"Ρωτάς: 'Είναι η επίγνωση αξία ανώτερη από την αγάπη;' Δεν υπάρχει τίποτε το ανώτερο και τίποτε το κατώτερο. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχουν καθόλου δυο αξίες. Πρόκειται για τα δυο μονοπάτια που οδηγούν από την κοιλάδα στην κορυφή. Το ένα μονοπάτι είναι εκείνο της επίγνωσης, του διαλογισμού: το μονοπάτι του Ζεν, για το οποίο μιλούσαμε αυτές τις μέρες. Και το άλλο είναι το μονοπάτι της αγάπης, το μονοπάτι των αφοσιωμένων μαθητών, των μπάκτα, των σούφι. Τα δυο αυτά μονοπάτια είναι χωριστά όταν ξεκινάς το ταξίδι΄ χρειάζεται να διαλέξεις. Όποιο κι αν διαλέξεις θα σε οδηγήσει στην ίδια κορυφή. Και καθώς πλησιάζεις την κορυφή, θα εκπλαγείς: οι ταξιδιώτες του άλλου μονοπατιού σε πλησιάζουν περισσότερο. Σιγά-σιγά αρχίζουν τα μονοπάτια να συγχωνεύονται το ένα με το άλλο. Όταν φτάνεις στο υπέρτατο στοιχείο, είναι πλέον ένα.

"Ο άνθρωπος που ακολουθεί το μονοπάτι της επίγνωσης βλέπει πως η αγάπη είναι μια συνέπεια της επίγνωσής του, ένα παράγωγο, μια σκιά της. Κι ο άνθρωπος που ακολουθεί το μονοπάτι της αγάπης βλέπει πως η επίγνωση είναι μια συνέπεια, ένα παράγωγο, μια σκιά της αγάπης. Πρόκειται για τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος.

"Και να θυμάσαι: αν λείπει η αγάπη από την επίγνωσή σου, τότε δεν είναι ακόμη καθαρή΄ δεν έχει γνωρίσει ακόμη το εκατό τοις εκατό της καθαρότητας. Δεν πρόκειται ακόμη για πραγματική επίγνωση΄ θα πρέπει να είναι ανακατεμένη με ασυνειδησία. Δεν πρόκειται για καθαρό φως΄ θα πρέπει να υπάρχουν θύλακες σκοταδιού μέσα σου που δουλεύουν, που λειτουργούν, που σε επηρεάζουν, που σε δυναστεύουν. Αν είναι δίχως επίγνωση η αγάπη σου, τότε δεν πρόκειται ακόμη για αγάπη. Θα πρέπει να είναι κάτι κατώτερο, κάτι πλησιέστερο στην λαγνεία παρά στην προσευχή.

"Ας είναι λοιπόν αυτό το κριτήριο, αν ακολουθείς το μονοπάτι της επίγνωσης, ας είναι η αγάπη το κριτήριο. Όταν ανθίζει ξαφνικά η επίγνωσή σου και γίνεται αγάπη, να ξέρεις πολύ καλά ότι έχει συμβεί η επίγνωση, ότι έχεις επιτύχει το σαμάντι. Αν ακολουθείς το μονοπάτι της αγάπης, τότε ας λειτουργήσει η επίγνωση ως κριτήριο, ως επαλήθευση. Όταν ξαφνικά, από το πουθενά, στο κέντρο ακριβώς της αγάπης σου, αρχίζει να ανυψώνεται μια φλόγα επίγνωσης, να το ξέρεις πολύ καλά… να χαίρεσαι! Έχεις φτάσει στο σπίτι σου."

Osho, Ah, This!, Ομιλία #8