Ιανουαρίου 17, 2018

Βιβλίο

Από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορεί το μυθιστόρημα , Μία από τις δύο της Ντανιέλ Σάδα σε μετάφραση Κλαίτης Σωτηριάδου.

Οι αδελφές Γκαμάλ διατηρούν ένα εργαστήριο ραπτικής στο Οκάμπο, μια επαρχιακή πόλη του Μεξικού. Η Γκλόρια και η Κονστιτουσιόν είναι μοδίστρες, γεροντοκόρες και δίδυμες. Η μοναδική τους διαφορά είναι μια τεράστια ελιά που έχει η μία πάνω στη δεξιά ωμοπλάτη.

Κατά τα λοιπά είναι ολόιδιες, σαν αντικριστοί καθρέφτες. Όλη τους η ζωή περιστρέφεται γύρω από την προάσπιση μιας απίστευτης ομοιότητας που θεωρούν μάλλον ευλογία. Γι’ αυτό και έχουν δημιουργήσει έναν δικό τους κόσμο από μικρές, τελετουργικές συνωμοσίες. Ώσπου κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας επίδοξος μνηστήρας, ένας ανυποψίαστος κτηνοτρόφος. Η μεταξύ τους ισορροπία κλονίζεται και φοβούνται ότι αυτό που τις ενώνει μπορεί να είναι και κατάρα.

Τα φαντάσματα του αποχωρισμού και της αντιζηλίας αναδύονται απειλητικά καθώς η σχέση των δύο αδελφών οδηγείται σε ένα οριακό σημείο. Το Μία από τις δύο είναι μια σύντομη αλλά χαριτωμένη φαρσοκωμωδία που πειραματίζεται σοβαρά με τα όρια της ανθρώπινης ταυτότητας. Ο
Μία από τις δύο - Ντανιέλ Σάδα, συγγραφέας που εμπλούτισε τη μεξικανική πεζογραφία αποσπώντας τον θαυμασμό του Κάρλος Φουέντες και του Ρομπέρτο Μπολάνιο, μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά.

Το βιβλίο αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή στο πληθωρικό του σύμπαν.

Η Ντανιέλ Σάδα (Μεξικάλι, 1953-Πόλη του Μεξικού, 2011) υπήρξε μια ξεχωριστή περίπτωση στη λογοτεχνία της πατρίδας του, συγγραφέας που καλλιέργησε συστηματικά μια εξόχως ιδιότυπη γραφή, συνδυάζοντας την προφορική λαϊκή παράδοση με ένα προωθημένο πειραματικό ύφος. Σήμερα πολλοί μελετητές θεωρούν ότι ανανέωσε με τρόπο εντυπωσιακό την ισπανική γλώσσα, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα της γενιάς της . Εξέδωσε οκτώ τόμους με διηγήματα, εννέα μυθιστορήματα και τρεις ποιητικές συλλογές. Απέσπασε πολλές σημαντικές διακρίσεις για τα βιβλία του ενώ τιμήθηκε, λίγο πριν τον θάνατό της, με το Εθνικό Βραβείο του Μεξικού για τη συνεισφορά του στα γράμματα και στις τέχνες. Έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα ολλανδικά και τα πορτογαλικά. Κορυφαίο έργο της θεωρείται το πολυσέλιδο κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα Porque parece mentira la verdad nunca se sabe (Γιατί μοιάζει ψέμα η αλήθεια ποτέ δεν το ξέρει κανείς) που άλλαξε την πορεία της μεξικανικής λογοτεχνίας.

 

 

Βιβλίο

Μια αναπάντεχη κληρονομιά και μια λίστα με επιθυμίες από την εφηβεία φτιάχνουν μια υπέροχη και συγκινητικη ιστορία ιστορία που μας θυμίζει ότι πρέπει να απολαμβάνουμε τη ζωή μας μέχρι το μεδούλι.

Η Μπρετ Μπολίνγκερ φαίνεται να έχει τα πάντα: μια καλή δουλειά, ένα τεράστιο σπίτι, έναν ακαταμάχητα όμορφο φίλο. Μια υπέροχη ζωή, απ’ όλες τις απόψεις.

Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που πεθαίνει η πολυαγαπημένη της μητέρα, αφήνοντας στη διαθήκη της έναν και μοναδικό όρο: Προκειμένου να πάρει την κληρονομιά της, η Μπρετ θα πρέπει να εκπληρώσει τη λίστα με τους στόχους που είχε γράψει όταν ήταν ένα αφελές δεκατετράχρονο κορίτσι.

Συντετριμμένη από τη θλίψη, η Μπρετ δεν μπορεί να καταλάβει το νόημα της απόφασης της μητέρας της – τα παιδικά της όνειρα δεν έχουν καμία σχέση με τις φιλοδοξίες της στην ηλικία των τριάντα τεσσάρων χρόνων. Κάποια φαντάζουν αδύνατα.

Πώς είναι δυνατόν να χτίσει μια σχέση με τον πατέρα της, ο οποίος πέθανε πριν από επτά χρόνια; Κάποιοι άλλοι στόχοι (να γίνει μια φανταστική δασκάλα!) απαιτούν να ξανασχεδιάσει από την αρχή ολόκληρο το μέλλον της.
Καθώς η Μπρετ ξεκινάει, θέλοντας και μη, ένα παράξενο ταξίδι αναζήτησης των εφηβικών της ονείρων, ένα πράγμα γίνεται ξεκάθαρο:
Μερικές φορές τα πιο γλυκά δώρα της ζωής βρίσκονται στα πιο απρόσμενα μέρη.


Lori Nelson Spielman
Η Lori Nelson Spielman έχει εργαστεί ως λογοθεραπεύτρια, σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού και κατ’ οίκον δασκάλα. Της αρέσει το τρέξιμο, τα ταξίδια και το διάβασμα, αν και το πραγματικό της πάθος είναι το γράψιμο. Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Αύριο είναι μια καινούρια μέρα εκδόθηκε σε τριάντα χώρες, ενώ η εταιρεία παραγωγών Fox 2000 εξασφάλισε τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιβλίου. Το δεύτερο μυθιστόρημά της, με τίτλο Sweet Forgiveness, εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2015. Αυτόν τον καιρό ετοιμάζει το τρίτο της βιβλίο. Ζει στο Μίσιγκαν της Αμερικής με τον σύζυγο και την εξαιρετικά κακομαθημένη γάτα τους.

www.LoriNelsonSpielman.com

Βιβλίο

Ένα καταιγιστικό ψυχολογικό θρίλερ, στα χνάρια των επιτυχιών Το κορίτσι που εξαφανίστηκε και Αμνησία.

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΑ ΙΔΙΑ
Η Ρέιτσελ παίρνει το ίδιο τρένο κάθε πρωί. Ξέρει ότι θα σταματήσει στον ίδιο σηματοδότη, την ίδια ώρα, και θα αντικρίσει τα ίδια σπίτια δίπλα στις ράγες. Αρχίζει, μάλιστα, να νιώθει οικεία με το ζευγάρι που ζει σ’ ένα από αυτά. «Τζες» και «Τζέισον» τους αποκαλεί. Η ζωή τους, στα δικά της μάτια, είναι τέλεια. Μακάρι να μπορούσε και η Ρέιτσελ να είναι τόσο ευτυχισμένη.

ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ
Και μια μέρα βλέπει κάτι που τη σοκάρει. Κρατάει μόλις μία στιγμή μέχρι να ξεκινήσει και πάλι το τρένο, αλλά είναι αρκετό. Κι αυτό αλλάζει τα πάντα. Τώρα η Ρέιτσελ έχει την ευκαιρία να γίνει μέρος της ζωής που παρακολουθούσε από μακριά. Τώρα ήρθε η ώρα να το καταλάβουν κι εκείνοι: είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα κορίτσι του τρένου…


Το βιβλίο ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ της Πόλα Χόκινς έχει σοκάρει εκατομμύρια αναγνώστες με την ανατρεπτική πλοκή του, ενώ παρέμεινε για 81 συνεχόμενες εβδομάδες στη λίστα best seller των New York Times.

Η ΠΟΛΑ ΧΟΚΙΝΣ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ζιμπάμπουε. Μετακόμισε στο Λονδίνο το 1989, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Εργαζόταν για δεκαπέντε χρόνια ως δημοσιογράφος προτού ασχοληθεί με τη συγγραφή. ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και προτού καν εκδοθεί πουλήθηκαν τα κινηματογραφικά δικαιώματά του στην Dreamworks.

Βιβλίο

Iζαμπέλ


Ένα πλάσμα γεννημένο στα σκοτάδια. Mηδενισμένο από την αρχή της ζωής του.


Ένα κορίτσι πλασμένο από θεούς και δαίμονες. Που μεγάλωσε - εγκαταλειμμένο από την ίδια του τη μάνα - με τον εχθρό του, που το έτρεφε με μίσος.

Mια γυναίκα που μπορεί να μετουσιωθεί σε φως και να διαλύσει κάθε σκοτάδι. Που μπορεί όμως και να ανοίξει τις πύλες της κόλασης και να βουλιάξει στη διαστροφή.

Mια γυναίκα που από θύμα γίνεται θύτης. Σύζυγος και εραστής, πιόνια της ίδιας παρτίδας.


Ποιος θα βγει αλώβητος από αυτή την παράνοια;
Ποιος μπορεί να ξεριζώσει τους δαίμονες που υπάρχουν στην ψυχή μιας γυναίκας που η αθωότητα την εγκατέλειψε μόλις στα δεκατρία της χρόνια;

 

Η συγγραφέας
H Σωτηρία Περβανά γεννήθηκε στη Mαρώνεια Kομοτηνής, σ’ έναν τόπο προικισμένο, που της έμαθε να αφουγκράζεται τους ψιθύρους του δάσους και να εμπνέεται από τη φυσική ομορφιά. Ασχολείται με το γράψιμο από νεαρή ηλικία. Το βιβλίο Στην άκρη του νήματος είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της.

 

 

 

Βιβλίο

Αφιερωμένο στον Σύρο χορευτή Hassan Rabeh που αυτοκτόνησε τον Ιούνιο 2016.

«Η τελευταία κίνηση του χορευτή» – Διήγημα της Τέσυς Μπάιλα

«Κάθε κίνηση του χορευτή επάνω στην πίστα χρειάζεται να εκτελείται με πάθος, αυτό είναι η τέχνη. Κα να θυμάσαι, Χασάν, η πιο μεγάλη στιγμή μιας παράστασης είναι η τελευταία κίνηση του χορευτή. Κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι στην εκτέλεσή της. Ανασηκώνεις το σώμα, όχι έτσι Χασάν… με δύναμη και αποφασιστικότητα… έτσι μπράβο… και στροβιλίζεσαι στο κενό μέχρι να προσγειωθείς ξανά γεμάτος αυτοπεποίθηση… όρθιο το κορμί, Χασάν… έτσι μπράβο».

Θυμόταν πάντα πριν από κάθε παράσταση τα λόγια της Αϊσέ, της πρώτης του δασκάλας χορού. Μικρό παιδί ήταν όταν η μητέρα του τον πήρε από το χέρι και τον πήγε στην περίφημη Ακαδημία χορού που διατηρούσε η Αισέ στο κέντρο της πόλης, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του. Χάρη σ’ αυτήν είχε νιώσει τη φλόγα του πάθους για το χορό να τον τυλίγει και πολύ γρήγορα έδειξε το ταλέντο του. Η μητέρα καμάρωνε, έβλεπε στο πρόσωπό του την ενσάρκωση μιας μοίρας, που η ίδια δε διεκδίκησε ποτέ.

Δέκα χρόνια κόντευαν να συμπληρωθούν από εκείνη την ημέρα. Ο Χασάν είχε τελειοποιήσει την κίνησή του, η τεχνική του ήταν άρτια και η Αϊσέ είχε καταλάβει από καιρό ότι είχε φτάσει η ώρα για τον μαθητή της να προχωρήσει. Άλλωστε ο πόλεμος είχε ρημάξει την πόλη, η ίδια είχε μεγαλώσει και η Ακαδημία δε μπορούσε να λειτουργεί χωρίς μαθητές.

«Χασάν», του φώναξε ένα απόγευμα, την ώρα που εκείνος, φορτωμένος το μικρό του σακίδιο στην πλάτη, άνοιγε την πόρτα της σχολής για να φύγει.

«Θέλετε κάτι;» της απάντησε και κρατώντας ακόμα το πόμολο της πόρτας στράφηκε προς το μέρος της και την κοίταξε. Ήταν χλωμή, κάτισχνη και κουρασμένη. Τα χρόνια πια είχαν αρχίσει να βαραίνουν το γυμνασμένο της σώμα και στα μάτια της διαγραφόταν μια μεγάλη απελπισία. «Χασάν, σήμερα είναι η τελευταία μέρα που…», ένας κόμπος θλίψης γραπώθηκε στο λαιμό της και την έκανε να σταματήσει.

Ο Χασάν δε μιλούσε. Την κοιτούσε στα μάτια και προσπαθούσε να καταλάβει. Μάντευε μέσα στην πνιγμένη της σιωπή το φόβο. Αλλά δεν αντέδρασε. Περίμενε στωικά. Ύστερα από λίγο εκείνη συνέχισε: «Από αύριο κλείνει η σχολή. Μην ξανάρθεις. Είναι επικίνδυνο για όλους μας. Οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται… αν συμβεί κάτι… ίσως αργότερα… όταν τελειώσουν όλα Χασάν να μπορέσουμε να… πρέπει να φύγεις από τον τόπο, να συνεχίσεις αλλού τις σπουδές σου…»

Άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Χωρίς να της πει ούτε «αντίο». Άρπαξε τη αποθαρρυμένη του ψυχή και βγήκε τρέχοντας στο δρόμο. Και δε μίλησε σε κανέναν ούτε όταν έφτασε στο σπίτι του. Κλείστηκε στο δωμάτιό του και ένιωσε βαριά, ασυγκράτητα δάκρυα να κατρακυλούν στο μάγουλό του. Δεν κοιμήθηκε καθόλου. Ούτε λεπτό. Άκουγε τις σειρήνες να ουρλιάζουν στο βάθος της πόλης και για μια ακόμη φορά λούφαξε η ψυχή του μαραζωμένη μέσα στα δεσμά του εφιάλτη. Όλο το βράδυ θυμόταν κάθε λεπτό που είχε περάσει κοντά στην Αϊσέ, κάθε κίνηση που του είχε μάθει, το χαμόγελό της όταν κατάφερνε να εκτελεί τις πιο δύσκολες φιγούρες. Με τα τεράστια μάτια της να τονίζουν το λιγνό της πρόσωπο και τα μαύρα της μαλλιά τυλιγμένα σε έναν αυστηρό κότσο έμοιαζε με αληθινό κύκνο, σαν αυτόν που της άρεσε πάντα να παριστάνει με το χορό της.

Το επόμενο πρωί έμαθε πως η σχολή δεν υπήρχε πια. Μια βόμβα είχε συντρίψει το κτήριο όπου στεγαζόταν η Ακαδημία και μαζί τα όνειρα και το κορμί της Αϊσέ.

Λίγους μήνες αργότερα έφυγε από την χώρα. Μόνος, ξένος, πρόσφυγας στη Δαμασκό. Φιλοξενούμενος από μια νέα οικογένεια, μακριά από τη δική του, που είχε χαθεί κι αυτή μια νύχτα ενός ανυποψίαστου καλοκαιριού κάτω από τα συντρίμμια.

Μια ανεξερεύνητη θάλασσα η ψυχή του. Και ο χορός μια μεγάλη αγκαλιά που έδιωχνε τους φόβους του μακριά. Ένα βράδυ έπιασε μια δυνατή βροχή. Βγήκε στο δρόμο και άρχισε να χορεύει, ξέφρενα. Έγινε όλος μια ακόμα σταγόνα βροχής και ενώθηκε με το νερό που πότισε το λευκό του πουκάμισο. Χόρευε και ένιωθε να εισχωρεί στο σώμα της νύχτας σε μια κολασμένη συνουσία που του εξασφάλιζε τη συνέχεια της ζωής.

«Τρελός θα είναι και τον πήραμε στο σπίτι μας», είπε το επόμενο πρωί η γυναίκα που τον φιλοξενούσε στον άντρα της κι έτσι λίγη ώρα αργότερα βρέθηκε διωγμένος, να βαδίζει σκυφτός στους δρόμους της Δαμασκού, με το μικρό σακίδιο στην πλάτη.

Αρκετό καιρό αργότερα η ζωή τον έφερε στη Βηρυτό. Ένας ακόμη από τους ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες που ζούσαν στους δρόμους του Λιβάνου. Πρόσφυγας για δεύτερη φορά, δε βαριέσαι, σκέφτηκε και άναψε τσιγάρο. Για δυο χρόνια χωρίς στέγη, σκοπό, σύντροφο, οικογένεια, δουλειά, χωρίς αγάπη στη ζωή του. Κοιμόταν όπου έβρισκε, έμενε για μέρες νηστικός, έκανε όποια δουλειά του ζητούσαν, συχνά για ένα κομμάτι ψωμί, και κάθε στιγμή φοβόταν μήπως τον απελάσουν. Τις ημέρες τις περνούσε κρυμμένος, σαν αγρίμι. Τις νύχτες έβγαινε στους δρόμους και χόρευε, σαν τρελός, σαν να μετρούσε με τις κινήσεις του πόσο ευλογοφανής μπορεί να είναι ο παραλογισμός στον οποίο ζούσε. Και ένιωθε ελεύθερος, επειδή η τέχνη μπορεί να σπάσει όλα τα δεσμά. «Είμαι δημιούργημα του θεού μου», σκεφτόταν και για εκείνον ο χορός ήταν ο μόνος Θεός.

 Στα εικοσιπέντε του πια ο άστεγος χορευτής είχε γίνει γνωστός. Όλοι ήξεραν τον πρόσφυγα καλλιτέχνη, τον γοητευτικό χορευτή με τα μακριά ολόμαυρα μαλλιά και το ευθυτενές παράστημα που χόρευε με πάθος τα βράδια στους δρόμους και το πρωί έψαχνε για δουλειά.

Κανείς δεν ήξερε όμως τι έκρυβε μέσα στην ψυχή του. Πόσο πόνο κουβαλούσε στην πλάτη του, πόσες μυστικές συναλλαγές με το πεπρωμένο είχε κάνει, πόση μοναξιά πλήγωνε τα όνειρά του, κάθε φορά που άκουγε να τον αποκαλούν «ξένο».

Και ξαφνικά ένα βράδυ του Ιούνη άλλαξαν όλα. Χόρευε μόνος του μέσα στο σκοτάδι, όταν μια νέα κοπέλα τον πλησίασε και άρχισε να χορεύει μαζί του. Του ζήτησε να την ακολουθήσει τη στιγμή που ιδρωμένα τα σώματά τους άγγιξαν το ένα το άλλο. Κι εκείνος δέχτηκε. Πολύ σύντομα βρέθηκαν πρωταγωνιστές σε μια παράσταση μοντέρνου χορού. Εκείνη τον πρότεινε στον χορογράφο. Σταδιακά όλα άρχισαν να καλυτερεύουν. Μπόρεσε επιτέλους να νοικιάσει ένα επιπλωμένο διαμέρισμα. Θα της ζητούσε να μείνουν μαζί, οι δυο τους, στην ψευδαίσθηση ενός κοινού πεπρωμένου. Αν δεχόταν. Θα της το έλεγε εκείνη την ημέρα μετά το χορό. Και όταν τελείωναν οι παραστάσεις θα έβρισκε αλλού δουλειά. Θα κρατούσε το σπίτι. Στην ανάγκη θα έλεγε στη σπιτονοικοκυρά να κάνει λίγη υπομονή. Η ζωή έμοιαζε να του χαμογελά ξανά και από το στήθος του άρχισαν να φτερουγίζουν όνειρα.

Το χειροκρότημα εκείνο το βράδυ ήταν ηχηρό. Πετούσε η ψυχή του. Από τα μπροστινά καθίσματα άκουσε τη συνομιλία δυο φίλων που τον κοιτούσαν επίμονα:

«Αυτός, εκεί χορεύει ωραία».

Γύρισε σπίτι φορώντας ακόμη το λευκό πουκάμισο της παράστασης. Ήταν Ιούνης, η ζέστη ήταν ανυπόφορη και τον έπνιγε. Βγήκε στο μπαλκόνι να πάρει λίγο αέρα. Ένιωθε να κατρακυλά ο ιδρώτας από το μέτωπό του στα μάτια του και από εκεί να στάζει στο ανοιχτό του πουκάμισό. Άναψε τσιγάρο και σκέφτηκε την παράσταση που είχε πριν από λίγο ολοκληρωθεί. Θυμήθηκε το βλέμμα της Φατιμέ όταν του είπε πως βιάζεται και πως είναι νωρίς για εκείνους. Κι ύστερα έφυγε. Τον άφησε μόνο του και συνέχισε να περπατά στο βάθος του δρόμου. Άκουσε ξανά το χειροκρότημα. Τα λόγια εκείνου του άντρα από τα μπροστινά καθίσματα.

Ναι, δεν έκανε λάθος για αυτόν τα έλεγε. Κι ύστερα στο νου του ήρθαν τα λόγια της Αϊσέ: «Και να θυμάσαι, Χασάν, η πιο μεγάλη στιγμή μιας παράστασης είναι η τελευταία κίνηση του χορευτή. Κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι στην εκτέλεσή της. Ανασηκώνεις το σώμα, όχι έτσι Χασάν… με δύναμη και αποφασιστικότητα… έτσι μπράβο… και στροβιλίζεσαι στο κενό μέχρι να προσγειωθείς ξανά γεμάτος αυτοπεποίθηση… όρθιο το κορμί, Χασάν… έτσι μπράβο».

Το επόμενο πρωί τον βρήκαν νεκρό στη μέση του δρόμου. Κομματιασμένο από την πτώση. «Διαταραγμένη προσωπικότητα», είπαν οι περίοικοι και μαζεύτηκαν γύρω του. «Χόρευε μονάχος του στους δρόμους, παλαβός θα ήταν», επιβεβαίωσε η σπιτονοικοκυρά του, την ώρα που τον μάζευαν. Κανείς δεν τον είδε να στροβιλίζεται στο κενό και να προσγειώνεται στο έδαφος με αυτοπεποίθηση. Ούτε κανείς πρόσεξε τα όνειρα αυτού του παιδιού να κείτονται ματωμένα επάνω στο σκισμένο του πουκάμισο.

Την ίδια κιόλας μέρα οι εφημερίδες έγραψαν: «Αυτοκτόνησε πρόσφυγας».


Τέσυ Μπάιλα κατάγεται από τις Κυκλάδες αλλά γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία Ελληνικού Πολιτισμού και μετάφραση Λογοτεχνίας. Ασχολείται με τη φωτογραφία και ατομικές της εκθέσεις έχουν φιλοξενηθεί στο πανεπιστήμιο Gakugei της Ιαπωνίας και στην Αθήνα. Είναι συντάκτρια του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα. Παράλληλα δημοσιεύει δοκίμια σε εφημερίδες και περιοδικά. Κυκλοφορούν τα βιβλία της: «Το πορτρέτο της σιωπής», εκδ. Έναστρον, «Το παραμύθι της βροχής», εκδ. Δοκιμάκης και «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη», «Ουίσκι μπλέ» και «Άγριες θάλασσες» εκδ.Ψυχογιός.


Δημοσιεύθηκε στο Έθνος της Κυριακής με τον γενικό τίτλο «Ο ήρωας του Καλοκαιριού»

Βιβλίο

Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορεί το βιβλίο, Η επιτυχία κρυβόταν στο κομοδίνο μου του Νικόλα Σμυρνάκη.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση της δύναμης που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του και προσφέρει τις στρατηγικές εκείνες που απαιτούνται για την ανάδειξή της. Αποτελεί το πρώτο ελληνικό βιβλίο προσωπικής ανάπτυξης με τη συγκεκριμένη δομή και θεματολογία, προορισμένο να βοηθήσει όποιον το διαβάσει να βρει το σκοπό της ζωής του, να αυξήσει την αυτοπεποίθησή του, να ξεπεράσει τους φόβους του, να αναβάλλει την αναβλητικότητά του, να οδηγηθεί στην καθολική αλλαγή και ανάπτυξη σε όλες τις πτυχές της ζωής του.

Ο Έλληνας coach Νικόλας Σμυρνάκης, μέσα από τις συμβουλές, τα αποφθέγματα, τις ιστορίες και τις στρατηγικές του βιβλίου «Η επιτυχία κρυβόταν στο κομοδίνο μου» εκπληρώνει το όραμά του, να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να βρουν τον σκοπό της ζωής τους και να τους εξοπλίσει με τα μέσα που απαιτούνται για να τον πραγματοποιήσουν. Αποκωδικοποιεί την «Εξίσωση επιτυχίας και ευτυχίας» αποδεικνύοντας ότι τελικά μπορεί να κρύβονται πολύ πιο κοντά από ό,τι ποτέ φανταζόμασταν. Αποτελεί το πρώτο ελληνικό βιβλίο προσωπικής ανάπτυξης με τη συγκεκριμένη δομή και θεματολογία.

Οπισθόφυλλο: Νόημα βρίσκει κάποιος στη ζωή μόνο όταν έχει βρει το νόημα της ζωής του. Και το νόημα της ζωής είναι να ακολουθείς τα όνειρά σου.
Η επιτυχία και η ευτυχία είναι επιστήμες. Έχουν νόμους και κανόνες. Όποιος τους ακολουθήσει, μπορεί να πετύχει. Όποιος τους ακολουθήσει μπορεί να ευτυχήσει.
O δημιουργός της φιλοσοφίας του Ανθρώπου στο ΝηΣί και πρωτοπόρος στον τομέα της προσωπικής ανάπτυξης Νικόλας Σμυρνάκης καταρρίπτει μύθους, που θέλουν τα αριστουργηματικά αποτελέσματα να συνδέονται με το ταλέντο ή την τύχη, και αποκωδικοποιεί τις μεταβλητές της εξίσωσης επιτυχίας και ευτυχίας.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση της δύναμης που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του. Εμπνέει, παρακινεί και ταυτόχρονα μας καθοδηγεί να αναδείξουμε τον ιδανικό μας εαυτό, τον ηγέτη μέσα μας.
Προσφέρει απλές, κατανοητές και διασκεδαστικές τεχνικές και στρατηγικές που θα μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε τον σκοπό της ζωής μας, να επηρεάσουμε το περιβάλλον μας, να αυξήσουμε την αυτοπεποίθησή μας, να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, να οδηγηθούμε στην καθολική αλλαγή και ανάπτυξη σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.
Η δική μας πολυπόθητη επιτυχία βρίσκεται πολύ πιο κοντά από ό,τι πιστεύαμε, περιμέναμε, φανταζόμασταν. Κοντά μας, δίπλα μας, έτοιμη να την ανακαλύψουμε. Αρκεί να απλώσουμε το χέρι μέχρι το «κομοδίνο», εκεί που τόσο καιρό μας «κρυβόταν».


Ο Νικόλας Σμυρνάκης είναι συγγραφέας, success coach, δημιουργός της φιλοσοφίας του Ανθρώπου στο ΝηΣί. Σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών ΑΣΟΕΕ) και είναι κάτοχος τίτλου MBA (International MBA - ΑΣΟΕΕ). Για σειρά ετών δίδασκε το μάθημα «Στρατηγική και Καινοτομία» σε ιδιωτικό κολέγιο.

Έργα του κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο. Έχει διακριθεί σε τρεις λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (ποίησης, μυθιστορήματος, διηγήματος). Έχει λάβει δύο βραβεία διαδικτύου (e-awards) στις κατηγορίες «Άρθρο 2011» και «Συγγραφικό έργο 2011» (συλλογικό ebook).

Με τα σεμινάριά του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό έχει διδάξει τις αρχές επιτυχίας σε χιλιάδες ανθρώπους. Μέσα από δοκιμασμένες στρατηγικές, παρακινεί τους ανθρώπους να βρουν τον σκοπό τους, να δημιουργήσουν το δικό τους προσωπικό όραμα, να αυξήσουν την αυτοπεποίθησή τους, να ξεπεράσουν τους φόβους τους, να νικήσουν τις αρνητικές τους συνήθειες, να οδηγηθούν στην καθολική αλλαγή και ανάπτυξη σε όλες τις πτυχές της ζωής τους.
Όραμά του είναι να βοηθήσει ανθρώπους σε όλον τον κόσμο να βρουν τον σκοπό τους και να τους εξοπλίσει με τα μέσα που απαιτούνται για να το πραγματοποιήσουν.

www.IslandofMan.me
Facebook: www.facebook.com/nicolas.smyrnakis

Βιβλίο

Ο απεγνωσμένος έρωτας ενός ώριμου άνδρα και μιας νεαρής γυναίκας

  του Γιάννη Μάρη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα.

«Χωρίς να αποφεύγει με ιδιαίτερη επίμονη τον κόσμο, ο γιατρός Δαλέζιος δεν ζούσε μέσα σ' αυτόν, όσο θα δικαιολογούσε η οικονομική θέση του, η παλιά οικογένεια από την οποία καταγόταν και οι περίφημες σπουδές του. Έβλεπε μερικούς παλιούς φίλους -κι αυτούς όμως όχι πολύ συχνά- και απέφευγε τις πολυθόρυβες κοσμικές συγκεντρώσεις. Κοντολογίς ήταν ένας άνθρωπος γοητευτικός κι απλός για κείνους που τον γνώριζαν καλά, παράξενος και μυστηριώδης για τους άλλους, που τον ήξεραν από μακριά. [...]

Ακριβώς την ώρα που έμπαινε στην Εκάλη, συνέβη εκείνο που του αναστάτωσε τη ζωή. Η γυναίκα ξεφύτρωσε από το πλάι του δρόμου, σαν να τη γέννησε το σκοτάδι, και μπήκε απότομα στο φωτεινό πλαίσιο των προβολέων του, δυο μέτρα εμπρός από το αυτοκίνητο. Δεν έκανε καμιά προσπάθεια να το αποφύγει - λες κι επεδίωκε να βρεθεί κάτω από τις ρόδες του. [...]

- Θα θέλατε να γίνω ερωμένη σας; τον ρώτησε. Αυτό ήταν ακόμη πιο απροσδόκητο. Ο Δαλέζιος τα 'χασε. Η Ελένη τον κοιτούσε μέσα στα μάτια. Μιλούσε κυνικά και προσπαθούσε να έχει κυνική έκφραση. Μέσα στο βάθος των ματιών της όμως ο Δαλέζιος είδε την άπειρη θλίψη.»

«Το τέλος του δρόμου», δημοσιευμένο το 1957 σε 52 συνέχειες στην εφημερίδα Ακρόπολις, με πέντε εικόνες του Μ. Γάλλια, κυκλοφορεί τώρα για πρώτη φορά σε βιβλίο. Είναι η απεγνωσμένη ιστορία έρωτα ενός μοναχικού ώριμου γοητευτικού άνδρα και μιας εκπάγλου καλλονής νεαρής γυναίκας, με πράσινα μάτια και πεταχτά μήλα, που είναι το αντικείμενο του πόθου πολλών ανδρών -καλλιτεχνών, κοσμικών και πλουσίων- και έχει ξοδέψει το σώμα της και την ψυχή της με κάθε είδους εραστές.

Η ιστορία διαδραματίζεται στην Εκάλη, σε πλούσια αθηναϊκά σπίτια, σε γκαλερί τέχνης, στα στέκια των "μοντέρνων ποιητών" και καλλιτεχνών του κέντρου της πόλης, στου Λουμίδη, στου "Zonar's", στο "Μπραζίλ", στα κοσμικά "Αστέρια" της Γλυφάδας, αλλά και στις καλοκαιρινές διακοπές της κοσμικής και κοσμοπολίτικης Μυκόνου.

Ο Μαρής, συχνά καυστικός και διακριτικά επικριτικός, στήνει σε αυτό το μυθιστόρημά του ένα θαυμάσιο σκηνικό και μας παρουσιάζει το πορτραίτο της αστικής Αθήνας του 1957.

 

Βιβλίο

Όσα δεν σου είπα ποτέ, Celeste Ng, Μεταίχμιο
Οχάιο, δεκαετία του 1970. Όταν το πτώμα της έφηβης Λίντια ανακαλύπτεται σε μια λίμνη κοντά στο σπίτι της, οι λεπτές ισορροπίες που επέτρεπαν στην οικογένειά της να λειτουργεί ενωμένη ανατρέπονται και επικρατεί χάος.

Ο κινεζικής καταγωγής πατέρας της Τζέιμς κατατρύχεται από ενοχές και παίρνει ένα ριψοκίνδυν μονοπάτι που μπορεί να καταστρέψει τον γάμο του.

Η μητέρα της Μέριλιν είναι συντετριμμένη και την έχει καταλάβει εκδικητική μανία, πρέπει να βρει κάποιον να αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτό το τραγικό γεγονός με οποιοδήποτε κόστος.

Ο μεγαλύτερος αδελφός της Λίντια, ο Νέιθαν, είναι σίγουρος πως ο αλήτης της γειτονιάς, ο Τζακ, έχει κάποια σχέση με την υπόθεση, αλλά η Χάνα, η μικρότερη αδελφή, είναι αυτή που διαθέτει τη διεισδυτικότερη ματιά και που, χωρίς κανείς να το συνειδητοποιεί, ίσως γνωρίζει την αλήθεια.

Ένα αποκαλυπτικό οικογενειακό πορτρέτο, που διερευνά τις διαφορές μεταξύ πολιτισμών και τα ρήγματα μέσα στην ίδια την οικογένεια και ξεσκεπάζει πώς μητέρες και κόρες, πατεράδες και γιοι, άντρες και γυναίκες παλεύουν σε όλη τους τη ζωή να καταλάβουν ο ένας τον άλλο.

 

Βιβλίο

Από τις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορεί το βιβλίο, Ο γέρος που φορούσε ένα καπέλο του Θόδωρου Φέστα.

ΠΑΛΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, αναμνήσεις , αστεία, πειράγματα, παραλίες του ’60, μηχανές, ταξίδια, οι γειτονιές, ο Εμφύλιος και τα θύματά του, οι εξόριστοι, άνθρωποι που ’φυγαν, ταβερνάκια της αιωνιότητας, ποτά, τσιγάρα, στριφτά, Σαντέ άφιλτρα, άρωμα σκέτο, ωραίοι καφέδες, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, χοροί, γλέντια, χαμένα όνειρα, σπαράγματα, οι αδύνατες επαγγελίες, ήττες, πόνος, απογοήτευση, διάψευση και πάλι χαρά, ελπίδα.
Πέφτεις, σηκώνεσαι, παίρνεις φόρα και συνεχίζεις.
Όλα μαζί ένα κουβάρι...
Τριαντατρία διηγήματα που αποτελούν μια δημιουργική αναπαράσταση της πραγματικότητας, μέσα απ’ το φίλτρο της μνήμης.

Από τον Πρόλογο του Θωμά Κοροβίνη:
« Η είσοδος του πεζογράφου Θοδωρή Φέστα στα γράμματά μας γίνεται με τριαντατρία σπαρταριστά διηγήματα, με ποικίλη –εντελώς ξεχωριστή το καθένα– θεματογραφία, ζωγραφισμένα με δυνατό πολιτικό χρωματισμό και με διακριτικά τον βαθύ αδιάπτωτο ανθρωποκεντρισμό τους, τη συγκινησιακή φόρτιση, την αναπόληση μιας ελληνικής κοινωνίας παρελθούσας και παρά τις οδύνες του καιρού με πιο «ανθρώπινο» πρόσωπο, με παραστατικότητα, τρυφερό, πειστικό –και συχνά ιδιόμορφα σαρκαστικό– ρεαλισμό, γλώσσα λιτή και στρωτή και εμπνευσμένη διάπλαση λαϊκών κυρίως χαρακτήρων.
» Ο Φέστας διαθέτει δυνατό πεζογραφικό ταλέντο και ένα αστείρευτο θεματολόγιο που συνιστά με τον τρόπο του μια μικρογραφία της πρόσφατης ιστορίας μας μέσα από γλαφυρές αφηγήσεις πολύ διδακτικών ανθρώπινων ιστοριών. Η σκωπτική του διάθεση καταλήγει συχνά σ’ ένα άγριο καγχαστικό χιούμορ· αρκεί ο τίτλος του αφηγήματος «Το τσιγάρο σώζει ζωές».

«Πέρα από τον αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα των μητρικών αυτών νουθεσιών ή το ασύμμετρο των αντιδράσεων που περιλάμβαναν και δημόσιο ξυλοφόρτωμα σύμφωνα με τα ήθη της εποχής, γεγονός ήταν ότι δεν υπήρξε αταξία που δεν την έκαναν τα πιτσιρίκια αυτά. Και στα βαθιά και ποτέ καπέλο και πλακώνονταν ασταμάτητα και εξαφανίζονταν από προσώπου γης πηλαλώντας και τα ᾽ψαχναν να μπουν στο πούλμαν που περίμενε με τη μηχανή αναμμένη ! Κορόιδευαν ακόμη τις συμπαθείς γκρίζες και αργές γιαγιάδες που είχαν επίσης έναν δικό τους κώδικα συμπεριφοράς, ένα άγραφο εγχειρίδιο του φέρεσθαι, στις ελληνικές παραλίες του ᾽60. Χρησιμοποιούσαν σαμπρέλες αυτοκίνητου για σωσίβιο, καθώς δεν γνώριζαν κολύμπι.
Φορούσαν κάτι τεράστια μαύρα κομπιναιζόν αντί για μαγιώ. Θάβονταν στην άμμο με το κεφάλι απ’ έξω για τα αρθριτικά. Κάθονταν ακίνητες για ώρες στην άμμο σαν αγάλματα, κρατώντας μια μαύρη ομπρέλα για τη βροχή. Αποτελούσαν ένα πολύ γραφικό και αστείο θέαμα , έτσι αθώες και λίγο σαστισμένες όπως κάθονταν, αδυνατώντας να καταλάβουν τη νέα εποχή με τα νεωτεριστικά ήθη, που γαργαλούσε τους πιτσιρικάδες να τις κοροϊδεύουν».
Από το διήγημα «Λούτσα-Περαία»

Ο Θόδωρος Φέστας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1959. Ζει στη Θεσσαλονίκη και εργάζεται ως οδοντίατρος στο ΕΣΥ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: ΛΙΑ ΝΑΛΜΠΑΝΤΊΔΟΥ, από το βιβλίο Urban Secret Garden– A Trilogy Book of Photographs, αυτοέκδοση, Θεσσαλονίκη, 2016.

Βιβλίο

Ακόμα ένα έργο του βραβευμένου συγγραφέα και σεναριογράφου Νίκου Παναγιωτόπουλου πρόκειται να κυκλοφορήσει στο εξωτερικό.

Μετά τα μυθιστορήματα «Ο Ζίγκι απ' τον Μάρφαν» (1998, κυκλοφορεί και στα ιταλικά από τις εκδόσεις Crocetti), Τ«ο γονίδιο της αμφιβολίας» (1999, κυκλοφορεί στα γερμανικά από τις εκδ. Reclam, στα γαλλικά από τις εκδ. Gallimard, στα ιταλικά από τις εκδ. Ponte Alle Grazie, καθώς επίσης και στα σλοβενικά, τα σερβικά, τα πορτογαλικά και τα κινέζικα), «Αγιογραφία» (2003, κυκλοφορεί στα γερμανικά από τις εκδ. Reclam και στα γαλλικά από τις εκδ. Gallimard) και «Τα παιδιά του Κάιν» (2011, μεταφράστηκε στα πολωνικά), το πρόσφατο βιβλίο του «Γραφικός χαρακτήρας», μια συλλογή από 67 μικροσκοπικές αυτοβιογραφικές ιστορίες, θα κυκλοφορήσει στα ολλανδικά το καλοκαίρι του 2017 από τον γνωστό εκδοτικό οίκο DE GEUS.

Από το 1983, οι εκδόσεις De Geus είναι μεταξύ των επιφανέστερων και ταχύτερα αναπτυσσόμενων εκδοτικών οίκων της Ολλανδίας. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία, οι εκδόσεις De Geus επιλέγουν έργα με γνώμονα την πρωτοτυπία τους, το συναισθηματικό βάθος και τους εύστοχους κοινωνικούς προβληματισμούς - στοιχεία που χαρακτηρίζουν απόλυτα το έργο του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Όπως σημειώνει η εκδότρια Nele Hendrickx με αφορμή την εξασφάλιση των δικαιωμάτων του βιβλίου «Γραφικός χαρακτήρας»: «Είμαστε ενθουσιασμένοι που καλωσορίζουμε τον Νίκο Παναγιωτόπουλο στις εκδόσεις DE GEUS, όπου θα βρίσκεται δίπλα στην Alice Munro, την Annie Proulx, τη Jenny Offill και πολλούς ακόμα χαρισματικούς και βραβευμένους λογοτέχνες».

To βιβλίο
Μια συλλογή από 67 μικρές –έως μικροσκοπικές– ιστορίες, από εκείνες που ξεπηδούν απρόσκλητες καθώς ξεφυλλίζεις, ας πούμε, το άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες. Ιστορίες ασπρόμαυρες, αφού φαντάζουν κιόλας μακρινές, αν και ο απόηχός τους βρίσκει τρόπο να επιβιώνει, παρηγορητικός, μέσα στη βουή και την αντάρα. Ιστορίες αληθινές, αν και αυτό έχει ίσως τη μικρότερη σημασία˙ το προσωπικό βίωμα δεν είναι παρά η αφορμή αυτών των ακαριαίων αφηγήσεων που ψηλαφούν το αποτύπωμα μιας εποχής, με αφετηρία τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Ιστορίες που μαρτυρούν πως το παρελθόν βρίσκει πάντα τρόπο να τρυπώνει ανάμεσα στα λόγια μας…Ιστορίες της μιας ανάσας, οι περισσότερες από τις οποίες θα μπορούσαν να διαβαστούν άνετα ακόμα κι ανάμεσα σε δυο σταθμούς του αθηναϊκού μετρό.

Ο συγγραφέας
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε Τεχνολόγος Μηχανικός, εργάστηκε ως δημοσιογράφος, αλλά από το 1991 στράφηκε στο σενάριο και στην πεζογραφία. Έχει γράψει σενάρια για τηλεοπτικές σειρές και επίσης έχει γράψει ή έχει συνεργαστεί στη συγγραφή σεναρίων για περισσότερες από δέκα ταινίες μεγάλου μήκους (Απόντες, Βασιλιάς, Αγρύπνια, Ώρες κοινής ησυχίας κ.ά.) – σενάρια που απέσπασαν βραβεία τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνή φεστιβάλ. Ο «Γραφικός χαρακτήρας» είναι το έκτο βιβλίο του και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Η ταινία της εβδομάδος

Maria by Callas

Ντοκιμαντέρ για τη σπουδαιότερη σοπράνο του προηγούμενου αιώνα. 

 

 

 

 

 

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin