη από την Εθνική Όπερα της Ουαλίας και το Θέατρο Βιέλκι - Εθνική Όπερα Πολωνίας, σε ένα έργο-ορόσημο της μουσικής ιστορίας, από τα σημαντικότερα του συνθέτη. Η παραγωγή έλαβε θετικότατες κριτικές από το σύνολο του βρετανικού Τύπου, όταν πρωτοπαρουσιάστηκε, το 2013, στο Κάρντιφ και στο Μπέρμινγχαμ της Μεγάλης Βρετανίας.

Την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ, Μύρων Μιχαηλίδης, ενώ τη σκηνοθεσία , τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει ο πολυβραβευμένος Βρετανός σκηνοθέτης και σκηνογράφος Άντονυ ΜακΝτόναλντ.

Ο Λόενγκριν, μία από τις σημαντικότερες όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ, σηματοδοτεί τη μετάβαση από τις όπερες της πρώτης περιόδου στα μουσικά δράματα της ωριμότητας του συνθέτη. Ο συνθέτης και αρχιμουσικός Πιερ Μπουλέζ είχε χαρακτηριστικά αναφέρει: «Εκείνο το οποίο χαρακτηρίζει τον Βάγκνερ και αποτελεί μέρος του μεγαλείου του είναι η πρόθεσή του να οικοδομήσει και να ολοκληρώσει ένα πλήρες σύμπαν στο εσωτερικό μιας ύπαρξης και όχι να προσθέτει απλά ένα έργο στο επόμενο, χωρίς να τα εγγράφει όλα μαζί στην απαραίτητη συνέχεια».

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στις 28 Αυγούστου του 1850 στη Βαϊμάρη, υπό την διεύθυνση του Φραντς Λιστ, και βασίζεται σε ποιητικό κείμενο του ίδιου του Βάγκνερ, όπως και όλες του οι όπερες. Η υποδοχή του Λόενγκριν αρχικά δεν υπήρξε ιδιαίτερα θερμή, αλλά σε διάστημα λίγων μηνών η παρουσίαση του προκαλούσε τεράστιο ενθουσιασμό, με αποτέλεσμα το έργο σύντομα να αναδειχτεί στο δημοφιλέστερο του Βάγκνερ.

Η επιτυχία υπήρξε τόσο σημαντική, ώστε χάρη σε αυτό το έργο ο Βάγκνερ να αποκτήσει φήμη «εθνικού» συνθέτη. Εξάλλου ο Λιστ έγραψε για την μουσική του Λόενγκριν: «Το βασικό χαρακτηριστικό της μουσικής αυτής της όπερας είναι ότι διαθέτει τέτοια ενότητα σύλληψης και ύφους, ώστε δεν υπάρχει ούτε μία μελωδική φράση, πολύ δε λιγότερο κάποιο σύνολο ή οποιοδήποτε μέρος της όπερας, το οποίο μπορεί να γίνει αντιληπτό ξεχωριστά από το σύνολο ως προς την ιδιομορφία και την πραγματική του σημασία. Τα πάντα έχουν σχέση μεταξύ τους, τα πάντα συνδέονται, τα πάντα εντείνονται. Όλα είναι τόσο ενσωματωμένα στην υπόθεση που δεν μπορούν να διαχωριστούν από αυτήν».

O μύθος ανάγεται σε ένα από τα πλέον αιματηρά ποιήματα ηρωικών ανδραγαθημάτων –chanson de geste– των τροβαδούρων του 12ου αιώνα. Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας μυστηριώδης ιππότης έρχεται να υπερασπιστεί την Έλζα της Βραβάντης, η οποία κατηγορείται για τη δολοφονία του αδερφού της, που έχει εξαφανιστεί. Για να αγωνιστεί υπέρ της θέτει ως μοναδικό όρο εκείνη να μη ρωτήσει ποτέ σχετικά με το όνομα και την καταγωγή του. Ο Λόενγκριν νικά, η Έλζα αθωώνεται και γίνεται σύζυγός του. Ο κόμης Τέλραμουντ, υποκινούμενος από τη μάγισσα σύζυγό του Όρτρουντ, κατορθώνουν τελικά να σπείρουν στην Έλζα την αμφιβολία και να την κάνουν να θέσει την ερώτηση. Ο ιππότης αποκαλύπτει την ταυτότητά του κι έτσι υποχρεώνεται πλέον να αναχωρήσει. Ως τελευταία προσφορά, λύνει τα μάγια της Όρτρουντ και επιστρέφει στην Έλζα τον αγαπημένο της αδερφό.

Η υπόθεση ενέπνευσε στον Βάγκνερ ορισμένες από τις ωραιότερες μουσικές σελίδες, αλλά και κάποιες από τις πιο γνωστές, όπως το περίφημο «γαμήλιο εμβατήριο» στην αρχή της Γ’ Πράξης. Στον Λόενγκριν η χορωδία έχει ξεχωριστή θέση, αφενός λόγω της εξαιρετικής ποιότητας της μουσικής -μεταξύ άλλων του «γαμήλιου εμβατηρίου»-, την οποία της προσφέρει ο Βάγκνερ, αφετέρου λόγω του ρόλου που της επιφυλάσσει ο συνθέτης στη θεατρική δραματουργία του έργου.

Η Ορχήστρα και η Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, υπό τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή της ΕΛΣ, αρχιμουσικό Μύρωνα Μιχαηλίδη, θα αναμετρηθούν με ένα έργο ύψιστων απαιτήσεων, του οποίου η πλαστική ρευστότητα της μορφής το καθιστά ένα από τα πιο δύσκολα του ρεπερτορίου.

Ο διακεκριμένος Βρετανός σκηνοθέτης και σκηνογράφος Άντονυ ΜακΝτόναλντ, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τα κοστούμια, σημειώνει: «Καταρχάς, είναι η πιο ρομαντική απ’ όλες τις όπερες του Βάγκνερ. Μετά τον Λόενγκριν ο συνθέτης μετακινήθηκε από το συγκεκριμένο ιδίωμα – τόσο μελωδικό που θυμίζει ακόμα και Μπελλίνι. Κατά μία έννοια είναι η πιο συμβατική απ’ όλες του τις όπερες και δείγμα του ώριμου γερμανικού ρομαντισμού.

Έτσι, στράφηκα προς ζωγράφους εκείνης της εποχής, τον Φρήντριχ και τους άλλους. Ήταν μία μάλλον ενστικτώδης επιλογή. Ήθελα οπτικά να υπάρχει το στοιχείο της βόρειας Ευρώπης. Τα κοστούμια μοιάζουν μάλλον γερμανικά, παρά από την Αμβέρσα. Το ίδιο στη Β’ Πράξη, που διαδραματίζεται σε μία αυλή σαν αυτές που συναντά κανείς συχνά στη Γερμανία, αλλά και στην Αυστρία. Ξεκίνησα από το γεγονός ότι στη σκηνή υπάρχει πολύ ώρα μεγάλη χορωδία. Ήθελα, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί να εμφανίζονται σε έναν τόπο συγκέντρωσης. Καθώς η χώρα δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση, επέλεξα ένα βιομηχανικό χώρο σε παρακμή. (…) Είναι ένα πολύ λυπητερό έργο επειδή είναι γεμάτο από έρωτα χωρίς ανταπόκριση. Όπως και ο Τριστάνος. (…) Θεωρώ ότι όλες οι όπερες του Βάγκνερ είναι πολύ αυτοβιογραφικές. Το γεγονός ότι έγραφε ο ίδιος τα ποιητικά κείμενα και προσάρμοζε και διαμόρφωνε με έναν πολύ προσωπικό τρόπο όλες τις ιστορίες, τις οποίες συνέλεγε, συνηγορεί σε αυτό.

Επίσης υπάρχει η διαρκής αναζήτηση της ταυτότητας, η οποία διατρέχει όλο το δημιουργικό έργο του συνθέτη. Ο ίδιος δεν ήταν βέβαιος ποιος ήταν ο πατέρας του. Πιστεύω ότι πάντοτε ο Βάγκνερ ταυτίζεται με όλους τους χαρακτήρες των έργων του. Γι’ αυτό και γράφει τόσο καλά κείμενα. (…) Ενδιαφέρομαι περισσότερο για τις σχέσεις μεταξύ των προσώπων και το μυστήριο που έχει κάθε χαρακτήρας. Ήθελα η παράσταση να έχει μια πολύ ανθρώπινη αίσθηση και οι χαρακτήρες να μοιάζουν με ανθρώπους όπως εμείς∙ να πλάσω πρόσωπα και μία κοινωνία που το κοινό θα μπορεί να αναγνωρίσει εύκολα, παρότι δεν επέλεξα να τοποθετήσω τη δράση στην εποχή μας. (…)Ο Λόενγκριν είναι ένα παραμύθι. Και τα παραμύθια βρίσκονται βαθιά μέσα μας. Αυτή η ιδέα ότι θα έρθει ο πρίγκιπας και θα μας σώσει. Είναι μια ανάγκη που έχουμε. Ότι δυνάμεις εκεί έξω θα έρθουν να μας βοηθήσουν. Είναι η πίστη που νιώθει η Έλζα ότι κάποιος θα έρθει τελικά να τη βοηθήσει. Υπάρχει επίσης η κάθαρση. Είναι τελικά η ανθρωπιά αυτού του έργου, αυτό το οποίο είναι ενδιαφέρον και ελκυστικό. Επίσης θεωρώ ότι η μουσική είναι γοητευτική. Απολύτως γοητευτική. Και πιστεύω ότι συναρπάζει το κοινό. Δεν έχει τίποτε το πομπώδες. Είναι τόσο ευαίσθητη».

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, οι οποίοι θεωρούνται από τους πιο απαιτητικούς και δύσκολους του ρεπερτορίου, ερμηνεύουν διεθνώς αναγνωρισμένοι Έλληνες και ξένοι μονωδοί.

Ο Βρετανός τενόρος Πήτερ Ουεντ, ο οποίος θα ερμηνεύσει τον ρόλο του Λόενγκριν, έχει σημειώσει μια λαμπρή πορεία στα σημαντικότερα λυρικά θέατρα της Βρετανίας, ενώ έχει ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους και σε Ολλανδία, Ελβετία, Τσεχία, Μεξικό, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία κ.α. Πλέον έχει αφιερωθεί στο βαγκνερικό ρεπερτόριο, ερμηνεύοντας με επιτυχία τους κορυφαίους ρόλους των αριστουργημάτων του Γερμανού συνθέτη. Έκανε το ντεμπούτο του ως Λόενγκριν τον Μάιο του 2013 στη Εθνική Όπερα της Ουαλίας, λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές.

Στο ρόλο της Έλζα δύο σπουδαίες διεθνούς φήμης σοπράνο: στην πρώτη διανομή η Σλοβάκα Γιολάνα Φογκάσοβα και στη δεύτερη η Ρουμάνα Γιούλια Ισάεφ. Η Φογκάσοβα έχει σημειώσει μία θεαματική πορεία, έχοντας ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους από ένα ευρύ οπερατικό ρεπερτόριο στα σημαντικότερα λυρικά θέατρα της Ευρώπης, αλλά και σε Αργεντινή, Κίνα, Ιαπωνία. Η Ισάεφ έχει ήδη ερμηνεύσει με επιτυχία το ρόλο της Έλζα στο Βουκουρέστι, ενώ έχει διακριθεί σε Ευρώπη, Ασία, αλλά και στη Μετροπόλιταν Όπερα.

Με το ρόλο του Τέλραμουντ ντεμπουτάρει σε βαγκνερικό ρόλο ο σπουδαίος Έλληνας μονωδός της ΕΛΣ, Δημήτρης Πλατανιάς. Στη δεύτερη διανομή το ρόλο ερμηνεύει ο ταλαντούχος Ρουμάνος βαρύτονος Βαλεντίν Βασίλιου. Ο Βασίλιου έχει ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους του ρεπερτορίου σε Ρουμανία, Αμερική, Ιαπωνία, Νότιο Κορέα και Κίνα.

Στην πρώτη διανομή, στο ρόλο της Όρτρουντ η Σουηδή μεσόφωνος Μαρτίνα Ντίκε, η οποία έχει καθιερωθεί με τις ερμηνείες της σε βαγκνερικούς ρόλους. Στη δεύτερη διανομή, το ρόλο θα ερμηνεύσει η σπουδαία Ελληνίδα υψίφωνος Τζούλια Σουγλάκου. Το καστ συμπληρώνουν οι διακεκριμένοι μονωδοί της ΕΛΣ Τάσος Αποστόλου και Πέτρος Μαγουλάς (Βασιλιάς), Διονύσης Σούρμπης και Δημήτρης Κασιούμης (Κήρυκας).

Ο Λόενγκριν με μια ματιά

Ο συνθέτης

Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ γεννήθηκε στη Λειψία το 1813, την ίδια χρονιά με τον Τζουζέππε Βέρντι. Αποτελεί μοναδική περίπτωση ανάμεσα στους συνθέτες του 19ου αιώνα και εμβληματική μορφή του γερμανικού ρομαντισμού, καθώς η δράση και το δημιουργικό του έργο επηρέασαν βαθύτατα τη σκέψη, τα γράμματα και την τέχνη όχι μόνο της δικής του εποχής, αλλά και των μεταγενέστερων. Συνέγραψε θεωρητικά δοκίμια όπως επίσης τα ποιητικά κείμενα για όλα του τα σκηνικά έργα, οραματίστηκε μία τέχνη πέρα από την ψυχαγωγία, με διδακτικό περιεχόμενο, στα πρότυπα του αρχαίου ελληνικού δράματος. Εμπνεύστηκε και υλοποίησε το ιδανικό κτίριο θεάτρου για την παρουσίαση των μουσικών του δραμάτων κοντά στη φύση, μακριά από την πολυτέλεια των κοσμικών μεγαλουπόλεων. Η πρωτοποριακή δομή των κειμένων του, κυρίως όμως οι μουσικές του καινοτομίες (αρμονία, προσωδία, χρήση εξαγγελτικών θεμάτων κ.λπ.) υποχρέωσαν τους συναδέλφους του να ξαναδούν το σύνολο της μουσικής τέχνης με διαφορετική οπτική. Πέθανε στη Βενετία το 1883. Σημαντικότερα έργα του είναι Ο ιπτάμενος Ολλανδός (1843), Τάνχωυζερ (1845/61), Λόενγκριν (1850), Τριστάνος και Ιζόλδη (1864), Οι αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης (1867), Το δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ (1876), Πάρσιφαλ (1882).

Το έργο

Ρομαντική όπερα σε τρεις πράξεις, ο Λόενγκριν βασίζεται σε ποιητικό κείμενο του ίδιου του Βάγκνερ. O μύθος ανάγεται σε ένα από τα πλέον αιματηρά ποιήματα ηρωικών ανδραγαθημάτων –chanson de geste– των τροβαδούρων του 12ου αιώνα. Σύμφωνα με την υπόθεση της όπερας ένα άγνωστος ιππότης έρχεται να υπερασπιστεί την Έλζα της Βραβάντης, η οποία κατηγορείται για τη δολοφονία του αδελφού της, που έχει εξαφανιστεί. Μοναδική προϋπόθεση για να αγωνιστεί υπέρ της είναι εκείνη να δεχτεί να μην ρωτήσει ποτέ σχετικά με το όνομα και την καταγωγή του. Ο ιππότης νικά, η Έλζα αθωώνεται και γίνεται σύζυγός του. Ο κόμης Τέλραμουντ υποκινούμενος από τη μάγισσα σύζυγό του Όρτρουντ κατορθώνουν τελικά να σπείρουν στην Έλζα την αμφιβολία και να την κάνουν να θέσει την απαγορευμένη ερώτηση. Ο ιππότης αποκαλύπτει την ταυτότητά του κι έτσι υποχρεώνεται να αναχωρήσει. Τελευταία προσφορά στην αγαπημένη του είναι να λύσει τα μάγια της Όρτρουντ και να επιστρέψει στην Έλζα τον αγαπημένο αδελφό της.

Πρεμιέρες

O Λόενγκριν πρωτοπαρουσιάστηκε στις 28 Αυγούστου του 1850 στη Βαϊμάρη, στο Θέατρο της Αυλής του Μεγάλου Δούκα. Με την όπερα αυτή εγκαινιάστηκε στις 7/21 Δεκεμβρίου του 1902 το Δημοτικό Θέατρο της Κέρκυρας ενώ η Αθήνα πρωτάκουσε το έργο λίγους μήνες αργότερα, στις 6 Μαρτίου του 1903 στο δικό της Δημοτικό Θέατρο. Και στις δύο περιπτώσεις η όπερα δόθηκε σε ιταλική γλώσσα. Από την Εθνική Λυρική Σκηνή, η όπερα παραστάθηκε για πρώτη φορά στις 12 Ιανουαρίου του 1965 στο θέατρο Ολύμπια, σε μουσική διεύθυνση Ανδρέα Παρίδη, με τον Δανό τενόρο Τίχο Πάρλυ στον κεντρικό ρόλο και τη Μαρία Κερεστετζή ως Έλζα. Το έργο είχε αποδοθεί σε ελληνική μετάφραση της Βέτας Πεζοπούλου από όλους τους καλλιτέχνες πλην του πρωταγωνιστή. Η παρούσα είναι η πρώτη απόδοση της όπερας στην πρωτότυπη γλώσσα από την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Συντελεστές:

Νέα παραγωγή, προερχόμενη από την Εθνική Όπερα της Ουαλίας και το Θέατρο Βιέλκι - Εθνική Όπερα Πολωνίας

Μουσική διεύθυνση: Μύρων Μιχαηλίδης
Σκηνοθεσία-σκηνικά-κοστούμια: Άντονυ ΜακΝτόναλντ
Φωτισμοί: Λούσυ Κάρτερ
Κινησιολογία: Φιλίπ Ζιρωντώ
Συνεργάτις Σκηνοθεσίας: Έλεν Κούπερ
Συνεργάτις Κινησιολογίας: Λίζη Σώντερσον
Συνεργάτης Φωτισμών: Νηλ Μπρίνκουορθ
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

Βασιλιάς: Τάσος Αποστόλου (27/1 & 1, 5/2) - Πέτρος Μαγουλάς (29/1, 3/2)
Λόενγκριν: Πήτερ Ουέντ (27, 29/1 & 1, 3, 5/2)
Έλζα: Γιολάνα Φογκάσοβα (27/1 & 1, 5/2) - Γιούλια Ισάεφ (29/1, 3/2)
Τέλραμουντ: Δημήτρης Πλατανιάς (27/1 & 1, 3, 5/2) – Βαλεντίν Βασίλιου (29/1)
Όρτρουντ: Μαρτίνα Ντίκε (27/1, 1/2) - Τζούλια Σουγλάκου (29/1 & 3, 5/2)
Κήρυκας: Διονύσης Σούρμπης (27/1 & 1, 5/2) - Δημήτρης Κασιούμης (29/1, 3/2)
Τέσσερις ευγενείς: Μανώλης Λορέντζος (27, 29/1 & 1, 3, 5/2) - Παναγιώτης Πρίφτης (27/1 & 1, 5/2) - Βασίλης Κωτσικογιάννης (29/1, 3/2) - Αναστάσιος Λαζάρου (27, 29/1 & 1, 3, 5/2) - Θεόδωρος Μωραΐτης (27, 29/1 & 1, 3, 5/2)
Τέσσερις νεαροί ευγενείς: Τριανταφυλλιά Γεωργιάδου (27/1 & 1, 5/2) - Ελένη Κουτσούμπη (27/1 & 1, 5/2) - Φωτεινή Χατζιδάκη (29/1, 3/2) - Θέη Σταύρου (29/1, 3/2) - Μπαρούνκα Πράισινγκερ (27/1 & 1, 5/2) - Βάσω Πετρόγιαννη (27/1 & 1, 5/2) - Ελένη Σωτηρίου (29/1, 3/2) - Αναστασία Χριστοφιλάκη (29/1, 3/2)

Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ


Τοποθεσία: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών - Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, Αθήνα

Ημερομηνία: 27, 29 Ιανουαρίου & 1, 3, 5 Φεβρουαρίου 2017
Ώρα έναρξης: 18.30

Τιμές εισιτηρίων: 22€, 40€, 60€, 80€ / Παιδικό & φοιτητικό 15€

Προπώληση: Ταμεία Θεάτρου Ολύμπια - Ακαδημίας 59-61, Αθήνα
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη - Κυριακή: 09.00-21.00 & Δευτέρα: 09.00-16.00
Τηλ.: 210 3662 100
Ομαδικές πωλήσεις: 210 3711 342

Ταμεία Μεγάρου Μουσικής Αθηνών - Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-18.00 & Σάββατο 10.00-14.00
και κατά τις ημέρες των παραστάσεων: Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-20.30 /
Σάββατο 10.00-14.00 & 18.00-20.30 / Κυριακή 18.00-20.30

Εκδοτήρια Μεγάρου Μουσικής Αθηνών - Ομήρου 8
Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-16.00
Τηλ.: 210 7282333

Ηλεκτρονική προπώληση: www.nationalopera.gr
www.megaron.gr

Θέατρο

Γράφει η θεατρολόγος Ελένη Αναγνωστοπούλου

Νέες παρουσίες δίνουν μια λυρική υπόσταση στην αρχαία τραγωδία και κερδίζουν επάξια το χειροκρότημα. «Το δέντρο του Οιδίποδα» στο θέατρο Άλφα-Ιδέα.

Η ομάδα Ιδέα φαίνεται πως είναι ενωμένη. Αυτό το διαπιστώνουμε επί σκηνής, καθώς όλοι οι συντελεστές αλληλεπιδρούν αρμονικά μεταξύ τους. Σέβονται το θεατρικό κοινό και παρουσιάζουν μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση. Στο θέμα μας τώρα. Αναπαρίσταται μέσα σε δύο ώρες, όλη η ιστορία του θηβαϊκού κύκλου. Θεωρώ ότι έγινε καλή διασκευή στο αρχαίο κείμενο.

Η συγγραφική ομάδα που επιφορτίστηκε με αυτή τη δουλειά και αποτελείται από τους Μαρίνα Αργυρίδου, Έκτορα Λίατσο, Γιώργο Βουρδαμή και Νεφέλη Μαρκάκη, αντιμετώπισε με δέουσα προσοχή το αρχαίο κείμενο και το διασκεύασε επιδέξια χωρίς να αλλάξει το νόημα και το συναίσθημα που βγάζει προς τα έξω ένα δραματικό κείμενο βεληνεκούς, όπως είναι η τραγική ποίηση.Η σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, εστιάζει στο λυρισμό. Το δέντρο του Οιδίποδα εξάλλου, είναι μια ιστορική αναδρομή που αναφέρεται στους προγόνους του κεντρικού ήρωα. Ξεκινάει από τον Κάδμο και το Λάιο, συνεχίζει με τον αιμομικτικό γάμο του Οιδίποδα με τη μητέρα του Ιοκάστη που έχει σαν αποτέλεσμα, το θάνατο του Ετεοκλή και του Πολυνείκη για να καταλήξει στον άδικο νόμο του Κρέοντα που αψηφά τους άγραφους θεϊκούς νόμους και εξωθεί την Αντιγόνη να θάψει συμβολικά τον αδερφό της. Η πράξη της αυτή, θα την οδηγήσει στο θάνατο επειδή παράκουσε τη βουλή της κρατικής εξουσίας. Ευρηματική ιδέα ήταν να παρουσιαστεί η θεατρική παράσταση με ζωντανή μουσική. Πιο συγκεκριμένα, ο ήχος του πιάνου τονίζει τις δραματικές σκηνές που ενέχουν μέσα τους, το στοιχείο 

της συνειδητοποίησης που βγάζει τους ήρωες από την πρότερη πλάνη τους και τους καθιστά τραγικές οντότητες.

Ο ήχος του μεταλόφωνου μας ταξιδεύει πίσω στο παρελθόν και δημιουργεί μια αίσθηση ονείρου. Η ευτυχισμένη οικογένεια που ζούσε έχοντας άγνοια. Σε άλλες στιγμές, το μεταλόφωνο επιτείνει το εφιαλτικό κομμάτι της τραγωδίας και αναμοχλεύει τον έλεο, στοιχείο της αριστοτελικής τραγωδίας. Και ως αφηγητής, ο Κώστας Γάκης ήταν αυτό που λέμε, περιεκτικός. Μπορεί να μην έχει πολλά λόγια να πει στο δραματικό κείμενο, εντούτοις «μιλάει» περισσότερο με τις εκφράσεις και με τους ψιθύρους. «Το δέντρο του Οιδίποδα» Η Βασιλική Σύρμα δημιουργεί μια έξυπνα πρωτότυπη σκηνογραφία που λειτουργεί συνδετικά με το θέαμα της ακροβασίας. Οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανασούλα αποδίδουν μια μυστηριακή χροιά στην τραγική ιστορία του γενεαλογικού δέντρου του Οιδίποδα.

Η Μυρτώ Γκόνη κερδίζει τις εντυπώσεις ως Ιοκάστη. Ξεδιπλώνει την προσωπικότητα μιας γυναίκας που ζει και λειτουργεί μέσα στην άγνοια. Βίωνε κάθε λεπτό, τις τραγικές αποχρώσεις της ηρωίδας. Η Αθηνά Μουστάκα υποδύθηκε άψογα την Αντιγόνη. Κατόρθωσε με σταθερότητα και πυγμή να αναδείξει με τον δέοντα σεβασμό την πασίγνωστη ηρωίδα. Η Κρυστάλλη Ζαχαριουδάκη, ενσάρκωσε την Ισμήνη, βγάζοντας ένα είδος παιδικής αθωότητας. Είχε ωραία εκφορά στο λόγο της. Ο Κώστας Μαγκλάρας δεν έδειξε ιδιαίτερη ένταση ως Ετεοκλής. Αντιθέτως, εντυπωσίασε ως άτεγκτη παρουσία στο ρόλο του Κρέοντα. Ήταν αλλαζονικός και αυτό πιστεύω το πέρασε και στους θεατές.

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Εντυπωσίασε ως Οιδίποδας και ήταν άρτιος τόσο υποκριτικά όσο και εκφραστικά. Η Νεφέλη Μαρκάκη συνέβαλε στην παράσταση με τον ήχο του βιολιού. Με τον ήχο της λυπημένης νότας μπαίνει κανείς στο πνεύμα της τραγωδίας. «Το δέντρο του Οιδίποδα» Το μόνο πράγμα που βρήκα «αρνητικό» ήταν ότι όλη αυτή η σύμπραξη των τεχνών κατέληξε να βγάζει μια σχετική κούραση. Και αυτό γιατί όταν παρακολουθεί κανείς μια τέτοια παράσταση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν μπορεί να εστιάσει συνολικά στην υποκριτική διότι τραβούν το μάτι του θεατή τα ακροβατικά. Αυτό είναι λογικό να συμβαίνει διότι η ακροβασία αποτελεί μια εντυπωσιακή κατηγορία από μόνη της.

Παρολαυτά, είναι σπουδαίο να βλέπει κανείς παρουσίες που έχουν δίψα και πάθος για την υποκριτική τέχνη. Όταν το ταλέντο συνδυάζεται με την ισχυρή θέληση, τότε γεννιέται αναπόφευκτα το καλό αποτέλεσμα. Κλείνοντας, πιστεύω ότι η ομάδα Ιδέα θα μας απασχολήσει στο μέλλον, ένεκα της δημιουργικότητας της.

Θέατρο

Γράφει η θεατρολόγος Ελένη Αναγνωστοπούλου

Νέες παρουσίες δίνουν μια λυρική υπόσταση στην αρχαία τραγωδία και κερδίζουν επάξια το χειροκρότημα. «Το δέντρο του Οιδίποδα» στο θέατρο Άλφα-Ιδέα.

Η ομάδα Ιδέα φαίνεται πως είναι ενωμένη. Αυτό το διαπιστώνουμε επί σκηνής, καθώς όλοι οι συντελεστές αλληλεπιδρούν αρμονικά μεταξύ τους. Σέβονται το θεατρικό κοινό και παρουσιάζουν μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση. Στο θέμα μας τώρα. Αναπαρίσταται μέσα σε δύο ώρες, όλη η ιστορία του θηβαϊκού κύκλου. Θεωρώ ότι έγινε καλή διασκευή στο αρχαίο κείμενο.

Η συγγραφική ομάδα που επιφορτίστηκε με αυτή τη δουλειά και αποτελείται από τους Μαρίνα Αργυρίδου, Έκτορα Λίατσο, Γιώργο Βουρδαμή και Νεφέλη Μαρκάκη, αντιμετώπισε με δέουσα προσοχή το αρχαίο κείμενο και το διασκεύασε επιδέξια χωρίς να αλλάξει το νόημα και το συναίσθημα που βγάζει προς τα έξω ένα δραματικό κείμενο βεληνεκούς, όπως είναι η τραγική ποίηση.Η σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, εστιάζει στο λυρισμό. Το δέντρο του Οιδίποδα εξάλλου, είναι μια ιστορική αναδρομή που αναφέρεται στους προγόνους του κεντρικού ήρωα. Ξεκινάει από τον Κάδμο και το Λάιο, συνεχίζει με τον αιμομικτικό γάμο του Οιδίποδα με τη μητέρα του Ιοκάστη που έχει σαν αποτέλεσμα, το θάνατο του Ετεοκλή και του Πολυνείκη για να καταλήξει στον άδικο νόμο του Κρέοντα που αψηφά τους άγραφους θεϊκούς νόμους και εξωθεί την Αντιγόνη να θάψει συμβολικά τον αδερφό της. Η πράξη της αυτή, θα την οδηγήσει στο θάνατο επειδή παράκουσε τη βουλή της κρατικής εξουσίας. Ευρηματική ιδέα ήταν να παρουσιαστεί η θεατρική παράσταση με ζωντανή μουσική. Πιο συγκεκριμένα, ο ήχος του πιάνου τονίζει τις δραματικές σκηνές που ενέχουν μέσα τους, το στοιχείο 

της συνειδητοποίησης που βγάζει τους ήρωες από την πρότερη πλάνη τους και τους καθιστά τραγικές οντότητες.

Ο ήχος του μεταλόφωνου μας ταξιδεύει πίσω στο παρελθόν και δημιουργεί μια αίσθηση ονείρου. Η ευτυχισμένη οικογένεια που ζούσε έχοντας άγνοια. Σε άλλες στιγμές, το μεταλόφωνο επιτείνει το εφιαλτικό κομμάτι της τραγωδίας και αναμοχλεύει τον έλεο, στοιχείο της αριστοτελικής τραγωδίας. Και ως αφηγητής, ο Κώστας Γάκης ήταν αυτό που λέμε, περιεκτικός. Μπορεί να μην έχει πολλά λόγια να πει στο δραματικό κείμενο, εντούτοις «μιλάει» περισσότερο με τις εκφράσεις και με τους ψιθύρους. «Το δέντρο του Οιδίποδα» Η Βασιλική Σύρμα δημιουργεί μια έξυπνα πρωτότυπη σκηνογραφία που λειτουργεί συνδετικά με το θέαμα της ακροβασίας. Οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανασούλα αποδίδουν μια μυστηριακή χροιά στην τραγική ιστορία του γενεαλογικού δέντρου του Οιδίποδα.

Η Μυρτώ Γκόνη κερδίζει τις εντυπώσεις ως Ιοκάστη. Ξεδιπλώνει την προσωπικότητα μιας γυναίκας που ζει και λειτουργεί μέσα στην άγνοια. Βίωνε κάθε λεπτό, τις τραγικές αποχρώσεις της ηρωίδας. Η Αθηνά Μουστάκα υποδύθηκε άψογα την Αντιγόνη. Κατόρθωσε με σταθερότητα και πυγμή να αναδείξει με τον δέοντα σεβασμό την πασίγνωστη ηρωίδα. Η Κρυστάλλη Ζαχαριουδάκη, ενσάρκωσε την Ισμήνη, βγάζοντας ένα είδος παιδικής αθωότητας. Είχε ωραία εκφορά στο λόγο της. Ο Κώστας Μαγκλάρας δεν έδειξε ιδιαίτερη ένταση ως Ετεοκλής. Αντιθέτως, εντυπωσίασε ως άτεγκτη παρουσία στο ρόλο του Κρέοντα. Ήταν αλλαζονικός και αυτό πιστεύω το πέρασε και στους θεατές.

Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής ήταν η έκπληξη της βραδιάς. Εντυπωσίασε ως Οιδίποδας και ήταν άρτιος τόσο υποκριτικά όσο και εκφραστικά. Η Νεφέλη Μαρκάκη συνέβαλε στην παράσταση με τον ήχο του βιολιού. Με τον ήχο της λυπημένης νότας μπαίνει κανείς στο πνεύμα της τραγωδίας. «Το δέντρο του Οιδίποδα» Το μόνο πράγμα που βρήκα «αρνητικό» ήταν ότι όλη αυτή η σύμπραξη των τεχνών κατέληξε να βγάζει μια σχετική κούραση. Και αυτό γιατί όταν παρακολουθεί κανείς μια τέτοια παράσταση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν μπορεί να εστιάσει συνολικά στην υποκριτική διότι τραβούν το μάτι του θεατή τα ακροβατικά. Αυτό είναι λογικό να συμβαίνει διότι η ακροβασία αποτελεί μια εντυπωσιακή κατηγορία από μόνη της.

Παρολαυτά, είναι σπουδαίο να βλέπει κανείς παρουσίες που έχουν δίψα και πάθος για την υποκριτική τέχνη. Όταν το ταλέντο συνδυάζεται με την ισχυρή θέληση, τότε γεννιέται αναπόφευκτα το καλό αποτέλεσμα. Κλείνοντας, πιστεύω ότι η ομάδα Ιδέα θα μας απασχολήσει στο μέλλον, ένεκα της δημιουργικότητας της.

Θέατρο

Από κωμωδίες επιστημονικής φαντασίας μέχρι ελληνικό νουάρ και κλασικά έργα, οι πρεμιέρες που έρχονται καλύπτουν μεγάλη γκάμα γούστων. 

«Jeronimo space: το κυνήγι των σούσι»



Κωμωδία επιστημονικής φαντασίας είναι το έργο των Ζ. Ρούμπου και Γ. Αγγελόπουλου. Ήρωάς τους ένας διαγαλαξιακός πλην ξεπεσμένος κυνηγός κεφαλών. Μαζί με τις Ν. Δήμου και Σ. Χατζημανώλη ερμηνεύουν όλα τα sci-fi ανδροειδή του έργου τους. (Άβατον, από 20/1 )
«Αμερικάνικος Βούβαλος»



Οι Π. Φιλιππίδης, Γ. Μπέζος και Ορφ. Αυγουστίδης μεταμορφώνονται σε μπατίρηδες και αθυρόστομους losers που σχεδιάζουν μια αποτυχημένη διάρρηξη, με τον πρώτο να τους σκηνοθετεί στον περίφημο «Αμερικάνικο βούβαλο» του Ντέιβιντ Μάμετ. (Μουσούρη, από 28/1 )

«Ο συγγραφέας σου πέθανε»



Ο Γ. Βούρος παίζει τον... Γκοντό, η Ζ. Δούκα γίνεται Μπλανς Ντιμπουά και ο Στ. Ζαλμάς ο τσεχοφικός Φιρς. Όλα αυτά γίνονται στο έργο-ενδοθεατρικό σχόλιο που έγραψε και σκηνοθετεί η Άσπα Καλλιάνη. 

«Η μύτη»



Κάνει θραύση η ομάδα Patari Project με την πρωτότυπη παιδική παράσταση «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο». Αν εκεί η σκηνοθέτις Σ. Πάσχου έστησε την παράσταση πάνω σε ένα πιάνο, τώρα διασκευάζει για το θέατρο και στήνει το διήγημα του Ν. Γκόγκολ πάνω στα καθίσματα των θεατών. (Πόρτα, από 30/1 )

«Η κυρία της νύχτας»



Για άλλη μία φορά η σκηνοθέτις Φρ. Λύτρα μας παρασύρει στα άδυτα του νουάρ, καθώς ζωντανεύει με όρους μίνι υπερπαραγωγής το μυθιστόρημα του Γ. Μαρή, με τη Λ. Σακκά στον πρώτο ρόλο. (Κιβωτός, 26/1 )

Θέατρο

Από κωμωδίες επιστημονικής φαντασίας μέχρι ελληνικό νουάρ και κλασικά έργα, οι πρεμιέρες που έρχονται καλύπτουν μεγάλη γκάμα γούστων. 

«Jeronimo space: το κυνήγι των σούσι»



Κωμωδία επιστημονικής φαντασίας είναι το έργο των Ζ. Ρούμπου και Γ. Αγγελόπουλου. Ήρωάς τους ένας διαγαλαξιακός πλην ξεπεσμένος κυνηγός κεφαλών. Μαζί με τις Ν. Δήμου και Σ. Χατζημανώλη ερμηνεύουν όλα τα sci-fi ανδροειδή του έργου τους. (Άβατον, από 20/1 )
«Αμερικάνικος Βούβαλος»



Οι Π. Φιλιππίδης, Γ. Μπέζος και Ορφ. Αυγουστίδης μεταμορφώνονται σε μπατίρηδες και αθυρόστομους losers που σχεδιάζουν μια αποτυχημένη διάρρηξη, με τον πρώτο να τους σκηνοθετεί στον περίφημο «Αμερικάνικο βούβαλο» του Ντέιβιντ Μάμετ. (Μουσούρη, από 28/1 )

«Ο συγγραφέας σου πέθανε»



Ο Γ. Βούρος παίζει τον... Γκοντό, η Ζ. Δούκα γίνεται Μπλανς Ντιμπουά και ο Στ. Ζαλμάς ο τσεχοφικός Φιρς. Όλα αυτά γίνονται στο έργο-ενδοθεατρικό σχόλιο που έγραψε και σκηνοθετεί η Άσπα Καλλιάνη. 

«Η μύτη»



Κάνει θραύση η ομάδα Patari Project με την πρωτότυπη παιδική παράσταση «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο». Αν εκεί η σκηνοθέτις Σ. Πάσχου έστησε την παράσταση πάνω σε ένα πιάνο, τώρα διασκευάζει για το θέατρο και στήνει το διήγημα του Ν. Γκόγκολ πάνω στα καθίσματα των θεατών. (Πόρτα, από 30/1 )

«Η κυρία της νύχτας»



Για άλλη μία φορά η σκηνοθέτις Φρ. Λύτρα μας παρασύρει στα άδυτα του νουάρ, καθώς ζωντανεύει με όρους μίνι υπερπαραγωγής το μυθιστόρημα του Γ. Μαρή, με τη Λ. Σακκά στον πρώτο ρόλο. (Κιβωτός, 26/1 )

Θέατρο

«Αύγουστος» του Tracy Letts σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στο θέατρο Δημήτρης Χoρν
Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το βραβευμένο με τα βραβεία Pulitzer και Tony, θεατρικό έργο «Αύγουστος» του Tracy Letts, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, στο Θέατρο Δημήτρης Χορν 

Ο «Αύγουστος» αποτελεί το γλαφυρό πορτρέτο μιας βαθιά δυσλειτουργικής οικογένειας. Ένα έργο σκληρό αλλά και αστείο, πικρόχολο αλλά και τρυφερό, δραματικό αλλά συγχρόνως διασκεδαστικό.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι: Θέμις Μπαζάκα, Μαρία Πρωτόπαππα, Βίκυ Βολιώτη, Μαρίνα Ασλάνογλου, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνος Βακούσης, Μαρία Κατσιαδάκη, Νίκος Αλεξίου, Θύμιος Κούκιος, Κώστας Ανταλόπουλος, Σίσσυ Τουμάση, Aurora Marion.

 

Λίγα λόγια για το έργο:

Μια αυγουστιάτικη νύχτα ο Μπέβερλυ Γουέστον (Μάνος Βακούσης) – διάσημος ποιητής και διαβόητος αλκοολικός- εξαφανίζεται. Οι τρεις κόρες του, Μπάρμπαρα (Μαρία Πρωτόπαπα), Άιβυ (Βίκυ Βολιώτη) και Κάρεν (Μαρίνα Ασλάνογλου) επιστρέφουν στο πατρικό τους -μαζί με τις δικές τους δυσλειτουργικές οικογένειες (Κώστας Ανταλόπουλος, Νίκος Αλεξίου, Σίσσυ Τουμάση) και τα δικά τους μυστικά- για να φροντίσουν μητέρα τους Βάιολετ (Θέμις Μπαζάκα) . Η Βάιολετ όμως, δεν είναι από τις γυναίκες που αφήνουν κάποιον άλλο να τους κάνει κουμάντο, καθώς η σοβαρή αρρώστια της και η εξάρτησή της από τα χάπια ενισχύουν τα βιτριολικά της ξεσπάσματα προς τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Αυτόπτες μάρτυρες της μοναδικής ικανότητας των Γουέστον να αλληλοκατασπαράζονται, η νεαρή ινδιάνα οικονόμος Τζόνα (Aurora Marion) και η αδερφή της Βάιολετ, Μάττυ Φέη (Μαρία Κατσιαδάκη) - η οποία κατέχει εξίσου καλά την τέχνη της σκληρότητας - που καταφτάνει με την οικογένειά της (Αλέξανδρος Μυλωνάς, Θύμιος Κούκιος).

 

Το οικογενειακό τραπέζι στρώνεται, η οικογένεια συγκεντρώνεται και η μάχη αρχίζει: καλά κρυμμένα μυστικά αποκαλύπτονται, ανομολόγητα πάθη αναζωπυρώνονται, παλιές έχθρες βγαίνουν στην επιφάνεια, προσβολές ανταλλάσσονται και απειλές εκτοξεύονται. Ένα τυπικό οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι των Γουέστον.

Ο «Αύγουστος» («August: Osage County») είναι μια από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες στην Αμερική και την Αγγλία αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς έχει παρουσιαστεί σε πάνω από 30 χώρες.

Έχει κερδίσει το βραβείο Pulitzer, 3 βραβεία Tony, 2 Drama Desk Awards και έχει συγκεντρώσει διθυραμβικές κριτικές από τον ξένο Τύπο που επαίνεσε την ικανότητα του Tracy Letts να ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία. Ο καταιγισμός αστείων διαλόγων, η εξαιρετική σκιαγράφηση των βιτριολικών χαρακτήρων και η εκρηκτική παρουσίαση των οικογενειακών συναισθηματικών συγκρούσεων επιβεβαιώνουν την άποψη των New York Times ότι, «καμια οικογένεια δεν υπήρξε τόσο δυστυχισμένη για τόσους διαφορετικούς λόγους και με τόσο διασκεδαστικό τρόπο, όσο οι Γουέστον στον “Αύγουστο”».

Την ίδια επιτυχία γνώρισε και η κινηματογραφική μεταφορά του έργου, με πρωταγωνιστές τους Meryl Streep, Julia Roberts, Ewan McGregor, Benedict Cumberbatch, Juliette Lewis κ.α. το 2013, που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μανώλης Δούνιας
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική σύνθεση: Μίνως Μάτσας
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Σκουλά
Βοηθός Σκηνογράφου: Γιώργος Θεοδοσίου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Ημέρες – ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη, Παρασκευή 21:00
Σάββατο, Κυριακή 18:00, 21:00

Κατά την περίοδο των εορτών το πρόγραμμα των παραστάσεων θα τροποποιηθεί.

Εισιτήρια: από 15 ευρώ

Κρατήσεις – αγορά εισιτηρίων:

Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα Α.Ε.

Θέατρο

«Αύγουστος» του Tracy Letts σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στο θέατρο Δημήτρης Χoρν
Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το βραβευμένο με τα βραβεία Pulitzer και Tony, θεατρικό έργο «Αύγουστος» του Tracy Letts, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, στο Θέατρο Δημήτρης Χορν 

Ο «Αύγουστος» αποτελεί το γλαφυρό πορτρέτο μιας βαθιά δυσλειτουργικής οικογένειας. Ένα έργο σκληρό αλλά και αστείο, πικρόχολο αλλά και τρυφερό, δραματικό αλλά συγχρόνως διασκεδαστικό.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι: Θέμις Μπαζάκα, Μαρία Πρωτόπαππα, Βίκυ Βολιώτη, Μαρίνα Ασλάνογλου, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνος Βακούσης, Μαρία Κατσιαδάκη, Νίκος Αλεξίου, Θύμιος Κούκιος, Κώστας Ανταλόπουλος, Σίσσυ Τουμάση, Aurora Marion.

 

Λίγα λόγια για το έργο:

Μια αυγουστιάτικη νύχτα ο Μπέβερλυ Γουέστον (Μάνος Βακούσης) – διάσημος ποιητής και διαβόητος αλκοολικός- εξαφανίζεται. Οι τρεις κόρες του, Μπάρμπαρα (Μαρία Πρωτόπαπα), Άιβυ (Βίκυ Βολιώτη) και Κάρεν (Μαρίνα Ασλάνογλου) επιστρέφουν στο πατρικό τους -μαζί με τις δικές τους δυσλειτουργικές οικογένειες (Κώστας Ανταλόπουλος, Νίκος Αλεξίου, Σίσσυ Τουμάση) και τα δικά τους μυστικά- για να φροντίσουν μητέρα τους Βάιολετ (Θέμις Μπαζάκα) . Η Βάιολετ όμως, δεν είναι από τις γυναίκες που αφήνουν κάποιον άλλο να τους κάνει κουμάντο, καθώς η σοβαρή αρρώστια της και η εξάρτησή της από τα χάπια ενισχύουν τα βιτριολικά της ξεσπάσματα προς τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Αυτόπτες μάρτυρες της μοναδικής ικανότητας των Γουέστον να αλληλοκατασπαράζονται, η νεαρή ινδιάνα οικονόμος Τζόνα (Aurora Marion) και η αδερφή της Βάιολετ, Μάττυ Φέη (Μαρία Κατσιαδάκη) - η οποία κατέχει εξίσου καλά την τέχνη της σκληρότητας - που καταφτάνει με την οικογένειά της (Αλέξανδρος Μυλωνάς, Θύμιος Κούκιος).

 

Το οικογενειακό τραπέζι στρώνεται, η οικογένεια συγκεντρώνεται και η μάχη αρχίζει: καλά κρυμμένα μυστικά αποκαλύπτονται, ανομολόγητα πάθη αναζωπυρώνονται, παλιές έχθρες βγαίνουν στην επιφάνεια, προσβολές ανταλλάσσονται και απειλές εκτοξεύονται. Ένα τυπικό οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι των Γουέστον.

Ο «Αύγουστος» («August: Osage County») είναι μια από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες στην Αμερική και την Αγγλία αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς έχει παρουσιαστεί σε πάνω από 30 χώρες.

Έχει κερδίσει το βραβείο Pulitzer, 3 βραβεία Tony, 2 Drama Desk Awards και έχει συγκεντρώσει διθυραμβικές κριτικές από τον ξένο Τύπο που επαίνεσε την ικανότητα του Tracy Letts να ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία. Ο καταιγισμός αστείων διαλόγων, η εξαιρετική σκιαγράφηση των βιτριολικών χαρακτήρων και η εκρηκτική παρουσίαση των οικογενειακών συναισθηματικών συγκρούσεων επιβεβαιώνουν την άποψη των New York Times ότι, «καμια οικογένεια δεν υπήρξε τόσο δυστυχισμένη για τόσους διαφορετικούς λόγους και με τόσο διασκεδαστικό τρόπο, όσο οι Γουέστον στον “Αύγουστο”».

Την ίδια επιτυχία γνώρισε και η κινηματογραφική μεταφορά του έργου, με πρωταγωνιστές τους Meryl Streep, Julia Roberts, Ewan McGregor, Benedict Cumberbatch, Juliette Lewis κ.α. το 2013, που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μανώλης Δούνιας
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική σύνθεση: Μίνως Μάτσας
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Σκουλά
Βοηθός Σκηνογράφου: Γιώργος Θεοδοσίου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Ημέρες – ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη, Παρασκευή 21:00
Σάββατο, Κυριακή 18:00, 21:00

Κατά την περίοδο των εορτών το πρόγραμμα των παραστάσεων θα τροποποιηθεί.

Εισιτήρια: από 15 ευρώ

Κρατήσεις – αγορά εισιτηρίων:

Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα Α.Ε.

Θέατρο

Καμίλ Κλοντέλ: MUDNESS στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Λίγα λόγια για το έργο
Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη γλύπτρια Camille Claudel και τη ψυχίατρο Constance Pascal. Μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ.
Η ιστορία δύο γυναικών που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο ρόλο της συζύγου και της μάνας. Η Camille και η Constance δε συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στον έρωτα.

Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1913 στο ψυχιατρικό άσυλο της Ville Evrard. Η πρώτη γυναίκα ψυχίατρος της Γαλλίας Constance Pascal αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση της μεγάλης γλύπτριας Camille Claudel , η οποία έχει μεταφερθεί εκεί παρά τη θέληση της από την οικογένεια της, κατηγορούμενη για σοβαρή ψυχική διαταραχή. Μέσα από τις συναντήσεις τους ξετυλίγονται οι αντισυμβατικές ζωές των δύο γυναικών και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός που ξεπερνά τη σχέση γιατρού ασθενή.

Πάρα της προσπάθειες της γιατρού και τη σταδιακή βελτίωση της ψυχικής υγείας της Camille, η Constance θα έρθει αντιμέτωπη με ένα ολόκληρο σύστημα που καταδικάζει σε εγκλεισμό και απομόνωση τα άτομα που διεκδικούν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής. Η Camille και η Costance πλήρωσαν ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.

Η πρώτη τιμωρήθηκε από την οικογένειά της με τον πρωτοφανή εγκλεισμό της για τριάντα περίπου χρόνια στο ψυχιατρικό άσυλο και η δεύτερη έζησε μια διπλή ζωή βυθισμένη στο φόβο, στα ψέματα και στην αγωνία.

Σημείωμα του σκηνοθέτη
Αποφάσισα να γράψω αυτό το έργο και να κάνω την πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα γοητευμένος από όλα εκείνα τα ανήσυχα πνεύματα και σώματα που επέλεξαν να ζήσουν ελεύθερα, κόντρα σε ηθικές και κοινωνικές συμβάσεις πληρώνοντας συχνά πολύ ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.

Το αφιερώνω σε όλους εκείνους που συνεχίζουν να αμφισβητούν, που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανές την παιδικότητα και τη φαντασία τους ,σε εκείνους που επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή που εκείνοι θέλουν και όχι τη ζωή που τους ορίζουν οι άλλοι.
Γιάννης Λασπιάς

Βιογραφικά στοιχεία Constance Pascal και Camille Claudel
Constance Pascal
Στον ιατρικό χώρο το επάγγελμα του γιατρού ήταν καθαρά αντρική υπόθεση. Οι γυναίκες μπορούσαν να είναι νοσοκόμες και μαίες, όχι γιατροί. Η παραβίαση αυτής της παραδοσιακής σειράς φάνταζε αδιανόητη. Μια Ισπανίδα φοιτήτρια λιθοβολήθηκε το 1881,όταν εμφανίστηκε στην ιατρική σχολή ,ενώ μια τάξη στη Γαλλία έκαψε το ομοίωμα μιας γυναίκας που είχε το θράσος να κάνει το ίδιο.

Μέσα σ 'αυτό το κλίμα η Costance Pascal καταφέρνει να τελειώσει την ιατρική σχολή του Παρισιού και λίγο αργότερα να γίνει η πρώτη γυναίκα κλινική ψυχίατρος της Γαλλίας. Ωστόσο η προσωπική της ζωή παραμένει κρυφή και προφυλαγμένη για χρόνια, αφού ο δεσμός της με τον παντρεμένο και κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της στρατηγό Justin Mengin αποτελεί σκάνδαλο για την εποχή. Η Costance λίγο αργότερα μένει έγκυος και κόντρα στις συμβάσεις και τα κοινωνικά πρέπει της εποχής αποφασίζει να κρατήσει το μωρό. Έτσι γεννιέται σε πλήρη μυστικότητα η κόρη της η οποία δίνεται για υιοθεσία προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι βιολογικοί γονείς του παιδιού και υιοθετείται από την ίδια την Pascal λίγα χρόνια αργότερα.
«Εκείνος που υποφέρει από έρωτα είναι εκείνος που διαθέτει ισχυρή συναισθηματική μνήμη.Υποφέρει γιατί θυμάται»

Camille Claudel
Στο χώρο της Γλυπτικής η Camille Claudel ολοκληρώνει τις σπουδές της στην ιδιωτική σχολή Academie Colarossi (που μόλις λίγα χρόνια πριν έχει ανοίξει τις πόρτες της και σε γυναίκες φοιτήτριες) καθώς η φοίτηση στο σπουδαίο πανεπιστήμιο τεχνών Ecole des Beaux και το δικαίωμα συμμετοχής στο μεγάλο διαγωνισμό γλυπτικής Prix de Rome ήταν αποκλειστικά αντρικό δικαίωμα.

Ασυμβίβαστη ,πρωτοπόρα και δυναμική ασκεί το δύσκολο και κοινωνικά στιγματισμένο για μια γυναίκα επάγγελμα της γλύπτριας σ' έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο και συνάπτει ένα θυελλώδη δεσμό με τον κατά 24 χρόνια μεγαλύτερό της γλύπτη και δάσκαλό της Rodin. Ο Rodin είναι ήδη πατέρας ενός παιδιού από τη επί χρόνια σύντροφό του Rosa την οποία και δε θα χωρίσει ποτέ, καταδικάζοντας την Claudelle στο ρόλο της μόνιμης ερωμένης του.

Η Claudelle μετά από πολυετή σχέση χωρίζει, κατηγορώντας το Rodin ότι ευθύνεται για τη μη επαγγελματική της εξέλιξη και την έκτρωση στην οποία υποβάλλεται εξαιτίας της άρνησης του να χωρίσει τη Rosa.

Έτσι αρχίζει το ταξίδι της Καμίλ στην τρέλα. Μια τρέλα που όσο ανθίζει, ανθίζει και η ιδιοφυϊα της στην τέχνη.Τα παθιασμένα γλυπτά που παίρνουν πνοή από τα χέρια της είναι η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων της.

Η οικογένεια της την αφήνει αβοήθητη και εγκαταλειμμένη. Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Κλοντέλ πεθαίνει στις 19 Οκτωβρίου 1943 και η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet. "God will take pity on the sad ones, you say. Where is he, your god, tell me, and who is he. Who? » «Ο Θεός θα δείξει το έλεός του για τους δυστυχείς, μου είπες. Που είναι τώρα ο θεός σου Πωλ; Και ποιός είναι; Ποιός;

Συντελεστές
Κείμενο Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Παίζουν : Καμιλ Κλοντέλ : Δάφνη Μανούσου, Κονστάνς Πασκάλ : Στέλλα Μπούρου
Σκηνογραφική επιμέλεια- Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας

Επεξεργασία φωτογραφιών : Παντελής Ξηροχειμώνας

Στην παράσταση ακούγονται στα ηχογραφημένα μέρη οι ηθοποιοί : Στέλιος Μάινας (Ως Ροντέν), Αγγελική Καρυστινού (Ως μητέρα της Καμίλ Κλοντέλ), Ιωάννα Σταυροπούλου και ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες. Μια συμπαραγωγή της ομάδας square theatre company και του θεάτρου Αγγέλων Βήμα.

Θέατρο

Καμίλ Κλοντέλ: MUDNESS στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Λίγα λόγια για το έργο
Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη γλύπτρια Camille Claudel και τη ψυχίατρο Constance Pascal. Μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ.
Η ιστορία δύο γυναικών που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο ρόλο της συζύγου και της μάνας. Η Camille και η Constance δε συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στον έρωτα.

Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1913 στο ψυχιατρικό άσυλο της Ville Evrard. Η πρώτη γυναίκα ψυχίατρος της Γαλλίας Constance Pascal αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση της μεγάλης γλύπτριας Camille Claudel , η οποία έχει μεταφερθεί εκεί παρά τη θέληση της από την οικογένεια της, κατηγορούμενη για σοβαρή ψυχική διαταραχή. Μέσα από τις συναντήσεις τους ξετυλίγονται οι αντισυμβατικές ζωές των δύο γυναικών και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός που ξεπερνά τη σχέση γιατρού ασθενή.

Πάρα της προσπάθειες της γιατρού και τη σταδιακή βελτίωση της ψυχικής υγείας της Camille, η Constance θα έρθει αντιμέτωπη με ένα ολόκληρο σύστημα που καταδικάζει σε εγκλεισμό και απομόνωση τα άτομα που διεκδικούν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής. Η Camille και η Costance πλήρωσαν ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.

Η πρώτη τιμωρήθηκε από την οικογένειά της με τον πρωτοφανή εγκλεισμό της για τριάντα περίπου χρόνια στο ψυχιατρικό άσυλο και η δεύτερη έζησε μια διπλή ζωή βυθισμένη στο φόβο, στα ψέματα και στην αγωνία.

Σημείωμα του σκηνοθέτη
Αποφάσισα να γράψω αυτό το έργο και να κάνω την πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα γοητευμένος από όλα εκείνα τα ανήσυχα πνεύματα και σώματα που επέλεξαν να ζήσουν ελεύθερα, κόντρα σε ηθικές και κοινωνικές συμβάσεις πληρώνοντας συχνά πολύ ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους.

Το αφιερώνω σε όλους εκείνους που συνεχίζουν να αμφισβητούν, που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανές την παιδικότητα και τη φαντασία τους ,σε εκείνους που επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή που εκείνοι θέλουν και όχι τη ζωή που τους ορίζουν οι άλλοι.
Γιάννης Λασπιάς

Βιογραφικά στοιχεία Constance Pascal και Camille Claudel
Constance Pascal
Στον ιατρικό χώρο το επάγγελμα του γιατρού ήταν καθαρά αντρική υπόθεση. Οι γυναίκες μπορούσαν να είναι νοσοκόμες και μαίες, όχι γιατροί. Η παραβίαση αυτής της παραδοσιακής σειράς φάνταζε αδιανόητη. Μια Ισπανίδα φοιτήτρια λιθοβολήθηκε το 1881,όταν εμφανίστηκε στην ιατρική σχολή ,ενώ μια τάξη στη Γαλλία έκαψε το ομοίωμα μιας γυναίκας που είχε το θράσος να κάνει το ίδιο.

Μέσα σ 'αυτό το κλίμα η Costance Pascal καταφέρνει να τελειώσει την ιατρική σχολή του Παρισιού και λίγο αργότερα να γίνει η πρώτη γυναίκα κλινική ψυχίατρος της Γαλλίας. Ωστόσο η προσωπική της ζωή παραμένει κρυφή και προφυλαγμένη για χρόνια, αφού ο δεσμός της με τον παντρεμένο και κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της στρατηγό Justin Mengin αποτελεί σκάνδαλο για την εποχή. Η Costance λίγο αργότερα μένει έγκυος και κόντρα στις συμβάσεις και τα κοινωνικά πρέπει της εποχής αποφασίζει να κρατήσει το μωρό. Έτσι γεννιέται σε πλήρη μυστικότητα η κόρη της η οποία δίνεται για υιοθεσία προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι βιολογικοί γονείς του παιδιού και υιοθετείται από την ίδια την Pascal λίγα χρόνια αργότερα.
«Εκείνος που υποφέρει από έρωτα είναι εκείνος που διαθέτει ισχυρή συναισθηματική μνήμη.Υποφέρει γιατί θυμάται»

Camille Claudel
Στο χώρο της Γλυπτικής η Camille Claudel ολοκληρώνει τις σπουδές της στην ιδιωτική σχολή Academie Colarossi (που μόλις λίγα χρόνια πριν έχει ανοίξει τις πόρτες της και σε γυναίκες φοιτήτριες) καθώς η φοίτηση στο σπουδαίο πανεπιστήμιο τεχνών Ecole des Beaux και το δικαίωμα συμμετοχής στο μεγάλο διαγωνισμό γλυπτικής Prix de Rome ήταν αποκλειστικά αντρικό δικαίωμα.

Ασυμβίβαστη ,πρωτοπόρα και δυναμική ασκεί το δύσκολο και κοινωνικά στιγματισμένο για μια γυναίκα επάγγελμα της γλύπτριας σ' έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο και συνάπτει ένα θυελλώδη δεσμό με τον κατά 24 χρόνια μεγαλύτερό της γλύπτη και δάσκαλό της Rodin. Ο Rodin είναι ήδη πατέρας ενός παιδιού από τη επί χρόνια σύντροφό του Rosa την οποία και δε θα χωρίσει ποτέ, καταδικάζοντας την Claudelle στο ρόλο της μόνιμης ερωμένης του.

Η Claudelle μετά από πολυετή σχέση χωρίζει, κατηγορώντας το Rodin ότι ευθύνεται για τη μη επαγγελματική της εξέλιξη και την έκτρωση στην οποία υποβάλλεται εξαιτίας της άρνησης του να χωρίσει τη Rosa.

Έτσι αρχίζει το ταξίδι της Καμίλ στην τρέλα. Μια τρέλα που όσο ανθίζει, ανθίζει και η ιδιοφυϊα της στην τέχνη.Τα παθιασμένα γλυπτά που παίρνουν πνοή από τα χέρια της είναι η έκφραση των βαθύτερων συναισθημάτων της.

Η οικογένεια της την αφήνει αβοήθητη και εγκαταλειμμένη. Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Κλοντέλ πεθαίνει στις 19 Οκτωβρίου 1943 και η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet. "God will take pity on the sad ones, you say. Where is he, your god, tell me, and who is he. Who? » «Ο Θεός θα δείξει το έλεός του για τους δυστυχείς, μου είπες. Που είναι τώρα ο θεός σου Πωλ; Και ποιός είναι; Ποιός;

Συντελεστές
Κείμενο Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Παίζουν : Καμιλ Κλοντέλ : Δάφνη Μανούσου, Κονστάνς Πασκάλ : Στέλλα Μπούρου
Σκηνογραφική επιμέλεια- Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας

Επεξεργασία φωτογραφιών : Παντελής Ξηροχειμώνας

Στην παράσταση ακούγονται στα ηχογραφημένα μέρη οι ηθοποιοί : Στέλιος Μάινας (Ως Ροντέν), Αγγελική Καρυστινού (Ως μητέρα της Καμίλ Κλοντέλ), Ιωάννα Σταυροπούλου και ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες. Μια συμπαραγωγή της ομάδας square theatre company και του θεάτρου Αγγέλων Βήμα.

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin