Αυγούστου 20, 2018

Σχέσεις - Σεξ


Είναι δύσκολο να αποχαιρετήσεις το οικείο, αλλά εκεί κρύβεται η ελευθερία

Της Λίνας Παυλοπούλου Μου μιλάς για ελευθερία την ίδια στιγμή που θέλεις να με εγκλωβίσεις εκεί, όπου ανάσα δεν παίρνω. Μου λες ότι σου μοιάζω κι εγώ σε κοιτάζω στα μάτια και σου λέω, «Εγώ δεν είμαι εσύ!», «Είμαι εγώ!» Με μεγάλωσες κάνοντάς με να πιστέψω τις δικές σου ανάγκες για δικές μου.

Με έμαθες να είμαι το καλό παιδί για όλους και χωρίς να το καταλάβω έγινα το κακό παιδί για μένα. Πέρασαν τα χρόνια για να καταλάβω ότι η ζωή μου ήταν μια αναπαραγωγή της δικής σου, πασπαλισμένη με έντονα συναισθήματα, πάθη, έρωτες, δράματα.

Πέρασαν τα χρόνια για να καταλάβω ότι με είχες καταδικάσει από άγνοια να μη χαίρομαι, να μη ζω. Μια μέρα με συνάντησα μπροστά στον καθρέπτη μου και μου ζήτησε να ξανασυστηθώ.

Μου ζήτησε να σπάσω τις αλυσίδες! Σάστισα! Άκουσα μέσα μου ένα κρακ… κάτι έσπασε με κρότο… και κλάματα άρχισαν να κυλάνε από τα μάτια μου. Πήρα μια φωτογραφία σου και άρχισα να σου λέω… «Εγώ δεν είμαι εσύ!» Συνέχεια, συνέχεια να επαναλαμβάνω δυνατά και με ένταση στην αναπνοή, την ίδια φράση μέχρι που την ένιωσα στο πετσί μου… «Εγώ δεν είμαι εσύ!

Είμαι εγώ!…» Kι εκεί άρχισα να ανασαίνω πιο ρυθμικά, σιγά σιγά όλο και πιο ήρεμα, πιο σιγά, μέχρι που ένιωσα να ηρεμώ τελείως.

Τότε έσφιξα τη φωτογραφία σου πάνω μου σα να έσφιγγα εσένα.

Τότε ένιωσα να σε αγαπάω από την αρχή γιατί ένιωσα να αγαπάω και να αποδέχομαι εμένα! Τότε ένιωσα να αρχίζω να με καταλαβαίνω και να καταλαβαίνω κι εσένα. Τότε άρχισα να γαληνεύω με τα μέσα μου και να γαληνεύω μαζί σου. Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ήρθε η ώρα να τελειώσουν οι στείρες επαναλήψεις της ζωής μου, γιατί τελείωσε η άγνοιά μου. Και τότε άρχισα να ζω και να χαίρομαι!

Αρχισα να αναλαμβάνω την ευθύνη της ζωής μου και του εαυτού μου! Άρχισα να νιώθω ελεύθερη! Είναι δύσκολο να αποχαιρετήσεις το οικείο και επαναλαμβανόμενο μοτίβο της ζωής σου μέχρι τη μέρα που θα ξημερώσει και θα καταλάβεις ότι είσαι έτοιμος.

Τότε, καταλαβαίνεις πως το κρακ αυτό που ένιωσες, ο πόνος αυτός που βίωσες ήταν για να απελευθερωθείς από τις αλυσίδες σου. Τότε συνειδητοποιείς, πως πίσω από τον πόνο που ένιωσες όταν έσπασες το καλούπι… πίσω από αυτόν τον πόνο που σε διαφοροποιεί από «εκείνους» κρύβεται αυτό που ζητάς, και λέγεται ελευθερία!

Αφιερωμένο σε αυτούς που θέλουν και είναι έτοιμοι να σπάσουν τις αλυσίδες τους.

Πηγή: enallaktikidrasi.com

awakengr.com

Σχέσεις - Σεξ

Τα σύγχρονα ζευγάρια δεν πεθαίνουν από εγωισμό ή από υπερβολική έγνοια για τα υλικά αγαθά πεθαίνουν από μοιραίο ηρωισμό, από υπερβολικές προσδοκίες. (ΠΑΣΚΑΛ ΜΠΡΥΚΝΕΡ)

Να ποιο είναι το σημερινό όνειρο: όλα σε ένα· όλα ή τίποτα. Ένα και μοναδικό πλάσμα πρέπει να συμπυκνώσει το σύνολο των προσδοκιών μας: αν δεν τα καταφέρνει σ’ αυτή την αποστολή, το παραμερίζουμε και προχωρούμε παρακάτω. Η τρέλα είναι το να θέλουμε να τα συμφιλιώσουμε όλα – την καρδιά και τον ερωτισμό, την ανατροφή των παιδιών και την κοινωνική επιτυχία, το πάθος και τη διάρκεια. Τα σύγχρονα ζευγάρια δεν πεθαίνουν από εγωισμό ή από υπερβολική έγνοια για το χρήμα και τα υλικά αγαθά· πεθαίνουν από μοιραίο ηρωισμό, από υπερβολικές προσδοκίες.

Η μεγαλειώδης ιδέα του ζευγαριού και της ευτυχίας τούς γδέρνει όπως γδέρνει το συρματόπλεγμα τους φυλακισμένους. Οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να παίζουν τέλεια τον ρόλο της μαμάς, της πόρνης, της φίλης, της φλογερής ερωμένης· οι άνδρες είναι υποχρεωμένοι να παίζουν τέλεια το ρόλο του μπαμπά, του εραστή, του συζύγου και του κουβαλητή: αλίμονο σε όποιον δεν πληροί αυτές τις προϋποθέσεις!

Στις παραδοσιακές αιτίες της συζυγικής δυστυχίας – τη φθορά του χρόνου, την κούραση των σωμάτων – προσθέτουμε ένα σύγχρονο τοξικό συστατικό: την υπέρμετρη φιλοδοξία.
Το ζευγάρι ναυαγεί όπως το υπερφορτωμένο καράβι: πασχίζει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να διατηρήσει τη σφοδρότητα των αισθημάτων και να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα.
Έλεος!
Τρελός πλατωνισμός: αγαπάμε τον έρωτα περισσότερο από τα ίδια τα άτομα· τον αναζητούμε μέσω διαφορετικών προσώπων που διαδέχονται το ένα το άλλο, αντί να συγκεντρωθούμε σε ένα και μοναδικό πρόσωπο και να το αγαπάμε περισσότερο από όλα. Κακολογούμε τις σημερινές μας σχέσεις στο όνομα μιας φανταστικής ένωσης, λες και κανένα πλάσμα δεν είναι άξιο να του μεταβιβάσουμε την ελευθερία μας.

Ποτέ δεν νιώθουμε πληρότητα, ποτέ οι ελπίδες μας δεν ικανοποιούνται ολοκληρωτικά, πάντα πιστεύουμε ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο. Υπάρχει μια τρομερή γαλλική παροιμία: “Ακόμα και η ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο δίνει αυτό που έχει, δεν μπορεί να δώσει τίποτα περισσότερο”. Άσχετο αν αυτό που έχει είναι ήδη τόσο υπέροχο που θα έπρεπε να την ευχαριστούμε γονατιστοί που μας το προσφέρει.

Ο παραλογισμός έχει άσχημα αποτελέσματα: τα ζευγάρια έγιναν πιο εύθραυστα από τότε που η ζωή ανά δύο έγινε το πρότυπο της προσωπικής εξέλιξης και ευδαιμονίας. Θέλοντας να επιτύχουν σώνει και καλά, αγχώνονται, φοβούνται τον νόμο της εντροπίας, την ανία του “νεκρού χρόνου”.

Η παραμικρή μείωση της έντασης βιώνεται σαν φιάσκο, σαν απόρριψη.
Δίνοντας τόση σημασία στην ερωτική φρενίτιδα, βάζουμε τους συζύγους σε κίνδυνο: ο δεσμός τους λιώνει κυριολεκτικά μέσα στον πυρετό και τα όρια μεταξύ τους εξασθενούν. Η οικιακή σφαίρα γίνεται το διακύβευμα μιας τιτάνιας μάχης ανάμεσα στην έκσταση που αναζητείται και στην τετριμμένη καθημερινότητα που βιώνεται.

Ο έρωτας – πάθος είναι η αγάπη για το πάθος, δηλαδή για τα βάσανα, για τον πόλεμο, για την “κόψη του ξυραφιού”, για τον υπερθεματισμό, για τη διαρκή αντιπαράθεση. Μόλις ακούγεται η λέξη “πάθος” αναδύονται εικόνες θύελλας, δακρύων, κραυγών και βογκητών. Ωστόσο, αν θέλουμε να διαρκέσουμε ως ζευγάρι έχουμε ανάγκη από χαρά, κανονικότητα και ενθουσιασμό.

Δεν υπάρχει καμιά ανάγκη “λατρείας” για να ζούμε πλάι πλάι: αρκεί να εκτιμάμε ο ένας τον άλλον, να μας αρέσουν παρόμοια πράγματα, να επιδιώκουμε το μέγιστο της δυνατής ευτυχίας και αρμονίας στη συμβίωσή μας. Πρέπει να πάψουμε να υποτάσσουμε την κοινή μας ζωή – αν θέλουμε να διαρκέσει – στην επιβεβλημένη “νόρμα” της αδιάλειπτης έξαψης.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπάμε κι είναι όλοι τους αποδεκτοί, παρότι έχουμε πάντα την τάση να κρίνουμε εκείνους που διαφέρουν από τον δικό μας.
Αυτή η κρίση δεν έχει πάντα ηθικό περιεχόμενο· γεννιέται από μια ανησυχία: κι αν έχω κάνει λάθος; Αν έχω πάρει το πράγμα στραβά;

Το κάθε ζευγάρι είναι ένα αίνιγμα για τα άλλα ζευγάρια, τόσο στις αποτυχίες όσο και στις επιτυχίες του.
Μερικά ζευγάρια είναι διαχυτικά και εξαντλούνται από την υπερβολικά στενή συμβιωτικότητα· άλλα είναι αταίριαστα και αντέχουν κουτσά στραβά για χρόνια και χρόνια· υπάρχουν κι εκείνα που οφείλουν τη διάρκειά τους στην αχαλίνωτη κοινωνική φιλοδοξία.

Υπάρχουν ζευγάρια ανοιχτά στον κόσμο και στους θαυμαστές τους, άλλα όπου οι σύζυγοι χοντραίνουν μαζί και τυλίγονται στη χαρά της αμοιβαίας πάχυνσης.


Ο ΓΑΜΟΣ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ
ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΥΧΕΙ;
ΠΑΣΚΑΛ ΜΠΡΥΚΝΕΡ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚH

lecturesbureau.gr

Σχέσεις - Σεξ

Οι περισσότεροι συνηθίζουν να λένε πως οι σχέσεις χρειάζονται κόπο και πολλή προσπάθεια για να διατηρηθούν στο χρόνο. Η αλήθεια είναι αυτή. Όμως δεν πρέπει να ‘’τεμπελιάζουμε’’ για τη σχέση μας. Να προσπαθούμε γι’ αυτήν καθημερινά. Να αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει όταν αυτή πηγαίνει καλά, αλλά και αντίθετα τι μικρά λάθη κάνουμε, ασυνείδητα πολλές φορές, τα οποία την φθείρουν.

Και τι σημαίνει φθορά; Φθορά σημαίνει συνήθεια.. Μήπως στο πέρασμα του χρόνου αποκτούμε συνήθειες σαν ζευγάρι που δεν αντιλαμβανόμαστε ότι απομακρύνουν το ‘’μαζί’’, αποξενώνουν, δημιουργούν συγκρούσεις, απομόνωση και μοναξιά;

Και όμως, στην αντίθετη όχθη υπάρχουν και εκείνες οι απλές καθημερινές συνήθειες που συντηρούν το ‘’εμείς’’ και δημιουργούν θετικά συναισθήματα, που προάγουν τη συντροφικότητα, ως το σημαντικότερο μέσο για την προσωπική ευτυχία. Η ψυχολόγος Γεωργία Χριστίνα Καννελοπούλου μας εξηγεί ποιες συνήθειες μπορούν να αποτελέσουν το κλειδί για μία μακροχρόνια σχέση, κυρίως για μία ευτυχισμένη σχέση.

Να αγκαλιαζόμαστε συχνά. Είναι χιλιοειπωμένο, αλλά ποτέ βαρετό το να το ακούμε και να το πράττουμε. Η αγκαλιά έχει θεραπευτική ιδιότητα, μας φέρνει κοντά χωρίς να χρειαστεί να πούμε πολλά. Μη ξεχνάτε άλλωστε πως το δέρμα έχει την ιδιότητα της μνήμης. Δεν ξεχνάει ποτέ μία καλή, ζεστή επαφή του ζευγαριού.
Να θαυμάζουμε τον σύντροφό μας. Είναι πολύ σημαντικό να νιώθουμε περήφανοι, να εντυπωσιαζόμαστε κάθε μέρα από αυτό που είναι, κάνει και νιώθει ο σύντροφός μας, να θαυμάζουμε την κάθε πτυχή της προσωπικότητάς του και κυρίως να βλέπει στα μάτια τον θαυμασμό μας.

Οι αξίες μας ενώνουν! Αυτό που ακούμε πιο συχνά είναι πως τα κοινά ενδιαφέροντα ενώνουν τους ανθρώπους. Εγώ θα διαφωνήσω. Τα κοινά ενδιαφέροντα είναι αυτά που τους ενώνουν, αλλά οι κοινές αξίες είναι αυτές που κάνουν την ένωση αυτή να διαρκέσει. Αξίες όπως, εμπιστοσύνη, σεβασμός, ειλικρίνεια, αυθεντικότητα, αλληλοϋποστήριξη. Ποιες αξίες είναι κοινές με του συντρόφου σου και δεν θα πρόδιδες ποτέ;

Να μιλάμε για τα προβλήματά μας. Κατανοώ πως είναι δύσκολο να έχεις ή να είσαι ένα άτομο που συνεχώς γκρινιάζει και αναφέρεται σε όσες δυσκολίες αντιμετωπίζει στη ζωή του. Όταν, όμως μιλάμε για τα προβλήματά μας, φανερώνουμε ένα μεγάλο κομμάτι της ευαλωτότητάς μας στον άλλον, καλώντας τον ταυτόχρονα να γίνει μέρος του προβλήματος μας, να το κατανοήσει, να το ακούσει, να το αποδεχτεί. Μήπως την επόμενη φορά που θα σου γκρινιάζει ο σύντροφός σου για ένα πρόβλημα, να αναλογιστείς πόσο σημαντικό άτομο σε νιώθει που ελπίζει σε σένα πως θα τον βοηθήσεις;

Να αφήνουμε ελεύθερο χρόνο στον σύντροφό μας για να απολαμβάνει τις αγαπημένες του δραστηριότητες. Ένα βασικό συστατικό των σχέσεων είναι η ελευθερία. Πολλές φορές μέσα στο ‘’μαζί’’ ξεχνάμε το ‘’εγώ’’ που ήμασταν πριν καν γνωρίσουμε τον άλλον. Είναι σημαντικό να διατηρούμε τις προσωπικές μας συνήθειες και τα αγαπημένα μας ενδιαφέροντα και να τα εξελίσσουμε. Άλλωστε ο σύντροφός μας μας επέλεξε για όλα αυτά που μας διαμόρφωσαν, για όλα αυτά που είμαστε πριν μας γνωρίσει.

Να μην αποφεύγουμε τις συγκρούσεις. Σε μία σχέση είναι σημαντικό να επιλέγουμε τις μάχες που δίνουμε μεταξύ μας ως ζευγάρι. Είναι σημαντικό να διαφωνούμε και προσπαθούμε να επιλύουμε την διαφωνία μας μέσω μίας εποικοδομητικής σύγκρουσης. Έχεις την επιλογή να αποφασίσεις ποια θέματα κρίνεις σε μία σχέση σημαντικά ώστε να συγκρουστείς. Θα τσακωνόσουν για παράδειγμα, επειδή ο σύντροφός σου δεν σου έφερε το πρωινό στο κρεβάτι ή επειδή σου είπε ένα ψέμα. Είσαι σε θέση να επιλέξεις.

Να μιλάμε με λόγια αγάπης. Η έκφραση συναισθημάτων με ειλικρινές και αυθόρμητο τρόπο είναι ίσως από τα σημαντικότερα όπλα που διαθέτουμε για μία ουσιαστική επικοινωνία και πορεία με τον σύντροφό μας. Είναι απαραίτητο να εκφράζουμε τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά μας συναισθήματα ο ένας στον άλλον. Η απουσία έκφρασης συναισθημάτων μεταφράζεται πολύ συχνά ως απουσία συναισθημάτων. Είναι καλό να θυμόμαστε πως τα συναισθήματα είναι εκεί παρόντα στο ταξίδι της σχέσης, είναι αυτά που διακοσμούν και συντηρούν την σχέση. Πως θα ήταν για παράδειγμα να αντάλλαζατε μία φορά τον μήνα ένα γράμμα αγάπης με τον σύντροφό σας;

Σχέσεις - Σεξ

Μερικές φορές είμαστε τόσο τυφλοί που δεν βλέπουμε ότι οι άλλοι μας χειρίζονται και μας εκμεταλλεύονται για δικό τους όφελος. Μην προσκολλάστε σε αυτό το είδος ατόμου. Σας αξίζει κάτι καλύτερο.
Όχι στην προσκόλληση σε κάποιον που σας αγνοεί
Λένε ότι όσο πιο πολύ μας αγνοεί κάποιος, τόσο πιο πολύ μας ενδιαφέρει. Ίσως είναι επειδή μας αρέσει το παιχνίδι του «μπρος και πίσω» ή μας αρέσει να παίζουμε τη γάτα με το ποντίκι. Σε κάθε περίπτωση αυτό διευκολύνει την προσκόλληση σε κάποιο άτομο που δεν αξίζει την προσοχή μας.

Τείνουμε να αναπτύσσουμε προσκόλληση σε κάποιο άτομο που το μόνο που κάνει είναι να εξαφανίζεται. Δεν δίνει κανένα σήμα ζωής και δεν ενδιαφέρεται για μας. Όταν εμφανίζεται ξανά, αισθανόμαστε ανακούφιση και ο δεσμός γίνεται πιο δυνατός.

Προσοχή!

Ανοίξτε τα μάτια σας. Μπορεί να έχετε να κάνετε με ένα συναισθηματικά χειριστικό άτομο.

Σταματήστε να ξεγελιέστε

Όταν κάποιος μας αρέσει, αρχίζουμε να ξεγελιόμαστε. Ξαφνικά αρχίζουμε να ερμηνεύουμε σημάδια που μας λένε ότι αγαπιόμαστε και ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον και έτσι ξεκινάει η προσκόλληση.

Αυτό θρέφει την πεποίθησή μας ότι αρέσουμε στο άτομο που μας έλκει, ότι το άτομο αυτό νοιάζεται για μας και ότι θέλει να έχει σχέση μαζί μας, παρά το γεγονός ότι μας αγνοεί.

Μην πέσετε στην παγίδα. Θυμηθείτε: πρόκειται για αυτό που θέλετε να δείτε εσείς. Εξάλλου, γιατί δεν προσπαθείτε να δείτε τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία;

Επικοινωνεί μαζί σας μόνο όταν το θέλει και, όταν δεν θέλει, δεν δίνει κανένα σήμα ζωής. Αυτό δείχνει ότι σας χρησιμοποιεί.
Αναβάλλει το ραντεβού του μαζί σας για να δει τους φίλους του ή για να κάνει άλλα σχέδια για πράγματα που επιθυμεί περισσότερο. Δεν του αρέσετε όσο νομίζετε (ή όσο θα θέλατε).
Απλώς κατέβασε το ακουστικό κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης επειδή δεν είστε η προτεραιότητά του. Δεν μπήκε καν στον κόπο να σας χαιρετήσει.

Ίσως δικαιολογείτε τη συμπεριφορά του με φράσεις όπως, «απλώς θέλει τον χώρο του», ή «δεν θέλει να αισθάνεται δέσμευση», ή «είναι πολύ ανεξάρτητος».

Το μόνο που καταφέρνετε με αυτές τις δικαιολογίες είναι να βλάψετε την αξιοπρέπειά σας.

Ανοίξτε τα μάτια σας: σας αγνο

Είναι καιρός να ανοίξετε τα μάτια σας και να δείτε την πραγματικότητα. Πρώτα όμως φροντίστε να μην εξαρτάστε από αυτόν τον άνθρωπο.

Αν ισχύει κάτι τέτοιο, η ανάγκη σας να είστε πλάι του και να είστε σημαντική για αυτόν σάς κάνει να υποτάσσεστε και να αποδέχεστε πράγματα που δεν θα επιθυμούσατε ποτέ για τους φίλους σας ή για τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

Επομένως είναι καιρός να συνειδητοποιήσετε ότι απλώς δεν του αρέσετε. Ανοίξτε τα μάτια σας και συνειδητοποιήστε ότι είναι καιρός να προχωρήσετε μπροστά.

Τα λόγια και οι πράξεις του σας μπερδεύουν

Προσπαθήσατε ποτέ να του μιλήσετε για τα συναισθήματά σας; Το συναίσθημα αυτό είναι τόσο δυνατό που σας κατατρώει μέσα σας. Ή ίσως απλώς θα θέλατε να πείτε πόσο πολύ τον νοιάζεστε.

Όμως θυμηθείτε: έχετε ήδη κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να ξεκινήσετε μια συζήτηση προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ωστόσο δείχνει ασυνέπεια. Τη μια στιγμή μοιάζει να μη νοιάζεται. Την επόμενη στιγμή λέει πράγματα όπως «μου αρέσεις» ή «είσαι η μοναδική».

Απλώς σας μπερδεύει και σας βάζει πάλι στο παιχνίδι της γάτας και του ποντικού, που σας κάνει να αναπτύσσετε ακόμα μεγαλύτερη προσκόλληση σε αυτόν.

Χρειάζεστε επίσης στοργή, όμως δεν τη δέχεστε όταν τη χρειάζεστε. Αντί αυτού, στοργή υπάρχει μόνο όταν το θέλει εκείνος.

Δώστε προσοχή σε αυτό. Αν γίνεται στοργικός όταν θυμώνετε, ίσως προσπαθεί να σας χειριστεί για να μη σας χάσει.

Σας κάνει να νιώθετε ανασφάλεια

Οι καλοί άνθρωποι μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια. Όταν ισχύει το αντίθετο, πρέπει να φύγουμε τρέχοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Πιθανώς πιστεύετε ότι είστε ασφαλής.

Όταν είστε μαζί του, αισθάνεστε καλά, ευτυχισμένη και ικανοποιημένη… Αυτό εφόσον προσπαθείτε να μην εκφράσετε τα συναισθήματά σας ή να σκεφτείτε τη σύγχυση που βιώνετε με όσα σας λέει.

Αν δεν μπορείτε να είστε ο εαυτός σας ή να πείτε αυτό που θέλετε όταν είστε μαζί του, είστε ανασφαλής.

Πρόκειται για ακόμα μία σημαντική προειδοποίηση ότι είναι καιρός να προχωρήσετε μπροστά.

Πιστέψτε μας: θα είστε καλύτερα χωρίς αυτόν.

meygeia.gr

Σχέσεις - Σεξ

Είναι περίεργο ότι, παρά το πέρασμα του χρόνου, συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη με προηγουμένως.

Στις μέρες μας υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι ανίκανοι να είναι ευτυχισμένοι χωρίς σύντροφο. Αυτό στενοχωρεί πολλούς, ενώ σε μερικούς προκαλεί σοβαρά προβλήματα.


Ένα από τα προβλήματα αυτά είναι γνωστό ως συναισθηματική εξάρτηση, η οποία παρασύρει σε τοξικές σχέσεις. Σε άλλες περιπτώσεις το πρόβλημα είναι η αυτοεκτίμηση, η οποία μερικές φορές είναι τόσο χαμηλή που χρειαζόμαστε κάποιον ο οποίος θα μπορέσει να μας αγαπήσει.

Είναι φυσιολογικό να φοβάστε να είστε αδέσμευτοι σε έναν κόσμο όπου οι ερωτικές σχέσεις έχουν τόσο μεγάλη σημασία, ίσως υπερβολικά μεγάλη.

Παρά το γεγονός αυτό, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ξέρουν πώς να βρουν χαρά στην εργένικη ζωή. Κι εσείς μπορείτε. Είναι καιρός να απαλλαγείτε από το φόβο της εργένικης ζωής.

Είναι δυνατόν να είστε αδέσμευτοι και ευτυχισμένοι

Αν είστε ένα από τα άτομα που πιστεύουν ότι η μεγαλύτερη ευτυχία είναι το να έχετε σύντροφο, ίσως κάνετε το λάθος να εναποθέτετε την ευτυχία σας στα χέρια κάποιου άλλου. Κάνετε ένα άλλο άτομο υπεύθυνο για την ευημερία σας.

Δεν έχετε επίγνωση του γεγονότος ότι πρέπει να είστε ευτυχισμένοι από μόνοι σας.

Σήμερα θα σας παρουσιάσουμε εφτά ωφέλειες που έχετε όταν είστε αδέσμευτοι, οι οποίες θα ανοίξουν τα μάτια σας στις δυνατότητες για ευτυχία χωρίς να χρειάζεται να βρίσκεστε σε σχέση.

Κανένας δεν πρέπει να καθορίζει την ευτυχία σας. Κάτι ακόμα σημαντικότερο είναι ότι πολλοί από εμάς πρέπει να μάθουμε να είμαστε μόνοι, επειδή δεν έχουμε ποτέ βρεθεί σε αυτή την κατάσταση.

1. Μπορείτε να γνωρίσετε τον εαυτό σας
Ίσως πιστεύετε ότι γνωρίζετε ήδη τον εαυτό σας και δεν έχετε ανάγκη από χρόνο για να το κάνετε. Αν πιστεύετε κάτι τέτοιο, στην πραγματικότητα δεν γνωρίζετε τίποτα για τον εαυτό σας.

Με το πέρασμα του χρόνου αλλάζουμε, επομένως πρέπει να ενημερωνόμαστε συνεχώς σχετικά με τον εαυτό μας και να ανακαλύπτουμε το άτομο που γινόμαστε. Αν λοιπόν πιστεύετε ότι γνωρίζετε τον εαυτό σας, περάστε λίγο χρόνο μόνοι σας. Θα διαπιστώσετε ότι δεν γνωρίζετε τον εαυτό σας τόσο καλά όσο νομίζατε. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο όταν μια σχέση έχει μόλις τελειώσει. Έχετε περάσει χρόνια της ζωής σας μαζί με κάποιο άλλο άτομο, έχετε βιώσει καταστάσεις της ζωής, έχετε αναλάβει ευθύνες… τώρα όμως είστε μόνοι.

Πολλοί άνθρωποι ξεκινούν αμέσως μια καινούργια σχέση με κάποιο άλλο άτομο γιατί αισθάνονται κενό. Δεν γνωρίζουν πλέον ποιοι είναι, επειδή έχουν χάσει το άλλο τους μισό. Απλώς κάντε υπομονή, το συναίσθημα αυτό είναι παροδικό και αποτελεί ένα βήμα της διαδικασίας μετάβασης.


Αξιοποιήστε το. Επιστρέψτε στον εαυτό σας, γνωρίστε τον και ανακαλύψτε ποιοι είστε. Θα σας κάνει καλό.

2. Απολαύστε το χρόνο σας
Θυμάστε όταν μπορούσατε να βγαίνετε από το σπίτι χωρίς να δίνετε εξηγήσεις; Να χάνεστε, να αποσυνδέεστε από τον κόσμο χωρίς να είστε υποχρεωμένοι να ενημερώσετε το σύντροφό σας για να μην ανησυχήσει;

Το να είστε αδέσμευτοι είναι μια κατάσταση που θα πρέπει να αξιοποιήσετε, επειδή δεν έχετε ποτέ τις ίδιες εμπειρίες όταν είστε αδέσμευτοι με εκείνες που έχετε όταν έχετε σύντροφο. Τώρα μπορείτε να διασκεδάσετε όπως επιθυμείτε και να έχετε χρόνο μονάχα για τον εαυτό σας!

3. Μπορείτε να αφιερώσετε τη ζωή σας αποκλειστικά στον εαυτό σας

Όπως είπαμε παραπάνω, τώρα έχετε όλο το χρόνο για τον εαυτό σας. Τι λέτε να αποφασίσετε να κάνετε ένα ταξίδι που πάντα θέλατε; Εσείς αποφασίζετε!

Είναι η καλύτερη στιγμή για να εξελιχθείτε επαγγελματικά ή για να καλομάθετε τον εαυτό σας λίγο. Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για κανέναν παρά μονάχα για τον εαυτό σας και αυτό είναι κάτι θετικό. Μη σπαταλάτε το χρόνο σας και μην πετάτε αυτή την ευκαιρία από το παράθυρο.

4. Είστε πολύ πιο δυνατοί τώρα
Έχετε προσέξει το ότι, όταν έχετε τη συνήθεια να βρίσκεστε σε σχέση και ξαφνικά δεν είστε πια, αισθάνεστε αβοήθητοι; Δεν ξέρετε τι να κάνετε ή πώς να συνεχίσετε. Ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό;

Η ζώνη άνεσής σας έχει διαλυθεί και την έχετε εγκαταλείψει. Το ότι αποδέχεστε αυτή την κατάσταση και το ότι γνωρίζετε πώς να βγείτε από αυτή σας επιτρέπει να είστε ένα πολύ πιο δυνατό άτομο χωρίς τη ζώνη άνεσης.

Συνειδητοποιήστε όλες τις ωφέλειες που απολαμβάνετε όταν είστε αδέσμευτοι. Τώρα δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για κανέναν. Μπορεί να ακούγεται ψυχρό, όμως είναι ανακουφιστικό! Μερικές φορές το να είμαστε αδέσμευτοι μας κάνει καλό, επομένως μη σπαταλάτε το χρόνο σας.

5. Είστε πιο χαλαροί και κοιμάστε καλύτερα
Ίσως να σας λείπουν οι αγκαλιές και τα χάδια όταν κοιμάστε για πρώτη φορά μόνοι στο κρεβάτι σας, όμως δείτε τη θετική πλευρά. Μπορείτε να πηγαίνετε για ύπνο και να ξυπνάτε όποτε θέλετε, χωρίς να πρέπει να δίνετε εξηγήσεις και χωρίς να ανησυχείτε για κανέναν.

Θυμάστε τους καβγάδες που δεν σας άφηναν να κοιμηθείτε; Και εκείνες τις καταστάσεις που σας έκαναν να στριφογυρίζετε στο κρεβάτι κάθε νύχτα; Ζήλια, διαπληκτισμοί, παρεξηγήσεις… όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν! Θα κοιμάστε καλύτερα, δεν νομίζετε;

6. Θα μάθετε να εκτιμάτε την αληθινή φιλία

Όταν αρχίζουμε να βγαίνουμε με κάποιον, η καινούργια σχέση μας κάνει να αποστασιοποιούμαστε από τους φίλους μας, ένα λάθος που πολλοί από εμάς έχουμε κάνει.

Οι φίλοι αυτοί σας στηρίζουν άνευ όρων, αν και τους έχετε κάνει στην άκρη. Έπειτα πρέπει να ξανακερδίσετε τη φιλία και δεν πρέπει να την ξαναβάλετε ποτέ σε δεύτερη θέση. Οι σύντροφοι έρχονται και φεύγουν, όμως οι φίλοι μένουν. Εξάλλου, θα πρέπει να μάθετε ότι κανένας σύντροφος δεν πρέπει να σας απασχολεί 24 ώρες τη μέρα. Αυτό δεν είναι δίκαιο για κανέναν αλλά ούτε και για σας.

7. Επιτρέπετε στον εαυτό σας να γνωρίσει καινούργιους ανθρώπους

Όταν είστε σε σχέση, οι δυνατότητες για καινούργιες γνωριμίες είναι λιγότερες. Δεν μπορείτε να είστε πάντα ο εαυτός σας και δεν μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε.

Μπορεί να έχετε έναν κύκλο φίλων ως ζευγάρι. Για το λόγο αυτό, αξιοποιήστε το ότι είστε αδέσμευτοι για να ταξιδέψετε, να επισκεφτείτε καινούργια μέρη, να ζήσετε τις εμπειρίες που δεν μπορείτε να χαρείτε όταν είστε σε σχέση και να απολαύσετε την ελευθερία που έχετε τώρα.

Πιθανώς να πιστεύετε ότι η εργένικη ζωή δεν είναι για όλους, όμως κάνετε λάθος. Ο φόβος ότι ο χρόνος περνάει και ότι θα καταλήξουμε μόνοι μας τρομοκρατεί. Μας κάνει να αναζητούμε απελπισμένα ένα σύντροφο στη ζωή μας.

Ποιος λέει ότι δεν μπορείτε να είστε ευτυχισμένοι χωρίς σύντροφο; Δεν είναι καλό να μεγαλώνουμε χωρίς καλούς φίλους, όμως χωρίς ένα σύντροφο πλάι μας; Ακόμα και σήμερα φαίνεται κακό να είμαστε αδέσμευτοι επειδή είναι «φυσιολογικό» να θέλουμε όλοι να έχουμε σύντροφο. 

Εσείς αποφασίζετε πού πηγαίνει η ζωή σας και θα αποφύγετε να αισθάνεστε ματαίωση ή μοναξιά επειδή όλοι γύρω σας βρίσκονται σε σχέση εκτός από σας.

Στην πραγματικότητα, ακόμα κι αν εκείνοι είναι μαζί, εσείς είστε με τον εαυτό σας και αξιοποιείτε το χρόνο τον οποίο δεν χρειάζεται να αφιερώνετε σε άλλους.

Μάθετε να αγαπάτε τον εαυτό σας, να κάνετε αυτό που θέλετε, να γνωρίσετε τον εαυτό σας, να δοκιμάσετε νέα πράγματα, να απολαύσετε τη ζωή και να πειραματιστείτε. Η ζωή μπορεί να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη, επομένως απολαύστε το παρόν.

Μερικές φορές δεν συνειδητοποιούμε το καλό που μπορεί να μας κάνει το να είμαστε μόνοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, αφιερώνοντας τα πάντα στον εαυτό μας.

meygeia.gr

Σχέσεις - Σεξ

Η αγάπη είναι ένα ανήμερο θεριό που τρώει τη ζωή μας. Μα μόλις φύγει, καταλαβαίνουμε ότι αυτή ήταν η ζωή μας. Λοιπόν; Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε; Καλύτερα έτσι. Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. Αν έμενε κι ανακάλυπτες τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, θα πληγωνόσουν για πάντα.

Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν τη χάνουμε.

 Όταν την έχουμε, μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθησή της. Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν τη χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Κάν’ την τραγούδια, ξενύχτια. Κάν’ την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην τη μοιρολογάς. Είναι σαν να τη βρίζεις. Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει.

Κοίταξε με προσεκτικά και θα καταλάβεις.

Για την αγάπη μιας γυναίκας έγινα ποιητής. Δεν τη συγκίνησα. Έγινα κλόουν, καραγκιόζης, Ρωμαίος, Νίγκελ, Άμλετ… Κείνη προσπέρασε πλάι απ’ τις τραγικές μεταμορφώσεις μου αγέρωχη και πήγε να θαφτεί στο άγνωστο. Ήταν τρελή; Ήταν άρρωστη; Χαλασμένη απ’ τα βιβλία; Δεν ξέρω. Ένα πράγμα ξέρω: πως μ’ έκανε δυστυχισμένο.

Εκείνοι που είναι για να γίνουν μεγάλοι όχι μόνο δεν τους χρειάζεται η δυστυχία αλλά και τους μπαίνει εμπόδιο. Γιατί τώρα σ’ τα είπα όλα αυτά; Για να σε φέρω στα συγκαλά σου; Για να σε παρηγορήσω; Για να σε πλαντάξω; Δεν ξέρω.

Η αγάπη είναι το φαρμάκι και το νέκταρ της ζωής μας.

Αν θέλεις να πιεις, θα τα πιεις και τα δύο μαζί.

Ένα ένα δεν σ’ τα δίνουν. Γιατί κλείνεις τα μάτια σου; Νυστάζεις ή πονάς;

Μενέλαος Λουντέμης, Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους

εκδόσεις Δίφρος

Ο Μενέλαος Λουντέμης ήταν λογοτέχνης. Έχει γράψει περίπου 45 βιβλία και θεωρείται από τους πολυγραφότερους Έλληνες συγγραφείς ενώ έχει κάνει και πολλές μεταφράσεις σε μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές.

Από τα πιο γνωστά βιβλία του είναι τα Ένα παιδί μετράει τ’άστρα, Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος.

doctv.gr

Σχέσεις - Σεξ

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα υλικά είναι απλά, εύκολα μπορεί να τα εντοπίσει κανείς, εύκολα να τα αποκτήσει. Υπάρχει όμως μια μεγάλη δυσκολία, συχνά ανυπέρβλητη: H εκτέλεση της συνταγής! Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο….

Τι χρειάζεται ένα ζευγάρι για μια καλή και ισορροπημένη σχέση:
Αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη, υπομονή, υποχωρητικότητα, υποστήριξη, σεξουαλικότητα, ερωτισμός, ανανέωση… αν υπάρχουν και λίγα χρήματα ακόμη καλύτερα, αλλά γίνεται και χωρίς αυτά.

Η δυσκολία έγκειται στην πρόσμιξη των υλικών, όχι τόσο στην δοσολογία. Τις δόσεις μην τις τσιγκουνεύεστε: ρίξτε άφθονες ποσότητες- όσο περισσότερο , τόσο καλύτερα. Τι να προσέξει κανείς μήπως παραπέσει: την αγάπη, τον έρωτα, την εμπιστοσύνη ή την κατανόηση;

Μην φοβάστε τα υλικά, δώστε άφοβα! Να επαναλάβουμε ότι η δυσκολία βρίσκεται στην πρόσμιξη, στην χημεία και πρωταρχικά στην διαθεσιμότητά τους. Γιατί βασική προϋπόθεση για την επιτυχή εκτέλεση της «συνταγής», είναι η αμοιβαιότητα στην διαθεσιμότητα. Αλλιώς αργά ή γρήγορα θα «κόψει». Αντιθέτως, για να «δέσει», χρειάζονται ισόποσες ή έστω μερικές ισόποσες δόσεις των άνωθεν υλικών. Χρειάζεται υπομονή στο ανακάτεμα, αφήστε τον χρόνο να κάνει την δουλειά του….

Μην βιάζεστε να βγάζετε συμπεράσματα, παρά μόνο αν ξέρετε ότι δεν θέλετε καν να δοκιμάσετε. Τότε μπορείτε άφοβα να παραιτηθείτε της προσπάθειας. Διαφορετικά συνεχίστε το ανακάτεμα. Η αλληλεπίδραση των υλικών του άλλου έχει να σας μάθει πολλά…

Η συνταγή της ευτυχίας στις σχέσεις είναι σχετικά απλή. Η εκτέλεση είναι δύσκολη (εξαιρούνται τα fast και junk food!).
Πώς να συγκριθεί όμως η νοστιμιά ενός καλομαγειρεμένου σπιτικού φαγητού με κάτι πρόχειρο απέξω…..

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, simvouleftikigamou.gr
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Σχέσεις - Σεξ

Tα θετικά και τα αρνητικά της δραστηριότητας είναι...

Ναι Γιατί..

➢ Η θάλασσα, το αλάτι, η ιδιαίτερη υφή του δέρματος μετά το θαλασσινό μπάνιο ξυπνούν τις αισθήσεις και ευνοούν μια ερωτική επαφή γεμάτη πάθος.
➢ Η εμπειρία μιας τολμηρής επαφής, σε ένα ιδιαίτερο μέρος, ανανεώνει το ζευγάρι και το απελευθερώνει από την ρουτίνα του. Μάλιστα, η σεξουαλική δραστηριότητα σε νέες και «ανεξερεύνητες» περιοχές προκαλεί στον εγκέφαλο την απελευθέρωση μιας ορμόνης που λέγεται ντοπαμίνη, η οποία αυξάνει τη σεξουαλική διάθεση.
➢ Το σεξ στην παραλία αποτελεί μια σταθερή φαντασίωση για πολλούς άνδρες και γυναίκες αφού εγείρει ένα αίσθημα ρίσκου και πολλών άλλων αισθήσεων που εξιτάρουν τον άνδρα και την γυναίκα.

Πρόσεξέ το γιατί:

➢ Η ζέστη και η υγρασία αυξάνουν τις πιθανότητες γυναικολογικών λοιμώξεων, ενώ μια ερωτική επαφή μέσα στο νερό έχει αυξημένες πιθανότητες μεταφοράς μικροβίων. Η επαφή στο νερό είναι καλό να αποφεύγεται ενώ αν έχεις μια επαφή μαζί του στην αμμουδιά, πρόσεξε ιδιαίτερα την άμμο και τα μικρόβια που κρύβει, και φυσικά μην παραλείψεις σε καμία περίπτωση την χρήση προφυλακτικού.
➢ Ένας ανοιχτός χώρος δεν προσφέρει στο ζευγάρι ένα προστατευτικό πλαίσιο ,ενώ αντίθετα το αφήνει εκτεθειμένο στα μάτια περαστικών. Μια ερωτική επαφή στην παραλία μπορεί να κρύβει μεγάλους κινδύνους για την ασφάλειά σας γι’ αυτό σκεφτείτε το πολύ προσεκτικά πριν το τολμήσετε

Σχέσεις - Σεξ

Ο Steven Petrow των New York Times γράφει για πράγματα που όλοι σκεφτόμαστε για το πέρασμα του χρόνου και για τα λάθη των γονιών μας που δεν θέλουμε να επαναλάβουμε

Στο τέλος γινόμαστε οι γονείς μας;

Λίγο μετά τα 50ά μου γενέθλια, πριν από 10 χρόνια, άρχισα να κρατάω μια λίστα με «πράγματα που θα κάνω ή δεν θα κάνω, όταν γεράσω». Ήμουν εξαιρετικά επικριτικός, λαμβάνοντας υπ' όψιν όλα εκείνα που οι γονείς μου, κατά την άποψη μου, είχαν κάνει λάθος.

Ας πούμε, ο πατέρας μου ψευδόταν για χρόνια ότι έπαιρνε κανονικά τα φάρμακά του. Αρνιόταν συστηματικά να φορέσει ακουστικό βαρηκοΐας κι απλώς έλεγε σε όλους μας να «δυναμώσουμε τον ήχο» (να πω ότι ήταν παραγωγός στην τηλεόραση). Η μαμά μου κάπνιζε πίσω από την πλάτη μου –έτσι νόμιζε, τουλάχιστον- μέχρι τη μέρα που διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα.

Ήταν πολύ εύκολο να τα θυμάμαι όλα αυτά και να συνειδητοποιώ ξανά και ξανά πόσο απαίσιο ήταν να γίνεται κανείς όλο και πιο αδύναμος, πιο άρρωστος και πιο απόμακρος. Μέσα στην επόμενη δεκαετία είχα προσθέσει τόσες σελίδες απ' όσα «θα έκανα» και «δεν θα έκανα ποτέ» που είχα αρχίσει να ανησυχώ για το πότε ακριβώς θα ήμουν αρκετά μεγάλος, για να αρχίσω να ακολουθώ τις ίδιες μου τις συμβουλές.

Πρόσφατα, όμως, άκουσα έναν κοινωνιολόγο στο ραδιόφωνο να αποκαλεί τους 60άρηδες «νεαρούς ηλικιωμένους». Όσο βαδίζω ολοταχώς προς τα 60, συνεχίζω να εμπλουτίζω τη λίστα μου με το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνω, μεγαλώνοντας. Αλλά λαμβάνω σοβαρά υπ' όψιν και κάτι που μου είπε ένας φίλος.

«Το σημαντικό είναι να θυμάσαι -όσο σκληρά κι αν προσπαθείς για το αντίθετο- ότι στο τέλος θα γίνεις οι γονείς σου». Αυτομάτως, σκέφτηκα ότι για τις νέες πλην ενήλικες ανιψιές μου ήμουν σκέτο «ηλικιωμένος», αλλά και πάλι δεν νιώθω αρκετά μεγάλος για να αρχίσω να ακολουθώ τις συμβουλές μου.

Ακόμη εργάζομαι στο να καταρτίσω αυτή τη λίστα, όχι όμως και να την υλοποιήσω. Και φυσικά πρόκειται για μία λίστα που αντικατοπτρίζει τη σύγχυσή μου τού να βλέπω τους γονείς μου να πληρώνουν ακριβά το τίμημα του πείσματός τους. Πάρτε για παράδειγμα την τρομακτική οδήγηση της μητέρας μου. Παρά τους άπειρους σπασμένους προφυλακτήρες και όχι μόνο, δεν πτοήθηκε και φυσικά δεν άκουγε κανέναν ότι η ικανότητά της πίσω από το τιμόνι εξασθένιζε μέρα με τη μέρα.

Όταν πλέον έφτασα σε απόγνωση, ανέφερα τη μητέρα μου στις αρχές και φυσικά την κάλεσαν για το σχετικό τεστ. Δεν τα κατάφερε, ανακάλεσαν το δίπλωμα οδήγησής της και ήταν κάτι που ταπείνωσε εκείνην και εξελίχθηκε σε μαρτύριο τύψεων για εμένα.

Και να πώς αυτό το περιστατικό εμφανίζεται στη λίστα μου:

«Αν αρχίσω να χάνω την οδηγική μου ικανότητα, δεν θα αγνοήσω τα σχόλια που την αφορούν, μόνο και μόνο επειδή φοβάμαι ότι θα χάσω την ανεξαρτησία μου.Ελπίζω ότι μέχρι τότε θα υπάρχουν αυτοκινούμενα αμάξια».

Η μεγαλύτερη ανησυχία μου βλέποντας τους γονείς να γερνούν, ήταν η αυξανόμενη σωματική τους αδυναμία. Ποιος δεν έχει ακούσει ότι τα κατάγματα ισχίου από τις πτώσεις είναι η κύρια αιτία θανάτου μεταξύ των ηλικιωμένων;

Ξέρω ότι ο πατέρας μου τα ήξερε όλα αυτά και γνώριζε, ας πούμε, τις συνέπειες της υπερηφάνειας της μητέρας του να αρνηθεί ένα «Π» ή έστω ένα μπαστούνι: στα 84 της, έπεσε ενώ κατέβαινε μόνη τις σκάλες του υπογείου της Νέας Υόρκης και ήταν αυτή η πτώση που τους επόμενους μήνες την οδήγησε τελικά στον θάνατο. Μετά από κυριολεκτικά εκατοντάδες πτώσεις, καμία από τις οποίες δεν τον έπεισε να δεχτεί βοήθεια ή να χρησιμοποιήσει μπαστούνι έστω, ο μπαμπάς μου, στα 87 του, κατέληξε με τέσσερα σπασμένα πλευρά.

Το ατύχημα αυτό ξεκίνησε πρακτικά και την πορεία του προς το θάνατό. Αναρωτιέμαι: θα υπερνικήσει η αυτογνωσία μου το (προφανώς γενετικό) πείσμα που μας διακρίνει ως οικογένεια; Έτσι στη λίστα μου υπάρχει αυτό που έλεγα στον πατέρα μου ξανά και ξανά: «Θα προσπαθήσω να θυμηθώ ότι ο καλύτερος τρόπος να παραμείνεις ανεξάρτητος είναι να δεχτείς μικρότερους βαθμούς εξάρτησης ή βοήθειας.

Θα χρησιμοποιήσω ένα μπαστούνι, αντί να πέσω και να σπάσω τα κόκαλα μου». 

Γιατί η αφή είναι τόσο απαραίτητη ώστε να αντιληφθούμε τον κόσμο; Θα παραδεχτώ ότι η ματαιοδοξία έχει καταρτίσει σε πολλές περιπτώσεις τα «ναι» και τα «όχι» της λίστας μου

Ας πούμε, πριν από περίπου οκτώ χρόνια έγραψα: «Δεν θα κατηγορήσω τον σκύλο μας για την ακράτειά μου. Θα παραδειγματιστώ από την ταπείνωσή του ώστε να χρησιμοποιήσω πάνες για ενήλικες, αντί για την ταπείνωση των λερωμένων σεντονιών που τα καθαρίζει κάποιος άλλος».

Για χρόνια, ο μπαμπάς μου επέλεγε το τελευταίο. Εντάξει, ίσως όταν γεράσω τόσο κι εγώ, να θεωρώ την αγάπη για τον εαυτό μου πολύ πιο σημαντική από τέτοιες στιγμές ταπείνωσης. Επίσης, θα ήθελα να διατηρήσω το στιλ μου. Η μητέρα μου μέχρι και τη στιγμή που πέθανε, νωρίτερα φέτος, συνήθιζε να χτενίζει και να βάφει τα μαλλιά της και είχε πάντα τα νύχια της περιποιημένα και βαμμένα με το αγαπημένο της χρώμα.

Είχα γράψει γι' αυτό σχετικά στη λίστα μου. «Αν δεν μπορώ να ακολουθώ την καθημερινή ρουτίνα περιποίησης του εαυτού μου, θα αναζητήσω βοήθεια. Αν φτάσω στο σημείο να μην με ενδιαφέρει το προσωπικό μου στιλ και πάλι θα ψάξω, άλλου είδους βοήθεια». Τουλάχιστον, θέλω να είμαι καθαρός και να μυρίζω φρεσκάδα - όπως η μητέρα μου- και οι άνθρωποι να θέλουν να κάτσουν πλάι μου και να μου πιάσουν το χέρι. Η λεύκανση δοντιών βρίσκεται επίσης στη λίστα μου.

Ένας φίλος μου έχει ένα άλλο πετυχημένο στη δική του λίστα: «Θα φοράω παντελόνια που θα φτάνουν, τουλάχιστον, μέχρι εκεί που αρχίζει το παπούτσι».

Πηγή: www.lifo.gr

Σχέσεις - Σεξ

Μια παράδοξη διαπίστωση είναι ότι η αυτοεκτίμηση αντιστρατεύεται την αντικειμενική πραγματικότητα. Τα άτομα που θεωρούν τον εαυτό τους ωραίο, δημοφιλή, ευφυή, κοινωνικό, ηθικό σε τίποτα δεν διαφέρουν, ως προς την κατοχή αυτών των γνωρισμάτων, από τα αυτά, που διατείνονται ότι δεν έχουν αυτές τις ιδιότητες.

Το οξύμωρο επιτείνεται από την συνειδητοποίηση ότι τα χαρακτηριστικά αυτά, αν καλλιεργηθούν, δεν αυξάνουν στο ελάχιστο την αυτοεκτίμηση των ανθρώπων. Ακόμα και όσοι ανήκουν σε περιθωριοποιημένες ομάδες, όπως οι μειονότητες, οι πένητες, οι δυσπλασικοί, οι ηλικιωμένοι μπορούν να έχουν εξίσου υψηλή αυτοεκτίμηση με τους ευνοημένους του κόσμου τούτου. Η μόρφωση, ο πλούτος, η σταδιοδρομία είναι ανεξάρτητες από την αυτοεικόνα και εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε πηγή δυστυχίας, όσο και ευτυχίας.

Καμία ιδιότητα δεν είναι θετική ή αρνητική από μόνη της, αλλά όλες εξίσου μετέχουν του αγαθού και του κακού, ανάλογα με το ανθρώπινο κριτήριο. Η αρετή, η σωφροσύνη, η πίστη και η αγάπη είναι ουσίες, όχι χαρακτηριστικά, και γι’ αυτό παραμένουν σταθερές, αναλλοίωτες και αιώνιες.

Οι μηχανισμοί άμυνας διαδραματίζουν και στην περίπτωση αυτή καταλυτικό ρόλο. Ένα ελκυστικό άτομο ενδεχομένως να θεωρεί ότι προσελήφθη σε μια επιχείρηση, εξαιτίας της ομορφιάς του, παρά για τις ικανότητές του και ένα μη ελκυστικό να πιστεύει ότι δεν πήρε τη θέση, εξαιτίας της ασχήμιας του. Εν ολίγοις, η αυτοεκτίμηση είναι ανεξάρτητη από την πραγματικότητα, επειδή η δεύτερη δεν επηρεάζει καθόλου το πώς αισθάνεται κάποιος για τον εαυτό του. Αληθεύει εξίσου, όμως, και το γεγονός ότι η αυτοεκτίμηση συσχετίζεται απόλυτα με τον τρόπο, που κάποιος βιώνει την πραγματικότητα, άσχετα από το αληθές ή ψευδές των αντιλήψεών του.

Οι άνθρωποι με υψηλή αυτοεκτίμηση πιστεύουν ότι είναι πετυχημένοι και αποδεκτοί, είτε αυτό συμβαίνει είτε όχι. Έχουν την πεποίθηση πως αξίζουν την αγάπη, ακόμα κι αν οι πράξεις τους καταδεικνύουν το αντίθετο. Υπερτιμούν τις θετικές πλευρές της προσωπικότητάς τους και υποτιμούν τις αρνητικές ή δεν τις συνειδητοποιούν καν. Τα εξωτερικά αδιαμφισβήτητα γεγονότα λίγη επίδραση έχουν στην αυτοαξιολόγησή τους. Όλα φανερώνουν ότι μια εσωτερική δυναμική εξιλεώνει τα μειονεκτήματα, πολλαπλασιάζει τα προτερήματα και τους κάνει να μην παραιτούνται, ακόμα και αν μια υπόθεση είναι χαμένη . Πηγή της αυτοεκτίμησης είναι η ίδια η αυτοεκτίμηση.

Τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση μπορούν να χωριστούν σε δυο κατηγορίες: σε αυτά, που το ποιόν της ζωής τους, οι ικανότητες, οι πράξεις και ο τρόπος που πολιτεύονται, συνηγορούν στο αυξημένο αυτοσυναίσθημα, στην αποφασιστικότητα, στη σιγουριά και στην αυτοπεποίθηση, και σε εκείνα, που η πλειονότητα των ιδιοτήτων τους καταδεικνύει ημιμάθεια, επιπολαιότητα, λανθασμένη λήψη αποφάσεων, πλημμελή διαχείριση προβλημάτων, αλλά που, παρά τις ενδείξεις και τις συγκρούσεις με τον κοινωνικό περίγυρο, η αυτοεκτίμησή τους έχει εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη.

Η πρώτη ομάδα αποτελείται από ανθρώπους χαμηλών συνήθως τόνων, μετριόφρονες, καλλιεργημένους, που προκρίνουν τις πράξεις από τα λόγια, με επίγνωση των δυνατοτήτων και των ορίων τους. Το κυριότερο χαρακτηριστικό τους είναι η ανεκτικότητα και η βεβαιότητα στις επιλογές τους, που αντικατοπτρίζει την εσωτερική ισορροπία και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, η οποία ποτέ δεν νοθεύεται από τη μισαλλοδοξία της έπαρσης και του ναρκισσισμού. Είναι ανοιχτοί προς τους ανθρώπους, δημοφιλείς, συναναστρέφονται με ευκολία άτομα από ετερογενή περιβάλλοντα, επιδεκτικοί στα νέα ερεθίσματα και τις προκλήσεις.

Το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπων είναι αυτό που εντάσσεται στην δεύτερη ομάδα. Ανασφαλείς, μειονεκτούντες, στερούμενοι αυτογνωσίας κατάφεραν, κινητοποιώντας όλους τους αμυντικούς μηχανισμούς και τις θετικές ενισχύσεις από ένα αναξιοκρατικό σύστημα, να μεταλλάξουν σε ανεδαφική και αστήρικτη αυτοεκτίμηση την ανεπάρκειά τους και να καταλάβουν θέσεις σε μια κοινωνία, που δρα ως λίπασμα στις επιδιώξεις, τις ακόρεστες ορέξεις και τις θελήσεις των επιδειξιών. Πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι ξεχωριστοί, χωρίς ποτέ πραξιακά να μπορούν να αποδείξουν γιατί, και αν κάποτε απειληθούν οι ιδιότητές τους, επιτίθενται με μένος κατά των δύστηνων αμφισβητιών.

Η προσωπικότητά τους έχει καθηλωθεί στο νηπιακό στάδιο ανάπτυξης, κατά το οποίο όλες τους οι ανάγκες έχρηζαν άμεσης ικανοποίησης από τους κηδεμόνες, χωρίς ανταπόδoση ή ανταλλάγματα. Στην ενήλικη ζωή παρουσιάζουν ως μοναδικά και δυσεύρετα τα όποια χαρίσματα τους, προσκολλώνται ασφυκτικά σε όποιον τους συναναστρέφεται, τον απομυζούν και όταν δεν έχει πια τίποτα να τους προσφέρει, τον εγκαταλείπουν δημιουργώντας συγκρουσιακές καταστάσεις ή εξευτελίζοντας την αξιοπρέπειά του. Τα άτομα αυτά κυριολεκτικά τρέφονται με τις ψυχικές αντοχές των ‘σωτήρων’, που τα προσεγγίζουν με σκοπό να τα αλλάξουν, να τα προστατέψουν ή να τα υποτάξουν.

Οι σχέσεις τους σε όλα τα επίπεδα- εργασιακό, συναισθηματικό, οικογενειακό, κοινωνικό- επαναλαμβάνουν το μοτίβο αυτό, σαν μια μορφή εκδίκησης προς τη γονεική εξουσία, που δεν είχε δείξει ενδεχομένως την απαιτούμενη αποδοχή ή ενίσχυε την αχαριστία των παιδιών με το να παρέχει ανενδοίαστα υποστήριξη, χωρίς να μεταλαμπαδεύει παράλληλα την αίσθηση του καθήκοντος και των υποχρεώσεων. Οι γονείς αυτοί υστερούσαν στον επιμερισμό της ευθύνης, εξιδανίκευαν τις ικανότητες των παιδιών και απέδιδαν σε εξωτερικούς παράγοντες τις αποτυχίες τους.

Πολλοί θα συμπέραιναν ότι το ακριβώς αντίθετο ισχύει για τα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ότι δηλαδή, οι αρνητικές αυτοαξιολογήσεις εκμηδενίζουν την εικόνα του εαυτού και καταπνίγουν την δράση. Στην πραγματικότητα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν συναίσθηση της αξίας τους, γνωρίζουν καλά ότι είναι ικανοί, ότι μπορούν να δώσουν πολλά σε μία σχέση, ότι δεν είναι ανάξιοι της προσοχής και της στοργής. Λοιδορούν, όμως, συχνά τους υπόλοιπους ότι δεν διαβλέπουν αυτά τους τα προσόντα, ότι λόγω των συνθηκών η εσωτερική τους δύναμη λανθάνει της εκδήλωσης και ότι ανήκουν σε μια ιδιαίτερη κοινότητα ανθρώπων, που ενώ έχουν πολλά να προσφέρουν, καθηλώνονται, επειδή είναι εκτός εποχής και τα συναισθήματά τους ακατάληπτα για τους πολλούς.

Ο εγωισμός, που υποβόσκει και η ψυχική φιλαυτία είναι φανερή. Η ακύρωση της δράσης επιδιώκεται με μόνο σκοπό να προστατεύσει το υπερτροφικό, αλλά εγκλωβισμένο εγώ. Ο κίνδυνος της αποτυχίας και της απόρριψης μειώνεται, όσο κάποιος δεν εκτίθεται στα κοινωνικά δρώμενα και το τίμημα της απραξίας εξαργυρώνεται με την συμπαράσταση και προσοχή των άλλων. Αλλά κι αν δεν συμβεί αυτό η λύση προβάλλει εξιλαστήριος. Η δράση και η ενεργητική συμπεριφορά εκδηλώνεται, μόνο εάν υφίσταται ο συνδυασμός τριών προυποθέσεων: των θετικών προσδοκιών, της εμπιστοσύνης στις ικανότητες του ατόμου και του απολογισμού των κερδών που θα προκύψουν, εάν ο στόχος επιτευχθεί.

Είναι πολύ εύκολο γι’ αυτούς, που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση να πλήξουν ό,τι θα τους κοστίσει λιγότερο, την αξία του στόχου. Με εκλογικεύσεις και αρνήσεις, που αγγίζουν τα όρια της ψυχοπαθολογίας εξευτελίζουν την πηγή του μηνύματος, δεν μπορούν να προσάψουν εννοιολογικό περιεχόμενο στις ελπίδες τους, υποβιβάζουν την χρηστικότητα των κοινωνικών και προσωπικών επιτευγμάτων και υψώνουν τείχη ανάμεσα στους εαυτούς τους και στις προκλήσεις της ζωής.

Εν μέρει συνυπεύθυνος για την αποφυγή πρωτοβουλιών και την ανάληψη δράσης είναι η διαχείριση του πόνου, που συνεπάγεται η αποτυχία. Η αυτοεκτίμηση δρα ως παραισθησιογόνος ουσία, σε όσους την διαθέτουν σε υπερτροφική μορφή. Οι αποτυχίες δεν τους πτοούν, γιατί είναι ανήμπορες να επηρεάσουν την ήδη δημιουργημένη αυτοεικόνα. Η παρακαταθήκη των δικαιολογιών ανεξάντλητη και επιστρατεύεται για την προστασία του απειλουμένου. Κάθε στόχος, που δεν επιτυγχάνεται είτε παρακάμπτεται είτε επαναπροσδιορίζεται Τα πάντα υποθάλπουν και συνηγορούν στην σταθερότητα του εγώ.

Αν τελικά η προσδοκία δεν γίνει εφικτή, η αυτοεκτίμηση δεν αλλοιώνεται, ούτε τίθεται εν αμφιβόλω η προσωπική αξία. Νέες επιδιώξεις εμπνέουν τη δράση και καινούριοι σκοποί αναπτερώνουν το ηθικό. Ο πόνος με δεξιοτεχνία διοχετεύεται στην αισιοδοξία και η αυτοεκτίμηση αλώβητη διαιωνίζει τον εαυτό της. Είναι η ίδια τακτική με αυτή των ατόμων με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ταυτόσημοι οι αμυντικοί μηχανισμοί, με μία μόνο διαφορά: την αντιμετώπιση της οδύνης. Οι τελευταίοι είναι ανίκανοι να την υποφέρουν και οι συνέπειές της είναι αποσταθεροποιητικές για ένα εγώ, που πάντα βρισκόταν οχυρωμένο στα χαρακώματα της ατολμίας και της απομόνωσης. Αν κάτι τρέμουν, όσοι τον εαυτό τους δεν εκστασίασαν με την ψευδαίσθηση της αυτοεκτίμησης, είναι να τον παρουσιάσουν άοπλο μπροστά στην πραγματικότητα. Δεν είναι η έλλειψη της εμπιστοσύνης στις ικανότητές τους, που τους τρομοκρατεί, αλλά η πιθανότητα της αποτυχίας και το άλγος, που συνεπάγεται.

Είναι προφανές ότι η αυτοεκτίμηση, αν και είναι ενιαία ως έννοια, δεν εκδηλώνεται πάντα με την ίδια μορφή και ένταση. Παρόλο που το άτομο έχει μια σφαιρική αντίληψη γι’ αυτήν, δεν φαίνεται ότι μπορεί να την χρησιμοποιήσει σε όλο το φάσμα των συμπεριφορών και σε όλες της πτυχές των δραστηριοτήτων του. Σε μερικούς τομείς παρουσιάζεται σίγουρο για τον εαυτό του, με μεγάλη αυτοπεποίθηση και υψηλή αυτοεκτίμηση, ενώ σε άλλους οι ανασφάλειες επικρατούν και μειώνουν την αυτοκυριαρχία.

Κάποιος που είναι δυναμικός, διεκδικητικός, τολμηρός και επιτυχημένος επιχειρηματίας δεν είναι απαραίτητο να θεωρεί ότι διαθέτει τα ίδια προσόντα στις κοινωνικές σχέσεις. Πολλές φορές, μάλιστα, η αντίθεση αυτή οφείλεται σε μηχανισμούς άμυνας. Η υπεροχή σε έναν κλάδο μπορεί άριστα να καλύπτει τη νομιζόμενη μειονεξία σε κάποιον άλλο. Ενδεχομένως, αυτό να συσχετίζεται με τις ενισχύσεις, που έχει δεχτεί το άτομο, τη συχνότητα εμφάνισης μιας συμπεριφοράς, την ύπαρξη καταλυτικών παραγόντων, όπως οι προσωπικές προτεραιότητες και οι αυτοπροσδιορισμοί.

Τελικά, ίσως είναι ανώφελο να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους σε αυτούς, που διαθέτουν υψηλή αυτοεκτίμηση και σε αυτούς, που δεν κατέχουν την ιδιότητα. Η ψυχοθεραπεία θα επιτελεί καλό έργο, αν αντί, βασιζόμενη σε αυτήν τη διχοτομική διάκριση, να προσπαθεί να αυξήσει συνολικά την αυτοεκτίμηση, έδινε έμφαση στην μεταφορά, επέκταση και γενίκευση των ικανοτήτων από το ένα σύστημα στο άλλο και αν έφερνε στο φως τις συνθήκες , που εμποδίζουν να γίνει αυτό.

Σε όλο της το μεγαλείο διαφαίνεται στη λειτουργία της αυτοεκτίμησης η συγκάλυψη του υπαρξιακού πόνου, που ταλανίζει την ανθρωπότητα από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της. Η αυτοαντίληψη δεν είναι παρά ένα ψηφιδωτό, που με τα κομμάτια του πειράται να εξωραΐσει την αγωνία των αναπάντητων ερωτημάτων για το ‘είναι’ και το ‘μηδέν’, για το ‘ον’ και το ‘μη ον’,που συντροφεύουν την πλάση,σαν απρόσκλητοι συνοδοιπόροι στο απροσδιόριστο της πορείας της.

Μέσα από εσχατολογικές καταστάσεις, όπως ο θάνατος, η ασθένεια, η οδύνη, ο ευτελισμός, η μοναξιά, η απελπισία, παρουσιάζονται αποσπάσματα από την αλήθεια και σκηνές από ένα θεατρικό έργο με ηθοποιούς τους ανθρώπους και αθέλητους ρόλους τις συμπεριφορές τους. Γιατί, όποια οδό κι αν επιλέξει ο άνθρωπος, είτε τη διαφύλαξη του εαυτού του με την πανοπλία της αυτοεκτίμησης είτε την μεμψιμοιρία με την έλλειψή της, στην πραγματικότητα αυτό που επιτυγχάνει είναι να συγκαλύπτει την αδυναμία του και να αποστρέφει το πρόσωπό του από την αλήθεια.

Πραγματικά τραυματισμένη αυτοεικόνα έχουν μόνο, όσοι πάσχουν από κλινική κατάθλιψη ή κάποιες μορφές μελαγχολίας. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό εδώ δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων, αλλά η αδιαφορία γι’ αυτές και η ολοκληρωτική εκμηδένιση της αίσθησης της αξίας, τόσο της ίδιας της ζωής, όσο και του εαυτού. Η απολυτότητα των μηδενιστικών συναισθημάτων και κατ’ επέκταση οι αρνητικές σκέψεις, δρουν ως παγίδα αυτοκαταστροφής, που παρακωλύουν τη δραστηριοποίηση και καταδικάζουν την ενεργητικότητα, οδηγώντας πολλές φορές στην αυτοκτονία.

Είναι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι άνθρωποι και κοινωνικά συστήματα εμφανίζουν παρεμφερείς μορφές παθολογίας, η οποία όσον αφορά την προσωπική αυτοεκτίμηση, συνδέεται με εθελούσια ή ακούσια αλλοίωση της αυτοεικόνας, ενώ σε συλλογικό επίπεδο, με αποσάρθρωση των δομών του συστήματος και εσκεμμένη αποσιώπηση του φαινομένου, είτε με την διεφθαρμένη άσκηση της εξουσίας είτε με την παραπλάνηση της κοινής γνώμης.

Οι άνθρωποι συγκαλύπτουν, εξιδανικεύουν ή αγνοούν τις αδυναμίες τους αποστρεφόμενοι την ψυχοφθόρο διαδικασία της αυτογνωσίας. Στην πραγματικότητα συλλαμβάνουν την ολότητα του εαυτού τους διασπασμένη, ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο αναφέρονται, δηλαδή το κοινωνικό, το οικογενειακό, το εργασιακό, το ερωτικό. Βιώνουν ταυτόχρονα πολλαπλούς ρόλους και κατατάσσονται σε διαφορετικά σημεία της ιεραρχίας, ειδικά σήμερα, που η πολιτιστική πραγματικότητα έχει ενισχύσει την πολυπλοκότητά της.

Οι εσωτερικεύσεις του εαυτού τελικά ενοποιούνται, καθώς ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις ετερόκλητες και ετεροβαρείς πληροφορίες και η συνισταμένη όλων αποτελεί την ‘εξωτερική αυτοεκτίμηση’, αυτή δηλαδή, που αποκτάται από την επικοινωνία με τους άλλους και την κοινωνική σύγκριση. Το είδος αυτό είναι ‘σχεσιακό’, εφόσον διαμορφώνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής από την αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, από την ανάλυση των λεκτικών και μη πληροφοριών, από την σημαντικότητα των πομπών των μηνυμάτων, από την αξιολόγηση των συμπεριφορών τους, από τα προσδοκώμενα συναισθηματικά και υλικά κέρδη, από την εκτίμηση των καταστάσεων σε συνάρτηση με τη θέση του εαυτού, από τις μελλοντικές συνέπειες, από τις αντιδράσεις σε συγκυριακά γεγονότα και τέλος από τις θετικές και αρνητικές ενισχύσεις.

Ο κυκεώνας αυτός αναδομείται σε ‘όλον’ κάθε φορά, αφού φιλτραριστεί από την ‘ εσωτερική αίσθηση της αξίας’, δηλαδή το ορμέμφυτο, που είναι υπεύθυνο για την υπεράσπιση εκείνου, που πρέπει πάση θυσία να διατηρηθεί αλώβητο από εξωτερικές επιθέσεις- του εαυτού. Το φίλτρο αυτό πολύ απέχει από το να είναι αντικειμενικό, γιατί είναι συναισθηματικής και πολύ λιγότερο γνωστικής μορφής.

Γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι λογικά επιχειρήματα μπορούν ανενδοίαστα να κατασκευαστούν, για να στηρίξουν εννοιολογικά το οικοδόμημα της αυτοεκτίμησης. Αν και – όπως προαναφέραμε- ο κάθε άνθρωπος αντλεί το δικαίωμα να αισθάνεται άξιος και μόνο από το γεγονός ότι είναι ‘πρόσωπο’, εντούτοις σε μια ανάλγητη και αμείλικτη κοινωνία, αυτό δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται ένα ακόμη προσωπείο, για να εξαπατηθεί το άκαμπτο υπερεγώ, να καταπραυνθούν τα απαιτητικά ένστικτα και να ενδυναμωθεί το εγώ.

Αναφερόμαστε στους ευρηματικούς, μη νευρωσικούς τρόπους, με τους οποίους ο εαυτός παρακάμπτει τον εαυτό του, εξισορροπεί τις αντίρροπες δυνάμεις και επεξεργάζεται τα εξωτερικά δεδομένα, δηλαδή την αλλοιωμένη αυτοεικόνα. Η αλλοίωση μπορεί να προέρχεται από το οικογενειακό περιβάλλον και από μια μητέρα- τροφό, η οποία πάντοτε μεγένθυνε την αξία του αγαπημένου της παιδιού ή από την αίσθηση της απόρριψής της, που πυροδότησε τις άμυνες ή καθήλωσε την εξέλιξη της αυτοεκτίμησης. Ο ναρκισσισμός γίνεται ακόμα πιο έκδηλος, εάν συσχετιστεί και με το είδος των πρώτων ενισχύσεων, τη θέση του παιδιού στην οικογενειακή ιεραρχία και τις σχέσεις των γονέων, όπως αυτές βιώνονται από το παιδί, τα κίνητρα για μάθηση και επιτυχία.

Η αλλοίωση αυτή εμπλουτίζεται αργότερα από εικόνες αυταξίας, οι οποίες μπορεί να μην είναι πραγματικές, αλλά αποπροσανατολίζουν τα εσωτερικά κριτήρια αξιολόγησης και ελέγχουν τους αυτοπροσδιορισμούς. Τα προσωπεία αυτά εξελίσσονται κατά τη διάρκεια του βίου, ανάλογα με την εκάστοτε λειτουργικότητά τους:

Η όμορφη γυναίκα, που βλέπει φρίττοντας την ομορφιά της να γίνεται παρανάλωμα του χρόνου μπορεί εύκολα να μεταβληθεί και να αυτοχαρακτηρίζεται ως στοργική μητέρα, αγωνιστική φεμινίστρια ή ‘συνειδητοποιημένη’ προσήλυτο της τέχνης.

Ο φοιτητής, που δέχτηκε επί τόσα χρόνια την γονεική καταπίεση, είναι δυνατόν να μεταμορφωθεί σε έναν απροσμάχητο πολέμιο της εξουσίας, πλην όμως και σε ακούραστο καταναλωτή των προιόντων της και ο χρεωκοπημένος επιχειρηματίας σε έναν βαθυστόχαστο στωικό φιλόσοφο του περιθωρίου.

Ο σεβάσμιος καθηγητής, που προικίστηκε αφειδώς με ανεξάντλητες σεξουαλικές ορέξεις, εύκολα μπορεί να χρηστεί τείχος ακλώνητο ενάντια στις επιθέσεις τις ακολασίας και ο πολιτικός με ανυποληψία, που θα ζήλευαν και οι παροικούντες στα σόδωμα, σε εργατοπατέρα και προστάτη των περήφανου λαού.

Ο δευτερότοκος εισαγγελέας, που ανέκαθεν ζούσε στη σκιά του αδελφού του, εξαπολύει μύδρους κατά των ‘κακών’, εξαντλεί τα περιθώρια της αυστηρότητας κατά των διαθετόντων πενιχρό βαλάντιο, όντας μάλιστα στο απυρόβλητο λόγω της ανεξέλεγκτης και ανεξάρτητης δικαστικής αυθαιρεσίας, που κληροδότησε η ολιγαρχική δημοκρατία μας, σε αντίθεση με την ελεγκτική μητέρα του, που πάντοτε επέκρινε τις αταξίες του και τον συνέκρινε με τα αδέλφια του.
Αργότερα, εάν οι απαιτήσεις του παρόντος διαπομπεύσουν τις αυτοεικόνες και διακωμωδήσουν την παλιά αίγλη τους, η μυθοπλασία θα συνεχιστεί και θα ονομαστεί συγκαταβατικά ‘ωρίμανση’.

Ακόμα πιο εξωπραγματική είναι η αυτοεκτίμηση όσων χρησιμοποιούν τα μέσα ως σκοπό και τους τρόπους ως επιδιώξεις ζωής. Αληθινή ανάγκη είναι η αποδοχή, αλλά τα χρήματα είναι ένας μη εργώδης τρόπος να εξασφαλιστεί. Η αγάπη το αίτημα, αλλά η εξουσία το υποκατάστατό της. Ο ερωτισμός το ζητούμενο, αλλά η επίδειξη πρόχειρη εναλλακτική.

Η αυτοεκτίμηση βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τις ανάγκες και τροποποιείται από αυτές. Ο χειρότερος της εχθρός είναι η αυτογνωσία, επειδή ξεσκεπάζει τις ιδιότητες και αποκαλύπτει την ουσία, καταποντίζει τις πλάνες και αναδεικνύει την αξία, συγχωρεί, χωρίς να εξιλεώνει και ευαγγελίζεται την βαθύτερη εκ των έσω αλλαγή.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ευστράτιου Παπάνη:  Η Αυτοεκτίμηση – Θεωρία και Αξιολόγηση

Πηγή: antikleidi.com

http://tvxs.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin