Τις τάσεις φυγής τις έχω από παιδί αλλά ενδόμυχα. Διστάζω, μου κρύβομαι... Ξέρεις, είμαστε κι εμείς που τη δανεική μαγκιά μας δεν τη μοιράζουμε, μα τη σκαλώνουμε σε ένα μονάχα βλέμμα, εκεί...

Να γίνεται ήλιος, ορίζοντας και ουρανός. Αναζητώ τους δύσκολους δρόμους και οι διαδρομές μου μένουν μισές.

Ανεμίζω νότες στα βήματα, αν χρειαστεί κάνω πίσω να πιάσω τον φόβο μου, σε ένα κελί όπως είναι η σκέψη.

Αίνιγμα ο νους και άγιο το δάκρυ φυλαχτό. Η φλόγα της αλήθειας με ανταμώνει σε συννεφιές να κάψει μαζί μου τις λύπες, να ανάψει λυχναράκια να βρω το κουτσουρεμένο μου μονοπάτι. Βοή η σιωπή και ρίχνομαι στη μάχη.

''Μολυβένιο στρατιωτάκι'' με το στέρνο να εκπνέει άδοξους εγωισμούς.

Η διάρκεια της μαχόμενης ανάσας για όσο πόλεμιο μένει ακόμη το συναίσθημα. Άοπλη ευαισθησία και εύθραυστη, μα η πανοπλία στέκει παράμερα, αξιοπρέπεια.

Η αξιοπρέπεια δεν παζαρεύεται...

Μήτε η αγάπη μου. Υπάρχουν άνθρωποι που σε κάνουν στιγμιαία να παύεις να πιστεύεις στον εαυτό σου. Υπάρχουν άλλοι που σε κάνουν να μην πιστεύεις στους ανθρώπους. Είναι άλλοι που τα καταφέρνουν και τα δύο και τότε σαν παιδί ζαρώνεις και μετράς ανάσες, λέξεις.

Υπάρχουν και βλακώδεις εαυτοί που το επιτρέπουν. Μου επιτρέπω να... Σαν όμορφος βλάκας να αισθάνομαι.

Μου επιτρέπω να λυγίζω και να το δείχνω. Μου επιτρέπω να τους κοιτώ όλους κατάματα. Και αν το βλέμμα το έχει να είναι θλιμμένο, είναι γιατί έμαθε να καίει ουρανούς.

Ατραπός δυσνόητη η ψυχή μου.

Μα κερδίζεται με τα απλά και τα απλά μοιάζουν νά 'ναι πιο δύσκολα.. Tο πιο δύσβατο μυστικό το λένε αλήθεια. Την αλήθεια μου γουστάρεις, μη γελιέσαι (καθρεφτάκι)..

''Η μόνη μου αλήθεια είσαι εσύ,πάντα,είσαι πάντα θα'σαι'', είπε.

enfo.gr