Η απόλαυση των διαλογισμών σου μου έχει δώσει την αίσθηση της ελευθερίας ότι δεν ανήκω σε κανένα συγκεκριμένο μέρος, χώρα ή ακόμη και εθνικότητα. Είναι πραγματικά σπουδαία. Έχω νιώσει ικανός να κινούμαι χωρίς πολύ φόβο και να δεσμεύομαι δίχως να νιώθω φυλακισμένος. Γιατί τότε, μετά από εννέα χρόνια, νιώθω μια πικρή θλίψη ανάμικτη με αυτή την αίσθηση της ελευθερίας;

“Η ελευθερία έχει δύο πλευρές και αν έχεις μόνο την μία πλευρά, μια και μόνη πλευρά, θα νιώθεις ότι η ελευθερία είναι ανάμικτη με θλίψη. Επομένως πρέπει να κατανοήσεις την όλη ψυχολογία της ελευθερίας.

“Η πρώτη πλευρά είναι η ελευθερία από κάτι: από την εθνικότητα, από μια συγκεκριμένη εκκλησία, από μία συγκεκριμένη φυλή, από μια συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία. Αυτό είναι το πρώτο μέρος της ελευθερίας, το θεμέλιο της ελευθερίας. Είναι πάντα από κάτι. Μόλις επιτύχεις αυτή την ελευθερία, θα νιώσεις πολύ ελαφρύς και πολύ καλά και πολύ ευτυχισμένος. Και για πρώτη φορά θα αρχίσεις να χαίρεσαι την ατομικότητά σου, γιατί η ατομικότητά σου καλυπτόταν από όλα αυτά τα πράγματα από τα οποία έχεις απελευθερωθεί.

“Αλλά αυτό είναι μόνο το μισό και τότε θα έρθει η θλίψη, γιατί λείπει το άλλο μισό. Η ελευθερία από κάτι έχει επιτευχθεί, αλλά ελευθερία για ποιο πράγμα; Η ελευθερία από μόνη της δεν έχει κανένα νόημα, εκτός και αν είναι ελευθερία για κάτι, κάτι δημιουργικό – ελευθερία να φτιάχνεις γλυπτά, ελευθερία να χορεύεις, ελευθερία να δημιουργείς μουσική, ποίηση, να ζωγραφίζεις. Αν η ελευθερία σου δεν μετατραπεί σε μια δημιουργική πραγμάτωση, θα αισθάνεσαι λυπημένος. Γιατί θα βλέπεις ότι είσαι ελεύθερος: οι αλυσίδες σου έχουν κοπεί, δεν έχεις πια χειροπέδες, δεν έχεις πια αλυσίδες, δεν έχεις πια καμιά φυλακή, στέκεσαι κάτω από την έναστρη νύχτα, απόλυτα ελεύθερος, αλλά πού να πας; Τότε έρχεται μια ξαφνική θλίψη.

Ποιο μονοπάτι να επιλέξεις; Μέχρι τώρα δεν υπήρχε κανένα ζήτημα να πας κάπου – ήσουν φυλακισμένος. Ολόκληρη η συνειδητότητά σου ήταν επικεντρωμένη στο πώς θα απελευθερωθείς, η μόνη σου ανησυχία ήταν πώς να γίνεις ελεύθερος. Τώρα που είσαι ελεύθερος, ένα νέο είδος προβλήματος πρέπει να αντιμετωπιστεί. Τι να κάνεις τώρα που είσαι ελεύθερος;

“Η ελευθερία από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα, εκτός κι αν επιλέξεις ένα δημιουργικό μονοπάτι. Είτε πηγαίνεις βαθύτερα στον διαλογισμό για αυτοπραγμάτωση – γι΄αυτό ακριβώς μιλούσα: εκτός και αν γίνεις σαν την Πρέμντα, σε κατάσταση εγκυμοσύνης – ή αν έχεις κάποιο συγκεκριμένο ταλέντο που δεν του έχει επιτραπεί να αναπτυχθεί εξαιτίας των δεσμών σου– δεν μπορούσες να συνθέσεις μουσική επειδή είχαν αλυσίδες τα χέρια σου, δεν μπορούσες να χορέψεις γιατί είχαν αλυσίδες τα πόδια σου. Αν έχεις το χάρισμα να γίνεις χορευτής, τότε γίνε χορευτής. Τότε η ελευθερία σου θα είναι πλήρης, τότε ο κύκλος θα είναι πλήρης.

“Ελευθερία από και ελευθερία για κάτι - δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό που αντιμετωπίζεις. Το έχει αντιμετωπίσει κάθε άνθρωπος που αγωνίζεται πρώτα για την ελευθερία και έπειτα άξαφνα ανακαλύπτει, ΄Τώρα που είμαι ελεύθερος, τι θα κάνω;΄ Έως τώρα, ήταν πολύ απασχολημένος, συμμετείχε πάρα πολύ, τον απασχολούσε πολύ. Ακόμη και στα όνειρά του σκεφτόταν μόνο την ελευθερία. Και δεν σκέφτηκε ποτέ το τι θα κάνει όταν θα αποκτήσει ελευθερία.

“Αυτό που έχει συμβεί είναι όμορφο. Αλλά χρειάζεται κάτι περισσότερο. Χρειάζεται να γίνεις δημιουργός. Χρειάζεται να βρεις κάποια δημιουργικότητα που να εκπληρώνει την ελευθερία σου, αλλιώς η ελευθερία είναι άδεια. Χρειάζεται είτε να δημιουργήσεις κάτι είτε να ανακαλύψεις κάτι. Είτε να κάνεις να πραγματωθούν οι δυνατότητές σου είτε να πας μέσα σου για να βρεις τον εαυτό σου, πάντως κάτι να κάνεις με την ελευθερία σου.

“Η ελευθερία είναι μόνο μια ευκαιρία για σένα. Δεν αποτελεί από μόνη της τον στόχο. Σου δίνει απλά την όλη ευκαιρία να κάνεις οτιδήποτε θέλεις. Τώρα είσαι ελεύθερος και νιώθεις θλιμμένος, γιατί δεν έχεις χρησιμοποιήσει ακόμη αυτή την ευκαιρία. Καλός θα είναι ο διαλογισμός, καλή η μουσική, η γλυπτική, ο χορός, η αγάπη. Πάντως κάνε κάτι με την ελευθερία σου. Μην κάθεσαι απλά εκεί με την ελευθερία σου, γιατί τότε θα γίνεις θλιμμένος.”

Osho, Sat-Chit-Anand: Truth-Consciousness-Bliss, Ομιλία #14