Ιανουαρίου 17, 2018

Βιβλίο

Ο Έριχ Φρομ έχει καταφέρει να ξεχωρίσει με τις απόψεις του για τη ζωή και να αποτελέσει έμπνευση για όλους όσοι αναζητούν το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι γιορτές που έρχονται είναι ιδανική ευκαιρία για να ξεφυλλίσεις ξανά ένα από τα πιο κλασικά έργα φιλοσοφίας όλων των εποχών που κυκλοφορεί σε επανέκδοση με νέα μετάφραση από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ.

Από την Κατερίνα Ηλιάκη

«Να έχεις ή να είσαι;»
Στις σελίδες του θα προβληματιστείς για πάνω σε θέματα που αφορούν στη ζωή και την ύπαρξή μας. Ο διακεκριμένος συγγραφέας εξηγεί μοναδικά πώς οι δύο τρόποι ύπαρξης, το «να έχεις» ή «να είσαι», παλεύουν για το πνεύμα της ανθρωπότητας. Ποιος θα επικρατήσει τελικά;

Ο τρόπος ύπαρξης στη βάση του «έχειν» οδηγεί τον άνθρωπο σε έναν απέραντο εγωισμό, σε μια διαρκή ανησυχία μην τυχόν και χάσει ό,τι έχει ή ό,τι ψευδώς νομίζει ότι κατέχει. Από την άλλη, ο άνθρωπος που ζει για να «είναι», είναι ανεξάρτητος, ελεύθερος, δημιουργικός, του αρέσει να εξελίσσεται, και για αυτόν η αγάπη είναι μια δυναμική κατάσταση ύπαρξης…


Ποτέ δεν είναι αργά, κάνε την ψυχολογική σου επανάσταση
Αναζητάς το νόημα της ζωής; Το βιβλίο του Έριχ Φρομ είναι η αφορμή για να επαναπροσδιορίσεις τις αξίες και να ανακαλύψεις τι πραγματικά έχει νόημα για εσένα. Ο συγγραφέας με δεξιότητα αναλύει λεπτομερώς τις σκέψεις του ωθώντας την ανθρωπότητα σε μια ψυχολογική επανάσταση: Να αντισταθμίσουμε την κενή ζωή που απορρέει από το «έχειν» με μια γεμάτη νόημα ζωή που απορρέει από το «είναι»… Πόσο εύκολο, όμως, είναι το παραπάνω;

Ποιος είναι ο Έριχ Φρομ;
Ο Έριχ Φρομ (1900-1980) μετανάστευσε το 1934 από τη Γερμανία στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου δίδαξε στα Πανεπιστήμια Κολούμπια, Γέιλ και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Έγραψε πολλά βιβλία, ανάμεσα στα οποία: Ο Φόβος Μπροστά στην Ελευθερία, Ο Άνθρωπος για τον Εαυτό του, Η Καρδιά του Ανθρώπου, Η Ανατομία της Ανθρώπινης Καταστροφικότητας, Να Έχεις ή να Είσαι;, Για την Αγάπη της Ζωής και Η Τέχνη της Αγάπης.

 

 

Βιβλίο

Από τις Εκδόσεις Ερατώ κυκλοφορεί το βιβλίο του Ιβάν Τουργκένιεφ, Άσια, η γλυκιά Άννα σε μετάφραση από τα ρωσικά Λεωνίδα Καρατζά.

Ένας εικοσιπεντάχρονος, εύπορος Ρώσος βρίσκεται σε μια μικρή γραφική γερμανική πόλη του Ρήνου για διακοπές, όπου συναντά τυχαία δυο συμπατριώτες του, έναν νεαρό καλλιτέχνη ονόματι Γκάγκιν και ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι, με μια μυστηριώδη και ατίθαση συμπεριφορά, δημιουργώντας στα μάτια του νεαρού Ρώσου την εικόνα ενός δειλού, ντροπαλού και ανήσυχου κοριτσιού, με το όνομα Άσια (υποκοριστικό του ονόματος Άσια, που σπάνια το χρησιμοποιούν οι Ρώσοι), και την οποία ο Γκάγκιν συστήνει ως αδελφή του.

Γρήγορα ο νεαρός Ρώσος γίνεται φίλος με τον Γκάγκιν και την αινιγματική Άσια, γοητεύεται από αυτήν, και σύντομα αναρωτιέται εάν είναι ερωτευμένος με την ατίθαση και αντισυμβατική νεαρή κοπέλα με την ανάρμοστη συμπεριφορά, ανησυχώντας για τιο πού θα μπορούσε να καταλήξει...

Μια λαμπρή ιστορία που αιχμαλωτίζει με τις συνεχώς μεταβαλλόμενες σχέσεις των τριών χαρακτήρων της και που σύμφωνα με τον Λέοντα Τολστόι πρόκειται για μία από τις δύο σπουδαιότερες ιστορίες του Ιβάν Τουργκένιεφ.

Βιβλίο

Η φιλοσοφία στο μπουντουάρ - Μαρκήσιο ντε Σαντ

Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορεί το βιβλίο του Μαρκήσιου ντε Σαντ, Η φιλοσοφία στο μπουντουάρ σε μετάφραση Ρίτας Κολαΐτη.

Το συγκεκριμένο έργο είναι το πλέον αξιοδιάβαστο του Σαντ γιατί πρόκειται για φιλοσοφικό ανάγνωσμα, ανατρεπτικό, εικονοκλαστικό. Ο μαρκήσιος Ντε Σαντ (marquis de Sade), μέσα από την περιγραφή ενός σεξουαλικού οργίου, καταφέρεται εναντίον των περισσότερων θεμελιακών αξιών του δυτικού πολιτισμού, ασκώντας σ' αυτές μια οξυδερκή κριτική και τελικά απορρίπτοντάς τες.

Κάποια άτομα της υψηλής γαλλικής κοινωνίας συναντιούνται σ' έναν συγκεκριμένο χώρο, με σκοπό ν' ανταλλάξουν απόψεις αλλά και για να χαρούν, από κοινού, τις χαρές του έρωτα. Καταφτάνει, επίσης, εκεί και μια νέα κοπέλα, η Ευγενία, την οποία οι αριστοκράτες θα θελήσουν να διδάξουν και να νουθετήσουν, αλλά και να μυήσουν στα μυστήρια της ερωτικής απόλαυσης - πράγμα που γίνεται. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου κυλά με σεξουαλικά όργια αλλά και φιλοσοφικές συζητήσεις.


Οι αρχές καταδίκασαν τα έργα του γάλλου συγγραφέα Μαρκήσιου ντε Σαντ (1740-1814), μεταξύ των οποίων και η περίφημη Ζυστίν. Το 1800 φυλακίστηκε χωρίς δίκη. Δύο χρόνια μετά, με σύμφωνη γνώμη της οικογένειάς του, οδηγήθηκε σε άσυλο φρενοβλαβών. Το 1811 το Υπουργικό Συμβούλιο με πρόεδρο τον Ναπολέοντα αποφάσισε τη συνέχιση της κράτησής του. Πέθανε στο Άσυλο Σαρεντόν, το 1814. Οι υπερρεαλιστές τον 20ό αιώνα χαιρέτισαν το έργο του αιρετικού και παραγνωρισμένου ντε Σαντ ως διεκδικητή της απόλυτης ελευθερίας απέναντι στους κοινωνικούς περιορισμούς. Το όνομά του συνδέθηκε με τον σαδισμό.

Βιβλίο

Την Κυριακή έχουμε γάμο - Γιάννης Ξανθούλης

Με άμεση και ειλικρινή γραφή, αλλά και με μια ιστορία που κρύβει μέσα της μυστηριώδεις πινελιές, μασκαρεύοντας το δράμα με χιουμοριστικά πέπλα, μας καλεί σε έναν γάμο παραδοσιακό μεν, που κρύβει πολλά μυστικά δε.

Έναν γάμο πραγματικό, που τελέστηκε στην μεταπολεμική Ελλάδα, σε κάποιο χωριό της Αλεξανδρούπολης, και που τόσο έντονα και με βαθιά αγάπη χαράχτηκε στη μνήμη του συγγραφέα, για να τον αξιοποιήσει και να τον τιμήσει με τον δικό του τρόπο στο σήμερα, κρατώντας τη μαγεία του τότε, ποτίζοντάς την με την μυθιστορία του τώρα.

Ο 73χρονος Ιορδάνης Λεοντίου, ο οποίος πάσχει από άνοια, έχει την πεποίθηση πως πρέπει να παραστεί σε έναν γάμο. Όμως ο γάμος αυτός, στην πραγματικότητα, έχει τελεστεί το 1952 και εκείνος, ήταν εκεί.

Αυτό όμως δεν το θυμάται, και αυτός είναι και ο λόγος που θα ανέβει τελικά σε ένα τρένο και θα πραγματοποιήσει ένα "ταξίδι" στο παρελθόν, σε μνήμες καλά θαμμένες, σχεδόν ξεχασμένες, ανασύροντας από τα πιο σκοτεινά σοκάκια του μυαλού του τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες που ούτε καν θα φανταζόταν ποτέ πως θα μπορούσε να έχει συγκρατήσει.

Μικρές στιγμές που κρύβουν μέσα τους προσωπικές αλήθειες, αγάπες, έρωτες, τραγωδίες και όλα αυτά, υπό την σκιά ενός γάμου χαρμόσυνου που σηματοδεί ένα νέο ξεκίνημα, ίσως και περισσότερα.

Δεν θέλω να πω πολλά περισσότερα όσον αφορά την πλοκή του βιβλίου, γιατί τότε κινδυνεύω να σας αποκαλύψω πράγματα που καλό θα ήταν να τα ανακαλύψετε μόνοι σας κατά την διάρκεια της ανάγνωσης.

Ο Γιάννης Ξανθούλης, παντρεύοντας το παρελθόν με το παρόν, μέσα από την αριστοτεχνική του αφήγηση , μας προκαλεί να κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο, να πιάσουμε το τέλος του νήματος και να οδηγηθούμε στην αρχή του, αργά, σταδιακά, επιτρέποντάς μας στην διαδρομή να συγκεντρώσουμε τις πληροφορίες εκείνες που είναι απαραίτητες για να οδηγηθούμε στις μικρές ή στις μεγάλες αλήθειες, όχι μόνο της ζωής , αλλά και τις προσωπικές, εκείνες που ο κάθε άνθρωπος κρύβει βαθιά μέσα στην καρδιά, στην ψυχή και στο μυαλό του.

Η πρόσκληση σε αυτό το γάμο είναι ανοιχτή και όλοι μας είμαστε καλεσμένοι. Με τρόπο ρεαλιστικό και ανθρώπινο, ο Γιάννης Ξανθούλης αφηγείται μία ιστορία -εμπνευσμένη από τις δικές του αναμνήσεις , και ποτισμένη με την αγάπη που κρύβει στην καρδιά του για τις μνήμες του αυτές- που διακρίνεται για το συναίσθημα, την αλήθεια της, την περίτεχνα κρυμμένη τραγικότητά της, αλλά και για το κωμικό της στοιχείο, κάτι που χαρακτηρίζει τον συγγραφέα και την πλειοψηφία των έργων του.

Άλλωστε, κάθε τι καλό ή άσχημο, αποτελεί μέρος της ζωής και της αλήθεια μας. Και όπως ο Ιορδάνης νιώθει την βαθιά ανάγκη να επιστρέψει κάπου όπου είχε περάσει καλά, κάπου που ένιωθε ευτυχισμένο, έστω και νοερά, την ίδια ανάγκη έχουμε κάποια στιγμή όλοι μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, και τότε είναι που ο νους μας ταξιδεύει σε μέρη και στιγμές που δεν λησμονούμε, απλά κρατάμε φυλαγμένα μέσα μας.

Το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, Την Κυριακή έχουμε γάμο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Βιβλίο

Ο καταξιωμένος δημοσιογράφος Κώστας Χαρδαβέλας κατέγραψε τον αγώνα που έδωσε για τη ζωή του σε ένα βιωματικό βιβλίο, με τίτλο «Το ζεϊμπέκικο του νικητή».

Οι απόκρυφες σκέψεις του Κώστα Χαρδαβέλλα στις μοναχικές στιγμές της αγωνίας του, όταν πάλευε με τον καρκίνο. Η αναμέτρησή του με το απόλυτο κακό, όταν οι γιατροί του έδιναν λίγες πιθανότητες σωτηρίας. Και η τελική του νίκη απέναντι στο θηρίο.

 

Ένα συγκλονιστικό υλικό μίας υπέρτατης μάχης ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Κώστας Χαρδαβέλλας - Το ζεϊμπέκικο του νικητή» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

«Μπήκε ξαφνικά σαν σίφουνας στη ζωή μου, όπως τα μπουρίνια του φθινοπώρου, όπως οι ανεμοστρόβιλοι της ερήμου που έρχονται από το πουθενά. Και το έμαθα τέλος Ιουνίου του 2009. Και δεν μου άφησαν κανένα περιθώριο να ελπίζω σε ένα λάθος…

Έχεις επιθετικό καρκίνο με μετάσταση στους λεμφαδένες ήταν η διάγνωση των γιατρών. Επτά λέξεις, επτά μαχαιριές, επτά καρφιά στην καρδιά μου.

Στην αρχή δεν το πιστεύεις. Αρνείσαι να το πιστέψεις. Δεν μπορεί να συμβαίνει σ’ εμένα αυτό. Μέχρι που οι γιατροί σου δείχνουν αυτές τις ζελατίνες από τους μαγνητικούς τομογράφους που απεικονίζουν τα σωθικά σου.

Να, εδώ είναι ο ένας όγκος, ο μεγάλος, και δίπλα άλλοι δύο πιο μικροί, και στο βάθος του τραχήλου άλλοι δύο ακόμη μικρότεροι. Τους βλέπεις;

Τους έβλεπα. Σαν στρογγυλές μουντζούρες στη ζελατίνα-φιλμ του τομογράφου. Η ζωή μου όλη τυπωμένη σε αυτή τη ζελατίνα. Κι εγώ να πνίγομαι από τις ερωτήσεις που ακολουθούν το πρώτο σοκ:

Θα ζήσω; Και πόσο; Θα υποφέρω, θα πονάω καθώς θα φτάνει το τέλος; Θα παραμορφωθώ από τις θεραπείες; Τι θα πω στους δικούς μου; Θα μπορέσω ποτέ να ξαναδουλέψω ή θα μπω σε αναγκαστική απόσυρση αν επιβιώσω τελικά; Πόσο θα επηρεάσει τη ζωή του γιου μου η αρρώστια μου; Πόσο θα επηρεάσει τη ζωή του γιου μου η ορφάνια αν δεν τα καταφέρω τελικά;».

 

Το βιβλίο «Κώστας Χαρδαβέλλας- Το ζεϊμπέκικο του νικητή» είναι βασισμένο στις χειρόγραφες σημειώσεις του δημοσιογράφου, γραμμένες από εκείνον τις μοναχικές στιγμές του, όταν πάλευε με τον καρκίνο για να ζήσει.

«Αρχές καλοκαιριού του 2009. Όταν με χτύπησε ο καρκίνος. Την ίδια ακριβώς εποχή που έβλεπα την οικονομική κρίση να παίρνει παραμάζωμα τη χώρα μου και ένιωθα τις πρώτες σεισμικές δονήσεις στη δουλειά του, στο Alter. Τρία σε ένα δηλαδή. Μια κόλαση 3D. Τραγωδία τριών διαστάσεων. Το τζακ ποτ της καταστροφής», όπως χαρακτηριστικά γράφει στον πρόλογο του βιβλίου.

Οι σκέψεις του, οι αγωνίες του, οι ελπίδες του, η σιδερένια θέλησή του να κρατηθεί στη ζωή, αποτυπωμένα στο χαρτί από τον ίδιο, ηχογραφημένα στο μαγνητόφωνο, ακόμη και πρόχειρες σημειώσεις πάνω σε χαρτοπετσέτες την ώρα του φαγητού, παραδόθηκαν στον γιο του Κωνσταντίνο κι εκείνος τις έκανε βιβλίο «για εκείνους που έχουν ανάγκη από μια μικρή φλόγα ελπίδας».

Ένα βιβλίο που όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλό του «είναι αφιερωμένο στους μαχητές της ζωής. Γιατί όσοι μάχονται είναι νικητές. Ανεξάρτητα από την έκβαση της μάχης…».

Βιβλίο

Ηλένια: Συντηρητική, αφελής, ντροπαλή. Χαρά: Δυναμική, εσωστρεφής και τραχιά. Φάνια: Ευαίσθητη, έξυπνη, υπεραναλυτική. Και οι τρεις παιδιά προβληματικών οικογενειών, συναντιούνται στο δημοτικό και «ιδρύουν» μια άτυπη αδελφότητα που συνεχίζεται σε όλη τη ζωή τους.

Αχώριστες καθώς είναι, σπουδάζουν στο ίδιο πανεπιστήμιο, λύνουν τις διαφορές τους με την αλάνθαστη μέθοδο «πέτρα, ψαλίδι, χαρτί» και είναι σίγουρες πως θα υπερισχύσουν των οικογενειακών προδιαγραφών τους. Η ζωή, βέβαια, πολύ σύντομα θα διαλύσει κάθε τους ψευδαίσθηση.

Με αυτοσαρκασμό που διαδέχεται την τρυφερότητα, χιούμορ και δημιουργική φαντασία, οι τρεις τους θα δουν τα σχέδιά τους να ανατρέπονται, τις ισορροπίες τους να κλονίζονται και τα όνειρά τους να τις προδίδουν. Οι σχέσεις τους, οι σπουδές, οι επαγγελματικές επιλογές και οι συναισθηματικοί και σεξουαλικοί πειραματισμοί θα τις κάνουν να συγκρουστούν με τον εαυτό τους και να αλλάξουν. Μοναδική σταθερά στην ανατρεπτική διαδρομή τους προς την ωρίμανση, η αδιαπραγμάτευτη φιλία τους και η τραυματική παιδική τους ηλικία.

Η συγγραφέας:

Η Κατερίνα Μπέη σπούδασε στη Νομική Αθηνών και στο Δημοσιογραφικό Κολέγιο.

Έχει εκδώσει άλλα τρία μυθιστορήματα («Κι αν μου κάτσει;», «Επάγγελμα ερωτευμένη» από τις εκδόσεις Λιβάνη, «Το τετράδιο της ευτυχίας» από τις Εκδόσεις Σαββάλας).

Από το 1998 συμμετέχει στη συγγραφή σεναρίων για τον κινηματογράφο («Θηλυκή εταιρεία», «Φούσκα», «Η Λίζα κι όλοι οι άλλοι», «Η καρδιά του Κτήνους», «Μια νύχτα στην Αθήνα», «Πέντρο Νούλαι» και «Success story», το οποίο είναι στη διαδικασία παραγωγής) και την τηλεόραση («Σχεδόν ποτέ», «Λούφα και παραλλαγή», «Μόνη εξ αμελείας», «Χρυσά κορίτσια», «Steps», «Κλεμμένα όνειρα», «9 μήνες») συνεργαζόμενη με τους Νίκο Περάκη, Πηγή Δημητρακοπούλου, Ελισάβετ Χρονοπούλου, Ρένο Χαραλαμπίδη, Δημήτρη Αρβανίτη, Φωτεινή Κοτρώτση, Δημήτρη Γιατζουτζάκη, Κάρολο Ζωναρά, Παναγιώτη Πορτοκαλάκη κ.ά.

Το 2004 πήρε το τρίτο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα και το 2007 το πρώτο βραβείο σεναρίου για παιδική ταινία animation.

Το 2013 συνεργάστηκε με τον Κώστα Σπυρόπουλο στη διασκευή του θεατρικού έργου «Toc-Toc» και το 2015 στη διασκευή του «Ομερτά», που παίζονται στο θέατρο «Ήβη» σε σκηνοθεσία Κώστα Σπυρόπουλου.

Παλαιότερα εργάστηκε για τρία χρόνια σε μπαρ και για δέκα χρόνια σε περιοδικά («Κλικ», «Ταχυδρόμος», «Status», «Cosmopolitan», «Harper’s Bazaar», «Esquire»), ραδιόφωνα («Κλικ», «Εν λευκώ») και τηλεοπτικές εκπομπές (κείμενα στο «Κάτσε Καλά» με τους Φώτη Σεργουλόπουλο και Μαρία Μπακοδήμου, καθώς και κείμενα για διάφορα events, όπως «Άντρες της Χρονιάς», «Γυναίκες της Χρονιάς», κείμενα του ελληνικού τελικού Γιουροβίζιον 2008 κ.ά.).

Βιβλίο

Ο άλλος αστερισμός της Τσετσενίας
Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

«Ο Τσάρος της αγάπης και της τέκνο» του Άντονι Μάρα, μτφ: Αχιλλέας Κυριακίδης, σελ., Εκδ. Ίκαρος

Το πρώτο του βιβλίο ήταν μια σαφής δήλωση συγγραφικών προθέσεων. Μια ουβερτούρα ξέφρενης σύνθεσης και οργιαστικής έμπνευσης. Το δεύτερο, καίτοι θα μπορούσε να λειτουργεί ως αναγκαίο συμπλήρωμα, διατηρεί την αυτονομία του όχι μόνο λόγω της διαφορετικής υφολογικής ανάπτυξης, αλλά διότι η δραστικότητα της λογοτεχνικής εμπειρίας εμφανίζεται ακόμη πιο συμπαγής, πολλαπλά επεξεργασμένη και σχεδιαστικά ολοκληρωμένη.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν σε δέκα χρόνια από τώρα ο Άντονι Μάρα θα είναι ένας συγγραφέας αναφοράς. Αν θα προστρέχουμε στα βιβλία του για να σκιαγραφήσουμε τη λογοτεχνία της πρώτης 20ετίας του 21ου αιώνα. Το σίγουρο είναι ότι διαθέτει συγγραφικό ένστικτο. Αυτό μπορεί να λεχθεί από τώρα. Και είναι –προφανώς- αυτή η εσωτερική «φωνή» που του «ζήτησε» να ξεφύγει άμεσα από τη δέσμη του πρώτου του –εκλεκτού- βιβλίου («Αστερισμός ζωτικών φαινομένων») και να περάσει στο επόμενο βήμα διαγράφοντας μια εντελώς άλλη πορεία.

Τελικά, όσο πιο λανθάνων είναι ο στόχος κάθε συγγραφέα τόσο περισσότερο βρίσκεται κοντά σ’ αυτόν και στην περίπτωση του Μάρα, το δεύτερο βιβλίο του «Ο Τσάρος της αγάπης και της τέκνο» μετατρέπεται αίφνης σε μια συγγραφική κίνηση κύκλωσης των «φαινομένων» του πρώτου του βιβλίου, εντοπισμένα και αναλυόμενα από διαφορετική οπτική γωνία.

Τυπικά έχουμε να κάνουμε με εννέα μεγάλα διηγήματα∙ μόνο τυπικά. Μπορεί οι περισσότερες ιστορίες να κερδίζουν την αυτονομία τους, ωστόσο, μόνο αν διαβαστούν εν συνόλω αποκαλύπτουν όλες τις πτυχώσεις τους. Ακόμη κι έτσι, δεν έχουμε να κάνουμε με «ιστορίες-αλυσίδα». Το ενοποιητικό τους στοιχείο δεν είναι ο κοινός τόπος ή το συναφές ύφος, αλλά τα πρόσωπα, οι δράσεις και οι μεταξύ τους εμπλοκή. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μυθιστόρημα που έχει «κοπεί» σε μικρότερα κομμάτια. Είναι σαν να εξετάζεις τις λεπτομέρειες ενός πολύπτυχου καμβά. Μα, και ο Μάρα με τις λεπτομέρειες καταγίνεται.

Μπορεί το φόντο των ιστοριών του να είναι ένας αιώνας Ιστορίας και μάλιστα σε ταραγμένο τόπο (πρώην ΕΣΣΔ, Ρωσία και Τσετσενία), όμως, οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων είναι που τον αφορούν. Ένας πίνακας, μια φωτογραφία, μια κασέτα, ένα νεύμα, μια ενθύμηση φτάνουν για να πυροδοτήσουν έναν ολόκληρο μηχανισμό δημιουργίας ιστοριών που παλεύουν να κρατηθούν από το δραματικό και τον γκροτέσκο εαυτό τους. Αυτή η θαυμαστή ισορροπία, εν μέσω αμφιθυμίας, είναι που κάνει τις λέξεις του Μάρα να αποκτούν ένα ιδιότυπο σχήμα. Αυτές είναι που διαμορφώνουν ανθρώπινες οντότητες -του παρελθόντος και του παρόντος- διάστικτες από αντιθέσεις, εσωτερικές συγκρούσεις και δυσδιάκριτες προθέσεις. Το πρωταρχικό «όργανο» που αποσπά τις ιστορίες από τη λήθη τους είναι η μνήμη. Η οξύτητα των αισθήσεων και η σύζευξη των ιστοριών επιτυγχάνεται με τον θερμό εναγκαλισμό των ενθυμήσεων.

Aπό το Λένινγκραντ του 1930 έως τη σημερινή Αγία Πετρούπολη και από το Κίροφσκ έως τον Λευκό Δρυμό, ένα ψεύτικο δάσος που φτιάχτηκε επί εποχής Μπρέζνιεφ. Μα, ακόμη και σε ένα γκούλαγκ ή σε ένα μεταλλείου για να εκτιναχθούμε αίφνης στο… Διάστημα. Οι ιστορίες είναι χωρισμένες από τον Μάρα βάσει των δύο πλευρών μιας κασέτας. Υπάρχει η α’ πλευρά, η β’ πλευρά και ένα απαραίτητο διάλλειμα για το… αστρικό ταξίδι. Αν αυτή η μουσική κατασκευή είναι ένα τέχνασμα του συγγραφέα για να σαγηνεύσει ή να προκαταλάβει τον αναγνώστη του; Αδιάφορο. Η μουσικότητα υπάρχει έτσι και αλλιώς στις ιστορίες του Μάρα και το γεγονός ότι οι λέξεις ακούγονται άλλοτε ως ορμητικός παφλασμός από νότες κι άλλοτε ως συριγμός κύματος που σκάει με μιαν ήσυχη αντήχηση, δείχνει πως δεν χρειάστηκε να κοπιάσει πολύ για να μας πείσει.

Το έκανε από την πρώτη ιστορία του λογοκριτή ζωγράφου που κύριο μέλημά του δεν είναι η δημιουργία, αλλά η αποσύνθεση. Έχοντας λάβει τις «παραμορφωτικές» ευλογίες του σταλινικού καθεστώτος, διαγράφει από τη μνήμη των ανθρώπων και των φωτογραφιών τους μη αρεστούς, εκείνους που περιέπεσαν σε δυσμένεια και πρέπει να εξαφανιστούν παντί τρόπω. Ακόμη κι αν πρέπει να το κάνει για δικό του άνθρωπο. Φυσικά, για να επιβεβαιωθεί η φυσιολογία του παραλόγου, θα κατηγορηθεί κι εκείνος για ένα… χέρι μπαλαρίνας που δεν έσβησε.

 

Βιβλίο

Λένε πως ο έρωτας είναι αυτόχειρας... Λένε πως οι ερωτικές ιστορίες είναι λυπητερές στο τέλος τους και ελάχιστες από αυτές έχουν ένα αισιόδοξο φινάλε. Είναι όμως έτσι; Έρωτας, ενθουσιασμός, απελπισία, ένα μεγάλο παιχνίδι που κινεί τον κόσμο, τον γυρνάει σαν σβούρα και τον αφήνει πάλι στο σημείο που τον άρχισε.
Η ηρωίδα του βιβλίου ζει μέσα από τον έρωτα, μαθαίνει να παλεύει με τα αδιέξοδά του και στο τέλος νικά, γιατί καταλαβαίνει πως όλο το ερωτικό παιχνίδι είναι η ίδια η ζωή, η κάθε ανάσα που το σύμπαν, της επιτρέπει να παίρνει, το κάθε ξημέρωμα και ηλιοβασίλεμα, το κάθε δάκρυ και το γέλιο...
Χορεύει μέσα στην δίνη της επιθυμίας για να την μάθει καλύτερα, να την κρατά στην ψυχή της και να την κοινωνεί με τον άλλον αλλά και με τον εαυτό της για να κατανοήσει στο τέλος, πως ο έρωτας είναι πάντα ευλογία.

 

Για την συγγραφέα:

Η Λαμπρίνα Α. Μαραγκού γεννήθηκε, σπούδασε και εργάζεται στην Αθήνα ως φιλόλογος στο 2ο Πειραματικό Λύκειο Αθηνών. Είναι πτυχιούχος της Γαλλικής Φιλολογίας και του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, έλαβε δε το διδακτορικό της δίπλωμα στη Συγκριτική Λογοτεχνία από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Στην παρούσα χρονική περίοδο, εκπονεί μεταδιδακτορική έρευνα για το αρχαίο θέατρο, στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Έχει εκδώσει τρία μυθιστορήματα και δύο δοκίμια, ενώ έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό άρθρων σε πληθώρα λογοτεχνικών περιοδικών και εφημερίδων.
Για το μυθιστόρημά της Χνάρια στην Άμμο έχει βραβευτεί από την Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά. Είναι Πρόεδρος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων, μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού ΟΜΠΡΕΛΑ.

Έργα της ίδιας: «Η αγάπη φοράει φτερά από μετάξι», εκδ. Άγκυρα, 2006, «Πάθος», εκδ. Άγκυρα, 2007, «Το καλοκαίρι με τη Μέδουσα», εκδ. Άγκυρα, 2008, «Γιώργος Χειμώνας, Ο Ιανός της ελληνικής λογοτεχνίας», εκδ. Μπαρτζουλιάνος, 2008, «Χνάρια στην Άμμο», εκδ. Ρώμη, 2015, «Η σάρκα σου ως έμφυτος επίδεσμος», εκδ. Ρώμη, 2015 και «Μάτση Χατζηλαζάρου, από την ποίηση στην μύηση», εκδ. Παπαζήση, 2016.

Μεταφράσεις: «Βασικά Κείμενα Φιλοσοφίας», εκδ. Παπαζήση, 2015, «Ο Ζαν Κοκτώ της νιότης μου» (υπό έκδοση).

 

 

Βιβλίο

Ιστορίες ανθρώπων που διατρέχουν την πανανθρώπινη Ιστορία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τα 12 διηγήματα της Λουκίας Δέρβη, την οποία γνωρίσαμε εδώ το 2009 με τη νουβέλα «Ομπρέλες στον ουρανό», την οποία ακολούθησε το 2013 το μυθιστόρημα “Group therapy”.

Από την Ντόνι (Αντωνία), νονά της αφηγήτριας, που γεννήθηκε το 1890 στο Καρλόβασι της Σάμου και δεν πήγε ποτέ στο Τζιμπουτί, όπου πήγε όμως με τη σειρά όλη η υπόλοιπη οικογένειά της («Ταξίδι στο Τζιμπουτί»), μέχρι την Ιρανή Σάλμα που έζησε σε νεοκλασικό στην Κυψέλη με τον Γιάννη («Τουρίστες»), τη Γεωργία που ήρθε από την πατρίδα της για να δουλέψει «Αποκλειστική», την Ντιλιάνα από τη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας, εσωτερική σε μια εύπορη οικογένεια Ελλήνων μικρασιατικής καταγωγής τη δεκαετία του ’70 («Βραδινή προσευχή»). Από την Ευγνωσία με τον αυτόχειρα γιο («Τριαντάφυλλα στο μνήμα»), στη Μαίρη («210 – 9613655») που ανακαλύπτει πως το τηλέφωνο που είχε πριν πεθάνει ο μπαμπάς της ανήκει τώρα σε μια τριμελή οικογένεια μεταναστών από την πρώην ΕΣΣΔ, κι από το ζευγάρι των Ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία που αντιμετωπίζει την εργασιακή εκμετάλλευση από ομοεθνή εστιάτορα («Πες όχι, Ελένη»), στον Παναγιώτη που γίνεται μεγάλος και τρανός για να τα χάσει όλα («Ο Αμερικάνος»), στην Ανθούλα, με καταγωγή από τον Πόντο, που ζει δύο έρωτες-τράνζιτ με έναν νεαρό μετανάστη και κατόπιν με τον εργοδότη της («Τράνζιτ») και στον Στρατή, αφημένο σε μια ερημιά, καταχείμωνο, από τον προστατευόμενό του («Αλλού, στο πουθενά»).

Κι από ένα χωριό της Ελλάδας στη Μασσαλία, μαζί με την Αλίκη στο «Όλους τους όρκους», λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι τη Λάπηθο της Ανδρούλας μες τη φωτιά και τις στάχτες ενός σύγχρονου πολέμου («Πώς χάθηκε η Πανσέληνος»), η Λουκία Δέρβη εισχωρεί στις ιστορίες αυτών των ανθρώπων και τις κάνει δικές μας με έναν λόγο λιτό, συγκροτημένο. Η αφήγηση είναι πότε πρωτοπρόσωπη πότε τριτοπρόσωπη, οι ιστορίες ολοκληρώνονται συνήθως χαμηλόφωνα, χωρίς δραματικές απολήξεις. Η σειρά με την οποία παρουσιάζονται θα μπορούσε να μην είναι τυχαία: στη μέση περίπου το ομότιτλο διήγημα, στις άκρες δύο διηγήματα με προσφυγιά ή/και απώλεια, ενδιάμεσα εκείνα που μιλούν πιο απτά για μετανάστες, Έλληνες και ξένους, ενώ τα μεγαλύτερα σε έκταση διηγήματα (που δεν ξεπερνούν, ωστόσο, τις δέκα σελίδες) τοποθετούνται (περίπου) στην ίδια απόσταση από την αρχή και το τέλος.

Το «Αλλού, στο πουθενά» είναι μια συλλογή διηγημάτων πολύ περισσότερο από ευπρόσωπη για μια συγγραφέα που έχει αποδείξει ότι διαθέτει και γνώση και ευαισθησία.

Εκδοτικός Οίκος ΜΕΛΑΝΙ

ΣυγγραφέαςΛουκία Δέρβη

Βιβλίο

Περισσότερα του ενός είδη λογοτεχνίας καλύπτει το μυθιστόρημα της Τζένης Βλαχώνη, «Το αγγελικό μυστικό της Όλγας Μπράουν» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως.

Στο επίκεντρό του βρίσκεται η Όλγα Μπράουν, υπαρκτό πρόσωπο, που έζησε στην Αίγυπτο, τα ταραγμένα και σκοτεινά χρόνια της βασιλείας του Φαρούκ, μία εποχή που σημαδεύτηκε από τους ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων για τις θέσεις ισχύος.

Η συγγραφέας, ισορροπώντας μεταξύ αλήθειας και μυθοπλασίας, σκιαγραφώντας τον βίο της Όλγας Μπράουν, αποδίδει και το ιστορικό πλαίσιο, αλλά απαντάει και σε ερωτήματα περί ελεύθερης βούλησης και μοίρας.

Η ηρωίδα, ποντιακής και ρωσικής καταγωγής, θα μείνει από μικρή ορφανή από πατέρα και θα μεγαλώσει σε οικοτροφείο. Η Όλγα θα βρει δουλειά στην Αίγυπτο, δίπλα στην οικογένεια του βασιλιά Φαρούκ Α', και θα αναλάβει την ανατροφή των παιδιών του. Παρά την στενή πολιορκία ενός Έλληνα, του Αντώνη, θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός Άγγλου στρατιωτικού, του Alfred Brown, τον οποίο θα παντρευτεί. Ενώ όλα δείχνουν ότι η ζωή της θα εξελιχθεί ειδυλλιακά, αρχίζουν οι ανατροπές. Ο μυστηριώδης Άγγλος θα εξαφανιστεί και η Όλγα θα αναγκαστεί να μεγαλώσει μόνη της τα παιδιά τους, ενώ την τρώει η αγωνία για τον σύζυγό της. Η Όλγα, από εκεί και πέρα, θα αντιμετωπίσει πολλά διλήμματα, καθώς θα έρχεται αντιμέτωπη με το σκληρό πρόσωπο της ζωής.

Με στρωτή ροή του λόγου και μεστή γραφή, η Τζένη Βλαχώνη, βραβευμένη και μεταφρασμένη ποιήτρια, που πρώτη φορά δοκιμάζεται στον στίβο του μυθιστορήματος, προκαλεί έντονα συναισθήματα και αναδεικνύει, εν τέλει, ότι η κολόνα των αξιών είναι η αξιοπρέπεια. Ότι ο άνθρωπος με αξιοπρέπεια προς τον εαυτό του και το περιβάλλον του οφείλει να αντιμετωπίζει το καλό και το κακό, το αναπάντεχο, τις δυσκολίες, την ευτυχία και τη δυστυχία, κάθε χίμαιρα και τη μοίρα, το πεπρωμένο του.

Αναδεικνύει, επίσης, τις δυνάμεις που ο άνθρωπος κρύβει και τις εκδηλώνει, για να σταθεί όρθιος, για να ξεπεράσει τα σοκ που προκαλεί η ζωή όταν τελικά δεν είναι αυτή που προσδοκεί, για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και την αλήθεια.

 

Η ταινία της εβδομάδος

Maria by Callas

Ντοκιμαντέρ για τη σπουδαιότερη σοπράνο του προηγούμενου αιώνα. 

 

 

 

 

 

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin