Ιουνίου 24, 2018

Διατροφή

Τελικά η μπύρα η μπίρα έχει την τιμητική της, χειμωνα καλοκαίρι καθώς μας δροσίζει και αποτελεί ιδανικό συνοδευτικό πολλών πιάτων.

H μπίρα κατηγορείται για την αύξηση του σωματικού βάρους. Στην πραγματικότητα όμως, δεν παχαίνει, αρκεί να καταναλώνεται σε μέτριες ποσότητες και να μη συνοδεύεται από πολύ πλούσια σε λιπαρά φαγητά και σνακ.
H μπίρα δεν περιέχει λίπος και χοληστερίνη, ενώ έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε σάκχαρα. Έχει λιγότερες θερμίδες από άλλα ποτά, το πρόβλημα όμως δημιουργείται όταν κάποιος δεν περιορίζεται σε ένα ποτήρι, αλλά καταναλώνει μεγάλες ποσότητες.

Η θρεπτική αξί της μπύρας (Αλκοόλ 5% ανά 100 γρ.)
Nερό: 94,32 γρ.
Mαγνήσιο: 6 mg
Συνολικά λιπίδια: 0,06 γρ.
Φώσφορος: 13 mg
Yδατάνθρακες: 1,61 γρ.
Kάλιο: 25 mg
Σάκχαρα: 0,05 γρ.
Nάτριο: 4 mg
Aσβέστιο: 5 mg
Διαιτητικές ίνες: 0,1 γρ.
Θερμίδες / 250ml

Μπίρα lager 107
Μπίρα χωρίς αλκοόλ 38

Tips για μη φουσκώνετε:

- Πίνετε την μπίρα από το ποτήρι και όχι απευθείας από το μπουκάλι ή το κουτάκι, έτσι ώστε να δημιουργείται αφρός και να απελευθερώνεται διοξείδιο του άνθρακα. H μπίρα με αφρό είναι πιο εύπεπτη και προκαλεί λιγότερες ερυγές (ρεψίματα).


- Mην προσπαθείτε να ξεδιψάσετε με μπίρα. H μπίρα δεν ξεδιψάει. Αν θέλετε να ξεδιψάσετε, πιείτε πρώτα νερό και μετά απολαύστε την μπίρα σας.
- Mην καταναλώνετε την μπίρα με μεγάλες ποσότητες φαγητού, γιατί όχι μόνο θα φουσκώσετε, αλλά και το φούσκωμα θα κρατήσει αρκετή ώρα.

onmed.gr

Διατροφή

Η γλιστρίδα ή αντράκλα το θαυματουργό λαχανικό: Το θεριό της διατροφής - Με ωμέγα-3, βιταμίνες & ιχνοστοιχεία
Η γλιστρίδα το θαυματουργό φυτό, ή αλλιώς αντράκλα (Portulaca oleracea), είναι ένα κοινό αγριόχορτο σε πολλούς τόπους της χώρας μας με μεγάλη ιστορία και πολλές χρήσεις.

''Οι παραδοσιακές κοινωνίες την χρησιμοποιούσαν για να θεραπεύουν πολλά από τα προβλήματα υγείας που σήμερα καταπολεμούνται από τα λιπαρά οξέα ωμέγα-3 και στα οποία συμπεριλαμβάνονται οιφλεγμονές, τα προβλήματα στην καρδιά, οι στομαχικές διαταραχές, ο πόνος και ο πυρετός”.

Π.χ. ο Θεόφραστος (372-287 π.Χ.), ο πατέρας της βοτανικής, σύστηνε τη γλιστρίδα ως φάρμακο για την καρδιακή ανεπάρκεια, το σκορβούτο, τον πονόλαιμο, τον πόνο στα αφτιά, το οίδημα στις αρθρώσεις και την ξηροδερμία, ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε για θεραπείαπονοκεφάλων, δυσεντερίας, δάγκωμα σαυρών και φιδιών, θεραπεία ουροποιητικού και πεπτικού συστήματος, αναλγητικό καταπραϋντικό, αντιπυρετικό και αντί-υπερτασικό.

Η γλιστρίδα είναι ιδανική ως τονωτικό, σταματάει τον πονοκέφαλο που προκύπτει από δίψα ή ζέστη, αλλά και την ίδια την δίψα βάζοντας 2-3 φύλλα κάτω από τη γλώσσα. Επίσης, κοπανισμένη, χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση εγκαυμάτων. Είναι ρεπτικό λαχανικό, με μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α, C, βιταμίνες Β (λιγότερο), καροτενοειδή, ασβέστιο, μαγνήσιο, κάλιο, σίδηρο, γλουταθειόνη κ.ά. Επίσης είναι το λαχανικό με την υψηλότερη περιεκτικότητα σε ωφέλημα ω3 λιπαρά οξέα.

Τα αλκαλοειδή χρώματα που χρησιμοποιεί, η β-κυανίνη για το κοκκινωπό και η β-ξανθίνη για το κίτρινο έχουν αντιοξειδωτική δράση. Απαλλάσσει το συκώτι από υπεραιμία και είναι αποτελεσματική κατά του λειχήνα του στόματος Αρνητικό της γλιστρίδας το γεγονός ότι είχε αντί-αφροδισιακή δράση. Ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε και ως κατευναστικό της ερωτικής διάθεσης (και όπως έλεγε, “ένα γιατρικό για την αποφυγή της μοιχείας”).

100 γρ γλιστρίδας έχουν μόνο 16 θερμίδες και περιέχουν 400 χιλιοστογραμμάρια Ω3 φυτικού λιπαρού οξέος που συναντάται στο φυτικό βασίλειο και ονομάζεται άλφα-λινολεϊνικό ή LΝΑ – διαθέτει δηλαδή δεκαπέντε φορές περισσότερα ωμέγα-3 από ό,τι τα περισσότερα μαρούλια που κυκλοφορούν στο εμπόριο, γράφει το herblife.gr

Μια μερίδα γλιστρίδες καλύπτουν τις ημερήσιες ανάγκες σε βιταμίνη Ε και γλουταθειόνη – ισχυρό αντιοξειδωτικό. Ως γνωστό η βιταμίνη Ε και τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα προστατεύουν πιθανώς από τον καρκίνο, τις καρδιοπάθειες και τις φλεγμονώδεις παθήσεις. Τώρα το καλοκαίρι τη βρίσκουμε άφθονη παντού, οπότε μπορείτε να τη συνδυάσετε τέλεια στη χωριάτικη σαλάτα με ντάκο και φρέσκια μυζήθρα, όπως ακριβώς τη σερβίρουν στην Κρήτη και πιο συγκεκριμένα στη Γαύδο. Καλή όρεξη!

Βιταμίνες και υγεία
Οι βιταμίνες είναι απαραίτητες για τον ανθρώπινο οργανισμό και πρέπει να λαμβάνονται με μέτρο αλλά και σύμφωνα με τους κανόνες που συνιστούν οι επιστημονικές μελέτες (ημερήσια δόση).

Ας δούμε τις πιο σημαντικές βιταμίνες επιγραμματικά :

Βιταμίνη Α: Τα ψάρια και το μουρουνέλαιο αποτελούν μεγάλες πηγές. Βοηθάει την όραση και κάνει καλό στο δέρμα.
Βιταμίνη Β: Αναπλάθει την επιδερμίδα, τα νύχια και βοηθάει στην μείωση του στρες.
Βιταμίνη C: Η πιο γνωστή από τις βιταμίνες, η βιταμίνη c ,Βοηθάει και προστατεύει τον οργανισμό από ιώσεις και γρίπη.
Βιταμίνη D: Ευεργετική για τα κόκαλα, χρησιμοποιείτε κατά κόρον για την πρόληψη της οστεοπόρωσης.
Βιταμίνη Ε: Η βιταμίνη αυτή είναι της γονιμότητας και της ομορφιάς.
Βιταμίνη F: Η βιταμίνη αυτή είναι τα γνωστά σε όλους ακόρεστα λιπαρά οξέα και είναι ευεργετική για τον οργανισμό μας.
Βιταμίνη Κ: Είναι σημαντική για τα οστά και για τις αιμορραγικές καταστάσεις, βρίσκεται στα πράσινα φυλλώδη λαχανικά.
Βιταμίνη P: Ενισχύει τη δράση της βιταμίνης C και έχει πολλές ωφέλιμες ιδιότητες για τον οργανισμό μας.

Διατροφή

Σημαντικά τα οφέλη του στον οργανισμό μας
Ο αρακάς αποτελεί ένα λαχανικό που καταναλώνεται συχνά στην ελληνική κουζίνα, είτε ως λαδερό φαγητό ή σαν συνοδευτικό σε διάφορα πιάτα.

Αν και πολλοί τον θεωρούν όσπριο, στην πραγματικότητα ο αρακάς ανήκει στην κατηγορία των αμυλούχων λαχανικών, αφού έχει υψηλότερη περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες, συγκριτικά με τα υπόλοιπα λαχανικά.

Ανεξάρτητα όμως από την ομάδα τροφίμων στην οποία τον κατατάσσουμε, ο αρακάς παραμένει ένα ιδιαίτερα θρεπτικό λαχανικό, που προσφέρει πλήθος πολύτιμων θρεπτικών συστατικών.

Αρχικά, πρόκειται για μια πλούσια πηγή φυτικών ινών, καθώς αρκεί ένα φλιτζάνι βρασμένου αρακά για να καλυφθεί το 1/3 των ημερήσιων αναγκών ενός ενήλικα. Από την άλλη, ο αρακάς περιέχει πρωτεΐνες φυτικής προέλευσης, ενώ όταν συνδυάζεται με άλλες πηγές φυτικών πρωτεϊνών, όπως το ρύζι, το ψωμί ή άλλα προϊόντα δημητριακών, προσφέρει πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας.

Αναφορικά με την περιεκτικότητά του σε μικροθρεπτικά συστατικά, είναι πολύ καλή πηγή φυλλικού οξέος, βιταμίνης Κ και βιταμίνης Α και παρέχει σημαντικά ποσά βιταμίνης C, βιταμινών του συμπλέγματος Β, μαγνησίου, φωσφόρου, ψευδαργύρου και καλίου.

Τέλος, περιέχει πολύτιμα φυτοχημικά συστατικά, όπως οι πολυφαινόλες, που ασκούν ισχυρή αντιοξειδωτική δράση, προστατεύοντας τον οργανισμό από τις αρνητικές επιπτώσεις του οξειδωτικού στρες.

Πηγή: neadiatrofis.gr

Διατροφή

Ποια είναι η έκβαση του «αγώνα» ανάμεσα στη δίαιτα με χαμηλά λιπαρά και σε εκείνη με χαμηλούς υδατάνθρακες; Ισοπαλία, είναι η ετυμηγορία μιας νέας αμερικανικής επιστημονικής έρευνας, με τη συμμετοχή ενός διακεκριμένου Έλληνα επιστήμονα της διασποράς, του καθηγητή ιατρικής Γιάννη Ιωαννίδη του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια.

Είτε κανείς μειώσει τα λίπη, είτε τους υδατάνθρακες, κόβει περίπου τα ίδια κιλά, σύμφωνα με τη μελέτη. Επιπλέον, η έρευνα εξέτασε κατά πόσο τα συγκεκριμένα γονίδια ενός ανθρώπου ή τα επίπεδα της ινσουλίνης του μπορούν να προδιαγράψουν το θετικό αποτέλεσμα της μίας ή της άλλης δίαιτας. Και στα δύο η απάντηση είναι αρνητική.

Στο παρελθόν έχουν εντοπισθεί ορισμένα γονίδια που επηρεάζουν τον μεταβολισμό των λιπιδίων και των υδατανθράκων, άρα πιστεύεται ότι μπορεί να επηρεάζουν και την επιτυχία μιας δίαιτας. Όμως σύμφωνα με τη νέα μελέτη, οι νέες εξατομικευμένες -και δαπανηρές- «δίαιτες DNA», που υποτίθεται ότι είναι προσαρμοσμένες στο γενετικό υπόβαθρο κάθε ανθρώπου, δεν φαίνεται να διασφαλίζουν καλύτερο αποτέλεσμα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ιατρικής Κρίστοφερ Γκάρτνερ του Στάνφορντ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό JAMA (Journal of american Medical Association), πραγματοποίησαν κλινική δοκιμή με 609 υπέρβαρους άνδρες και γυναίκες ηλικίας 18 έως 50 ετών, που χωρίσθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες ανάλογα με τη διατροφή τους (χαμηλά λιπαρά ή χαμηλούς υδατάνθρακες).

Η μία ομάδα κλήθηκε να καταναλώνει κατά μέσο όρο 57 γραμμάρια λίπους τη μέρα έναντι 87 πριν τη δίαιτα, ενώ η άλλη ομάδα 132 γραμμάρια υδατανθράκων καθημερινά έναντι 247 πριν. Και οι δύο ομάδες μείωσαν την καθημερινή κατανάλωση θερμίδων κατά περίπου 500 θερμίδες. Κάθε ομάδα διατήρησε το ίδιο διατροφικό καθεστώς επί ένα έτος, ενώ προηγουμένως αναλύθηκε το γονιδίωμα όλων των συμμετεχόντων και υποβλήθηκαν σε τεστ αντοχής στην ινσουλίνη (την ορμόνη που ρυθμίζει το επίπεδο του σακχάρου στο σώμα).

Μετά από ένα χρόνο οι συμμετέχοντες και στις δύο ομάδες είχαν χάσει κατά μέσο όρο περίπου τα ίδια κιλά: 5,2 κιλά στη δίαιτα με χαμηλά λιπαρά και 5,9 κιλά στη δίαιτα με τους χαμηλούς υδατάνθρακες. Ενώ όμως η διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν μικρή (μόνο 0,7 κιλά, που μπορεί να οφείλονται και στην τύχη), αντίθετα υπήρχαν μεγάλες αποκλίσεις στο εσωτερικό και των δύο ομάδων, με ακραίες περιπτώσεις κάποιον άνθρωπο που είχε χάσει 27 κιλά και έναν που αντίθετα είχε αυξήσει το βάρος του κατά εννιά κιλά (μια απόκλιση 36 κιλών!).

Η περαιτέρω ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι ούτε με βάση το διαφορετικό γενετικό «προφίλ», ούτε με βάση την διαφορετική ινσουλινοαντίσταση, είναι δυνατό να προβλεφθεί αν μια δίαιτα θα έχει επιτυχία, άρα ποιά δίαιτα θα είναι καλύτερη για κάποιον. Οι ερευνητές θα συνεχίσουν πάντως να αναζητούν άλλους εξατομικευμένους παράγοντες που μπορούν να προβλέψουν την επιτυχία ή μη μιας δίαιτας, όπως το μικροβίωμα του εντέρου ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας.

«Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες για κάποια φίλη που έκανε δίαιτα και τα πήγε περίφημα και μετά μια άλλη φίλη δοκίμασε την ίδια δίαιτα, αλλά σε αυτήν δεν πέτυχε καθόλου. Αυτό οφείλεται στο ότι όλοι είμαστε πολύ διαφορετικοί και μόλις τώρα αρχίζουμε να κατανοούμε τους λόγους γι' αυτή τη διαφοροποίηση. Μάλλον δεν θα πρέπει να ρωτάμε ποιά είναι η καλύτερη δίαιτα, αλλά ποια είναι η καλύτερη δίαιτα για ποιον» επεσήμανε ο Γκάρτνερ, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι ερευνητές τόνισαν ότι το βασικό συμπέρασμα από τη νέα έρευνα είναι ότι, για να χάσει κανείς βάρος είτε με τη δίαιτα των χαμηλών λιπαρών είτε των χαμηλών υδατανθράκων, το βασικό είναι να τρώει λιγότερη ζάχαρη, λιγότερα επεξεργασμένα δημητριακά (όχι ολικής αλέσεως) και όσο γίνεται περισσότερα λαχανικά.

newsbeast.gr

Διατροφή

 

Η μπομπότα
Γνωστή και ως το ψωμί ή η πίτα των φτωχών, η μπομπότα ήταν η εναλλακτική του σπάνιου σε δύσκολες περιόδους αλευριού από σιτάρι. Ήταν στην ουσία ένας χυλός από καλαμποκάλευρο, αλατισμένο νερό και λάδι, αυγό ή κάποια γέμιση, αν υπήρχε.

Θρεψίνη και πετιμέζι
Ως την δεκαετία του ’60, τότε που δεν υπήρχαν… πραλίνες φουντουκιού και maple syrup για να αλείφουμε στο ψωμί, οι φέτες αλείφονταν κατά κόρον με πετιμέζι ή θρεψίνη. Το πετιμέζι είναι το παχύρρευστο προϊόν που προκύπτει από τον μούστο των σταφυλιών, ενώ η θρεψίνη, που κυκλοφορούσε στο εμπόριο σε κουτί με μια χαρακτηριστικότατη φωτογραφία ενός μικρού παιδιού, ήταν μια κρέμα που αποκαλούταν και σταφιδίνη, επίσης από τα σταφύλια. Αυτό ήταν το πιο συνηθισμένο και θρεπτικό κολατσιό των παιδιών τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Ζαχαρόψωμο
Μια φέτα ψωμί με ζάχαρη ήταν ο πιο γρήγορος και οικονομικός τρόπος να ξεκινήσουν τα παιδιά τη μέρα τους πριν φύγουν για το σχολείο, τις περασμένες δεκαετίες. Η «συνταγή» είναι πολύ απλή: Το ψωμί απλώς βρεχόταν ελαφρώς με νερό και πασπαλιζόταν με ζάχαρη.

Τσιγαρίδες
Σε παλαιότερες εποχές ανά την Ελλάδα – και σε κάποιες επαρχίες ακόμη – κάθε οικογένεια είχε το γουρουνάκι της, που «θυσιαζόταν» κοντά στα Χριστούγεννα. Επειδή όμως δεν έπρεπε να πάει χαμένο καθόλου κρέας, τα μικρά κομμάτια από ξύγκι που περίσσευαν, έμπαιναν σε καζάνια με νερό και αλάτι, και προέκυπταν κομμάτια χοιρινού σαν μπέικον, που διατηρούνταν ως και τα επόμενα Χριστούγεννα.

Μπλουγούρι και τραχανάς
Στην ύπαιθρο το μπλουγούρι (γνωστό πλέον ευρέως ως πλιγούρι) και ο τραχανάς ήταν πάντα χειροποίητα και πιο διαδεδομένα από τα ζυμαρικά όπως τα μακαρόνια και το ρύζι που μπήκαν τις τελευταίες δεκαετίες στην κουζίνα και κέρδισαν το… μονοπώλιο των συνοδευτικών στα πιάτα. Το πλιγούρι είναι ψιλό δημητριακό από αποξηραμένο σιτάρι και ο τραχανάς, ξινός ή γλυκός, είναι ζυμαρικό φτιαγμένο από αλεύρι και γάλα ή γιαούρτι. Ευτυχώς, αυτά τα δύο χαμένα τρόφιμα, επανήλθαν το τελευταίο διάστημα, ακόμα και στις κουζίνες μεγάλων σεφ, που αποφάσισαν να πρωτοτυπήσουν με μια επιστροφή σε παλιές αξίες, κάνοντας τάση το «τραχανότο» ή βρίσκοντας στο πλιγούρι το «νέο» super food.

Ρεβιθόψωμο
Τα ρεβίθια στην Κατοχή ήταν χρήσιμα ακόμα και για την παρασκευή υποκατάστατου ροφημάτων όπως ο καφές. Αλλά με το συγκεκριμένο όσπριο και αλεύρι, φτιαχνόταν και ψωμί, το λεγόμενο ρεβιθόψωμο που με λίγο αλεύρι και λάδι, γέμιζε το τραπέζι σε εποχές ανέχειας.

Διατροφή

Οι τρεις σωματοφύλακες | Βιταμίνη D3, Βιταμίνη Κ2, Μαγνήσιο και Ασβέστιο ByawakengrPosted on 07/02/2018 Tweet +1 Pin 1 Share 1K SHARES 1K Του Στράτου Λάσπα Σο πρώτο άρθρο μας για τη βιταμίνη D3, «Βιταμίνη D3: το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της φαρμακοβιομηχανίας;», δημοσιεύτηκε στην Stratos’ Sphere τον Φεβρουάριο του 2010. Αν και κατά το δυνατόν πλήρες, το άρθρο εκείνο, χρειαζόταν επειγόντως επικαιροποίηση, καθώς εν τω μεταξύ είχαν προκύψει νέα στοιχεία τα οποία ήταν πάρα πολύ σημαντικά. Οφέλη της βιταμίνης D Στην πραγματικότητα, η «βιταμίνη D» δεν θα έπρεπε να κατατάσσεται στις βιταμίνες, αλλά στις ορμόνες. Μάλιστα, είναι μια ορμόνη που αλληλεπιδρά με περίπου το 10% του ανθρωπίνου γονιδιώματος. Είναι η ορμόνη που μεταξύ άλλων δίνει εντολή απορρόφησης του ασβεστίου από το σώμα· επομένως, είναι βασική για την ανάπτυξη γερού και υγιούς σκελετού. Έπαιξε βασικότατο ρόλο στην εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη, αφού μέσω του δικού της μηχανισμού λειτουργίας, τα σπονδυλωτά που βγήκαν από τη θάλασσα κατάφεραν να φτιάξουν γερούς σκελετούς για να κυριαρχήσουν στην ξηρά. Πώς φτιάχνουν βιταμίνη D τα ζώα (και οι άνθρωποι);

Παράγεται στο δέρμα τους, όταν αυτό εκτίθεται στις υπεριώδεις ακτίνες UVB του Ηλίου. Πέρα από τον καθοριστικό ρόλο της στην υγεία των οστών, οι δράσεις και τα οφέλη της βιταμίνης D είναι τόσο πολλά που είναι δύσκολο να περιγραφούν όλα αναλυτικά. Ενδεικτικά, η παρουσία της (ή η έλλειψή της) παίζει ρόλο μεταξύ άλλων και στα παρακάτω:

Διάφορα είδη καρκίνου (όπου όταν μετριέται από 50-60 mg/mL και πάνω, διαπιστώνεται 30% ως 77% μειωμένη πιθανότητα εμφάνισης, ανάλογα με το είδος) Καρδιοπάθειες Υπέρταση Αυτισμός Παχυσαρκία Ρευματοειδής αρθρίτιδα Διαβήτης τύπου 1 και 2 Σκλήρυνση κατά πλάκας Νόσος του Crohn Κρυώματα και γρίπη Φλεγμονώδεις νόσοι του εντέρου Φυματίωση Σηψαιμία Γεροντική άνοια Έκζεμα και ψωρίαση Αϋπνία Απώλεια της ακοής Τερηδόνα Μυϊκοί πόνοι Περιοδοντικές νόσοι Οστεοπόρωση Εκφύλιση της ωχράς κηλίδας Υπογονιμότητα Άσθμα Κυστική ίνωση Ημικρανίες Σχιζοφρένεια Νόσος Αλτσχάιμερ Κατάθλιψη Ανησυχητικά νεώτερα αποτελέσματα ερευνών Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό της δεκαετίας του ’00, τα αποτελέσματα ερευνών που άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους τα τελευταία δύο μόλις χρόνια, παραξένεψαν πολύ τους ειδικούς της διατροφής και της υγείας. Μία έρευνα στο τέλος του 2011, από την Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία και άλλη μία αρχές του 2012, από το Johns Hopkins Medicine, έδειξαν ότι υψηλές δόσεις βιταμίνης D3 μπορούσαν ακόμα και να διπλασιάσουν την πιθανότητα εμφράγματος, ενώ άλλες μελέτες έδειχναν αυξημένα περιστατικά εγκεφαλικών επεισοδίων. Τα βασικά συμπτώματα που παρατηρήθηκαν σε σχέση με εμφράγματα, είχαν να κάνουν με την εναπόθεση ασβεστίου στις αρτηρίες και στην καρδιά («αποτιτάνωση των στεφανιαίων αρτηριών»).

Αυτή είναι η αρχή της λεγόμενης αθηρωσκλήρυνσης, όπου εκτός από ασβέστιο, επικάθονται στις αρτηρίες και λιπαρές ουσίες και χοληστερόλη, δημιουργώντας μαλακές ή σκληρές πλάκες. Οι σκληρές πλάκες στενεύουν τις αρτηρίες και προκαλούν στηθάγχη, ενώ μερικές φορές φτάνουν και σε καρδιακή προσβολή.

Οι μαλακές πλάκες, μερικές φορές αποκολλώνται και σχηματίζουν θρόμβους, οι οποίοι προκαλούν έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικά.

Άλλες παρενέργειες και συμπτώματα «τοξικότητας» της βιταμίνης D3 ήταν τα παρακάτω: Συσσώρευση ασβεστίου στο αίμα (υπερασβεστιαιμία) Περίσσεια ασβεστίου στα ούρα (υπερασβεστιουρία) Μείωση όρεξης για φαγητό Ναυτία και έμετος Αδυναμία, εξάντληση Συχνουρία Προβλήματα στα νεφρά Δυσκοιλιότητα (ενδεχομένως εναλλασσόμενη με διάρροια) Απώλεια βάρους Αίσθηση μυρμηκιάσματος στο στόμα Σύγχυση Διαταραχές του καρδιακού ρυθμού Κοιλιακές κράμπες Αν και οι παρατηρήσεις αφορούσαν πολύ υψηλές μετρήσεις 25(OH)D στο αίμα (πάνω από 100 ng/mL), έθεταν ένα σοβαρό ερώτημα: Πώς γινόταν να καθίσταται η περίσσεια της βιταμίνης δυνητικά επικίνδυνη σε μακροχρόνιο επίπεδο;

Τι ήταν αυτό που άλλαζε από ένα σημείο και μετά; Οι τρεις σωματοφύλακες ήταν τέσσερις Για να δικαιολογήσουμε τον τίτλο του άρθρου, πράγματι, αν και οι σωματοφύλακες ήταν τρεις, ο Άθως, ο Πόρθος και ο Άραμις, ωστόσο οι τρεις αυτοί ήταν οι φίλοι του τέταρτου της παρέας, του ντ’ Αρτανιάν, ο οποίος όμως δεν ήταν σωματοφύλακας ο ίδιος.

Κάπως έτσι αρχίζει να αποκαλύπτεται ότι είναι κατά βάθος και η σχέση της βιταμίνης D, της βιταμίνης Κ και του Μαγνησίου, με τον κοινό τους τέταρτο φίλο, το Ασβέστιο. Σημειωτέον ότι οι έρευνες ακόμα και τώρα είναι σε εξέλιξη και τα αποτελέσματα που θα περιγραφούν παρακάτω είναι πολύ φρέσκα· πιθανόν να χρειαστεί συμπλήρωμα στο μέλλον.

Τι προκαλεί τις παρενέργειες Αυτό που αποδείχτηκε ήταν ότι οι παρενέργειες της D3 συνδέονταν με το ασβέστιο και το μαγνήσιο: Ορισμένα από τα βασικά συμπτώματα, όπως μυϊκοί πόνοι, καρδιακές αρρυθμίες, αδυναμία και εξάντληση, μυϊκές κράμπες, ναυτία και έμετος ήταν συμπτώματα έλλειψης μαγνησίου. Από την άλλη, τα υπόλοιπα συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένων και των πολύ σοβαρών περιπτώσεων στεφανιαίας νόσου και εγκεφαλικών, είχαν να κάνουν με την υπερβολική παρουσία ασβεστίου στις αρτηρίες.

Πώς συνδέονταν όλα αυτά; Κράμπες και κούραση – έλλειψη μαγνησίου; Ας ξεκινήσουμε από το μαγνήσιο. Το μαγνήσιο χρησιμοποιείται από τα ένζυμα που μεταβολίζουν την D3 (χοληκαλσιφερόλη) στην ενεργή μορφή της D μέσα στον οργανισμό, την καλσιτριόλη [1,25(OH)2D].

Αυτό σημαίνει ότι όσο περισσότερη D3 λαμβάνουμε, τόσο περισσότερο μαγνήσιο χρειαζόμαστε για τον μεταβολισμό της. Άρα, υψηλότερες δόσεις D3 πιθανόν να εξαντλούν τα αποθέματά μας σε μαγνήσιο (ειδικά εάν η διατροφή μας δεν είναι ιδιαίτερα πλούσια σε τροφές που το περιέχουν), με αποτέλεσμα να εμφανίζονται τα αντίστοιχα συμπτώματα, τα οποία δεν είναι στην πραγματικότητα συμπτώματα τοξικότητας της D3, αλλά συμπτώματα έλλειψης μαγνησίου.

Έμφραγμα και εγκεφαλικό – ανεξέλεγκτη εναπόθεση ασβεστίου; Ας πάμε τώρα στο ασβέστιο. Πώς συνδεόταν με την D3 η υπερβολική εναπόθεση ασβεστίου στις αρτηρίες;

Οι ειδικοί είχαν αρχίσει να αναρωτιούνται μήπως τα συμπληρώματα ασβεστίου & βιταμίνης D3, που δίνονταν για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης, ήταν τελικά επικίνδυνα.

Τα πράγματα όμως ήταν διαφορετικά: όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιταμίνη D μεταξύ άλλων ρυθμίζει την απορρόφηση ασβεστίου από το σώμα. Αυξάνοντας τη λήψη της, αντίστοιχα επιτρέπουμε να απορροφηθούν μεγαλύτερες ποσότητες ασβεστίου.

Περισσότερο ασβέστιο, μεγαλύτερη εναπόθεση στις αρτηρίες. Βιταμίνη Κ2 Οι αιτίες φαίνονταν ξεκάθαρες, αλλά μας διέφευγε ένα καθοριστικός παράγοντας. Και εδώ έρχονται στο προσκήνιο οι πληροφορίες που προκύπτουν από νέες έρευνες που είναι ακόμα και αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη.

Οι μορφές της βιταμίνης Κ Η βιταμίνη Κ στην πραγματικότητα δεν είναι μία μόνο βιταμίνη, αλλά μια ομάδα λιποδιαλυτών βιταμινών: Κ1 ή φυλλοκινόνη, η οποία υπάρχει στα φυτά, ειδικά στα πράσινα λαχανικά και η οποία συγκεντρώνεται στο συκώτι και παίζει βασικό ρόλο για την πήξη του αίματος (ο μηχανισμός που πήζει το αίμα και σταματάει την αιμορραγία). Κ2 ή μενακινόνη (σε διάφορες μορφές), η οποία παράγεται από βακτήρια που ζουν στο εσωτερικό τοίχωμα του γαστρεντερικού σωλήνα.

Η Κ2 στη συνέχεια κυκλοφορεί σχεδόν σε όλο το σώμα, καθώς πηγαίνει στα ερυθρά αιμοσφαίρια, στα οστά και σε άλλους ιστούς πέρα από το συκώτι. Η Κ2 λαμβάνεται και μέσω της διατροφής, από τροφές που έχουν υποστεί ζύμωση, όπως το γιαούρτι, το τυρί και είδη ζυμωμένης σόγιας, όπως το μίσο και το νάττο. K3, η οποία είναι μια συνθετική μορφή της βιταμίνης Κ και η οποία είναι υδροδιαλυτή και όχι λιποδιαλυτή. Είναι φτηνότερη στην παραγωγή και συνήθως βρίσκεται σε γάλα σε σκόνη για μωρά ή σε ενέσιμη μορφή για ενήλικες.

Η συγκεκριμένη καλό είναι να αποφεύγεται, καθώς έχουν σημειωθεί κρούσματα τοξικότητας στο συκώτι σε μεγάλες δόσεις. Βιταμίνη Κ2 – ο τροχονόμος του ασβεστίου Μέχρι τώρα, η δράση της βιταμίνης Κ ταυτιζόταν μόνο με τις ιδιότητες της μορφής Κ1, η οποία χρησιμεύει αποκλειστικά στην πήξη του αίματος.

Ωστόσο, τώρα που αρχίζουν και αποκαλύπτονται οι ιδιότητες της Κ2, διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για ένα σημαντικότατο κομμάτι του παζλ, που πριν έλειπε:

Οι έρευνες δείχνουν ότι η βιταμίνη Κ2 ενεργοποιεί μια πρωτεϊνική ορμόνη που ονομάζεται οστεοκαλσίνη, η οποία παράγεται από τους οστεοβλάστες. Με τη σειρά της η οστεοκαλσίνη φαίνεται ότι είναι απαραίτητη, τόσο για να δεσμεύσει το ασβέστιο εντός των οστών, όσο και για να αποτρέψει την εναπόθεση ασβεστίου στις αρτηρίες. Άρα, η Κ2 μας προστατεύει από την παραπανίσια ποσότητα ασβεστίου που παίρνουμε αυξάνοντας τη λήψη D3, καθώς μαζεύει το ασβέστιο από εκεί όπου δεν θα έπρεπε να βρίσκεται και το κρατάει μέσα στο οστά, εκεί όπου χρειάζεται.

Άλλα οφέλη της Κ2 Επιπλέον, πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι η Κ2 ενεργοποιεί ορισμένες πρωτεΐνες που ελέγχουν τον κύκλο αναπαραγωγής των κυττάρων, καθώς επίσης ότι ενεργοποιεί τον προγραμματισμένο θάνατο των κυττάρων μέσω της απόπτωσης.

Αυτό έχει σημαντικότατες επιπτώσεις σε διάφορες μορφές καρκίνου, όπου τα κύτταρα πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα και «ξεχνούν» να πεθάνουν. Τέλος, τον Ιούνιο του 2012 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science μελέτη που έδειχνε ότι η Κ2 είχε ευεργετική επίδραση σε νευρώνες (τα υλικά κατασκευής του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος) με δυσλειτουργίες των μιτοχονδρίων (των κυττάρων παραγωγής ενέργειας των νευρώνων) που δημιουργούνται λόγω ασθενειών όπως η Αλτσχάιμερ.

Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι η Κ2 χρησιμεύει ως φορέας ηλεκτρονίων στα μιτοχόνδρια, αποκαθιστώντας εν μέρει την παραγωγή τριφωσφορικής αδενοσίνης (ΑΤΡ), του «νομίσματος ανταλλαγής ενέργειας» μεταξύ των κυττάρων, και άρα βελτιώνοντας την κατάσταση των ασθενών.

Ανακεφαλαιώνοντας Όπως είδαμε, οι βασικές παρενέργειες της D3 δεν οφείλονται στην ίδια την D3, αλλά είναι το αποτέλεσμα είτε έλλειψης μαγνησίου, είτε έλλειψης βιταμίνης Κ2. Το μαγνήσιο χρειάζεται για τον μεταβολισμό της D3. Αυξημένη πρόσληψη D3 προκαλεί αυξημένη κατανάλωση μαγνησίου, η οποία μπορεί να οδηγήσει στα συμπτώματα έλλειψης μαγνησίου που περιγράψαμε, με σημαντικότερα την αίσθηση εξάντλησης, έλλειψης συγκέντρωσης, κράμπες, ταχυπαλμίες ή αίσθημα παλμών.

Αντίστοιχα, όταν παίρνουμε αυξημένη ποσότητα βιταμίνης D, το σώμα απορροφά μεγαλύτερες ποσότητες ασβεστίου, οι οποίες εάν μείνουν ανεξέλεγκτες, δημιουργούν τα προβλήματα που περιγράψαμε παραπάνω, με σημαντικότερα την υπερασβεσταιμία, τις καρδιοπάθειες και τα εγκεφαλικά. Από φυσικού του, το σώμα δημιουργεί παράλληλα πρωτεΐνες που αποστολή έχουν να οδηγήσουν το ασβέστιο εκεί που πρέπει να πάει (πχ στα οστά) και μακριά από τις αρτηρίες. Οι πρωτεΐνες αυτές όμως, ενεργοποιούνται από τη βιταμίνη Κ2. Εάν έχουμε έλλειψη βιταμίνης Κ2, οι πρωτεΐνες αυτές δεν ενεργοποιούνται, άρα το ασβέστιο κυκλοφορεί ελεύθερο και κάθεται όπου βρει. Η ομάδα πετάει! Πολλοί ειδικοί προτείνουν να μη λαμβάνονται καν συμπληρώματα ασβεστίου, καθώς αυτό ήδη υπάρχει σε πολλές τροφές. Τελικά, ίσως είναι σημαντικότερο να λαμβάνει κανείς D3, η οποία μεταξύ όλων των άλλων καλών, επιτρέπει και την απορρόφηση του προσλαμβανομένου ασβεστίου, να λαμβάνει μαγνήσιο, το οποίο χρειάζεται για τον μεταβολισμό της D3, καθώς και να λαμβάνει Κ2, η οποία φροντίζει να αποθηκεύεται σωστά το παραπάνω ασβέστιο που θα απορροφάται μέσω της αυξημένης D3.

Πόσο από το καθένα; Όσον αφορά τη βιταμίνη D3, πληροφορίες για τη δοσολογία της (αν δεν εκτίθεστε στο ήλιο συχνά) θα βρείτε στο άρθρο Βιταμίνη D3: το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της φαρμακοβιομηχανίας;». Σε σχέση με το μαγνήσιο, έχει προταθεί η αναλογία 8mg ανά κιλό σωματικού βάρους. Θα πρέπει να μιλήσετε με τον διατροφολόγο σας ή τον γιατρό σας για περισσότερες λεπτομέρειες, καθώς υπάρχει σε αρκετές τροφές και ίσως να μη χρειάζεστε όλη την ποσότητα σε συμπλήρωμα.

Για παράδειγμα, μαγνήσιο υπάρχει σε όλα τα πράσινα λαχανικά (το πράσινο χρώμα το παίρνουν από τη χλωροφύλλη, η οποία περιέχει μαγνήσιο). Αν πάρετε συμπληρώματα, προτιμήστε κιτρικό μαγνήσιο.

Επίσης διαθέσιμη σε πολλές τροφές είναι και η βιταμίνη Κ1: πράσινο τσάι, πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως το σέσκουλο, το λάχανο, ο μαϊντανός και το σπανάκι, το μπρόκολο και το κουνουπίδι, τα λαχανάκια Βρυξελλών, το ελαιόλαδο και τα δημητριακά ολικής αλέσεως.

Ωστόσο, πληροφοριακά αναφέρω ότι μελέτη αξιολόγησης κινδύνων του κρατικού οργανισμού Food Standards Agency στο Ηνωμένο Βασίλειο έκρινε ότι με λήψη μέχρι και 1mg μέσω συμπληρωμάτων ανά ημέρα, η Κ1 είναι ασφαλής για υγιείς ανθρώπους.

Σε περίπτωση που λαμβάνετε συμπληρώματα Κ1, θα πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί και να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας, σε περίπτωση που ταυτόχρονα λαμβάνετε αντιπηκτική αγωγή για το αίμα ή εάν έχετε κάποια αιμορραγική διαταραχή, καθώς η Κ1 παίζει καθοριστικό ρόλο στην πήξη του αίματος. Όσον αφορά την Κ2, στις μορφές ΜΚ-4 και ΜΚ-7 που συνήθως διατίθεται, δεν έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής συμπτώματα τοξικότητας· η έρευνα συνεχίζεται.

Απ’ ό,τι φαίνεται, η Κ2 ενεργοποιεί τις συγκεκριμένες πρωτεΐνες που φροντίζουν για την αποθήκευση του ασβεστίου. Εάν υπάρχει τόσο πολλή Κ2 που να έχει ενεργοποιήσει όλες τις διαθέσιμες σχετικές πρωτεΐνες και να περισσεύει ακόμα, αυτό μέχρι στιγμής δεν έχει φανεί να προκαλεί παρενέργειες.

Μια πρώτη πρόταση, σχετικά μετριοπαθής, κάνει λόγο για 150mcg ανά ημέρα, εάν δεν λαμβάνετε συμπληρώματα D3. Εάν λαμβάνετε συμπληρώματα D3, τότε προτείνεται μια αναλογία περίπου 100mcg βιταμίνης Κ2 ανά 1.000IU προσλαμβανόμενης βιταμίνης D3.

Πηγή: Stratos’ Sphere

http://www.awakengr.com/

 

Διατροφή

Αν έχεις αποφασίσει ότι θα ακολουθήσεις τις νέες διατροφικές τάσεις, ελλατώνοντας στο ελάχιστο την ατανάλωση κόκκινου κρέατος και καταναλώνοντας περισσότερα λαχανικά, αυτά είναι τα πρώτα τέσσερα λαχανικά που δεν πρέπει να λείψουν από τις… προμήθειές σου επ'ουδενί!

Αγκινάρες: Είναι τόσο πλούσιες σε αντιοξειδωτικά που πραγματικά θα αναρωτηθείς γιατί τις αγνοούσες και δεν τις έχεις βάλει στη διατροφή σου νωρίτερα. Μαγείρεψέ τες στον ατμό για 40 λεπτά και βουτήξτε τα φύλλα της σε γιαούρτι με άνηθο.

Ραπανάκια: Ιδανικά για τις σαλάτες ή σαν συνοδευτικό στο πιάτο, έχουν λίγες θερμίδες και αν τα σοτάρεις σε ελαιόλαδο με μαϊντανό και πράσο, η γεύση τους θα σε συνεπάρει.

Σπαράγγια: Εάν έχεις hangover...είναι η κατάλληλη τροφή που μπορείς να καταναλώσεις. Πλούσια σε φυλλικό οξύ, τα σπαράγγια πρέπει να εισχωρήσουν στη διατροφή σου. Μία καλή πρόταση είναι να τα ψήσεις στο φούρνο με ελαιόλαδο, αλάτι και πιπέρι.

Σελινόριζα: Περιέχουν βιταμίνη Κ, σίδηρο, ασβέστιο, κάλιο, και πάνω απ' όλα λίγες θερμίδες… Όλα αυτά αρκούν για να την κόψεις, να τη βράσεις, να την προσθέσεις σε φαγητά κατσαρόλας και να την ευχαριστηθείς!

Διατροφή

Μακροσκελής και λεπτομερής μελέτη τονίζει τους ακριβείς λόγους που παίρνουμε κιλά και πώς θα τα χάσουμε

Οι άνθρωποι που τρώνε με αργό ρυθμό, που δεν τρώνε στο δίωρο πριν πέσουν για ύπνο και όσοι κόβουν το επιδόρπιο ή και τo σνακ μετά το φαγητό, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να μειώσουν το βάρος τους, σύμφωνα με μια νέα ιαπωνική επιστημονική έρευνα.

Όσοι άνθρωποι κάνουν κάποιο από τα παραπάνω - ακόμη καλύτερα και τα τρία - έχουν σε μικρότερο ποσοστό παχυσαρκία, ελέγχουν καλύτερα το δείκτη μάζας του σώματός τους και διαθέτουν μικρότερη περιφέρεια μέσης.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Χαρουχίσα Φουκούντα της Σχολής Ιατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κιούσου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό BMJ Open, ανέλυσαν στοιχεία από σχεδόν 60.000 άτομα που έκαναν τακτικά τσεκ-απ.

Από τους ανθρώπους αυτούς, οι 33.455 έτρωγαν με κανονικό ρυθμό, οι 22.070 το καταβρόχθιζαν στα γρήγορα και οι 4.192 έτρωγαν αργά. Διαπιστώθηκε ότι αυτή η τελευταία ομάδα ήσαν πιο υγιείς από τις άλλες δύο ομάδες. Σε σχέση με όσους έτρωγαν με... ρυθμό πολυβόλου, όσοι έτρωγαν με κανονικό ρυθμό, είχαν 29% μικρότερη πιθανότητα να είναι παχύσαρκοι, ενώ όσοι έτρωγαν αργά, είχαν 42% μικρότερη πιθανότητα.

Όσοι δεν έτρωγαν επιδόρπιο μετά το φαγητό, ιδίως το βραδινό, καθώς και όσοι δεν έτρωγαν τίποτε το προηγούμενο δίωρο πριν τον ύπνο, είχαν επίσης μικρότερες πιθανότητες παχυσαρκίας. Δεν ίσχυε το ίδιο για εκείνους που παρέλειπαν το πρωινό (προηγούμενες μελέτες έχουν πάντως δείξει ότι η παράλειψη του πρωινού αυξάνει την πιθανότητα παχυσαρκίας, επειδή μεταθέτει την κατανάλωση φαγητού χρονικά προς το τέλος της μέρας).

Όσοι τρώνε στα γρήγορα, χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να νιώσουν χορτασμένοι, ενώ αυτό συμβαίνει πιο νωρίς σε όσους τρώνε αργά, βοηθώντας έτσι να περιορίσουν την καθημερινή κατανάλωση θερμίδων, σύμφωνα με τους ερευνητές.

(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

NewsroomHuffPost Greece

Διατροφή

Μια σημαντική ανακάλυψη που έγινε από Βρετανούς ερευνητές μπορεί να αλλάξει το τοπίο στις δίαιτες και τη διαιτολογία. Ενώ μέχρι πριν από λίγα χρόνια μόνο οι λιπαρές τροφές κατηγορούνταν για την παχυσαρκία, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αποδεκτό ότι και οι υδατάνθρακες παχαίνουν.

Κι’ αυτό διότι παρότι στις αναπτυγμένες χώρες (π.χ. ΗΠΑ) το ποσοστό του λίπους στη διατροφή έχει μειωθεί και έχει αυξηθεί αυτό των υδατανθράκων, τα επίπεδα της παχυσαρκίας συνεχίζουν να είναι ανοδικά. Τώρα μια μελέτη εξηγεί γιατί οι υδατάνθρακες μπορεί να έχουν παχυντική επίδραση σε ορισμένους ανθρώπους.

Η νέα έρευνα δείχνει ότι η παχυσαρκία στο γενικό πληθυσμό μπορεί να είναι γενετικά συνδεδεμένη με το τρόπου που σώμα διασπά τους υδατάνθρακες. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Genetics και διερεύνησε τη σχέση μεταξύ του σωματικού βάρους και ενός γονιδίου που ονομάζεται AMY1, το οποίο είναι υπεύθυνο για ένα ένζυμο που βρίσκεται στο σάλιο μας, την αμυλάση. Αυτό το ένζυμο είναι το πρώτο που συναντά το άμυλο των υδατανθράκων που καταναλώνουμε. Στο στόμα γίνεται η αρχή της διαδικασίας της πέψης του αμύλου η οποία συνεχίζεται στο στομάχι και το λεπτό έντερο.

Το άμυλο είναι μια μορφή σύνθετου υδατάνθρακα που υπάρχει στις πατάτες, τα φασόλια, τα μπιζέλια και γενικά στους σπόρους των φυτών (πρόκειται για μόρια γλυκόζης ενωμένα μεταξύ τους). Το γονίδιο ΑΜΥ1 ρυθμίζει τα επίπεδα της αμυλάσης στο σάλιο και άρα την επεξεργασία των αμυλούχων υδατανθράκων.

Συνήθως έχουμε δύο αντίγραφα κάθε γονιδίου, αλλά σε ορισμένες περιοχές του DNA μας μπορεί να υπάρχει μεταβλητότητα του αριθμού των αντιγράφων που φέρει ένα άτομο. Έτσι, ο αριθμός των αντιγράφων του AMY1 μπορεί να ποικίλλει μεταξύ των ανθρώπων. Πιστεύεται ότι ο υψηλότερος αριθμός των αντιγράφων του γονιδίου ΑΜΥ1 έχει προκύψει στον πληθυσμό ως ένας τρόπος αντιμετώπισης της διατροφής που περιέχει περισσότερες αμυλούχες τροφές. Οι αμυλούχες τροφές εισήλθαν στη διατροφή του ανθρώπου με την ανάπτυξη της γεωργίας, περίπου πριν από 10.000 χρόνια. Ως τότε οι βασικές τροφές (παλαιολιθική διατροφή) ήταν το κρέας, τα λαχανικά και τα φρούμα, μια διατροφή που δεν περιέχει πολύ άμυλο.

Αμυλούχοι υδατάνθρακες και εξατομικευμένη δίαιτα

Οι ερευνητές από το Imperial College του Λονδίνου, σε συνεργασία με άλλους διεθνείς οργανισμούς, εξέτασαν τον αριθμό των αντιγράφων του γονιδίου AMY1 που υπάρχει στο DNA 6.000 ανθρώπων από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Σουηδία και τη Σιγκαπούρη συμπεριλαμβανομένων 972 διδύμων. Οι ερευνητές ανέλυσαν το γενετικό υλικό αυτών των ανθρώπων αναζητώντας αντίγραφα του γονιδίου AMY1 και στη συνέχεια συνέκριναν τον αριθμό των αντιγράφων με το σωματικό τους βάρος.


Διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι που φέρουν ένα μικρό αριθμό αντιγράφων του γονιδίου της αμυλάσης που βρίσκεται στο σάλιο διέτρεχαν μεγαλύτερο κίνδυνο για παχυσαρκία. Τα άτομα με λιγότερα αντίγραφα του γονιδίου AMY1 έχουν χαμηλότερα επίπεδα αυτού του ενζύμου και έτσι έχουν μεγαλύτερη δυσκολία στην πέψη των υδατανθράκων από αυτούς με περισσότερα αντίγραφα. Η πιθανότητα να είναι παχύσαρκα τα άτομα με λιγότερο από τέσσερα αντίγραφα του γονιδίου AMY1 ήταν περίπου 8 φορές μεγαλύτερη από ό,τι στα άτομα που έχουν περισσότερα από εννέα αντίγραφα του γονιδίου. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι με κάθε επιπλέον αντίγραφο του γονιδίου της αμυλάσης της σιέλου μειωνόταν περίπου 20% οι πιθανότητες για παχυσαρκία.

Ο καθηγητής Philippe Froguel, πρόεδρος στην Ιατρικής στη Σχολή Δημόσιας Υγείας στο Imperial College του Λονδίνου και ένας από τους συντάκτες της μελέτης, δήλωσε: “Νομίζω ότι αυτή είναι μια σημαντική ανακάλυψη, διότι δείχνει ότι το πώς θα αφομοιωθεί το άμυλο είναι ένας σημαντικός παράγοντας παχυσαρκίας. Η μελλοντική έρευνα είναι απαραίτητη για να καταλάβουμε αν αλλάζοντας την πέψη των αμυλούχων τροφίμων θα μπορούσε να αποτραπεί η παχυσαρκία”.

Ο καθηγητής Tim Spector, επικεφαλής του τμήματος έρευνας διδύμων και της γενετικής επιδημιολογίας έθεσε την προοπτική μιας προσαρμοσμένης διατροφής ανάλογα με τα γονίδια ενός ανθρώπου. «Στο μέλλον, μια εξέταση αίματος ή σάλιου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση των επιπέδων των βασικών ενζύμων, όπως η αμυλάση στο σώμα και ως εκ τούτου να διαμορφώνεται η δίαιτα για τα υπέρβαρα και τα αδύνατα άτομα», είπε. “Η θεραπεία είναι ακόμα μακριά, αλλά η μελέτη αυτή είναι ένα σημαντικό βήμα για μια πιο εξατομικευμένη δίαιτα».

«Η επίδραση αυτού του γονιδίου στην παχυσαρκία είναι η ισχυρότερη που έχουμε δει μέχρι σήμερα σε οποιοδήποτε γονίδιο που συσχετίζεται με αυτήν», συμπλήρωσε ο Σπέκτορ.

healthyliving.gr

Διατροφή

Η αντράκλα ή γλιστρίδα είναι περισσότερο γνωστή ως ζιζάνιο αλλά είναι επίσης ένα εξαιρετικά θρεπτικό λαχανικό. Αυτό το ξινούτσικο φυτό έχει πολλά θρεπτικά στοιχεία συμπεριλαμβανομένων των ω-3 λιπαρών οξέων.

Η αντράκλα είναι ένα πράσινο, φυλλώδες λαχανικό που μπορεί να καταναλωθεί ωμό ή μαγειρεμένο. Είναι γνωστή επιστημονικά ως Portulaca oleracea.

Αυτό το χυμώδες φυτό περιέχει περίπου 93% νερό. Έχει κόκκινα στελέχη και μικρά, πράσινα φύλλα. Έχει μια ελαφρώς ξινή ή αλμυρή γεύση, παρόμοια με το σπανάκι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους όπως το σπανάκι και το μαρούλι, σε σαλάτες ή σάντουιτς. Αναπτύσσεται σε πολλά μέρη του κόσμου. Μπορεί να αναπτυχθεί σε κήπους και ρωγμές πεζοδρομίων, αλλά μπορεί επίσης να προσαρμοστεί σε σκληρότερες συνθήκες.

Τα 100 γραμμαρίων αντράκλας προσφέρουν τα παρακάτω θρεπτικά στοιχεία – τα ποσοστά δείχνουν την κάλυψη των ημερήσιων αναγκών σας για μια διατροφή 2.000 θερμίδων.

Βιταμίνη Α (από βήτα-καροτένιο): 26%.
Βιταμίνη C: 35%.
Μαγνήσιο: 17%.
Μαγγάνιο: 15%.
Κάλιο: 14%.
Σίδερος: 11%.
Ασβέστιο: 7%.

Περιέχει επίσης μικρές ποσότητες βιταμινών Β1, Β2, Β3, φολικού οξέος, χαλκού και φωσφόρου.

Παίρνετε όλα τα παραπάνω θρεπτικά συστατικά με μόνο 16 θερμίδες. Αυτό καθιστά την αντράκλα ένα από τα πιο θρεπτικά τρόφιμα στον πλανήτη, συγκριτικά με τις θερμίδες που περιέχει.

Έχει υψηλή περιεκτικότητα σε ω-3 λιπαρά οξέα

Τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα είναι σημαντικά λίπη που το σώμα δεν μπορεί να παράγει. Ως εκ τούτου, πρέπει να τα παίρνουμε από τη διατροφή. Ενώ η γλιστρίδα είναι χαμηλή σε συνολικό λίπος, ένα σημαντικό μέρος του λίπους της περιέχει ωμέγα-3 λιπαρά οξέα.

Περιέχει συγκεκριμένα α-λινολενικό οξύ και ίχνη EPA (εικοσιπεντανοϊκό οξύ). Το α-λινολενικό οξύ βρίσκεται σε πολλά φυτά ενώ το ΕΡΑ βρίσκεται κυρίως σε λιπαρά ψάρια.

Σε σύγκριση με άλλα χόρτα, η αντράκλα έχει αρκετό α-λινολενικό οξύ. Περιέχει 5-7 φορές περισσότερο από το σπανάκι (1, 2). Τα 100 γραμμάρια χόρτου περιέχουν 300-400 mg α-λινολενικού οξέος και 1 mg EPA το οποίο είναι πιο ενεργό στο σώμα.

Αντιοξειδωτικά

Η αντράκλα είναι πλούσια σε διάφορα αντιοξειδωτικά και ευεργετικές φυτικές ενώσεις όπως:


Βιταμίνη C: Γνωστή και ως ασκορβικό οξύ, η βιταμίνη C είναι ένα αντιοξειδωτικό απαραίτητο για τη διατήρηση του δέρματος, των μυών και των οστών.
Βιταμίνη Ε: Περιέχει μία μορφή βιταμίνης Ε που ονομάζεται άλφα-τοκοφερόλη. Μπορεί να προστατεύσει τις κυτταρικές μεμβράνες από βλάβες (2, 3).
Βιταμίνη Α: Περιέχει β-καροτένιο, ένα αντιοξειδωτικό που το σώμα μετατρέπεται σε βιταμίνη Α. Η βιταμίνη Α είναι πιο γνωστή για το ρόλο της στην υγεία των ματιών.
Γλουταθιόνη: Αυτό το σημαντικό αντιοξειδωτικό μπορεί να προστατεύει τα κύτταρα από βλάβες.
Μελατονίνη: Περιέχει επίσης μελατονίνη, μια ορμόνη που μπορεί να σας βοηθήσει να κοιμηθείτε (4).
Bηταλαΐνες (betalains): Πρόκειται για αντιοξειδωτικά που προστατεύουν τις λιποπρωτεΐνες χαμηλής πυκνότητας (LDL) από βλάβες (5, 6, 7).

Έχει σημαντικά ιχνοστοιχεία

Η γλιστρίδα είναι μια καλή πηγή καλίου, ένα μέταλλο που βοηθά στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Η υψηλή πρόσληψη καλίου έχει συνδεθεί με χαμηλότερο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου και μπορεί επίσης να μειώσει τον κίνδυνο των καρδιακών παθήσεων.

Το φυτό είναι επίσης μια καλή πηγή μαγνησίου, μια απίστευτα σημαντική θρεπτική ουσία που εμπλέκεται σε περισσότερες από 300 ενζυματικές αντιδράσεις στο σώμα. Το μαγνήσιο μπορεί να προστατεύσει από καρδιακές παθήσεις και διαβήτη τύπου 2.

Περιέχει επίσης κάποια ποσότητα ασβεστίου που είναι σημαντικό για την υγεία των οστών. Ο φωσφόρος και ο σίδηρος βρίσκονται σε χαμηλότερες ποσότητες. Τα παλαιότερα, πιο ώριμα φυτά μπορεί να περιέχουν υψηλότερες ποσότητες μετάλλων από τα νεότερα (9).

Κάτι αρνητικό για τη γλιστρίδα είναι ότι περιέχει υψηλές ποσότητες οξαλικών αλάτων (10). Αυτό μπορεί να είναι ένα ζήτημα για τους ανθρώπους που τείνουν να αναπτύσσουν πέτρες στα νεφρά καθώς τα οξαλικά μπορούν να συμβάλλουν στο σχηματισμό τους (11, 12). Οι οξαλικές ενώσεις μπορεί να παρεμποδίζουν την απορρόφηση των μετάλλων όπως το ασβέστιο και το μαγνήσιο (13, 14).

Πηγή: healthline.com

healthyliving.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin