Ιανουαρίου 17, 2018

Βιβλίο

 Ο Ρίνγκο, ένας δεκαπεντάχρονος έφηβος, σκοτώνει τις ώρες του στο κρασοπουλειό της κυρίας Πακίτα, απογοητευμένος που η φτώχεια των γονιών του τον αναγκάζει να σταματήσει τα μαθήματα του πιάνου και να παραιτηθεί από το όνειρό του να γίνει διάσημος πιανίστας.

Καθισμένος στο αγαπημένο του τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, γίνεται ακούσιος μάρτυρας του απελπισμένου έρωτα της αφελούς κυρίας Μιρ, μιας μεσόκοπης και τροφαντής θεραπεύτριας, για τον κύριο Αλόνσο, έναν ευπαρουσίαστο κουτσό πενηντάρη, αλλά και όσων συμβαίνουν στη συνοικία της Γράσια, στη μεταπολεμική Βαρκελώνη, υπό την απειλητική σκιά της δικτατορίας του Φράνκο.

Μέσα από τα μάτια του Ρίνγκο που ακούει, διαβάζει και τελικά θα αρχίσει να συγγράφει, θα φωτιστεί ολόκληρη η ζωή μιας γενιάς που έθρεψε τα όνειρά της στα συνοικιακά σινεμά και στους δρόμους μιας πόλης όπου το μέλλον έμοιαζε αδιανόητο.

 

 

Πηγή: www.lifo.gr

Βιβλίο

Αναμφίβολα ο πιο σημαντικός ρόλος στη ζωή ενός ατόμου είναι ο γονικός.

Η απόκτηση και η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού αποτελεί μεγάλη πρόκληση και ανεπανάληπτη εμπειρία. Συνεπείς στην ετήσια συνάντησή μας, το ημερολόγιο του 2018 έρχεται να σας συντροφεύσει όλη τη χρονιά και να σας στηρίξει στον γονικό σας ρόλο.

 

Η Αλεξάνδρα Α. Καππάτου, με την πολυετή εμπειρία και εγκυρότητά της, σας ενημερώνει και σας δίνει συμβουλές για θέματα που σας απασχολούν σχετικά με τα παιδιά και τους εφήβους σας, όπως για τη διαπαιδαγώγηση, το σχολείο, τον ύπνο, τις φιλίες, το διαζύγιο κ.λπ. Όπως άλλωστε έγραψε ο Ντένις Γουέτλεϊ: «Το καλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά σου είναι οι ρίζες της υπευθυνότητας και τα φτερά της ανεξαρτησίας».

.akappatou.gr

 

Βιβλίο

…Θέλετε να με κάνετε να πιστέψω ότι η ζωή σας είναι ζωή ενός συνηθισμένου αναρχικού;» ,

«Όχι! Όχι, δεν είν’ έτσι τα πράγματα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι θεωρίες μου δεν παρεκκλίνουν καθόλου απ’ τον τρόπο ζωής μου. Αντίθετα, και τα δυο συμφωνούν απόλυτα. Είναι αλήθεια ότι δεν κάνω ζωή βομβιστή ή αναρχοσυνδικαλιστή. Εκείνων όμως η ζωή εκτυλίσσεται πέρα απ’ τον αναρχισμό, πέρα απ’ τα ιδανικά τους. Αυτό δε συμβαίνει με τη δική μου. Σ’ εμένα -μάλιστα, σ’ εμένα τον τραπεζίτη, τον μέγα έμπορο και κομπιναδόρο, αφού το θέλετε έτσι- συνυπάρχουν και τα δυο, και η θεωρία και η πράξη του αναρχισμού, με τον καλύτερο τρόπο.

Με παρομοιάσατε μ’ εκείνους τους ηλίθιους τους βομβιστές και με τους άλλους στα συνδικάτα, για ν’ αποδείξετε ότι εγώ είμαι διαφορετικός. Και πράγματι έτσι είναι, μόνο που η διαφορά είναι η ακόλουθη: εκείνοι εκεί (μάλιστα, εκείνοι και όχι εγώ) είναι μόνο θεωρητικά αναρχικοί, ενώ εγώ είμαι και στη θεωρία και στην πράξη. Εκείνοι εκεί είναι αναρχικοί και βλάκες, ενώ εγώ είμαι αναρχικός κι έξυπνος. Γι’ αυτό είμαι, αγαπητέ μου, εγώ ο πραγματικός αναρχικός. Οι συνδικαλιστές και οι βομβιστές (ήμουν κι εγώ κάποτε ένας από δαύτους, αλλά τους εγκατέλειψα ακριβώς χάριν του αληθινού αναρχισμού), αυτοί δεν είναι παρά τα σκουπίδια του αναρχισμού, οι κηφήνες της μεγάλης αναρχικής διδασκαλίας».

«Ούτε ο διάβολος δε θα πίστευε στ’ αυτιά του! Είναι να σαστίζει κανείς. Και πώς συμβιβάζεται η ζωή σας -εννοώ τη ζωή του τραπεζίτη και εμπόρου- με τη θεωρία του αναρχισμού; Πώς συμβιβάζονται αυτά τα δύο, όταν λέτε ότι αντιλαμβάνεστε την αναρχική θεωρία όπως οι συνηθισμένοι αναρχικοί; Και θέλετε και να με πείσετε από πάνω ότι διαφέρετε απ’ αυτούς, επειδή είστε περισσότερο αναρχικός -έτσι δεν είναι;»

«Πράγματι».

«Ε, τώρα είναι που δεν καταλαβαίνω τίποτα!»

«Θέλετε πολύ να καταλάβετε;»

«Ασφαλώς!»

Το πούρο, που είχε στο στόμα, τον είχε σβήσει· πήρε και το ξανάναψε με αργές κινήσεις, κοίταξε το σπίρτο ώσπου κάηκε ολόκληρο, το άφησε προσεχτικά στο σταχτοδοχείο, κι ύστερα σήκωσε το κεφάλι που κρατούσε σκυφτό, και είπε:

«Ακούστε με! Βγήκα απ’ το λαό, κατάγομαι απ’ την εργατική τάξη της πόλης. Όπως καταλαβαίνετε, κανένα τυχερό δεν είχα από κούνια, ούτε κοινωνική θέση ούτε τις αντίστοιχες γνωριμίες. Έτυχε μόνο να έχω απ’ τη φύση καθαρό μυαλό και αρκετά ισχυρή θέληση. Είχα λοιπόν δυο χαρίσματα που δεν μπορούσαν να μου αμφισβητηθούν, παρά την ταπεινή καταγωγή μου.

»Έγινα εργάτης, δούλεψα και έζησα μια καταθλιπτική ζωή, όπως οι περισσότεροι σ’ αυτό τον περίγυρο. Όχι πως υπέφερα απ’ την πείνα, αλλά πολλές φορές λίγο έλειψε να γίνει ακόμη κι αυτό. Βέβαια, ούτε έτσι θα είχε αλλάξει τίποτα απ’ όσα ακολούθησαν και που θα σας αφηγηθώ τώρα, τίποτα απ’ την προηγούμενη και τίποτα απ’ την τωρινή μου ζωή.

»Σε γενικές γραμμές, ήμουν ένας απόλυτα συνηθισμένος εργάτης: δούλευα επειδή έπρεπε να δουλέψω, αλλά όσο γινόταν λιγότερο. Όποτε μου δινόταν η ευκαιρία, διάβαζα και συζητούσα τα πάντα, και επειδή δεν ήμουν χαζός, κυριεύτηκα από έντονη δυσαρέσκεια και μεγάλη αμηχανία μπρος στην τύχη μου και τις κοινωνικές συνθήκες που μου επέβαλλαν αυτή τη κατάσταση. Σας έχω ήδη πει ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν έρθει και χειρότερα. Τότε όμως ήμουν ένας άνθρωπος που πίστευε πως τον είχε αδικήσει πολύ η μοίρα του και οι κοινωνικές συνθήκες έμοιαζε να είχαν εκμεταλλευτεί αυτό το γεγονός. Εκείνον τον καιρό ήμουν περίπου είκοσι ή το πολύ είκοσι ενός χρόνων, και τότε ήταν που έγινα αναρχικός».

Δε μίλησε για λίγο, κι ύστερα έσκυψε ακόμα πιο πολύ προς το μέρος μου και συνέχισε:

«Ήμουν ανέκαθεν λίγο πολύ συνειδητοποιημένος. Ένιωθα αυτή την αμηχανία και ήθελα να την κατανοήσω. Έτσι έγινα ένας συνειδητός και πεισμένος αναρχικός… Έγινα ο συνειδητός και πεισμένος αναρχικός που παραμένω ακόμα και σήμερα».

«Και η σημερινή σας θεωρία είναι η ίδια με την τοτινή;»

«Η ίδια. Η αναρχική θεωρία, η αληθινή θεωρία, είναι μία και μοναδική. Από τότε που έγινα αναρχικός, της στάθηκα πιστός, όπως θα διαπιστώσετε σε λίγο… Όπως σας έχω ήδη πει, ήμουν απ’ τη φύση μου έξυπνος και έτσι έγινα συνειδητός αναρχικός. Μόνο που, τι σημαίνει να είσαι αναρχικός;

Σημαίνει ν’ αντιστέκεσαι στις αδικίες που πηγάζουν απ’ το γεγονός ότι ερχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο κοινωνικά άνισοι… Αυτό είναι που σε κάνει αναρχικό. Απ’ αυτό προέρχεται, πράγμα που μπορεί ν’ αποδείξει κανείς, η αντίσταση σ’ εκείνες τις κοινωνικές συνθήκες που καθιστούν την ανισότητα δυνατή.

Εκείνο που θέλω να σας εξηγήσω πρώτα είναι η ψυχολογική οδός: πώς γίνεσαι αναρχικός; Αμέσως μετά θ’ αναφερθώ πάλι στη θεωρία. Προσπαθήστε τώρα να παρακολουθήσετε την αμηχανία ενός έξυπνου ανθρώπου μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες. Πώς βλέπει τον κόσμο;

Ο ένας γεννιέται εκατομμυριούχος κι είναι από γεννησιμιού του άτρωτος στις δυστυχίες -και υπάρχουν αρκετές από δαύτες- δυστυχίες που τις αποτρέπει, ή τις αμβλύνει τουλάχιστον, το χρήμα, ενώ ο άλλος γεννιέται φτωχός, κι από παιδί δεν είναι παρά ένα παραπανίσιο στόμα για την οικογένεια που είναι αναγκασμένη να γεμίζει στόματα όπως όπως. Ο ένας γεννιέται κόμης ή μαρκήσιος και απολαμβάνει την εκτίμηση των ανθρώπων ό,τι και να κάνει, ενώ ο άλλος, σαν εμένα, πρέπει να υποτάσσεται σιωπηλά αν θέλει να του φέρονται ανθρώπινα. Μερικοί γεννιούνται έτσι που μπορούν να σπουδάσουν, να ταξιδέψουν και να μορφωθούν… να γίνουν πιο έξυπνοι (ας το πούμε με τ’ όνομά του) απ’ ό,τι εκείνοι που είχαν από τη φύση αυτή τη δυνατότητα. Έτσι είναι κι έτσι θα μείνει σε γενικές γραμμές.

»Τις αδικίες της φύσης… τι να κάνουμε; Δεν μπορούμε να τις εξαλείψουμε. Τις κοινωνικές όμως κι εκείνες που υπάρχουν στις κοινωνικές σχέσεις, γιατί δεν τις καταργούμε; Παραδέχομαι -τι άλλο μου μένει;- ότι κάποιος μπορεί να είναι καλύτερός μου, επειδή η φύση τού έχει δώσει ορισμένα χαρίσματα: ταλέντο, δύναμη, ενεργητικότητα. Δε δέχομαι όμως να είναι κάποιος καλύτερός μου χάρη σε επίκτητες ιδιότητες, που δεν τις είχε όταν άφησε την κοιλιά της μάνας του, αλλά του τις χάρισε κάποια μάλλον ευτυχής σύμπτωση μόλις βγήκε από κει, όπως πλούτο, κοινωνική θέση, ανέσεις, κλπ. Κι από αυτή την αντίδραση, που προσπαθώ να σας παρουσιάσω εδώ ,βγήκε τότε ο αναρχισμός μου, εκείνος ο αναρχισμός που πρεσβεύω και τώρα όσο και παλιότερα».

Πάλι δε μίλησε για λίγο, σα να ήθελε να σκεφτεί πώς να συνεχίσει. Κάπνιζε φυσώντας τον καπνό του δίπλα μου. Ύστερα στράφηκε πάλι προς το μέρος μου κι ήταν κιόλας έτοιμος να συνεχίσει, όταν τον διέκοψα:

«Να σας ρωτήσω κάτι από καθαρή περιέργεια… Γιατί είστε, αλήθεια, αναρχικός; Θα μπορούσατε με την ίδια ευκολία να είχατε γίνει σοσιαλιστής ή οτιδήποτε άλλο προοδευτικό, που να μην είναι τόσο περιθωριακό. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εναρμονιστεί και με την αντίστασή σας… Συμπεραίνω απ’ όσα μου είπατε ότι εννοείτε τον αναρχισμό (και νομίζω πως αυτός είναι ένας καλός ορισμός) ως αντίσταση ενάντια σε κάθε είδους κοινωνικούς συμβιβασμούς και τύπους, ως επιθυμία και προσπάθεια για τη συνολική κατάργησή τους…»

«Ακριβώς».

«Και γιατί διαλέξατε αυτή την ακραία λύση και όχι κάποια άλλη, κάποια ενδιάμεση;»

«Θα σας πω αμέσως. Όλα αυτά τα σκεφτόμουν πολύ καιρό. Εκείνο, φυσικά, που μ’ έφερε σε επαφή μ’ όλες τις θεωρίες ήταν οι προκηρύξεις που διάβαζα. Διάλεξα την αναρχική θεωρία, μιαν ακραία θεωρία όπως πολύ σωστά παρατηρήσατε, για λόγους που θα σας αποκαλύψω με δυο κουβέντες».

Το βλέμμα του καρφώθηκε λίγη ώρα στο κενό. Ύστερα στράφηκε πάλι προς το μέρος μου.

«Το πραγματικό κακό, το καθαυτό κακό, είναι οι κοινωνικές συνθήκες και οι θεσμοί που καλύπτουν τα φυσικά δεδομένα, ξεκινώντας απ’ την οικογένεια και καταλήγοντας στο χρήμα, απ’ τη θρησκεία ως το κράτος. Γεννιόμαστε άντρες ή γυναίκες, θέλω να πω πως γεννιόμαστε για να γίνουμε κάποτε ενήλικοι άντρες ή γυναίκες, δεν ερχόμαστε όμως στον κόσμο για να γίνουμε σύμφωνα με τους νόμους της φύσης ούτε σύζυγοι, ούτε καθολικοί, ούτε προτεστάντες, ούτε Πορτογάλοι, ούτε Άγγλοι. Γινόμαστε ότι γίνουμε μόνο με την επίδραση των κοινωνικών θεσμών.

Γιατί όμως είναι κακοί οι κοινωνικοί θεσμοί; Επειδή πρόκειται για θεσμούς, επειδή δεν είναι φυσικοί. Το κράτος είναι τόσο μηδαμινό όσο και το χρήμα, οι θρησκείες τόσο ασήμαντες όσο και η οικογένεια. Κι αν υπήρχαν κι άλλοι θεσμοί αυτού του είδους, θα ήταν το ίδιο κακοί, ακριβώς επειδή Θα ήταν θεσμοί, επειδή απλώς θα κάλυπταν και θα εμπόδιζαν τα φυσικά δεδομένα. Και κάθε σύστημα, εκτός από το καθαρά αναρχικό που θέλει να καταργήσει όλους αυτούς τους θεσμούς, δεν είναι παρά ένας θεσμός. Θα ήταν παράλογο, για να μην πω έγκλημα, να επενδύσουμε όλες μας τις επιθυμίες και να αναλώσουμε όλους μας τους κόπους, για να αντικαταστήσουμε έναν κοινωνικό θεσμό από κάποιον άλλο, γιατί αυτό θα είχε αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αναταραχή στην κοινωνία, με αποκλειστικό και μόνο στόχο να μην αλλάξει τίποτα. Κι αφού θεωρούμε τους κοινωνικούς θεσμούς άδικους επειδή καταδυναστεύουν και καταπιέζουν τη φύση του ανθρώπου, τότε γιατί να σπαταλάμε τις δυνάμεις μας να τους αντικαταστήσουμε με άλλους, όταν μπορούμε να τους καταστρέφουμε όλους;

»Μου φαίνεται ότι όλ’ αυτά είναι λογικά. Ας υποθέσουμε όμως ότι δεν είναι έτσι, ας υποθέσουμε ότι κάποιος θ’ απαντούσε πως όλ’ αυτά είναι καλά κι ωραία, αλλά πως το αναρχικό σύστημα δεν είναι πραγματοποιήσιμο, κι ας εξετάσουμε με την ησυχία μας κι αυτή την πλευρά του προβλήματος.

»Γιατί να μην είναι πραγματοποιήσιμο το αναρχικό σύστημα; Εμείς οι προοδευτικοί ξεκινάμε όλοι από τη βασική αρχή ότι το υφιστάμενο σύστημα είναι άδικο, όμως πέρα απ’ αυτό υποστηρίζουμε ότι θα πρέπει να αντικατασταθεί από ένα δικαιότερο για να επικρατήσει δικαιοσύνη. Αν σκεφτόμασταν διαφορετικά, δε θα ήμαστε προοδευτικοί, αλλά αστοί.

Από πού προκύπτουν όμως τα κριτήρια για το δίκαιο; Απ’ αυτό που είναι φυσικό κι αληθινό, σ’ αντίθεση με τους κοινωνικούς θεσμούς και τα κατά συνθήκην ψεύδη. Αλλά αν κάτι είναι φυσικό, δε θα είναι μόνο κατά το ήμισυ, το εν τέταρτο ή το εν όγδοο. Ωραία λοιπόν! Τότε θα πρέπει όμως να ισχύει ένα απ’ τα δύο ενδεχόμενα: είτε αυτό που είναι φυσικό είναι πραγματοποιήσιμο, είτε δεν είναι πραγματοποιήσιμο· για να το πούμε διαφορετικά: είτε μια κοινωνία μπορεί να είναι φυσική, είτε είναι κατ’ ουσίαν θεσμός, οπότε είναι αδύνατο να γίνει ποτέ φυσική.

Αν η κοινωνία μπορεί να είναι φυσική, τότε μπορεί να είναι δυνατή και μια αναρχική ή ελεύθερη κοινωνία, επειδή μόνο αυτή θα ήταν μια κοινωνία ολωσδιόλου φυσική. Αν όμως η κοινωνία δε γίνεται να είναι φυσική, αν πρέπει (όποια και να ’ναι η αιτία) να είναι θεσμός, τότε είμαστε αναγκασμένοι να τη θεωρήσουμε το μικρότερο κακό και να την κάνουμε, μέσα στα θεσμικά πλαίσια, όσο μπορούμε πιο φυσική, για να είναι κι όσο το δυνατό δικαιότερη. Και ποιος είναι αυτός ο πιο φυσικός θεσμός; Κανείς δεν είναι καθεαυτού φυσικός αφού είναι θεσμός, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση φυσικότερος θα ήταν εκείνος που φαίνεται φυσικότερος, που τον αντιλαμβανόμαστε ως φυσικότερο.

Και ποιος είναι βέβαια ο φυσικότερος ή ποιον αντιλαμβανόμαστε ως φυσικότερο; Εκείνους που έχουμε συνηθίσει. (Πρέπει να καταλάβετε ότι κάτι είναι φυσικό όταν είναι ενστικτώδες, κι ότι εκείνο που δεν είναι ενστικτώδες, αλλά που σε γενικές γραμμές μοιάζει να είναι, αυτό είναι η συνήθεια. Το κάπνισμα δεν είναι ούτε φυσικό ούτε ενστικτώδης ανάγκη, όμως απ’ τη στιγμή που το συνηθίζει κανείς, του φαίνεται φυσικό, το αντιλαμβάνεται ως ενστικτώδη ανάγκη).

Και ποιος είναι ο κοινωνικός θεσμός που μας έγινε συνήθεια; Το παρόν σύστημα βέβαια, το αστικό σύστημα. Απ’ αυτά, αν τα δούμε λογικά, προκύπτει είτε ότι θεωρούμε τη φυσική κοινωνία δυνατή, οπότε πρέπει να πάρουμε αναρχική θέση, είτε ότι υποστηρίζουμε πως είναι αδύνατη, οπότε πρέπει να υπερασπιστούμε το αστικό σύστημα. Εναλλακτική περίπτωση δεν υπάρχει. Μέχρι εδώ μπορέσατε να με παρακολουθήσετε;…»

Το διήγημα με τον προκλητικό για την κοινή λογική τίτλο «Ο αναρχικός τραπεζίτης» δημοσιεύεται για πρώτη φορά το 1922. Παραβολή, διαλεκτική σάτιρα, υποδειγματικό οικοδόμημα μιας αυστηρής επαγωγικής λογικής, διαθέτει την εγγενή εκείνη επικαιρότητα που χαρακτηρίζει ολόκληρο το έργο του Πεσσόα.

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Βιβλίο

«Η νεολαία αντιμετωπίζεται σαν μια αγορά από την οποία μπορούν να βγουν γρήγορα κέρδη», λέει ο Χουάν Μαρσέ.

«Κουμάντο κάνει αυτός που αφηγείται». Με αυτές τις λέξεις ο Ρίνγκο, ο κεντρικός ήρωας της «Καλλιγραφίας των ονείρων» του Χουάν Μαρσέ αποστομώνει τους υπόλοιπους δωδεκάχρονους της παρέας που τον κατηγορούν ότι οι ιστορίες που διηγείται παραείναι αλλόκοτες. Αυτή η φράση δίνει επίσης το στίγμα ενός μυθιστορήματος, στο οποίο η Ιστορία και η πολιτική μεταμορφώνονται και εμπλουτίζονται μέσω της φαντασίας χάρη σε έναν τολμηρό συγγραφέα, μετρ της αφήγησης. Πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει το όνειρο; Το «...ξύπνιο και παρατηρητικό αγόρι, επιρρεπές σε κάποιους παραλογισμούς», που μοιάζει τόσο στον ίδιο τον δημιουργό του όταν ήταν παιδί, μεγαλώνει στη μεταπολεμική Βαρκελώνη στα χρόνια που η πόλη βασανίζεται από τη φτώχεια, τον φόβο και τον αυταρχισμό του φρανκικού καθεστώτος. Ο κινηματογράφος της εποχής, τα λαϊκά εικονογραφημένα περιοδικά και οι αναμνήσεις του συγγραφέα –τότε που με τους φίλους του επινοούσε απίθανες αφηγήσεις μιας περιπετειώδους ζωής η οποία μεταμόρφωνε την καθημερινότητα– δίνουν στον Μαρσέ το πρώτο υλικό για τον ποιητικό ρεαλισμό της γραφής του. «Η επινόηση μπορεί να είναι πιο αξιόπιστη από την πραγματικότητα, να έχει περισσότερες πιθανότητες να επιζήσει», γράφει ο ίδιος στις πρώτες σελίδες του βιβλίου.

Το δημοψήφισμα

Η «Καλλιγραφία των ονείρων» (2011), ένα από τα θαυμάσια μυθιστορήματα που έχει γράψει ο Χουάν Μαρσέ στην ωριμότητά του, κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Πατάκη σε εξαιρετική μετάφραση της Γεωργίας Ζακοπούλου – η οποία άξια αναμετρήθηκε με τον πυκνό και όλο υπονοούμενα λόγο ενός στυλίστα. Αυτή η πρόσφατη έκδοση θα αρκούσε για να επιδιώξουμε μια συνέντευξη μαζί του.

Ο 84χρονος συγγραφέας, ολιγογράφος και πολυβραβευμένος, αναγνωρίζεται ως ένας από τους πιο σημαντικούς πεζογράφους της ισπανόφωνης λογοτεχνίας στον 20ό αιώνα. Ομως η συνέντευξη έχει μία ακόμη αφορμή: Μετά το πρόσφατο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλωνίας και όσα επακολούθησαν, αντίτυπα των βιβλίων του σε δημόσιες βιβλιοθήκες της Βαρκελώνης μουντζουρώθηκαν με τη λέξη «προδότης» και δέθηκαν με αλυσίδες. Καταλανός ο ίδιος μέχρι το κόκαλο που ωστόσο έγραφε και γράφει πάντοτε στα ισπανικά, ο Χουάν Μαρσέ είχε δηλώσει στην εφημερίδα El Pais κατά την αρχή της κρίσης ότι το δημοψήφισμα ήταν «απολύτως ασύμβατο με τη νομοθεσία». Επειτα από αυτό η Βαρκελώνη, η αγαπημένη πόλη από την οποία έφυγε μόνον μια φορά στη ζωή του, κατά την περίοδο της δικτατορίας, του επιτέθηκε.

– Η «Καλλιγραφία των Ονείρων», όπως και τα περισσότερα βιβλία σας, διαδραματίζεται στη μετεμφυλιακή Βαρκελώνη και στην πρώτη περίοδο της φρανκικής δικτατορίας. Γιατί γράφετε πάντα για αυτή την πόλη και αυτή την εποχή;

– Επειδή η Βαρκελώνη είναι η πόλη μου, κι επειδή σ’ αυτήν έζησα τα παιδικά και νεανικά μου χρόνια κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Τοποθετώ τα μυθιστορήματά μου στα χρόνια αυτά επειδή εκείνη την εποχή βίωσα τις πιο σημαντικές και καθοριστικές εμπειρίες της ζωής μου. Από την άλλη, ήθελα να δώσω φωνή σε όσους είχε φιμώσει η φρανκική δικτατορία, να καταθέσω μια μαρτυρία για μια εποχή καταπίεσης και ταπείνωσης.

– Γνωρίζει και ενδιαφέρεται η ισπανική νεολαία για την εποχή που περιγράφετε στα βιβλία σας;

– Οχι, θεωρώ ότι δεν είναι επαρκώς πληροφορημένη για τον Εμφύλιο και τη μεταπολεμική περίοδο. Εχει άλλες προτιμήσεις και αυτό μου φαίνεται φυσιολογικό. Η ισπανική νεολαία, όπως κάθε νεολαία ευρωπαϊκής χώρας –υποθέτω και της Ελλάδας–, δεν έχει πολλά κίνητρα ώστε να ενδιαφερθεί για το παρελθόν και να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για το παρόν. Είναι ένα θέμα που συνδέεται με την εκπαίδευση. Η νεολαία, σήμερα, αντιμετωπίζεται σαν μια αγορά από την οποία μπορούν να βγουν γρήγορα κέρδη.

– Πώς αρχίζετε να γράφετε μια ιστορία;

– Ξεκινώ με αφετηρία κάποιες εικόνες, ποτέ μια ιδέα. Κάποιες εικόνες από κάποια περιστατικά, επινοημένα ή πραγματικά, μπορεί να μου γίνουν εμμονή και να αποτελέσουν το σπέρμα, τον σπόρο μιας ιστορίας που θεωρώ ότι μπορεί να έχει ενδιαφέρον για κάποιο λόγο. Τότε αρχίζω να σχεδιάζω πρόσωπα και μια πλοκή.

– Λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο που ανακατεύετε τα ιστορικά γεγονότα με τη φαντασία στα μυθιστορήματά σας, θα λέγατε ότι η συγγραφή είναι για εσάς ένας τρόπος να ξεφύγετε από την πραγματικότητα, ή να την κατανοήσετε βαθύτερα;

– Ο συγγραφέας εργάζεται με υλικό στο οποίο η βιωματική εμπειρία και η φαντασία συνήθως πηγαίνουν χέρι χέρι. Η αλήθεια και η επινόηση αναμειγνύονται με φυσικότητα. Δεν με ενδιαφέρει να ξεφύγω από την πραγματικότητα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να την ερμηνεύσω, να αποκαλύψω τα μυστικά της.

– Μετά το δημοψήφισμα και την αρνητική σας στάση απέναντι στον καταλανικό εθνικισμό, κάποια βιβλία σας σε δημόσια βιβλιοθήκη καταστράφηκαν από φανατικούς. Πώς νιώθετε γι’ αυτό, τι σημαίνει για εσάς η εμπαθής αντίδραση αυτής της πόλης που τόσο αγαπάτε;

– Στην πόλη μου δεν κυριαρχεί επ’ ουδενί αυτός ο φανατισμός, αυτή η μισαλλοδοξία. Σ’ όλον τον κόσμο υπάρχουν τέτοιου είδους φανατικοί, που μισούν όποιον δεν σκέφτεται όπως εκείνοι. Εγώ δεν είμαι εθνικιστής. Θεωρώ ότι οι εθνικισμοί έφεραν μονάχα πόνο και θάνατο στον κόσμο. Αλλά δεν νιώθω πικρία γι’ αυτό που συνέβη. Στην πραγματικότητα με κολακεύει που ένας φασίστας πατριδοκάπηλος με αποκαλεί «προδότη». Οπως έλεγαν οι κλασικοί: «Γαβγίζουν, άρα προχωράμε».

Η διαδρομή του

1933

Στις 3 Ιανουαρίου ο Juan Faneca Roca γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. Η μητέρα του πέθανε στον τοκετό και το παιδί υιοθετήθηκε από την οικογένεια Μαρσέ.

1961

Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα «Encerrados con un solo juguete».

1978

Το μυθιστόρημα «La muchacha de las bragas de oro» κερδίζει το βραβείο Planeta.

2001

Το μυθιστόρημα «Η ουρά της σαύρας» διακρίθηκε με το Εθνικό Βραβείο Κριτικής (Premio de la Critica) και το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας (Premio Nacional de Narrativa), τις δύο μεγαλύτερες λογοτεχνικές διακρίσεις της Ισπανίας.

2008

Ο Χουάν Μαρσέ τιμήθηκε με το βραβείο Cervantes (Θερβάντες), το σημαντικότερο βραβείο για την ισπανόφωνη λογοτεχνία. Ηταν ο πρώτος Καταλανός συγγραφέας που έλαβε αυτή την τιμή.

Βιβλίο

Ο Αρνόν Λεβανόνι είναι αγριωπός και κτητικός. Η αγάπη του για την Όφρι, τη μεγάλη του κόρη, τον βγάζει εκτός εαυτού. Όταν υποψιάζεται πως ο γείτονάς του την έχει κακοποιήσει σεξουαλικά, τον στέλνει στο νοσοκομείο. Μπαίνει σε μεγαλύτερους μπελάδες όταν η εγγονή του γείτονα απειλεί να τον εκδικηθεί.

Ο ίδιος μένει σε μια ήσυχη γειτονιά με την οικογένειά του. Από πάνω τους μένει, με τα δυο παιδιά της, η "χήρα" Χάνι Ντορόν, της οποίας ο άντρας λείπει συχνά σε επαγγελματικά ταξίδια. Ο κουνιάδος της, κυνηγημένος από τους πελάτες του και την αστυνομία, ζητάει καταφύγιο στο σπίτι της. Στον τελευταίο όροφο μένει μια πραγματική χήρα: η δικαστίνα Ντβόρα Έντελμαν. Συνταξιούχος πλέον, προσπαθεί να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή, συμμετέχοντας σε ένα κίνημα διαμαρτυρίας, θα καταφέρει όμως να επανασυνδεθεί με τον γιο της; Η Χάνι Ντορόν θα ξεπεράσει τα προβλήματά της; Ο Αρνόν θα σώσει τον γάμο του;

Οι "Τρεις όροφοι" του κτηρίου αντανακλούν το τριμερές ψυχαναλυτικό μοντέλο του Φρόυντ. Ο Εσκόλ Νεβό, ο πλέον δημοφιλής συγγραφέας της νεότερης γενιάς στο Ισραήλ, ακτινογραφεί τις ψυχώσεις της μεσαίας τάξης και μας χαρίζει ένα σαρωτικό

Εσκόλ Νεβό
“Τρεις όροφοι”
μετ. Λ. Μιζάνεκδόσεις Καστανιώτη -2017
σελ. 288
τιμή: 16,96

Βιβλίο

Ο Γιάννης Αντωνιάδης προτείνει εξαιρετικά βιβλία για να μας κρατήσουν συντροφιά τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου.

Μπορεί το καλοκαίρι να αποτελεί παρελθόν, ο χρόνος να μειώνεται με το τέλος των διακοπών αλλά το φθινόπωρο ποτέ δεν έπαψε να προσφέρεται για ανάγνωση. Έστω και μισή ώρα μέσα στην μέρα ένα καλό βιβλίο μπορεί και μας ξεκουράζει, μας αναζωογονεί και διώχνει μακριά την σκόνη της καθημερινότητας για να παραφράσω ελαφρώς την γνωστή ρήση του Πικάσο. Μέσα στην δίνη των καθημερινών προβλημάτων, της πίεσης και του άγχους η διέξοδος μέσω της γοητευτικής ανάγνωσης ενός βιβλίου μπορεί να φτιάξει την μέρα μας.

Για αυτό διαλέγουμε και πάλι βιβλία ιδιαίτερα από το μεγάλο καλάθι της βιβλιοπαραγωγής και τα προσφέρουμε για εκείνη την στιγμή που θα έρθει η διάθεση να ανέβουμε με όχι πολύ κόπο το μαγικό βουνό – βιβλίο του Τόμας Μαν – της αστείρευτης γνώσης.

Το σημαντικό εξάλλου στην διαδικασία της ανάγνωσης είναι και η ψυχαγωγία μας. Όλα τα βιβλία που παρουσιάζονται εδώ έχουν τα συστατικά εκείνα ενός δέντρου που μπορεί και μας χαρίζει μοναδικούς καρπούς έτοιμοι να μας χαρίσουν τον απολαυστικό χυμό τους.

Διαβάζοντας βιβλία που ανθίζουν το φθινόπωρο…

Yasmine El Rashidi, Χρονικό ενός τελευταίου καλοκαιριού, Εκδόσεις Κριτική

Η Αίγυπτος, η ιστορία της, οι αδυναμίες της, οι άνθρωποί της και o ο φόβος αυτών για αλλαγή πρωταγωνιστούν μέσα από τα μάτια της Yasmine El Rashidi. Αυτός ο ευλογημένος τόπος των Θεών που τόσοι επιθύμησαν αλλά δεν κατάφεραν να υφαρπάξουν την αρχέγονη της ταυτότητα είναι το πεδίο συγκρούσεων και διενέξεων εδώ και πολλά χρόνια. Η συγγραφέας μέσα από ένα χρονικό εμπνευσμένο από το χρονικό του Μαρκές, μας αφηγείται τα προσωπικά της βιώματα και την δική της οικογενειακή ιστορία, τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, τις αναμνήσεις της από μία αθώα εποχή και την ανάγκη επαναφοράς σε μία σταθερότητα που μοιάζει χαμένη στην μετάφραση και τις αντιπαλότητες.

Arthur Conan Doyle, Ο βραζιλιάνικος αγριόγατος και άλλες ιστορίες μυστηρίου, Εκδόσεις Gutenberg

Ο περίφημος επιθεωρητής Σέρλοκ Χολμς, μία επινόηση του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ που έχει αφήσει εποχή, σε αυτή την σειρά διηγημάτων έχει αποσυρθεί για να δώσει την θέση του σε άλλους πρωταγωνιστές που παίρνουν μέρος σε άλλες ιστορίες, εξίσου συναρπαστικές και πικάντικες, γεμάτες πάντα αγωνία για τα μελλούμενα. Ο πάντα ευφυής και ευρηματικός Κόναν Ντόυλ δεν αφηγείται μόνο κάποιες ιστορίες μυστηρίου όπως αυτή του Βραζιλιάνικου αγριόγατου, δεν μένει μόνο στον αφηγηματικό του ρόλο αλλά πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Και πως να μην γίνει αυτό όταν σε όλη την διάρκεια της ζωής του διάλεξε διάφορους δρόμους που του δημιούργησαν διαφορετικά ερεθίσματα, τα οποία χρησιμοποίησε με μοναδικό τρόπο εντάσσοντάς τα στις αφηγήσεις του.

Tobias Wolff, Η χαρά του πολεμιστή και άλλα διηγήματα, Εκδόσεις Ίκαρος

Στην σύγχρονη Αμερική, την Αμερική του Wolff, όλα κινούνται με ρυθμούς ήρεμους, «δεν συμβαίνει τίποτα και όμως συμβαίνουν τα πάντα» όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι Sunday Telegraph σε σχόλιό τους για τα διηγήματα του Wolff. Δεν είναι ψέμα, πίσω από την πραγματικότητα που προβάλλεται σε πρώτο πλάνο, στο γαλήνιο πρωινό ή δείλι στις ζωές των ανθρώπων, εκεί στο ίδιο σημείο διαπιστώνεται υποδόρια κινητικότητα, σαν ένα ποτάμι σιγανό που σε λίγο θα εμφανίσει ρεύματα. Το αν είναι σπουδαίος για το έργο του ή όχι θα το κρίνει η ιστορία της λογοτεχνίας, πάντως ο Wolff κατορθώνει να προβληματίσει, να συγκινήσει, να εγείρει πολλά ερωτήματα για την καθημερινότητα που όλοι εμείς ζούμε, της οποίας είμαστε για κάποιους λόγους αιχμάλωτοι ή δράστες, έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε, την διαχειριζόμαστε, την δαμάζουμε ή την αποδεχόμαστε.

Hubert Haddad, Παλαιστίνη, Εκδόσεις Utopia

Η Παλαιστίνη είναι ένα αναγκαίο μυθιστόρημα, είναι σαν τα μυθιστορήματα που γράφτηκαν εν μέσω Τρίτου Ράιχ, για όλα αυτά τα εγκλήματα εκτελεσμένα από ανθρώπους ενάντια σε ανθρώπους λόγω φυλετικών διακρίσεων. Το πλαίσιο είναι ακριβώς το ίδιο, γιατί και στην Μέση Ανατολή άνθρωποι με διαφορετικές καταγωγές κατορθώνουν να έχουν μετατρέψει την περιοχή σε πυριτιδαποθήκη που θρέφεται συνέχεια από το μίσος, ένα μίσος φλογερό και ασίγαστο όσα χρόνια και αν πέρασαν. Και η αλήθεια είναι πως έχουν περάσει κοντά 70 χρόνια και το δράμα συνεχίζεται και δυστυχώς θα συνεχίζεται για πολύ, γιατί το χώμα είναι ποτισμένο με το αίμα αθώων, λουλούδια αγάπης μοιάζει να μην φυτρώνουν πια και η εκδίκηση είναι ένα τραγούδι πικρό, ένα όπλο συναισθηματικό που μπορεί και εξολοθρεύει, δεν σκοτώνει απλώς.

Ιβάν Τουργκένιεφ, Ο μονομάχος, Εκδόσεις Ερατώ

Ο μονομάχος δεν είναι μόνο μια ρομαντική ιστορία από τον συγγραφέα που βρέθηκε στο περιθώριο της ρωσικής λογοτεχνίας από τους σύγχρονούς του Τολστόι και Ντοστογιέφσκι. Η ερωτική ιστορία είναι η αφορμή και το εργαλείο του Τουργκένιεφ για να αποκαλυφθούν δύο πρόσωπα που εκπροσωπούν δύο διαφορετικές σχολές σκέψης, νοοτροπίας και συμπεριφοράς. Εδώ ο συγγραφέας χτίζει μια μονομαχία μεταξύ δύο αντίθετων κόσμων, αυτόν της λεπτότητας και της ευγένειας και αυτόν της τραχύτητας και της χοντροκοπιάς. Οι δύο κόσμοι αυτοί συνυπάρχουν αρχικά αλλά στην πραγματικότητα συγκρούονται όταν έρθει η ώρα να δείξει ο καθένας το πραγματικό του πρόσωπο. Ένα μυθιστόρημα που καθρεφτίζει τις κοινωνικές τάξεις και είναι η «αντιπροσωπευτική περιγραφή ενός κόσμου όπως τον αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας».

culturenow.gr

 

Βιβλίο

Ένα απέλπιδο κυνήγι με τον χρόνο! Οι παιδικές αναμνήσεις είναι εφήμερες. Όσο γρήγορα αποτυπώνονται στη μνήμη ενός παιδιού, άλλο τόσο σβήνονται, παντοτινά…

Όλα ξεκινούν όταν ένα μικρό αγόρι, ο τρίχρονος Μαλόν, αρχίζει να διαδίδει φήμες πως η μητέρα που τον ανατρέφει δεν είναι η πραγματική! Κανείς δε δείχνει να τον πιστεύει εκτός από τον Βαζίλ Ντράγκονμαν, τον παιδοψυχολόγο του σχολείου του, ο οποίος θα επισκεφθεί την τοπική αστυνομία και συγκεκριμένα θα ζητήσει τη βοήθεια της επικεφαλής του τμήματος, της Μαριάν Ογκρές!

Η Μαρίαν ωστόσο δε θα δώσει την απαιτούμενη προσοχή, γιατί εκείνον τον καιρό πνίγεται με μία πολύ σοβαρή υπόθεση, που αφορά τη σύλληψη μίας ιδιότυπης ομάδας ληστών, που ευθύνεται για μία σειρά ένοπλων ληστειών σε πολυτελή καταστήματα της Χάβρης.

Ωστόσο, η δολοφονία του παιδοψυχολόγου, αλλά και η ανάρτηση στην επιφάνεια κάποιων υποψήφιων στοιχείων, θα ωθήσουν την αστυνομικό να ασχοληθεί σοβαρά με την υπόθεση του μικρού Μαλόν, γιατί ο χρόνος λειτουργεί εναντίον της… «Που θα την οδηγήσει άραγε η έρευνα που θα ξεκινήσει; Εφάπτονται σε κάποιο σημείο αυτές οι δύο υποθέσεις; Θα προλάβει να νικήσει το χρόνο και να αποδείξει την αλήθεια;» Ο Γάλλος συγγραφέας Michel Bussi γι’ ακόμη μία φορά οικοδομεί ένα έξυπνο αστυνομικό μυθιστόρημα, που κλείνει πονηρά το μάτι στον αναγνώστη!

Ένα μυθιστόρημα που διαφοροποιείται από τη μάζα και ξεχωρίζει τόσο για τον ευαίσθητο κι ανθρώπινο χαρακτήρα που εμφανίζει, όσο και για τον τρόπο που είναι κατασκευασμένο. Με λόγο αρκετά ζεστό και λυρικό και έναν χρονομετρημένο αφηγηματικό τρόπο το μυθιστόρημα «Η μαμά έχει άδικο» είναι μία καταιγιστική αστυνομική περιπέτεια, που θα προκαλέσει μεγάλες συγκινήσεις σε κάθε αναγνώστη!

 Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ.

 

Βιβλίο

 

Το Φεστιβάλ Βιβλίου που διοργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου είναι ένας θεσμός που για πολλές δεκαετίες πλουτίζει την πολιτιστική ζωή της πόλης μας.

Το φετινό 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου διοργανώνει ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF, την ΕΡΤ, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν.

 

Το κεντρικό αφιέρωμα της φετινής διοργάνωσης είναι «Βιβλίο – Θέατρο – Κινηματογράφος». Το βιβλίο χρωστάει ένα μεγάλο κεφάλαιο στη σκηνή και την οθόνη, που έδωσαν την αφορμή να αναπτυχθεί μια πλούσια βιβλιογραφία γύρω από τις δύο αυτές τέχνες.

 

Στο πλαίσιο του κεντρικού αφιερώματος θα πραγματοποιηθούν οι ακόλουθες εκδηλώσεις:

 

«Η ΕΡΤ και η συμβολή της στο Βιβλίο, το Θέατρο και τον Κινηματογράφο», εκδήλωση ΕΡΤ.

 

« -Τι διαβάζετε, Κύριε μου; – Λόγια, λόγια, λόγια…», εκδήλωση Εθνικού Θεάτρου.

 

«Από τη σελίδα στη σκηνή και ο ρόλος ενός κρατικού θεάτρου σε μια εποχή αλλαγών», εκδήλωση Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

 

«Θέατρο Τέχνης – Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς τα τελευταία 30 χρόνια», εκδήλωση Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν.

 

«Βιβλίο, Κινηματογράφος και κινηματογραφική εκπαίδευση»

 

Επίσης, θα πραγματοποιηθούν αφιερώματα στον μεγάλο μας συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη με τίτλο εκδήλωσης: «Νίκος Καζαντζάκης. Θεατρικός, τηλεοπτικός, κινηματογραφικός» και στην επέτειο των 100 χρόνων από την Οκτωβριανή Επανάσταση και την αλληλεπίδρασή της με το Βιβλίο με τίτλο εκδήλωσης «Οκτωβριανή Επανάσταση, 100 χρόνια: Διαρκής έμπνευση για συγγραφείς και κινηματογραφιστές», καθώς και πλήθος άλλων εκδηλώσεων.

Οι κεντρικές εκδηλώσεις και οι ποικίλες δράσεις (θέατρο, μουσική, παρουσιάσεις βιβλίων και διάφορα άλλα δρώμενα), με φόντο τους χιλιάδες τίτλους βιβλίων, δημιουργούν για τους επισκέπτες ένα ιδανικό περιβάλλον αναψυχής και πνευματικής αναβάθμισης.

Τη φετινή αφίσα του Φεστιβάλ βιβλίου κοσμεί έργο του κορυφαίου Έλληνα ζωγράφου Θεόδωρου Πανταλέων.

Είμαστε βέβαιοι ότι το 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου, θα καταφέρει για ακόμη μία χρονιά να επιτελέσει τον πνευματικό, κοινωνικό και πολιτιστικό του στόχο, με την συμπαράσταση όλων όσοι μοχθούν για την παραγωγή και την προβολή του βιβλίου, αλλά κυρίως με την υποστήριξη των φίλων αναγνωστών.

Σας περιμένουμε όλους στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, στη μεγάλη Γιορτή του Βιβλίου καθημερινά από την 1 έως τις 17 Σεπτεμβρίου 2017.

Γιατί και φέτος η καρδιά του Πολιτισμού χτυπάει στο Ζάππειο!

Διοργάνωση: Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.). Σε συνεργασία: Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF, ΕΡΤ, Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν

Υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Δήμου Αθηναίων και του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού. Με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων (Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.)
Μοιράσου το!
215
Ταυτότητα Εκδήλωσης

Ημερομηνία:

Από: 01/09/2017 Εως: 17/09/2017
Εγκαίνια: 4 Σεπτεμβρίου 2017, 20:00
Δευ. - Πέμ.: 18:00 – 22:30
Παρ. & Σαβ.: 18:00 – 23:00
Κυρ.: 10:30 – 15:00 & 18:00-22:30
Τοποθεσία:

Ζάππειο, Λ. Αμαλίας, Αθήνα
Eισιτήρια:

Είσοδος ελεύθερη
Πληροφορίες / Κρατήσεις:

Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.), τηλ.: 210 3303942, 2103302523 | www.sekb.gr

Βιβλίο

Η Κίμωλος, το νησί της κιμωλίας, είναι ένας πανέμορφος γραφικός προορισμός για όσους επιθυμούν ήσυχες διακοπές, που ξεχωρίζει για την χαρακτηριστική κυκλαδική ομορφιά της, που παραμένει ανέγγιχτη από το χρόνο.

Όσοι επισκέπτονται το νησί, μπορούν να γίνουν μάρτυρες μιας πολύ σημαντικής και πρωτότυπης πρωτοβουλίας. Στα σοκάκια του νησιού δημιουργήθηκαν ανοιχτές βιβλιοθήκες, οι οποίες δίνουν την δυνατότητα στους επισκέπτες, αλλά και στους κατοίκους του νησιού, να δανειστούν βιβλία δωρεάν αλλά και να προσφέρουν δικά τους ώστε να εμπλουτιστεί το περιεχόμενο των βιβλιοθηκών.

Η πρωτοβουλία αυτή, αποτελεί μια ιδέα της εθελοντικής ομάδας Κιμώλου «Κιμωλίστες», η οποία υποστηρίχθηκε από τις τοπικές αρχές.

 

Με βασικό υλικό το θαλασσόξυλο και το μεράκι της εθελοντικής ομάδας Κιμώλου, κατασκευάστηκαν τέσσερις υπαίθριες βιβλιοθήκες, που θα τις βρείτε απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, στην περιοχή Καρκάνη, στην πλατεία Σωτήρος και στην Αγορά κάτω από την Καμάρα.

Η προσπάθεια συνεχίζεται και όποιος έχει την δυνατότητα να διαθέσει κάποιο βιβλίο, μπορεί να απευθυνθεί στις παρακάτω διευθύνσεις και τηλέφωνα.

Κίμωλος 840 04, Ελλάδα

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
https://www.facebook.com/kimolistes.gr,
http://www.kimolistes.com/

Βιβλίο

 Ένα βιβλίο με 7 πραγματικά μαθήματα ζωής

Η Μάρη Γαργαλιάνου γράφει για το βιβλίο «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι»

Σε έναν κόσμο ιδανικό, θα ήμασταν όλοι συμβιβασμένοι με το θάνατο, δε νομίζετε; Δε θα «παγώναμε», ούτε θα τρέμαμε στην ιδέα του ίσως πιο δεδομένου γεγονότος στη ζωή μας. Δε γνωρίζω για εσάς, ωστόσο προσωπικά πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται τη μαύρη, αιώνια μάλλον τρύπα αυτή του θανάτου και να τρομάζει. «Μα πως είναι δυνατόν να πεθάνω έτσι απλά;» «Kαι γιατί παλεύω τόσο μια ζωή, για να τα αφήσω όλα αυτά, που;» και… «Όταν φύγω, θα πετάξω και που θα πάω;», «Κι αν τελικά όλο αυτό εδώ, αυτό που αποκαλούμε ζωή, είναι πιο τρομακτικό από τον ίδιο το θάνατο και ύστερα ηρεμήσω;» Σκέφτομαι και κοκαλώνω. Και μετά μαγικά επανέρχομαι σαν από κάποια κρίση άγχους και τρέχω στον καθρέφτη μου να δω πως μοιάζει το είδωλό μου. Αλλοιώθηκα, ή όχι; Εντάξει, είμαι καλά! Στην ηλικία που είμαι, στα κιλά μου, με τα λακκάκια στα μάγουλά μου μόνιμα εκεί… Παραλογισμός!


Ευτυχώς, σχεδόν πάντα στο όλο σκηνικό με τον καθρέφτη σκάει μύτη ο φίλος μου ο Μόρι. Τότε σας λέω μετά βεβαιότητας πως αισθάνομαι καλύτερα. Εισέρχεται αβίαστα, σχεδόν μεταφυσικά, καθισμένος αναπαυτικά στο καροτσάκι του και η φωνή του βγαίνει κάπως δύσκολα. Προσπαθεί. Προσπαθεί κι ας ζορίζει η μάσκα οξυγόνου. Προσπαθεί κι ας τον πιέζουν οι πόνοι στα πόδια. «Το να πεθάνεις είναι μια κουβέντα» μου λέει και συνεχίζει «Το να ζεις δυστυχισμένος όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό». Έγινε φίλος μου καλός ο Μόρι, εμψυχωτής αληθινός και μέντορας βιωματικός με γκριζαρισμένο μαλλί και φάρμακα πολλά ανά χείρας επίγεια και ένα βλέμμα ζεστό, γεμάτο αγάπη και συμπόνια, μου χαμογελά όσο προλαβαίνει κάτι τέτοιες στιγμές και με «διδάσκει» μαθήματα που δε διδάσκονται σε πανεπιστήμια και σχολεία. Διδάσκει σοφία ζωής. Μέσα από τα μάτια του τα υγρά, τις ρυτίδες του γερασμένου του προσώπου, τις ιστορίες του τις ανεξίτηλες, τις τόσο σπάνια αληθινές.

Μόρι Σουόρτς


Ο Μόρι Σουόρτς στις τελευταίες μέρες της ζωής του
Δεν περίμενα ποτέ πως θα γίνει φίλος ζωής μου, ο ήρωας ενός βιβλίου. Και όμως, τα κατάφερε ο πολυδιαβασμένος, διεθνούς φήμης συγγραφέας Mitch Albom με το βιβλίο του «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι»,ένα διαχρονικό best seller, το οποίο έχει πουλήσει πάνω από 14.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως μέχρι σήμερα και έγινε και ταινία με τον Τζακ Λέμον 


Ο Μόρι Σουόρτς, πρόσωπο πραγματικό και καθηγητής του Μιτς πριν από εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια, μέσα από το βιβλίο αυτό προσφέρει απλόχερα σε όλους εμάς τους αναγνώστες μια πνευματική κυριολεκτικά κληρονομιά, μια σοφία με βασικό συστατικό της όχι τον εντυπωσιασμό, αλλά την επαφή, τροφή για σκέψη για όλα τα ουσιαστικά του μαγικού αυτού ταξιδιού. Τη ζωή, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, το γάμο, τη φιλία, το χρήμα, τον εγωισμό, το φόβο, το θάνατο. Η απλότητά του κερδίζει με μιας, πόσο μάλλον αν σκεφτείς πως η βαρύτητα των λέξεων αποκτά άλλο νόημα από έναν άνθρωπο ο οποίος είναι έτοιμος να κάνει το τελευταίο του μεγάλο ταξίδι στην αιωνιότητα.

Δε σε παραμυθιάζει ο Μόρι. Έζησε, δίδαξε και έμαθε πολλά. Πάντοτε λάτρευε το χορό και στις πίστες λικνιζόταν σαν να μην υπάρχει αύριο και θεωρούνταν «περίεργος» μάλιστα από κάποιους γιατί «Πως είναι δυνατόν ένας καθηγητής Πανεπιστημίου να φέρεται έτσι;»! Περίεργος γιατί ήθελε να ρουφήξει τη ζωή με το μεδούλι μαζί. Παράξενος, γιατί δεν μπήκε ποτέ σε διαδικασία να χαϊδέψει αυτιά και να ωραιοποιήσει καταστάσεις. Παράδοξος, γιατί με το μόνο πράγμα που συμβιβάστηκε ποτέ ήταν με την ανίατη αρρώστια του, άρα και με το θάνατο και ναι, οργάνωσε ο ίδιος τη ζωντανή του κηδεία. Το βιβλίο «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» αποτελεί έναν κινητό θησαυρό παραδοχής, αποδοχής και μαγκιάς απέναντι στη ζωή με μια φράση εντός του, απόσταγμα σοφίας αληθινό « Αγαπάτε αλλήλους, για να μη χαθείτε. Χωρίς την αγάπη είμαστε πουλιά με σπασμένα φτερά». Ο Μόρι φίλοι μου δε ζει πια, μα μέσα από τις τελευταίες Τρίτες της ζωής του με το μαθητή του Μιτς, έγινε αθάνατος και στην πραγματικότητα, αλλά και στις καρδιές όλων μας.

enallaktikidrasi.com

Η ταινία της εβδομάδος

Maria by Callas

Ντοκιμαντέρ για τη σπουδαιότερη σοπράνο του προηγούμενου αιώνα. 

 

 

 

 

 

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin