Νοεμβρίου 23, 2017

Ψυχολογία

 Είστε απλά πολύ έξυπνοι. Κάποτε είχα πολλούς φίλους. Στην πραγματικότητα, ένας από τους φίλους μου πρόσφατα σχολίασε για μένα, πόσο εύκολο είναι να κάνω φίλους. Αυτό μπορεί να ίσχυε κάποτε, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρη για την ικανότητά μου να κάνω καινούργιους φίλους το τρέχον χρονικό διάστημα. Δεν είμαι σίγουρη για την ικανότητά μου να κρατάω τους φίλους μου.

Αν συγκρίνετε τον αριθμό των καλών φίλων που έχω τώρα με τον αριθμό που είχα πριν πέντε χρόνια, θα δείτε ότι υπάρχει τεράστια διαφορά.

Έχω λιγότερους φίλους απ’ ότι είχα ποτέ. Γι’ αυτό και εγώ θα βρω παρηγοριά σε μια πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στη British Journal of Psychology που λέει ότι οι πιο έξυπνοι άνθρωποι τα πάνε καλύτερα με έναν μικρό αριθμό φίλων. Οι επικεφαλής ερευνητές, Satoshi Kanazawa και Norman Li, εξελικτικοί ψυχολόγοι στην Αγγλία, διαπίστωσαν ότι ενώ η ευτυχία των περισσότερων ανθρώπων αυξήθηκε σε σχέση με μείωση της πληθυσμιακής πυκνότητας, οι άνθρωποι που είναι εξαιρετικά έξυπνοι είναι στην πραγματικότητα πιο ευτυχισμένοι όταν δεν κάνουν παρέα με φίλους.

«Περισσότερα έξυπνα άτομα αισθάνονται λιγότερη ικανοποίηση στη ζωή με την συχνότερη κοινωνικοποίηση με φίλους», λέει η έρευνα.

Σε ένα άρθρο στην Washington Post, η Carol Graham, μια ερευνήτρια του Ινστιτούτου Brookings που μελετάει τους αριθμούς της ευτυχίας, λέει: «Τα ευρήματα υποδηλώνουν (και δεν είναι έκπληξη) ότι εκείνοι με περισσότερη ευφυΐα και την ικανότητα να την χρησιμοποιούν, είναι λιγότερο πιθανό να ξοδεύουν χρόνο στην κοινωνικοποίηση και στις παρέες με φίλους επειδή είναι συγκεντρωμένοι σε κάποιο άλλο μακροχρόνιο σκοπό». Βγάζει νόημα.

Οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι συνήθως έχουν συναρπαστικές νέες θεωρίες που θέλουν να αποδείξουν, ή εφευρέσεις τις οποίες δουλεύουν και οι οποίες θα αλλάξουν τον κόσμο.

Οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι δεν θέλουν να σπαταλάνε τον χρόνο τους στην κοινωνικοποίηση. Θέλουν να κυνηγάνε τους στόχους τους. Έχουν πιο σημαντικά πράγματα να κάνουν από το να ακούνε τις κουβέντες των φίλων τους σχετικά με τις διακοπές τους σε κάποιο μέρος του κόσμου.

Η έρευνα υποδηλώνει ότι οι εγκέφαλοι των κυνηγών-συλλεκτών προγόνων μας ήταν τέλεια προσαρμοσμένοι στη ζωή της Αφρικανικής σαβάνας, όπου ο πληθυσμός ήταν διασκορπισμένος, με τους ανθρώπους να ζουν σε ομάδες των 150. Η κοινωνική συμπεριφορά ήταν εξαιρετικά σημαντική για την επιβίωση, ειδικότερα με όρους συνεργασίας και εύρεσης συντρόφου, όμως και ο χώρος ήταν εξίσου ζωτικής σημασίας.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχει μια ασυνέπεια μεταξύ του τρόπου που εξελιχτήκαμε και των ζωών με τους γρήγορους ρυθμούς που ζούμε. Οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι μπορούν να προσαρμοστούν καλύτερα στη σύγχρονη ζωή και δεν είναι τόσο δεμένοι με τις εξελικτικές τάσεις της ανθρωπότητας.

Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη κοινωνικής συμπεριφοράς. Επομένως, αν έχετε μόνο λίγους στενούς φίλους και προτιμάτε να μείνετε σπίτι δουλεύοντας με το γράψιμό σας ή απολαμβάνοντας ένα ποτήρι κρασί μόνοι σας, μην απελπίζεστε. Πιθανότατα να είστε πραγματικά έξυπνοι.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: AWAKENGR.COM VIA YOURTANGO.COM PHOTO: WEHEARTIT

awakengr.com

Ψυχολογία

Μπορεί να δίνει μάχη με τον γίγαντα Κίνα για το μικροσκοπικό αλλά με τόση αξία ξεχωριστό Θιβέτ, μπορεί να ξέρει ότι μετά τον θάνατο του το Πεκίνο θα επιβάλει τον δικό του… εκλεκτό, όμως η ζωή του δε σταματά να πλημμυρίζει από καλοσύνη την οποία και μεταδίδει με κάθε ευκαιρία.

Εδώ είναι κάποιες σκέψεις του Δαλάι Λάμα για τη ζωή...Η συνειδητοποίηση τους θα σε κάνουν πιο ευτυχισμένο.

-Να είσαι καλός και ευγενικός όποτε μπορείς. Και μπορείς πάντα!

-Ανέβα πιο ψηλά από το θυμό και το μίσος.

Ο θυμός καταστρέφει απόλυτα τη δική σου ψυχική ισορροπία. Ο τρόπος για να ανέβεις πιο ψηλά από τη συχνότητα του θυμού είναι η συμπόνια και η αγάπη.

-Νίκησε τις αρνητικές σκέψεις.

Αυτές είναι ο μόνος πραγματικός εχθρός σου. Ο πραγματικός ήρωας είναι αυτός που επιβάλλεται στον δικό του θυμό και στο δικό του μίσος. Κάθε φορά που ο θυμός σε καταλαμβάνει συγκεντρώσου στην αναπνοή σου και στη στιγμή, και θυμήσου ότι η αρνητικότητα παράγει περισσότερη αρνητικότητα.

-Γίνε συμπονετικός.

Ο πρωταρχικός σκοπός της ζωής μας είναι να βοηθάμε τους άλλους. Και εάν δεν μπορείς να βοηθήσεις τους άλλους, τουλάχιστον μην τους βλάπτεις. Για να ευτυχίσουμε χρειάζεται να νιώσουμε ότι οι άλλοι είναι πολύτιμοι. Όταν σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου, το μυαλό σου γίνεται μικρό. Η ενσυναίσθηση είναι απαραίτητη για την ευτυχία σου και καλό είναι να την ασκείς συχνότερα.

-Νιώσε την ενέργεια που ρέει στο σώμα σου όταν είσαι καλός με κάποιον. Αυτό είναι η ευτυχία.

-Να είσαι ένας πνευματικός άνθρωπος. Η θρησκεία μου είναι πολύ απλή και είναι η καλοσύνη. Δεν έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίον θα γίνεις ένας πνευματικός άνθρωπος. Κάποιοι το καταφέρνουν μέσα από την προσευχή και άλλοι μέσα από την καθημερινότητα και τις εμπειρίες τους.

Μόνο έτσι θα καταλάβουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται πραγματικά μέσα μας και λίγο έχει να κάνει με όσα υπάρχουν και διαδραματίζονται γύρω μας.

-Άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα. Επίλεξε να είσαι αισιόδοξος. Θα ζήσεις καλύτερα. Δες κάθε πλευρά μιας κατάστασης αλλά να θυμάσαι ότι κάτι καλό υπάρχει ή κρύβεται παντού. Βρες και βγάλε ακόμα και μια σταγόνα καλού από μια αρνητική κατάσταση.

Αυτό συνηθίζω να κάνω και με την κατάσταση στο Θιβέτ. Δεν εστιάζω ότι η πολιτική κατάσταση εκεί μοιάζει να είναι απελπιστική. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερη αν δεν κάναμε τόσα γι’ αυτήν.Προτιμώ να βλέπω τον λωτό παρά τη λάσπη πάνω στην οποίαν υπάρχει.

-Όταν χάνεις, μη χάνεις και το μάθημα από αυτό που έζησες. Θυμήσου ότι το να μην πάρεις τελικά αυτό που ήθελες, ίσως να είναι και μια τεράστια τύχη.

-Ζήσε μια καλή και άξια ζωή. Όταν θα μεγαλώσεις και θα κοιτάς πίσω σου, θα τη χαρείς για μια ακόμα φορά. -Η ευτυχία δε φτιάχνεται από μόνη της. Έρχεται από όσα κάνεις. Η ακεραιότητα και η ειλικρίνεια διαμορφώνουν ένα ειρηνικό περιβάλλον. -Θα σας πω κάτι.

Μου αρέσουν οι φίλοι. Θέλω περισσότερους φίλους. Μου αρέσουν τα χαμόγελα. Αυτό είναι γεγονός. Πώς να φτιάξεις χαμόγελα; Υπάρχουν πολλά χαμόγελα.

Μερικά χαμόγελα είναι σαρκαστικά. Μερικά χαμόγελα είναι ψεύτικα, διπλωματικά χαμόγελα. Μερικά χαμόγελα δεν προκαλούν ικανοποίηση αλλά φόβο ή καχυποψία. Ένα αληθινό χαμόγελο όμως μας δίνει ελπίδα, φρεσκάδα.

Αν θέλουμε ένα αληθινό χαμόγελο, τότε πρώτα πρέπει να οικοδομήσουμε τη βάση για να έρθει αυτό το χαμόγελο. Σε κάθε επίπεδο της ανθρώπινης ζωής, η συμπόνια είναι η έννοια-κλειδί.

από την Καίτη Φαρμάκη ΠΗΓΗ: ANEWLIFE.GR

awakengr.com

Ψυχολογία

Σε ποιον δεν αρέσουν οι αγκαλιές; Aγκαλιάζουμε τους πάντες: από τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους φίλους μας, έως τους αγαπημένους μας. Όμως όπως ένα φιλί δεν είναι απλώς ένα φιλί, έτσι και μια αγκαλιά δεν είναι απλώς μια αγκαλιά. Ας αναγνωρίσουμε τι σημαίνει ο τρόπος που μας αγκαλιάζει και θα καταλάβουμε πολλά για το πώς αισθάνεται μαζί μας!
Aπό τη Νικολέτα Γιαννοπούλου
Κάθε επαφή και χάδι αποκαλύπτει πολλά για τον τρόπο που αισθάνεται ένας άνδρας για εμάς. Άλλο μία σφιχτή αγκαλιά, άλλο μία αγκαλιά από τους ώμους και άλλο ένα αγκάλιασμα με αποστάσεις…

H αγκαλιά από πίσω: πόθος και πάθος
Είναι μια από τις πιο αισθαντικές πράξεις που μπορεί να μας προσφέρει ένας άνδρας. Το αγκάλιασμα από πίσω (δηλαδή έχοντας εμείς γυρισμένη την πλάτη) είναι μια πράξη πόθου και πάθους.

Το τύλιγμα της μέσης: αγάπη και ασφάλεια
Το να περνά τα χέρια του γύρω από τη μέση μας δείχνει ένα σημάδι προστασίας. Μας προκαλεί ένα αίσθημα σιγουριάς και αυτό που ο σύντροφός μας αισθάνεται και μας το δείχνει με αυτόν τον τρόπο είναι ότι μας αγαπά, μας νοιάζεται και θέλει να μας προσφέρει ασφάλεια.

Κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα μάτια: μεγάλη οικειότητα και αγάπη
Μία σφιχτή αντικριστά αγκαλιά που συνοδεύεται από κοίταγμα στα μάτια επιβεβαιώνει τον δεσμό που υπάρχει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Αν αγκαλιάζεστε καθώς κοιτάζεστε, οι ψυχές σας μιλάνε η μια στην άλλη.

Τρίψιμο στην πλάτη: φροντίδα
Μερικές φορές χρειαζόμαστε μια μικρή επιβεβαίωση πως όλα θα πάνε καλά. Το να τρίβουμε την πλάτη κάποιου καθώς τον αγκαλιάζουμε υποδηλώνει ότι είμαστε εκεί και στις καλές και στις κακές στιγμές.

Με χτύπημα στην πλάτη: ένδειξη φιλικότητας
Το χτύπημα στην πλάτη είναι διαφορετικό από το τρίψιμο. Το χτύπημα δεν έχει να κάνει με την οικειότητα αλλά με την επιβεβαίωση της φιλίας.

Αγκαλιά από ώμο σε ώμο: φιλική κίνηση
Το αγκάλιασμα από τους ώμους επιβεβαιώνει μία δυνατή φιλία. Συνήθως ένα τέτοιο αγκάλιασμα δεν δηλώνει μία ρομαντική σχέση αλλά ένα σημάδι αληθινής φιλίας ή μίας δυνατής συντροφικότητας.

Αγκαλιά με αποστάσεις: αποστασιοποίηση
Όταν σας αγκαλιάζει αλλά κρατά αποστάσεις από τα σώματα σας, δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε ότι κάτι δεν πάει πολύ καλά. Είτε δεν νιώθει άνετα, είτε έχει αμφιβολίες, ή ίσως είναι η ένδειξη ότι δεν γνωρίζεστε ακόμη καλά. Όπως και να έχει αυτή δεν είναι μια πράξη οικειότητας.

Αγκαλιά με αργές κινήσεις: ο κόσμος όλος είσαι… εσύ
Ο αργός χορός ή ένα απαλό λίκνισμα την ώρα που αγκαλιάζεστε είναι σαν να αφήνετε τον υπόλοιπο κόσμο έξω. Ο σύντροφός σας νιώθει πραγματικά δεμένος και ζωντανός μαζί σας και είναι σαν να δηλώνει ότι υπάρχετε μόνο εσείς οι δύο στον κόσμο και είναι αρκετό!

Σφιχτή αγκαλιά: έρωτας και αγάπη
Ναι, σίγουρα το ξέρουμε, ότι όταν κάποιος μας αγκαλιάζει σφιχτά, με έναν τρόπο σαν να θέλει να ενώσει το σώμα του ολόκληρο με το δικό μας, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι πραγματικά ερωτευμένος.

Ψυχολογία

Tα Χριστούγεννα είναι μόλις πέντε εβδομάδες μακριά και οι περισσότεροι έχουν ήδη τοποθετήσει τα χριστουγεννιάτικα στολίδια τους στο σπίτι.

Το καλύτερο διάστημα για να στολίσουμε το χριστουγεννιάτικο δένδρο είναι 40 μέρες περίπου πριν από τα Χριστούγεννα, αλλά έχουμε παρατηρήσει ότι κάθε χρόνο ο κόσμος στολίζει όλο και νωρίτερα το σπίτι του.

Και ειδικά αν έχει μικρά πιτσιρίκια που ζητούν από τους γονείς τους να μπουν νωρίτερα σε αυτή την ευχάριστη διαδικασία.

Τα social media έχουν μπει για τα καλά στο πνεύμα των Χριστουγέννων και οι περισσότεροι έχουν ποστάρει στο προφίλ τους το δικό τους χριστουγεννιάτικο δένδρο.

Σύμφωνα με τους ειδικούς υπάρχει λόγος που συμβαίνει κάτι τέτοιο και έτσι εξηγείται που ο περισσότερος κόσμος θέλει να στολίσει από αρχές Νοεμβρίου.

Οι ημέρες των Χριστουγέννων φέρνουν τόση χαρά που αρκούν για να «γεμίσουν οι μπαταρίες» για τους περισσότερους ανθρώπους για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, λένε οι ειδικοί.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Σύμφωνα με έρευνες τις ημέρες των γιορτών ποικίλα ερεθίσματα και καταστάσεις προκαλούν στον ανθρώπινο εγκέφαλο ευφορία: η διάθεση για προσφορά και αγάπη, αλλά και η διάθεση για ξεκούραση, ή απλά διασκέδαση.

Η αναμονή των Χριστουγέννων δίνει από μόνη της ισχυρά κίνητρα για θετικές σκέψεις και συναισθήματα, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να θέλουν να βάλουν θετική ενέργεια μέσα στο σπίτι τους στολίζοντάς το.

Σε έναν κόσμο γεμάτο άγχος και πίεση, οι άνθρωποι επιθυμούν να συσχετιστούν με πράγματα που τους κάνουν ευτυχισμένους και οι χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις φέρνουν στην επιφάνεια τα έντονα συναισθήματα της παιδικής τους ηλικίας, σημειώνουν οι ειδικοί.

Τα χριστουγεννιάτικα στολίδια είναι αναμνήσεις χαράς, ενθουσιασμού και ξεγνοιασιάς.

Οι οικονομικές δυσκολίες, η αδυναμία πολλών να επισκεφτούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα που είναι μακριά, το γεγονός ότι δεν μπορούν να αγοράσουν κάποια δώρα και πράγματα για το γιορτινό τραπέζι είναι μερικοί λόγοι που οι γιορτές φέρνουν μελαγχολία σε κάποιους.

bovary.gr

 

Ψυχολογία

Έλκουμε συνεχώς στη ζωή μας ανθρώπους και περιστάσεις που αντικατοπτρίζουν το είδος των σκέψεών μας. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε.

Το κάθε τι στη ζωή μας δικαίως βρίσκεται εκεί που βρίσκεται. Μπορεί να βλέπουμε τα γεγονότα σαν άδικα, αλλά αυτό γίνεται γιατί δεν καταλαβαίνουμε ακόμα τους νόμους του νου, που λειτουργούν στο παρασκήνιο των καθημερινών μας δραμάτων. Από τη στιγμή που θα κατανοήσουμε τους νόμους, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε ότι τα "τυχαία" και "συμπτωματικά" γεγονότα είναι απλά το αποτέλεσμα ενός πολύ έξυπνα σχεδιασμένου συστήματος αιτιολογημένων σχέσεων.

ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΟΜΑΣΤΕ.

...Ακούμε τους ανθρώπους να λένε:"κοίτα τι μου έτυχε!". Ο σωστός τρόπος όμως να το πουν αυτό θα ήταν: "Κοίτα τι προσέλκυσα!"

Η λέξη "περίσταση" απεικονίζει αυτήν την διαδικασία: περί(γύρω) και στάση(ίστημι). Περιστάσεις είναι οι συνθήκες που μας περιτριγυρίζουν και που μαγνητίζονται από τον κεντρικό πυρήνα των σκεπτομορφών μας..

Αν αλλάξουμε τις σκέψεις στο κέντρο του μαγνητικού πεδίου, τότε θα αλλάξουμε τις συνθήκες που μας περιτριγυρίζουν...
Οι νόμοι της έλξης λειτουργούν μέσα στον καθένα μας και μεταξύ ανθρώπων που σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο...

Οι σκέψεις μας κάνουν την ζωή μας να αλλάζει. Το σημείο που βρισκόμαστε τώρα είναι το αποτέλεσμα των σκέψεων που έχουμε κάνει και το πού θα βρεθούμε είναι το αποτέλεσμα των σκέψεων που κάνουμε τώρα. Αν επιθυμούμε να βρεθούμε στην επιτυχία, αυτό δεν μπορεί να γίνει τυχαία.

Θα γίνει μόνο όταν εμείς έλξουμε την επιτυχία, σκεπτόμενοι την επιτυχία. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να καταδικάσουμε τον εαυτό μας σε αποτυχία, αν επικεντρώσουμε την σκέψη μας σε αυτό που είναι λάθος.
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΜΑΣ....

A.COHEN

Πηγή: renakomninou.blogspot.gr

Thessaloniki Arts and Culture http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

«Μια ζωή αισθανόσουν ότι απλώς πέρναγες την ώρα σου.

Ξέρεις, φοβάσαι να αφήσεις τους άλλους να σε πλησιάσουν.
Τους θέλεις, κι έπειτα εξαφανίζεσαι».
Χ. Κιουρέσι- «Κάτι έχω να σας πω»

Τους θέλεις… κι έπειτα εξαφανίζεσαι. Σ’ αυτή τη φράση θα μπορούσε να συγκεντρωθεί η περιγραφή όλης σου της ζωής.

Νιώθεις ότι αυτό σε περιγράφει απόλυτα Μόνο αυτή η φράση μπορεί τόσο καθαρά να περιγράψει όλες τις «σημαντικές» σχέσεις της ζωής σου. Ακόμη και τώρα δεν μπορείς να αποφασίσεις τι να πονά άραγε περισσότερο: ο αποχωρισμός του άλλου ή η δική σου εξαφάνιση; Και τι σημασία έχει αυτό, αφού το αποτέλεσμα είναι το ίδιο;

Και μετά εξαφανίζεσαι… και μετά εξαφανίζεσαι… ηχεί διαρκώς μέσα στο μυαλό σου λες και είναι η μοναδική αλήθεια της ζωής σου, την οποία για πολλά χρόνια αγνοούσες ή ήθελες να αγνοείς ή δεν μπορούσες να αντέξεις… Η μοναδική αλήθεια του εαυτού σου, που ακόμη και τώρα μπορείς να την δικαιολογήσεις με άπειρες άσχετες δικαιολογίες. Είναι εύκολο να φεύγεις από οτιδήποτε σε δυσκολεύει, από οτιδήποτε θα μπορούσε να σε πληγώσει, να σε πονέσει, να σε αφήσει… Καλύτερα ν’ αφήσεις πρώτο αυτό που κινδυνεύεις να σε αφήσει. Δεν πονά λιγότερο, απλά νιώθεις ότι συνεχίζεις να έχεις τον έλεγχο, νιώθεις ότι εσύ παίρνεις τις αποφάσεις για τη ζωή σου.

Κι έπειτα εξαφανίζεσαι… Δείχνει ότι έχεις τον «απόλυτο έλεγχο» στη ζωή σου. Επιλέγεις να εξαφανιστείς, να χαθείς, να απομακρυνθείς… να λύσεις με βιαιότητα όλα όσα νιώθεις ότι δεν οδηγούν πουθενά, γρήγορα, ριζικά και πονετικά…

Εξαφανίζεσαι από αυτούς που κινδυνεύεις να σου δείξουν ότι ίσως σε θέλουν, γιατί τότε θα διαψευστείς σε όλα αυτά που πιστεύεις για σένα. Εξαφανίζεσαι… επιβεβαιώνοντας αυτό που πιστεύεις για σένα… ότι είσαι καταδικασμένος στην αιώνια μοναξιά, χωρίς ανθρώπους, χωρίς σχέσεις, χωρίς συναισθήματα...

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc
Πηγή: papadopsixologos.blogspot.gr

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

Πολύ συχνά, εμείς οι γυναίκες, θεωρούμε αυτονόητο και αναμενόμενο να δίνουμε πολύ περισσότερα από όσα λαμβάνουμε. Και το σημαντικότερο, λαμβάνουμε πολύ λιγότερα από όσα χρειαζόμαστε!

Πολλές φορές μάλιστα, νιώθουμε ενοχή στο να δεχτούμε να λάβουμε και προτιμάμε να δίνουμε, και ακόμα και τις φορές που ο άλλος προσφέρεται να δώσει, βοήθεια, υποστήριξη ή ότι άλλο του βγαίνει, νιώθουμε ενοχή αν το λάβουμε. Με αυτό τον τρόπο πιστεύουμε, λανθασμένα, ότι συντηρείται και φροντίζεται η σχέση.

Σύμφωνα ωστόσο, με τον Dr Hellinger, Γερμανό Ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα πολλών δημοφιλών βιβλίων για τις σχέσεις, κάθε άτομο έχει τρεις θεμελιώδεις ανάγκες όταν μπαίνει σε μια σχέση.

1. Την ανάγκη του Ανήκειν.
2. Την ανάγκη της εξομάλυνσης του Δίνω και Παίρνω.
3. Την ανάγκη για κάποια τάξη και προβλεψιμότητα.

Οι σχέσεις μας κρίνονται ως επιτυχημένες όταν είμαστε ικανοί να καλύψουμε αυτές τις ανάγκες μας μέσα από αυτές.

Σήμερα θα εξετάσουμε ιδιαίτερα τη δεύτερη ανάγκη, την ανάγκη της εξομάλυνσης του Δίνω και Παίρνω, καθώς συχνά την εμποδίζουμε εμείς οι ίδιες!

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο «Η κρυφή συμμετρία της αγάπης» κάθε φορά που δίνουμε σε μια σχέση, νιώθουμε Δικαιούχοι. Και κάθε φορά που παίρνουμε, νιώθουμε Υποχρεωμένοι. Η ισορροπία της σχέσης, η Συμμετρία της όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, υπηρετείται μόνο όταν ο Δέκτης και ο Δότης έχουν δώσει και έχουν πάρει ισομερώς. Μόνο τότε τα δύο μέλη της σχέσης γνωρίζουν πραγματικά την ηρεμία.

Κάθε φορά που παίρνουμε , κατά κάποιο τρόπο χάνουμε την αθωότητα μας. Νιώθουμε ευάλωτοι και υποχρεωμένοι στον Δότη. Το Παίρνω αποτελεί μια μορφή Ενοχής. Ενώ όταν δίνουμε κάτι πίσω σε ανταλλαγή, ίσως λίγο μεγαλύτερο από αυτό που πήραμε, βιώνουμε πάλι την αθωότητα μας.

Όταν δίνουμε άνισα στον άλλον, αναπτύσσεται όλο και περισσότερο μέσα του η τοξική αίσθηση της Ενοχής, σε βαθμό που κάποια στιγμή γίνεται δυσβάσταχτη και προκαλεί δυσάρεστες αντιδράσεις. Και μάλιστα, όχι από αυτόν που έδωσε τα περισσότερα, αλλά από εκείνον που τα έλαβε! Μια τέτοια έλλειψη «συμμετρίας» μπορεί συχνά να οδηγήσει ακόμα και σε ρήξη της σχέσης.

Σαν αποτέλεσμα βλέπουμε να χαλάνε οι σχέσεις και οι γυναίκες να μένουν απογοητευμένες, νιώθοντας ότι «οι θυσίες» τους δεν εκτιμήθηκαν.

Επιτρέψτε στον εαυτό σας να πάρει αυτά που χρειάζεται. Ζητείστε τα αν χρειαστεί. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργείτε την συμμετρία και την αρμονία μέσα στη σχέση και αυξάνετε την αγάπη και την οικειότητα.

Κείμενο: Eλίνα Γιαχαλή, NLP Life & Business Coach

Από το site του Dixan “Δες τη ζωή καθαρά”
Πηγή: destizoikathara.grestizoikathara.gr

Thessaloniki Arts and Culture www.thessalonikiartsandculture.gr

Ψυχολογία

«Μια στιγμή συμπόνιας προς τον εαυτό σου μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη μέρα σου. Μια σειρά από τέτοιες στιγμές μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή σου». – Christopher K. Germer

Η δρ. Kristin Neff είναι ερευνήτρια και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν. Διευθύνει το Εργαστήριο Έρευνας της Συμπόνιας του Εαυτού και μελετά το πώς αναπτύσσουμε και ασκούμε τη συμπόνια προς τον εαυτό μας. Σύμφωνα με τη δρα Neff, αυτού του είδους η συμπόνια έχει τρία στοιχεία:

1. Καλοσύνη προς τον εαυτό μας: Όταν υποφέρουμε, όταν αποτυγχάνουμε ή όταν νιώθουμε ανεπαρκείς, δείχνουμε ζεστασιά και κατανόηση προς τον εαυτό μας, αντί να αγνοούμε τον πόνο μας ή αντί να αυτομαστιγωνόμαστε με την αυτοκριτική.

2. Κοινή ανθρώπινη φύση: Αναγνωρίζουμε ότι ο πόνος και το αίσθημα της ανεπάρκειας είναι μέρος της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας – κάτι που το περνάμε όλοι και όχι κάτι που συμβαίνει «μόνο σ΄εμένα».

3. Συνειδητή επίγνωση: Προσεγγίζουμε ισορροπημένα τα αρνητικά μας συναισθήματα, έτσι ώστε ούτε να τα καταπιέζουμε ούτε να τα υπερτονίζουμε.

Δεν γίνεται να αγνοούμε τον πόνο μας και ταυτόχρονα να νιώθουμε κατανόηση γι΄αυτόν. Η συνειδητή επίγνωση απαιτεί από εμάς να μην ταυτιζόμαστε υπερβολικά με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, ώστε να μην μας αρπάζει και μας διαλύει η αρνητικότητα. Ένα από εκείνα που αγαπώ στο έργο της Neff είναι ο ορισμός που δίνει για τη συνειδητή επίγνωση. Πολλοί νομίζουν ότι το να έχουμε συνειδητή επίγνωση των συναισθημάτων μας σημαίνει να μην αποφεύγουμε τα αρνητικά συναισθήματα.

Όμως ο δικός της ορισμός μας θυμίζει ότι σημαίνει επίσης να μην ταυτιζόμαστε υπερβολικά με τα συναισθήματά μας και να μην τα τονίζουμε. Νομίζω ότι αυτό είναι το κλειδί για όλους εμάς που αγωνίζονται με την τελειομανία. Θα σας δώσω το «τέλειο» παράδειγμα: πρόσφατα έστειλα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα σε μια συγγραφέα, για να τη ρωτήσω αν μπορώ να χρησιμοποιήσω ένα απόσπασμα του έργου της σε αυτό το βιβλίο.

Της έστειλα το πλήρες κείμενο που ήθελα να συμπεριλάβω στο βιβλίο, ώστε να ξέρει για τι ακριβώς πρόκειται. Εκείνη δέχτηκε γενναιόδωρα, αλλά μου συνέστησε να μη χρησιμοποιήσω την παράγραφο που της είχα στείλει στο μήνυμα, γιατί είχα γράψει λάθος το όνομά της.

Έπεσα σε αυτό που αποκαλώ «παράλυση τελειότητας». Για τ΄όνομα του Θεού! Της γράφω για να της ζητήσω να συμπεριλάβω στο βιβλίο μου ένα απόσπασμα από το έργο της και γράφω λάθος το όνομά της! Θα νομίζει ότι είμαι εντελώς άχρηστη!

Γιατί είμαι τόσο απρόσεχτη; Δεν έπαθα κρίση ντροπής – δεν βούλιαξα τόσο πολύ -, αλλά δεν αντέδρασα και με συμπόνια προς τον εαυτό μου. Πλησίασα στο να «διαλυθώ από την αρνητική αντιδραστικότητα». Ευτυχώς, δίπλα μου στο τραπέζι, υπήρχε ένα προσχέδιο του κεφαλαίου που διαβάζεις τώρα. Το κοίταξα και χαμογέλασα. «Να είσαι καλή μ΄εσένα Μπρενέ», είπα στον εαυτό μου. «Δεν χάλασε ο κόσμος!»

Με αυτό το παράδειγμα, βλέπεις πόσο εύκολα μπορούσαν η τελειομανία μου και η έλλειψη συμπόνιας προς τον εαυτό μου να με οδηγήσουν στην κατάκριση. Ένα λαθάκι – κι αμέσως θεωρώ ότι είμαι άχρηστη και απρόσεχτη. Ακριβώς με τα ίδια κριτήρια, όταν παίρνω από κάποιον μηνύματα που έχουν λάθη, έχω την κατάκριση στο τσεπάκι.

Το πράγμα παίρνει άσχημες διαστάσεις όταν έρχεται η Έλεν και μου λέει ότι έστειλε ένα μήνυμα στη δασκάλα της και έγραψε λάθος το όνομά της.

Τι της λέω; «Τι πράγμα! Αυτό είναι απαράδεκτο!» ή «Και σ΄εμένα έχει συμβεί – όλοι κάνουμε λάθη»; Η τελειομανία δεν πέφτει ποτέ στο κενό. Αγγίζει του πάντες γύρω μας. Την κληροδοτούμε στα παιδιά μας, μολύνουμε το χώρο εργασίας μας με ανέφικτες προσδοκίες, πνίγουμε τους φίλους μας και τους δικούς μας. Ευτυχώς, το ίδιο γρήγορα εξαπλώνεται και η συμπόνια.

Όταν είμαστε καλοί με τον εαυτό μας, δημιουργούμε μια δεξαμενή συμπόνιας την οποία επεκτείνουμε και στους άλλους. Τα παιδιά μας μαθαίνουν να συμπονούν τον εαυτό τους βλέποντας το παράδειγμά μας και οι άνθρωποι γύρω μας νιώθουν ελεύθεροι να εκφράζονται με αυθεντικότητα και σύνδεση.

«Ευτυχώς, δεν είμαι τέλειος!» Brene Brown εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας

http://enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Διάκριση, από άλλη οπτική, είναι η δυνατότητα εντοπισμού αυτού που η Ψυχή ζητά από την προσωπικότητα να πραγματώσει. Η προσωπικότητα, εγκαταλείποντας κάθε πεποίθηση, ενεργεί με στόχο την εξελικτική πορεία τόσο τη δική της όσο και εκείνων που επηρεάζει. Όταν η προσωπικότητα ενεργεί με γνώμονα και βεβαιότητα τη διεύρυνσή της, είναι ορατή η διαφορά.

Ο διακρίνων νους αποφασίζει εκείνο που οδηγεί την προσωπικότητα σε ταύτιση με τον Εαυτό (Αν. Εαυτό).

Ο διακρινόμενος στόχος γίνεται ευκρινέστερος όταν η διάκριση εμπεριέχει καθαρές ποιότητες Ελπίδος και Πίστεως. Όταν ελπίζω και ταυτόχρονα πιστεύω το καλύτερο, όταν με άλλα λόγια βλέπω το ποτήρι της ζωής μισογεμάτο και όχι μισοάδειο, ο διακρινόμενος στόχος για οτιδήποτε εντοπίζεται ευκρινέστερα. Η προσωπικότητα οδηγείται στη Διάκριση εάν πριν απ΄όλα αρχίσει να συλλογίζεται.

Κατόπιν, καθαρίζοντας το νου από παρεμβολές επίγειας γνώσης (ξεχνά όλα όσα έχει μάθει ως δεδομένα). Μόνο διευρυνόμενος ο νους αντιλαμβάνεται τα γεγονότα μέσα από τη σφαίρα της μαθητείας, της εκπαίδευσης. Τότε μπορεί να προσεγγίσει τη Διάκριση, όταν σιωπήσει η προσωπικότητα με τις ελλιπείς πληροφορίες – εγγραφές της. Σιωπώντας τις πεποιθήσεις, ο διευρυνόμενος νους στρέφεται προς άλλες πηγές πληροφόρησης. Σβήνει δηλαδή ό,τι διαθέτει και, αγνός και καθαρός, προσεγγίζει το Θείο.

Η διαδικασία είναι απλή αν η πρόθεση είναι ξεκάθαρη. Αν δεν είναι, τότε χρειάζεται να γίνει. Η πρόθεση του καθενός μπορεί να ξεκαθαριστεί αν απλά ρωτήσει κανείς τον εαυτό του: «τι επιθυμώ;» Ευνόητο είναι ότι δεν αναφέρομαι στα μικρά «θέλω» της προσωπικότητας. Ίσως ακόμη να χρειάζεται να διαχωριστεί εξαρχής η επιθυμία από την προσδοκία. Ίσως επιβάλλεται να κατανοήσει καθένας πως άλλο είναι το επιθυμώ και άλλο, το προσδοκώ.

Επιθυμώ σημαίνει θέλω να συμβεί αυτό ή εκείνο και εύχομαι πως τα γεγονότα θα οδηγήσουν σε κάτι τέτοιο. Προσδοκώ σημαίνει επιθυμώ με δέος και αγωνία. Η επιθυμία έχει ελπίδα, η προσδοκία αναμονή.

Το μέγεθος της Διάκρισης (αν μπορεί να μετρηθεί μια τέτοια έννοια) είναι απολύτως ανάλογο με το μέγεθος της αυτοαποδοχής. Όταν η προσωπικότητα έχει προσεγγίσει την αυτοαποδοχή, παύει να εμπλέκεται σε διαδικασίες κρίσης. Όταν απουσιάζει η Διάκριση, η προσωπικότητα επιβάλλεται να εργαστεί με γνώμονα την Πίστη. Η προσευχή είναι χρηστικό εργαλείο, την ώρα που ο ταραγμένος νους επιζητεί να επιβάλει τους κανόνες του.

Ζητώντας φώτιση από τους άυλους βοηθούς του, καθένας μπορεί να καταφέρει να δει αυτό που ως τότε βρισκόταν εκεί αλλά δεν το έβλεπε. Μπορεί να εστιαστεί στο θετικό που εμπεριέχει κάθε συνθήκη. Γιατί ναι, το καθετί εμπεριέχει και το θετικό του. Εμείς οι άνθρωποι το έχουμε ξεχάσει. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει κάθε φορά που ρωτώ κάποιον θυμωμένο γονιό: «ποια είναι τα θετικά του παιδιού σου;»

Η απάντηση βρίσκεται εκεί και χωρίς σκέψη δίνεται αυτόματα: «όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω κανένα». Σε κάποιες περιπτώσεις, χρειάζονται πολλές συνεδρίες έως ότου καταφέρει να εντοπίσει ένα δυο θετικά και αυτά, τις πιο πολλές φορές είναι ασήμαντα ή επιφανειακά. Η προσευχή, λοιπόν, βάζει τον άνθρωπο σε διαδικασία ταύτισης με τη Θεϊκή του πλευρά.

Τον χαλαρώνει, τον γλυκαίνει, τον οδηγεί, τον αποφορτίζει, τον εμπνέει…

http://enallaktikidrasi.com

Ψυχολογία

Να μην κοιτάς, λοιπόν, μα να παρατηρείς.

Γιατί η παρατήρηση έχει διάρκεια.
Κι η διάρκεια είναι πάθος.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που σιγοκαίει.
Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού τις καταπίνει.
Αλλά και χωρίς καπνούς. Με λιγότερη στάχτη.
Δεν κορώνει μου λες. Ούτε κρυώνει.
Αντιθέτως κρατάει ζωντανή τη φωτιά.
Έστω τη σπίθα. Είναι κάτι κι αυτό.
Είναι πολύ. Είναι αυτό που μας λείπει.

Η διάρκεια είναι πάθος.
Ένα πάθος που δεν βλέπεις στο σινεμά
γιατί οι ταινίες διαρκούν το πολύ δυο ώρες
κι όταν πέφτει το τέλος
η ζωή συνεχίζεται.
Είρήσθω εν παρόδω όχι όπως θέλουμε
αλλά όπως μπορούμε.

Η διάρκεια είναι πάθος.

Ιδιαίτερα στην αγάπη.
Σου το λέω εγώ που αγαπώ
τόσους ανθρώπους επί τόσα χρόνια
χωρίς να το ξέρουν.
Μεταξύ μας για μένα τους αγαπώ.
Μου κάνει καλό.
Όπως η αγάπη μου για σένα φερ’ ειπείν.
Με κάνει καλύτερο.
Καλύτερο κι από σένα ενίοτε.
Έλα, σε πειράζω.

Δώσ’ μου το χέρι σου να το κοιμίσω.
Είναι παλτό ξεκούμπωτο η νύχτα
προβιά σφαγμένου ζώου που ανασαίνει ακόμα.
Κοιμήσου – η καρδιά μου ξαγρυπνά.

(Μιχάλη Γκανά, «Ο ύπνος του καπνιστή»)

 

© 2017 Forwoman.gr
facebook_page_plugin