Νοεμβρίου 24, 2017

Εναλλακτικά

Γράφει η Μάνθα Νάσση yoga instructor, συνεργάτιδα του forwoman.gr

Μία αγαπημένη άσανα για όλους τους ασκούμενους στα διάφορα συστήματα της Yoga και όχι μόνο, είναι η Hanumanasana ή αλλιώς σπαγγάτο ή split pose που σημαίνει διαχωρισμός. Χαρακτηριστικό άλλωστε αυτής της στάσης του σώματος είναι η αντίθετη κατεύθυνση των ποδιών η οποία δικαιολογεί και την ονομασία της. Στο χώρο της Yoga όμως ονομάζεται Hanumanasana και το όνομά της κρύβει μια ολόκληρη ιστορία.

Η άσανα πήρε το όνομά της από τον Hanuman ο οποίος ήταν γιός της Anjana, μιας θνητής γυναίκας και του Vaju, θεού του ανέμου ο οποίος άκουσε τις προσευχές της.

Ήταν λοιπόν μισός θεός και μισός άνθρωπος και άρα είχε θεϊκές ικανότητες, μπορούσε για παράδειγμα να γίνεται πολύ μεγάλος ή πολύ πολύ μικρός, να ανοίγει πάρα πολύ τα πόδια του και να κάνει τεράστια άλματα ή να ανοίγει τα χέρια του και να πιάνει πράγματα που βρίσκονταν σε πολύ μεγάλες αποστάσεις.

Όταν ήταν μικρό αγόρι ο Hanuman ήταν πολύ άτακτος και ο συνδυασμός με τις θεϊκές ικανότητες που είχε, δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα. Μια μέρα νόμιζε ότι ο ήλιος ( Surya). ήταν ένα τεράστιο μάνγκο και πήδηξε να τον φάει. Ο Ήλιος αγανακτισμένος έριξε μια αστραπή στον Hanuman και του αφαίρεσε τη ζωή. Ο Vaju, πατέρας του μικρού Hanuman θύμωσε και με μια ανάσα ρούφηξε όλον τον αέρα από την γη.

Οι Θεοί επειγόντως άρχισαν να ψάχνουν λύσεις για να ηρεμήσουν τους δύο θεούς και να σώσουν τη γη. Το αποτέλεσμα ήταν μια δίκαιη συμφωνία για το καλό όλων. Ο Βασιλιάς των πιθήκων, Surgriva επανέφερε τον μικρό Hanuman στη ζωή αλλά οι θεϊκές του ικανότητες, τις οποίες είχε ακόμη, είχαν σβηστεί από τη μνήμη του, και πλέον η όψη του θύμιζε μισό πίθηκο, μισό άνθρωπο.

Ο καιρός πέρασε, ο Ηanuman μεγάλωσε και έγινε πιστός στρατιώτης και καλύτερος φίλος του Βασιλιά Rama. Ο Rama είχε μια πολύ όμορφη σύζυγο, την Sita, την οποία απήγαγε ο κακός δαίμονας Ravana από τη ζήλεια του.

O Rama λοιπόν ξεκίνησε με τον στρατό του και τον πιστό του φίλο Hanuman να σώσουν την Sita την οποία ο δαίμονας είχε φυλακίσει σε ένα νησί που το ονόμαζαν Lanka. Όταν έφτασαν στην ακτή απέναντι από το νησί, χωρίς να έχουν ιδέα με ποιο τρόπο θα διέσχιζαν τη θάλασσα, ο Hanuman έπεσε στα γόνατα και άρχισε να προσεύχεται και τότε οι Θεοί τού έδωσαν πίσω την μνήμη του.

Ο Hanuman, καθώς θυμήθηκε ποιος ήταν, έκανε ένα τεράστιο άλμα με το ένα πόδι μπροστά και το άλλο πίσω, προσγειώθηκε στο νησί, έσωσε την Sita, και την επέστρεψε στην αγκαλιά του αγαπημένου φίλου του.
Όμορφη ιστορία πίσω από μια άσανα-πρόκληση πραγματικά η οποία όμως με την κατάλληλη και συνεχόμενη πρακτική μπορεί να επιτευχθεί και να επιφέρει μεγάλα οφέλη στον ασκούμενο σε φυσικό αλλά και σε νοητικό επίπεδο.

Η πρακτική αυτής της στάσης θα πρέπει να γίνεται κάτω από την επίβλεψη δασκάλου καθώς μπορεί να προκαλέσει τραυματισμούς στους ιγνυακούς τένοντες και στους μύες της μηροβουβωνικής περιοχής.

Τα οφέλη της άσανα πέρα από την ευλυγισία που αποκτά ο ασκούμενος στους γοφούς, είναι:

Ευλύγιστοι επίσης ιγνυακοί τένοντες (hamstrings) και ενδυνάμωση των μυών στην μηροβουβωνική περιοχή αλλά και στην κοιλιακή χώρα, κυρίως το κάτω μέρος.

Σε νοητικό επίπεδο πρόκειται για μια άσανα που βοηθά με την πρακτική της να ξεπεράσουμε φόβους, βελτιώνει την συγκέντρωση και δυναμώνει την φλόγα μέσα μας να κάνουμε άλματα που μπορούν να μεταμορφώσουν την ζωή μας προς το καλύτερο. Μας βοηθά κατά τη διάρκεια της πρακτικής να εξασκηθούμε στο να αναπνέουμε βαθιά και να παραμένουμε ήρεμοι, σταθεροί και δυνατοί όποιες κι αν είναι οι συνθήκες γύρω μας.

Η ιστορια της Hanumanasana αναφέρεται στο βιβλιο "Myths of the Asanas" της Alanna Kaivalya & Arjuna Van Der Kooij

 

φωτογραφία: Μάνθα Νάσση

yoga instructor

θα την βρείτε: 

Balance Yoga Center

forwoman.gr

Εναλλακτικά

Επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι ένας νους που βρίσκεται εστιασμένος στο παρόν υποδεικνύει την ευημερία, ενώ η μετατόπιση της ενέργειας μας στο παρελθόν ή στο μέλλον μπορεί να οδηγήσει σε δυστυχία.

Τώρα, μια προκαταρκτική μελέτη UCSF δείχνει μια σχέση μεταξύ της περιπλάνησης του νου και της γήρανσης, εξετάζοντας έναν βιολογικό δείκτη της μακροζωίας στο DNA μας.

Στη μελέτη, το μήκος των τελομερών, ένας αναδυόμενος βιοδείκτης για την κυψελοειδή και την γενική σωματική γήρανση, εκτιμήθηκε σε συνδυασμό με την τάση του να είναι κανείς εστιασμένος στο παρόν συναρτήσει της τάσης της νοητικής περιπλάνησης, σε έρευνα 239 υγιών, μεσήλικων γυναικών που κυμαίνονταν σε ηλικίες από 50 έως 65 ετών.

Το να είσαι εστιασμένος στο παρόν ορίστηκε ως μια κλίση να επικεντρώνεται κανείς στις τρέχουσες εργασίες, ενώ η νοητική περιπλάνηση ορίστηκε ως η κλίση να έχει κάποιος σκέψεις για άλλα πράγματα εκτός από τι παρούσες εργασίες ή απλά οι σκέψεις του να βρίσκονται «κάπου αλλού».

Πολλοί επαγγελματίες της πνευματικής υγείας μας λένε να μην αρνούμαστε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, αλλά και να μην χανόμαστε σε αυτά. Οι ψυχολογικές επιστήμες μας έχουν δείξει ότι όντας παρόντες, αποκτούμε μεγαλύτερη εγρήγορση και εσωτερική ασφάλεια, επιτρέποντάς μας να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις πιο αντικειμενικά και με μεγαλύτερη ηρεμία.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν online στο NEW Association for Psychological Science Journal Clinical Psychological Science, εκείνοι που αμέφεραν μεγαλύτερη νοητική περιπλάνηση είχαν μικρότερα τελομερή, ενώ όσοι ανέφεραν περισσότερη παρουσία στη στιγμή ή απλά είχαν μια μεγαλύτερη εστίαση και δέσμευση με τις τρέχουσες δραστηριότητές τους, είχαν μεγαλύτερα τελομερή, ακόμη και μετά την προσαρμογή στο τρέχον στρες.

Το ανθρώπινο γονιδίωμα είναι γεμάτο με τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια διακόπτες γονίδια που κατοικούν σε κομμάτια του DNA που κάποτε είχαν απορριφθεί ως “σκουπίδια”, αλλά αποδεικνύεται ότι το λεγόμενο junk DNA διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στον έλεγχο του τρόπου που συμπεριφέρονται τα κύτταρα, όργανα και άλλοι ιστοί. Η ανακάλυψη, που θεωρείται ένα σημαντικό ιατρικό και επιστημονικό επίτευγμα, έχει τεράστιες συνέπειες για την υγεία του ανθρώπου και της συνείδησης, επειδή πολλές σύνθετες ασθένειες φαίνεται να προκαλούνται από μικροσκοπικές αλλαγές σε εκατοντάδες διακόπτες γονίδια.

Καθώς οι επιστήμονες βυθίστηκαν στα “σκουπίδια” – τμήματα του DNA τα οποία δεν είναι πραγματικά γονίδια που περιέχουν ΟΔΗΓΊΕΣ για πρωτεΐνες – ανακάλυψαν ένα πολύπλοκο σύστημα που ελέγχει τα γονίδια. Τουλάχιστον 80% αυτού του DNA είναι ενεργό και είναι χρήσιμο. Ένα άλλο 15-17% έχει υψηλότερες λειτουργίες τις οποίες οι επιστήμονες συνεχίζουν να αποκωδικοποιούν.


Κάθε ανθρώπινο κύτταρο περιέχει DNA και οι κλώνοι του μας κωδικοποιούν γενετικά σε αυτό που είμαστε. Τα τελομερή είναι τα καλύμματα του τέλους του DNA μας και σκοπό έχουν να το συμπληρώσουν και να το προστατεύσουν, αλλά κάθε φορά που ένα κύτταρο αναπαράγεται, τα τελομερή μειώνονται. Τα τελομερή μικραίνουν συνήθως με την ηλικία ως αποτέλεσμα και ψυχολογικών αλλά και φυσιολογικών πιέσεων. Στη σύλληψη, τα τελομερή σας είναι 15.000 βάσεις φορές μεγαλύτερα, αλλά κατά τη γέννηση, παραμένουν μόνο 10.000 βάσεις. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής σας, τα τελομερή σας συνεχίζουν να διαβρώνονται. Για να κατανοήσετε την κρίσιμη σημασία των τελομερών σας αναφέρουμε ότι κανείς δεν μπορεί να ζήσει με λιγότερα από 5.000 βάσεις. Σε έρευνα που πρωτοστάτησε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όσο πιο μικρά είναι τα τελομερή, τόσο πιο πιθανό είναι το πρώιμο στάδιο της νόσου και της θνησιμότητας.

Καθώς η μελέτη αξιολόγησε την νοητική περιπλάνηση και τα τελομερή ταυτόχρονα, οι ερευνητές δεν ξέρουν ακόμα ΑΝ η νοητική περιπλάνηση οδηγεί σε μικρότερα τελομερή, αν συμβαίνει το αντίθετο, ή κάποιος κοινός τρίτος παράγοντας συμβάλλει και στα δύο.

Οι μέθοδοι των συνειδητών διαλογισμών, οι οποίες προωθούν την προσοχή στο παρόν με μια συμπονετική στάση αποδοχής, οδηγούν σε αυξήσεις σε ορισμένες πτυχές της υγείας. Όντας παρόντες και σε εγρήγορση με αγνότητα και χωρίς κρίση σημαίνει επίσης ότι δεν έχουμε κανένα συναίσθημα γύρω από τις παρατηρήσεις μας. Η συναισθηματική ευεξία μας δεν τοποθετείται στα αποτελέσματα των συνθηκών της ζωής μας. Η ευημερία μας τοποθετείται στον εσωτερικό μας εαυτό και καθορίζεται από την επιλογή που κάνουμε για να παραμένουμε ήρεμοι, εστιασμένοι και επεκτατικοί γύρω από τις πολλαπλές δυνατότητες των περιστατικών των οποίων είμαστε μάρτυρες.

Προηγούμενες μελέτες έχουν βρει ότι οι παρεμβάσεις του διαλογισμού σχετίζονται με αυξημένη δραστικότητα ενός ενζύμου που είναι γνωστό ως τελομεράση, το οποίο είναι υπεύθυνο για την προστασία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την αναπλήρωση των τελομερών.

Μαζί με τη νέα μελέτη UCSF, τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν την πιθανότητα ότι η εστίαση στο παρόν μπορεί να είναι μέρος αυτού που προάγει την υγεία σε μετρήσιμο κυτταρικό επίπεδο, είπαν οι ερευνητές.

“Η κατάσταση της εγρήγορσης – όπου οι σκέψεις μας ξεκουράζονται ανά πάσα στιγμή -. αποδεικνύεται ότι είναι ένα συναρπαστικό παράθυρο στην ευημερία μας. Μπορεί να επηρεάζεται από τη συναισθηματική μας κατάσταση, καθώς και να την διαμορφώνει επίσης (την συναισθηματική μας κατάσταση)”, δήλωσε η Elissa Epel, PhD , αναπληρώτρια καθηγήτρια της ψυχιατρικής και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. «Στο υγιές δείγμα μας, οι άνθρωποι που αναφέρουν ότι είναι περισσότερο εστιασμένοι στις τρέχουσες δραστηριότητές τους τείνουν να έχουν μεγαλύτερα τελομερή. Δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσο γενική ή σημαντική είναι αυτή η σχέση.”

Συνεχίζοντας, η Epel, μαζί με την Eli Puterman, PhD, ψυχολόγο στο UCSF Τμήμα Ψυχιατρικής, και οι συνεργάτες τους αναπτύσσουν μια σειρά από μαθήματα για την προώθηση πιο συνειδητής εστίασης στο παρόν, για να δουν εάν η παρέμβαση αυτή προστατεύει την συντήρηση των τελομερών ή ακόμη και εάν τα επιμηκύνει.

Στην παρούσα μελέτη, οι συμμετέχοντες ανέφεραν ότι είχαν την τάση το μυαλό τους να περιπλανιέται, και μετρήθηκαν για τυχόν πτυχές ψυχολογικής δυσφορίας και ευημερίας. Το δείγμα ήταν ιδιαίτερα μορφωμένο και ήταν σε κοντινό φάσμα χρονολογικής ηλικίας αλλά και ψυχολογικού στρες (οι περισσότεροι είχαν χαμηλή ένταση), πράγματα τα οποία μπορεί να έχουν συμβάλει στη δυνατότητα να ανιχνευθεί αυτή η σχέση, είπε η Epel.


Η μελέτη είναι η πρώτη που συνδέει την κατάσταση της εγρήγορσης με το μήκος των τελομερών και τον έλεγχο του άγχους και της κατάθλιψης, είπε η Epel. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει δεσμoύς μεταξύ του μήκος των τελομερών και ιδιαίτερους τύπους άγχους και κατάθλιψης. Δεδομένου ότι η μελέτη αυτή βασίστηκε σε απλές δηλώσεις κατάστασης εγρήγορσης, θα χρειαστούν περαιτέρω μελέτες απευθείας μέτρησης της εγκεφαλικής δραστηριότητας.

«Τώρα έχουμε αποδείξεις για ένα νέο τύπο θεραπείας από την οποία το DNA μπορεί να επηρεαστεί και να επαναπρογραμματιστεί ανάλογα με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, χωρίς φυσικά την τροποποίηση ενός μόνο γονιδίου,” δήλωσε η καθηγήτρια και γενετίστρια Karina Mika.

«Αυτή η μελέτη ήταν ένα πρώτο ΒΉΜΑ και δείχνει ότι αξίζει να ψάξω για την κατανόηση της σχέσης μεταξύ της νοητικής περιπλάνησης και της υγείας των κυττάρων για να αποκτήσουμε μια καλύτερη κατανόηση για το εάν υπάρχει αιτιότητα και αναστρεψιμότητα”, δήλωσε η Epel. “Για παράδειγμα, η μείωση της νοητικής περιπλάνησης προωθεί την καλύτερη υγεία των κυττάρων; Ή είναι αυτές οι σχέσεις απλώς αντανακλάσεις κάποιου υποκείμενου μακροχρόνιου χαρακτηριστικού ενός προσώπου;”

«Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν την πιθανότητα ότι η στάση της αποδοχής των αρνητικών εμπειριών μπορεί να είναι ένας από τους παράγοντες που προωθεί τη μεγαλύτερη ικανότητα του να βρισκόμαστε στο παρόν – να αντιμετωπίζουμε ομαλά τις τρέχουσες εμπειρίες μας χωρίς να αποφεύγουμε τις δυσάρεστες πτυχές των καθημερινών εμπειριών», είπε.

“Μια σειρά από θεωρίες που αφορούν τον συγκινησιακό τομέα δείχνει ότι η αύξηση της προσοχής στο παρόν οδηγεί σε λιγότερη καταπίεση των αρνητικών συναισθημάτων, και ως εκ τούτου σε μικρότερο φαινόμενο της νοητικής αναπήδησης σε παρελθούσες καταπιεσμένες συγκινησιακές καταστάσεις”, δήλωσε ο Wendy Berry Mendes, PhD, αναπληρωτής καθηγητής και και συν-συγγραφέας της μελέτης αυτής. “Εναλλακτικά, ο ΈΛΕΓΧΟΣ της προσοχής μπορεί να μας βοηθήσει να ερμηνεύσουμε τα συναισθήματα με έναν πιο εποικοδομητικό τρόπο, αυτό που ονομάζουμε« θετικές επανεκτιμήσεις. Τέτοιες μορφές σκέψης έχουν συνδεθεί με υγιείς φυσιολογικές καταστάσεις. “

“Κατά τη διάρκεια πολλών χιλιετιών οι νόες και η φυσική μας ύπαρξη έχουν γίνει μηχανές του χρόνου προγραμματισμένα να γεράσουν και να λήξουν, αλλά δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει αυτό», είπε η Mika. “Το να μην γερνάς θα μπορούσε να είναι τόσο απλό όσο η αλλαγή της συναισθηματικής μας κατάστασης και του τρόπου που σκεφτόμαστε», κατέληξε.

Η έρευνα για τα τελομερή και το ένζυμο που τα δημιουργεί, καθοδηγήθηκε από τρεις Αμερικανούς, συμπεριλαμβανομένων των Μπλάκμπερν, ο οποίος συν-ανακάλυψε το ένζυμο της τελομεράσης, το 1985. Οι επιστήμονες αυτοί έλαβαν το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας / Ιατρικής το 2009 για το έργο αυτό.

enallaktikidrasi.com

Εναλλακτικά

Ο γερό Maktoub κάθισε σε έναν βράχο στην έρημο του Γιουκατάν για να ξαποστάσει μαζί με τους φίλους του. Ο Μετράμπ, ο νεότερος της παρέας, σπάζοντας την σιωπή τον ρώτησε, «δάσκαλε τι είναι ο κύκλος και γιατί πρέπει να κλείνει;».

O Μάγος, πήρε ένα κλαδί που βρήκε κοντά του και επάνω στην άμμο σχημάτισε έναν κύκλο με τις δυο πλευρές του ανοιχτές. “Όλη η ισορροπία στο σύμπαν βασίζεται σε ενεργειακούς κύκλους, που για να είναι σε τροχιά ισορροπίας πρέπει να είναι κλειστοί. Αν για παράδειγμα ένας πλανήτης εκραγεί και σπάσει ο κύκλος, τότε θα καταστρέψει ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα, όπου η σταθερότητά του βασίζεται σε ισορροπημένους ομόκεντρους κύκλους.”

– Και όταν μιλούν οι άνθρωποι για κύκλους τι εννοούν, ρώτησε η Λάναρ.

“Οι άνθρωποι είναι μέρος μιας αλυσίδας που αποτελείται από κύκλους, είπε ο Μακτούμπ. Αν κάποιος δεν είναι κλειστός η κοινωνία των φίλων δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά!”

“Αν δύο άνθρωποι διαπιστώνουν ότι ο ενεργειακός κύκλος δεν είναι κλειστός, πρέπει να τον κλείσουν αμέσως γιατί εκτός του ότι κάνει κακό και στους δύο, κάνει κακό και στο περιβάλλον τους που δεν φταίει σε τίποτα. Το μόνο κακό είναι ότι δεν μπορεί να τον κλείσει μόνο ο ένας, πρέπει να τον κλείσουν και οι δύο μαζί. Ακόμα και αν πονάει. Είναι καλό για όλους και σύντομα θα είναι καλό και για τους δύο.”

“Παράξενα τα λόγια σου σήμερα γέροντα”, είπε ο Κάζαρ. “Δεν τα καταλαβαίνω…”.

“Παιδί μου”, είπε ο Μακτούμπ, “οι σχέσεις των ανθρώπων καμιά φορά είναι τόσο περίπλοκες, που δεν τις καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι. Όταν δεν τις καταλαβαίνουν, πρέπει να μιλούν ανοιχτά και ειλικρινά, ώστε να κλείσουν τον κύκλο.”

“Αυτό είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνεις, αλλά το νιώθεις. Κάνε υπομονή μέχρι να σου συμβεί. Σε όλους συμβαίνει στο ταξίδι της ζωής”. Πήρε και πάλι το κλαδί, στο κουρασμένο δεξί χέρι και έκλεισε τον κύκλο στην άμμο. Τότε στην θέα του κλειστού κύκλου, ένιωσαν όλοι τι εννόησε. Ο κλειστός κύκλος πάντα γαληνεύει.

Maktoub: The pilgrimage of The Mad Man

enallaktikidrasi.com

 

Εναλλακτικά

Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό, πράγμα που κάνει την αναρρίχηση ακόμη πιο δύσκολη. Δεν θέλει, όμως, να γυρίσει πίσω, κι έτσι, όπως μπορεί, με μεγάλη προσπάθεια και θάρρος, συνεχίζει την αναρρίχηση, συνεχίζει να σκαρφαλώνει στο απόκρημνο βουνό. Μέχρι που κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, ίσως γιατί η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια ενώ το χιόνι πέφτει πυκνό…

Από μπροστά του βλέπει να περνάει όλη του η ζωή. Κλείνει τα μάτια περιμένοντας το χειρότερο, και ξαφνικά, νιώθει στο πρόσωπο του ένα χτύπημα από σχοινί. Χωρίς καθόλου να σκεφτεί, πιάνεται από το σχοινί με μια ενστικτώδη κίνηση. Ποιος ξέρει… Το σχοινί αυτό μπορεί να έμεινε εκεί κρεμασμένο από κάποιον πάσσαλο… κι αν είναι έτσι, θα μπορέσει να τον κρατήσει και να σταματήσει την πτώση του.

Κοιτάζει προς τα πάνω, αλλά το μόνο που βλέπει είναι η χιονοθύελλα και το πυκνό χιόνι που πέφτει πάνω τον. Τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες σ’ αυτό το κατρακύλισμα που γίνεται όλο και πιο γρήγορο και μοιάζει να μην τελειώνει… Ξαφνικά, το σχοινί τινάζεται και νιώθει αντίσταση. Ο ορειβάτης δεν βλέπει τίποτε, ξέρει όμως ότι προς το παρόν έχει σωθεί. Το χιόνι πέφτει ασταμάτητα, κι αυτός εκεί, δεμένος με το σχοινί, μέσα στο φοβερό κρύο, κρεμασμένος από ένα κομμάτι λινάρι, που τον κρατάει για να μην τσακιστεί πέφτοντας στη χαράδρα ανάμεσα στα βουνά.

Προσπαθεί να δει τι υπάρχει γύρω του, αλλά μάταια’ δεν ξεχωρίζει τίποτε. Φωνάζει δυο-τρεις φορές, αλλά καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ακούσει κανείς. Η πιθανότητα να σωθεί είναι απειροελάχιστη. Και να δουν ότι λείπει, δεν θα μπορέσει κανείς ν’ ανέβει να ψάξει γι’ αυτόν πριν σταματήσει η χιονοθύελλα, αλλά και τότε ακόμη, πώς να ξέρουν ότι βρίσκεται κρεμασμένος στο γκρεμό;

Αντιλαμβάνεται πως αν δεν κάνει κάτι γρήγορα, αυτό θα είναι το τέλος του.

Όμως, τι να κάνει;

Θα μπορούσε ίσως να σκαρφαλώσει προς τα πάνω και να προσπαθήσει να φτάσει στο καταφύγιο, αμέσως όμως καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ξαφνικά… ακούει μια φωνή από μέσα τον που τον λέει «λύσου!» Μπορεί να είναι η φωνή του Θεού, ή η φωνή της εσωτερικής τον σοφίας, μπορεί όμως να είναι κάποιο κακό πνεύμα, ή παραίσθηση… ακούει πάντως τη φωνή να επιμένει «λύσου, λύσου!»

Σκέφτεται πως αν λυθεί αυτή τη στιγμή σίγουρα θα σκοτωθεί. Θα είναι ένας τρόπος για να τελειώσει το μαρτύριο του. Μπαίνει στον πειρασμό να επιλέξει το θάνατο για να σταματήσει να υποφέρει. Σαν απάντηση όμως στη φωνή δένεται ακόμη πιο σφιχτά. Και η φωνή επιμένει «λνσον!…

Μη βασανίζεσαι άλλο, δεν έχει νόημα τόσος πόνος… λνσον!» Εκείνος, όμως, δένεται ακόμη πιο σφιχτά, ενώ πολύ αποφασιστικά λέει μέσα τον πως καμία φωνή δεν πρόκειται να τον πείσει να αφήσει αυτό που χωρίς αμφιβολία του έχει σώσει τη ζωή. Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται για ώρες, ο ορειβάτης όμως εξακολουθεί να είναι δεμένος μ αυτό που νομίζει πως είναι η μοναδική του δυνατότητα για να σωθεί.

Ο μύθος λέει ότι την άλλη μέρα η ομάδα διάσωσης βρήκε τον ορειβάτη μισοπεθαμένο. Η ζωή τον κρεμόταν από μια κλωστή. Ακόμα λίγα λεπτά, και ο ορειβάτης θα είχε πεθάνει από το κρύο, παγωμένος, και, παραδόξως, δεμένος με το σχοινί του… σε απόσταση λιγότερο από ένα μέτρο από το έδαφος.

Λέω, λοιπόν, ότι, καμιά φορά, το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος.

Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σ’ έσωσε.

Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση.

Όλοι έχουμε αυτήν την τάση να δενόμαστε σφιχτά με ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Δενόμαστε με ανθρώπους, με χώρους, με τόπους γνωστούς, γιατί είμαστε βέβαιοι πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει. Πιστεύουμε στο «γνώριμο κακό», όπως λέει ένα γνωστό γνωμικό.

Και παρόλο που από διαίσθηση καταλαβαίνουμε ότι το δέσιμο σημαίνει θάνατο, συνεχίζουμε να μένουμε αγκιστρωμένοι σ’ αυτό που πια δεν μας χρειάζεται, σ’ αυτό που δεν υπάρχει πια, τρέμοντας τις φανταστικές συνέπειες αν αποδεσμευτούμε.

Χόρχε Μπουκάι – Ο Δρόμος των Δακρύων – Εκδόσεις OPERA

enallaktikidrasi.com

Εναλλακτικά

Ο  όρος  «γιόγκα»  προέρχεται  από  τη  σανσκριτική  ρίζα  «yuj» (γιούτζ)  και 
«σημαίνει“συνάντηση”, “ένωση”, “επικοινωνία”, “απορρόφηση”, …“επαφή”  της 
ψυχής  με  την  Υπερψυχή,  το  Θεό»1. «Γιόγκα  είναι  ο  πρακτικός  τρόπος  για  να 
βαδίσουμε  στο  Μονοπάτι  της  επιστροφής  μας  σ’  Αυτόν…  και  ο  σκοπός  όλων  των 
(συστημάτων) γιόγκα είναι η ένωση και η απορρόφηση της ψυχής στην Πηγή της, το 
Θεό»2. Ο στόχος της γιόγκα ορίζεται ως η συγχώνευση στο απρόσωπο, απόλυτο «Ένα»
του Ινδουισμού ή η συγχώνευση στο «κενό» του Βουδιστικού νιρβάνα 3. 

Η  γιόγκα  είναι  μία  αρχαία  πρακτική, «η  οποία  περιλαμβάνει  συγκεκριμένες αναπνευστικές  κινήσεις  και  στάσεις  του  σώματος μσκοπό  να  επιτευχθεί  η  ένωση πνεύματος, σώματος και ψυχής»

Πράγματι, μάς διαβεβαιώνουν ειδικοί μελετητές, οι ρίζες  της  γιόγκα  εμφανίζονται  στην  «Ινδική  μαγικόθρησκευτικότητα  από  πολύ παλιά». «Η  παλαιότερη  αρχαιολογική  μαρτυρία  για  τη  γιόγκα,  μιά  φαγεντιανή σφραγίδα  που  απεικονίζει  έναν  άντρα  σε  στάση  λωτού,  χρονολογείται  την  Τρίτη χιλιετηρίδα  π.Χ.».  Η  γιόγκα  μπορεί  να  αναγνωριστεί  σε  εικονογραφήματα  της κοιλάδας του Ινδού ποταμού από το 2.000 π.Χ.

Μάλιστα στην εξέλιξη της γιόγκα «δέν υπάρχει αμφιβολία ότι έπαιξαν ρόλο αυθόρμητες μυστικιστικές τάσεις καθώς και ένα σαμανιστικό  υπόβαθρο».  Η  πρώτη  αναφορά  στη  Γιόγκα  γίνεται  στις  Βέδες,  τα αρχαιότερα  ιερά  κείμενα  των  Ινδών,  τα  οποία,  κατά  τους  Ινδουιστές,«αποκαλύφθηκαν με τρόπο υπερφυσικό από τους Ινδουιστές θεούς». Το θεμέλιο της γιογκικής διδασκαλίας τίθεται στις Ουπανισάδες, το μεταγενέστερο τμήμα των Βεδών και στο  ιερό έπος Μπαγκαβάτ Γκίτα («τό άσμα του Κυρίου»), «τό κατ’ εξοχήν βιβλίο της  θρησκευτικής  οικοδομής  των  Ινδών»,  η  γιόγκα  διδάσκεται  στον  πολεμιστή Αρτζούνα  (Arjuna)  από  τον  ίδιο  τον  Κρίσνα,  ο  οποίος  θεωρείται  «αβατάρ»  δηλαδή ενσάρκωση  του  θεού  Βισνού.  Πόσο  γνωστά  είναι  όλα  αυτά  στον  μέσο  Ευρωπαίο;
Σύμφωνα  με  τον  μελετητή  Dave Hunt «ο  μέσος  Δυτικός  δεν  γνωρίζει  ότι  η  γιόγκα εισήχθη από τον Κύριο Κρίσνα στη Μπαγκαβάτ Γκίτα ως το σίγουρο μονοπάτι για τον 
Ινδουιστικό παράδεισο, ούτε ακόμα ότι ο Σίβα (ένας από τους τρομακτικούς θεούς του Ινδουισμού) αναφέρεται ως “Yogeshwara” ή ο Κύριος της Γιόγκα .  
Νά προσεχθεί ότι «όλα τα ορθόδοξα (κλασικά)  Ινδικά φιλοσοφικά συστήματα έχουν ως μοναδικό στόχο την απελευθέρωση τής ψυχής, μέσα από την τελειοποίησή της. Η μέθοδος που χρησιμοποιείται γιά αυτό το σκοπό είναι η γιόγκα». Συγκεκριμένα «στή γιόγκα  αυτό  που  αναζητείται  είναι  η  ένωση  με  τη  θεία  πραγματικότητα».  Έτσι 
λοιπόν  «στήν  Ανατολή  η  Ένωση  του  ανώτερου  Εαυτού  μας με  τη  θεότητα  και  η μεθοδολογία  για  την  πραγμάτωσήτης  ονομάζονται  Γιόγκα».

Εδώ  θά  πρέπει  να πούμε ότι υπάρχουν και δάσκαλοι της Γιόγκα οι οποίοι ξεκαθαρίζουν εξ αρχής ότι η 
γιόγκα  δεν  είναι  γυμναστική, αλλά πνευματικό μονοπάτι. Η γιόγκα,  διαβάζουμε 
ένα  παράδειγμα,  αποτελεί  «μυητική  γνώση,  είναι  η  μέθοδος  για  την  ανάπτυξη  της 
συνείδησης  και  την  εναρμόνιση  όλων  των  φορέων  μεταξύ  τους  και  αυτών  με  το 
Σύμπαν,  τη  Θεότητα.  δεν  είναι,  όπως  λανθασμένα  θεωρείται,  ένα  σύστημα 
γυμναστικής,  χαλάρωσης  ή  αναπνοών  αλλά  μία  φιλοσοφία…  που  η  γνώση  και  η 
πρακτική της εξάσκηση δίνουν στον άνθρωπο τή δυνατότητα να ξεπεράσει τον εαυτό 
του».  Ο  εαυτός  πρέπει  να  ξεπεραστεί,  γιατί  κατά  τις  ανατολικές  δοξασίες  «ο 
άνθρωπος  κουβαλά  το  βάρος  των  προηγούμενων  ζωών  του»,  το  γνωστό  ως  κάρμα,
από  το  οποίο  προσπαθεί  να  απαλλαγεί  κάνοντας  γιόγκα.  Η  γιόγκα  «καίει  τους 
σπόρους του ερχόμενου κάρμα» και μόνο έτσι θεωρείται ότι ο άνθρωπος θά φτάσει 
στην  «απελευθέρωσή  του  από  την  άγνοια,  τον  πόνο  και  την  επαναγέννηση» «καί 
στην ένωσή του με το απρόσωπο Απόλυτο, το Μπράχμαν»  ή «στό  νιρβάνα  και την 
εξαφάνισή του» .  
Μάλιστα,  η  απελευθέρωση,  η  λύτρωση  από  το  κάρμα  και  τις  αλλεπάλληλες 
μετενσαρκώσεις,  επιτυγχάνεται  μέσω  κάποιων  τεχνικών  οι  οποίες  αποτελούν  τους 
δρόμους  που  διαμόρφωσε  η  ινδική  σκέψη  για  την  πορεία  πρός  αυτή  την  λύτρωση.
Αυτοί είναι:
α) η κάρμα μάργκα, η οδός των έργων, β) η γκνάνα μάργκα, η οδός της γνώσεως και γ)
η  μπάκτι  μάργκα,  η  οδός  της  αφοσιώσεως.  Οι  δρόμοι  αυτοί  ταυτίζονται  μέ  τα  3
βασικότερα  είδη  της  γιόγκα,  δηλαδή  την  κάρμα  γιόγκα,  την  γκνάνα  γιόγκα  και  την 
μπάκτι  γιόγκα. 

Έτσι  η  γιόγκα  διακρίνεται  ανάλογα  με  τα  μέσα  που χρησιμοποιούνται  για  την  ένωση  με  το  θείο.  για παράδειγμα,  στην  κάρμα  γιόγκα  η 
ένωση  με  το  Μπράχμαν  γίνεται  με  έργα  και  λειτουργικές  πράξεις,  στην  γκνάνα 
γιόγκα η ένωση με το Μπράχμαν επιτυγχάνεται με μυστικιστική γνώση, στην μπάκτι 
γιόγκα  με  την  ολοκληρωτική  λατρεία  μιάς  θεότητος  ή  του  ίδιου  του  γκουρού.
Υπάρχουν ακόμη πολλά άλλα είδη γιόγκα, όπως η χάθα γιόγκα, το πλέον γνωστό και 
διαδεδομένο σύστημα στη Δύση, στο οποίο η ένωση με το Μπράχμαν επιτυγχάνεται 
διά σωματικών ασκήσεων. Επίσης, η ράτζα γιόγκα, η λάγια γιόγκα, η μάντρα γιόγκα,
η ονειρική γιόγκα, η κριπαλού γιόγκα, η άγκνι γιόγκα (η γιόγκα του πυρός), η κρίγυα 
γιόγκα,  η  κουνταλίνι  γιόγκα,  η  τάντρα  γιόγκα,  η  τάο γιόγκα,  η  γιόγκα  της  Γής,  η 
αστάνγκα γιόγκα, και η παραλλαγήτης, η πάουερ γιόγκα κ.ά.
 Να τονιστεί εδώ, ότι οι διάφορες μορφές της γιόγκα «είναι διαφορετικές πλευρές του ίδιου θέματος και συχνά 
συμπίπτουν και εισχωρούν η μία στην άλλη». Και «τά διάφορα είδη της γιόγκα δεν 
είναι  τίποτα άλλο παρά διάφορες μέθοδοι για να απορριφθούν  τα περιβλήματα 
της  ψυχής.  Τότε η  ψυχή  θά συνειδητοποιήσει  τη  θεία  της  φύση  και προέλευση
και  θά  αποκτήσει  Αυτογνωσία»,  όπως  βεβαίως  αυτή  ορίζεται  στα  θρησκευτικά 
συστήματα του Ινδουισμού και του Βουδισμού.  
Μπορεί  η  γιόγκα  να  αποκοπεί  από  το  θρησκευτικό  της  υπόβαθρο;
Είδαμε, ότι παρότι η γιόγκα μάς έχει γίνει γνωστή ως μέθοδος σωματικής εκγύμνασης,
δεν  είναι  πνευματικά  ουδέτερη. 

Οι  στόχοι  της  δεν  αφορούν  μόνο  στο

σώμα,αλλά επεκτείνονται κυρίως στο πνεύμα.

 Διαβάζουμε σε σχετικό εγχειρίδιο: «Η γιόγκα είναι κάτι  παραπάνω  από  μία  απλή  σειρά  ασκήσεων». «Η  τακτική  άσκηση  γιόγκα 

δημιουργεί αρμονία ανάμεσα στο πνεύμα και το σώμα… προκειμένου να βοηθήσει το 
άτομο να απελευθερώσει και να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητές του… Η πρακτική 
της  γιόγκα  αποτελεί  απλώς  το  μέσο  με  το  οποίο  ανακαλύπτουμε  και
απελευθερώνουμε την έμφυτη σοφία. Η γιόγκα ανοίγει τις πόρτες στις πραγματικές 
δυνατότητες  που  έχουμε  σάν  άτομα  μέσα  από  ένα  σύστημα  συνειδητών  ασκήσεων,
που εκπαιδεύουν όχι μόνο το σώμα, αλλά και την αναπνοή και σε τελική ανάλυση, το 
πνεύμα».  και  αλλού: «Ο  Νέος  Κόσμος  δεν  μπορεί  να  υπάρξει  χωρίς  ένα  Νέο 
Άνθρωπο.  Αλλά,  ο  Νέος  Άνθρωπος  προϋποθέτει  μία  νέα  συνειδητότητα. 

Και  η  νέα συνειδητότητα γαλουχείται από ένα νέο τρόπο σκέψης. Η Γιόγκα καλλιεργεί ακριβώς 
αυτό το νέο τρόπο σκέψης, ο οποίος εντάσσει αρμονικά το ανθρώπινο άτομο μέσα στο 
Συμπαντικό  Όλο».Αυτά  τί  σχέση  έχουν  με  γυμναστική;  Μού  φαίνεται  καμία,
μάλλον  η  γυμναστική  χρησιμοποιείται  ως  όχημα,  ή  ως  προκάλυμμα.  

Μάς  λέει σχετικά  ο  Dr Johannes Aagaard,  καθηγητής  στο  Πανεπιστήμιο  Άαρχους  της  Δανίας 
και  αυθεντία  στη  θρησκειολογική  έρευνα: «Όπως  πολλές  άλλες  ανατολικές 
θρησκείες,  έτσι  και  η  γιόγκα  λειτουργεί  σε  2  επίπεδα,  δείχνοντας  ένα  πρόσωπο 
πρός τα έξω και ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο πρός τα μέσα». Σύμφωνα με 
την «Εγκυκλοπαίδεια των Πεποιθήσεων της Νέας Εποχής», τόσο η γιόγκα, όσο και το 
ρέϊκι  και  οι πολεμικές  τέχνες  αποτελούν  μορφές  αυτών που  ονομάζονται  «μέθοδοι 
βιοπρακτικής σωματικής εργασίας», οι οποίες στοχεύουν μέσω «εργασίας στο σώμα»
να  επηρεάσουν  το  πνεύμα‐ψυχή  και  αντιστρόφως. «Ο  σκοπός  είναι  η  φώτιση  του 
πνεύματος  ψυχής  με  το  χειρισμό  του  σώματος  ή  η  μεταβολή  στο  σώμα  με  την 
εκγύμναση του νού.

Ελένη Ανδρουλάκη 

imlagada.gr  

Εναλλακτικά

Μήπως κάνοντας γιόγκα προσπαθείς υπερβολικά; Τι θα έλεγες να μείνεις «ακίνητος»;
Όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με κάποιο άθλημα ή κάποια μορφή γυμναστικής ξέρει πόση έμφαση δίνεται στην προσπάθεια. Η γιόγκα όμως δεν αποτελεί μια ακόμα μορφή άσκησης και οι άσανας δεν περιορίζονται στο σωματικό επίπεδο. Στοχεύουν βαθύτερα.

Ο B.K.S. Iyengar στο βιβλίο του Light on the Yoga Sutras of Patanjali, μεταφράζει τη Σούτρα II.47 του Πατάντζαλι, ως εξής:

Η τελειότητα στην άσανα επιτυγχάνεται όταν η προσπάθεια για να την επιτύχουμε γίνεται αβίαστη και αγγίζουμε το υπέρτατο ον μέσα μας.

Επίσης, στο βιβλίο του Core of the Yoga Sutras, ο B.K.S. Iyengar στη σελ. 152 αναφέρει:

Στην αρχή, όλα τα διάσπαρτα μέρη του μαθητή αγωνίζονται να φτάσουν το παινεμένο στάδιο της ηρεμίας του πνεύματος, της σταθερότητας, της αρμονίας και της ευδαιμονίας. Όταν καταφέρει να φτάσει σ' αυτό το επίπεδο ενότητας, τότε ξεκινάει η εσωτερική αναζήτηση όπου το αίσθημα της προσπάθειας εξαφανίζεται και βιώνεται η, χωρίς όρια, χαρά.

Προσέξτε την έκφραση «η προσπάθεια γίνεται αβίαστη». Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αποφύγουμε την προσπάθεια. Σημαίνει ότι θα πρέπει να προσπαθούμε χωρίς να προσπαθούμε. Πώς όμως συνυπάρχουν η προσπάθεια και η μη-προσπάθεια; Πώς μπορούμε να ισορροπήσουμε αυτά τα δύο στην πρακτική μας;
Αν δουλέψω απαλά είναι ευχάριστο αλλά το σώμα μου δεν θα δυναμώσει. Αν δουλέψω πολύ δυνατά θα κουραστώ και κινδυνεύω να τραυματιστώ. Αν η πρακτική μου δεν είναι πολύ απαλή ούτε πολύ βίαιη τότε πραγματώνεται η γιόγκα. Αλλά δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια το πώς γίνεται αυτό. Δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν λόγια για να ειπωθεί το πώς φτάνουμε σε αυτό το ενδιάμεσο σημείο ανάμεσα στην προσπάθεια και την έλλειψη προσπάθειας, ανάμεσα στη δράση και τη μη-δράση. Η μάθηση και η διδασκαλία, η διδασκαλία και η μάθηση μπορούν να είναι μόνο εξωτερικά πράγματα. Μόνο η εμπειρία μπορεί να μας δώσει το κλειδί. Μπορούν να γίνουν ερωτήσεις, οι ερωτήσεις μπορούν ν' απαντηθούν, μα δεν μπορούν να μεταδώσουν αυτό που χρειάζεται για να επιτευχθεί η ισορροπία. Δεν υπάρχει τρόπος να μεταδοθεί.

Γι' αυτό οι Ταοϊστές λένε: «Καλύτερα μείνε ακίνητος». Πώς, όμως, μένει κανείς ακίνητος; Πώς, αφού συνεχώς ταλαντεύομαι; Ακόμα κι όταν δεν κινούμαι, ταλαντεύομαι. Η εσωτερική μου φλόγα ταλαντεύεται λόγω των επιθυμιών. Η επιθυμία είναι ο άνεμος που φυσάει μέσα μου και διαταράσσει την ευδαιμονία μου, που κινεί το νου μου από δω κι από κει. Όταν δεν υπάρχει επιθυμία - ούτε καν η επιθυμία να πετύχεις την ακινησία - τότε μένεις ακίνητος. Οι σκέψεις δε σταματούν από μόνες τους. Σταματούν μόνο όταν εξαφανιστεί ο νους που επιθυμεί. Αυτή είναι η έννοια του «καλύτερα μείνε ακίνητος». Είναι ο τρόπος των ταοϊστών για να μας προτρέψουν να αποβάλλουμε τις επιθυμίες.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, πηγαίνοντας στο μάθημα της γιόγκα αφήνουμε απ' έξω τις επιθυμίες και τις προσδοκίες για το πως θα θέλαμε να είναι η πρακτική μας. Απλά κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Σήμερα.

Μαρία Χρυσοχεράκη 
Δασκάλα Iyengar Yoga

 

Εναλλακτικά

Γράφει η Μάνθα Νάσση yoga instructor, συνεργάτιδα του forwoman.gr

Ο όρος “tapas” στα σανσκριτικά σημαίνει φωτιά και προέρχεται από το ρήμα “tap” που σημαίνει καίω. Η φωτιά έχει την έννοια της κάθαρσης και του εξαγνισμού. Είναι η εσωτερική φωτιά που θερμαίνει την αφοσίωσή μας στον στόχο, απομακρύνει τα εμπόδια, καθαρίζει τον δρόμο.

“ Και τι είναι αυτό που κάθε φορά σε εμπνέει να είσαι εκεί..πιστή στο καθημερινό σου ραντεβού με την πρακτική σου..ότι και να συμβεί; ” Μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά και πολλές φορές κάνω κι εγώ η ίδια στον εαυτό μου. “Τι είναι αυτό που κάθε φορά φουντώνει την επιθυμία σου να είσαι εκεί ξανά και ξανά και να δώσεις ό,τι καλύτερο μπορείς;”

Είναι μια εσωτερική θέρμη, μια φλόγα που ζωντανεύει την πειθαρχία του νου και του σώματος, ένα είδος πειθαρχίας που δεν βιώνεται ως στέρηση αλλά ως ισορροπημένος τρόπος ζωής που οδηγεί στην καθημερινή πρακτική του yogi ξεπερνώντας τις σωματικές και νοητικές προκλήσεις και αδυναμίες και δημιουργεί ένα είδος δέσμευσης κατά τη διάρκεια της πορείας του προς την κάθαρση.

Η έννοια “tapas” μέσω της συστηματικής πρακτικής μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες τέτοιες ώστε πραγματικά να αποτελέσουν το μέσο που οδηγεί στην μεταμόρφωση του ανθρώπου.

Η δέσμευση με την καθημερινή πρακτική, τον σωστό τρόπο διατροφής και την απόκτηση συνηθειών τέτοιων που συντελούν σε έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής, φέρνει όλο και πιο κοντά τον άνθρωπο στο μονοπάτι που οδηγεί στην κάθαρση καθώς επίσης τον βοηθά να διαχειρίζεται τις προκλήσεις στην καθημερινότητά του με πειθαρχία και ανοίγει έναν δρόμο ώστε να μάθει να δουλεύει με τον εαυτό του και να ακολουθεί τους στόχους του.

φωτογραφία: Μάνθα Νάσση

Επεξεργασία κειμένου: Μάνθα Νάσση

yoga instructor

βρίσκεται στο Balance Yoga Center

 
 
forwoman.gr

 

 

Εναλλακτικά

Στις 15 Ιουνίου του 1763, γεννήθηκε ο ποιητής και βουδιστής ιερέας Kobayashi Issa, ένας από τους τέσσερις κορυφαίους του ιαπωνικού χαϊκού

*
Μια πεταλούδα στον κήπο. Το παιδάκι μπουσουλάει, εκείνη πετάει. Μπουσουλάει-πετάει…
*

Νύχτα. Φεγγάρι. Τα σαλιγκάρια τραγουδούν στο τσουκάλι.

*

Στο φρέσκο χορτάρι αφήνει η μοντέρνα γυναίκα τον τύπο των γλουτών της.

*

Ανάμεσα στα κόκκινα άνθη της δαμασκηνιάς στεγνώνει η γάτα η βρεγμένη.

*

Μια ζωή την έχουμε. Χλωρά καλάμια, παρακαλώ, στο νεκροκρέβατό μου.

*

Άνθισαν οι κερασιές. Κάτι πεθαίνει. Ετοιμαστείτε.

*

Φυσάει. Μας έπνιξε στη σκόνη ο θάνατος.

*

Μυρίζονται, μυρίζουν, οι ερωτευμένες γάτες.

*

Βρέχει άνοιξη στην πόρτα της αγάπης μου.

*

Όταν ερωτεύονται τα νιάτα, βρέχει στα ψηλά βουνά.

*

Κι η αγριόγατα στον έρωτα γατούλα είναι.

*

Βρόμικος, κοντός, σκονισμένος ο θάμνος. Κι όμως ανθίζει.

*

Έπεσε ένα φύλλο. Έβαλε το καπέλο του το σκυλί και πάει…

*

Ούτε κι αυτός έχει όρεξη να μαζέψει το χιόνι: το σκιάχτρο.

*

Μοιάζει σαν να διαβάζει ένα βιβλίο στον ουρανό της νύχτας: βατράχι.

*

Για να βγάλει το ψωμί του το αηδόνι πέφτουν τα φύλλα.

*

Τα παιδιά που παίζουν παριστάνοντας του κορμοράνους, είναι συχνά πιο όμορφα από τους κορμοράνους.

*

Δεν ξέρω οι άνθρωποι… πάντως τα σκιάχτρα κάποτε λυγίζουν.

*

Κοιμάται, ξυπνάει, χασμουριέται η γάτα και πάει να κάνει έρωτα.

*

Ζούμε σκαρφαλωμένοι στη σκεπή της κόλασης για να δούμε τα λουλούδια.

*

Άνοιξη στο καλύβι μου: μια ομίχλη σαν γιγάντια φιγούρα κάποιου που κοιμάται.

*

Ο τόπος μου: ακόμα κι η ομίχλη είναι αρχαία.

*

Η ζέστη σήμερα θολώνει τα πάντα: ετούτοι οι δυο τάφοι μοιάζουν με παλιούς καλούς φίλους.

*

Στο τέλος τέλος, το νέο χορτάρι είναι… ε, ναι, λοιπόν: νέο!

*

Όταν το αηδόνι κρύβεται στο πεύκο… τραγουδάει το πεύκο!

*

Τιθασεύοντας τη σάρκα κινείται ανάμεσα στ’ αγκάθια… το βατράχι.

*

Το γέρικο σκυλί κοιτάζει σαν ν’ ακούει τα σκουλήκια να τραγουδούν βαθιά στη γη.

*

Ο κόσμος: να βαράς μύγες σ’ ένα μικρό χέρσο χωράφι.

*

Ξημερώνει. Οι άνθρωποι φορούν τα πρόσωπά τους.

*

Όσο πετούν μπεκάτσες, οι άνθρωποι θα πεθαίνουν.

*

Το ίδιο σκοτάδι φορούν οι άνθρωποι, όταν πέφτουν τα φύλλα στα βουνά.

*

Όπου γυρίσω να κοιτάξω: βιολέτες. Τι μοναξιά κι αυτή!

*

Από πού έρχονται τα ουράνια τόξα;

*

Πώς άνθισαν έτσι τα λιβάδια; Κάτι κάνει εκεί κάτω ο νεκρός πατέρας μου.

*

Στο κεφάλι του αρχιερέα κάνουν έρωτα οι μύγες.

*

Πεθαίνουμε ένας ένας. Σε λίγο αρχίζει η γιορτή των καντηλιών.

*

Κάθε Πρωτοχρονιά, ξαναγίνομαι παιδί. Κάτι είναι κι αυτό!

*

Δύο πρώτου: γεράσανε κιόλας τα χέρια μου.

*

Ω θεέ της νέας χρονιάς, βοήθησέ μας ν’ αντέξουμε κι ετούτη τη χρονιά!

Ο ποιητής και βουδιστής ιερέας Kobayashi Issa, ένας από τους τέσσερις κορυφαίους του ιαπωνικού χαϊκού, γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1763, στο χωριό Kashiwabara –σήμερα τμήμα της πόλης Shinano-machi, της κεντρικής Ιαπωνίας– και έχασε τη μητέρα του σε ηλικία τριών ετών· ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε, γεγονός που τον έκανε παιδί μοναχικό και αλλοπρόσαλλο. Δε γνωρίζουμε πού και πώς έμαθε γράμματα.

Ούτε πώς έγινε ιερέας. Από τα δεκατέσσερα μέχρι τα τριάντα οχτώ του χρόνια περιηγήθηκε την Ιαπωνία. Παντρεύτηκε δύο φορές και έχασε τρία παιδιά και την πρώτη του σύζυγο. Έγραψε περί τα 20.000 χαϊκού.

Η ποίησή του είναι σταθερά προσηλωμένη στην ανθρώπινη τραγωδία. Η ανθρώπινη ύπαρξη σχετίζεται με τη φύση ειρωνικά. Το μέγεθος του ανθρώπινου παραλογισμού φαίνεται από τη σύγκριση των πράξεών του με τις φυσικές διαδικασίες.

Ο Κομπαγιάσι Ίσα πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 1827, στο σπίτι όπου γεννήθηκε.

μεταγραφή: Γιώργος Μπλάνας

Πηγή: diastixo

antikleidi.com

Εναλλακτικά

Γράφει η Κάτια Σκίτσου

Κι ενώ λοιπόν μπορώ ν’ ανεχτώ, ν’ αποδεχτώ, να παρακάμψω, όπως και να συγχωρήσω αρκετά παραπτώματα, έχω ένα τεράστιο θέμα με την αχαριστία των ανθρώπων. Εμείς οι δοτικοί άνθρωποι το έχουμε αυτό. Βλέπεις, πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να θεωρήσουμε πως τα άτομα που είναι σημαντικά για μας και για τα οποία θα κάναμε και θα δίναμε τα πάντα, νιώθουν το ίδιο κι είναι διατεθειμένα να μας το ανταποδώσουν από καρδιάς στο μέγιστο.

Αυτό ισχύει σ’ όλες τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Θα έλεγα, μάλιστα, πως είναι και θέμα συνέπειας χαρακτήρα ως ένα βαθμό. Επειδή θεωρούμε δεδομένο ότι ο απέναντι άνθρωπος εισπράττει, αντιλαμβάνεται κι εκτιμά όσα προσφέρουμε, όπως ακριβώς θα κάναμε κι εμείς, μας φαντάζει αδιανόητο ότι δεν αντιδρά με τον αναμενόμενο κι ενδεδειγμένο για εμάς τρόπο.

Την ίδια στιγμή, σε καμία περίπτωση δεν πιστεύουμε ότι όταν κάνεις κάτι καλό στον άλλο, οφείλει να στο «ξεπληρώσει» μετά βαΐων και κλάδων. Δεν κάνεις χάρη σε κανέναν, θέλεις και προσφέρεις, είναι επιλογή σου, δε στο ζητά κανείς με το ζόρι, αντιθέτως, παίρνεις μεγάλη, διπλάσια χαρά όταν βλέπεις τους ανθρώπους σου χαρούμενους, δεν περιμένεις ευχαριστίες ή ευγνωμοσύνες, προς Θεού.

Υπάρχει όμως μια λεπτή, σχεδόν διακεκομμένη, κόκκινη γραμμή μεταξύ των πραγμάτων. Όταν οι άνθρωποι δε σέβονται και δεν εκτιμούν αυτά που κάνεις γι’ αυτούς, κι όχι μόνο δεν τα αναγνωρίζουν, αλλά με τη στάση τους σε οδηγούν να σκέφτεσαι στο τέλος της ημέρας ότι δεν υπολογίζουν κι εσένα τον ίδιο σαν προσωπικότητα. Με μια μόνιμη απάθεια, αδιαφορία, οκνηρία κι αδράνεια υπαγορεύουν ότι απλώς δεν τους απασχολούν οι πράξεις σου, ενώ ό,τι κι αν κάνεις δε μετράει, καθώς το θεωρούν δεδομένο, αμελητέο και σχεδόν χρέος σου. Τότε είναι ακριβώς που συνειδητοποιείς ότι άλλα έχεις στο μυαλό σου κι αλλιώς είναι τα πράγματα.

Στον έρωτα σε πληγώνει αυτή η συνειδητοποίηση πολύ. Τα χάνεις μόλις το αντιληφθείς, σε αδειάζει, σε αναγκάζει να εκλογικεύσεις απότομα κι υπέρμετρα το συναίσθημα, ό,τι χειρότερο. Εσύ σκέτη άμυνα κι εγώ πάντα προσπάθεια, πάει πολύ ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε; Σε υποχρεώνει να νιώθεις ότι είσαι μόνος σου σ’ αυτή τη σχέση και ταυτόχρονα να παλεύεις, να ενδιαφέρεσαι και να ζεις για δύο. Ναι, για πόσο ακόμη;

Στη φιλία πονάει ακόμη περισσότερο όμως. Λυπάσαι φρικτά, ξενερώνεις απίστευτα, γκρεμίζεται ο κόσμος σου, δεν το χωράει ο νους σου. Νιώθεις ότι πήγαν χαμένα χρόνια ολόκληρα, πώς να το δεχτείς και κυρίως πώς να ξεριζώσεις τόσα συναισθήματα; Για ανθρώπους που θα έπεφτες και στη φωτιά να βεβαιώνεσαι μέρα με τη μέρα ότι δε θα ‘καναν ούτε βήμα για σένα; Ως πότε;

Kι η ανιδιοτέλεια κι ο αλτρουισμός και τα υπεράνω και τα στραβά μάτια έχουν το όριό τους. Μία, δύο, κι αφού έχεις εξαντλήσει όλα τα ενδεχόμενα και τις προσπάθειες, στην τρίτη καίγεσαι, έτσι πάει.

Είναι προφανές ότι σε καμία σχέση δεν είναι δυνατό να υποχωρεί πάντα και μόνο ο ένας. Είναι, επίσης, ηλίου φαεινότερο ότι απαιτείς, τουλάχιστον, να μη σε περνάνε για κορόιδο. Γιατί και ο πιο υπομονετικός άνθρωπος, κάποια στιγμή σκάει, απλώς σκάει, παίρνει ανάποδες, εξοργίζεται, του γυρίζει το μάτι και τότε δε θες να δεις την αντίδρασή του.

Ό,τι δεν εκτιμάται, μάλλον, θα πρέπει να κόβεται λοιπόν χωρίς παρελκόμενα. Ναι, το ξέρω. Σαφέστατα και δεν είναι τόσο εύκολο όσο να λεχθεί. Θα πάρει χρόνο, δεν ξενοιάζεις απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε μπορείς να πετάξεις απ’ τη ζωή σου ανθρώπους, εμπειρίες, βιώματα κι αισθήματα με το καλημέρα σας. Απλώς δεν είναι λύση να νιώθεις διαρκώς θύμα από ανθρώπους που θα έφτανες ως το τέρμα κι ακόμη πιο πέρα γι’ αυτούς. Άδικο, δε νομίζεις;

Δεν μπορούμε και δεν πρέπει κιόλας να είμαστε απόλυτοι κι ανένδοτοι, όταν καλούμαστε να λάβουμε δραστικές αποφάσεις με καταλυτικές συνέπειες χωρίς επιστροφή. Πολύ περισσότερο δε, όταν αφορούν τις σχέσεις μας με πολύ κοντινούς μας ανθρώπους στην προσωπική μας ζωή. Όμως δεν είναι κρίμα να σε κάνει να περισσεύεις απ’ τη ζωή του ένας άνθρωπος που για εκείνον θα παραχωρούσες άνετα ολόκληρη τη δική σου;

awakengr.com

Εναλλακτικά

Όρθια, πρόσθια κάμψη — Uttanasana (ooh-tuhn-AHS-uh-nuh) — ηρεμεί το μυαλό, ενώ με το τέντωμα αναζωογονεί ολόκληρο το σώμα. Αυτή η στάση αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο των ασκήσεων «Χαιρετισμό στον Ήλιο» και βοηθάει στο να προετοιμαστεί το σώμα για βαθύτερες κλίσεις προς τα εμπρός.

Συνηθίζεται να ονομάζετε «Όρθια, πρόσθια κάμψη», ωστόσο η κυριολεκτική μετάφραση της σανσκριτικής ονομασίας της είναι «Στάση με έντονο τέντωμα». Αυτό προέρχεται από τις εξής σανσκριτικές λέξεις:

Ut – που σημαίνει «έντονο»
Tan – που σημαίνει «τέντωμα»
Asana – που σημαίνει «στάση»
Όταν εκτελείται σωστά αυτή η στάση τεντώνεται έντονα το σώμα, ιδιαίτερα οι δικέφαλοι και η πλάτη. Ωστόσο, θα πρέπει συνάμα να είναι χαλαρωτική και άνετη – προσέξτε να μην πιέσετε πολύ το σώμα σας αν θελήσετε να βιώσετε μια έντονη εμπειρία.

Τα οφέλη της όρθια, πρόσθια κάμψη

Η Uttanasana συνδυάζει τα πλεονεκτήματα της πρόσθιας κάμψης και της αναστροφής. Ρίχνοντας το κεφάλι κάτω από το ύψος της καρδιάς, ηρεμεί το μυαλό. Αυτό βοηθά στην ανακούφιση από το άγχος, τους πονοκεφάλους, την κόπωση, την ήπια κατάθλιψη και την αϋπνία. Με την Uttanasana επίσης ανοίγουν τα ισχία σας και μπορεί να ανακουφίσει την ένταση στο λαιμό και τους ώμους.

Επίσης διεγείρει το ήπαρ και τα νεφρά, ενώ βελτιώνει την πέψη. Είναι επίσης γνωστό ότι είναι θεραπευτική για το άσθμα, ιγμορίτιδα, υψηλή αρτηριακή πίεση, στειρότητα και οστεοπόρωση.

Ξεκινήστε από τη θέση Tadasana, με τα χέρια στους γοφούς. Εκπνεύστε και λυγίστε προς τα εμπρός με τις αρθρώσεις των ισχίων και όχι με τη μέση.
Λυγίστε τους αγκώνες σας και κρατήστε τον κάθε αγκώνα με το αντίθετο χέρι. Αφήστε το κεφάλι να κρέμεται κάτω. Πιέστε τις φτέρνες στο πάτωμα. Γυρίστε τις κορυφές των μηρών ελαφρώς προς τα μέσα. Μην κλειδώσετε τα γόνατά σας.
Προσπαθήστε να κρατήσετε το μπροστινό μέρος του κορμού σας στα γόνατα, τοποθετήστε τις παλάμες, ή τα δάχτυλα στο πάτωμα δίπλα στα πόδια. Φέρτε τα χέρια σας στην ίδια ευθεία με τα δάχτυλα των ποδιών σας και πιέστε τις παλάμες στο χαλί. Με τις παλάμες σας πιάστε το πίσω μέρος των αστραγάλων.
Με κάθε εισπνοή σηκώνεται για να επιμηκυνθεί ο κορμός ελαφρά εμπρός. Η εκπνοή έχει την αντίθετη κίνηση με αποτέλεσμα να ταλαντώνεται ο κορμός σχεδόν ανεπαίσθητα με την αναπνοή. Αφήστε το κεφάλι σας να κρέμεται από τη ρίζα του λαιμού, η οποία είναι βαθιά στην πλάτη, ανάμεσα στις ωμοπλάτες.
Η στάση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μία θέση ηρεμίας. Μείνετε στη στάση για 30 δευτερόλεπτα έως 1 λεπτό. Μπορείτε να την κάνετε και μόνη της, χωρίς να την συνδυάσετε με κάποια ακολουθία.
Τοποθετήστε τα χέρια στους γοφούς, κρατήστε την πλάτη επίπεδη, καθώς εισπνέετε επιστρέψτε στη στάση Tadasana

randomvibes.gr

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin