Ιουνίου 24, 2018

Σχέσεις - Σεξ

Η αγάπη είναι ένα ανήμερο θεριό που τρώει τη ζωή μας. Μα μόλις φύγει, καταλαβαίνουμε ότι αυτή ήταν η ζωή μας. Λοιπόν; Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε; Καλύτερα έτσι. Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. Αν έμενε κι ανακάλυπτες τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, θα πληγωνόσουν για πάντα.

Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν τη χάνουμε.

 Όταν την έχουμε, μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθησή της. Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν τη χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Κάν’ την τραγούδια, ξενύχτια. Κάν’ την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην τη μοιρολογάς. Είναι σαν να τη βρίζεις. Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει.

Κοίταξε με προσεκτικά και θα καταλάβεις.

Για την αγάπη μιας γυναίκας έγινα ποιητής. Δεν τη συγκίνησα. Έγινα κλόουν, καραγκιόζης, Ρωμαίος, Νίγκελ, Άμλετ… Κείνη προσπέρασε πλάι απ’ τις τραγικές μεταμορφώσεις μου αγέρωχη και πήγε να θαφτεί στο άγνωστο. Ήταν τρελή; Ήταν άρρωστη; Χαλασμένη απ’ τα βιβλία; Δεν ξέρω. Ένα πράγμα ξέρω: πως μ’ έκανε δυστυχισμένο.

Εκείνοι που είναι για να γίνουν μεγάλοι όχι μόνο δεν τους χρειάζεται η δυστυχία αλλά και τους μπαίνει εμπόδιο. Γιατί τώρα σ’ τα είπα όλα αυτά; Για να σε φέρω στα συγκαλά σου; Για να σε παρηγορήσω; Για να σε πλαντάξω; Δεν ξέρω.

Η αγάπη είναι το φαρμάκι και το νέκταρ της ζωής μας.

Αν θέλεις να πιεις, θα τα πιεις και τα δύο μαζί.

Ένα ένα δεν σ’ τα δίνουν. Γιατί κλείνεις τα μάτια σου; Νυστάζεις ή πονάς;

Μενέλαος Λουντέμης, Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους

εκδόσεις Δίφρος

Ο Μενέλαος Λουντέμης ήταν λογοτέχνης. Έχει γράψει περίπου 45 βιβλία και θεωρείται από τους πολυγραφότερους Έλληνες συγγραφείς ενώ έχει κάνει και πολλές μεταφράσεις σε μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές.

Από τα πιο γνωστά βιβλία του είναι τα Ένα παιδί μετράει τ’άστρα, Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος.

doctv.gr

Σχέσεις - Σεξ

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα υλικά είναι απλά, εύκολα μπορεί να τα εντοπίσει κανείς, εύκολα να τα αποκτήσει. Υπάρχει όμως μια μεγάλη δυσκολία, συχνά ανυπέρβλητη: H εκτέλεση της συνταγής! Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο….

Τι χρειάζεται ένα ζευγάρι για μια καλή και ισορροπημένη σχέση:
Αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη, υπομονή, υποχωρητικότητα, υποστήριξη, σεξουαλικότητα, ερωτισμός, ανανέωση… αν υπάρχουν και λίγα χρήματα ακόμη καλύτερα, αλλά γίνεται και χωρίς αυτά.

Η δυσκολία έγκειται στην πρόσμιξη των υλικών, όχι τόσο στην δοσολογία. Τις δόσεις μην τις τσιγκουνεύεστε: ρίξτε άφθονες ποσότητες- όσο περισσότερο , τόσο καλύτερα. Τι να προσέξει κανείς μήπως παραπέσει: την αγάπη, τον έρωτα, την εμπιστοσύνη ή την κατανόηση;

Μην φοβάστε τα υλικά, δώστε άφοβα! Να επαναλάβουμε ότι η δυσκολία βρίσκεται στην πρόσμιξη, στην χημεία και πρωταρχικά στην διαθεσιμότητά τους. Γιατί βασική προϋπόθεση για την επιτυχή εκτέλεση της «συνταγής», είναι η αμοιβαιότητα στην διαθεσιμότητα. Αλλιώς αργά ή γρήγορα θα «κόψει». Αντιθέτως, για να «δέσει», χρειάζονται ισόποσες ή έστω μερικές ισόποσες δόσεις των άνωθεν υλικών. Χρειάζεται υπομονή στο ανακάτεμα, αφήστε τον χρόνο να κάνει την δουλειά του….

Μην βιάζεστε να βγάζετε συμπεράσματα, παρά μόνο αν ξέρετε ότι δεν θέλετε καν να δοκιμάσετε. Τότε μπορείτε άφοβα να παραιτηθείτε της προσπάθειας. Διαφορετικά συνεχίστε το ανακάτεμα. Η αλληλεπίδραση των υλικών του άλλου έχει να σας μάθει πολλά…

Η συνταγή της ευτυχίας στις σχέσεις είναι σχετικά απλή. Η εκτέλεση είναι δύσκολη (εξαιρούνται τα fast και junk food!).
Πώς να συγκριθεί όμως η νοστιμιά ενός καλομαγειρεμένου σπιτικού φαγητού με κάτι πρόχειρο απέξω…..

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, simvouleftikigamou.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Σχέσεις - Σεξ

Tα θετικά και τα αρνητικά της δραστηριότητας είναι...

Ναι Γιατί..

➢ Η θάλασσα, το αλάτι, η ιδιαίτερη υφή του δέρματος μετά το θαλασσινό μπάνιο ξυπνούν τις αισθήσεις και ευνοούν μια ερωτική επαφή γεμάτη πάθος.
➢ Η εμπειρία μιας τολμηρής επαφής, σε ένα ιδιαίτερο μέρος, ανανεώνει το ζευγάρι και το απελευθερώνει από την ρουτίνα του. Μάλιστα, η σεξουαλική δραστηριότητα σε νέες και «ανεξερεύνητες» περιοχές προκαλεί στον εγκέφαλο την απελευθέρωση μιας ορμόνης που λέγεται ντοπαμίνη, η οποία αυξάνει τη σεξουαλική διάθεση.
➢ Το σεξ στην παραλία αποτελεί μια σταθερή φαντασίωση για πολλούς άνδρες και γυναίκες αφού εγείρει ένα αίσθημα ρίσκου και πολλών άλλων αισθήσεων που εξιτάρουν τον άνδρα και την γυναίκα.

Πρόσεξέ το γιατί:

➢ Η ζέστη και η υγρασία αυξάνουν τις πιθανότητες γυναικολογικών λοιμώξεων, ενώ μια ερωτική επαφή μέσα στο νερό έχει αυξημένες πιθανότητες μεταφοράς μικροβίων. Η επαφή στο νερό είναι καλό να αποφεύγεται ενώ αν έχεις μια επαφή μαζί του στην αμμουδιά, πρόσεξε ιδιαίτερα την άμμο και τα μικρόβια που κρύβει, και φυσικά μην παραλείψεις σε καμία περίπτωση την χρήση προφυλακτικού.
➢ Ένας ανοιχτός χώρος δεν προσφέρει στο ζευγάρι ένα προστατευτικό πλαίσιο ,ενώ αντίθετα το αφήνει εκτεθειμένο στα μάτια περαστικών. Μια ερωτική επαφή στην παραλία μπορεί να κρύβει μεγάλους κινδύνους για την ασφάλειά σας γι’ αυτό σκεφτείτε το πολύ προσεκτικά πριν το τολμήσετε

Σχέσεις - Σεξ

Ο Steven Petrow των New York Times γράφει για πράγματα που όλοι σκεφτόμαστε για το πέρασμα του χρόνου και για τα λάθη των γονιών μας που δεν θέλουμε να επαναλάβουμε

Στο τέλος γινόμαστε οι γονείς μας;

Λίγο μετά τα 50ά μου γενέθλια, πριν από 10 χρόνια, άρχισα να κρατάω μια λίστα με «πράγματα που θα κάνω ή δεν θα κάνω, όταν γεράσω». Ήμουν εξαιρετικά επικριτικός, λαμβάνοντας υπ' όψιν όλα εκείνα που οι γονείς μου, κατά την άποψη μου, είχαν κάνει λάθος.

Ας πούμε, ο πατέρας μου ψευδόταν για χρόνια ότι έπαιρνε κανονικά τα φάρμακά του. Αρνιόταν συστηματικά να φορέσει ακουστικό βαρηκοΐας κι απλώς έλεγε σε όλους μας να «δυναμώσουμε τον ήχο» (να πω ότι ήταν παραγωγός στην τηλεόραση). Η μαμά μου κάπνιζε πίσω από την πλάτη μου –έτσι νόμιζε, τουλάχιστον- μέχρι τη μέρα που διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα.

Ήταν πολύ εύκολο να τα θυμάμαι όλα αυτά και να συνειδητοποιώ ξανά και ξανά πόσο απαίσιο ήταν να γίνεται κανείς όλο και πιο αδύναμος, πιο άρρωστος και πιο απόμακρος. Μέσα στην επόμενη δεκαετία είχα προσθέσει τόσες σελίδες απ' όσα «θα έκανα» και «δεν θα έκανα ποτέ» που είχα αρχίσει να ανησυχώ για το πότε ακριβώς θα ήμουν αρκετά μεγάλος, για να αρχίσω να ακολουθώ τις ίδιες μου τις συμβουλές.

Πρόσφατα, όμως, άκουσα έναν κοινωνιολόγο στο ραδιόφωνο να αποκαλεί τους 60άρηδες «νεαρούς ηλικιωμένους». Όσο βαδίζω ολοταχώς προς τα 60, συνεχίζω να εμπλουτίζω τη λίστα μου με το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνω, μεγαλώνοντας. Αλλά λαμβάνω σοβαρά υπ' όψιν και κάτι που μου είπε ένας φίλος.

«Το σημαντικό είναι να θυμάσαι -όσο σκληρά κι αν προσπαθείς για το αντίθετο- ότι στο τέλος θα γίνεις οι γονείς σου». Αυτομάτως, σκέφτηκα ότι για τις νέες πλην ενήλικες ανιψιές μου ήμουν σκέτο «ηλικιωμένος», αλλά και πάλι δεν νιώθω αρκετά μεγάλος για να αρχίσω να ακολουθώ τις συμβουλές μου.

Ακόμη εργάζομαι στο να καταρτίσω αυτή τη λίστα, όχι όμως και να την υλοποιήσω. Και φυσικά πρόκειται για μία λίστα που αντικατοπτρίζει τη σύγχυσή μου τού να βλέπω τους γονείς μου να πληρώνουν ακριβά το τίμημα του πείσματός τους. Πάρτε για παράδειγμα την τρομακτική οδήγηση της μητέρας μου. Παρά τους άπειρους σπασμένους προφυλακτήρες και όχι μόνο, δεν πτοήθηκε και φυσικά δεν άκουγε κανέναν ότι η ικανότητά της πίσω από το τιμόνι εξασθένιζε μέρα με τη μέρα.

Όταν πλέον έφτασα σε απόγνωση, ανέφερα τη μητέρα μου στις αρχές και φυσικά την κάλεσαν για το σχετικό τεστ. Δεν τα κατάφερε, ανακάλεσαν το δίπλωμα οδήγησής της και ήταν κάτι που ταπείνωσε εκείνην και εξελίχθηκε σε μαρτύριο τύψεων για εμένα.

Και να πώς αυτό το περιστατικό εμφανίζεται στη λίστα μου:

«Αν αρχίσω να χάνω την οδηγική μου ικανότητα, δεν θα αγνοήσω τα σχόλια που την αφορούν, μόνο και μόνο επειδή φοβάμαι ότι θα χάσω την ανεξαρτησία μου.Ελπίζω ότι μέχρι τότε θα υπάρχουν αυτοκινούμενα αμάξια».

Η μεγαλύτερη ανησυχία μου βλέποντας τους γονείς να γερνούν, ήταν η αυξανόμενη σωματική τους αδυναμία. Ποιος δεν έχει ακούσει ότι τα κατάγματα ισχίου από τις πτώσεις είναι η κύρια αιτία θανάτου μεταξύ των ηλικιωμένων;

Ξέρω ότι ο πατέρας μου τα ήξερε όλα αυτά και γνώριζε, ας πούμε, τις συνέπειες της υπερηφάνειας της μητέρας του να αρνηθεί ένα «Π» ή έστω ένα μπαστούνι: στα 84 της, έπεσε ενώ κατέβαινε μόνη τις σκάλες του υπογείου της Νέας Υόρκης και ήταν αυτή η πτώση που τους επόμενους μήνες την οδήγησε τελικά στον θάνατο. Μετά από κυριολεκτικά εκατοντάδες πτώσεις, καμία από τις οποίες δεν τον έπεισε να δεχτεί βοήθεια ή να χρησιμοποιήσει μπαστούνι έστω, ο μπαμπάς μου, στα 87 του, κατέληξε με τέσσερα σπασμένα πλευρά.

Το ατύχημα αυτό ξεκίνησε πρακτικά και την πορεία του προς το θάνατό. Αναρωτιέμαι: θα υπερνικήσει η αυτογνωσία μου το (προφανώς γενετικό) πείσμα που μας διακρίνει ως οικογένεια; Έτσι στη λίστα μου υπάρχει αυτό που έλεγα στον πατέρα μου ξανά και ξανά: «Θα προσπαθήσω να θυμηθώ ότι ο καλύτερος τρόπος να παραμείνεις ανεξάρτητος είναι να δεχτείς μικρότερους βαθμούς εξάρτησης ή βοήθειας.

Θα χρησιμοποιήσω ένα μπαστούνι, αντί να πέσω και να σπάσω τα κόκαλα μου». 

Γιατί η αφή είναι τόσο απαραίτητη ώστε να αντιληφθούμε τον κόσμο; Θα παραδεχτώ ότι η ματαιοδοξία έχει καταρτίσει σε πολλές περιπτώσεις τα «ναι» και τα «όχι» της λίστας μου

Ας πούμε, πριν από περίπου οκτώ χρόνια έγραψα: «Δεν θα κατηγορήσω τον σκύλο μας για την ακράτειά μου. Θα παραδειγματιστώ από την ταπείνωσή του ώστε να χρησιμοποιήσω πάνες για ενήλικες, αντί για την ταπείνωση των λερωμένων σεντονιών που τα καθαρίζει κάποιος άλλος».

Για χρόνια, ο μπαμπάς μου επέλεγε το τελευταίο. Εντάξει, ίσως όταν γεράσω τόσο κι εγώ, να θεωρώ την αγάπη για τον εαυτό μου πολύ πιο σημαντική από τέτοιες στιγμές ταπείνωσης. Επίσης, θα ήθελα να διατηρήσω το στιλ μου. Η μητέρα μου μέχρι και τη στιγμή που πέθανε, νωρίτερα φέτος, συνήθιζε να χτενίζει και να βάφει τα μαλλιά της και είχε πάντα τα νύχια της περιποιημένα και βαμμένα με το αγαπημένο της χρώμα.

Είχα γράψει γι' αυτό σχετικά στη λίστα μου. «Αν δεν μπορώ να ακολουθώ την καθημερινή ρουτίνα περιποίησης του εαυτού μου, θα αναζητήσω βοήθεια. Αν φτάσω στο σημείο να μην με ενδιαφέρει το προσωπικό μου στιλ και πάλι θα ψάξω, άλλου είδους βοήθεια». Τουλάχιστον, θέλω να είμαι καθαρός και να μυρίζω φρεσκάδα - όπως η μητέρα μου- και οι άνθρωποι να θέλουν να κάτσουν πλάι μου και να μου πιάσουν το χέρι. Η λεύκανση δοντιών βρίσκεται επίσης στη λίστα μου.

Ένας φίλος μου έχει ένα άλλο πετυχημένο στη δική του λίστα: «Θα φοράω παντελόνια που θα φτάνουν, τουλάχιστον, μέχρι εκεί που αρχίζει το παπούτσι».

Πηγή: www.lifo.gr

Σχέσεις - Σεξ

Μια παράδοξη διαπίστωση είναι ότι η αυτοεκτίμηση αντιστρατεύεται την αντικειμενική πραγματικότητα. Τα άτομα που θεωρούν τον εαυτό τους ωραίο, δημοφιλή, ευφυή, κοινωνικό, ηθικό σε τίποτα δεν διαφέρουν, ως προς την κατοχή αυτών των γνωρισμάτων, από τα αυτά, που διατείνονται ότι δεν έχουν αυτές τις ιδιότητες.

Το οξύμωρο επιτείνεται από την συνειδητοποίηση ότι τα χαρακτηριστικά αυτά, αν καλλιεργηθούν, δεν αυξάνουν στο ελάχιστο την αυτοεκτίμηση των ανθρώπων. Ακόμα και όσοι ανήκουν σε περιθωριοποιημένες ομάδες, όπως οι μειονότητες, οι πένητες, οι δυσπλασικοί, οι ηλικιωμένοι μπορούν να έχουν εξίσου υψηλή αυτοεκτίμηση με τους ευνοημένους του κόσμου τούτου. Η μόρφωση, ο πλούτος, η σταδιοδρομία είναι ανεξάρτητες από την αυτοεικόνα και εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε πηγή δυστυχίας, όσο και ευτυχίας.

Καμία ιδιότητα δεν είναι θετική ή αρνητική από μόνη της, αλλά όλες εξίσου μετέχουν του αγαθού και του κακού, ανάλογα με το ανθρώπινο κριτήριο. Η αρετή, η σωφροσύνη, η πίστη και η αγάπη είναι ουσίες, όχι χαρακτηριστικά, και γι’ αυτό παραμένουν σταθερές, αναλλοίωτες και αιώνιες.

Οι μηχανισμοί άμυνας διαδραματίζουν και στην περίπτωση αυτή καταλυτικό ρόλο. Ένα ελκυστικό άτομο ενδεχομένως να θεωρεί ότι προσελήφθη σε μια επιχείρηση, εξαιτίας της ομορφιάς του, παρά για τις ικανότητές του και ένα μη ελκυστικό να πιστεύει ότι δεν πήρε τη θέση, εξαιτίας της ασχήμιας του. Εν ολίγοις, η αυτοεκτίμηση είναι ανεξάρτητη από την πραγματικότητα, επειδή η δεύτερη δεν επηρεάζει καθόλου το πώς αισθάνεται κάποιος για τον εαυτό του. Αληθεύει εξίσου, όμως, και το γεγονός ότι η αυτοεκτίμηση συσχετίζεται απόλυτα με τον τρόπο, που κάποιος βιώνει την πραγματικότητα, άσχετα από το αληθές ή ψευδές των αντιλήψεών του.

Οι άνθρωποι με υψηλή αυτοεκτίμηση πιστεύουν ότι είναι πετυχημένοι και αποδεκτοί, είτε αυτό συμβαίνει είτε όχι. Έχουν την πεποίθηση πως αξίζουν την αγάπη, ακόμα κι αν οι πράξεις τους καταδεικνύουν το αντίθετο. Υπερτιμούν τις θετικές πλευρές της προσωπικότητάς τους και υποτιμούν τις αρνητικές ή δεν τις συνειδητοποιούν καν. Τα εξωτερικά αδιαμφισβήτητα γεγονότα λίγη επίδραση έχουν στην αυτοαξιολόγησή τους. Όλα φανερώνουν ότι μια εσωτερική δυναμική εξιλεώνει τα μειονεκτήματα, πολλαπλασιάζει τα προτερήματα και τους κάνει να μην παραιτούνται, ακόμα και αν μια υπόθεση είναι χαμένη . Πηγή της αυτοεκτίμησης είναι η ίδια η αυτοεκτίμηση.

Τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση μπορούν να χωριστούν σε δυο κατηγορίες: σε αυτά, που το ποιόν της ζωής τους, οι ικανότητες, οι πράξεις και ο τρόπος που πολιτεύονται, συνηγορούν στο αυξημένο αυτοσυναίσθημα, στην αποφασιστικότητα, στη σιγουριά και στην αυτοπεποίθηση, και σε εκείνα, που η πλειονότητα των ιδιοτήτων τους καταδεικνύει ημιμάθεια, επιπολαιότητα, λανθασμένη λήψη αποφάσεων, πλημμελή διαχείριση προβλημάτων, αλλά που, παρά τις ενδείξεις και τις συγκρούσεις με τον κοινωνικό περίγυρο, η αυτοεκτίμησή τους έχει εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη.

Η πρώτη ομάδα αποτελείται από ανθρώπους χαμηλών συνήθως τόνων, μετριόφρονες, καλλιεργημένους, που προκρίνουν τις πράξεις από τα λόγια, με επίγνωση των δυνατοτήτων και των ορίων τους. Το κυριότερο χαρακτηριστικό τους είναι η ανεκτικότητα και η βεβαιότητα στις επιλογές τους, που αντικατοπτρίζει την εσωτερική ισορροπία και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, η οποία ποτέ δεν νοθεύεται από τη μισαλλοδοξία της έπαρσης και του ναρκισσισμού. Είναι ανοιχτοί προς τους ανθρώπους, δημοφιλείς, συναναστρέφονται με ευκολία άτομα από ετερογενή περιβάλλοντα, επιδεκτικοί στα νέα ερεθίσματα και τις προκλήσεις.

Το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπων είναι αυτό που εντάσσεται στην δεύτερη ομάδα. Ανασφαλείς, μειονεκτούντες, στερούμενοι αυτογνωσίας κατάφεραν, κινητοποιώντας όλους τους αμυντικούς μηχανισμούς και τις θετικές ενισχύσεις από ένα αναξιοκρατικό σύστημα, να μεταλλάξουν σε ανεδαφική και αστήρικτη αυτοεκτίμηση την ανεπάρκειά τους και να καταλάβουν θέσεις σε μια κοινωνία, που δρα ως λίπασμα στις επιδιώξεις, τις ακόρεστες ορέξεις και τις θελήσεις των επιδειξιών. Πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι ξεχωριστοί, χωρίς ποτέ πραξιακά να μπορούν να αποδείξουν γιατί, και αν κάποτε απειληθούν οι ιδιότητές τους, επιτίθενται με μένος κατά των δύστηνων αμφισβητιών.

Η προσωπικότητά τους έχει καθηλωθεί στο νηπιακό στάδιο ανάπτυξης, κατά το οποίο όλες τους οι ανάγκες έχρηζαν άμεσης ικανοποίησης από τους κηδεμόνες, χωρίς ανταπόδoση ή ανταλλάγματα. Στην ενήλικη ζωή παρουσιάζουν ως μοναδικά και δυσεύρετα τα όποια χαρίσματα τους, προσκολλώνται ασφυκτικά σε όποιον τους συναναστρέφεται, τον απομυζούν και όταν δεν έχει πια τίποτα να τους προσφέρει, τον εγκαταλείπουν δημιουργώντας συγκρουσιακές καταστάσεις ή εξευτελίζοντας την αξιοπρέπειά του. Τα άτομα αυτά κυριολεκτικά τρέφονται με τις ψυχικές αντοχές των ‘σωτήρων’, που τα προσεγγίζουν με σκοπό να τα αλλάξουν, να τα προστατέψουν ή να τα υποτάξουν.

Οι σχέσεις τους σε όλα τα επίπεδα- εργασιακό, συναισθηματικό, οικογενειακό, κοινωνικό- επαναλαμβάνουν το μοτίβο αυτό, σαν μια μορφή εκδίκησης προς τη γονεική εξουσία, που δεν είχε δείξει ενδεχομένως την απαιτούμενη αποδοχή ή ενίσχυε την αχαριστία των παιδιών με το να παρέχει ανενδοίαστα υποστήριξη, χωρίς να μεταλαμπαδεύει παράλληλα την αίσθηση του καθήκοντος και των υποχρεώσεων. Οι γονείς αυτοί υστερούσαν στον επιμερισμό της ευθύνης, εξιδανίκευαν τις ικανότητες των παιδιών και απέδιδαν σε εξωτερικούς παράγοντες τις αποτυχίες τους.

Πολλοί θα συμπέραιναν ότι το ακριβώς αντίθετο ισχύει για τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ότι δηλαδή, οι αρνητικές αυτοαξιολογήσεις εκμηδενίζουν την εικόνα του εαυτού και καταπνίγουν την δράση. Στην πραγματικότητα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν συναίσθηση της αξίας τους, γνωρίζουν καλά ότι είναι ικανοί, ότι μπορούν να δώσουν πολλά σε μία σχέση, ότι δεν είναι ανάξιοι της προσοχής και της στοργής. Λοιδορούν, όμως, συχνά τους υπόλοιπους ότι δεν διαβλέπουν αυτά τους τα προσόντα, ότι λόγω των συνθηκών η εσωτερική τους δύναμη λανθάνει της εκδήλωσης και ότι ανήκουν σε μια ιδιαίτερη κοινότητα ανθρώπων, που ενώ έχουν πολλά να προσφέρουν, καθηλώνονται, επειδή είναι εκτός εποχής και τα συναισθήματά τους ακατάληπτα για τους πολλούς.

Ο εγωισμός, που υποβόσκει και η ψυχική φιλαυτία είναι φανερή. Η ακύρωση της δράσης επιδιώκεται με μόνο σκοπό να προστατεύσει το υπερτροφικό, αλλά εγκλωβισμένο εγώ. Ο κίνδυνος της αποτυχίας και της απόρριψης μειώνεται, όσο κάποιος δεν εκτίθεται στα κοινωνικά δρώμενα και το τίμημα της απραξίας εξαργυρώνεται με την συμπαράσταση και προσοχή των άλλων. Αλλά κι αν δεν συμβεί αυτό η λύση προβάλλει εξιλαστήριος. Η δράση και η ενεργητική συμπεριφορά εκδηλώνεται, μόνο εάν υφίσταται ο συνδυασμός τριών προυποθέσεων: των θετικών προσδοκιών, της εμπιστοσύνης στις ικανότητες του ατόμου και του απολογισμού των κερδών που θα προκύψουν, εάν ο στόχος επιτευχθεί.

Είναι πολύ εύκολο γι’ αυτούς, που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση να πλήξουν ό,τι θα τους κοστίσει λιγότερο, την αξία του στόχου. Με εκλογικεύσεις και αρνήσεις, που αγγίζουν τα όρια της ψυχοπαθολογίας εξευτελίζουν την πηγή του μηνύματος, δεν μπορούν να προσάψουν εννοιολογικό περιεχόμενο στις ελπίδες τους, υποβιβάζουν την χρηστικότητα των κοινωνικών και προσωπικών επιτευγμάτων και υψώνουν τείχη ανάμεσα στους εαυτούς τους και στις προκλήσεις της ζωής.

Εν μέρει συνυπεύθυνος για την αποφυγή πρωτοβουλιών και την ανάληψη δράσης είναι η διαχείριση του πόνου, που συνεπάγεται η αποτυχία. Η αυτοεκτίμηση δρα ως παραισθησιογόνος ουσία, σε όσους την διαθέτουν σε υπερτροφική μορφή. Οι αποτυχίες δεν τους πτοούν, γιατί είναι ανήμπορες να επηρεάσουν την ήδη δημιουργημένη αυτοεικόνα. Η παρακαταθήκη των δικαιολογιών ανεξάντλητη και επιστρατεύεται για την προστασία του απειλουμένου. Κάθε στόχος, που δεν επιτυγχάνεται είτε παρακάμπτεται είτε επαναπροσδιορίζεται Τα πάντα υποθάλπουν και συνηγορούν στην σταθερότητα του εγώ.

Αν τελικά η προσδοκία δεν γίνει εφικτή, η αυτοεκτίμηση δεν αλλοιώνεται, ούτε τίθεται εν αμφιβόλω η προσωπική αξία. Νέες επιδιώξεις εμπνέουν τη δράση και καινούριοι σκοποί αναπτερώνουν το ηθικό. Ο πόνος με δεξιοτεχνία διοχετεύεται στην αισιοδοξία και η αυτοεκτίμηση αλώβητη διαιωνίζει τον εαυτό της. Είναι η ίδια τακτική με αυτή των ατόμων με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ταυτόσημοι οι αμυντικοί μηχανισμοί, με μία μόνο διαφορά: την αντιμετώπιση της οδύνης. Οι τελευταίοι είναι ανίκανοι να την υποφέρουν και οι συνέπειές της είναι αποσταθεροποιητικές για ένα εγώ, που πάντα βρισκόταν οχυρωμένο στα χαρακώματα της ατολμίας και της απομόνωσης. Αν κάτι τρέμουν, όσοι τον εαυτό τους δεν εκστασίασαν με την ψευδαίσθηση της αυτοεκτίμησης, είναι να τον παρουσιάσουν άοπλο μπροστά στην πραγματικότητα. Δεν είναι η έλλειψη της εμπιστοσύνης στις ικανότητές τους, που τους τρομοκρατεί, αλλά η πιθανότητα της αποτυχίας και το άλγος, που συνεπάγεται.

Είναι προφανές ότι η αυτοεκτίμηση, αν και είναι ενιαία ως έννοια, δεν εκδηλώνεται πάντα με την ίδια μορφή και ένταση. Παρόλο που το άτομο έχει μια σφαιρική αντίληψη γι’ αυτήν, δεν φαίνεται ότι μπορεί να την χρησιμοποιήσει σε όλο το φάσμα των συμπεριφορών και σε όλες της πτυχές των δραστηριοτήτων του. Σε μερικούς τομείς παρουσιάζεται σίγουρο για τον εαυτό του, με μεγάλη αυτοπεποίθηση και υψηλή αυτοεκτίμηση, ενώ σε άλλους οι ανασφάλειες επικρατούν και μειώνουν την αυτοκυριαρχία.

Κάποιος που είναι δυναμικός, διεκδικητικός, τολμηρός και επιτυχημένος επιχειρηματίας δεν είναι απαραίτητο να θεωρεί ότι διαθέτει τα ίδια προσόντα στις κοινωνικές σχέσεις. Πολλές φορές, μάλιστα, η αντίθεση αυτή οφείλεται σε μηχανισμούς άμυνας. Η υπεροχή σε έναν κλάδο μπορεί άριστα να καλύπτει τη νομιζόμενη μειονεξία σε κάποιον άλλο. Ενδεχομένως, αυτό να συσχετίζεται με τις ενισχύσεις, που έχει δεχτεί το άτομο, τη συχνότητα εμφάνισης μιας συμπεριφοράς, την ύπαρξη καταλυτικών παραγόντων, όπως οι προσωπικές προτεραιότητες και οι αυτοπροσδιορισμοί.

Τελικά, ίσως είναι ανώφελο να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους σε αυτούς, που διαθέτουν υψηλή αυτοεκτίμηση και σε αυτούς, που δεν κατέχουν την ιδιότητα. Η ψυχοθεραπεία θα επιτελεί καλό έργο, αν αντί, βασιζόμενη σε αυτήν τη διχοτομική διάκριση, να προσπαθεί να αυξήσει συνολικά την αυτοεκτίμηση, έδινε έμφαση στην μεταφορά, επέκταση και γενίκευση των ικανοτήτων από το ένα σύστημα στο άλλο και αν έφερνε στο φως τις συνθήκες , που εμποδίζουν να γίνει αυτό.

Σε όλο της το μεγαλείο διαφαίνεται στη λειτουργία της αυτοεκτίμησης η συγκάλυψη του υπαρξιακού πόνου, που ταλανίζει την ανθρωπότητα από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της. Η αυτοαντίληψη δεν είναι παρά ένα ψηφιδωτό, που με τα κομμάτια του πειράται να εξωραΐσει την αγωνία των αναπάντητων ερωτημάτων για το ‘είναι’ και το ‘μηδέν’, για το ‘ον’ και το ‘μη ον’,που συντροφεύουν την πλάση,σαν απρόσκλητοι συνοδοιπόροι στο απροσδιόριστο της πορείας της.

Μέσα από εσχατολογικές καταστάσεις, όπως ο θάνατος, η ασθένεια, η οδύνη, ο ευτελισμός, η μοναξιά, η απελπισία, παρουσιάζονται αποσπάσματα από την αλήθεια και σκηνές από ένα θεατρικό έργο με ηθοποιούς τους ανθρώπους και αθέλητους ρόλους τις συμπεριφορές τους. Γιατί, όποια οδό κι αν επιλέξει ο άνθρωπος, είτε τη διαφύλαξη του εαυτού του με την πανοπλία της αυτοεκτίμησης είτε την μεμψιμοιρία με την έλλειψή της, στην πραγματικότητα αυτό που επιτυγχάνει είναι να συγκαλύπτει την αδυναμία του και να αποστρέφει το πρόσωπό του από την αλήθεια.

Πραγματικά τραυματισμένη αυτοεικόνα έχουν μόνο, όσοι πάσχουν από κλινική κατάθλιψη ή κάποιες μορφές μελαγχολίας. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό εδώ δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων, αλλά η αδιαφορία γι’ αυτές και η ολοκληρωτική εκμηδένιση της αίσθησης της αξίας, τόσο της ίδιας της ζωής, όσο και του εαυτού. Η απολυτότητα των μηδενιστικών συναισθημάτων και κατ’ επέκταση οι αρνητικές σκέψεις, δρουν ως παγίδα αυτοκαταστροφής, που παρακωλύουν τη δραστηριοποίηση και καταδικάζουν την ενεργητικότητα, οδηγώντας πολλές φορές στην αυτοκτονία.

Είναι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι άνθρωποι και κοινωνικά συστήματα εμφανίζουν παρεμφερείς μορφές παθολογίας, η οποία όσον αφορά την προσωπική αυτοεκτίμηση, συνδέεται με εθελούσια ή ακούσια αλλοίωση της αυτοεικόνας, ενώ σε συλλογικό επίπεδο, με αποσάρθρωση των δομών του συστήματος και εσκεμμένη αποσιώπηση του φαινομένου, είτε με την διεφθαρμένη άσκηση της εξουσίας είτε με την παραπλάνηση της κοινής γνώμης.

Οι άνθρωποι συγκαλύπτουν, εξιδανικεύουν ή αγνοούν τις αδυναμίες τους αποστρεφόμενοι την ψυχοφθόρο διαδικασία της αυτογνωσίας. Στην πραγματικότητα συλλαμβάνουν την ολότητα του εαυτού τους διασπασμένη, ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο αναφέρονται, δηλαδή το κοινωνικό, το οικογενειακό, το εργασιακό, το ερωτικό. Βιώνουν ταυτόχρονα πολλαπλούς ρόλους και κατατάσσονται σε διαφορετικά σημεία της ιεραρχίας, ειδικά σήμερα, που η πολιτιστική πραγματικότητα έχει ενισχύσει την πολυπλοκότητά της.

Οι εσωτερικεύσεις του εαυτού τελικά ενοποιούνται, καθώς ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις ετερόκλητες και ετεροβαρείς πληροφορίες και η συνισταμένη όλων αποτελεί την ‘εξωτερική αυτοεκτίμηση’, αυτή δηλαδή, που αποκτάται από την επικοινωνία με τους άλλους και την κοινωνική σύγκριση. Το είδος αυτό είναι ‘σχεσιακό’, εφόσον διαμορφώνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής από την αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, από την ανάλυση των λεκτικών και μη πληροφοριών, από την σημαντικότητα των πομπών των μηνυμάτων, από την αξιολόγηση των συμπεριφορών τους, από τα προσδοκώμενα συναισθηματικά και υλικά κέρδη, από την εκτίμηση των καταστάσεων σε συνάρτηση με τη θέση του εαυτού, από τις μελλοντικές συνέπειες, από τις αντιδράσεις σε συγκυριακά γεγονότα και τέλος από τις θετικές και αρνητικές ενισχύσεις.

Ο κυκεώνας αυτός αναδομείται σε ‘όλον’ κάθε φορά, αφού φιλτραριστεί από την ‘ εσωτερική αίσθηση της αξίας’, δηλαδή το ορμέμφυτο, που είναι υπεύθυνο για την υπεράσπιση εκείνου, που πρέπει πάση θυσία να διατηρηθεί αλώβητο από εξωτερικές επιθέσεις- του εαυτού. Το φίλτρο αυτό πολύ απέχει από το να είναι αντικειμενικό, γιατί είναι συναισθηματικής και πολύ λιγότερο γνωστικής μορφής.

Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι λογικά επιχειρήματα μπορούν ανενδοίαστα να κατασκευαστούν, για να στηρίξουν εννοιολογικά το οικοδόμημα της αυτοεκτίμησης. Αν και – όπως προαναφέραμε- ο κάθε άνθρωπος αντλεί το δικαίωμα να αισθάνεται άξιος και μόνο από το γεγονός ότι είναι ‘πρόσωπο’, εντούτοις σε μια ανάλγητη και αμείλικτη κοινωνία, αυτό δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται ένα ακόμη προσωπείο, για να εξαπατηθεί το άκαμπτο υπερεγώ, να καταπραυνθούν τα απαιτητικά ένστικτα και να ενδυναμωθεί το εγώ.

Αναφερόμαστε στους ευρηματικούς, μη νευρωσικούς τρόπους, με τους οποίους ο εαυτός παρακάμπτει τον εαυτό του, εξισορροπεί τις αντίρροπες δυνάμεις και επεξεργάζεται τα εξωτερικά δεδομένα, δηλαδή την αλλοιωμένη αυτοεικόνα. Η αλλοίωση μπορεί να προέρχεται από το οικογενειακό περιβάλλον και από μια μητέρα- τροφό, η οποία πάντοτε μεγένθυνε την αξία του αγαπημένου της παιδιού ή από την αίσθηση της απόρριψής της, που πυροδότησε τις άμυνες ή καθήλωσε την εξέλιξη της αυτοεκτίμησης. Ο ναρκισσισμός γίνεται ακόμα πιο έκδηλος, εάν συσχετιστεί και με το είδος των πρώτων ενισχύσεων, τη θέση του παιδιού στην οικογενειακή ιεραρχία και τις σχέσεις των γονέων, όπως αυτές βιώνονται από το παιδί, τα κίνητρα για μάθηση και επιτυχία.

Η αλλοίωση αυτή εμπλουτίζεται αργότερα από εικόνες αυταξίας, οι οποίες μπορεί να μην είναι πραγματικές, αλλά αποπροσανατολίζουν τα εσωτερικά κριτήρια αξιολόγησης και ελέγχουν τους αυτοπροσδιορισμούς. Τα προσωπεία αυτά εξελίσσονται κατά τη διάρκεια του βίου, ανάλογα με την εκάστοτε λειτουργικότητά τους:

Η όμορφη γυναίκα, που βλέπει φρίττοντας την ομορφιά της να γίνεται παρανάλωμα του χρόνου μπορεί εύκολα να μεταβληθεί και να αυτοχαρακτηρίζεται ως στοργική μητέρα, αγωνιστική φεμινίστρια ή ‘συνειδητοποιημένη’ προσήλυτο της τέχνης.

Ο φοιτητής, που δέχτηκε επί τόσα χρόνια την γονεική καταπίεση, είναι δυνατόν να μεταμορφωθεί σε έναν απροσμάχητο πολέμιο της εξουσίας, πλην όμως και σε ακούραστο καταναλωτή των προιόντων της και ο χρεωκοπημένος επιχειρηματίας σε έναν βαθυστόχαστο στωικό φιλόσοφο του περιθωρίου.

Ο σεβάσμιος καθηγητής, που προικίστηκε αφειδώς με ανεξάντλητες σεξουαλικές ορέξεις, εύκολα μπορεί να χρηστεί τείχος ακλώνητο ενάντια στις επιθέσεις τις ακολασίας και ο πολιτικός με ανυποληψία, που θα ζήλευαν και οι παροικούντες στα σόδωμα, σε εργατοπατέρα και προστάτη των περήφανου λαού.

Ο δευτερότοκος εισαγγελέας, που ανέκαθεν ζούσε στη σκιά του αδελφού του, εξαπολύει μύδρους κατά των ‘κακών’, εξαντλεί τα περιθώρια της αυστηρότητας κατά των διαθετόντων πενιχρό βαλάντιο, όντας μάλιστα στο απυρόβλητο λόγω της ανεξέλεγκτης και ανεξάρτητης δικαστικής αυθαιρεσίας, που κληροδότησε η ολιγαρχική δημοκρατία μας, σε αντίθεση με την ελεγκτική μητέρα του, που πάντοτε επέκρινε τις αταξίες του και τον συνέκρινε με τα αδέλφια του.
Αργότερα, εάν οι απαιτήσεις του παρόντος διαπομπεύσουν τις αυτοεικόνες και διακωμωδήσουν την παλιά αίγλη τους, η μυθοπλασία θα συνεχιστεί και θα ονομαστεί συγκαταβατικά ‘ωρίμανση’.

Ακόμα πιο εξωπραγματική είναι η αυτοεκτίμηση όσων χρησιμοποιούν τα μέσα ως σκοπό και τους τρόπους ως επιδιώξεις ζωής. Αληθινή ανάγκη είναι η αποδοχή, αλλά τα χρήματα είναι ένας μη εργώδης τρόπος να εξασφαλιστεί. Η αγάπη το αίτημα, αλλά η εξουσία το υποκατάστατό της. Ο ερωτισμός το ζητούμενο, αλλά η επίδειξη πρόχειρη εναλλακτική.

Η αυτοεκτίμηση βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τις ανάγκες και τροποποιείται από αυτές. Ο χειρότερος της εχθρός είναι η αυτογνωσία, επειδή ξεσκεπάζει τις ιδιότητες και αποκαλύπτει την ουσία, καταποντίζει τις πλάνες και αναδεικνύει την αξία, συγχωρεί, χωρίς να εξιλεώνει και ευαγγελίζεται την βαθύτερη εκ των έσω αλλαγή.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ευστράτιου Παπάνη:  Η Αυτοεκτίμηση – Θεωρία και Αξιολόγηση

Πηγή: antikleidi.com

http://tvxs.gr

Σχέσεις - Σεξ

Σκέψου να είχες την ευκαρία να διαγράψεις ορισμένες στιγμές του παρελθόντος! Θα τη χρησιμοποιούσες; Νομίζω ότι όλοι θα το κάναμε. Γιατί ο καθένας μας θυμάται μία τουλάχιστον στιγμή την οποία θα ήθελε να εξαφανίσει δια παντός από τη μνήμη του. Ο χρόνος όμως δε γυρίζει πίσω και τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε.

Επομένως, ακόμα κι αν έχεις λόγους να ντρέπεσαι και να κοκκινίζεις για παλιές συμπεριφορές σου, παραδειγματίσου από αυτές και μην τις επαναλάβεις. Γιατί τότε είχες το άλλοθι της ηλικίας, αλλά πλέον μεγαλώνεις και ορισμένα λάθη δεν συγχωρούνται πια. Ήρθε λοιπόν η ώρα να αλλάξεις τακτική και να εγκαταλείψεις συνήθειες, όπως οι παρακάτω, που πλέον δεν οδηγούν πουθενά.

#1 Η τακτική «Ας δούμε πώς θα πάει», είναι πολυφορεμένη και δεν πείθει. Είναι λογικό ότι ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί μια καινούρια γνωριμία, αλλά δε χρειάζεται να το επισημαίνεις στον άλλον. Κάποια πράγματα είναι προτιμότερο να μην ειπώνονται καν, ειδικά όταν είναι περιττά. Γιατί μια τέτοια δήλωση μπορεί να μεταφραστεί από τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου ποικιλοτρόπως, όπως για παράδειγμα ότι δεν ξέρεις τι θέλεις, ότι δεν σε ενδιαφέρει και τόσο και προσπαθείς να του το πεις με τρόπο, ενώ οι διαθέσεις σου μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές. Ο χρόνος θα δείξει αν η ιστορία που μόλις άρχισε μεταξύ σας θα αντέξει, αν και κατά πόσο υπάρχει μέλλον. Εσύ απλά ζήστο και απόφυγε τις δηλώσεις.

#2 Η τακτική «Θα περιμένω να περάσουν 3 ημέρες και μετά θα επικοινωνήσω μαζί του» είναι πια ξεπερασμένη και δεν έχει αποτελέσματα. Μπορεί να νομίζεις ότι με τον τρόπο αυτό δεν θα δείξεις εύκολη, αλλά ο άλλος ίσως θεωρήσει αυτή την συμπεριφορά σου αδιαφορία και χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις, έχεις χάσει κάτι που σε ενδιαφέρει, ή έστω, το έχεις ξεκινήσει στραβά και λάθος. Μην ακολουθείς τέτοιους κανόνες. Άκου την καρδιά σου, συμβουλέψου και τη λογική σου όταν χρειάζεται, αλλά σταμάτα να πιστεύεις ότι αυτές οι τακτικές έχουν αποτέλεσμα. Είσαι μεγάλο κορίτσι πια. Όποτε θέλεις να του τηλεφωνήσεις, τηλεφώνησέ του, όταν θες να του στείλεις μήνυμα, απλά κάντο και όποτε θες να πας σπίτι του, μη σκεφτείς μήπως σε παρεξηγήσει. Αυτοί οι ενδοιασμοί είναι ανόητοι. Οι σχέσεις δε βασίζονται σε κανόνες και δεν υπάρχει συγκεκριμένος οδηγός που πρέπει να τηρήσεις. Γι’ αυτό σταμάτα να σκέφτεσαι περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται τις κινήσεις σου. Να είσαι απλά ο εαυτός σου!

#3 Το μήνυμα της τελευταίας στιγμής σε κάποιον που σε ενδιαφέρει πραγματικά και με τον οποίο θα ήθελες να έχεις κάτι πιο ουσιαστικό, δεν είναι καλή ιδέα. Μη δείχνεις απελπισμένη, στέλνοντάς του μήνυμα το απόγευμα για να βρεθείτε το βράδυ, ή ακόμα χειρότερα, όταν είσαι έξω με τις φίλες σου και έχεις πιει και δυο ποτάκια παραπάνω, μην του στείλεις πού είναι και αν θέλει να περάσεις από το σπίτι του, όσο και να τον σκέφτεσαι. Θα είναι λίγο δύσκολο να δει τη φάση μεταξύ σας σοβαρά. Αν λοιπόν είστε στην αρχή της γνωριμίας σας, πρόσεχε τέτοιου είδους κινήσεις και προσπάθησε να συγκρατείς τον εαυτό σου. Εκτός αν δεν σε ενδιαφέρει να κάνεις κάτι πιο σοβαρό μαζί του, επομένως δε χρειάζεται να έχεις και το άγχος πώς θα μεταφράσει ένα τέτοιο μήνυμα.

#4 Επιτέλους μάθε να μην ασχολείσαι με το κινητό σου όταν έχετε βγει ραντεβού. Είναι πολύ άσχημο να δείχνεις στον άλλον εξαρτημένη από αυτό το μαραφέτι. Να επικοινωνείς ουσιαστικά με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου και σταμάτα να ελέγχεις το Facebook σου συνεχώς.


#5 Μη χάνεις πια χρόνο και ενέργεια με ανθρώπους που δεν ταιριάζεις ή που βλέπεις ότι δεν σου προσφέρουν κάτι. Μάθε να είσαι επιλεκτική και να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που αξίζουν, που σε γεμίζουν, που σε σέβονται και σε κάνουν να περνάς καλά.

#6 Μη μεταλάσσεσαι σε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είσαι, μόνο και μόνο για να κάνεις την καλύτερη δυνατή εντύπωση στο πρώτο ραντεβού. Αργά ή γρήγορα ο πραγματικός σου εαυτός θα αποκαλυφθεί, οπότε γιατί να μπεις στη διαδικασία να προσποιείσαι; Η προσωπικότητά σου μπορεί να αρέσει περισσότερο...

#7 Μη βάφεσαι υπερβολικά και μη στολίζεσαι για να εντυπωσιάσεις. Όσο πιο απλή και φυσική είσαι, τόσο πιο όμορφη δείχνεις κι αυτό είναι κάτι που θα καταλάβεις όσο περνούν τα χρόνια. Θα το ακους συνεχώς και από τους γύρω σου...

#8 Μη βγεις δεύτερο ραντεβού αν δεν σε κέρασε στο πρώτο, ή αν σου ζήτησε να πληρώσετε το λογαριασμό μισά- μισά. Γιατί είναι τσιγκούνης, δεν έχει τρόπους και γιατί να έχεις δίπλα σου έναν άντρα που δεν ξέρει να φέρεται σωστά σε μια γυναίκα;

Όσο μεγαλώνεις τα "θέλω" σου αλλάζουν, οι απαιτήσεις σου αυξάνονται και οι επιλογές που κάνεις για τον εαυτό σου πρέπει να είναι πιο ουσιαστικές. Γιατί αυτό που έχει σημασία είναι να ωριμάζουμε, να μαθαίνουμε και να εξελισσόμαστε, όχι να μένουμε στάσιμοι. Όταν όλα πάνε μποροστά, το ίδιο πρέπει να κάνεις κι εσύ, γιατί κανείς δε θα μείνει πίσω για πολύ καιρό, μαζί σου.

Αν υπάρχει κάποιος που σε ενδιαφέρει ενώ είσαι σε σχέση κι αν σου έχουν ήδη μπει τα δαιμόνια να απατήσεις τον σύντροφό σου, πριν το κάνεις, διάβασε εδώ ορισμένα πράγματα που πρέπει να σκεφτείς καλά.

followme.gr

Σχέσεις - Σεξ

Η ιδέα του χωρισμού δεν εμφανίζεται ξαφνικά ως απρόσμενος επισκέπτης. Υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού και στο ψιθυρίζει, μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα που θα εκπλαγείς με την απόφασή σου. Η διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι εκείνη τη μέρα, θα ακούσεις πραγματικά τη φωνή σου. Ίσως επειδή τόλμησες να ξεστομίσεις τη λέξη «διαζύγιο» σε μια φίλη ή πάνω σε έναν καβγά ή απλώς γιατί συνειδητοποίησες, πως ονειρεύεσαι το αύριο χωρίς το σύντροφό σου.

Το δύσκολο της υπόθεσης έρχεται μετά. Αρχίζεις να σκέφτεσαι τις όμορφες στιγμές. Τις βόλτες που σε κρατούσε από το χέρι, την ώρα που πηγαίνετε μαζί για ύπνο. Κοιτάζεις τις γωνιές του σπιτιού και όλες έχουν να σου θυμίσουν ένα κομμάτι του συντρόφου σου. Όλα τα συναισθήματα μιας πολλά υποσχόμενης αγάπης σε γυρνούν στο παρελθόν και γεννούν αμφιβολίες.

Μια ζωή που τη μοιράζεσαι με το άλλο σου μισό, είτε απλώς συζείτε είτε είστε παντρεμένοι, σίγουρα δεν είναι ότι πιο εύκολο να διαγραφεί στο λεπτό. Η αποτυχημένη σχέση πληγώνει και τις δυο πλευρές. Όμως τι θα κάνεις; Θα συνεχίσεις να βασανίζεσαι παρέα με τις σκέψεις σου ή θα το πάρεις απόφαση, πως ήρθε η στιγμή να πεις «αντίο»;

Αν η σχέση σας έχει πάψει να αξίζει από καιρό, βοήθησε τον εαυτό σου να ξεκολλήσει:
• Αντιμετώπισε το φόβο σου. Τι είναι αυτό που σε κρατάει ακόμα εκεί; Έχεις περισσότερη σοφία και γενναιότητα από όσο φαντάζεσαι.

• Προσπάθησε να φανταστείς με λεπτομέρεια τις δυο εναλλακτικές. Πως θα είναι η ζωή σου αν παραμείνεις στην ίδια ρουτίνα και ποια η εξέλιξη και η προοπτική του να απελευθερωθείς και να προχωρήσεις;

• Μην αλλάζεις ως δια μαγείας τα δεδομένα. Ο σύντροφος σου είναι έτσι όπως τον έχεις γνωρίσει. Κάθε φορά που λες στον εαυτό σου, πως θα περιμένεις με υπομονή μήπως αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, είναι χαμένος χρόνος. Και εσύ δεν έχεις χρόνο για χάσιμο.

• Ανέλαβε δράση. Όταν έχεις αποφασίσεις να δώσεις ένα τέλος στη σχέση σας, κάνε το επόμενο βήμα. Πήγαινε σε ένα δικηγόρο και κίνησε τις διαδικασίες. Βρες ένα σπίτι για να μετακομίσεις. Ενημέρωσε το σύντροφό σου για τις ενέργειες σου. Με λίγα λόγια, οδήγησε τις πιθανότητες προς την πραγματικότητα.

Σχέσεις - Σεξ

Ο Φρόυντ συνόψισε τις επικές παρατηρήσεις του ως εξής:

Μετά από αυτή την εισαγωγή θέλω να αναφέρω οτι ο γενικός ναρκισσισμός, η φιλαυτία της ανθρωπότητας, έχει υποστεί ως τώρα τρεις βαριές προσβολές από μέρους της επιστημονικής έρευνας.

α) Ο άνθρωπος πίστευε πρώτα, στις αρχές της έρευνας του, ότι η κατοικία του, η Γη, βρίσκεται ήσυχη στο κέντρο του σύμπαντος, ενώ ο ήλιος, το φεγγάρι και οι πλανήτες κινούνται σε κυκλικές τροχιές γύρω από τη Γη. Αυτό το συμπέρασμα το έβγαλε ακολουθώντας αυθόρμητα την εντύπωση που σχημάτιζε με τις αισθήσεις του- γιατί δεν αντιλαμβάνεται καμιά κίνηση της Γης, και όπου κι αν κοιτάζει ελεύθερα γύρω του, βρίσκεται στο κέντρο ενός κύκλου που περικλείει τον εξωτερικό κόσμο. Η κεντρική θέση της Γης ήταν όμως στα μάτια του και μια εγγύηση για τον κυρίαρχο ρόλο της μέσα στο σύμπαν και φαινόταν να ταιριάζει καλά με την τάση που είχε να αισθάνεται τον εαυτό του κύριο του κόσμου.

Η άρση αυτής της ναρκισσιστικής αυταπάτης συνδέεται για μας με το όνομα και το έργο του Κοπέρνικου τον 16ο αιώνα. Πολύ πριν από αυτόν, οι Πυθαγόρειοι αμφέβαλλαν για την προνομιακή θέση της Γης, και ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είχε πει τον 3ο της Γης αιώνα π.Χ. ότι η Γη είναι πολύ πιο μικρή από τον ήλιο και κινείται γύρω από αυτό το ουράνιο σώμα. Η μεγάλη ανακάλυψη του Κοπέρνικου είχε γίνει λοιπόν ήδη πριν από αυτόν. Όταν όμως πέτυχε τη γενική αναγνώριση, η ανθρώπινη φιλαυτία είχε υποστεί την πρώτη της, την κοσμολογική προσβολή.

β) Κατά την πορεία της πολιτισμικής του εξέλιξης ο άνθρωπος υψώθηκε πάνω από τα άλλα ζωικά πλάσματα και έγινε κύριός τους. Δεν έμεινε όμως ικανοποιημένος με αυτή του την επικράτηση και άρχισε να ανοίγει ένα χάσμα ανάμεσα στη φύση του και στη δική τους. Έπαψε να αναγνωρίζει σε αυτά τη νοημοσύνη και απέδωσε στον εαυτό του μια αθάνατη ψυχή- επικαλέστηκε μια υψηλή θεϊκή καταγωγή, που του επέτρεψε να διαρρήξει τα δεσμά που τον συνέδεαν με τον ζωικό κόσμο. Είναι παράξενο ότι αυτή η έπαρση λείπει ακόμα από το μικρό παιδί, όπως και από τον πρωτόγονο. Είναι αποτέλεσμα μιας κατοπινής, πιο φιλόδοξης εξέλιξης.

‘Ολοι μας ξέρουμε ότι οι έρευνες του Κάρολου Δαρβίνου, των συνεργατών του και των προδρόμων του έδωσαν τέλος σε αυτή την έπαρση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο και τίποτα καλύτερο από ένα ζώο- προέρχεται κι αυτός από το ζωικό βασίλειο και συγγενεύει με ορισμένα είδη περισσότερο, με άλλα λιγότερο. Τα μεταγενέστερα επιτεύγματα του δεν κατάφεραν να εξαφανίσουν τις μαρτυρίες που πιστοποιούν την ισοτιμία του με τα ζώα και που τις βρίσκουμε στη σωματική του διάπλαση καθώς και στις ψυχικές του προδιαθέσεις. Αυτή όμως είναι η δεύτερη, η βιολογική προσβολή του ανθρώπινου ναρκισσισμού.

γ) Πιο οδυνηρή πρέπει να είναι η τρίτη προσβολή, μια προσβολή ψυχολογικής φύσης.
Ο άνθρωπος, αν και ταπεινωμένος έξω, αισθάνεται κυρίαρχος μέσα στην ίδια του την ψυχή. Κάπου μέσα στον πυρήνα του εγώ του δημιούργησε ένα εποπτικό όργανο, το οποίο επιτηρεί τις ορμές και τις ενέργειές του και ελέγχει αν συμφωνούν με τις απαιτήσεις του.

Αυτές οι δύο εξηγήσεις που δώσαμε, ωστόσο, ότι η ορμική ζωή της σεξουαλικότητας μέσα μας δεν μπορεί να δαμαστεί εντελώς και ότι οι ψυχικές διεργασίες είναι στην πραγματικότητα ασύνειδες και δε φτάνουν ούτε υποτάσσονται στο εγώ παρά με τη βοήθεια μιας λειψής και αναξιόπιστης αντίληψης, σημαίνουν: το εγώ δεν είναι κύριος μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Αποτελούν την τρίτη προσβολή της φιλαυτίας, που θα ήθελα να την ονομάσω ψυχολογική προσβολή. Ας μην απορούμε λοιπόν που το εγώ δε χαρίζει την εύνοιά του στην ψυχανάλυση και της αρνείται με πείσμα την εμπιστοσύνη του.

(«Μια δυσκολία της ψυχανάλυσης», 1917)*

Ο Κοπέρνικος μας ανάγκασε να συνειδητοποίησουμε πως η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Ο Δαρβίνος μας βοήθησε να αναγνωρίσουμε ότι δεν μπορούμε να θεωρούμε τον εαυτό μας απόγονο του Αδάμ και της Εύας. Και ο Φρόυντ επέμενε πως δεν ελέγχουμε τον ίδιο μας τον νου. Αυτές οι τρεις επαναστάσεις συγκροτούν μια συντριπτική προσβολή της ναρκισσιστικής έννοιας του ανθρώπου ως κέντρου του σύμπαντος. Η εμπειρία ότι είμαστε ένα σπουδαίο μωρό, που εκλαμβάνει τον εαυτό του ως το εξυψωμένο τέκνο κάποιας θεότητας και που πιστεύει πως ο πλανήτης Γη είναι ο καλύτερος τόπος στο σύμπαν, μπορεί να φέρνει ικανοποίηση ως έναν βαθμό. Τελικά, όμως, για να αντιμετωπίσουμε τη ζωή που ζούμε ως κοινοί άνθρωποι που εργάζονται πολύ και γερνούν, που έχουν περιορισμένα μέσα και ικανότητες, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τη νηπιακή, μεγαλομανή, ναρκισσιστική αυτοεικόνα μας και να μάθουμε πως θα είμαστε ένα άτομο ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των συνανθρώπων μας μέσα σε ένα τεράστιο ηλιακό σύστημα, καθώς και ότι μια μέρα όλοι θα πεθάνουμε. Όπως εξήγησε ο Φρόυντ:
Όπως ο πλανήτης περιστρέφεται γύρω από ένα κεντρικό σώμα, εκτός από την κίνηση γύρω από τον άξονά του, έτσι συμμετέχει και το ξεχωριστό άτομο στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας, ενώ βαδίζει τον δρόμο της δικής του ζωής. Αλλά στα κουτά μας μάτια το παιχνίδι των δυνάμεων στον ουρανό φαίνεται παγωμένο σε μια αιώνια, ίδια τάξη· στο οργανικό γίγνεσθαι βλέπουμε ακόμη πώς αντιμάχονται μεταξύ τους οι δυνάμεις και πώς μεταβάλλονται διαρκώς τα αποτελέσματα της σύγκρουσης.

Όπως οι δύο τάσεις, αυτή για ατομική ευτυχία και αυτή για ανθρώπινη σύνδεση, πρέπει να αντιμάχονται μεταξύ τους μέσα σε κάθε άτομο, έτσι και οι δύο διαδικασίες της ατομικής και της πολιτισμικής εξέλιξης πρέπει να διασταυρώνονται μεταξύ τους εχθρικά και να αμφισβητούν η μια στην άλλη το έδαφος.

(Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας, 1930)
[ελλ.μτφρ., ό.π.,σσ. 115-16]

Για να είναι κανείς πνευματικά υγιής, θα πρέπει φυσικά να θέλει να αυξάνει τη δημιουργικότητά του, αλλά επίσης θα πρέπει να αποδεχτεί το γεγονός ότι όσο θαυμαστά επιτεύγματα κι αν είναι οι πίνακες, τα ποιήματα, οι μουσικές συνθέσεις ή τα επιστημονικά του πειράματα, όσο ωραίο πρόσωπο και σώμα κι αν έχει, όσα λεφτά κι αν έχει, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα τον ξεπερνά.

Ο Φρόυντ παρατήρησε πως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μεγάλους συγγραφείς όπως ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ο Μαρκ Τουέιν και ο Εμίλ Ζολά, μεταξύ άλλων, δεν μπορούμε να αποφύγουμε “την αίσθηση του πόσο μικροί είμαστε σε σχέση με το μεγαλείο τους”.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΡΟΫΝΤ
ΜΠΡΕΤ ΚΑΡ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

lecturesbureau.gr

Σχέσεις - Σεξ

“Αν δεν θυμάσαι την πιο ανάλαφρη τρέλα, που ο έρωτας σ’ έβαλε να κάνεις, τότε δεν έχεις αγαπήσει” (ΣΑΙΞΠΗΡ)

Ο έρωτας και η τρέλα πάνε μαζί, προπαντός στη νεότητα, όταν η απειρία προστίθεται σε μια εξιδανικευμένη άποψη της έννοιας του ζευγαριού.
Συχνά οι ρομαντικές ταινίες και τα μυθιστορήματα μεταδίδουν το μήνυμα ότι κάθε ειδύλλιο πρέπει να βιωθεί με τρόπο απόλυτο και παθιασμένο, γιατί, όπως έλεγε ο Πλάτωνας “Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος, όσο δειλός και να είναι, να μην μπορεί να γίνει ήρωας από έρωτα”.

Γι’ αυτό ένας κεραυνοβόλος έρωτας είναι ισχυρό ερέθισμα για την ύπαρξή μας, δεδομένου ότι αυτή καταλήγει πιο ηρωική και λαμπερή. Από την άλλη μεριά ο έρωτας είναι επίσης βάλσαμο, χάρη στις ευεργεσίες που μας αποφέρει:

Ενίσχυση της αυτοεκτίμησης από το απλό γεγονός ότι αισθανόμαστε αγαπημένοι, αξιοθαύμαστοι και αξιόλογοι.
Αύξηση της δημιουργικότητας γιατί δε θέλουμε να πάψουμε να εκπλήσσουμε τον άλλον.
Μεγαλύτερη αντίσταση απέναντι στα προβλήματα της καθημερινότητας.

Ωστόσο, ο έρωτας είναι δίκοπο μαχαίρι. Όπως αποδεικνύουν πολλές τραγωδίες του Σαίξπηρ, μια φλογισμένη καρδιά είναι επίσης μια πηγή μόνιμης οδύνης, πέρα από πυξίδα που μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθος δρόμους.
Μια και μιλάμε για τρέλες, ας δούμε μερικές που ποτέ δεν θα έπρεπε να κάνουμε από έρωτα:

Να απαρνιόμαστε τις προτεραιότητές μας και τον τρόπο ύπαρξής μας.
Να υποτάσσουμε όλη την ευτυχία μας στις φροντίδες που μας παρέχει άφθονα το αγαπημένο πρόσωπο.
Να δημιουργούμε δεσμούς εξάρτησης, με τα συνακόλουθα αρνητικά συναισθήματα.

Να σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να ζήσουμε “με αέρα κι έρωτα”.
ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟ: δεν αρκεί ν’ αγαπάμε. Για να ξέρουμε να ζούμε με ή για κάποιον, πρώτα χρειάζεται να μάθουμε να ζούμε για τον εαυτό μας.

ΣΑΙΞΠΗΡ ΓΙΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥΣ
ΑΛΛΑΝ ΠΕΡΣΥ

lecturesbureau.gr

 

Σχέσεις - Σεξ

 Γράφει η Ρένα Γέρου Αν όσο περνά ο καιρός η ζωή σου γεμίζει από ανθρώπους που νόμιζες πως ήξερες και το χειρότερο που βιώνεις είναι οι υποψίες σου που επιβεβαιώνονται, τότε δεν είχες ποτέ καταλάβει την αξία σου.

Απ’ όλες τις διαδρομές της ζωής, αυτή είναι η δυσκολότερη. Κι αν είσαι λίγο ευαίσθητος ή δοτικός, είναι φορές που καταντά ανέφικτο να καταλάβεις το ποιόν του άλλου. Το βασικότερο λάθος που κάνεις είναι να νομίζεις πως όλοι είναι σαν εσένα. Φυσικά και δεν είναι. Αφήνεσαι να εμπιστευθείς, δίνεσαι και δίνεις με την καρδιά σου κι εν τέλη κερδίζεις μόνο απογοήτευση και πίκρα. Οι “θριαμβευτές της ζωής” σε κορόιδεψαν για άλλη μια φορά.

Σκοπός τους να πατήσουν επί πτωμάτων για να ανελιχθούν. Ξέρεις, φταις κι εσύ λίγο. Ναι, μην στραβομουτσουνιάζεις. Τίποτα απ’ αυτά δεν θα γινόταν αν εσύ ήξερες τι αξίζεις. Τι σου έπρεπε να λαμβάνεις από την αρχή. Γιατί μην μου πεις πως από την αρχή δεν είχες υποψίες; Φυσικά και είχες. Μα έδινες περιθώρια να διαψευσθείς.

Θες από έρωτα, θες από μοναξιά, θες από φιλία, θες γιατί έτσι σε μεγάλωσε η μητέρα σου, να έχεις αξίες, να πιστεύεις στον άνθρωπο.

Αλλά που να ήξερε κι εκείνη πως οι περισσότεροι είναι υπ άνθρωποι; Τι έφταιγε η δόλια η μάνα; Έναν καλύτερο κόσμο ονειρευόταν κι εκείνη και μεγάλωνε ένα παιδί για αυτόν τον κόσμο. Μην ρίχνεις αλλού το φταίξιμο όμως, στο θέμα μας.

Εσύ πρέπει πρώτα να καταλάβεις ποιος είσαι, τι αξίζεις, τι σου αρμόζει. Να σε γνωρίσεις. Να σε δεχθείς και να σε αγαπήσεις. Αυτογνωσία το λένε και είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα. Δούλεψε αποστασιοποιημένα με τον εαυτό σου.

Μάθε τα καλά και τα άσχημα και αγκάλιασε τα. Πως να σ’ αγαπήσουν οι άλλοι, μάτια μου, αν εσύ πρώτα δεν αγαπάς τον εαυτό σου; Πως να σε σεβαστούν, αν εσύ δεν σέβεσαι εκείνο το παιδί που σε κοιτά στον καθρέφτη κάθε πρωί; Μάθε πρώτα την αξία σου για να την αποδεχθείς και να την δείξεις και στους άλλους.

Άλλο να θέλουν αν σε μειώσουν κι άλλο αν μπορούν. Αυτό είναι δικό σου θέμα. Μάθε, λοιπόν, τι αξίζεις και τότε θα έρθει κι αυτός που σου αξίζει. Γιατί έτσι μαθαίνεις να διεκδικείς αυτό που σου πρέπει.

Είμαστε οι επιλογές μας και πάντα απολαμβάνουμε τα αποτελέσματα αυτών των επιλογών. Αν δεν μας γνωρίζουμε καλά, επιλέγουμε καταστροφικά και για μας αλλά και για τους αθώους όπως είναι τα παιδιά που φέρνουμε στον κόσμο.

Είναι χρέος η αυτογνωσία κι υπευθυνότητα. Όπως και το να ξέρεις να φεύγεις καμιά φορά και αν αφήνεις τον άλλον με τις επιλογές του. Διεκδίκησε την αξία σου. Σου το χρωστάς. Μα κυρίως το χρωστάς στην μητέρα σου. Πηγή: loveletters.gr

awakengr.com

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin