Οκτωβρίου 23, 2018

Σχέσεις - Σεξ

Εσύ Πώς Αναγνωρίζεις Τους Αληθινούς Φίλους;
Μήπως τους ψάχνεις σε μη πραγματικά μέρη;
Φλώρα Κασσαβέτη, αρχισυντάκτρια

Μπορεί ο αριθμός των φίλων σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να είναι ακόμα και τετραψήφιος, όμως να που η υποτιθέμενη παρέα σου έκανε για ακόμα μία φορά δημοσίευση, χωρίς να σε κάνει tag και, ενώ είναι Σάββατο βράδυ, δεν έχεις καμία πρόταση για έξοδο... Τι λάθος κάνεις αναρωτιέσαι και μένεις εκτός;

Θέλεις να μάθεις τι υποστηρίζει έρευνα του American Sociological Review; Τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως φαίνεται ότι όλοι έχουμε λιγότερο στενούς φίλους από ό,τι στο παρελθόν. Ποιοι είναι οι βασικοί λόγοι που συνδέονται με αυτό το φαινόμενο; Σύμφωνα με τους ειδικούς, ένας από τους λόγους είναι και η διαδικτυακή επικοινωνία! Μην πιστεύεις, λοιπόν, ό,τι βλέπεις επειδή, όσοι προσπαθούν να σε πείσουν ότι έχουν σούπερ κοινωνική ζωή, δεν σημαίνει ότι έχουν δίπλα τους και αληθινούς φίλους. Πόσο σίγουρος ή σίγουρη είσαι όμως ότι μπορείς ν’ αναγνωρίσεις ανάμεσα στο πλήθος τους πραγματικούς φίλους; Και όχι μόνο αυτό… Ξέρεις πώς μπορείς να γίνεις ένας από αυτούς; Μάθε, λοιπόν, μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά των αληθινών φίλων.

Δίνουν έμφαση στην ποιότητα κι όχι στην ποσότητα

Μην μπερδεύεσαι από τον αριθμό των «φίλων» που αναγράφεται στο προφίλ του καθενός. Ένας μεγάλος αριθμός «φίλων», συστηματικές δημοσιεύσεις και φωτογραφίες εξόδων και τα πολλά like, δεν συνεπάγονται ότι το συγκεκριμένο άτομο απολαμβάνει σχέσεις ουσίας. Σημαίνει ότι απλά έχει πολλές γνωριμίες. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Σύμφωνα όμως με τους ειδικούς, ο αριθμός φίλων που μπορούμε να διαχειριστούμε στο facebooκ πρέπει να είναι κάτω από πενήντα και όσο αυτός ο αριθμός αυξάνει τόσο πιο απρόσωπες και επιφανειακές θεωρούνται οι σχέσεις μαζί τους. Αυτοί, λοιπόν, που απολαμβάνουν ποιοτικές σχέσεις φιλίας είναι όσοι έχουν την ικανότητα να ξεχωρίζουν κάποια άτομα, με τα οποία φροντίζουν να αναπτύξουν πιο στενές σχέσεις φιλίας στον πραγματικό κόσμο.

Προτιμούν την επαφή από κοντά

Για να διατηρήσεις μια σχέση φιλίας και να της δώσεις την ευκαιρία να ανθίσει, δεν αρκεί να κάνεις chat. Τα άτομα που απολαμβάνουν ποιοτικές σχέσεις φιλίας επιδιώκουν να μιλούν συχνά στο τηλέφωνο με τους φίλους τους και να τους συναντούν όσο πιο τακτικά γίνεται. Σε καμία περίπτωση δεν κρατούν απόσταση και δεν αρκούνται σε ένα «χρόνια πολλά στον διαδικτυακό τοίχο σου»!

Οι αληθινοί φίλοι δεν διστάζουν να δείξουν τις αδυναμίες τους, να μοιραστούν τους προβληματισμούς, τη λύπη ή τη χαρά τους.

Κάνουν τις σωστές ερωτήσεις

Ακόμα και στο αρχικό στάδιο μιας γνωριμίας, ένας πολλά υποσχόμενος φίλος θ’ αποφεύγει ερωτήσεις όπως «τι δουλειά κάνεις;» ή «πόσο αμείβεσαι για τη δουλειά που κάνεις», προτιμώντας τις ερωτήσεις που εμβαθύνουν στον ψυχισμό του άλλου, όπως «σου αρέσει αυτό που κάνεις;». Γενικά οι καλοί φίλοι ενδιαφέρονται περισσότερο για την προσωπικότητα του άλλου παρά για το status quo του και προσπαθούν να έρθουν πιο κοντά στα συναισθήματά του και να κατανοήσουν τις ανάγκες του, ποτέ όμως με αδιάκριτο τρόπο.

Δε διστάζουν να μοιραστούν

…κάποιες πληροφορίες της προσωπικής τους ζωής, αφού αυτός είναι ένας εγγυημένος τρόπος να πλησιάσουν πιο κοντά στους άλλους και να αναπτύξουν μεγαλύτερη οικειότητα. Παρόλα αυτά δεν το κάνουν ανεξαιρέτως με όλους, αλλά με άτομα που ξέρουν ότι μπορούν να εμπιστευτούν. Σε αυτά τα άτομα δεν διστάζουν να δείξουν τις αδυναμίες τους, να μοιραστούν τους προβληματισμούς τους, τη λύπη ή τη χαρά τους.

Ξέρουν και ν’ ακούν

Να θυμάσαι ότι, παρόλο που τα εξωστρεφή άτομα έχουν συνήθως πολλούς φίλους, δεν είναι πάντα διαθέσιμα να ακούσουν ό,τι έχουν να τους πουν, επειδή συνήθως αποζητούν την προσοχή. Οι πραγματικοί φίλοι είναι πρόθυμοι να ακούσουν και θα ρωτήσουν τι κάνεις, τι έχεις, τι σε προβληματίζει, τι έγινε τελικά με εκείνο το πρόβλημα που είχες. Ενδιαφέρονται, δηλαδή, κυρίως για το πώς αισθάνονται οι άλλοι.

Τους αρέσει να δίνουν …

αλλά επιδιώκουν και να πάρουν. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι δίπλα σου μόνο επειδή επωφελούνται από εσένα, μη διστάζοντας να σε εγκαταλείψουν, όταν η όποια παροχή σταματήσει. Είναι και πρόθυμοι να προσφέρουν βοήθεια, συμπαράσταση, ενδιαφέρον και καλή παρέα. Ταυτόχρονα, ο καλός φίλος δεν παίρνει ποτέ το ρόλο του θύματος, που προσπαθεί να σε πείσει ότι είναι διατεθειμένος πάντα να δίνει χωρίς να περιμένει να πάρει, καθώς αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό τοξικής σχέσης. Αυτός είναι και ο λόγος που ποτέ δε θα μείνει μόνος του το Σαββατόβραδο, παρά μόνο από δική του επιλογή!

Σχέσεις - Σεξ

Τι είναι το Staycation και γιατί το χρειάζεσαι επειγόντως
Katerina Giogaki

Οι διακοπές και τα ταξίδια είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να ξεφύγεις από την καθημερινότητα και να ζήσεις καινούργιες εμπειρίες. Αλλά τι γίνεται όταν δεν σου περισσεύουν χρήματα ούτε για μια κοντινή απόδραση;

Η λύση είναι το Staycation (stay + vacation)! Πρόκειται διακοπές (kind of) μένοντας στην πόλη σου! Αυτό δεν σημαίνει όλη μέρα σπίτι, ξαπλωμένη στο κρεβάτι και μαραθώνιος ταινιών (εκτός αν αυτό θες), αλλά μικρές δόσεις πολυτέλειας που έχεις δικαίωμα να χαρίσεις στο εαυτό σου μιας και εξοικονόμησες αρκετά μένοντας πίσω.

Υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορείς να κάνεις!

Μασάζ στο σπίτι
Αντί να βγεις και να μπλέξεις στην κίνηση επίλεξε να προσλάβεις έναν ειδικό, ο οποίος θα έρθει σπίτι σου με όλα τα απαραίτητα και θα σου προσφέρει τη χαλάρωση που τόση ανάγκη έχεις.

Δείπνησε στο πιο δημοφιλές μαγαζί στην πόλη
Βάλε τα καλά σου και πήγαινε στο εστιατόριο που πάντα ήθελες να πας, αλλά δεν πήγαινες γιατί ήταν too much για το budget σου.

Πήγαινε για μια ολόκληρη μέρα σε ένα spa
ή οργάνωσε ένα spa στο σπίτι σου

Κάνε καθαρισμό, μασάζ, θεραπείες, βάψε νύχια και μαλλιά. Όλα μαζί, χωρίς άγχος, όλη η ημέρα για εσένα. Ο χαμηλός φωτισμός, τα ήπια αρώματα, η χαλαρωτική μουσική θα σου δώσουν την αίσθηση της πολυτέλειας και του pampering που τόσο χρειάζεσαι.

Πήγαινε σε μια συνεδρία yoga ή pilates ή άλλο σε ένα lux γυμναστήριο
Μπορεί στην καθημερινότητά σου να μην μπορείς να έχεις την επιλογή να πας λόγω κόστους, αλλά με μια συνεδρία θα πάρεις μια γεύση αυτής της δραστηριότητας που απευθύνεται σε λίγους.

Πήγαινε σε ένα event στην πόλη σου
Ψάξε να δεις τι παίζει (ένα φεστιβάλ γεύσεων, μια συναυλία, μια θεατρική παράσταση) και μη διστάσεις να δώσεις το παρόν. Εσύ μπορεί να μην είσαι τουρίστας, αλλά τέτοια events είναι τόσο πολυπολιτισμικά που θα νιώσεις λίγο σα να είσαι κάπου αλλού.

Άλλαξε την καθημερινότητά σου
Μη βάλεις ξυπνητήρι, φτιάξε ένα ιδιαίτερο πρωινό, βγες για περίπατο, κοιμήσου νωρίς... Ανάλογα με το τι πρόγραμμα ακολουθείς κάθε μέρα κάνε την αλλαγή και νιώσε πώς είναι να κάνεις τελείως διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές ώρες της ημέρας. Μην τσεκάρεις τα email ή τα social media σου έστω και για μια μέρα, μην ανοίξεις την τηλεόραση ή τον υπολογιστή σου. Γέμισε την ημέρα σου με διαφορετικά πράγματα που έχουν σαν επίκεντρο εσένα.

Σχέσεις - Σεξ

Πώς να σπάσουμε μια αλυσίδα που μας κρατάει δέσμιους για αιώνες

Ειρήνη Γεωργή

Ακούμε ξανά και ξανά τον όρο «κουλτούρα του βιασμού», αλλά δεν είναι ξεκάθαρο τι σημαίνει και πολλές φορές μας μπερδεύει.

Όταν μιλάμε για κουλτούρα του βιασμού, μιλάμε για όλους τους τρόπους με τους οποίους η κοινωνία αποδέχεται τη σεξουαλική βία αλλά και την υποστηρίζει –ναι, την υποστηρίζει.

Φαίνεται λίγο παράξενο. Άλλωστε, η λέξη «κουλτούρα» είναι κάτι καλό: Μουσική, θέατρο, σινεμά, γενικά… πολιτισμός. Τι σχέση έχει ο βιασμός με όλα αυτά;

Όταν μιλάμε για κουλτούρα του βιασμού, μιλάμε για κάτι πολύ πιο υπόγειο. Κανείς –τουλάχιστον σ’ αυτό που ονομάζουμε «δυτικό κόσμο»- δεν υποστηρίζει το βιασμό ανοιχτά. Μιλάμε λοιπόν για όλα αυτά που λαμβάνουμε καθημερινά, απόψεις και συμπεριφορές από τα ΜΜΕ, από την κοινή γνώμη, από τους πολλούς, από το διπλανό μας, που δικαιολογούν, απενοχοποιούν και κανονικοποιούν τη σεξουαλική βία.

Μιλάμε για τον τρόπο που σκέφτεται η κοινωνία. Μιλάμε για τη συλλογική συνείδηση απέναντι στη σεξουαλική βία.

Δεν μιλάμε για μεμονωμένα γεγονότα ή απόψεις, αλλά για κάτι πιο γενικό και «οργανωμένο», αυτό που ονομάζουμε συστημικό. Πάει χεράκι-χεράκι με τους στερεοτυπικούς ρόλους των φύλων, δηλαδή το πώς πρέπει να φέρεται ένας άντρας και πώς μια γυναίκα, και μαζί με την αντικειμενοποίηση και τον έλεγχο που θέλει να ασκεί η κοινωνία πάνω στο γυναικείο σώμα και στη γυναικεία σεξουαλικότητα.

Αν κοιτάξουμε πώς απεικονίζονται οι γυναίκες στη διαφήμιση, στο σινεμά, στη μουσική, στην κωμωδία, και φυσικά στην πορνογραφία, βλέπουμε ότι είναι παντού.

Αλλά ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν. Συγκεκριμένα, στο 1611. Θέλω να σου συστήσω την Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, κόρη του Οράτιο, μαθητή του Caravaggio. Αυτή είναι αυτοπροσωπογραφία της.

Μέσα στο σπίτι της Αρτεμισίας μπαινόβγαιναν πολλοί ζωγράφοι της εποχής. Μέσα σ’ αυτούς και ο Αρτζεντίνο Τάσσι, που βίασε την Αρτεμισία όταν εκείνη ήταν 17.

Ξέρεις, ο βιαστής σπάνια παραμονεύει σε σκοτεινά δρομάκια για να σε βιάσει. Ο βιαστής δεν απαιτεί να έχεις καταναλώσει αλκοόλ για να σε βιάσει. Ο βιαστής δεν έχει ανάγκη να φοράς αποκαλυπτικά ρούχα για να σε βιάσει. Ο βιαστής έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι σύντροφος, πρώην σύντροφος, φίλος, συμφοιτητής, συνάδελφος, μέλος της ευρύτερης παρέας σου, φίλος της οικογένειας ή και μέλος της οικογένειας.

Ο Τάσσι υποσχέθηκε στην Αρτεμισία γάμο, για να τη σιωπήσει. Αφού πέρασαν 9 μήνες και δεν έγινε η πρόταση γάμου, ο πατέρας της Αρτεμισίας ζήτησε να δικαστεί ο Τάσσι για αυτό που έκανε.

Η δίκη κράτησε 7 μήνες. Σύμφωνα με την απόφαση, η Αρτεμισία τιμωρήθηκε με μια ελαφριά εκδοχή του βασανιστηρίου sibille, κατά το οποίο της έδεσαν στα δάχτυλα σκοινιά και τα έσφιγγαν. «Αυτό είναι το δαχτυλίδι σου» -φώναζε στον Τάσσι η Αρτεμισία.

Το δικαστήριο την τιμώρησε, επειδή βιάστηκε. -Αυτό είναι κουλτούρα του βιασμού.

Γιατί και τώρα, σε έναν βιασμό, δεν κατηγορείται ο βιαστής, αλλά το θύμα. Γιατί όλοι -οικογένεια, φίλοι, περίγυρος, δικαστήρια, μέσα ενημέρωσης- δείχνουν να υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες φταίνε που βιάζονται.

Η κουλτούρα του βιασμού θεωρείται «γυναικείο θέμα». Οι γυναίκες οφείλουν να βρίσκονται συνέχεια σε εγρήγορση. Να προσέχουν τι φοράνε, πού πηγαίνουν, με ποιον πηγαίνουν, τι θα πουν, τι θα πιουν, πώς θα φερθούν, μην τυχόν και προκαλέσουν. Αλλιώς… «τα θέλει ο κώλος τους». Αυτό που οι γυναίκες λαμβάνουν από την κοινωνία, είναι ότι «τι να κάνουμε, έτσι είναι οι άντρες!»

Μόνο που δεν είναι έτσι οι άντρες -και θα έπρεπε να προσβάλλονται όταν τους λένε ότι είναι έτσι. Οι άντρες δεν έχουν ανεξέλεγκτες ορμές. Οι άντρες δεν είναι ζώα.

Καμιά γυναίκα δεν προκαλεί το βιασμό. Το βιασμό τον προκαλεί ο βιαστής. Ποτέ δεν ευθύνεται το θύμα. Ευθύνεται μόνο ο βιαστής. Και ευθύνεται και η κοινωνία, που επιτρέπει, δικαιολογεί και υποστηρίζει το βιασμό. Ευθύνεται η κουλτούρα του βιασμού.

Η Αρτεμισία δεν είχε ούτε Facebook, ούτε Twitter, ούτε Instagram για να καταγγείλει δημόσια την αδικία. Αλλά είχε την τέχνη της, που έχει μείνει μαζί μας μέχρι σήμερα. Μέσα από την τέχνη της καταδίκασε το φρικτό πράγμα που της συνέβη. Ζωγράφισε τη βιβλική ιστορία της Ιουδήθ και του Ολοφέρνη, τη στιγμή που η Ιουδήθ σκοτώνει τον Ολοφέρνη.

Η Αρτεμισία συχνά ανέφερε γι’ αυτό τον πίνακα ότι «θα χρειαστούν δύο γυναίκες για να σκοτώσουν αυτό το κτήνος».

Γιατί στον πίνακα της δικαίωσης, δεν είναι μόνη της. Έχει τη βοήθεια που δεν είχε. Τη βοήθεια των άλλων γυναικών. Και –για μένα- δεν σκοτώνει πια τον Τάσσι, σκοτώνει όλο το σύστημα που την βασάνισε και την ντρόπιασε αφού βιάστηκε. Σκοτώνει την κουλτούρα του βιασμού.

Ζητάω από όλες τις γυναίκες να βοηθήσετε να τη σκοτώσουμε μαζί. Βοηθήστε να βάλουμε τέλος στο slut shaming από γυναίκες προς άλλες γυναίκες. Να βάλουμε τέλος στην εξουθενωτική και ανελέητη κριτική των γυναικών κατά των άλλων γυναικών, απλά και μόνο γιατί κάποια ξεφεύγει από την «κοινωνικά σωστή» γυναικεία συμπεριφορά ή γιατί αυτά που φοράει δείχνουν μεγαλύτερο ποσοστό του σώματός της από όσο «πρέπει». Αυτά τα σχόλια τροφοδοτούν την κουλτούρα του βιασμού.

Αλλά απ’ την άλλη, ξέρουμε ότι οι γυναίκες που μιλούν δημόσια γι’ αυτά τα «γυναικεία θέματα», υπέρ της ισότητας των φύλων, δηλαδή του φεμινισμού, κριτικάρονται έντονα. «Έλεος με την κορρεκτίλα», «δεν μπορούμε πια να πούμε ένα αστείο» ή «είσαι feminazi». Γι’ αυτό, χρειαζόμαστε και κάτι άλλο.

Η Αρτεμισία ίσως δεν μπόρεσε τότε ούτε να το οραματιστεί, αλλά ο κόσμος έχει αλλάξει. Εμείς μπορούμε να φανταστούμε πόσο εύκολο θα ήταν να σκοτώσουμε την κουλτούρα του βιασμού, με τη βοήθεια των αντρών. Γιατί, αν κάποιον αφορά η κουλτούρα του βιασμού, είναι τους ίδιους τους άντρες. Και εκείνοι έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη να σπάσουν την αλυσίδα. Γι’ αυτό θέλω κι εγώ να ζητήσω βοήθεια –να ζητήσουμε βοήθεια- από τους άντρες.

Χρειαζόμαστε περισσότερους άντρες να μιλάνε ενάντια στα στερεότυπα των φύλων, κι ενάντια στην πατριαρχία. Χρειαζόμαστε άντρες που δεν καταπίνουν αμάσητη την κουλτούρα του βιασμού. Που δεν θεωρούν τη βία απόδειξη ανδρισμού. Που δεν μένουν απαθείς θεατές. Που δεν σιωπούν. Που όταν βλέπουν το κακό να γίνεται, αντιδρούν. Που δεν φοβούνται να πουν «αυτό δεν είναι αστείο». Χρειαζόμαστε γενναίους άντρες, γενναία αγόρια, που θα τολμήσουν να το πουν ακόμα και στους φίλους τους.

Αγόρια που βλέπουν ότι δεν είμαστε αντίπαλα στρατόπεδα. Αγόρια που θα παλέψουν πλάι μας για να πολεμήσουμε μαζί το Κακό. Και ξέρω ότι υπάρχουν εκεί έξω, ξέρω κι ότι «γίνονται», εδώ, σήμερα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Τώρα. Είναι ώρα.

ampa.lifo.gr

Σχέσεις - Σεξ

Πολλές φορές η συγκατοίκηση με το σύντροφό μας γίνεται ρουτίνα. Η καθημερινότητα μας “φθείρει”, αφηνόμαστε και η σχέση γίνεται συνήθεια. Στο χέρι μας είναι λοιπόν, να το αλλάξουμε αυτό και να κάνουμε την αλλαγή, για να δούμε την αλλαγή.

Μην παραμελείς τη σχέση σου και προσπάθησε να την ενδυναμώσεις τραβώντας την προσοχή του συντρόφου σου.

Κάνε για παράδειγμα απλές κινήσεις για να τον κάνεις να σε σκέφτεται. Μπορείς να του αφήσεις ένα post it σε ένα σημείο του σπιτιού και να του γράψεις ένα μήνυμα, μια φράση, μια λέξη που θα τον αγγίξει.

Αν είσαι πιο wild τύπος και όλα αυτά τα θεωρείς γλυκανάλατα, τότε μπορείς απλά να του αφήσεις ένα πιο “πικάντικο” μήνυμα.

Σχέσεις - Σεξ

Μια παράδοξη διαπίστωση είναι ότι η αυτοεκτίμηση αντιστρατεύεται την αντικειμενική πραγματικότητα. Τα άτομα που θεωρούν τον εαυτό τους ωραίο, δημοφιλή, ευφυή, κοινωνικό, ηθικό σε τίποτα δεν διαφέρουν, ως προς την κατοχή αυτών των γνωρισμάτων, από τα αυτά, που διατείνονται ότι δεν έχουν αυτές τις ιδιότητες.

Το οξύμωρο επιτείνεται από την συνειδητοποίηση ότι τα χαρακτηριστικά αυτά, αν καλλιεργηθούν, δεν αυξάνουν στο ελάχιστο την αυτοεκτίμηση των ανθρώπων. Ακόμα και όσοι ανήκουν σε περιθωριοποιημένες ομάδες, όπως οι μειονότητες, οι πένητες, οι δυσπλασικοί, οι ηλικιωμένοι μπορούν να έχουν εξίσου υψηλή αυτοεκτίμηση με τους ευνοημένους του κόσμου τούτου. Η μόρφωση, ο πλούτος, η σταδιοδρομία είναι ανεξάρτητες από την αυτοεικόνα και εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε πηγή δυστυχίας, όσο και ευτυχίας.

Καμία ιδιότητα δεν είναι θετική ή αρνητική από μόνη της, αλλά όλες εξίσου μετέχουν του αγαθού και του κακού, ανάλογα με το ανθρώπινο κριτήριο. Η αρετή, η σωφροσύνη, η πίστη και η αγάπη είναι ουσίες, όχι χαρακτηριστικά, και γι’ αυτό παραμένουν σταθερές, αναλλοίωτες και αιώνιες.

Οι μηχανισμοί άμυνας διαδραματίζουν και στην περίπτωση αυτή καταλυτικό ρόλο. Ένα ελκυστικό άτομο ενδεχομένως να θεωρεί ότι προσελήφθη σε μια επιχείρηση, εξαιτίας της ομορφιάς του, παρά για τις ικανότητές του και ένα μη ελκυστικό να πιστεύει ότι δεν πήρε τη θέση, εξαιτίας της ασχήμιας του. Εν ολίγοις, η αυτοεκτίμηση είναι ανεξάρτητη από την πραγματικότητα, επειδή η δεύτερη δεν επηρεάζει καθόλου το πώς αισθάνεται κάποιος για τον εαυτό του. Αληθεύει εξίσου, όμως, και το γεγονός ότι η αυτοεκτίμηση συσχετίζεται απόλυτα με τον τρόπο, που κάποιος βιώνει την πραγματικότητα, άσχετα από το αληθές ή ψευδές των αντιλήψεών του.

Οι άνθρωποι με υψηλή αυτοεκτίμηση πιστεύουν ότι είναι πετυχημένοι και αποδεκτοί, είτε αυτό συμβαίνει είτε όχι. Έχουν την πεποίθηση πως αξίζουν την αγάπη, ακόμα κι αν οι πράξεις τους καταδεικνύουν το αντίθετο. Υπερτιμούν τις θετικές πλευρές της προσωπικότητάς τους και υποτιμούν τις αρνητικές ή δεν τις συνειδητοποιούν καν. Τα εξωτερικά αδιαμφισβήτητα γεγονότα λίγη επίδραση έχουν στην αυτοαξιολόγησή τους. Όλα φανερώνουν ότι μια εσωτερική δυναμική εξιλεώνει τα μειονεκτήματα, πολλαπλασιάζει τα προτερήματα και τους κάνει να μην παραιτούνται, ακόμα και αν μια υπόθεση είναι χαμένη . Πηγή της αυτοεκτίμησης είναι η ίδια η αυτοεκτίμηση.

Τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση μπορούν να χωριστούν σε δυο κατηγορίες: σε αυτά, που το ποιόν της ζωής τους, οι ικανότητες, οι πράξεις και ο τρόπος που πολιτεύονται, συνηγορούν στο αυξημένο αυτοσυναίσθημα, στην αποφασιστικότητα, στη σιγουριά και στην αυτοπεποίθηση, και σε εκείνα, που η πλειονότητα των ιδιοτήτων τους καταδεικνύει ημιμάθεια, επιπολαιότητα, λανθασμένη λήψη αποφάσεων, πλημμελή διαχείριση προβλημάτων, αλλά που, παρά τις ενδείξεις και τις συγκρούσεις με τον κοινωνικό περίγυρο, η αυτοεκτίμησή τους έχει εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη.

Η πρώτη ομάδα αποτελείται από ανθρώπους χαμηλών συνήθως τόνων, μετριόφρονες, καλλιεργημένους, που προκρίνουν τις πράξεις από τα λόγια, με επίγνωση των δυνατοτήτων και των ορίων τους. Το κυριότερο χαρακτηριστικό τους είναι η ανεκτικότητα και η βεβαιότητα στις επιλογές τους, που αντικατοπτρίζει την εσωτερική ισορροπία και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, η οποία ποτέ δεν νοθεύεται από τη μισαλλοδοξία της έπαρσης και του ναρκισσισμού. Είναι ανοιχτοί προς τους ανθρώπους, δημοφιλείς, συναναστρέφονται με ευκολία άτομα από ετερογενή περιβάλλοντα, επιδεκτικοί στα νέα ερεθίσματα και τις προκλήσεις.

Το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπων είναι αυτό που εντάσσεται στην δεύτερη ομάδα. Ανασφαλείς, μειονεκτούντες, στερούμενοι αυτογνωσίας κατάφεραν, κινητοποιώντας όλους τους αμυντικούς μηχανισμούς και τις θετικές ενισχύσεις από ένα αναξιοκρατικό σύστημα, να μεταλλάξουν σε ανεδαφική και αστήρικτη αυτοεκτίμηση την ανεπάρκειά τους και να καταλάβουν θέσεις σε μια κοινωνία, που δρα ως λίπασμα στις επιδιώξεις, τις ακόρεστες ορέξεις και τις θελήσεις των επιδειξιών. Πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι ξεχωριστοί, χωρίς ποτέ πραξιακά να μπορούν να αποδείξουν γιατί, και αν κάποτε απειληθούν οι ιδιότητές τους, επιτίθενται με μένος κατά των δύστηνων αμφισβητιών.

Η προσωπικότητά τους έχει καθηλωθεί στο νηπιακό στάδιο ανάπτυξης, κατά το οποίο όλες τους οι ανάγκες έχρηζαν άμεσης ικανοποίησης από τους κηδεμόνες, χωρίς ανταπόδoση ή ανταλλάγματα. Στην ενήλικη ζωή παρουσιάζουν ως μοναδικά και δυσεύρετα τα όποια χαρίσματα τους, προσκολλώνται ασφυκτικά σε όποιον τους συναναστρέφεται, τον απομυζούν και όταν δεν έχει πια τίποτα να τους προσφέρει, τον εγκαταλείπουν δημιουργώντας συγκρουσιακές καταστάσεις ή εξευτελίζοντας την αξιοπρέπειά του. Τα άτομα αυτά κυριολεκτικά τρέφονται με τις ψυχικές αντοχές των ‘σωτήρων’, που τα προσεγγίζουν με σκοπό να τα αλλάξουν, να τα προστατέψουν ή να τα υποτάξουν.

Οι σχέσεις τους σε όλα τα επίπεδα- εργασιακό, συναισθηματικό, οικογενειακό, κοινωνικό- επαναλαμβάνουν το μοτίβο αυτό, σαν μια μορφή εκδίκησης προς τη γονεική εξουσία, που δεν είχε δείξει ενδεχομένως την απαιτούμενη αποδοχή ή ενίσχυε την αχαριστία των παιδιών με το να παρέχει ανενδοίαστα υποστήριξη, χωρίς να μεταλαμπαδεύει παράλληλα την αίσθηση του καθήκοντος και των υποχρεώσεων. Οι γονείς αυτοί υστερούσαν στον επιμερισμό της ευθύνης, εξιδανίκευαν τις ικανότητες των παιδιών και απέδιδαν σε εξωτερικούς παράγοντες τις αποτυχίες τους.

Πολλοί θα συμπέραιναν ότι το ακριβώς αντίθετο ισχύει για τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ότι δηλαδή, οι αρνητικές αυτοαξιολογήσεις εκμηδενίζουν την εικόνα του εαυτού και καταπνίγουν την δράση. Στην πραγματικότητα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν συναίσθηση της αξίας τους, γνωρίζουν καλά ότι είναι ικανοί, ότι μπορούν να δώσουν πολλά σε μία σχέση, ότι δεν είναι ανάξιοι της προσοχής και της στοργής. Λοιδορούν, όμως, συχνά τους υπόλοιπους ότι δεν διαβλέπουν αυτά τους τα προσόντα, ότι λόγω των συνθηκών η εσωτερική τους δύναμη λανθάνει της εκδήλωσης και ότι ανήκουν σε μια ιδιαίτερη κοινότητα ανθρώπων, που ενώ έχουν πολλά να προσφέρουν, καθηλώνονται, επειδή είναι εκτός εποχής και τα συναισθήματά τους ακατάληπτα για τους πολλούς.

Ο εγωισμός, που υποβόσκει και η ψυχική φιλαυτία είναι φανερή. Η ακύρωση της δράσης επιδιώκεται με μόνο σκοπό να προστατεύσει το υπερτροφικό, αλλά εγκλωβισμένο εγώ. Ο κίνδυνος της αποτυχίας και της απόρριψης μειώνεται, όσο κάποιος δεν εκτίθεται στα κοινωνικά δρώμενα και το τίμημα της απραξίας εξαργυρώνεται με την συμπαράσταση και προσοχή των άλλων. Αλλά κι αν δεν συμβεί αυτό η λύση προβάλλει εξιλαστήριος. Η δράση και η ενεργητική συμπεριφορά εκδηλώνεται, μόνο εάν υφίσταται ο συνδυασμός τριών προυποθέσεων: των θετικών προσδοκιών, της εμπιστοσύνης στις ικανότητες του ατόμου και του απολογισμού των κερδών που θα προκύψουν, εάν ο στόχος επιτευχθεί.

Είναι πολύ εύκολο γι’ αυτούς, που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση να πλήξουν ό,τι θα τους κοστίσει λιγότερο, την αξία του στόχου. Με εκλογικεύσεις και αρνήσεις, που αγγίζουν τα όρια της ψυχοπαθολογίας εξευτελίζουν την πηγή του μηνύματος, δεν μπορούν να προσάψουν εννοιολογικό περιεχόμενο στις ελπίδες τους, υποβιβάζουν την χρηστικότητα των κοινωνικών και προσωπικών επιτευγμάτων και υψώνουν τείχη ανάμεσα στους εαυτούς τους και στις προκλήσεις της ζωής.

Εν μέρει συνυπεύθυνος για την αποφυγή πρωτοβουλιών και την ανάληψη δράσης είναι η διαχείριση του πόνου, που συνεπάγεται η αποτυχία. Η αυτοεκτίμηση δρα ως παραισθησιογόνος ουσία, σε όσους την διαθέτουν σε υπερτροφική μορφή. Οι αποτυχίες δεν τους πτοούν, γιατί είναι ανήμπορες να επηρεάσουν την ήδη δημιουργημένη αυτοεικόνα. Η παρακαταθήκη των δικαιολογιών ανεξάντλητη και επιστρατεύεται για την προστασία του απειλουμένου. Κάθε στόχος, που δεν επιτυγχάνεται είτε παρακάμπτεται είτε επαναπροσδιορίζεται Τα πάντα υποθάλπουν και συνηγορούν στην σταθερότητα του εγώ.

Αν τελικά η προσδοκία δεν γίνει εφικτή, η αυτοεκτίμηση δεν αλλοιώνεται, ούτε τίθεται εν αμφιβόλω η προσωπική αξία. Νέες επιδιώξεις εμπνέουν τη δράση και καινούριοι σκοποί αναπτερώνουν το ηθικό. Ο πόνος με δεξιοτεχνία διοχετεύεται στην αισιοδοξία και η αυτοεκτίμηση αλώβητη διαιωνίζει τον εαυτό της. Είναι η ίδια τακτική με αυτή των ατόμων με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ταυτόσημοι οι αμυντικοί μηχανισμοί, με μία μόνο διαφορά: την αντιμετώπιση της οδύνης. Οι τελευταίοι είναι ανίκανοι να την υποφέρουν και οι συνέπειές της είναι αποσταθεροποιητικές για ένα εγώ, που πάντα βρισκόταν οχυρωμένο στα χαρακώματα της ατολμίας και της απομόνωσης. Αν κάτι τρέμουν, όσοι τον εαυτό τους δεν εκστασίασαν με την ψευδαίσθηση της αυτοεκτίμησης, είναι να τον παρουσιάσουν άοπλο μπροστά στην πραγματικότητα. Δεν είναι η έλλειψη της εμπιστοσύνης στις ικανότητές τους, που τους τρομοκρατεί, αλλά η πιθανότητα της αποτυχίας και το άλγος, που συνεπάγεται.

Είναι προφανές ότι η αυτοεκτίμηση, αν και είναι ενιαία ως έννοια, δεν εκδηλώνεται πάντα με την ίδια μορφή και ένταση. Παρόλο που το άτομο έχει μια σφαιρική αντίληψη γι’ αυτήν, δεν φαίνεται ότι μπορεί να την χρησιμοποιήσει σε όλο το φάσμα των συμπεριφορών και σε όλες της πτυχές των δραστηριοτήτων του. Σε μερικούς τομείς παρουσιάζεται σίγουρο για τον εαυτό του, με μεγάλη αυτοπεποίθηση και υψηλή αυτοεκτίμηση, ενώ σε άλλους οι ανασφάλειες επικρατούν και μειώνουν την αυτοκυριαρχία.

Κάποιος που είναι δυναμικός, διεκδικητικός, τολμηρός και επιτυχημένος επιχειρηματίας δεν είναι απαραίτητο να θεωρεί ότι διαθέτει τα ίδια προσόντα στις κοινωνικές σχέσεις. Πολλές φορές, μάλιστα, η αντίθεση αυτή οφείλεται σε μηχανισμούς άμυνας. Η υπεροχή σε έναν κλάδο μπορεί άριστα να καλύπτει τη νομιζόμενη μειονεξία σε κάποιον άλλο. Ενδεχομένως, αυτό να συσχετίζεται με τις ενισχύσεις, που έχει δεχτεί το άτομο, τη συχνότητα εμφάνισης μιας συμπεριφοράς, την ύπαρξη καταλυτικών παραγόντων, όπως οι προσωπικές προτεραιότητες και οι αυτοπροσδιορισμοί.

Τελικά, ίσως είναι ανώφελο να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους σε αυτούς, που διαθέτουν υψηλή αυτοεκτίμηση και σε αυτούς, που δεν κατέχουν την ιδιότητα. Η ψυχοθεραπεία θα επιτελεί καλό έργο, αν αντί, βασιζόμενη σε αυτήν τη διχοτομική διάκριση, να προσπαθεί να αυξήσει συνολικά την αυτοεκτίμηση, έδινε έμφαση στην μεταφορά, επέκταση και γενίκευση των ικανοτήτων από το ένα σύστημα στο άλλο και αν έφερνε στο φως τις συνθήκες , που εμποδίζουν να γίνει αυτό.

Σε όλο της το μεγαλείο διαφαίνεται στη λειτουργία της αυτοεκτίμησης η συγκάλυψη του υπαρξιακού πόνου, που ταλανίζει την ανθρωπότητα από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της. Η αυτοαντίληψη δεν είναι παρά ένα ψηφιδωτό, που με τα κομμάτια του πειράται να εξωραΐσει την αγωνία των αναπάντητων ερωτημάτων για το ‘είναι’ και το ‘μηδέν’, για το ‘ον’ και το ‘μη ον’,που συντροφεύουν την πλάση,σαν απρόσκλητοι συνοδοιπόροι στο απροσδιόριστο της πορείας της.

Μέσα από εσχατολογικές καταστάσεις, όπως ο θάνατος, η ασθένεια, η οδύνη, ο ευτελισμός, η μοναξιά, η απελπισία, παρουσιάζονται αποσπάσματα από την αλήθεια και σκηνές από ένα θεατρικό έργο με ηθοποιούς τους ανθρώπους και αθέλητους ρόλους τις συμπεριφορές τους. Γιατί, όποια οδό κι αν επιλέξει ο άνθρωπος, είτε τη διαφύλαξη του εαυτού του με την πανοπλία της αυτοεκτίμησης είτε την μεμψιμοιρία με την έλλειψή της, στην πραγματικότητα αυτό που επιτυγχάνει είναι να συγκαλύπτει την αδυναμία του και να αποστρέφει το πρόσωπό του από την αλήθεια.

Πραγματικά τραυματισμένη αυτοεικόνα έχουν μόνο, όσοι πάσχουν από κλινική κατάθλιψη ή κάποιες μορφές μελαγχολίας. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό εδώ δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων, αλλά η αδιαφορία γι’ αυτές και η ολοκληρωτική εκμηδένιση της αίσθησης της αξίας, τόσο της ίδιας της ζωής, όσο και του εαυτού. Η απολυτότητα των μηδενιστικών συναισθημάτων και κατ’ επέκταση οι αρνητικές σκέψεις, δρουν ως παγίδα αυτοκαταστροφής, που παρακωλύουν τη δραστηριοποίηση και καταδικάζουν την ενεργητικότητα, οδηγώντας πολλές φορές στην αυτοκτονία.

Είναι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι άνθρωποι και κοινωνικά συστήματα εμφανίζουν παρεμφερείς μορφές παθολογίας, η οποία όσον αφορά την προσωπική αυτοεκτίμηση, συνδέεται με εθελούσια ή ακούσια αλλοίωση της αυτοεικόνας, ενώ σε συλλογικό επίπεδο, με αποσάρθρωση των δομών του συστήματος και εσκεμμένη αποσιώπηση του φαινομένου, είτε με την διεφθαρμένη άσκηση της εξουσίας είτε με την παραπλάνηση της κοινής γνώμης.

Οι άνθρωποι συγκαλύπτουν, εξιδανικεύουν ή αγνοούν τις αδυναμίες τους αποστρεφόμενοι την ψυχοφθόρο διαδικασία της αυτογνωσίας. Στην πραγματικότητα συλλαμβάνουν την ολότητα του εαυτού τους διασπασμένη, ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο αναφέρονται, δηλαδή το κοινωνικό, το οικογενειακό, το εργασιακό, το ερωτικό. Βιώνουν ταυτόχρονα πολλαπλούς ρόλους και κατατάσσονται σε διαφορετικά σημεία της ιεραρχίας, ειδικά σήμερα, που η πολιτιστική πραγματικότητα έχει ενισχύσει την πολυπλοκότητά της.

Οι εσωτερικεύσεις του εαυτού τελικά ενοποιούνται, καθώς ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις ετερόκλητες και ετεροβαρείς πληροφορίες και η συνισταμένη όλων αποτελεί την ‘εξωτερική αυτοεκτίμηση’, αυτή δηλαδή, που αποκτάται από την επικοινωνία με τους άλλους και την κοινωνική σύγκριση. Το είδος αυτό είναι ‘σχεσιακό’, εφόσον διαμορφώνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής από την αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, από την ανάλυση των λεκτικών και μη πληροφοριών, από την σημαντικότητα των πομπών των μηνυμάτων, από την αξιολόγηση των συμπεριφορών τους, από τα προσδοκώμενα συναισθηματικά και υλικά κέρδη, από την εκτίμηση των καταστάσεων σε συνάρτηση με τη θέση του εαυτού, από τις μελλοντικές συνέπειες, από τις αντιδράσεις σε συγκυριακά γεγονότα και τέλος από τις θετικές και αρνητικές ενισχύσεις.

Ο κυκεώνας αυτός αναδομείται σε ‘όλον’ κάθε φορά, αφού φιλτραριστεί από την ‘ εσωτερική αίσθηση της αξίας’, δηλαδή το ορμέμφυτο, που είναι υπεύθυνο για την υπεράσπιση εκείνου, που πρέπει πάση θυσία να διατηρηθεί αλώβητο από εξωτερικές επιθέσεις- του εαυτού. Το φίλτρο αυτό πολύ απέχει από το να είναι αντικειμενικό, γιατί είναι συναισθηματικής και πολύ λιγότερο γνωστικής μορφής.

Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι λογικά επιχειρήματα μπορούν ανενδοίαστα να κατασκευαστούν, για να στηρίξουν εννοιολογικά το οικοδόμημα της αυτοεκτίμησης. Αν και – όπως προαναφέραμε- ο κάθε άνθρωπος αντλεί το δικαίωμα να αισθάνεται άξιος και μόνο από το γεγονός ότι είναι ‘πρόσωπο’, εντούτοις σε μια ανάλγητη και αμείλικτη κοινωνία, αυτό δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται ένα ακόμη προσωπείο, για να εξαπατηθεί το άκαμπτο υπερεγώ, να καταπραυνθούν τα απαιτητικά ένστικτα και να ενδυναμωθεί το εγώ.

Αναφερόμαστε στους ευρηματικούς, μη νευρωσικούς τρόπους, με τους οποίους ο εαυτός παρακάμπτει τον εαυτό του, εξισορροπεί τις αντίρροπες δυνάμεις και επεξεργάζεται τα εξωτερικά δεδομένα, δηλαδή την αλλοιωμένη αυτοεικόνα. Η αλλοίωση μπορεί να προέρχεται από το οικογενειακό περιβάλλον και από μια μητέρα- τροφό, η οποία πάντοτε μεγένθυνε την αξία του αγαπημένου της παιδιού ή από την αίσθηση της απόρριψής της, που πυροδότησε τις άμυνες ή καθήλωσε την εξέλιξη της αυτοεκτίμησης. Ο ναρκισσισμός γίνεται ακόμα πιο έκδηλος, εάν συσχετιστεί και με το είδος των πρώτων ενισχύσεων, τη θέση του παιδιού στην οικογενειακή ιεραρχία και τις σχέσεις των γονέων, όπως αυτές βιώνονται από το παιδί, τα κίνητρα για μάθηση και επιτυχία.

Η αλλοίωση αυτή εμπλουτίζεται αργότερα από εικόνες αυταξίας, οι οποίες μπορεί να μην είναι πραγματικές, αλλά αποπροσανατολίζουν τα εσωτερικά κριτήρια αξιολόγησης και ελέγχουν τους αυτοπροσδιορισμούς. Τα προσωπεία αυτά εξελίσσονται κατά τη διάρκεια του βίου, ανάλογα με την εκάστοτε λειτουργικότητά τους:

Η όμορφη γυναίκα, που βλέπει φρίττοντας την ομορφιά της να γίνεται παρανάλωμα του χρόνου μπορεί εύκολα να μεταβληθεί και να αυτοχαρακτηρίζεται ως στοργική μητέρα, αγωνιστική φεμινίστρια ή ‘συνειδητοποιημένη’ προσήλυτο της τέχνης.

Ο φοιτητής, που δέχτηκε επί τόσα χρόνια την γονεική καταπίεση, είναι δυνατόν να μεταμορφωθεί σε έναν απροσμάχητο πολέμιο της εξουσίας, πλην όμως και σε ακούραστο καταναλωτή των προιόντων της και ο χρεωκοπημένος επιχειρηματίας σε έναν βαθυστόχαστο στωικό φιλόσοφο του περιθωρίου.

Ο σεβάσμιος καθηγητής, που προικίστηκε αφειδώς με ανεξάντλητες σεξουαλικές ορέξεις, εύκολα μπορεί να χρηστεί τείχος ακλώνητο ενάντια στις επιθέσεις τις ακολασίας και ο πολιτικός με ανυποληψία, που θα ζήλευαν και οι παροικούντες στα σόδωμα, σε εργατοπατέρα και προστάτη των περήφανου λαού.

Ο δευτερότοκος εισαγγελέας, που ανέκαθεν ζούσε στη σκιά του αδελφού του, εξαπολύει μύδρους κατά των ‘κακών’, εξαντλεί τα περιθώρια της αυστηρότητας κατά των διαθετόντων πενιχρό βαλάντιο, όντας μάλιστα στο απυρόβλητο λόγω της ανεξέλεγκτης και ανεξάρτητης δικαστικής αυθαιρεσίας, που κληροδότησε η ολιγαρχική δημοκρατία μας, σε αντίθεση με την ελεγκτική μητέρα του, που πάντοτε επέκρινε τις αταξίες του και τον συνέκρινε με τα αδέλφια του.
Αργότερα, εάν οι απαιτήσεις του παρόντος διαπομπεύσουν τις αυτοεικόνες και διακωμωδήσουν την παλιά αίγλη τους, η μυθοπλασία θα συνεχιστεί και θα ονομαστεί συγκαταβατικά ‘ωρίμανση’.

Ακόμα πιο εξωπραγματική είναι η αυτοεκτίμηση όσων χρησιμοποιούν τα μέσα ως σκοπό και τους τρόπους ως επιδιώξεις ζωής. Αληθινή ανάγκη είναι η αποδοχή, αλλά τα χρήματα είναι ένας μη εργώδης τρόπος να εξασφαλιστεί. Η αγάπη το αίτημα, αλλά η εξουσία το υποκατάστατό της. Ο ερωτισμός το ζητούμενο, αλλά η επίδειξη πρόχειρη εναλλακτική.

Η αυτοεκτίμηση βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τις ανάγκες και τροποποιείται από αυτές. Ο χειρότερος της εχθρός είναι η αυτογνωσία, επειδή ξεσκεπάζει τις ιδιότητες και αποκαλύπτει την ουσία, καταποντίζει τις πλάνες και αναδεικνύει την αξία, συγχωρεί, χωρίς να εξιλεώνει και ευαγγελίζεται την βαθύτερη εκ των έσω αλλαγή.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ευστράτιου Παπάνη:  Η Αυτοεκτίμηση – Θεωρία και Αξιολόγηση

Σχέσεις - Σεξ

"Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο θεός γελάει". Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η φράση. Είχα και εγώ σχέδια για το άρθρο αυτής της Κυριακής αλλά τα γεγονότα της περασμένης Δευτέρας με ξεπέρασαν. Δεν μπορώ να μη σκέφτομαι πόσες ζωές χάθηκαν, ανθρώπων, ζώων, φυτών.

Η περιβαλλοντική καταστροφή ανυπολόγιστη. Κοινότοπα όλα αυτά, το ξέρω. Όμως ξέρω ότι όλοι εμείς οφείλουμε να αναλάβουμε δράση, όχι για να φέρουμε πίσω όσα χάθηκαν αλλά για να προλάβουμε επόμενη καταστροφή εκεί που υπεισέρχεται η ατομική ευθύνη. Τέλος, ξέρω ότι πρέπει να βοηθήσουμε να μπουν οι βάσεις για να ξαναγίνουν όσα χάθηκαν.

Δεν θα σας πω να καθαρίσετε σπίτι και εξοχικό - αν υπάρχει - από ξερή βλάστηση και δεν θα μιλήσω για το παρατημένο οικόπεδο "ζούγκλα" του ανεύθυνου γείτονα. Θα σας μιλήσω λίγο για τη μεγάλη σημασία της αναδάσωσης. Υπό την προϋπόθεση ότι η όποια καμένη περιοχή κηρύσσεται αναδασωτέα, πάντα, μετά από μεγάλες πυρκαγιές και όταν το έδαφος είναι έτοιμο να δεχτεί νέα βλάστηση, πολλές ομάδες περιβαλλοντικής δράσης οργανώνουν εκστρατείες αναδάσωσης. Η φύση μπορεί να έχει τους δικούς της μηχανισμούς αναγέννησης, όμως οι συνθήκες δεν είναι πάντοτε ευνοϊκές για κάτι τέτοιο. Η μορφολογία του εδάφους και οι κλιματολογικές αλλαγές πολλές φορές δεν είναι πρόσφορες για να ευδοκιμήσουν νεαρά φυτά.

Η ανθρώπινη παρέμβαση είναι επιβεβλημένη για να ξαναχτίσουμε αυτό που χάσαμε. Την ερχόμενη άνοιξη, λοιπόν μην παραλείψετε, όπου και αν βρίσκεστε, να φυτέψετε έστω και ένα δέντρο. Το "λυπάμαι" στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν είναι αρκετό. Ας ξεκολλήσουμε τα μάτια από την οθόνη και ας πιάσουμε δουλειά. Η φύση μάς εκδικείται και νομίζω ότι βαθιά μέσα μας όλοι το γνωρίζουμε.

http://jenny.gr

Σχέσεις - Σεξ

Η ανδρική απιστία –ακόμα και η πιθανότητα αυτής- έχει πολλάκις προκαλέσει πονοκέφαλο σε εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο.

Όπως έχει αποδειχθεί επιστημονικά, η λίστα με τα κοινά χαρακτηριστικά των «άτακτων» ανδρών είναι μεγάλη, με νέα έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου η οποία μελέτησε τα στοιχεία 5.000 αρσενικών που το επισκέφθηκαν την τελευταία πενταετία, να προσθέτει σε αυτή ακόμα ένα.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, λοιπόν, οι άνδρες που έχουν μερικά κιλάκια παραπάνω είναι τελικά εκείνοι που… έχουν την απιστία στο αίμα τους! Έχουν, μάλιστα, διπλάσιες σεξουαλικές επαφές από τους υπόλοιπους.

«Σε συνδυασμό με τα ευρήματα γονιδιακών ερευνών, οι οποίες δείχνουν πως τα γονίδια που ελέγχουν το βάρος μας είναι ίδια με εκείνα που ελέγχουν τη σεξουαλική μας συμπεριφορά, οι παχύσαρκοι είναι δύο φορές πιο άπιστοι από τους αδύνατους και απολαμβάνουν διπλάσιο αριθμό σεξουαλικών επαφών», τονίζει ο ουρολόγος - ανδρολόγος Κωσταντίνος Κωσταντινίδης, πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, σχολιάζοντας παράλληλα πως η σεξουαλική ευφυΐα σχετίζεται με τη διατροφική ευφυΐα, την ικανότητα δηλαδή να τρέφεται κάποιος σωστά.

Ο ίδιος υποστήριξε πως όσοι από τους άνδρες που συμμετείχαν στην έρευνα είχαν αυξημένο σωματικό βάρος, ήταν κατά μέσο όρο πέντε εκατοστά ψηλότεροι από τους αδύνατους, γεγονός που ο επιστήμονας αποδίδει σε μια «ιδιαίτερη» πρωτεΐνη.

«Μια γνωστή πρωτεΐνη που λέγεται λεπτίνη φαίνεται πως είναι υπεύθυνη για τον έλεγχο του βάρους και της σεξουαλικής απόδοσης. Η πρωτεΐνη αυτή στους παχύσαρκους κάνει ένα αντίγραφο, που “ξεγελά” το γονίδιο κορεσμού πείνας και σεξουαλικής βουλιμίας, με τον ίδιο τρόπο.

Είναι ένα γονίδιο “παραμορφωτικός καθρέπτης” γιατί ο οργανισμός που το φέρει δεν έχει την αίσθηση του κορεσμού στο φαγητό και της βαρεμάρας στο σεξ», εξηγεί ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου.

Και αυτό δεν ήταν το χειρότερο:

«Όπως οι παχύσαρκοι δεν είναι πιστοί σε δίαιτες και παραβιάζουν όλους τους κανόνες υγιούς διατροφής, έτσι και στην ερωτική ζωή παραβιάζουν τους κανόνες πίστης. Είναι οι άπιστοι της διατροφής, αλλά και του έρωτα», καταλήγει.

Να λοιπόν που όλα έχουν την εξήγησή τους!

Σχέσεις - Σεξ

Είτε αν χώρισες πρόσφατα είτε αν δεν βρίσκεις αυτό που θες σε μια σχέση, τότε ανήκεις στην κατηγορία των singles.

Μπορεί να είσαι ελεύθερη από επιλογή μπορεί και όχι. Μπορεί να το απολαμβάνεις, μπορείς να το έχεις βαρεθεί.

Όπως και να έχει, όμως, ο κόσμος των singles δεν είναι και τόσο χάλια τελικά.

Μπορείς να βγαίνεις με τις φίλες σου, να μην δίνεις λογαριασμό σε κανέναν και να είσαι χαρούμενη.

Τι συμβαίνει όμως αν μια κοπέλα είναι μόνη, ελεύθερη, single (όπως θες πες το) για μεγάλο χρονικό διάστημα;

Η συγγραφέας Μαίρυ Ράιτ γράφει γι’ αυτό το θέμα στο «Power of silence» και απαντά σε πολλά ερωτήματα γυναικών που είναι μόνες.

Κι όμως, κάτι συμβαίνει σε αυτές τις γυναίκες που δεν θα περιμέναμε ποτέ.

Αυτά τα κορίτσια καταλήγουν να είναι... πιο ευτυχισμένα. Αυτή είναι ηλέξη-κλειδί.

Και μάλιστα υπάρχει πολύ καλός λόγος.

Τα κορίτσια αυτά είναι άνετα με το ποιες είναι και την μοναξιά τους (ή την ησυχία τους). Μπορούν να περάσουν ένα βράδυ μόνες χωρίς πρόβλημα. Μπορούν να κάνουν μόνες τους πράγματα χωρίς να νιώθουν περίεργα που δεν έχουν παρέα. Τους αρέσουν να κάνουν πολλά πράγματα μόνες και να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Μπορούν να επικεντρωθούν στον εαυτό τους και στους στόχους τους. Ξέρουν τι θέλουν και τι είναι σημαντικό γι’ αυτές και το κυνηγάνε. Είναι αφοσιωμένες στον σκοπό τους και παθιασμένα άτομα.

Σκοπός τους όμως δεν είναι το να βρουν αγόρι και να το κυνηγάνε, αντιθέτως κυνηγούν τα όνειρά τους και το μέλλον που θέλουν να χτίσουν. Δεν φτάνει μόνο ο έρωτας.

Απολαμβάνουν την εργένικη ζωή και δεν είναι στόχος της ζωής τους να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια και παιδιά. Δεν τους τρομάζει να μην ζήσουν κάτι τέτοιο.

Η σιωπή δεν είναι εκκωφαντική αλλά τους εμπνέει. Η ηρεμία τους παίζει σημαντικό ρόλο.

Και όταν θα συναντήσουν κάποιον, θα είναι κάποιος που θα τους δίνει προκλήσεις και θα τις βοηθά να πάνε μπροστά και όχι να μείνουν στάσιμες. Κάποιος που θα τις στηρίζει να προχωρήσουν και να κατακτήσουν τον κόσμο. Που δεν θα θυσιάσουν τον εαυτό τους για να είναι μαζί.

Αυτά τα κορίτσια είναι δυνατά άτομα. Δεν χάνουν τον εαυτό τους στη διαδικασία να βρουν κάποιον για να είναι μαζί.

Έχουν μάθει να ζουν μόνες και να αντιμετωπίζουν τα πάντα. Οπότε δεν εξαρτάται η ευτυχία τους από έναν σύντροφο.

Όταν τον βρουν όμως, θα είναι μοναδικός!

Single and loving it, λοιπόν!

bovary.gr

Σχέσεις - Σεξ

Σε μια σχέση είναι αναμενόμενο κάποια στιγμή να θέλεις να εκφράσεις μία επιθυμία σου ή να έχεις θυμώσει ή απογοητευτεί ή στεναχωρηθεί με κάποια συμπεριφορά του συντρόφου σου. Καθώς λοιπόν θέλεις να επικοινωνήσεις μαζί του, ο ίδιος σωπαίνει αντί να απαντά. Πώς νιώθεις, όταν συμβαίνει αυτό;

Η πιο αναμενόμενη απάντηση είναι να νιώσεις αποσύνδεση από τον σύντροφό σου, καθώς δεν απαντάει στην επιθυμία σου ή σε αυτό που σε έχει προβληματίσει ή να νιώσεις εντελώς ακύρωση, καθώς όχι μόνο δεν σου έχει απαντήσει, αλλά έχει αλλάξει και θέμα συζήτησης.

Που οδηγεί η σιωπή;

Το μοτίβο της “σιωπής” στη σχέση είναι ένα κλασικό σημάδι ότι η επικοινωνία και η οικειότητα στο ζευγάρι δεν λειτουργεί. Κάποιοι ψυχολόγοι το ονομάζουν το μοτίβο “απόσυρσης από τη ζήτηση”. Ερευνητές έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 74 ξεχωριστές μελέτες σε περισσότερους από 14.000 ανθρώπους, με κοινό συμπέρασμα ότι αυτή η συμπεριφορά σε ένα ζευγάρι είναι άκρως δυσλειτουργική.

Το πρόσωπο της σχέσης που ακυρώνεται, καθώς δεν λαμβάνει καμία ανταπόκριση, αρχίζει με τον καιρό να αποθηκεύει αρνητικά συναισθήματα, με αποτέλεσμα την πιθανή σύγκρουση ή την απόλυτη απομάκρυνση από τον σύντροφο.

Το μοτίβο της “σιωπής” στη σχέση είναι ένα κλασικό σημάδι ότι η επικοινωνία και η οικειότητα στο ζευγάρι δεν λειτουργεί.
Την επόμενη φορά λοιπόν που μπορεί να συμβεί κάτι αντίστοιχο εξήγησε στον σύντροφό σου πώς σε κάνει να νιώθεις η συμπεριφορά του αυτή και το αποτέλεσμα που φέρνει στη σχέση σας και θέστε την επικοινωνία σας σε ένα νέο πλαίσιο.

Και φυσικά, αν είσαι εσύ το μέλος της σχέσης που προτιμά ή καταφεύγει στη σιωπή, ήρθε η ώρα και να προβληματιστείς και να αλλάξεις.

thriveglobal.gr

Σχέσεις - Σεξ

Η αποκοπή από τους ανθρώπους που μας έχουν πληγώσει είναι δύσκολη, όμως είναι στο δικό μας χέρι να επιλέξουμε πώς μπορούμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.

Όταν ερχόμαστε σε ρήξη με αγαπημένα πρόσωπα, καμιά φορά νιώθουμε την ανάγκη να αποκοπούμε, για να προστατευτούμε. Δεν έρχεται εύκολα αυτή η αποκοπή και σίγουρα δεν έρχεται χωρίς κόστος. Συνήθως έχουν προηγηθεί διαπραγματεύσεις που δεν οδήγησαν στη συμφιλίωση κι έτσι έχουμε να διαχειριστούμε συναισθήματα όπως λύπη, θυμό, ματαίωση. Αν μάλιστα έχουν προηγηθεί καυγάδες και λόγια που μας πλήγωσαν, η αποκοπή από τον σημαντικό άλλο μπορεί να είναι ακόμη πιο τραυματική.

Η περίοδος της αποκοπής, είναι χρήσιμη επειδή μας δίνει το χώρο και το χρόνο να βιώσουμε τα δύσκολα συναισθήματά μας, να επαναξιολογήσουμε τη δική μας στάση αλλά κυρίως, αφού αποσυμπιεστεί η ένταση της ρήξης, να σκεφτούμε σχετικά με το αν και πώς θέλουμε να συνεχίσουμε στη σχέση με το πρόσωπο από το οποίο έχουμε αποκοπεί.

Ταυτόχρονα, η περίοδος της αποκοπής μπορεί να οδηγήσει σε ένα φαινομενικό αδιέξοδο, αφού η επανασύνδεση συχνά φαντάζει δύσκολη. Πολλοί από εμάς, μοιάζει να χρειαζόμαστε μια συζήτηση, η οποία θα τακτοποιήσει τα πράγματα. Ιδανικά, θα περιλαμβάνει κάποια απολογία και υποσχέσεις ότι δε θα μας ξαναπληγώσουν. Στην πραγματικότητα, αυτή η συζήτηση σπάνια προκύπτει και αυτό μπορεί να μας καθηλώσει σε ένα δίλημμα: αφενός να θέλουμε να επανασυνδεθούμε με το αγαπημένο μας πρόσωπο, αφετέρου να διστάζουμε να κινηθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση, καθώς ο φόβος ότι θα ξαναπληγωθούμε είναι πολύ έντονος.

Είναι χρήσιμο να θυμόμαστε ότι με τα αγαπημένα μας πρόσωπα δε μας ενώνει μόνο αυτή η ρήξη. Είναι αναμενόμενο κάποια στιγμή να θελήσουμε να επανασυνδεθούμε μαζί τους, αυτή η επιθυμία δε μαρτυρά ούτε αδυναμία ούτε κάποιο δικό μας έλλειμμα.

Αν κρίνουμε ότι έχουμε δει κάποια δύσκολα στοιχεία στο πρόσωπο με το οποίο ήρθαμε σε ρήξη, όπως μια επικριτική ματιά ή μια εγωκεντρική πλευρά του, είναι βοηθητικό να αναρωτηθούμε, εμείς δεν έχουμε τέτοια στοιχεία; Αν ναι, τότε ίσως μπορούμε πιο εύκολα να τα δεχτούμε και στους άλλους. Αν πιστεύουμε πως δεν έχουμε τέτοια στοιχεία, ενδεχομένως να είναι χρήσιμο να αναλογιστούμε, τι έχουμε κάνει μαζί τους; Πώς και δεν έχουμε δικαίωμα σε τέτοιες ενορμήσεις, όπως έχουν κανονικά όλοι οι άνθρωποι;

Επιπλέον, ας αναρωτηθούμε: πώς κι έχουμε την ανάγκη να αποσπάσουμε υποσχέσεις από κάποιον τρίτο ότι δε θα μας πληγώσει, για να εξασφαλίσουμε την προστασία μας; Πώς και εξαρτάται κάτι τόσο δικό μας, από έναν άλλον άνθρωπο;

Όταν η συμπεριφορά κάποιου μας πληγώνει, μπορούμε να παίρνουμε απόσταση και χρόνο. Είναι στο δικό μας χέρι να προστατευθούμε, κρατώντας κατά νου ότι η σχέση δεν εξαφανίζεται επειδή το κάναμε αυτό. Αυτή η σκέψη μόνο, μπορεί να μας προσφέρει ασφάλεια, καθώς μας καθιστά υπεύθυνους για τον εαυτό μας

http://inspireyourlife.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin