Ιουνίου 24, 2018

Σχέσεις - Σεξ

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής 

Τελικά είναι τόσο δύσκολο σε αυτήν τη ζωή να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας;

Το να έχεις αυτοεκτίμηση, αυτοαποδοχή, να μπορείς πρώτος εσύ να εκτιμάς αυτό που είσαι και αυτό που έχεις... Να αγαπάς και να σέβεσαι την ύπαρξή σου! Η αγάπη, η αποδοχή, η εκτίμηση προς τον εαυτό μας αποτελεί το βασικό θεμέλιο της ψυχικής μας υγείας και ηρεμίας, με αυτόν τον τρόπο -πρώτος, μεταξύ άλλων- διατηρούμε σταθερές τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Θα συμφωνήσουμε εδώ ότι η εικόνα της αυτοεκτίμησής μας, χτίζεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής κάθε ανθρώπου. Στους πρώτους κιόλας μήνες, αν ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες του παιδιού όπως ο ύπνος, το φαγητό, και πάνω από όλα η αγάπη, η τρυφερότητα και η προστασία, τότε μπαίνουν τα θεμέλια για την υγιή αυτοαντίληψη. Αργότερα μεγάλη σημασία έχουν η αξιολόγηση των σημαντικών ανθρώπων γύρω μας (προπάντων δάσκαλοι και γονείς) καθώς και οι εμπειρίες από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις.

Η αυτοεκτίμηση και η αγάπη για τον εαυτό μας είναι τόσο σημαντικές που μπορούν να επηρεάσουν τις επιλογές και την πορεία που θα ακολουθήσουμε σε όλη την ζωή μας... Κατά συνέπεια βρίσκουμε ανθρώπους με θετική αυτοαντίληψη να διαπρέπουν, να ζουν ευτυχισμένοι και πλήρεις και αντίθετα άνθρωποι που δεν κατάφεραν να εκτιμήσουν τον εαυτό τους, την αξία τους, που βιώνουν διαρκώς μια αίσθηση ανικανοποίητου...

Σήμερα, για κακή μας τύχη (ή καλύτερα, από κακή μας επιλογή), παραμελούμε τον εαυτό μας και κύριο μέλημα μας είναι να προσφέρουμε στους άλλους ικανοποίηση και να καλύπτουμε τις δικές τους ανάγκες. Άλλα ας ξεκινήσουμε από αυτό: Αν δεν αγαπήσεις ο ίδιος τον εαυτό σου και δεν τον φροντίζεις επαρκώς, πως θα μπορέσεις να κάνεις το ίδιο για τους άλλους τίμια και αυθεντικά; Χωρίς να κρατάς μέσα σου ''απωθημένα'' από την μη ικανοποίηση των δικών σου προτεραιοτήτων;

Άν έχουμε συναισθήματα ανεπάρκειας, τότε είναι δύσκολο (και στην πραγματικότητα δεν μπορούμε) να κάνουμε ευτυχισμένο και πλήρη κανέναν άλλον. Αν έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση τότε χρειαζόμαστε μία αλλαγή: Πρέπει πρώτα να φροντίσουμε εμάς τους ίδιους, μια έμπρακτη πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας (προτού σπεύσουμε να το κάνουμε για τους άλλους...). Αυτή η αλλαγή μάλιστα περιλαμβάνει την αντικατάσταση πολλών ιδεών και αντιλήψεων που είχαμε από την οικογένεια μας και την κοινωνία. Χρειάζεται να φτιάξουμε τον δικό μας, τον προσωπικό μας ''οδικό χάρτη'', του ποιοί είμαστε, τι θέλουμε, τι πιστεύουμε, τι πρεσβεύουμε, κλπ. Κάνοντας αυτήν την αλλαγή αρχίζουμε σιγά σιγά να ορίζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας, να τον αγκαλιάζουμε, και να δεχόμαστε και τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία που μπορεί να έχει. Να αγαπάμε τις ιδέες, τις αξίες και τα πιστεύω μας...

Ξεκινήστε από σήμερα: Είναι μια διανοητική άσκηση, ένα παιχνίδι που προάγει το πνεύμα και ακονίζει το νου! Πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε , να σεβόμαστε, να διεκδικούμε αυτά που θέλουμε και να συναναστρεφόμαστε με θετικούς ανθρώπους.

Να εξωτερικεύετε τα δυνατά σας σημεία, να φροντίζετε τον εαυτό σας πνευματικά και σωματικά!

Να ακούτε τον εαυτό σας, να τον ''αγκαλιάζετε'' και να μην ξεχνάτε να χαμογελάτε περισσότερο.

 

 

Σχέσεις - Σεξ

Αν -πείτε αν-βρεθείτε στη -δυσάρεστη- θέση να χρειαστεί να κόψετε το σεξ (είτε γιατί χωρίσατε, είτε γιατί περνάτε μια περίοδο ξηρασίας, είτε γιατί από επιλογή θέλετε να απέχετε από το σπορ), θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το σώμα σας θα αντιμετωπίσει κάποιες αλλαγές.

Φυσικά, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι το κάθε σώμα είναι διαφορετικό και λειτουργεί διαφορετικά. Τα 6 συμπτώματα που παρουσιάζει ο Independent είναι τα πιο πιθανά, και κάποια είναι μόνο γυναικεία υπόθεση.

Στεναχώρια

Το σεξ έχει να κάνει με τη σωματική επαφή και αν δεν το έχετε στη ζωή σας, μπορεί να νιώσετε στεναχώρια.

Η sex therapist, Sari Cooper, λέει μιλώντας στο Reader’s digest:

«Όταν οι άνθρωποι κάνουν σεξ, έχουν επαφή σώμα με σώμα, και αυτή η επαφή είναι ο πρωταρχικός τρόπος που οι άνθρωποι ηρεμούν (μέσω της μητρικής αγκαλιάς).

Η επαφή σώμα με σώμα μεταξύ των ερωτικών συντρόφων και το αγγιγμα βοηθά στη ρύθμιση της διάθεσης -κυρίως μέσω της οξυτοκίνης (σ.σ. γνωστή και ως ορμόνη του έρωτα) που μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα».

Αποδυναμώνει ο κόλπος της γυναίκας

Αυτό συμβαίνει κυρίως σε γυναίκες στην εμμηνόπαυση. Η έλλειψη σεξ, κάνει το τοίχος του κόλπου πιο λεπτό, με αποτέλεσμα τον πόνο όταν τελικά γίνει η σεξουαλική επαφή.

Δεν λιπαίνεται σωστά η περιοχή

Λόγω της μείωσης στα επίπεδα των οιστρογόνων, δεν λιπαίνεται σωστά η περιοχή.

Πόνοι περιόδου

Το λιγότερο ή καθόλου σεξ, μπορεί να οδηγήσει σε πιο επώδυνες κράμπες κατά την περίοδο.

Αυξάνεται το στρες

Σύμφωνα με το NHS, το σεξ μπορεί να μειώσει το στρες. Και όταν το σταματάμε απότομα, αυξάνεται.

Και κάτι θετικό...

Η αλήθεια είναι ότι συμβαίνει και κάτι θετικό στο σώμα όταν σταματάμε το σεξ: λιγότερες πιθανότητες για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και λοιμώξεις. Κάτι είναι και αυτό...


NewsroomHuffPost Greece

Σχέσεις - Σεξ

Σε άκουσα να λες πως ψάχνεις για έρωτα. Επιθύμησες λίγο ατόφιο συναίσθημα, λίγη ένταση, λίγο πάθος. Θέλεις να νιώσεις το κορμί σου να μυρμηγκιάζει, τα μέσα σου να στήνουν χορό, τον νου σου να ταξιδεύει σε θάλασσες ηδονής σπαρμένες με συναισθήματα που ξεχειλίζουν από ερωτική επιθυμία.

Σε άκουσα να λες πως δεν υπάρχουν πραγματικοί άντρες και αληθινά θηλυκά. Πως οι εποχές άλλαξαν, ο έρωτας έγινε φθηνός, επιπόλαιος, περισσότερο ένα συναισθηματικό ξεπέταγμα παρά αιώνιο ενσταντανέ δυο ψυχών που πήραν φωτιά με μια ματιά, ένα άγγιγμα, μια σπίθα της στιγμής που τους έφερε κοντά.

Σε άκουσα να λες πως πλήρωσες το τίμημά του έρωτα. Εκείνος σε αγόρασε μια νύχτα φθινοπωρινή και σε πέταξε πριν αλλάξει η εποχή. Σε πούλησε για τριάντα αργύρια ηδονής και σε άφησε μόνο να μαζεύεις τα κομμάτια σου ένα-ένα.


Σε άκουσα να λες πως βαρέθηκες να κυνηγάς, να δίνεις και να δίνεσαι χωρίς αντίκρισμα, να λαχταράς ένα σώμα και εκείνο να τρέχει προς άλλη κατεύθυνση, ένα φιλί και εκείνο να βυθίζεται στα χείλη άλλου, μια αγκαλιά και εκείνη να χαρίζεται σε χέρια ξένα.
Σε άκουσα να λες πως είσαι μαλωμένος με το συναίσθημα. Πως θέλεις αλλά δεν μπορείς. Πως κάθε φορά που είσαι έτοιμος να δοθείς συναισθηματικά, ο δαίμονας μέσα σου ξυπνά, αγριεύει και δίνει μια γροθιά σε όσα συναισθήματα πάλευες να μαζέψεις από τις ερωτικές αλάνες που έτρεχες και έπαιζες με έρωτες.

Σε άκουσα να λες πως το ρολόι της ζωής σου δεν σε προτρέπει, σε σταματά, δεν σε σπρώχνει να προσπαθήσεις να βρεις ξανά τον έρωτα. Είναι αργά λες. Ο έρωτας θέλει νιάτα και όρεξη, τις αισθήσεις στις επάλξεις και την καρδιά να χτυπά σε ρυθμούς τρελούς. Κι εσύ έπαψες να αντέχεις το γρήγορο χτύπο, την ένταση της ψυχής, τη δύναμη του συναισθήματος.

Σε άκουσα να λες και να λες και να λες….


Νομίζεις πως ελέγχεις ή πως παραιτήθηκες από ένα παιχνίδι που δεν είναι καν δικό σου. Όμως, ο έρωτας, φίλε μου, είναι παιχνίδι της ζωής. Τριγυρνά ελεύθερος και παίζει με τους ανθρώπους. Έρχεται ξαφνικά και αναπάντεχα ή αργά και βασανιστικά. Έρχεται και πότε-πότε απλώς ξυπνά τις αισθήσεις ή βγάζει από το λήθαργο τα συναισθήματα που νόμιζες πως είχες ξεχάσει.

Άλλοτε σου δίνει μια και σε ζαλίζει με τα μεθυστικά αρώματά του ή σε πνίγει στα φιλιά και τις αγκαλιές. Άλλες φορές σε τραβά από το χέρι , σε καλεί σε ένα τανγκό όλο υποσχέσεις. Μετά σε αφήνει να περιμένεις τον επόμενο χορό και όλο έρχεται μα δεν φτάνει ποτέ.

Κάποτε σου χτυπά την πόρτα και φεύγει πριν αποφασίσεις αν θέλεις να του ανοίξεις ή μπαίνει μέσα βίαια και αρπάζει όποιο συναισθηματικό λάφυρο βρει μπροστά του. Είναι κι εκείνες οι φορές που σε παρασύρει, σε στροβιλίζει, σε ταρακουνά. Και εκείνες οι άλλες που σε τρελαίνει, σε κάνει να υποφέρεις, σε παραμυθιάζει.

Είναι όμως φορές που ο έρωτας παίρνει την υπόσταση που του ταιριάζει απόλυτα. Γίνεται θεός, αιχμαλωτίζει τις καρδιές, κυριεύει τα σώματα, υποτάσσει το μυαλό και οδηγεί τους εραστές σε μοναδικά ερωτικά μονοπάτια.

Ποιος είπε πως ο χρόνος φθείρει τα πάντα; Πως βγαίνει νικητής σε όλες τις μάχες ενάντια στο συναίσθημα; Είναι και αυτές οι φορές, οι σπάνιες, οι λίγες, οι μετρημένες στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού που ο χρόνος ηττημένος γονατίζει μπροστά σε έρωτες που έγιναν αγάπες μεγάλες και αψήφησαν τα «πρέπει και τα «μη» για να είναι μαζί.

Δόθηκαν χωρίς να ζητούν να πάρουν αλλά και πάλι τα πήραν όλα. Έζησαν την κάθε στιγμή κόντρα σε νόμους, σε κανόνες, σε «πρέπει» και «μη». Έγιναν «θέλω τα πάντα μαζί σου» και «σε θέλω όπως είσαι».

Λάτρεψαν την έννοια του έρωτα και έμαθαν να τον μετατρέπουν σε αγάπη. Αγάπη που κρατά όσο η καρδιά χτυπά, που όπου και αν τους βρίσκει ο καιρός, μαζί ή χώρια, ξέρουν πως ένα κομμάτι του ενός βρίσκεται μέσα στον άλλο.


Έρωτες που νίκησαν τον φόβο, έβαλαν πλώρη για το άγνωστο και εξερεύνησαν τις πτυχές του έρωτα εκείνου που δεν φοβάται να τσαλακωθεί, να νιώσει, να αλλάξει μορφές και χρώματα.

Ο έρωτας δεν είναι για εκείνους που λένε πως θέλουν να δοκιμάσουν τη δύναμή του αλλά μένουν αμέτοχοι. Είναι για εκείνους που τολμούν. Για εκείνους που ξέρουν πως είτε πέσουν στη μάχη είτε βγουν νικητές, θα μετρούν πάντα πληγές, αγάπες και στιγμές.

Ο έρωτας, φίλε μου, δεν σε θέλει θεατή. Σε θέλει μέσα στην αρένα. Πάντα νικητή, πάντα ηττημένο.

Ιωάννα Γκανέτσα

 thessalonikiartsandculture.gr

Σχέσεις - Σεξ

Ο όρος προέρχεται από την Ανατολή και είναι κάτι ανάλογο με το δικό μας «πεπρωμένο» και το «κισμέτ» των Ισλαμιστών. Στηρίζεται στο νόμο του αίτιου και του αιτιατού, της δράσης και της αντίδρασης.

Με λίγα λόγια ό,τι δίνεις, παίρνεις.

Οι αρχαίοι Έλληνες, αλλά και τα πρώτα χριστιανικά κείμενα, αναφέρουν ότι η ψυχή μας έρχεται σε αυτόν τον κόσμο πολλές φορές και με διαφορετικά σώματα μέχρι να τελειοποιηθεί, κρατώντας όλες τις εμπειρίες και τα συναισθήματα στην ασυνείδητη μνήμη. Άρα, η ψυχή αναγνωρίζει τους ανθρώπους που την επηρέασαν ακόμα και όταν εμείς δεν μπορούμε. Κινδυνεύοντας να φτάσω σε μονοπάτια ονειροβασίας αλλά και να βασίσω μια άποψη σε δήθεν επιστημονικούς ισχυρισμούς, θα σας πω πώς εγώ ξεχωρίζω μια σχέση όχι καρμική, αν δε σας κάνει ο όρος, αλλά αλλιώτικη.

Είναι η σχέση με τον άνθρωπο εκείνο που δε φοβάσαι να δείξεις τον εαυτό σου.

Όχι μια ωραιοποιημένη εκδοχή σου με «φυσικές» μπούκλες και βλεφαρίδα-κάγκελο, αλλά αυτή με τις δύο διαφορετικές κάλτσες και το τρύπιο φούτερ που φοράς απ’το γυμνάσιο γιατί είναι μαλακό και ζεστό.

Οι σχέσεις αυτές δεν είναι φαινομενικά τέλειες, με το ζευγάρι να κάθεται αρμονικά στο ίδιο τραπέζι, τρώγοντας και βλέποντας τηλεόραση. Όχι. Τέλεια δεν είναι τα ζευγάρια που δε διαφωνούν ποτέ, είναι αυτά που το τέλος του καυγά τους βρίσκει αγκαλιασμένους ανάμεσα σε σπασμένα πιάτα και διαλυμένους εγωισμούς.

Ξέρουν ο ένας τα ελαττώματα του άλλου και δεν τα ανέχονται, τα ερωτεύονται κάθε μέρα και πιο πολύ. Δεν κάνουν έρωτα χλιαρό υπό το φως των κεριών, αλλά πηδιούνται με όλα τα φώτα αναμμένα.

Συμπληρώνουν διαρκώς ο ένας τη φράση του άλλου, επικοινωνούν με τα μάτια, υπάρχει αυτή η διαρκής αίσθηση στην ατμόσφαιρα, οτι γνωρίζονται από παλιά. Και, όχι, όχι δεν τα έχουν όλα στα πόδια τους κατά παραγγελία

. Είναι σχέσεις άτυχες, χάνουν αεροπλάνα, τρένα και λεωφορεία.

Τα αυτοκίνητα μένουν από βενζίνη και τα κινητά από μπαταρία. Πέφτουν σε κίνηση όταν βιάζονται και τους πιάνει βροχή χωρίς ομπρέλα.

 Τα «καρμικά» ζευγάρια είναι μαζί γιατί γουστάρουν τις στιγμές, όχι την ήρεμη ρουτίνα.

Δεν πιστεύουν στο «για πάντα», αλλά δουλεύουν γι’αυτό. Αγαπιούνται απόλυτα και κτητικά.

Πέφτουν σε κατάθλιψη με κάθε αναποδιά που θα τύχει στον άλλο και απαιτούν τις μεγαλύτερες χαρές να τις προσφέρουν μόνο μεταξύ τους.

Δε ζηλεύουν πιθανούς ερωτικούς πειρασμούς, αλλά το χρόνο που περνάνε χώρια.

Τέλος, η αλληλεπίδραση μεταξύ «κάρμα» και σχέσης δεν είναι μοιρολατρική.

Τα ζευγάρια δε μένουν μαζί επειδή πρέπει, επειδή σέβονται την κοινή τους πορεία και της δίνουν ευκαιρίες ξανά και ξανά.

Δε φοβούνται να χωρίσουν τους δρόμους τους αν καταλάβουν ότι ήρθε η ώρα.

Άλλωστε, αν τελικά ισχύει κάτι απ’την εισαγωγή, κάπου, κάποτε θα ξαναβρεθούνε…

pillowfights.gr

Σχέσεις - Σεξ

Η ζωή μας είναι ένας δρόμος, όπου κατά κύριο λόγο βαδίζουμε μόνοι. Σε κάποιες διαδρομές όμως συναντάμε συνοδοιπόρους, οι οποίοι μας συντροφεύουν για κάποιο χρονικό διάστημα. Κάθε ταξίδι πέρα απ’ τις ευχάριστες στιγμές ενέχει κινδύνους, κακοτοπιές και δυσκολίες. Ωστόσο ο καθένας μας έχει τα δικά του καταφύγια, όταν αρχίσει να σφίγγει ο κλοιός.

Τα καταφύγια αυτά είναι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε μία ιδιαίτερη σχέση. Δεν έχει σημασία αν τους ξέρουμε χρόνια ή αν τους γνωρίζουμε ελάχιστα, καθώς η αύρα τους είναι ξεχωριστή. Τους εμπιστευόμαστε απ’ το πρώτο λεπτό, γιατί λειτουργούν προστατευτικά προς το μέρος μας.

Είναι οι δικοί μας ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές, η αγκαλιά που θα κουρνιάσουμε όταν δε νιώθουμε καλά, η φωνή που θ’ ακούσουμε όταν έχουμε τις μαύρες μας, τα λόγια εκείνα που θ’ ακολουθήσουμε, γιατί ξέρουμε ότι εκείνοι δε θα ‘θελαν ποτέ το κακό μας. Είναι η ομπρέλα μας κάθε φορά που βρέχει.


Το βασικό προτέρημα των ανθρώπων αυτών είναι ότι μπορούν να μας ακούσουν, κάτι τόσο απλό, αλλά συνάμα τόσο δυσεύρετο. Πολλοί θα σου πουν τη γνώμη τους για ένα θέμα που σε απασχολεί, λίγοι θα προσπαθήσουν ν’ ακούσουν τι πραγματικά σε βασανίζει.

Πόσο σημαντικό είναι κάποιος να ακούει τι σου συμβαίνει και να προσπαθεί να σε συμβουλεύσει, έτσι ώστε να είσαι εσύ ικανοποιημένος κι η λύση να είναι βάσει του δικού σου τρόπου σκέψης κι όχι βάσει των δικών του εμπειριών κι απογοητεύσεων.

Ένας καλός ακροατής αποτελεί πάντα ένα καταφύγιο. Όταν κάποιος σου δίνει χρόνο και χώρο να του εκθέσεις το πρόβλημά σου, δείχνει ότι είναι εκεί για σένα, δε σε πιέζει, αντίθετα σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα και σε αποφορτίζει.

Το κύριο χαρακτηριστικό των καταφυγίων είναι η ηρεμία, η σιγουριά κι η ασφάλεια. Δεν επιλέγουμε τυχαία έναν άνθρωπο, αλλά είναι μία ενστικτώδης επιλογή. Ζητάμε βοήθεια απ’ αυτόν που ξέρουμε ότι θα μας τη δώσει.

Έτσι τρέχουμε να πούμε το πρόβλημά μας σ’ εκείνον που μας έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι μας στηρίζει και μας αγαπά. Η αγάπη απαιτεί κατανόηση, όχι ερωτήσεις και λογοκρισία. Είναι απαραίτητο να αποδέχεσαι τους ανθρώπους και τις καταστάσεις ως έχουν, κι ορισμένες φορές να μπαίνεις στη θέση των άλλων.

Καταφύγια δεν είναι μόνο κάποιοι πολύ καλοί σου φίλοι ή μέλη της οικογένειάς σου. Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που σέβεσαι κι εκτιμάς για τη δουλειά του, το χαρακτήρα του, το ήθος του, την παιδεία του, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σου συμπεριφέρεται.

Μπορεί να είναι εκείνος που από εκεί που δεν το περιμένεις σου στέλνει ένα «είμαι εδώ» και κάθεσαι σαν το χαζοχαρούμενο και σκορπίζεις χαμόγελα στον αέρα, γιατί υπάρχει ένας άνθρωπος που χωρίς να τον έχεις στη ζωή σου, σε έχει εκείνος και θέλει να ξέρεις ότι υπάρχει, αν κάποτε τον χρειαστείς. Ένα οιονεί καταφύγιο θα λέγαμε.

Ίσως γιατί όταν εκείνος χρειάστηκε κάποιον, δεν είχε έναν ώμο να στηριχθεί, ίσως γιατί είδε τη θλίψη στα μάτια σου, ίσως γιατί απλά είναι άνθρωπος, όχι μισάνθρωπος όπως έχουμε καταλήξει να είμαστε οι περισσότεροι σήμερα.

Οι άνθρωποι καταφύγια μπορεί να μην είναι συνέχεια κοντά σου, έχουν όμως εκείνον το μαγικό τρόπο που όσος χρόνος, όση απόσταση κι αν σας χωρίζει, εκμηδενίζεται με μιας. Είναι εκείνοι που μπορούν με μια φράση να σ’ αναστήσουν, εκείνοι που σου λένε απλώς «να χαμογελάς!» και το κάνεις.

Γιατί εκείνοι δεν έχουν κανένα συμφέρον. Θέλουν απλώς να είσαι καλά. Δεν χρειάζεσαι πολλούς, αρκεί κι ένας.

Ένας, αλλά βράχος.

Αναστασία Νάννου

ΠΗΓΗ: www.awakengr.com  pillowfights.gr

newsitamea.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Το στρες της σύγχρονης γυναίκας είναι αναμφίλεκτο και καθημερινό. Οι πολλοί ρόλοι που πρέπει να συνδυαστούν, οι απαιτήσεις και οι γρήγοροι ρυθμοί κάνουν πολύ συχνά τη χαλάρωση να μοιάζει αδύνατη. Αυτό, σύμφωνα με τα ευρήματα μιας προηγούμενης μελέτης, θα μπορούσε να έχει σοβαρό αντίκτυπο στη σεξουαλική απόλαυση της γυναίκας, αφού βρέθηκε ότι για να φτάσει μια γυναίκα σε οργασμό θα πρέπει πρώτα να έχει επιτύχει μια ολοκληρωτική χαλάρωση, το οποίο είναι εύκολο να ειπωθεί αλλά καθόλου εύκολο να πραγματοποιηθεί.

Ευτυχώς, μια νέα μελέτη έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα υποστηρίζοντας ότι η γυναίκα δεν χρειάζεται να περάσει από την υψηλή εγρήγορση στην απόλυτη χαλάρωση προκειμένου να ευχαριστηθεί το σεξ. Οι ειδικοί, μάλιστα, επισημαίνουν ότι ο μύθος της ολοκληρωτικής χαλάρωσης ως προαπαιτούμενο της σεξουαλικής απόλαυσης της γυναίκας εν μέρει στηρίζεται και στο γεγονός ότι η πολυάσχολη σύγχρονη γυναίκα, που έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με πολυάριθμα αιτήματα, ενδεχομένως το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται να είναι η απόλαυσή της.

Η νέα μελέτη χρησιμοποίησε τα πιο εξειδικευμένα μηχανήματα για τη μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου κι εξέτασε 10 γυναίκες οι οποίες βίωναν οργασμό ενώ βρίσκονταν μέσα στον τομογράφο. Οι ερευνητές παρατήρησαν τη δραστηριότητα στις διαφορετικές εγκεφαλικές περιοχές που είναι υπεύθυνες για την κίνηση, τις αισθήσεις, τη μνήμη, τα συναισθήματα και πώς αυτή η δραστηριότητα βαθμιαία αυξανόταν όσο οι γυναίκες πλησίαζαν στην κορύφωση. Όταν τελικά έφθαναν, η δραστηριότητα στις περιοχές άρχισε και πάλι να μειώνεται.

Κατά τη διάρκεια του οργασμού, ωστόσο, δεν βρέθηκε καμία ένδειξη απενεργοποίησης σε καμία περιοχή. Οι συγγράφεις της μελέτης, μάλιστα, τονίζουν ότι οι γυναίκες δεν χρειάζεται να χαλαρώσουν για να φτάσουν σε οργασμό, απλώς χρειάζεται να συγκεντρωθούν στην αίσθηση του τι τους συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Τονίζουν, επίσης, ότι πολύ λίγα είναι γνωστά αναφορικά με τις εγκεφαλικές λειτουργίες και την ευχαρίστηση, και πως τώρα αρχίζουν να μαθαίνουν τα βασικά.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο «New Scientist», βρήκε επίσης ότι μια εγκεφαλική δομή που ονομάζεται πρόσθιος πυρήνας ραφής ενεργοποιείται ακόμα περισσότερο κατά τη διάρκεια του οργασμού. Αυτό συνδέεται με την απελευθέρωση σεροτονίνης που μπορεί να μειώσει την αντίληψη του πόνου κι εξηγεί γιατί οι γυναίκες δεν αντιλαμβάνονται τον πόνο κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής κορύφωσης.

Τα ευρήματα αυτά δεν συμφωνούν με αυτά της μελέτης του 2005, η οποία βρήκε μια σημαντική μείωση της ροής του αίματος στον πρόσθιο πυρήνα ραφής. Στο εύρημα αυτό τότε είχε δοθεί η ερμηνεία ότι η γυναίκα πρέπει να μην έχει ανησυχίες και σκέψεις να τη διασπούν προκειμένου να φτάσει σε οργασμό.

Η νέα μελέτη δείχνει ότι ο οργασμός ενεργοποιεί μεγάλο μέρος του εγκεφάλου, ακόμα και μια περιοχή η οποία εμπλέκεται στις λεγόμενες εξωσωματικές εμπειρίες, τις εμπειρίες δηλαδή που δίνουν για μια στιγμή μια άλλη συνειδητότητα αναφορικά με τη σχέση με το σώμα. Αυτή η ιδιαίτερη εμπειρία του οργασμού συνδέεται λοιπόν μάλλον με υπερδραστηριότητα του εγκεφάλου και όχι με χαλάρωση.

Οι γυναίκες δεν χρειάζεται επομένως να έχουν ακόμη μία επιταγή να ικανοποιήσουν, αυτή της απόλυτης χαλάρωσης. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είναι παρούσες εκεί, με την προσοχή τους εστιασμένη στην εμπειρία.

Πηγή: zougla.gr

Σχέσεις - Σεξ

Λίγο πολύ όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε πότε μία σχέση δεν πάει καλά. Ωστόσο, σύμφωνα με μία έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, κάποιες ενδείξεις ίσως πρέπει να τις πάρουμε σοβαρότερα από τις υπόλοιπες.

14 χρόνια κράτησε η έρευνα του αμερικανικού πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ η οποία έβαλε στο μικροσκόπιο 79 παντρεμένα ζευγάρια με σκοπό να αποδείξει τα κοινά όσων από αυτά θα κατέληγαν στο διαζύγιο.  Επιπλέον, άλλη έρευνα που έγινε σε 400 νεόνυμφα ζευγάρια έδειξε πώς όσα από αυτά παρουσίαζαν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κατά τον πρώτο χρόνο του γάμου τους είχαν περισσότερες πιθανότητες να χωρίσουν μέσα στα επόμενα περίπου 15 χρόνια. Τελικά, τα βασικά σημάδια που προμήνυαν τον χωρισμό (τα οποία ωστόσο αν εντοπιστούν νωρίς και υπάρχει κοινή διάθεση να ξεπεραστούν, η σχέση μπορεί να σωθεί) φάνηκε πώς είναι τα εξής τέσσερα: 

1. Περιφρόνηση 
Είναι ίσως ο νούμερο ένα εχθρός της σχέσης. Οι ψυχολόγοι την περιγράφουν σα μία μίξη θυμού και απώθησης προς τον σύντροφό μας που ξεπερνά τα όρια της απογοήτευσης ή του αρνητισμού. Όταν περιφρονούμε τον άλλον παύουμε να τον βλέπουμε ως ίσο. Αντίθετα τον θεωρούμε κατώτερό μας σε κάθε επίπεδο (πιστεύουμε π.χ. πώς είμαστε πιο έξυπνοι κ.λπ.) με αποτέλεσμα να παύουμε να ενδιαφερόμαστε για τη γνώμη, τις ανάγκες και τα συναισθήματά του. Έτσι όμως η σχέση χάνει το νόημά της μια και αδυνατούμε ή απλώς δε θέλουμε ή θεωρούμε χάσιμο χρόνου να δούμε τα πράγματα από τη μεριά του άλλου και να του φερθούμε με τον αντίστοιχο σεβασμό. 

2. Κριτική
Όταν κριτικάρουμε ό,τι κάνει ο σύντροφός μας, όταν κάθε λεγόμενο ή πράξη του το μετατρέπουμε σε συμπέρασμα για τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του το οποίο του αποδίδουμε ανεξαρτήτως συνθηκών (π.χ. αν μια μέρα δεν έπλυνε τα πιάτα αντί να το κρίνουμε ως μεμονωμένο περιστατικό το γενικεύουμε και τον θεωρούμε γενικά τεμπέλη) τότε η σχέση έχει σίγουρα πρόβλημα. Αν όντως τα θέματα για τα οποία ασκούμε κριτική είναι ουσιαστικά και διαρκή τότε θα πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους να τα διαχειριστούμε προτού η σχέση απειληθεί (εφόσον φυσικά μας ενδιαφέρει να τη σώσουμε) και προτού βρεθούμε περικυκλωμένοι από συναισθήματα που δεν αρμόζουν σε ανθρώπους που υποτίθεται πώς είναι μαζί συνειδητά και μοιράζονται κοινά συναισθήματα, πεποιθήσεις και στόχους.

3. Αμυντική στάση 
Οι σύντροφοι που καταλήγουν να χωρίσουν συχνά στα πρώτα χρόνια της σχέσης υιοθετούν το ρόλο είτε του θύτη είτε του θύματος. Αυτοί που «αναλαμβάνουν» τον ρόλο του θύματος στη διάρκεια της σχέσης τους συνήθως υιοθετούν μία αμυντική στάση απέναντι στον σύντροφό τους μεταθέτοντάς του την ευθύνη για την αλλοίωση της σχέσης. Όταν όμως μπαίνουμε σε αυτή τη λογική και φερόμαστε συνεχώς σα να είμαστε οι αδικημένοι σε μια σχέση είναι πολύ δύσκολο να βγούμε. Αντίθετα η κατάσταση αυτή συνήθως κορυφώνεται πάντα προς το χειρότερο προκαλώντας ξεσπάσματα και τσακωμούς και τελικά την οριστική ρήξη.

4. Αγνόηση
Παίζετε με το κινητό σας, μιλάτε στο chat με τους φίλους σας, βλέπετε μια σειρά στην τηλεόραση, θυμάστε ότι έχετε μια επείγουσα δουλειά και γενικά κάνετε ό,τι μπορείτε για να αποφύγετε τη γκρίνια του συντρόφου σας, τα παράπονά του ή έναν καβγά που βλέπετε στον ορίζοντα… Στην ουσία όμως έτσι υψώνετε ένα τείχος ανάμεσά σας αφήνοντας τον σύντροφό σας απ’ έξω και αποφεύγοντας να θίξετε ζητήματα που ίσως είναι πολύ σημαντικά για την πορεία της σχέσης σας.

Πηγή:http://www.independent.co.uk/life-style/relationships-break-ups-how-to-tell-psychologist-academic-partners-behaviour-a7850926.html

Επεξεργασία: Α. Καππάτου ψυχολόγος - παιδοψυχολόγος - Συγγαφέας

http://www.akappatou.gr/

Σχέσεις - Σεξ

Οι περισσότερες γυναίκες σε όλο τον κόσμο θα προτιμούσαν να εργάζονται επ' αμοιβή και σχεδόν ο ίδιος αριθμός ανδρών συμφωνεί μαζί τους, ακόμη και σε περιοχές με παραδοσιακά λιγότερες γυναίκες στο εργατικό δυναμικό, σύμφωνα με έρευνα που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.   Μόνο το ένα τρίτο των γυναικών και των ανδρών θα προτιμούσε οι γυναίκες να κάθονταν στο σπίτι, αναφέρει η έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) και της εταιρείας δημοσκοπήσεων Gallup. 

 Οι μισές από τις γυναίκες σε ηλικία εργασίας παγκοσμίως συμμετέχουν στην αγορά εργασίας σε σχέση με τρία τρίτα των ανδρών, σύμφωνα με τον ILO.   Τα επίπεδα αυτά διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή αλλά μόνο το ένα τέταρτο ή και λιγότερο από τις γυναίκες του εργατικού δυναμικού στη Νότια Ασία, τη Βόρεια Αφρική και τις αραβικές χώρες.   

Η έρευνα, η οποία βασίστηκε σε συνεντεύξεις με σχεδόν 149.000 ενήλικες σε 142 χώρες και περιοχές μέσα στο 2016, είχε στόχο την κατανόηση των παραγόντων που επηρεάζουν τη συμμετοχή των γυναικών στο εργατικό δυναμικό. 

 "Απέναντι στη σημαντική πρόοδο που έχουν σημειώσει οι γυναίκες στον τομέα της εργασίας, υπάρχουν πολλά ακόμη που πρέπει να γίνουν", σημειώνει η έκθεση.   "Με την πάροδο δεκαετιών αρχίζουν να φαίνονται τα οφέλη που προκύπτουν για τους ανθρώπους, τις οικογένειες και τις κοινωνίες στο σύνολό τους από την οικονομική δύναμη των γυναικών και όμως η ισότητα των φύλων δεν έχει επιτευχθεί παντού".   

Σε παγκόσμιο επίπεδο το 70% των γυναικών και το 66% των ανδρών θα προτιμούσαν οι γυναίκες να απασχολούνταν σε έμμισθη εργασία, αναφέρει η έκθεση.   Ακόμη και εκεί όπου οι γυναίκες έχουν μικρότερη παρουσία στο χώρο εργασίας, το 57% των ανδρών στη Βόρεια Αφρική και το 52% των ανδρών στις αραβικές χώρες απάντησαν ότι θα προτιμούσαν οι γυναίκες να είχαν έμμισθη εργασία αλλά και να φρόντιζαν τις οικογένειές τους. 

 Το μισθολογικό χάσμα μεταξύ των δύο φύλων εκτιμάται στο 23%, δηλαδή κατά μέσο όρο οι γυναίκες κερδίζουν το 77% αυτού που κερδίζουν οι άνδρες, σύμφωνα με τα στοιχεία του ILO.   Η έρευνα διαπιστώνει ότι το μισθολογικό χάσμα δεν συνδέεται με το επίπεδο της οικονομικής ανάπτυξης μιας χώρας και δεν μπορεί να εξηγηθεί από τις διαφορές στην εκπαίδευση, την εμπειρία, την ηλικία ή τις ευκαιρίες για καριέρα.   

Αντίθετα, το χάσμα αποδίδεται στις "επίμονες διακρίσεις--συνειδητές ή ασυνείδητες--εις βάρος των γυναικών".   Ο συνδυασμός της δουλειάς με την οικογένεια αναφέρεται ως η μεγαλύτερη πρόκληση στις ανεπτυγμένες και τις αναδυόμενες οικονομίες και η άδικη μεταχείριση στη δουλειά ως η μεγαλύτερη ανησυχία στις αναπτυσσόμενες οικονομίες.

Πηγή: www.lifo.gr

Σχέσεις - Σεξ

Έρευνα: Το σεξ δεν είναι πλέον ταμπού αλλά η συχνότητά του μειώνεται 

Οι ενήλικες σήμερα κάνουν λιγότερο σεξ από ό,τι πριν 20 χρόνια, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική έρευνα. Η μεγαλύτερη μείωση στη συχνότητα αφορά τα παντρεμένα ζευγάρια και όσους συζούν. Γενικά, οι νεότερες γενιές κάνουν σεξ πιο αραιά από ό,τι οι παλαιότερες - τουλάχιστον στις ΗΠΑ (και πιθανώς σε αρκετές ακόμη χώρες). Κάποιος γεννημένος μετά το 1995 κάνει κατά μέσο όρο έξι φορές λιγότερες σεξ μέσα στο χρόνο σε σχέση με κάποιον συνομήλικο γεννημένο στη δεκαετία του 1930. Η μείωση στο σεξ οφείλεται τόσο στο ότι οι παντρεμένοι κάνουν πια σεξ λιγότερο συχνά, όσο και στο ότι οι παντρεμένοι...λιγοστεύουν (οι ανύπαντροι έκαναν πάντα λιγότερο σεξ λόγω έλλειψης σταθερού συντρόφου).

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχολογίας Τζιν Τουίντζ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα σεξουαλικής συμπεριφοράς "Archives of Sexual Behavior", ανέλυσαν στοιχεία για ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα άνω των 26.000 ενηλίκων (το 96% ετεροφυλόφιλων), οι οποίοι ρωτήθηκαν για τη σεξουαλική ζωή τους από το 1989 μέχρι σήμερα. Διαπιστώθηκε ότι μπορεί το σεξ να μην είναι πια εξίσου θέμα ταμπού όπως στο παρελθόν, όμως αυτό δεν φαίνεται να έχει παίξει ρόλο στο να αυξηθεί η συχνότητά του - μάλλον το αντίθετο.

Ο μέσος παντρεμένος (ή όποιος συζεί για χρόνια) κάνει πλέον κάθε χρόνο 16 λιγότερες φορές σεξ από ό,τι την περίοδο 2000-2004. Συνολικά, ο μέσος ενήλικας -παντρεμένος και μη- κάνει μετά το 2010 εννέα φορές πιο αραιά σεξ από ό,τι την περίοδο 1995-1999. Προφανώς όποιος έχει μόνιμο σύντροφο, κάνει συχνότερα σεξ από όποιον δεν έχει. «Τα ευρήματα δείχνουν μια σημαντική αναστροφή σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, όσον αφορά το γάμο και το σεξ. Στη δεκαετία του 1990 οι παντρεμένοι έκαναν σεξ περισσότερες φορές μέσα στο έτος σε σχέση με τους ανύπαντρους, αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 και μετά η τάση αντιστράφηκε και πλέον οι οι ανύπαντροι κάνουν σεξ συχνότερα» δήλωσε η Τουίντζ, συγγραφέας του βιβλίου "Generation Me" (Η Γενιά του Εγώ).

Η μελέτη δείχνει ότι η ηλικία παίζει μεγάλο ρόλο στη συχνόπτητα του σεξ. Οι άνθρωποι 20 έως 30 ετών κάνουν σεξ πάνω από 80 φορές μέσα στο έτος (δηλαδή περίπου μία φορά κάθε τέσσερις ή πέντε μέρες). Για τους 45άρηδες η συχνότητα πέφτει στις 60 φορές το χρόνο (μία φορά κάθε έξι μέρες) και στους 65άρηδες στις 20 φορές (μία φορά κάθε 18 μέρες). Η συχνότητα σεξουαλικής δραστηριότητας κορυφώνεται στην ηλικία των 25 ετών και στη συνέχεια μειώνεται κατά 3,2% κάθε χρόνο που περνάει (ή 1,2 λιγότερες φορές σεξ ετησίως).

Πού μπορεί να οφείλεται το ότι οι νεότερες γενιές δεν είναι τόσο σεξουαλικά δραστήριες όσο οι παλαιότερες; Μήπως στην πιο πολυάσχολη σύγχρονη ζωή; Ή μήπως στην παρακολούθηση πορνογραφίας στο διαδίκτυο; Καθόλου βέβαιο, σύμφωνα με τους ερευνητές, επειδή διαπίστωσαν ότι στην πραγματικότητα όσοι εργάζονται περισσότερες ώρες, κάνουν σεξ συχνότερα, το ίδιο και όσοι βλέπουν συχνότερα πορνό.

Οι μεταβαλλόμενοι ρόλοι των δύο φύλων (η δυναμική μεταξύ άνδρα-γυναίκας στο σπίτι και στη δουλειά), η μεγαλύτερη χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι περισσότερες διαθέσιμες εναλλακτικές επιλογές, αλλά επίσης η οικονομική κρίση και η αύξηση της κατάθλιψης, φαίνεται να παίζουν το δικό τους ρόλο. Για αρκετούς νέους πάντως, το πιο αραιό σεξ φαίνεται να είναι μια συνειδητή επιλογή.

Πηγή: ΑΠΕ/ΜΠΕ

Πηγή: www.lifo.gr

Σχέσεις - Σεξ

Το «πρωτόκολλο» της συγγνώμης: Η λέξη που δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούμε στην απολογία μας

Τις περισσότερες φορές σημασία δεν έχει τι λες αλλά και ο τρόπος που το λες, ειδικά όταν πρόκειται για μία συγγνώμη. Ενίοτε δεν αρκεί από μόνη της για να αποκαταστήσει τα πράγματα και ο αποδέκτης μπορεί να μην καταλάβει ακριβώς τις προθέσεις του ατόμου που τη ζητά ή ακόμη και να μην τον πιστέψει.

Η κλινική ψυχολόγος Χάρριετ Λέρνερ μιλώντας για το «πρωτόκολλο της συγγνώμης», εξηγεί πως για να γίνει πιστευτή αυτό που δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε είναι να την συνοδεύουμε με ένα «αλλά...». Σύμφωνα με την ίδια, το να συμπληρώνουμε την συγγνώμη μας με μια δικαιολογία ή μια δήλωση αποποίησης των ευθυνών μας, ουσιαστικά υποβαθμίζει την ενέργειά μας.

Ανεξάρτητα από το πόσο ειλικρινείς μπορεί να είμαστε, το να λέμε σε κάποιον πως υπάρχει δικαιολογία για την συμπεριφορά μας -αυτό δηλαδή που υπονοεί η λέξη «αλλά»- τους οδηγεί να πιστεύουν πως κατά βάθος δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας. «Όταν βάζουμε το "αλλά" σε μια συγγνώμη, προσθέτουμε μια δικαιολογία που αντιφάσκει με την ειλικρίνεια του αρχικού μηνύματος. Οι καλύτερες απολογίες είναι σύντομες και δεν περιλαμβάνουν επεξηγήσεις που μπορεί να τις αναιρούν», εξηγεί η Χάρριετ Λέρνερ.

Επίσης συμβουλεύει στη συγγνώμη να αναφερόμαστε στην πράξη μας και όχι στα συναισθήματα που αυτή προκάλεσε. «Το "λυπάμαι που νιώθεις έτσι" δεν αναφέρεται στο ίδιο το συμβάν κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να προσέχουμε. Η απόπειρα να δικαιολογήσουμε τη συμπεριφορά μας λέγοντας πως είχαμε μια δύσκολη μέρα ή πως οι γονείς μας ήταν σκληροί μαζί μας όταν ήμασταν παιδιά, επίσης αλλοιώνει το μήνυμα», προσθέτει.

Τέλος υποστηρίζει πως η έκκληση για συγχώρεση δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στο κομμάτι της συγγνώμης. Ο αποδέκτης μπορεί να έχει αποδεχθεί την απολογία μας αλλά την ίδια στιγμή να μην είναι ακόμη έτοιμος να μας συγχωρήσεις. Η συγχώρεση, όπως λέει, όταν και αν έρθει μπορεί να εξαρτηθεί από την μετέπειτα συμπεριφορά μας και το ότι θα αποδείξουμε έμπρακτα πως δεν θα επαναληφθεί. «Δεν είναι δική μας δουλειά να πούμε σε κανέναν να συγχωρεί ή όχι», σχολιάζει η Δρ. Λέρνερ.

Άλλωστε, όπως επισημαίνει, το να σκεφτόμαστε πως αποτύχαμε στο να μας συγχωρήσουν είναι κακό για την υγεία μας και μπορεί να οδηγήσει σε μια ζωή γεμάτη πικρία και μίσος. Με πληροφορίες από The New York Times

Πηγή: www.lifo.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin