Είναι από τις καταστάσεις που λατρεύουμε να αποφεύγουμε. Από αυτές που θέλουμε να ανοίξει η γη να μας καταπιεί, να φτάσουμε στον πυρήνα της, να τον τρυπήσουμε και να βγούμε στην άλλη πλευρά του πλανήτη που δεν μας ξέρει κανείς.

Από εκείνες που οι κόρες των ματιών διαγράφουν πορείες που ανατομικά και υπό κανονικές συνθήκες είναι αδύνατον να κάνουν. Όλοι τις έχουμε ζήσει, ενίοτε τις έχουμε μοιραστεί στα social media με το ανάλογο hashtag  και ίσως μάλιστα, οι πιο ντροπαλοί από εμάς, να τις βιώνουν συχνότερα:

Όταν κάποιος στο σούπερ μάρκετ στέκεται ΑΚΡΙΒΩΣ μπροστά από το προϊόν που θέλεις να αγοράσεις, μιλάει στο τηλέφωνο, δεν θες να διακόψεις κι έτσι υποκρίνεσαι πως κοιτάς σε κάποιο άλλο ράφι μέχρι να φύγει.

Όταν έρχεται στο σπίτι ο ηλεκτρολόγος ή ο υδραυλικός ή κάποιος τεχνίτης τέλος πάντων και δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις στην πορεία. Να πιάσεις κουβεντούλα; Να γυρίσεις στη δουλειά σου προσποιούμενος ότι δεν είναι εκεί; Να κάτσεις σε μια γωνιά και να τον παρατηρείς αμίλητος;

Όταν περιμένεις στην ουρά για την τουαλέτα μαζί με κάποιον άλλον παντελώς άγνωστο.

Όταν περιμένεις το ασανσέρ να έρθει ή όταν βρίσκεσαι μέσα μαζί με άλλον παντελώς άγνωστο.

Όταν ο κόσμος μπερδεύει την ανάγκη σου για λίγη μοναξιά με κατάθλιψη.

Όταν κάποιος σε ρωτάει για δισεκατομμυριοστή φορά αν είσαι εντάξει και γιατί είσαι σιωπηλός.

Όταν δεν δίνεις σημασία σε όσα λέγονται σε μια παρέα και μετά έρχεται η σειρά σου να μιλήσεις.

Όταν βρίσκεις επιτέλους τι θες να πεις, αλλά η παρέα έχει ήδη αλλάξει θέμα.

Όταν στέλνεις sms ώστε να αποφύγεις να μιλήσεις σε κόσμο και τότε κάποιος έρχεται και σε ρωτάει «Γεια, σε ποιον στέλνεις;».

Όταν εντοπίζεις στο πλήθος κάποιον που γνωρίζεις και προσποιείσαι ότι δεν τον είδες (και φυσικά εκείνος σε έχει δει, τις περισσότερες φορές)

Όταν φτάνεις στο μπαρ πριν από την παρέα σου και κάθεσαι ολομόναχος περιμένοντας (και, φυσικά, η παρέα καθυστερεί να έρθει).

Όταν διοργανώνουν πάρτυ-έκπληξη για τα γενέθλιά σου και δεν γνωρίζεις τους μισούς από τους καλεσμένους.

protagon.gr